भद्रस्य देवसंघेषु विक्रमः (Bhadra’s Onslaught among the Deva Hosts)
இந்த அதிகாரத்தில் வாயு கூறும் போர்விளக்கம் வருகிறது; விஷ்ணு, இந்திரன் முதலிய முன்னணி தேவர்கள் அச்சமடைந்து சிதறிச் செல்கின்றனர். தன் (முன்பு மாசற்ற) அங்கசக்தியாலேயே தேவர்கள் துன்புறுவதைப் பார்த்து, தண்டிக்கத் தகுதியானோர் தண்டனை பெறவில்லை என எண்ணி, ருத்ரக் கோபத்திலிருந்து பிறந்த கணநாயகன் பத்ரன் சீற்றமடைகிறான். சர்வனின் சக்தியையும் அடக்க வல்ல திரிசூலத்தைப் பிடித்து, உயர்ந்த பார்வையுடன், தீப்பொறி முகத்துடன், யானைகளிடையே சிங்கம்போல் தேவர்சேனையில் பாய்கிறான்; அவன் நடை மத்த யானையைப் போலவும், அவன் கொடுஞ்செயல் பெரிய ஏரியைப் பல நிறங்களாகக் கலக்குவது போலக் குழப்பமும் அச்சமும் உண்டாக்குகிறது. புலிச்சர்ம ஆடை அணிந்து, சிறந்த பொன்-நட்சத்திர அலங்காரங்களால் ஒளிர்ந்து, பத்ரன் தேவர்கூட்டத்தில் நன்மை தரும் காட்டுத்தீ போலச் சுற்றுகிறான்; தேவர்கள் ஒரே வீரனை ஆயிரமெனக் காண்கிறார்கள். பத்ரகாளியும் போர்சீற்றம் பெருகி மயக்கமுற்றவளாய் கோபித்து, ஜ்வாலைகள் உமிழும் திரிசூலத்தால் தேவர்களைத் துளைக்கிறாள். இவ்வாறு பத்ரன் ருத்ரக் கோபத்தின் நேரடி வெடிப்பெனப் பிரகாசித்து, ருத்ரனின் பணியாளர்கள் தண்டித்து-திருத்தும் தெய்வச் சித்தத்தின் நீட்சி என்பதை நிறுவுகிறது.
Shlokas
Verse 1
वायुरुवाच । ततस्त्रिदशमुख्यास्ते विष्णुशक्रपुरोगमाः । सर्वे भयपरित्रस्तादुद्रुवुर्भयविह्वलाः
வாயு கூறினார்—பின்னர் விஷ்ணுவும் சக்ரனும் (இந்திரன்) முன்னணியில் இருந்த தேவர்களில் முதன்மையோர் அனைவரும் அச்சத்தால் நடுங்கி, பயத்தில் தளர்ந்து ஓடினர்।
Verse 2
निजैरदूषितैरंगैर्दृष्ट्वा देवानुपद्रुतान् । दंड्यानदंडितान्मत्वा चुकोप गणपुंगवः
தேவர்கள் துன்புறுத்தப்படுவதைக் கண்டு, தன் அக்கலங்கமற்ற அங்கங்களோடு இருந்த சிவகணங்களில் முதன்மையான கணபுங்கவன் சினந்தான்; தண்டிக்கத் தகுதியானோர் தண்டிக்கப்படவில்லை என எண்ணி।
Verse 3
ततस्त्रिशूलमादाय शर्वशक्तिनिबर्हणम् । ऊर्ध्वदृष्टिर्महाबाहुर्मुखाज्ज्वालाः समुत्सृजन्
அப்போது சர்வசக்தியால் பகைவர் வலத்தை அழிக்கும் திரிசூலத்தை எடுத்துக் கொண்டு, மகாபாகு சிவன் மேல்நோக்கி பார்வையை நிலைநிறுத்தி, தன் வாயிலிருந்து தீப்பிழம்புகளைப் புறப்படுத்தினான்॥
Verse 4
अमरानपि दुद्राव द्विरदानिव केसरी । तानभिद्रवतस्तस्य गमनं सुमनोहरम्
யானைகள்மேல் பாயும் சிங்கம்போல் அவன் தேவர்களையும் ஓடச் செய்தான். அவர்களைத் தொடர்ந்து விரைந்த அவன் நடை மிகுந்த மனோகரமாகத் தோன்றியது.
