सर्गविभागवर्णनम् (Classification of Creation: the Nine Sargas and the Streams of Beings)

Verse 1

पद्भ्यां चाश्वान्समातंगान् शरभान् गवयान्मृगान् । उष्ट्रानश्वतरांश्चैव न्यंकूनन्याश्च जातयः

அவர்களின் பாதங்களிலிருந்து குதிரைகள், பெருயானைகள், சரபங்கள், கவயங்கள், மான்கள், ஒட்டகங்கள், கழுதை-குதிரை (மியூல்), மேலும் ந்யங்கு முதலான பல இனங்கள் தோன்றின।

Verse 3

पञ्चधा ऽवस्थितः सर्गो ध्यायतस्त्वभिमानिनः । सर्वतस्तमसातीव बीजकुम्भवदावृतः । बहिरन्तश्चाप्रकाशः स्तब्धो निःसंज्ञ एव च । तस्मात्तेषां वृता बुद्धिर्मुखानि करणानि च

அபிமானம் கொண்டவன் தியானமட்டுமே செய்தபோது, படைப்பு ஐந்துவகை நிலைகளாக அமைந்தது. அது எங்கும் அடர்ந்த தமஸால் விதை ஓட்டுக்குள் மூடப்பட்டதுபோல் ஆவரிக்கப்பட்டது; வெளியிலும் உள்ளிலும் ஒளி இல்லை, அனைத்தும் உறைந்தும் மயக்கமுற்றதுபோலும் இருந்தது. ஆகவே அவர்களின் புத்தி, வாய்கள், செயல்-அறிவு இந்திரியங்கள் அனைத்தும் மறைக்கப்பட்டு தடையுற்றன.

Verse 5

तस्मात्ते संवृतात्मानो नगा मुख्याः प्रकीर्तिताः । तं दृष्ट्वाऽसाधकं ब्रह्मा प्रथमं सर्गमीदृशम् । अप्रसन्नमना भूत्वा द्वितीयं सो ऽभ्यमन्यत । तस्याभिधायतः सर्गं तिर्यक्स्रोतो ऽभ्यवर्तत

ஆகவே தம்முள் அடங்கிய இயல்புடைய அவர்கள் ‘நாகர்’ என முதன்மையராகப் புகழப்பட்டனர். இத்தகைய முதல் படைப்பு சாதனைக்கு ஏற்றதல்ல எனக் கண்ட பிரம்மா மனம் வருந்தி, இரண்டாம் படைப்பை எண்ணினார். அவர் அந்தப் படைப்பை அறிவிக்கத் தொடங்கியவுடன் ‘திர்யக்-ஸ்ரோதஸ்’ எனப்படும் ஓடை—கிடைமட்டமாகச் செல்லும் உயிரோட்டம் (விலங்குகள் முதலியவை)—வெளிப்பட்டது.

Verse 7

अन्तःप्रकाशास्तिर्यंच आवृताश्च बहिः पुनः । पश्वात्मानस्ततो जाता उत्पथग्राहिणश्च ते । तमप्यसाधकं ज्ञात्वा सर्गमन्यममन्यत । तदोर्ध्वस्रोतसो वृत्तो देवसर्गस्तु सात्त्विकः

திர்யக் இயல்புடையோர் உள்ளே ஒளியுடையவர்களாயினும், வெளியே மீண்டும் மறைக்கப்பட்டிருந்தனர். அவர்களிடமிருந்து ‘பசு’ நிலையுடைய உயிர்கள் பிறந்து, தவறான பாதையைப் பற்றுபவர்களாயினர். அந்தப் படைப்பும் சாதனைக்கு ஏற்றதல்ல என அறிந்து, அவர் வேறொரு படைப்பை எண்ணினார். அப்போது ‘ஊர்த்வ-ஸ்ரோதஸ்’ எழுந்தது—சாத்த்விகமான தேவப் படைப்பு.

Verse 9

ते सुखप्रीतिबहुला बहिरन्तश्च नावृताः । प्रकाशा बहिरन्तश्चस्वभावादेव संज्ञिताः । ततो ऽभिध्यायतोव्यक्तादर्वाक्स्रोतस्तु साधकः । मनुष्यनामा सञ्जातः सर्गो दुःखसमुत्कटः

அவர்கள் இன்பமும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்தவர்களாய், வெளியிலும் உள்ளிலும் மறைக்கப்படாதவர்களாய் இருந்தனர். இயல்பினாலேயே அவர்கள் வெளியும் உள்ளும் ‘ஒளிமிகு’ என அழைக்கப்பட்டனர். பின்னர் அவ்யக்தத்தைத் தியானித்ததிலிருந்து ‘அர்வாக்-ஸ்ரோதஸ்’ எனும் சாதக ஓடை தோன்றியது. ‘மனுஷ்ய’ எனப்படும் படைப்பு உருவானது; அது துயரத்தால் தீவிரமாக கலந்தது.

