सत्याः पुनस्तपश्चर्या — Satī’s Return to Austerity (Tapas) and Fearless Liṅga-Worship

Verse 1

वायुरुवाच । ततः प्रदक्षिणीकृत्य पतिमम्बा पतिव्रता । नियम्य च वियोगार्तिं जगाम हिमवद्गिरिम्

வாயு கூறினார்—அதன்பின் பதிவிரதையான அம்பா தன் கணவரை வலம் வந்து; பிரிவால் எழும் துயரை அடக்கி, இமவத் மலையை நோக்கிச் சென்றாள்.

Verse 2

तपःकृतवती पूर्वं देशे यस्मिन्सखीजनैः । तमेव देशमवृनोत्तपसे प्रणयात्पुनः

முன்பு தோழியருடன் தவம் செய்த அந்த இடத்தையே, அன்புப் பக்தியால் மீண்டும் தவத்திற்காகத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

Verse 3

ततः स्वपितरं दृष्ट्वा मातरं च तयोर्गृहे । प्रणम्य वृत्तं विज्ञाप्य ताभ्यां चानुमता सती

பின்னர் சதி அவர்களுடைய இல்லத்தில் தன் தந்தையையும் தாயையும் கண்டு வணங்கி, நடந்தவற்றை அறிவித்து, இருவரின் அனுமதி பெற்றபின் அதற்கேற்ப முன்னே சென்றாள்.

Verse 4

पुनस्तपोवनं गत्वा भूषणानि विसृज्य च । स्नात्वा तपस्विनो वेषं कृत्वा परमपावनम्

மீண்டும் தவவனத்திற்குச் சென்று, எல்லா ஆபரணங்களையும் விட்டு; நீராடி, மிகப் பரிசுத்தமான தவசியின் வேடத்தை அணிந்தான்.

Verse 5

संकल्प्य च महातीव्रं तपः परमदुश्चरम् । सदा मनसि सन्धाय भर्तुश्चरणपंकजम्

மிகக் கடினமான, அதீத தீவிர தவத்தை மேற்கொள்ள உறுதி செய்து, அவள் எப்போதும் மனத்தில் தன் ஆண்டவன் சிவனின் திருவடித் தாமரைகளைத் தாங்கினாள்.

Verse 6

तमेव क्षणिके लिंगे ध्यात्वा बाह्यविधानतः । त्रिसन्ध्यमभ्यर्चयन्ती वन्यैः पुष्पैः फलादिभिः

தற்காலிக (உடனடி) லிங்கத்தில் அவரையே தியானித்து, வெளிப்புற விதிமுறையின்படி, மூன்று சந்திகளிலும் காட்டு மலர்கள், பழங்கள் முதலியவற்றால் அர்ச்சனை செய்தாள்.

Verse 7

स एव ब्रह्मणो मूर्तिमास्थाय तपसः फलम् । प्रदास्यति ममेत्येवं नित्यं कृत्वा ऽकरोत्तपः

“அவரே பிரம்மா ரூபம் ஏற்று என் தவத்தின் பலனை அளிப்பார்” என்று தினமும் உறுதி செய்து, அவன் இடையறாத நிலைத்த தவம் செய்தான்.

Verse 8

तथा तपश्चरन्तीं तां काले बहुतिथे गते । दृष्टः कश्चिन्महाव्याघ्रो दुष्टभावादुपागमत्

இவ்வாறு அவள் தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, நீண்ட காலம் கடந்த பின் ஒரு பெரும் புலி அவளைப் பார்த்து, தீய எண்ணத்தால் அருகே வந்தது.

Verse 9

तथैवोपगतस्यापि तस्यातीवदुरात्मनः । गात्रं चित्रार्पितमिव स्तब्धं तस्यास्सकाशतः

அந்த மிகத் தீயவன் அருகே வந்தபோதும், தேவியின் சன்னிதியில் அவன் உடல் ஓவியத்தில் வரையப்பட்ட உருவம்போல் உறைந்து நின்றது.

Verse 10

तं दृष्ट्वापि तथा व्याघ्रं दुष्टभावादुपागतम् । न पृथग्जनवद्देवी स्वभावेन विविच्यते

தீய எண்ணத்துடன் அணுகிய அந்தப் புலியைப் பார்த்தும், தேவி சாதாரண மக்களைப் போல வேறுபாடு காணவில்லை; தன் இயல்பினால் விவேகமுடன் அசையாமல் இருந்தாள்.

