पशुपाशपतिज्ञान-प्राप्तिः (Acquisition of Paśupati–Pāśa Knowledge)

Verse 1

सूत उवाच । तत्र पूर्वं महाभागा नैमिषारण्यवासिनः । प्रणिपत्य यथान्यायं पप्रच्छुः पवनं प्रभुम्

சூதர் கூறினார்—அப்போது நைமிஷாரண்யத்தில் வாழ்ந்த மகாபாக்ய முனிவர்கள் முதலில் முறையாக வணங்கி, ஆண்டவன் பவனன் (வாயுதேவன்) அவர்களை வினவினர்।

Verse 2

नैमिषीया ऊचुः । भवान् कथमनुप्राप्तो ज्ञानमीश्वरगोचरम् । कथं च शिवभावस्ते ब्रह्मणो ऽव्यक्तजन्मनः

நைமிஷாரண்ய முனிவர்கள் கூறினர்—இறைவனே பொருளாகிய அந்த ஞானத்தை நீங்கள் எவ்வாறு அடைந்தீர்கள்? மேலும், அவ்யக்தத்திலிருந்து தோன்றிய பிரம்மாவாக இருந்தும், உமக்கு சிவபாவம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது?

Verse 3

वायुरुवाच । एकोनविंशतिः कल्पो विज्ञेयः श्वेतलोहितः । तस्मिन्कल्पे चतुर्वक्त्रस्स्रष्टुकामो ऽतपत्तपः

வாயு கூறினார்—பத்தொன்பதாம் கல்பம் ‘ஸ்வேத-லோஹித’ என அறியப்படுகிறது. அந்தக் கல்பத்தில், படைப்பை விரும்பிய நான்முகப் பிரம்மா தவம் செய்தார்।

Verse 4

तपसा तेन तीव्रेण तुष्टस्तस्य पिता स्वयम् । दिव्यं कौमारमास्थाय रूपं रूपवतां वरः

அந்த கடும் தவத்தால் மகிழ்ந்த அவரின் தந்தை தாமே—உருவமுடையோரில் உத்தமன்—தெய்வீக இளமை (கௌமார) உருவம் கொண்டு வெளிப்பட்டார்।

Verse 5

श्वेतो नाम मुनिर्भूत्वा दिव्यां वाचमुदीरयन् । दर्शनं प्रददौ तस्मै देवदेवो महेश्वरः

ச்வேதன் என்னும் முனிவடிவம் கொண்டு தெய்வ வாக்கை உரைத்து, தேவர்களின் தேவனான மகாதேவன் மகேஸ்வரன் அவனுக்கு சாட்சாத் தரிசனத்தை அருளினான்.

Verse 6

तं दृष्ट्वा पितरं ब्रह्मा ब्रह्मणो ऽधिपतिं पतिम् । प्रणम्य परमज्ञानं गायत्र्या सह लब्धवान्

அந்த தந்தை—பிரம்மாவிற்கும் அதிபதியும் நாதனுமான சிவனை—கண்டு பிரம்மா வணங்கி, காயத்ரியுடன் கூடிய பரம ஞானத்தை அடைந்தான்.

Verse 7

ततस्स लब्धविज्ञानो विश्वकर्मा चतुर्मुखः । असृजत्सर्वभूतानि स्थावराणि चराणि च

பின்னர் உண்மை ஞானத்தை அடைந்த நான்முகன் விஸ்வகர்மா பிரம்மா, அசையாதவையும் அசையும் அனைத்துயிர்களையும் படைத்தான்.

Verse 8

यतश्श्रुत्वामृतं लब्धं ब्रह्मणा परमेश्वरात् । ततस्तद्वदनादेव मया लब्धं तपोबलात्

பரமேஸ்வரன் (சிவன்) அருளிய உபதேசத்தைச் செவிமடுத்து பிரம்மா அமிர்தம் போன்ற அமர ஞானத்தைப் பெற்றான். பின்னர் பிரம்மாவின் வாயிலிருந்தே நான் தவவலிமையால் அதே அமிர்தத்தைப் பெற்றேன்.