Verse 5
वाराणस्येव मत्तस्य जगाम प्रेक्षणीयताम् । ततस्तत्क्षोभयामास महत्सुरबलं बली
அவன் மதயானைபோல் பார்ப்பதற்கு அரிய காட்சியாக ஆனான். பின்னர் அந்த வலிமைமிக்கவன் தேவர்களின் பெரும் சேனையை கலக்கமுறச் செய்தான்.
Verse 6
महासरोवरं यद्वन्मत्तो वारणयूथपः । विकुर्वन्बहुधावर्णान्नीलपांडुरलोहितान्
பெரிய ஏரியில் மதயானைக் கூட்டத்தின் தலைவன் விளையாடி நீலம், வெளிர்வெள்ளை, செம்மை எனப் பல நிறங்களை கலக்குவது போல, அவன் ஒருவனாக இருந்தும் பல வடிவங்களை வெளிப்படுத்தினான்.
Verse 7
विभ्रद्व्याघ्राजिनं वासो हेमप्रवरतारकम् । छिन्दन्भिन्दन्नुद १ लिन्दन्दारयन्प्रमथन्नपि
அவன் புலித்தோலை ஆடையாக அணிந்து, சிறந்த பொன்னாபரணங்களால் ஒளிர்ந்தான். தடைகளை வெட்டி, உடைத்து, தள்ளி, கிழித்து, பிளந்து, அடக்கி மிதித்தபடியே அவன் முன்னே சென்றான்.
Verse 8
व्यचरद्देवसंघेषु भद्रो ऽग्निरिव कक्षगः । तत्र तत्र महावेगाच्चरंतं शूलधारिणम्
பத்ரன் தேவர்களின் கூட்டங்களில் காட்டுத்தீ போலக் கொழுந்தெழுந்து உலாவினான். மகாவேகத்துடன் திரிசூலதாரி அவன் இங்கும் அங்கும் பாய்ந்து சென்றான்.
Verse 9
तमेकं त्रिदशाः सर्वे सहस्रमिव मेनिरे । भद्रकाली च संक्रुद्धा युद्धवृद्धमदोद्धता
அனைத்து தேவர்களும் அந்த ஒருவனையே ஆயிரம் பேரெனக் கருதினர். மேலும் பத்ரகாளியும் கோபமுற்று, போரால் பெருகிய மயக்கத் திமிரால் உக்கிரமடைந்தாள்.
Verse 10
मुक्तज्वालेन शूलेन निर्बिभेद रणे सुरान् । स तया रुरुचे भद्रो रुद्रकोपसमुद्भवः
எரியும் ஜ்வாலையுடைய திரிசூலத்தை எறிந்து, போர்க்களத்தில் தேவர்களை அவன் குத்தித் துளைத்தான். ருத்ரக் கோபத்தில் பிறந்த அந்த பத்ரன், அதே ஆயுதத்தால் மேலும் ஒளிர்ந்தான்.
Verse 11
प्रभयेव युगांताग्निश्चलया धूमधूम्रया । भद्रकाली तदायुद्धे विद्रुतत्रिदशाबभौ
அப்போரில் பத்ரகாளி யுகாந்தத் தீ போல—அலைபாய்ந்து, புகையால் கருமை கலந்தும், புகைமூட்டால் இருண்டும்—தோன்றினாள்; அதனால் தேவர் படைகள் ஓடின.