Verse 11

प्रकाशाबहिरन्तस्ते तमोद्रिक्ता रजो ऽधिकाः । पञ्चमोनुग्रहः सर्गश्चतुर्धा संव्यवस्थितः । विपर्ययेण शक्त्या च तुष्ट्यासिद्ध्या तथैव च । ते ऽपरिग्राहिणः सर्वे संविभागरताः पुनः

அவர்கள் வெளியும் உள்ளும் ஒளிமிகு; ஆயினும் தமஸ் மிகுதியும் ரஜஸ் மேலோங்குதலும் உடையவர்கள். ஐந்தாம் படைப்பு ‘அனுக்ரஹம்’ எனப்படுவது நான்கு முறைகளாக அமைந்தது—விபர்யயம், சக்தி, துஷ்டி, மேலும் சித்தி. அவர்கள் அனைவரும் அபரிக்ராஹிகள்; மீண்டும் முறையான ‘ஸம்விபாக’த்தில் (சரியான பகிர்வில்) ஈடுபடுவோர்.

Verse 13

खादनाश्चाप्यशीलाश्च भूताद्याः परिकीर्तिताः । प्रथमो महतः सर्गो ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । तन्मात्राणां द्वितीयस्तु भूतसर्गः स उच्यते । वैकारिकस्तृतीयस्तु सर्ग ऐन्द्रियकः स्मृतः

‘காதன’ ‘அசீல’ முதலிய வகைகள் பூதாதி உயிரினங்களாகக் கூறப்படுகின்றன. பரமேஷ்டி பிரம்மனால் மகத்தத்துவம் வெளிப்படுதல் முதல் ஸர்க்கம். தன்மாத்திரைகளின் படைப்பு இரண்டாம்; அதனால் அது பூதஸர்க்கம் எனப்படும். மூன்றாம் ‘வைகாரிக’ ஸர்க்கம் இந்திரிய சக்திகளின் படைப்பாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 15

इत्येष प्रकृतेः सर्गः सम्भृतो ऽबुद्धिपूर्वकः । मुख्यसर्गश्चतुर्थस्तु मुख्या वै स्थावराः स्मृताः । तिर्यक्स्रोतस्तु यः प्रोक्तस्तिर्यग्योनिः स पञ्चमः । तदूर्ध्वस्रोतसः षष्ठो देवसर्गस्तु स स्मृतः

இவ்வாறு பிரகிருதியிலிருந்து எழும் இந்த ஸர்க்கம் முதலில் புத்தி முன்னதாக இல்லாமலே நிகழ்ந்தது. நான்காம் ‘முக்ய ஸர்க்கம்’; அதில் ஸ்தாவரங்கள் (தாவராதி) முதன்மை என நினைக்கப்படுகின்றன. ஐந்தாம் ‘திர்யக் ஸ்ரோதஸ்’ என உரைக்கப்படுகிறது; அதுவே திர்யக்யோனி, அதாவது விலங்கு பிறப்பு. அதற்கு மேலான ஆறாம் ‘ஊர்த்வ ஸ்ரோதஸ்’ தேவஸர்க்கம் என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது.

Verse 17

ततो ऽर्वाक्स्रोतसां सर्गः सप्तमः स तु मानुषः । अष्टमो ऽनुग्रहः सर्गः कौमारो नवमः स्मृतः । प्राकृताश्च त्रयः पूर्वे सर्गास्ते ऽबुद्धिपूर्वकाः । बुद्धिपूर्वं प्रवर्तन्ते मुख्याद्याः पञ्च वैकृताः

பின்னர் ‘அர்வாக் ஸ்ரோதஸ்’ எனப்படும் ஏழாம் ஸர்க்கம்—அதுவே மனித ஸிருஷ்டி. எட்டாம் ‘அனுக்ரஹ ஸர்க்கம்’. ஒன்பதாம் ‘கௌமார ஸர்க்கம்’ என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது. முன் உள்ள மூன்று ஸர்க்கங்கள் பிராக்ருதம்; அவை புத்தி முன்னதாக இல்லாமல் நிகழ்கின்றன. ஆனால் ‘முக்ய’ முதலிய ஐந்து வைக்ருத ஸர்க்கங்கள் புத்தி முன்னதாகவே நடைபெறுகின்றன.