Verse 9

मुनय ऊचुः । किं तज्ज्ञानं त्वया लब्धं तथ्यात्तथ्यंतरं शुभम् । यत्र कृत्वा परां निष्ठां पुरुषस्सुखमृच्छति

முனிவர்கள் கூறினர்—ஏ வாயுவே! நீ பெற்ற அந்த மங்களமான ஞானம் எது? அது உண்மைக்கு ஒத்ததும், உலகியலான உண்மையைத் தாண்டியதும்; அதில் (சிவனில்) பரம நிலைத்தன்மையை நிறுவினால் மனிதன் உண்மையான அமைதியை அடைவான் அல்லவா?

Verse 10

वयुरुवाच । पशुपाशपतिज्ञानं यल्लब्धं तु मया पुरा । तत्र निष्ठा परा कार्या पुरुषेण सुखार्थिना

வாயு கூறினான்—நான் முற்காலத்தில் பெற்ற பசு, பாசம், பதி (பரமன்) பற்றிய ஞானமே அது. உண்மையான நலனை நாடுபவன் அதிலேயே பரம நிலைத்த பக்தி-நிஷ்டையை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 11

अज्ञानप्रभवं दुःखं ज्ञानेनैव निवर्तते । ज्ञानं वस्तुपरिच्छेदो वस्तु च द्विविधं स्मृतम्

துக்கம் அறியாமையிலிருந்து பிறக்கிறது; உண்மையான ஞானத்தாலேயே அது நீங்குகிறது. ஞானம் என்பது தத்துவத்தைத் தெளிவாகப் பகுத்தறிதல்; தத்துவம் இக்கற்பனையில் இருவகை என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 12

अजडं च जडं चैव नियंतृ च तयोरपि । पशुः पाशः पतिश्चेति कथ्यते तत्त्रयं क्रमात्

சேதனமான (அஜட) ஆன்மா, ஜடத் தத்துவம், மேலும் அவை இரண்டிற்கும் கட்டுப்படுத்தும் நியந்தா—இந்த மூன்றும் முறையே ‘பசு’ (பந்தப்பட்ட ஜீவன்), ‘பாசம்’ (பந்தம்), ‘பதி’ (பரமேஸ்வரன் சிவன்) எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 13

अक्षरं च क्षरं चैव क्षराक्षरपरं तथा । तदेतत्त्रितयं भूम्ना कथ्यते तत्त्ववेदिभिः

அக்ஷரமும் க்ஷரமும், மேலும் க்ஷர-அக்ஷர இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட அதுவும்—இந்த மும்மையைத் தத்துவஞானிகள் அதன் மகிமையோடு உரைக்கின்றனர்।

Verse 14

अक्षरं पशुरित्युक्तः क्षरं पाश उदाहृतः । क्षराक्षरपरं यत्तत्पतिरित्यभिधीयते

அக்ஷரம் ‘பசு’ எனவும், க்ஷரம் ‘பாசம்’ எனவும் கூறப்படுகிறது; க்ஷர-அக்ஷர இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரத்தத்துவமே ‘பதி’—சிவன்—என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 15

मुनय ऊचुः । किं तदक्षरमित्युक्तं किं च क्षरमुदाहृतम् । तयोश्च परमं किं वा तदेतद्ब्रूहि मारुत

முனிவர்கள் கூறினர்—‘அக்ஷரம்’ என்று சொல்லப்படுவது என்ன? ‘க்ஷரம்’ என்று அழைக்கப்படுவது என்ன? மேலும் அவை இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமம் எது? ஓ மாருதா, இதைத் தெளிவாகச் சொல்வாயாக।

Verse 16

वायुरुवाच । प्रकृतिः क्षरमित्युक्तं पुरुषो ऽक्षर उच्यते । ताविमौ प्रेरयत्यन्यस्स परा परमेश्वरः

வாயு கூறினார்—பிரகிருதி ‘க்ஷரம்’ எனவும், புருஷன் ‘அக்ஷரம்’ எனவும் சொல்லப்படுகின்றான்; ஆனால் இவ்விரண்டையும் இயக்கி ஆளும் இன்னொருவன் உள்ளான்—அவனே பராத்பர பரமேஸ்வரன் (சிவன்)।

Verse 17

मुनय ऊचुः । कैषा प्रकृतिरित्युक्ता क एष पुरुषो मतः । अनयोः केन सम्बन्धः कोयं प्रेरक ईश्वरः

முனிவர்கள் கூறினர்—‘பிரக்ருதி’ என அழைக்கப்படுவது என்ன? ‘புருஷன்’ என்று கருதப்படுவது யார்? இவ்விரண்டின் தொடர்பு எதனால் நிறுவப்படுகிறது? மேலும் இவ்வாறு ஊக்குவிக்கும் ஈச்வரன் யார்?