Verse 12
कल्पे शेषानलज्वालादग्धाविश्वजगद्यथा । तदा सवाजिनं सूर्यं रुद्रान्रुद्रगणाग्रणीः
கல்பாந்தத்தில் சேஷனாகத்தின் அগ্নிஜ்வாலையால் முழு பிரபஞ்சம் எரிந்து விடுவது போல, அப்போது ருத்ரகணங்களின் தலைவன் (சிவன்) சூரியனையும்—அவனது குதிரைகளுடன்—ருத்ரர்களின் அதிகாரத்திற்குள் கொண்டு வருகிறான்.
Verse 13
भद्रो मूर्ध्नि जघानाशु वामपादेन लीलया । असिभिः पावकं भद्रः पट्टिशैस्तु यमं यमी
பத்ரன் விளையாட்டுபோல் இடப்பாதத்தால் விரைவாக எதிரியின் தலையில் அடித்தான். பத்ரன் வாள்களால் பாவகன் (அக்னிதேவன்) மீது தாக்கி, கூரிய பட்டிஷங்களால் யமனைத் தாக்கினான்; யமியும் அவர்களை எதிர்கொண்டாள்।
Verse 14
रुद्रान्दृढेन शूलेन मुद्गरैर्वरुणं दृढैः । परिघैर्निरृतिं वायुं टंकैष्टंकधरः स्वयम्
அப்போது தானே டங்கம் தாங்கிய ஆண்டவன் உறுதியான திரிசூலத்தால் ருத்ரர்களை அடக்கினான்; வலிய முருக்களால் வருணனை வசப்படுத்தி, இரும்புக் கோல்களால் நிருதியைத் தடுத்து, கூரிய கோடாரிகளால் வாயுவையும் கட்டுப்படுத்தினான்।
Verse 15
निर्बिभेद रणे वीरो लीलयैव गणेश्वरः । सर्वान्देवगणान्सद्यो मुनीञ्छंभोर्विरोधिनः
போரில் வீர கணேஸ்வரன் லீலைமட்டுமே செய்து அவர்களைச் சிதைத்தான்; சம்புவுக்கு எதிரான எல்லா தேவர்கணங்களையும் முனிவர்களையும் உடனே அடக்கினான்।
Verse 16
ततो देवः सरस्वत्या नासिकाग्रं सुशोभनम् । चिच्छेद करजाग्रेण देवमातुस्तथैव च
பின்னர் தேவன் தன் நகத்தின் கூர்முனையால் சரஸ்வதியின் அழகிய மூக்குத் துனியை வெட்டினான்; அதேபோல் தேவமாதாவிற்கும் அவ்வாறே செய்தான்।
Verse 17
चिच्छेद च कुठारेण बाहुदंडं विभावसोः । अग्रतो द्व्यंगुलां जिह्वां मातुर्देव्या लुलाव च
கோடாரியால் விபாவசு (அக்னி) யின் முன்கையை வெட்டினான்; பின்னர் அனைவரின் முன்னிலையில் தன் தாய்த் தேவியின் நாவிலிருந்து இரண்டு விரல் அளவு துண்டையும் வெட்டி நீக்கினான்।
Verse 18
स्वाहादेव्यास्तथा देवो दक्षिणं नासिकापुटम् । चकर्त करजाग्रेण वामं च स्तनचूचुकम्
பின்னர் ஆண்டவன் அதே முறையில் ஸ்வாஹாதேவியின் வலது மூக்குத் துளையை நகத்தின் முனையால் வெட்டினான்; மேலும் இடது மார்பின் முலைக்காம்பையும் துண்டித்தான்.
Verse 19
भगस्य विपुले नेत्रे शतपत्रसमप्रभे । प्रसह्योत्पाटयामास भद्रः परमवेगवान्
பின்னர் மிகுந்த வேகமும் வலிமையும் உடைய பத்ரன், நூறு இதழ் தாமரையைப் போல ஒளிர்ந்த பகனின் அகன்ற இரு கண்களையும் வலுக்கட்டாயமாகப் பறித்தெடுத்தான்.