Verse 11

स तु विष्टब्धसर्वांगो बुभुक्षापरिपीडितः । ममामिषं ततो नान्यदिति मत्वा निरन्तरम्

ஆனால் அவன் உடல் முழுதும் உறைந்து, பசியின் அழுத்தத்தால் துன்புற்று, இடைவிடாது இவ்வாறு எண்ணினான்—“இந்த மாம்சம் எனதே; இதைத் தவிர எனக்கு வேறொன்றுமில்லை.”

Verse 12

निरीक्ष्यमाणः सततं देवीमेव तदा ऽनिशम् । अतिष्ठदग्रतस्तस्या उपासनमिवाचरत्

அப்போது அவன் இடைவிடாது தேவியையே நோக்கி, அவளின் முன்னால் தொடர்ந்து நின்று, பக்தியுடன் வழிபடுவது போல நடந்து கொண்டான்.

Verse 13

देव्याश्च हृदये नित्यं ममैवायमुपासकः । त्राता च दुष्टसत्त्वेभ्य इति प्रववृते कृपा

அப்போது ஆண்டவரின் உள்ளத்தில் கருணை எழுந்தது—“இவன் என் உபாசகன்; தேவியின் இதயத்தில் எப்போதும் தங்குவான்; தீய உயிர்களிடமிருந்து காக்கும் காவலன்”; எனக் கிருபை பெருகியது।

Verse 14

तस्या एव कृपा योगात्सद्योनष्टमलत्रयः । बभूव सहसा व्याघ्रो देवीं च बुबुधे तदा

அவளுடைய அருளின் வல்லமையால் மும்மலங்களும் உடனே அழிந்தன; அந்தப் புலி கணநேரத்தில் தூய்மையடைந்து, அப்போது தேவியை ஜகன்மாதாவென உணர்ந்தது।

Verse 15

न्यवर्तत बुभुक्षा च तस्यांगस्तम्भनं तथा । दौरात्म्यं जन्मसिद्धं च तृप्तिश्च समजायत

அவனுடைய உணவாசை அடங்கியது; அங்கங்களின் உறைதலும் நீங்கியது. பிறவியிலிருந்தே வந்த தீய குணமும் அகன்றது; உள்ளத்தில் நிறைவு பிறந்தது।

Verse 16

तदा परमभावेन ज्ञात्वा कार्तार्थ्यमात्मनः । सद्योपासक एवैष सिषेवे परमेश्वरीम्

அப்போது உயர்ந்த உள்ளநிலையுடன் தன் வாழ்வு நிறைவேறியது என உணர்ந்து, அவன் உடனே உண்மையான உபாசகனாகி, பக்தியுடன் பரமேஸ்வரியைச் சேவித்தான்।

Verse 17

दुष्टानामपि सत्त्वानां तथान्येषान्दुरात्मनाम् । स एव द्रावको भूत्वा विचचार तपोवने

தீய உயிர்களிடையிலும் பிற தீய மனத்தவரிடையிலும் அவன் அவர்களை அகற்றுபவனாகி, தவவனத்தில் உலாவினான்।

Verse 18

तपश्च ववृधे देव्यास्तीव्रं तीव्रतरात्मकम् । देवाश्च दैत्यनिर्बन्धाद्ब्रह्माणं शरणं गताः

தேவியின் தவம் மேலும் வளர்ந்தது—கடுமையானது, அதைவிடக் கடுமையானதாக. மேலும் தைத்யர்களின் ஒடுக்குமுறையால் துன்புற்ற தேவர்கள் பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 19

चक्रुर्निवेदनं देवाः स्वदुःखस्यारिपीडनात् । यथा च ददतुः शुम्भनिशुम्भौ वरसम्मदात्

எதிரிகளின் ஒடுக்குமுறையாலும் தம் துயரச் சுமையாலும் வாடிய தேவர்கள் முறையாக விண்ணப்பம் செய்தனர். வரங்களின் பெருமித மயக்கத்தில் இருந்த சும்பன்-நிசும்பன் எவ்வாறு நடந்தனர் என்பதையும் விரிவாக எடுத்துரைத்தனர்.

Verse 20

सो ऽपि श्रुत्वा विधिर्दुःखं सुराणां कृपयान्वितः । आसीद्दैत्यवधायैव स्मृत्वा हेत्वाश्रयां कथाम्

தேவர்களின் துயரத்தை கேட்ட விதாதா பிரம்மா கருணையால் நிறைந்தார். காரணமூலமான வழிமுறையும் நியாயமும் நினைந்து, அசுரர்களை அழிக்கத் தீர்மானித்தார்.