Verse 18

वायुरुवाच । माया प्रकृतिरुद्दिष्टा पुरुषो मायया वृतः । संबन्धो मूलकर्मभ्यां शिवः प्रेरक ईश्वरः

வாயு கூறினார்—மாயையே பிரக்ருதி என்று அறிவிக்கப்பட்டது; புருஷன் மாயையால் மூடப்படுகிறான். மூல கர்மங்களால் பந்தம் உண்டாகிறது; ஆனால் சிவனே ஊக்குவிக்கும் ஈச்வரன்.

Verse 19

मुनय ऊचुः । केयं माया समा ख्याता किंरूपो मायया वृतः । मूलं कीदृक्कुतो वास्य किं शिवत्वं कुतश्शिवः

முனிவர்கள் கூறினர்—‘மாயை’ என்று சொல்லப்படுவது என்ன? அதன் இயல்பு என்ன, மாயையால் மூடப்படுபவன் யார்? இதன் மூலம் என்ன, அது எத்தகையது, எங்கிருந்து தோன்றுகிறது? மேலும் ‘சிவத்துவம்’ என்ன, சிவன் எங்கிருந்து அறியப்பட்டு உணரப்படுகிறார்?

Verse 20

वायुरुवाच । माया माहेश्वरी शक्तिश्चिद्रूपो मायया वृतः । मलश्चिच्छादको नैजो विशुद्धिश्शिवता स्वतः

வாயு கூறினார்—மாயை மஹேஸ்வரனின் சக்தி. ஆத்மா சித்-ஸ்வரூபம்; ஆயினும் மாயையால் மறைக்கப்படுகிறது. சித்தை மூடுவது இயல்பான மலம்; தூய்மையே இயல்பாகச் சிவத்துவம்.

Verse 21

मुनय ऊचुः । आवृणोति कथं माया व्यापिनं केन हेतुना । किमर्थं चावृतिः पुंसः केन वा विनिवर्तते

முனிவர்கள் கூறினர்—மாயை எவ்வாறு அனைத்திலும் வியாபித்த தத்துவத்தை மறைக்கிறது, எந்த காரணத்தால்? மனிதனுக்கு இந்த மறைவு எதற்காக ஏற்படுகிறது, மேலும் எந்த வழியால் அது நீங்குகிறது?

Verse 22

वायुरुवाच । आवृतिर्व्यपिनो ऽपि स्याद्व्यापि यस्मात्कलाद्यपि । हेतुः कर्मैव भोगार्थं निवर्तेत मलक्षयात्

வாயு கூறினார்—எல்லாவற்றிலும் வியாபித்திருப்பவனுக்கும் மறைப்பு (வரம்பு) உண்டாகலாம்; ஏனெனில் கலா முதலிய மூடுபனி-சக்தியும் வியாபித்ததே. அனுபவத்திற்காக கர்மமே காரணமாகிறது; மலம் குறையும்போது அந்தக் கர்மப் பிணை நீங்குகிறது.

Verse 23

मुनय ऊचुः । कलादि कथ्यते किं तत्कर्म वा किमुदाहृतम् । तत्किमादि किमन्तं वा किं फलं वा किमाश्रयम्

முனிவர்கள் கூறினர்—‘கலா’ முதலியன என்று சொல்லப்படுவது என்ன? அது கர்மமா, அல்லது வேறு எதென அறிவிக்கப்படுகிறது? அதற்கு தொடக்கம் என்ன, முடிவு என்ன, பலன் என்ன, அது எந்த ஆதாரத்தில் நிலைகொள்கிறது?