Verse 20
पूष्णो दशनरेखां च दीप्तां मुक्तावलीमिव । जघान धनुषः कोट्या स तेनास्पष्टवागभूत्
அவன் வில்லின் முனையால் முத்துமாலையென ஒளிர்ந்த பூஷனின் பற்கள்தொடரைத் தாக்கினான்; அந்த அடியால் பூஷனின் பேச்சு தெளிவற்றதாயிற்று.
Verse 21
ततश्चंद्रमसं देवः पादांगुष्ठेन लीलया । क्षणं कृमिवदाक्रम्य घर्षयामास भूतले
பின்னர் தேவாதிதேவன் விளையாட்டாகத் தன் பாதப் பெருவிரலால் சந்திரனை ஒரு கணம் புழுவென மிதித்து, பூமித்தளத்தில் உரசினான்.
Verse 22
शिरश्चिच्छेद दक्षस्य भद्रः परमकोपतः । क्रोशंत्यामेव वैरिण्यां भद्रकाल्यै ददौ च तत्
அதிகக் கோபத்தால் எரிந்த பத்ரன் தக்ஷனின் தலையை வெட்டினான்; பகைமையுடன் அலறியவளின் நடுவே அந்தத் தலையை பத்ரகாளிக்குக் கொடுத்தான்.
Verse 23
तत्प्रहृष्टा समादाय शिरस्तालफलोपमम् । सा देवी कंडुकक्रीडां चकार समरांगणे
அதைக் கண்டு தேவி பேருவகை கொண்டாள். தலைக்கு ஒப்பான பனம்பழ அளவுள்ள அதனை எடுத்துக் கொண்டு, போர்க்களத்தில் கந்துகக் க்ரீடை (பந்து விளையாட்டு) ஆடத் தொடங்கினாள்.
Verse 24
ततो दक्षस्य यज्ञस्त्री कुशीला भर्तृभिर्यथा । पादाभ्यां चैव हस्ताभ्यां हन्यते स्म गणेश्वरैः
பின்பு தக்ஷனின் யஜ்ஞவேதி கணேஸ்வரர்களால் கால்களால் உதைக்கப்பட்டும் கைகளால் அடிக்கப்பட்டும் தாக்கப்பட்டது—குசீல (ஒழுக்கம் தவறிய) பெண் கணவர்களால் தண்டிக்கப்படுவது போல.
Verse 25
अरिष्टनेमिने सोमं धर्मं चैव प्रजापतिम् । बहुपुत्रं चांगिरसं कृशाश्वं कश्यपं तथा
அரிஷ்டநேமிக்குச் சோமன், தர்மன், மேலும் பிரஜாபதி; அத்துடன் அங்கிரஸ வம்சத்துப் பலுபுத்ரன், கிருஷாஷ்வன், கஷ்யபன் ஆகியோர் (அவனுக்கென) குறிப்பிடப்பட்டனர்.
Verse 26
गले प्रगृह्य बलिनो गणपाः सिंहविक्रमाः । भर्त्सयंतो भृशं वाग्भिर्निर्जघ्नुर्मूर्ध्नि मुष्टिभिः
சிங்கப் பராக்கிரமம் கொண்ட வலிமைமிக்க கணபர்கள் அவன் கழுத்தைப் பிடித்தனர். கடுஞ்சொற்களால் கடுமையாகத் திட்டி, குத்துகளால் அவன் தலையில் அடித்தனர்.
Verse 27
धर्षिता भूतवेतालैर्दारास्सुतपरिग्रहाः । यथा कलियुगे जारैर्बलेन कुलयोषितः
பூதங்களாலும் வேதாளங்களாலும் மனைவிகள், பிள்ளைகள், இல்லப் பரிக்ரஹம் (குடும்பச் சொத்துகள்) துன்புறுத்தப்பட்டன—கலியுகத்தில் காமுக ஜாரர்கள் குலமகளிரை வலுக்கட்டாயமாக அவமதிப்பது போல.
