Śiva’s Boon to Viśvakarman and the Manifestation of Devī (Bhavānī/Parāśakti)
அத்தியாயம் 16-ல் மகாதேவன் ஹரன் அன்புமிகு மரியாதைச் சொற்களால் விஸ்வகர்மனை நோக்கி, பிரஜா-விருத்தி மற்றும் உலக நலனுக்காக செய்த தவமும் வேண்டுதலும் பெருமையானவை என ஏற்று மகிழ்ந்து, வேண்டிய வரத்தை அளிக்கிறார். பின்னர் வரதான உரையிலிருந்து தத்துவ நிகழ்வாக மாறி, சிவன் தன் உடலின் ஒரு அங்கத்திலிருந்து தேவியை வெளிப்படுத்துகிறார்; அறிஞர்கள் அவளை பரமாத்மா (பவ)வின் பரம சக்தி எனப் போற்றுகின்றனர். அவள் பிறப்பு-இறப்பு-முதுமை அற்றவள்; வாக்கு, மனம், இந்திரியங்கள் எட்டாத பராத்பர நிலை உடையவள்; ஆயினும் அதிசய ரூபமாகத் தோன்றி, மகிமையால் முழு பிரபஞ்சத்தையும் வியாபிக்கிறாள். இவ்வத்தியாயம் புராணக் கதையையும் சாக்த-சைவ தத்துவத்தையும் இணைத்து, தேவியை அசிந்த்ய பராசக்தியாகவும் உலக அனுபவத்தை வெளிப்படுத்தும் உள்ளார்ந்த சக்தியாகவும் நிறுவுகிறது.
Shlokas
Verse 1
वायुरुवाच । अथ देवो महादेवो महाजलदनादया । वाचा मधुरगंभीरशिवदश्लक्ष्णवर्णया
வாயு கூறினார்—அப்போது தேவன் மகாதேவன், பெருமழைமேகத்தின் முழக்கம் போன்ற குரலில் பேசத் தொடங்கினார்; அந்த வாக்கு இனிமையும் ஆழமும் கொண்டது, சிவமங்களம் நிறைந்தது, நிறைபெற்ற உச்சரிப்பின் உயர்ந்த இலக்கணங்களால் விளங்கியது.
Verse 2
अर्थसंपन्नपदया राजलक्षणयुक्तया । अशेषविषयारंभरक्षाविमलदक्षया
அவளது சொற்கள் பொருள் செறிந்தவையாகவும், அரசருக்குரிய கண்ணிய இலக்கணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவையாகவும் இருந்தன; மேலும் எல்லா காரியங்களின் தொடக்கத்தைப் பாதுகாப்பதில் அவள் தூய்மையும் திறமையும் உடையவளாக இருந்தாள்.
Verse 3
मनोहरतरोदारमधुरस्मितपूर्वया । संबभाषे सुसंपीतो विश्वकर्माणमीश्वरः
மேலும் மனோகரமும், உதாரமும், இனிய புன்னகையுடனும், மிகுந்த திருப்தியுடன் ஈச்வரன் விஸ்வகர்மாவிடம் உரைத்தான்।
Verse 4
ईश्वर उवाच । वत्स वत्स महाभाग मम पुत्र पितामह । ज्ञातमेव मया सर्वं तव वाक्यस्य गौरवम्
ஈச்வரன் கூறினான்—“வத்ஸா, வத்ஸா! மகாபாக்யவானே, என் புதல்வனும் பிதாமகனும் ஆனவனே! உன் சொற்களின் கௌரவமும் கனமும் எனக்கெல்லாம் தெரியும்।”