Verse 24

कस्य भोगेन किं भोग्यं किं वा तद्भोगसाधनम् । मलक्षयस्य को हेतुः कीदृक्क्षीणमलः पुमान्

யாருடைய அனுபவத்தால் அனுபவம் நிகழ்கிறது—அனுபவிக்கப்படுவது என்ன, அந்த அனுபவத்தை நிறைவேற்றும் சாதனங்கள் என்ன? மலம் அழிவதற்குக் காரணம் என்ன, மலம் சுருங்கிய மனிதன் எப்படிப்பட்டவன்?

Verse 25

वायुरुवाच । कला विद्या च रागश्च कालो नियतिरेव च । कलादयस्समाख्याता यो भोक्ता पुरुषो भवेत्

வாயு கூறினார்—கலா, வித்யா, ராகம், காலம், நியதி—இவையே ‘கலாதி’ என அழைக்கப்படுகின்றன. இவற்றை அனுபவிக்கும் போக்தா தான் புருஷன், அதாவது ஜீவாத்மா.

Verse 26

पुण्यपापात्मकं कर्म सुखदुःखफलं तु यत् । अनादिमलभोगान्तमज्ञानात्मसमाश्रयम्

புண்ணிய–பாப இயல்புடைய கர்மம், அதன் பலன் இன்பம்–துன்பம்; ஆதிமலத்திலிருந்து தோன்றி அனுபவம் (போகம்) வரை முடிவுறுவது; அறியாமை வடிவ ஆத்மாவைச் சார்ந்தது—இதுவே உயிரை கட்டும் கர்மச் செயல்.

Verse 27

भोगः कर्मविनाशाय भोगमव्यक्तमुच्यते । बाह्यांतःकरणद्वारं शरीरं भोगसाधनम्

போகம் கர்ம நாசத்திற்காகவே; ஆகையால் போகம் ‘அவ்யக்தம்’ (நுண் மூலநிலை) எனப்படுகிறது. வெளி இந்திரியங்களுக்கும் உள்ளக்கருவிக்கும் வாயிலாகிய உடலே போகத்தை அனுபவிக்கும் சாதனம்.

Verse 28

भावातिशयलब्धेन प्रसादेन मलक्षयः । क्षीणे चात्ममले तस्मिन् पुमाञ्च्छिवसमो भवेत्

பக்தியின் மிகுந்த உயர்வால் கிடைக்கும் அருளால் மலம் (அழுக்கு) க்ஷயமாகிறது. அந்த ஆத்மமலம் அழிந்தபோது, ஜீவன் சிவசமன் (இயல்பில் தூய்மை, விடுதலை) ஆகிறான்।

Verse 29

मुनय ऊचुः । कलादिपञ्चतत्त्वानां किं कर्म पृथगुच्यते । भोक्तेति पुरुषश्चेति येनात्मा व्यपदिश्यते

முனிவர்கள் கூறினர்— கலா முதலிய பஞ்சதத்துவங்களின் தனித்த செயல்பாடு என்ன என்று சொல்லப்படுகிறது? மேலும் எந்த காரணத்தால் ஆத்மா ‘போக்தா’ என்றும் ‘புருஷன்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது?

Verse 30

किमात्मकं तदव्यक्तं केनाकारेण भुज्यते । किं तस्य शरणं भुक्तौ शरीरं च किमुच्यते

அந்த அவ்யக்தத்தின் இயல்பு என்ன? எந்த வடிவத்தால் அது அனுபவிக்கப்படுகிறது? அனுபவத்தின் போது அதற்கு ஆதாரம் என்ன? மேலும் ‘உடல்’ என்று எதைச் சொல்கிறார்கள்?

Verse 31

वायुरुवाच । दिक्क्रियाव्यंजका विद्या कालो रागः प्रवर्तकः । कालो ऽवच्छेदकस्तत्र नियतिस्तु नियामिका

வாயு கூறினார்—வித்யை திசைகளையும் செயல்-சக்திகளையும் வெளிப்படுத்துகிறது. காலம் ராகம் (ஆசை/ஆசக்தி) எனத் தூண்டுபவன்; அங்கே காலமே அவச்சேதகன் (வரம்பிடுபவன்), நியதி நியாமிகை (ஒழுங்குபடுத்துபவள்).