Verse 19

अग्रे ससर्ज वै ब्रह्मा मानसानात्मनः समान् । सनन्दं सनकञ्चैव विद्वांसञ्च सनातनम् । ऋभुं सनत्कुमारञ्च पूर्वमेव प्रजापतिः । सर्वे ते योगिनो ज्ञेया वीतरागा विमत्सराः

ஆரம்பத்தில் பிரஜாபதி பிரம்மா தன் மனத்திலிருந்தே, தன்னை ஒத்தவர்களாக, முதலில் சனந்தன், சனகன், ஞானி சனாதனன், ரிபு, சனத்குமாரன் ஆகியோரைப் படைத்தான். அவர்கள் அனைவரும் யோகிகள் என அறியப்படுவர்—பற்றற்றோர், பொறாமையற்றோர்.

Verse 21

ईश्वरासक्तमनसो न चक्रुः सृष्टये मतिम् । तेषु सृष्ट्यनपेक्षेषु गतेषु सनकादिषु । स्रष्टुकामः पुनर्ब्रह्मा तताप परमं तपः । तस्यैवं तप्यमानस्य न किंचित्समवर्तत

ஈசுவரில் பற்றுடைய மனத்தினர் அவர்கள் படைப்பிற்காக எண்ணம் கொள்ளவில்லை. படைப்பை பொருட்படுத்தாத சனகாதிகள் சென்றபின், படைக்க விரும்பிய பிரம்மா மீண்டும் பரம தவம் செய்தான். ஆனால் அவ்வாறு தவமிருந்தபோதும் எதுவும் வெளிப்படவில்லை.

Verse 23

ततो दीर्घेण कालेन दुःखात्क्रोधो व्यजायत । क्रोधाविष्टस्य नेत्राभ्यां प्रापतन्नश्रुबिन्दवः । ततस्तेभ्यो ऽश्रुबिन्दुभ्यो भूताः प्रेतास्तदाभवन् । सर्वांस्तानश्रुजान्दृष्ट्वा ब्रह्मात्मानमनिंदत

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் துயரத்திலிருந்து கோபம் எழுந்தது. கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டபோது கண்களிலிருந்து கண்ணீர்த் துளிகள் விழுந்தன. அந்தக் கண்ணீர்த் துளிகளிலிருந்தே உடனே பூதங்களும் பிரேதங்களும் தோன்றின. அக்கண்ணீரால் பிறந்தவர்களைப் பார்த்து பிரம்மா தன்னையே நிந்தித்தான்.

Verse 25

तस्य तीव्रा ऽभवन्मूर्छा क्रोधामर्षसमुद्भवा । मूर्छितस्तु जहौ प्राणान्क्रोधाविष्टः प्रजापतिः । ततः प्राणेश्वरो रुद्रो भगवान्नीललोहितः । प्रसादमतुलं कर्तुं प्रादुरासीत्प्रभोर्मुखात्

கோபமும் காயமடைந்த அகந்தையும் காரணமாக அவனைத் தீவிர மயக்கம் பிடித்தது. கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட பிரஜாபதி மயங்கி உயிர்வாயுவையும் விட்டான். அப்போது பிராணங்களின் ஈசனான ருத்ரன், பகவான் நீலலோஹிதன், ஒப்பற்ற அருளை அளிக்க प्रभுவின் முகத்திலிருந்து வெளிப்பட்டான்.

Verse 27

दशधा चैकधा चक्रे स्वात्मानं प्रभुरीश्वरः । ते तेनोक्ता महात्मानो दशधा चैकधा कृताः । यूयं सृष्टा मया वत्सा लोकानुग्रहकारणात् । तस्मात्सर्वस्य लोकस्य स्थापनाय हिताय च

பரமேசுவரனாகிய प्रभு தன் ஆத்மாவை ஒருமையாகவும் பத்துமையாகவும் வெளிப்படுத்தினான். அவன் உபதேசத்தால் அந்த மகாத்மாக்களும் பத்துமையாகவும் ஒருமையாகவும் ஆனார்கள். “அன்புப் பிள்ளைகளே, உலகங்களுக்கு அருள் செய்யும் காரணத்தால் உங்களை நான் படைத்தேன்; ஆகவே எல்லா உலகங்களின் நிலைபெறுதலுக்கும் நலனுக்கும் செயல்படுங்கள்” என்றான்.

Verse 29

प्रजासन्तानहेतोश्च प्रयतध्वमतन्द्रिताः । एवमुक्ताश्च रुरुदुर्दुद्रुवुश्च समन्ततः । रोदनाद्द्रावणाच्चैव ते रुद्रा नामतः स्मृताः । ये रुद्रास्ते खलु प्राणा ये प्राणास्ते महात्मकाः

“பிரஜை சந்ததி பெருகுவதற்காக சோர்வின்றி முயலுங்கள்” என்று கூறப்பட்டதும் அவர்கள் அழுதார்கள்; மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினார்கள். அழுகை (ரோதனம்) மற்றும் ஓடச்செய்தல் (த்ராவணம்) காரணமாக அவர்கள் ‘ருத்ரர்கள்’ என்று நினைவுகூரப்படுகின்றனர். அந்த ருத்ரர்களே பிராணங்கள்; அந்த பிராணங்களே மகாத்ம சக்திகள்.