Verse 5
प्रजानामेव बृद्ध्यर्थं तपस्तप्तं त्वयाधुना । तपसा ऽनेन तुष्टोस्मि ददामि च तवेप्सितम्
“உயிர்களின் வளர்ச்சியும் நலனும் பொருட்டு நீ இப்போது தவம் செய்தாய். அந்தத் தவத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன்; ஆகவே நீ விரும்பிய வரத்தை அளிக்கிறேன்।”
Verse 6
इत्युक्त्वा परमोदारं स्वभावमधुरं वचः । ससर्ज वपुषो भागाद्देवीं देववरो हरः
இவ்வாறு மிக உயர்ந்த உதாரமும் இயல்பாக இனிமையும் கொண்ட சொற்களை உரைத்த பின், தேவர்களில் சிறந்த ஹரன் தன் உடலின் ஒரு பகுதியிலிருந்து தேவியை வெளிப்படுத்தினான்।
Verse 7
यामाहुर्ब्रह्मविद्वांसो देवीं दिव्यगुणान्विताम् । परस्य परमां शक्तिं भवस्य परमात्मनः
பிரம்மஞானிகள் அவளை தெய்வீக குணங்களால் நிறைந்த தேவியாக அறிவிக்கின்றனர்—அவள் பரம்பொருளான, பரமாத்மா பவ (சிவன்) அவரின் உச்ச சக்தி (சக்தி) ஆவாள்।
Verse 8
यस्यां न खलु विद्यंते जन्म मृत्युजरादयः । या भवानी भवस्यांगात्समाविरभवत्किल
அவளில் பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை முதலியவை எதுவும் இல்லை. அந்தப் பவானி, பவனாகிய சிவனின் அங்கத்திலிருந்து வெளிப்பட்டாள் என்று சொல்லப்படுகிறது.
Verse 9
यस्या वाचो निवर्तन्ते मनसा चेंद्रियैः सह । सा भर्तुर्वपुषो भागाज्जातेव समदृश्यत
யாரை வாக்கும் மனமும் இந்திரியங்களும் எட்ட இயலாமல் திரும்புகின்றனவோ, அந்த தேவியைத் தம் ஆண்டவனின் திருமேனி ஓர் அங்கத்திலிருந்து பிறந்தவள்போல் கண்டனர்।
Verse 10
या सा जगदिदं कृत्स्नं महिम्ना व्याप्य तिष्ठति । शरीरिणीव स देवी विचित्रं समलक्ष्यत
தன் மகிமைச் சக்தியால் இந்த முழு உலகையும் வியாபித்து தாங்கி நிற்பவளான அந்த தேவியை, அப்போது வியத்தகு முறையில், தனித்த உடல் கொண்டவள்போல் கண்டனர்।
Verse 11
सर्वं जगदिदं चैषा संमोहयति मायया । ईश्वरात्सैव जाताभूदजाता परमार्थतः
இந்த மாயையே தன் மாயாசக்தியால் இந்த முழு உலகையும் மயக்குகிறது. அவள் ஈசுவரனிடமிருந்து தோன்றினாள் எனச் சொல்லப்படினும், பரமார்த்தத்தில் அவள் அஜன்மை.