Verse 28
तच्च विध्वस्तकलशं भग्नयूपं गतोत्सवम् । प्रदीपितमहाशालं प्रभिन्नद्वारतोरणम्
அந்த இடம் இவ்வாறு தோன்றியது—கலசங்கள் சிதைந்தன, யூபம் (யாகத் தூண்) முறிந்தது, விழா அணைந்தது; பெரிய மண்டபம் தீப்பற்றிக் கொழுந்துவிட்டு, வாசல்கள் மற்றும் தோரணங்கள் கிழிந்தன।
Verse 29
उत्पाटितसुरानीकं हन्यमानं तपोधनम् । प्रशान्तब्रह्मनिर्घोषं प्रक्षीणजनसंचयम्
தேவர்களின் படைகள் சிதறின; தவவலிமையின் செல்வமும் தாக்கப்பட்டு வீழ்ந்தது. பிரம்மநாதம் அமைந்தது; மக்கள் கூட்டமும் மிகக் குறைந்தது.
Verse 30
क्रन्दमानातुरस्त्रीकं हताशेषपरिच्छदम् । शून्यारण्यनिभं जज्ञे यज्ञवाटं तदार्दितम्
அப்போது யாகவேதி சிதைந்ததாகத் தோன்றியது—அழுதுகொண்டிருக்கும் துயருற்ற பெண்களின் ஓலத்தால் நிரம்பி, மீதமிருந்த பொருட்கள் அனைத்தும் இழந்து, வெறிச்சோடிய காட்டைப் போல.
Verse 31
शूलवेगप्ररुग्णाश्च भिन्नबाहूरुवक्षसः । विनिकृत्तोत्तमांगाश्च पेतुरुर्व्यां सुरोत्तमाः
திரிசூலத்தின் வேகத் தாக்கத்தால் தேவர்களில் முதன்மையோர் பூமியில் வீழ்ந்தனர்—சிலரின் கை, தொடை, மார்பு சிதைந்தன; சிலரின் தலை முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்டது.
Verse 32
हतेषु तेषु देवेषु पतितेषुः सहस्रशः । प्रविवेश गणेशानः क्षणादाहवनीयकम्
அந்த தேவர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டு வீழ்ந்தபோது, கணேசானன் ஒரு கணத்தில் ஆஹவனீய அக்னிக்குள் புகுந்தான்.
Verse 33
प्रविष्टमथ तं दृष्ट्वा भद्रं कालाग्निसंनिभम् । दुद्राव मरणाद्भीतो यज्ञो मृगवपुर्धरः
அப்போது காலாக்னியைப் போல எரிந்தவனாய் பத்திரன் உள்ளே நுழைந்ததைப் பார்த்ததும், மரணப் பயத்தால் நடுங்கிய மான்-உடல் கொண்ட யஜ்ஞன் ஓடிப் பறந்தான்।
Verse 34
स विस्फार्य महच्चापं दृढज्याघोषणभीषणम् । भद्रस्तमभिदुद्राव विक्षिपन्नेव सायकान्
அவன் பெரும் வில்லை இழுத்து முழுதும் வளைத்தான்; இறுக்கமான நாணின் இடிமுழக்கம் அச்சமூட்டியது. அப்போது பத்திரன் அம்புமழை சிதறடிப்பதுபோல் அவன்மேல் பாய்ந்தான்।
Verse 35
आकर्णपूर्णमाकृष्टं धनुरम्बुदसंनिभम् । नादयामास च ज्यां द्यां खं च भूमिं च सर्वशः
மேகநிற வில்லை காதுவரை இழுத்து முழுதும் வளைத்தான்; நாணை அப்படிப் பறையடித்தான், அதன் ஒலி விண்ணிலும் வானிலும் பூமியிலும் எல்லாத் திசைகளிலும் எதிரொலித்தது।
Verse 36
तमुपश्रित्य सन्नादं हतो ऽस्मीत्येव विह्वलम् । शरणार्धेन वक्रेण स वीरो ऽध्वरपूरुषम्