Verse 31

ततो मृतस्य देवस्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । घृणी ददौ पुनः प्राणान्ब्रह्मपुत्रो महेश्वरः । प्रहृष्टवदनो रुद्रः प्राणप्रत्यागमाद्विभोः । अभ्यभाषत विश्वेशो ब्रह्माणं परमं वचः

அப்போது உயிரற்ற நிலையில் விழுந்த பரமேஷ்டி பிரம்மாவுக்கு, பிரம்மபுத்திரனாகிய மகேசுவரன் கருணையால் மீண்டும் பிராணங்களை அளித்தான். அந்த வல்லவனுக்கு உயிர் திரும்பியதால் ருத்ரன் மகிழ்ச்சியுடன் முகம் மலர்ந்தான். விச்வேசுவரன் பிரம்மாவிடம் உயரிய வாக்கை உரைத்தான்.

Verse 33

माभैर्माभैर्महाभाग विरिंच जगतां गुरो । मया ते प्राणिताः प्राणाः सुखमुत्तिष्ठ सुव्रत । स्वप्नानुभूतमिव तच्छ्रुत्वा वाक्यं मनोहरम् । हरं निरीक्ष्य शनकैर्नेत्रैः फुल्लाम्बुजप्रभैः

அஞ்சாதே, அஞ்சாதே, ஓ மகாபாக விரிஞ்சா, உலகங்களின் குருவே. என் அருளால் உன் உயிர்மூச்சுகள் மீண்டும் நிலைபெற்றன; ஓ சுவ்ரதா, மகிழ்ச்சியுடன் எழு. கனவில் அனுபவித்ததுபோல் அந்த இனிய சொற்களை கேட்டவுடன், மலர்ந்த தாமரைப் போன்ற ஒளிவீசும் கண்களால் அவன் மெதுவாக ஹரனை நோக்கினான்.

Verse 35

तथा प्रत्यागतप्राणः स्निग्धगम्भीरया गिरा । उवाच वचनं ब्रह्मा तमुद्दिश्य कृताञ्जलिः । त्वं हि दर्शनमात्रेण चानन्दयसि मे मनः । को भवान् विश्वमूर्त्या वा स्थित एकादशात्मकः

அப்போது உயிர்மூச்சு மீண்டதுபோல் பிரம்மா, மென்மையும் ஆழமும் கொண்ட குரலில், கைகூப்பி அவரை நோக்கி கூறினார்: “உமது தரிசனமட்டுமே என் மனத்தை ஆனந்தத்தில் ஆழ்த்துகிறது. நீர் யார்—உலகமே உருவாக இருந்து, பதினொன்று தன்மைகளாக நிலைபெற்றவர்?”

Verse 37

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा व्याजहार महेश्वरः । स्पृशन् काराभ्यां ब्रह्माणं सुसुखाभ्यां सुरेश्वरः । मां विद्धि परमात्मानं तव पुत्रत्वमागतम् । एते चैकादश रुद्रास्त्वां सुरक्षितुमागताः

அவனுடைய சொற்களை கேட்ட மகேஸ்வரன் பதிலளித்தார். தேவர்களின் ஈசன் தன் இரு அருள்மிகு கரங்களால் பிரம்மாவைத் தொட்டு கூறினார்: “என்னை பரமாத்மா என்று அறிக; உனக்கு மகன்-பாவமாக நான் வந்துள்ளேன். மேலும் இந்த பதினொன்று ருத்ரர்களும் உன்னை காக்க வந்துள்ளனர்.”

Verse 39

तस्मात्तीव्रामिमाम्मूर्छां विधूय मदनुग्रहात् । प्रबुद्धस्व यथापूर्वं प्रजा वै स्रष्टुमर्हसि । एवं भगवता प्रोक्तो ब्रह्मा प्रीतमना ह्यभूत् । नानाष्टकेन विश्वात्मा तुष्टाव परमेश्वरम्

“ஆகையால் என் அருளால் இந்த கடும் மயக்கத்தை நீக்கிவிடு. முன்புபோல் விழித்தெழு—நீ உயிர்களைப் படைக்கத் தகுதியானவன்.” என்று பகவான் கூறியதும் பிரம்மா உள்ளம் மகிழ்ந்தார்; உலகாத்மா பலவகை அஷ்டக ஸ்தோத்திரங்களால் பரமேஸ்வரனைப் புகழ்ந்தார்.