Verse 12
न यस्या परमो भावः सुराणामपि गोचरः । विश्वामरेश्वरी चैव विभक्ता भर्तुरंगतः
யாருடைய பரம உள்ளார்ந்த நிலை தேவர்களுக்கும் எட்டாததோ, அவளே உலகத்திற்கும் அமரர்களுக்கும் அரசியாம்; ஆயினும் தம் ஆண்டவனின் அங்கத்திலிருந்து வேறுபட்டு வெளிப்பட்டவளாக இருக்கிறாள்।
Verse 13
तां दृष्ट्वा परमेशानीं सर्वलोकमहेश्वरीम् । सर्वज्ञां सर्वगां सूक्ष्मां सदसद्व्यक्तिवर्जिताम्
அவளைத் தரிசித்து—பரமேசானி, எல்லா உலகங்களின் மகேஸ்வரி—அனைத்தையும் அறியும், அனைத்திலும் நிறையும், நுண்ணிய சுவரூபினி, சத்-அசத் வேறுபாட்டைக் கடந்த, வெளிப்பட்ட தனித்தன்மை வரம்புகளற்ற தேவியை (அவன் கண்டான்)।
Verse 14
परमां निखिलं भासा भासयन्तीमिदं जगत् । प्रणिपत्य महादेवीं प्रार्थयामास वै विराट्
தன் ஒளியால் இந்த முழு உலகையும் பிரகாசப்படுத்தும் பரம தேவியைத் தரிசித்து, விராட் மகாதேவிக்கு வணங்கி, பணிவுடன் வேண்டினான்।
Verse 15
ब्रह्मोवाच । देवि देवेन सृष्टो ऽहमादौ सर्वजगन्मयि । प्रजासर्गे नियुक्तश्च सृजामि सकलं जगत्
பிரம்மா கூறினார்—தேவி, அனைத்துலகமயியே! ஆதியில் நான் தேவன் (சிவன்) ஆல் படைக்கப்பட்டேன். உயிரினப் படைப்புப் பணியில் நியமிக்கப்பட்டு, இந்த முழு உலகையும் நான் படைக்கிறேன்।
Verse 16
मनसा निर्मिताः सर्वे देवि देवादयो मया । न वृद्धिमुपगच्छन्ति सृज्यमानाः पुनः पुनः
தேவி, தேவர்கள் முதலிய இவர்கள் அனைவரையும் நான் மனத்தால் மட்டுமே உருவாக்கினேன்; ஆனால் மீண்டும் மீண்டும் படைக்கப்பட்டாலும், அவர்கள் உண்மையான வளர்ச்சியை அடைவதில்லை।
Verse 17
मिथुनप्रभवामेव कृत्वा सृष्टिमतः परम् । संवर्धयितुमिच्छामि सर्वा एव मम प्रजाः
ஆகையால் படைப்பை மிதுனப் பிரபவமாக (ஆண்-பெண் ஜோடியில் இருந்து தோன்றுமாறு) அமைத்து, இனி என் அனைத்து பிரஜைகளையும் போஷித்து விரிவுபடுத்த விரும்புகிறேன்।
Verse 18
न निर्गतं पुरा त्वत्तो नारीणां कुलमव्ययम् । तेन नारीकुलं स्रष्टुं शक्तिर्मम न विद्यते
முன்னர் உன்னிடமிருந்து பெண்களின் அழியாத குலம் வெளிப்படவில்லை. ஆகையால் பெண்குலத்தைப் படைக்கும் சக்தி எனக்கு இல்லை.
Verse 19
सर्वासामेव शक्तीनां त्वत्तः खलु समुद्भवः । तस्मात्सर्वत्र सर्वेषां सर्वशक्तिप्रदायिनीम्
அனைத்து சக்திகளின் தோற்றமும் நிச்சயமாக உம்மிடமிருந்தே. ஆகவே எங்கும், எல்லோருக்கும், நீயே எல்லாச் சக்திகளையும் அருள்பவள்.
Verse 20
त्वामेव वरदां मायां प्रार्थयामि सुरेश्वरीम् । चराचरविवृद्ध्यर्थमंशेनैकेन सर्वगे
எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த தேவியே! வரமளிக்கும் மாயையே, தேவர்களின் அரசியே—நான் உம்மையே வேண்டுகிறேன்; அசையும்-அசையாத அனைத்தின் வளர்ச்சிக்காக உமது ஒரு அंशமாக வெளிப்படுவாயாக.
Verse 21
दक्षस्य मम पुत्रस्य पुत्री भव भवार्दिनि । एवं सा याचिता देवी ब्रह्मणा ब्रह्मयोनिना
“ஓ பவார்தினீ! என் மகன் தக்ஷனின் மகளாக ஆகுக.” இவ்வாறு பரம மூலத்திலிருந்து தோன்றிய சுயம்பூ பிரம்மா தேவியை வேண்டினார்.