அந்த பேரொலியைச் சார்ந்து, ‘நான் கொல்லப்பட்டேன்’ எனத் திகைத்து கலங்கிய அந்த வீரன், சாய்வாகப் பிடித்த அரை-கேடயத்துடன் அத்வர-புருஷன் (யஜ்ஞ-புருஷன்) அருகே சென்றான்।
Verse 37
महाभयस्खलत्पादं वेपन्तं विगतत्विषम् । मृगरूपेण धावन्तं विशिरस्कं तदाकरोत्
மிகுந்த அச்சத்தால் அவன் கால்கள் தளர்ந்து வழுக்கியன, உடல் நடுங்கியது, ஒளி மங்கியது; மான் வடிவில் ஓடிக்கொண்டிருந்த அவனை—அந்தக் கணமே (சிவ சக்தி) தலை இழந்தவனாக்கினாள்।
Verse 38
तमीदृशमवज्ञातं दृष्ट्वा वै सूर्यसंभवम् । विष्णुः परमसंक्रुद्धो युद्धायाभवदुद्यतः
சூரியனில் பிறந்த அவன் இவ்வாறு அவமதிக்கப்படுவதைக் கண்ட விஷ்ணு மிகுந்த கோபம் கொண்டு போருக்கு ஆயத்தமானார்.
Verse 39
तमुवाह महावेगात्स्कन्धेन नतसंधिना । सर्वेषां वयसां राजा गरुडः पन्नगाशनः
அப்போது பறவைகளின் அரசனும் பாம்புகளை உண்ணும் கருடனும், மிகுந்த வேகத்துடன் அவனை எடுத்துச் சென்றான்—வணக்கமாக மூட்டுகளை வளைத்து தோளில் சுமந்தபடி.
Verse 40
देवाश्च हतशिष्टा ये देवराजपुरोगमाः । प्रचक्रुस्तस्य साहाय्यं प्राणांस्त्यक्तुमिवोद्यताः
தேவராஜன் இந்திரன் முன்னணியில் உயிர்தப்பிய தேவர்கள் அவனுக்கு உதவ விரைந்து வந்தனர்—உயிரையே தியாகம் செய்யத் தயாரானவர்கள்போல்।
Verse 41
विष्णुना सहितान्देवान्मृगेन्द्रः क्रोष्टुकानिव । दृष्ट्वा जहास भूतेन्द्रो मृगेन्द्र इव विव्यथः
விஷ்ணுவுடன் வந்த தேவர்களைப் பார்த்து—சிங்கம் நரிகளின் கூட்டத்தைப் பார்ப்பதுபோல்—பூதேந்திரன் சிவன் சிரித்தார்; மேலும் அந்த ‘மிருகேந்திர’ எதிரி, பெரிய சிங்கத்தின் முன் சிங்கமே நடுங்குவது போல நடுங்கினான்।
Frequently Asked Questions
A combat sequence where Bhadra—arising from Rudra’s anger—charges and wounds the deva hosts with a flame-emitting triśūla, causing Viṣṇu, Indra, and other devas to flee in fear; Bhadrakālī is also depicted as battle-enraged.
It signals the disproportionate potency of Rudra-śakti: a single gaṇa-embodiment of Śiva’s wrath functions as overwhelming, many-fold power, underscoring Śiva’s supremacy over collective deva authority.
Bhadra as Rudra’s wrath-incarnation, Bhadrakālī as a fierce battle-power, and the triśūla as the principal weapon-symbol of punitive cosmic governance.