Verse 41

ब्रह्मोवाच । नमस्ते भगवन् रुद्र भास्करामिततेजसे । नमो भवाय देवाय रसायाम्बुमयात्मने । शर्वाय क्षितिरूपाय नन्दीसुरभये नमः

பிரம்மா கூறினார்: அளவற்ற சூரியஒளி போன்ற தேஜஸுடைய பகவான் ருத்ரனே, உமக்கு நமஸ்காரம். சாரமும் நீரும் நிறைந்த ஆத்மஸ்வரூபமான தேவ பவனுக்கு நமோ நமः. பூமி-உருவான சர்வனுக்கு வணக்கம்; தேவர்களில் அஞ்சாமை கொண்ட நந்திக்கும் வணக்கம்.

Verse 42

ईशाय वसवे तुभ्यं नमस्स्पर्शमयात्मने । पशूनां पतये चैव पावकायातितेजसे । भीमाय व्योमरूपाय शब्दमात्राय ते नमः । उग्रायोग्रस्वरूपाय यजमानात्मने नमः । महादेवाय सोमाय नमोस्त्वमृतमूर्तये

ஏ ஈசா, ஏ வசுவே—ஸ்பரிசமய ஆத்மஸ்வரூபனே! உமக்கு நமஸ்காரம். ஏ பசுபதி, அதிதேஜஸ்வி பாவகனே! உமக்கு நமः. ஏ பீமா, வ்யோமரூபனே, சப்தமாத்திர ஸ்வரூபனே! உமக்கு நமः. ஏ உக்ரா, உக்ரஸ்வபாவனே, யஜமானனின் அந்தராத்மாவே! உமக்கு நமः. ஏ மகாதேவா, ஏ சோமா—அம்ருதமூர்த்தியே! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 44

एवं स्तुत्वा महादेवं ब्रह्मा लोकपितामहः । प्रार्थयामास विश्वेशं गिरा प्रणतिपूर्वया । भगवन् भूतभव्येश मम पुत्र महेश्वर । सृष्टिहेतोस्त्वमुत्पन्नो ममांगे ऽनंगनाशनः

இவ்வாறு மகாதேவனைத் துதித்த பின், உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, வணக்கத்தோடு கூடிய சொற்களால் விஸ்வேஸ்வரனை வேண்டினான்—“பகவானே, பூத-பவ்யங்களின் ஈசனே! மகேஸ்வரா, என் புதல்வனே! அனங்கநாசனே! படைப்பின் காரணமாக நீ என் உடலிலிருந்தே வெளிப்பட்டாய்.”

Verse 46

तस्मान्महति कार्येस्मिन् व्यापृतस्य जगत्प्रभो । सहायं कुरु सर्वत्र स्रष्टुमर्हसि स प्रजाः । तेनैषां पावितो देवो रुद्रस्त्रिपुरमर्दनः । बाढमित्येव तां वाणीं प्रतिजग्राह शंकरः

ஆகையால், ஏ ஜகத்ப்ரபோ! இந்த மாபெரும் காரியத்தில் நீர் ஈடுபட்டுள்ளீர்; எங்கும் துணையாக இருங்கள், இப் பிரஜைகளைப் படைக்கத் தகுதியானவர் நீரே. அந்த வேண்டுதலால் திரிபுரமர்தனனான தேவ ருத்ரன் மகிழ்ந்து அவர்களின் நோக்கத்தைப் புனிதப்படுத்தினார்; சங்கரன் அந்த வார்த்தைகளை ஏற்று “பாடம்—அப்படியே ஆகுக” என்றான்.

Verse 48

ततस्स भगवान् ब्रह्मा हृष्टं तमभिनंद्य च । स्रष्टुं तेनाभ्यनुज्ञातस्तथान्याश्चासृजत्प्रजाः । मरीचिभृग्वंगिरसः पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम् । दक्षमत्रिं वसिष्ठं च सो ऽसृजन्मनसैव च

பின்னர் பகவான் பிரம்மா மகிழ்ச்சியுடன் அவரை வாழ்த்தினார். படைப்பைச் செய்ய அவரால் அனுமதி பெற்ற பிரம்மா, மேலும் பிற பிரஜைகளையும் உருவாக்கினார். அவர் மனத்தினாலேயே மரீசி, ப்ருகு, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, தக்ஷ, அத்ரி, வசிஷ்டரைப் படைத்தார்.