Verse 32

अव्यक्तं कारणं यत्तत्त्रिगुणं प्रभवाप्ययम् । प्रधानं प्रकृतिश्चेति यदाहुस्तत्त्वचिंतकाः

மூன்று குணங்களால் ஆனதும் உலகின் தோற்றமும் லயமும் ஆகும் அவ்யக்த காரணத் தத்துவத்தைத் தத்துவஞானிகள் ‘பிரதானம்’ என்றும் ‘பிரக்ருதி’ என்றும் கூறுவர்।

Verse 33

कलातस्तदभिव्यक्तमनभिव्यक्तलक्षणम् । सुखदुःखविमोहात्मा भुज्यते गुणवांस्त्रिधा

(பரமனின்) கலையிலிருந்து அது வெளிப்படுகிறது; ஆயினும் அவ்யக்தத்தின் இலக்கணத்தைத் தாங்கியே நிற்கிறது. குணங்களுடன் கூடிய ஜீவன் மூவகையாக அனுபவிக்கிறான்—இன்பம், துன்பம், மயக்கம்।

Verse 34

सत्त्वं रजस्तम इति गुणाः प्रकृतिसंभवाः । प्रकृतौ सूक्ष्मरूपेण तिले तैलमिव स्थिताः

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் எனும் குணங்கள் பிரக்ருதியிலிருந்து பிறந்தவை. அவை பிரக்ருதியில் எள்ளில் எண்ணெய் இருப்பதுபோல் நுண்ணுருவில் நிலைத்திருக்கும்।

Verse 35

सुखं च सुखहेतुश्च समासात्सात्त्विकं स्मृतम् । राजसं तद्विपर्यासात्स्तंभमोहौ तु तामसौ

இன்பமும் இன்பத்திற்குக் காரணமும் சுருக்கமாக சாத்த்விகம் என நினைக்கப்படுகின்றன. அதற்கு எதிர்மாறிலிருந்து ராஜசம் உண்டாகும்; மந்தம் (ஸ்தம்பம்) மற்றும் மோகமே தாமசம்.

Verse 36

सात्त्विक्यूर्ध्वगतिः प्रोक्ता तामसी स्यादधोगतिः । मध्यमा तु गतिर्या सा राजसी परिपठ्यते

மேல்நோக்கிய நடை சாத்த்விகம் என அறிவிக்கப்பட்டது; கீழ்நோக்கிய நடை தாமசம் என கூறப்பட்டது. நடுநிலை நடை ராஜசம் எனப் பாராயணம் செய்யப்படுகிறது.

Verse 37

तन्मात्रापञ्चकं चैव भूतपञ्चकमेव च । ज्ञानेंद्रियाणि पञ्चैक्यं पञ्च कर्मेन्द्रियाणि च

ஐந்து தன்மாத்திரைகள், ஐந்து மஹாபூதங்கள்; ஒன்றாகிய ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், ஐந்து கர்மேந்திரியங்களும்—இதுவே பாசத்தால் கட்டப்பட்ட அனுபவக் களம்; இதன் பரம அதிபதி பதி-சிவன்।

Verse 38

प्रधानबुद्ध्यहंकारमनांसि च चतुष्टयम् । समासादेवमव्यक्तं सविकारमुदाहृतम्

பிரதானம், புத்தி, அகங்காரம், மனம்—இந்த நான்கின் தொகுப்பே சுருக்கமாக மாற்றங்களுடன் கூடிய ‘அவ்யக்தம்’ எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 39

तत्कारणदशापन्नमव्यक्तमिति कथ्यते । व्यक्तं कार्यदशापन्नं शरीरादिघटादिवत्

காரணநிலையை அடைந்தது ‘அவ்யக்தம்’ எனப்படுகிறது. காரியநிலையை அடைந்தது ‘வ்யக்தம்’—உடல், குடம் முதலியவற்றைப் போல.

Verse 40

यथा घटादिकं कार्यं मृदादेर्नातिभिद्यते । शरीरादि तथा व्यक्तमव्यक्तान्नातिभिद्यते

குடம் முதலிய காரியம் மண் முதலிய காரணத்திலிருந்து உண்மையில் வேறுபடாதது போல, உடல் முதலிய வ்யக்தமும் அவ்யக்தத்திலிருந்து உண்மையில் வேறுபடாது.