Verse 21

सामरः प्रार्थितो ब्रह्मा ययौ देव्यास्तपोवनम् । संस्मरन्मनसा देवदुःखमोक्षं स्वयत्नतः

இவ்வாறு தேவர்கள் உருக்கமாக வேண்டியதால் பிரம்மா தேவியின் தவவனத்திற்குச் சென்றார். தன் முயற்சியால் தேவர்களின் துயரை எவ்வாறு நீக்கலாம் என்று உள்ளத்தில் சிந்தித்தார்.

Verse 22

ददर्श च सुरश्रेष्ठः श्रेष्ठे तपसि निष्ठिताम् । प्रतिष्ठामिव विश्वस्य भवानीं परमेश्वरीम्

அப்போது தேவர்களில் முதன்மையானவர், உயர்ந்த தவத்தில் நிலைத்திருந்த பரமேஸ்வரி பவானியைத் தரிசித்தார்—அவள் உலகமெங்கும் தாங்கும் ஆதாரப் பிரதிஷ்டை போலத் தோன்றினாள்.

Verse 23

ननाम चास्य जगतो मातरं स्वस्य वै हरेः । रुद्रस्य च पितुर्भार्यामार्यामद्रीश्वरात्मजाम्

அப்போது அவன் அவளுக்கு வணங்கினான்—அவள் இந்த உலகத்தின் தாய்; தன் தந்தை ஹரியின் அரிய மனைவி; மேலும் ருத்ரனின் தந்தையின் போற்றத்தக்க துணைவி—மலைநாதன் அத்ரீஸ்வரனின் மகளான ஆர்யா.

Verse 24

ब्रह्माणमागतं दृष्ट्वा देवी देवगणैः सह । अर्घ्यं तदर्हं दत्त्वा ऽस्मै स्वागताद्यैरुपाचरत्

பிரம்மா வந்ததை கண்ட தேவியார் தேவர்கணங்களுடன் சேர்ந்து அவருக்குத் தகுந்த அர்க்யத்தை அர்ப்பணித்து, வரவேற்புச் சொற்களாலும் பிற உபசாரங்களாலும் அவரை மரியாதை செய்தாள்।

Verse 25

तां च प्रत्युपचारोक्तिं पुरस्कृत्याभिनंद्य च । पप्रच्छ तपसो हेतुमजानन्निव पद्मजः

அவளின் வரவேற்பு-உபசாரச் சொற்களை மதித்து புகழ்ந்து, பத்மஜன் (பிரம்மா) தவத்தின் காரணத்தை அறியாதவன் போலக் கேட்டான்।

Verse 26

ब्रह्मोवाच । तीव्रेण तपसानेन देव्या किमिह साध्यते । तपःफलानां सर्वेषां त्वदधीना हि सिद्धयः

பிரம்மா கூறினார்—தேவி, இத்தகைய கடும் தவத்தால் இங்கே என்ன சாதிக்க விரும்புகிறாய்? தவத்தின் எல்லாப் பலன்களிலிருந்து வரும் சித்திகள் அனைத்தும் உண்மையில் உன் வசமே உள்ளன।

Verse 27

यश्चैव जगतां भर्ता तमेव परमेश्वरम् । भर्तारमात्मना प्राप्य प्राप्तञ्च तपसः फलम्

அனைத்து உலகங்களின் தாங்குபவன் ஆன அந்த பரமேஸ்வரனை—உள்ளார்ந்த ஆண்டவனை—ஆத்மாவால் அடைந்தவனே தவத்தின் பலனை அடைகிறான்।

Verse 28

अथवा सर्वमेवैतत्क्रीडाविलसितं तव । इदन्तु चित्रं देवस्य विरहं सहसे कथम्

அல்லது இவை அனைத்தும் உன் க்ரீடா-லீலையின் விளையாட்டே ஆகலாம். ஆனால் இது வியப்பு—தேவாதிதேவன் ஸ்ரீசிவனின் பிரிவை நீ எவ்வாறு தாங்குகிறாய்?