Verse 49

पुरस्तादसृजद्ब्रह्मा धर्मं संकल्पमेव च । इत्येते ब्रह्मणः पुत्रा द्वादशादौ प्रकीर्तिताः । सह रुद्रेण संभूताः पुराणा गृहमेधिनः

ஆரம்பத்தில் பிரம்மா தர்மத்தையும் சங்கல்பத்தையும் உருவாக்கினார். இவர்கள் பிரம்மாவின் பன்னிரண்டு முதன்மை புதல்வர்களில் முன்னோர்களாகப் போற்றப்படுகின்றனர். இவர்கள் ருத்ரனுடன் சேர்ந்து வெளிப்பட்ட பழம்பெரும் பிரஜாபதிகள்; இல்லற தர்மத்தைத் தாங்குவோர்.

Verse 51

तेषां द्वादश वंशाः स्युर्दिव्या देवगणान्विताः । प्रजावन्तः क्रियावन्तो महर्षिभिरलंकृताः । अथ देवासुरपित्ःन्मनुष्यांश्च चतुष्टयम् । सह रुद्रेण सिसृक्षुरंभस्येतानि वै विधिः

அவர்களிலிருந்து பன்னிரண்டு தெய்வீக வம்சங்கள் தோன்றின; தேவர்களின் கணங்களுடன் கூடியவை, சந்ததியால் வளமானவை, வேள்வி-தர்மக் கிரியைகளில் செயல்மிக்கவை, மகரிஷிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை. பின்னர் ருத்ரனுடன் சேர்ந்து விதாதா பிரம்மன் ஆதிநீரிலிருந்து தேவர்கள், அசுரர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள் எனும் நால்வகையையும் படைக்க விரும்பினான்.

Verse 53

स सृष्ट्यर्थं समाधाय ब्रह्मात्मानमयूयुजत् । मुखादजनयद्देवान् पित्ःंश्चैवोपपक्षतः । जघनादसुरान् सर्वान् प्रजनादपि मानुषान् । अवस्करे क्षुधाविष्टा राक्षसास्तस्य जज्ञिरे

படைக்காக அவர் சமாதியில் அமர்ந்து தம் ஆத்மாவை பிரம்மத் தத்துவத்துடன் இணைத்தார். அவரது வாயிலிருந்து தேவர்கள் பிறந்தனர்; பக்கத்திலிருந்து பித்ருக்கள் வெளிப்பட்டனர். இடுப்பிலிருந்து எல்லா அசுரர்களும், இனப்பெருக்க உறுப்பிலிருந்து மனிதர்களும் தோன்றினர். அவரது கழிவிலிருந்து பசியால் வாடும் ராட்சசர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 55

पुत्रास्तमोरजःप्राया बलिनस्ते निशाचराः । सर्पा यक्षास्तथा भूता गंधर्वाः संप्रजज्ञिरे । वयांसि पक्षतः सृष्टाः पक्षिणो वक्षसो ऽसृजत् । मुखतोजांस्तथा पार्श्वादुरगांश्च विनिर्ममे

அவருடைய புதல்வர்கள் தமஸ்-ரஜஸ் மிகுதியுடைய, வலிமைமிக்க, இரவில்செல்வோர். பாம்புகள், யக்ஷர்கள், பூதங்கள், கந்தர்வர்கள் ஆகியோரும் முழுமையாகப் பிறந்தனர். இறக்கைகளிலிருந்து பறவைகள் தோன்றின; மார்பிலிருந்து இறக்கையுடைய உயிர்கள் படைக்கப்பட்டன. வாயிலிருந்து மனிதர்கள் உருவானார்கள்; பக்கங்களிலிருந்து ஊரகங்கள் (பாம்பினம்) உருவாக்கப்பட்டன.

Verse 57

औषध्यः फलमूलानि रोमभ्यस्तस्य जज्ञिरे । गायत्रीं च ऋचं चैव त्रिवृत्साम रथंतरम्

அந்த பரமேஸ்வரனின் ரோமங்களிலிருந்து மூலிகைகள், எல்லா கனிகளும் வேர்களும் பிறந்தன; மேலும் புனிதமான காயத்ரீ, ரிக் மந்திரங்கள், திரிவ்ருத் சாமம், ரதந்தரப் பாடலும் வெளிப்பட்டன.

Verse 59

अग्निष्टोमं च यज्ञानां निर्ममे प्रथमान्मुखात् । यजूंषि त्रैष्टुभं छंदःस्तोमं पञ्चदशं तथा । बृहत्साम तथोक्थं च दक्षिणादसृजन्मुखात् । सामानि जगतीछंदः स्तोमं सप्तदशं तथा

அவருடைய முதன்மை வாயிலிருந்து யாகங்களில் முதன்மையான அக்னிஷ்டோமத்தை உருவாக்கினார்; மேலும் யஜுஸ் மந்திரங்கள், த்ரைஷ்டுப் சந்தஸ், பதினைந்து ஸ்தோமமும் வெளிப்பட்டன. அவரது வலது வாயிலிருந்து ப்ருஹத் சாமமும் உக்தமும் தோன்றின; அதுபோல சாமப் பாடல்கள், ஜகதீ சந்தஸ், பதினேழு ஸ்தோமமும் படைக்கப்பட்டன.