Verse 41

तस्मादव्यक्तमेवैक्यकारणं करणानि च । शरीरं च तदाधारं तद्भोग्यं चापि नेतरत्

ஆகையால் அவ்யக்தமே ஒன்றுமையின் காரணம்; இந்திரியங்கள், அவற்றின் ஆதாரமான உடல், மேலும் அனுபவப் பொருள்களும் அதன்மேலே சார்ந்தவை—அதற்கு அப்பால் வேறொன்றுமில்லை.

Verse 42

मुनय ऊचुः । बुद्धीन्द्रियशरीरेभ्यो व्यतिरेकस्य कस्यचित् । आत्मशब्दाभिधेयस्य वस्तुतो ऽपि कुतः स्थितिः

முனிவர்கள் கூறினர்—புத்தி, இந்திரியங்கள், உடல் இவற்றிலிருந்து வேறான ‘ஆத்மா’ எனப்படும் தத்துவம் உண்மையில் இருந்தால், அதன் நிஜ இருப்புக்கான ஆதாரம் எது?

Verse 43

वायुरुवाच । बुद्धीन्द्रियशरीरेभ्यो व्यतिरेको विभोर्ध्रुवम् । अस्त्येव कश्चिदात्मेति हेतुस्तत्र सुदुर्गमः

வாயு கூறினார்—விபுவான இறைவன் புத்தி, இந்திரியங்கள், உடல் இவற்றிலிருந்து முற்றிலும் வேறானவன் என்பது உறுதி. ஆனால் ‘ஆத்மா நிச்சயமாக உள்ளது’ என அறியச் செய்யும் நுண்ணிய காரணம் மிகக் கடினம்.

Verse 44

बुद्धीन्द्रियशरीराणां नात्मता सद्भिरिष्यते । स्मृतेरनियतज्ञानादयावद्देहवेदनात्

ஞானிகள் புத்தி, இந்திரியங்கள், உடலை ஆத்மா என ஏற்கார்; ஏனெனில் ஸ்மிருதி முதலியவற்றின் அறிவு நிலைபெறாதது, மேலும் உடல் அனுபவம் உடல் உணரப்படும் அளவிற்கே கட்டுப்பட்டது.

Verse 45

अतः स्मर्तानुभूतानामशेषज्ञेयगोचरः । अन्तर्यामीति वेदेषु वेदांतेषु च गीयते

ஆகையால் அவரை நினைந்து நேரடியாக அனுபவிப்போர்க்கு, அவர் எல்லா அறியத்தக்கவற்றின் பரப்பாக—உள்ளுறை சாட்சியாக நிறைந்து விளங்குகிறார். எனவே வேதங்களிலும் வேதாந்தங்களிலும் அவர் ‘அந்தர்யாமி’ எனப் பாடப்படுகிறார்.

Verse 46

सर्वं तत्र स सर्वत्र व्याप्य तिष्ठति शाश्वतः । तथापि क्वापि केनापि व्यक्तमेष न दृश्यते

அவர் அங்கேயே ‘அனைத்தும்’ ஆக இருக்கிறார்; எங்கும் அனைத்தையும் ஊடுருவி நித்தியமாக நிலைகொள்கிறார். ஆயினும் எங்கும், யாராலும், வெளிப்படையாக வெளிப்பட்டு காணப்படுவதில்லை.

Verse 47

नैवायं चक्षुषा ग्राह्यो नापरैरिन्द्रियैरपि । मनसैव प्रदीप्तेन महानात्मावसीयते १

அந்த பரம மகாத்மா கண்களால் பிடிக்கப்படார்; பிற இந்திரியங்களாலும் அல்ல. சாதனை-பக்தியால் ஒளிர்ந்த மனத்தாலேயே அவர் உறுதியாக அறியப்படுகிறார்.

Verse 48

न च स्त्री न पुमानेष नैव चापि नपुंसकः । नैवोर्ध्वं नापि तिर्यक्नाधस्तान्न कुतश्चन

அவர் பெண் அல்ல, ஆண் அல்ல, நபுஂசகமும் அல்ல. அவர் மேலுமல்ல, குறுக்குமல்ல, கீழுமல்ல—எந்த திசையிலும் அவர் கிடைப்பதில்லை.