Verse 29

देव्युवाच । सर्गादौ भवतो देवादुत्पत्तिः श्रूयते यदा । तदा प्रजानां प्रथमस्त्वं मे प्रथमजः सुतः

தேவி கூறினாள்—படைப்பின் தொடக்கத்தில் உன் தெய்வத் தோற்றம் அந்த தேவனிடமிருந்து எழுந்தது என்று கேட்கப்படும் போது, நீ உயிர்களிலே முதன்மை; நீ என் முதற்பிறந்த மகன்.

Verse 30

५

“ஐந்து”—இது கைஎழுத்துப் பிரதியில் செய்யுள் வரிசையைச் சுட்டும் எண்-குறி மட்டும்; தனி வாக்கியப் பொருள் இல்லை.

Verse 31

यदा भवद्गिरीन्द्रस्ते पुत्रो मम पिता स्वयम् । तदा पितामहस्त्वं मे जातो लोकपितामह

மலைவேந்தனே! உன் மகனே என் தந்தையாகத் தானே ஆனபோது, நீ என் பிதாமகனானாய்—உலகப் பிதாமகனே!

Verse 32

तदीदृशस्य भवतो लोकयात्राविधायिनः । वृत्तवन्तःपुरे भर्ता कथयिष्ये कथं पुनः

உடல்-நகரின் அந்தர்புர ஆண்டவனே, உலகின் நடைமுறையையும் நிலைதொடர்ச்சியையும் விதிப்பவனே—உம்மைப் போன்ற இயல்பை நான் மீண்டும் எவ்வாறு வர்ணிப்பேன்?

Verse 33

किमत्र बहुना देहे यश्चायं मम कालिमा । त्यक्त्वा सत्त्वविधानेन गौरी भवितुमुत्सहे

இந்த உடலைப் பற்றி அதிகம் சொல்ல வேண்டியது என்ன? என் இக்கருமையைத் துறந்து, சத்த்வ ஒழுக்கத்தால் நான் கௌரியாக ஆக உறுதிபூண்டேன்.

Verse 34

ब्रह्मोवाच । एतावता किमर्थेन तीव्रं देवि तपः कृतम् । स्वेच्छैव किमपर्याप्ता क्रीडेयं हि तवेदृशी

பிரம்மா கூறினார்—தேவி, இவ்வளவு வரை நீ ஏன் இத்தகைய கடுந்தவம் செய்தாய்? உன் சுயஇச்சை மட்டும் போதாதா? இத்தகைய லீலை உமக்கே உரியது.

Verse 35

क्रीडा ऽपि च जगन्मातस्तव लोकहिताय वै । अतो ममेष्टमनया फलं किमपि साध्यताम्

ஜகன்மாதாவே, உமது லீலையும் உலக நலத்திற்கே. ஆகவே இச்செயலால் எனக்கும் ஏதோ விரும்பிய பலன் நிறைவேறட்டும்.

Verse 36

निशुंभशुंभनामानौ दैत्यौ दत्तवरौ मया । दृप्तौ देवान्प्रबाधेते त्वत्तो लब्धस्तयोर्वधः

நிசும்பன், சும்பன் எனும் இரு அசுரர்கள்—என்னால் வரம் பெற்றுத்—திமிருடன் தேவர்களைத் துன்புறுத்துகின்றனர். ஆனால் அவர்களின் வதை உம்மிடமிருந்தே நிர்ணயிக்கப்பட்டது; உம்மாலேயே அவர்களின் அழிவு நிகழும்.

Verse 37

अलं विलंबनेनात्र त्वं क्षणेन स्थिरा भव । शक्तिर्विसृज्यमाना ऽद्य तयोर्मृत्युर्भविष्यति

இனி தாமதிக்க வேண்டாம், இந்த கணமே உறுதியாக இரு. இன்று ஏவப்படும் இந்த சக்தி அவர்கள் இருவருக்கும் மரணத்தைக் கொண்டுவரும்.

Verse 38

ब्राह्मणाभ्यर्थिता चैव देवी गिरिवरात्मजा । त्वक्कोशं सहसोत्सृज्य गौरी सा समजायत

அந்தணர்களால் வேண்டப்பட்ட மலைமகளான தேவி, உடனே தன் தோல் உறையைத் துறந்து கௌரியாக மாறினாள்.

Verse 39

सा त्वक्कोशात्मनोत्सृष्टा कौशिकी नाम नामतः । काली कालाम्बुदप्रख्या कन्यका समपद्यत

அவளுடைய தோல் உறையிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்தப் பெண் கௌசிகி என்று அழைக்கப்பட்டாள்; அவள் கார்மேகம் போன்ற காளியாகத் தோன்றினாள்.