Verse 61

वैरूप्यमतिरात्रं च पश्चिमादसृजन्मुखात् । एकविंशमथर्वाणमाप्तोर्यामाणमेव च । अनुष्टुभं स वैराजमुत्तरादसृजन्मुखात् । उच्चावचानि भूतानि गात्रेभ्यस्तस्य जज्ञिरे

அவர் தமது மேற்கு முகத்திலிருந்து வைரூப்யமும் அதிராத்திரமும் ஆகிய யாகங்களை, மேலும் ஏகவிம்‌ஷம், அதர்வண மரபுடன் கூடிய ஆப்தோர்யாம யாகத்தையும் வெளிப்படுத்தினார். வடக்கு முகத்திலிருந்து வைராஜ அனுஷ்டுப் சந்தத்தை உண்டாக்கினார்; அவரது அங்கங்களிலிருந்து உயர்நீச்சமாய் பலவகை உயிரினங்கள் பிறந்தன.

Verse 63

यक्षाः पिशाचा गंधर्वास्तथैवाप्सरसां गणाः । नरकिन्नररक्षांसि वयःपशुमृगोरगाः । अव्ययं चैव यदिदं स्थाणुस्थावरजंगमम् । तेषां वै यानि कर्माणि प्राक्सृष्टानि प्रपेदिरे

யக்ஷர்கள், பிசாசர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்களின் கூட்டங்கள்; மனிதர்கள், கின்னரர்கள், ராக்ஷஸர்கள்; பறவைகள், மாடுபோன்ற கால்நடைகள், வனமிருகங்கள், பாம்புகள்—இவ்வாறான நிலைபெற்றதும் அசையாததும் அசையும் அனைத்துமான அழிவிலா படைப்பு, படைப்பின் தொடக்கத்தில் விதிக்கப்பட்ட தத்தம் செயல்களிலும் கடமைகளிலும் நுழைந்தது.

Verse 65

तान्येव ते प्रपद्यंते सृज्यमानाः पुनः पुनः । हिंस्राहिंस्रे मृदुक्रूरे धर्माधर्मावृतानृते । तद्भाविताः प्रपद्यंते तस्मात्तत्तस्य रोचते । महाभूतेषु नानात्वमिंद्रियार्थेषु मुक्तिषु

அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் படைக்கப்பட்டு அதே நிலைகளையே அடைகிறார்கள்—வன்முறை/அஹிம்சை, மென்மை/கொடுமை, தர்மம்/அதர்மம், உண்மை/பொய் எனும் போர்வைகளுடன். அத்தகைய வாசனைகளால் வடிவமைக்கப்பட்டு தத்தம் வழிகளில் செல்கிறார்கள்; ஆகவே ஒவ்வொருவருக்கும் தன் இயல்புக்கு ஏற்றதே இனிமையாகத் தோன்றுகிறது. இதனால் மகாபூதங்களிலும், இந்திரியப் பொருள்களிலும், முக்தி வழிகளிலும் பல்வகைமை உண்டாகிறது.

Verse 67

विनियोगं च भूतानां धातैव व्यदधत्स्वयम् । नाम रूपं च भूतानां प्राकृतानां प्रपञ्चनम् । वेदशब्देभ्य एवादौ निर्ममे ऽसौ पितामहः । आर्षाणि चैव नामानि याश्च वेदेषु वृत्तयः

தாதா (பிரம்மா) தாமே எல்லா உயிர்களின் ஒதுக்கப்பட்ட பணிகளையும் நிர்ணயித்து, இயற்கைத் தத்துவங்களின் பெயர்-வடிவங்களால் வெளிப்படும் பல்வகைத் தோற்றத்தை விரித்தார். தொடக்கத்தில் அந்தப் பிதாமஹன் வேதச் சொற்களிலிருந்தே இவ்வெல்லா பெயரிடல்களையும் அமைத்தார்—ஆர்ஷ (ரிஷிகளின்) பெயர்களும், வேதங்களில் உள்ள பயன்பாட்டு முறைகளும் உட்பட.