Verse 49

अशरीरं शरीरेषु चलेषु स्थाणुमव्ययम् । सदा पश्यति तं धीरो नरः प्रत्यवमर्शनात्

உள்ளார்ந்த தியானத்தால் நிலைபெற்ற ஞானி எப்போதும் அவரையே காண்கிறான்—உடலுள்ளோருள் உடலற்றவர், அசைவோருள் அசையாதவர், அழியாத பரமேஸ்வரன் சிவன்।

Verse 50

किमत्र बहुनोक्तेन पुरुषो देहतः पृथक् । अपृथग्ये तु पश्यंति ह्यसम्यक्तेषु दर्शनम्

இங்கே அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? புருஷன் (சைதன்ய ஆத்மா) உடலிலிருந்து வேறு. ஆனால் வேறுபாட்டைக் காணாதோரின் பார்வை நிலைபெறாததும் தவறானதுமாய் மித்யா அறிவிலேயே தங்கும்.

Verse 51

यच्छरीरमिदं प्रोक्तं पुरुषस्य ततः परम् । अशुद्धमवशं दुःखमध्रुवं न च विद्यते

புருஷனுடையது என்று சொல்லப்படும் இந்த உடல் உண்மையில் ஆத்மாவிற்கு வேறானது. இது அசுத்தம், பந்தங்களால் ஆட்பட்டது, துயரத்தின் இருப்பிடம், நிலையற்றது—இதில் நிலைமை இல்லை.

Verse 52

विपदां वीजभूतेन पुरुषस्तेन संयुतः । सुखी दुःखी च मूढश्च भवति स्वेन कर्मणा

விபத்துகளின் விதையாய் உள்ள அந்தக் காரணத்துடன் இணைந்த புருஷன், தன் கர்மத்தின்படி ஒருபோது இன்பமுடையவனாகவும், ஒருபோது துன்பமுடையவனாகவும், ஒருபோது மயக்கமுற்றவனாகவும் ஆகிறான்.

Verse 53

अद्भिराप्लवितं क्षेत्रं जनयत्यंकुरं यथा । आज्ञानात्प्लावितं कर्म देहं जनयते तथा

நீரால் மூழ்கிய வயல் முளையை உண்டாக்குவது போல, அறியாமையால் மூழ்கிய கர்மம் உடலை (புதிய தேகத்தை) உண்டாக்குகிறது.

Verse 54

अत्यंतमसुखावासास्स्मृताश्चैकांतमृत्यवः । अनागता अतीताश्च तनवो ऽस्य सहस्रशः

அவர்கள் மிகுந்த துயரமிகு வாசத்தில் வாழ்வோர் என்றும், தவிர்க்கமுடியாத மரணத்திற்குரியோர் என்றும் நினைக்கப்படுகின்றனர். அவனுடைய உடல்களாகிய எண்ணற்ற தநுக்கள்—சில வரவிருப்பவை, சில கடந்தவை—ஆயிரமாயிரமாக உள்ளன.

Verse 55

आगत्यागत्य शीर्णेषु शरीरेषु शरीरिणः । अत्यंतवसतिः क्वापि न केनापि च लभ्यते

அழியும் உடல்களிடையே உடலுடையவன் மீண்டும் மீண்டும் வந்து போகிறான். எங்கும் யாருக்கும் முற்றிலும் நிலையான வாசம் கிடைப்பதில்லை—பந்தத்தை அறுக்கும் பரமேசுவரன் சிவன், முக்தி அளிக்கும் பதி அவரின் சரணை அடையும் வரை.

Verse 56

छादितश्च वियुक्तश्च शरीरैरेषु लक्ष्यते । चंद्रबिंबवदाकाशे तरलैरभ्रसंचयैः

இந்த உடலுடையவர்களில் ஆத்மா சிலவேளை மூடப்பட்டதுபோலும், சிலவேளை பிரிந்ததுபோலும் தோன்றுகிறது—வானில் நிலவின் வட்டம் அலைபாயும் மேகக் கூட்டங்களால் சிலவேளை மறைக்கப்பட்டும், சிலவேளை வெளிப்பட்டும் இருப்பதுபோல்.