Verse 40

सा तु मायात्मिका शक्तिर्योगनिद्रा च वैष्णवी । शंखचक्रत्रिशूलादिसायुधाष्टमहाभुजा

அவள் மாயாச்வரூப சக்தி; வைஷ்ணவீ யோகநித்ரையுமாவாள். எட்டு மகாபுஜங்களுடன் சங்கம், சக்கரம், திரிசூலம் முதலிய ஆயுதங்களைத் தரித்தாள்.

Verse 41

सौम्या घोरा च मिश्रा च त्रिनेत्रा चन्द्रशेखरा । अजातपुंस्पर्शरतिरधृष्या चातिसुन्दरी

அவள் சௌம்யையும், கோரமுமானவள்; கலந்த ரூபமுமுடையவள். மும்முகக் கண்களுடன் சந்திரசேகரி; சிவஸ்பரிசத்திலே மட்டுமே ரமிக்கும், அஜேயை, மிக அழகியவள்.

Verse 42

दत्ता च ब्रह्मणे देव्या शक्तिरेषा सनातनी । निशुंभस्य च शुंभस्य निहंत्री दैत्यसिंहयोः

தேவியின் இந்த சனாதன சக்தி பிரம்மனுக்கு அளிக்கப்பட்டது; அவளே அசுரசிங்கங்களான நிசும்பன், சும்பன் ஆகியோரைக் கொல்லும் சங்காரிணி.

Verse 43

ब्रह्मणापि प्रहृष्टेन तस्यै परमशक्तये । प्रबलः केसरी दत्तो वाहनत्वे समागतः

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுற்ற பிரம்மனும் அந்த பரமசக்திக்குப் பலமிகு கேசரி (சிங்கம்) ஒன்றை அளித்தார்; அது அவளின் வாகனமாக வந்து சேர்ந்தது.

Verse 44

विन्ध्ये च वसतिं तस्याः पूजामासवपूर्वकैः । मांसैर्मत्स्यैरपूपैश्च निर्वर्त्यासौ समादिशत्

விந்த்யப் பகுதியில் அவளுக்கான வாசஸ்தலத்தை அமைத்து, ஆசவம் முதலான நைவேத்யங்களோடு மாம்சம், மீன், அபூபம் (பணியாரம்) ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்து அவளின் பூஜையை நிறைவேற்றி, பின்னர் அவன் தன் ஆணையை வழங்கினான்।

Verse 45

सा चैव संमता शक्तिर्ब्रह्मणो विश्वकर्मणः । प्रणम्य मातरं गौरीं ब्रह्माणं चानुपूर्वशः

அவளே பிரம்மா—விஸ்வகர்மா—வின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட சக்தி. அவள் முறையாக முதலில் மாதா கௌரியை வணங்கி, பின்னர் பிரம்மாவையும் வணங்கினாள்।

Verse 46

शक्तिभिश्चापि तुल्याभिः स्वात्मजाभिरनेकशः । परीता प्रययौ विन्ध्यं दैत्येन्द्रौ हन्तुमुद्यता

தன்னுடன் ஒப்பான சக்திகளாகிய தன் பல புதல்வியரால் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டவளாய், அந்த இரு தைத்யேந்திரர்களை வதம் செய்ய உறுதி கொண்டு, அவள் விந்த்ய மலை நோக்கிப் புறப்பட்டாள்।

Verse 47

निहतौ च तया तत्र समरे दैत्यपुंगवौ । तद्बाणैः कामबाणैश्च च्छिन्नभिन्नांगमानसौ

அந்தப் போரில் அவளால் அசுரர்களில் முதன்மையான அந்த இருவரும் வீழ்த்தப்பட்டனர். அவளின் அம்புகள்—காமனின் அம்புகளைப் போல—அவர்களின் அங்கங்களைச் சிதறடித்து, மனத்தையும் சிதைத்தன।

Verse 48

तद्युद्धविस्तरश्चात्र न कृतो ऽन्यत्र वर्णनात् । ऊहनीयं परस्माच्च प्रस्तुतं वर्णयामि वः

இந்தப் போரின் விரிவை இங்கே கூறவில்லை; ஏனெனில் அது வேறு இடத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆயினும் அங்கிருந்து பொருத்தமானதை எடுத்துக் கொண்டு, இப்பொருளுக்குரியதை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்।