Verse 69

शर्वर्यंते प्रसूतानां तान्येवैभ्यो ददावजः । यथर्तावृतुलिंगानि नानारूपाणि पर्यये । दृश्यंते तानि तान्येव तथा भावा युगादिषु । इत्येष करणोद्भूतो लोकसर्गस्स्वयंभुवः

பிரளய இரவின் முடிவில் அஜன் (பிறவியற்ற இறைவன்) இவ்வுயிர்களுக்கு முன்பிருந்த அதே கரணங்களையும் ஆற்றல்களையும் மீண்டும் அளித்தான். பருவங்களின் குறிகள் காலவரிசையில் பல வடிவங்களில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுவது போல, யுகங்களின் தொடக்கங்களிலும் அதே நிலைகள் மறுபடியும் வெளிப்படுகின்றன. இவ்வாறு கரணங்களிலிருந்து எழும் ஸ்வயம்பூவின் உலகப் படைப்பு விளக்கப்படுகிறது.

Verse 71

महदाद्योविशेषांतो विकारः प्रकृतेः स्वयम् । चंद्रसूर्यप्रभाजुष्टो ग्रहनक्षत्रमंडितः । नदीभिश्च समुद्रैश्च पर्वतैश्च स मंडितः । परैश्च विविधैरम्यैस्स्फीतैर्जनपदैस्तथा

மஹத் முதல் விசேஷங்கள் (ஸ்தூலத் தத்துவங்கள்) வரை இவ்வுலகம் முழுவதும் பிரக்ருதியின் தானே நிகழும் மாற்றமே. சந்திர-சூரிய ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கிரக-நட்சத்திரங்களால் மண்டிக்கப்பட்டு, நதிகள், சமுத்திரங்கள், மலைகளால் சீரமைந்து, மேலும் பலவகை அழகிய செழிப்பான நாடுகள்-ஜனபதங்களால் விளங்குகிறது।

Verse 73

तस्मिन् ब्रह्मवने ऽव्यक्तो ब्रह्मा चरति सर्ववित् । अव्यक्तबीजप्रभव ईश्वरानुग्रहे स्थितः । बुद्धिस्कंधमहाशाख इन्द्रियांतरकोटरः । महाभूतप्रमाणश्च विशेषामलपल्लवः

அந்த பிரம்மவனத்தில் அனைத்தையும் அறிந்த பிரம்மா அவ்யக்த ரூபமாகச் சஞ்சரிக்கிறார். அவ்யக்த விதையிலிருந்து தோன்றி, ஈசுவரனின் அருளாலேயே நிலைத்திருக்கிறார். புத்தி அவரது தண்டு; விகாரங்கள் பெரிய கிளைகள்; இந்திரியங்களின் உள் கோளங்கள் அவரது உள்குகைகள். மகாபூதங்கள் அவரது அளவு; தூய விசேஷங்கள் அவரது இலைமுளைகள்.

Verse 75

धर्माधर्मसुपुष्पाढ्यः सुखदुःखफलोदयः । आजीव्यः सर्वभूतानां ब्रह्मवृक्षः सनातनः । द्यां मूर्धानं तस्य विप्रा वदंति खं वै नाभिं चंद्रसूर्यौ च नेत्रे । दिशः श्रोत्रे चरणौ च क्षितिं च सो ऽचिन्त्यात्मा सर्वभूतप्रणेता

தர்ம-அதர்ம மலர்களால் நிறைந்தும், இன்ப-துன்பப் பழங்களை விளைவிப்பதும் ஆன அந்த சனாதன பிரம்மவிருட்சம் எல்லா உயிர்களுக்கும் வாழ்வாதாரம். ஞானிகள் கூறுவர்—வானுலகம் அதன் தலை, ஆகாயம் அதன் நாபி; சந்திரன்-சூரியன் அதன் கண்கள்; திசைகள் அதன் காதுகள்; பூமி அதன் பாதங்கள். அவன் அசிந்த்ய ஸ்வரூபன்; எல்லா உயிர்களையும் இயக்கி ஒழுங்குபடுத்துபவன்.

Verse 77

वक्त्रात्तस्य ब्रह्मणास्संप्रसूतास्तद्वक्षसः क्षत्रियाः पूर्वभागात् । वैश्या उरुभ्यां तस्य पद्भ्यां च शूद्राः सर्वे वर्णा गात्रतः संप्रसूताः

அவனுடைய வாயிலிருந்து பிராமணர்கள் தோன்றினர்; அவனுடைய மார்பின் முன்பகுதியிலிருந்து க்ஷத்திரியர்கள். அவனுடைய தொடைகளிலிருந்து வைசியர்கள், அவனுடைய பாதங்களிலிருந்து சூத்ரர்கள் வெளிப்பட்டனர். இவ்வாறு எல்லா வர்ணங்களும் அவனுடைய உடலிலிருந்தே வெளிப்பட்டன.