Verse 57

अनेकदेहभेदेन भिन्ना वृत्तिरिहात्मनः । अष्टापदपरिक्षेपे ह्यक्षमुद्रेव लक्ष्यते

பல உடல் வேறுபாடுகளால் இங்கு ஆத்மாவின் செயற்பாடு பலவாறு பிரிந்ததுபோல் தோன்றுகிறது; அஷ்டாபதப் பலகையில் எறியும்போது ஒரே காயின் முத்திரை பலவிதமாகத் தோன்றுவது போல.

Verse 58

नैवास्य भविता कश्चिन्नासौ भवति कस्यचित् । पथि संगम एवायं दारैः पुत्रैश्च बंधुभिः

உண்மையில் யாரும் அவனுக்குச் சொந்தமல்ல; அவனும் யாருக்கும் சொந்தமல்ல. மனைவி, பிள்ளைகள், உறவினர்களுடன் இருப்பது பாதையில் நிகழும் சந்திப்பு மட்டும்—சம்சாரப் பயணத்தின் தற்காலிக உடன்பாடு.

Verse 59

यथा काष्ठं च काष्ठं च समेयातां महोदधौ । समेत्य च व्यपेयातां तद्वद्भूतसमागमः

பெருங்கடலில் இரண்டு மரத்துண்டுகள் மிதந்து வந்து சேர்ந்து, சேர்ந்தபின் மீண்டும் பிரிந்து போவதுபோல், உடலுடைய உயிர்களின் கூடுகையும் கர்மப் பாசத்தால் தற்காலிகமே.

Verse 60

स पश्यति शरीरं तच्छरीरं तन्न पश्यति । तौ पश्यति परः कश्चित्तावुभौ तं न पश्यतः

அவன் உடலைக் காண்கிறான்; ஆனால் அந்த உடல் அவனை காணாது. ஆயினும் ஒரு பரமத் த்ரஷ்டா அவை இரண்டையும் காண்கிறான்—அந்த இரண்டும் அந்த பரமக் காண்பவனை காணாது.

Verse 61

ब्रह्माद्याः स्थावरांतश्च पशवः परिकीर्तिताः । पशूनामेव सर्वेषां प्रोक्तमेतन्निदर्शनम्

பிரம்மா முதலாக அசைவற்ற உயிர்கள் வரை அனைவரும் ‘பசு’ (பந்தப்பட்ட ஆன்மா) எனக் கூறப்படுகின்றனர். இது எல்லாப் பசுக்களுக்கும் உரிய எடுத்துக்காட்டு—பதி ஆகிய ஸ்ரீசிவனின் அருள் இன்றி பந்தம் நீங்காது.

Verse 62

स एष बध्यते पाशैः सुखदुःखाशनः पशुः । लीलासाधनभूतो य ईश्वरस्येति सूरयः

இந்த ஜீவன் ‘பசு’—பாசங்களால் கட்டப்பட்டு, இன்பம் துன்பம் ஆகியவற்றை உண்பதுபோல் அனுபவிக்கிறான். ஞானிகள் கூறுவர்: அவனே ஈசனின் லீலைக்கு கருவியாகிறான்.

Verse 63

अज्ञो जंतुरनीशो ऽयमात्मनस्सुखदुःखयोः । ईश्वरप्रेरितो गच्छेत्स्वर्गं वा श्वभ्रमेव वा

இந்த உடலுடைய ஜீவன் அறியாமையுடையவன்; தன் இன்ப-துன்பங்களுக்கு தானே அதிபதி அல்ல. ஈசனின் தூண்டுதலால் அவன் சிலவேளை ஸ்வர்க்கத்திற்கும், இல்லையெனில் குழிபோன்ற துயர்நிலைக்கும் செல்கிறான்.

Verse 64

सूत उवाच । इत्याकर्ण्यानिलवचो मुनयः प्रीतमानसाः । प्रोचुः प्रणम्य तं वायुं शैवागमविचक्षणम्

சூதர் கூறினார்—வாயுவின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட முனிவர்கள் உள்ளம் மகிழ்ந்தனர். சைவ ஆகமங்களில் தேர்ந்த அந்த வாயுவை வணங்கி அவர்கள் உரைத்தனர்.