Verse 22
शक्तिमेकां भ्रुवोर्मध्यात्ससर्जात्मसमप्रभाम् । तामाह प्रहसन्प्रेक्ष्य देवदेववरो हरः
புருவங்களின் நடுவிலிருந்து, தன் ஒளிக்குச் சமமான பிரகாசத்துடன் ஒரு சக்தியை அவர் வெளிப்படுத்தினார். தேவர்களின் தேவரில் சிறந்த ஹரன் அவளை நோக்கி புன்னகையுடன் உரைத்தான்.
Verse 23
ब्रह्माणं तपसाराध्य कुरु तस्य यथेप्सितम् । तामाज्ञां परमेशस्य शिरसा प्रतिगृह्य सा
‘தவத்தால் பிரம்மாவை அருள்பெறச் செய்து, அவர் விரும்புவதையே செய்.’ பரமேஸ்வரனின் அந்த ஆணையை அவள் தலைவணங்கி ஏற்றுக்கொண்டாள்.
Verse 24
ब्रह्मणो वचनाद्देवी दक्षस्य दुहिताभवत् । दत्त्वैवमतुलां शक्तिं ब्रह्मणे ब्रह्मरूपिणीम्
பிரம்மாவின் ஆணையினால் தேவி தக்ஷனின் மகளாக ஆனாள். பிரம்மஸ்வரூபிணியான அந்த தேவி பிரம்மாவுக்கு ஒப்பற்ற சக்தியை அருளினாள்.
Verse 25
विवेश देहं देवस्य देवश्चांतरधीयत । तदा प्रभृति लोके ऽस्मिन् स्त्रियां भोगः प्रतिष्ठितः
அவன் அந்த தேவனின் உடலில் புகுந்தான்; தேவனும் தானே மறைந்தான். அந்நாளிலிருந்து இவ்வுலகில் பெண்ணுடன் இன்புறுதல் நிலைபெற்றது.
Verse 26
प्रजासृष्टिश्च विप्रेंद्रा मैथुनेन प्रवर्तते । ब्रह्मापि प्राप सानन्दं सन्तोषं मुनिपुंगवाः
ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, உயிர்களின் படைப்பு மற்றும் சந்ததி தொடர்ச்சி மைதுனத்தினாலே நடைபெறுகிறது. ஓ முனிவர்த் தலைவர்களே, பிரம்மாவும் ஆனந்தமிகு திருப்தியை அடைந்தார்.
Verse 27
एतद्वस्सर्वमाख्यातं देव्याः शक्तिसमुद्भवम् । पुण्यवृद्धिकरं श्राव्यं भूतसर्गानुपंगतः
தேவியின் சக்தியிலிருந்து தோன்றிய இவ்வெல்லாம் உங்களுக்கு விளக்கப்பட்டது. இது கேட்கத் தகுந்தது; புண்ணியத்தை வளர்க்கும்; உயிர்களின் படைப்புக் குறிப்புடன் தொடர்புடையது.
Verse 28
य इदं कीर्तयेन्नित्यं देव्याः शक्तिसमुद्भवम् । पुण्यं सर्वमवाप्नोति पुत्रांश्च लभते शुभान्
தேவியின் சக்தியிலிருந்து தோன்றிய இந்த வரலாற்றை தினமும் கீர்த்திப்பவன் எல்லாப் புண்ணியங்களையும் அடைவான்; மேலும் நல்வரமான புதல்வர்களையும் பெறுவான்.
Frequently Asked Questions
Śiva, pleased by Viśvakarman’s tapas performed for the growth of beings, grants a boon and then manifests Devī from a portion of His own body, identifying her as the supreme Śakti.
It signals an apophatic register: Devī (as Śakti of the supreme) is ultimately beyond conceptualization and linguistic capture, even while she can appear in a form for cosmic and devotional accessibility.
Devī is presented as Bhavānī and Parāśakti—transcendent (free from birth/death/age) and immanent (pervading the entire universe by her mahimā), emerging directly from Śiva’s own being.