अग्नीषोमात्मकविश्ववर्णनम् / The Universe as Agni–Soma (Fire and Nectar)
இந்த அதிகாரத்தில் முன் உபதேசத்தைப் பற்றி ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்: தேவீ/சக்தி எவ்வாறு ‘ஆஜ்ஞா’ (ஆணை) எனச் சொல்லப்படுகிறது? பிரபஞ்சம் எவ்வாறு அக்னி–சோம இயல்பும் வாக்–அர்த்த வடிவமும் எனக் கூறப்படுகிறது? வாயு விளக்குகிறார்—அக்னி என்பது சக்தியின் ரௌத்ரீ, தீவிர, தைஜஸீ ஒளிமிகு நிலை; சோமம் என்பது சக்தியின் சாக்த, அம்ருதமய, அமைதியளிக்கும் நிலை. தేజஸ் மற்றும் ரச/அம்ருதம் எல்லா உயிர்களிலும் பரவி நிற்கும் நுண்தத்துவங்கள்; தేజஸ் சூரிய/அக்னிபோல் செயற்படும், ரசம் சோம்ய நீர்போல் ஊட்டமளிக்கும்; இவற்றால் சராசர உலகம் தாங்கப்படுகிறது. யாக-இயற்கை காரணத்தொடர்—ஆஹுதி மூலம் பயிர், மழை மூலம் வளர்ச்சி—எனக் கூறி, அக்னி–சோமச் சுழற்சியால் உலக நிலைமை உறுதியாகிறது என நிறுவுகிறார். இறுதியில் அக்னி மேலே எழுதல், சோம/அம்ருதம் கீழே வழிதல் என்ற செங்குத்துத் துருவத்துடன், கீழே காலாக்னி மேலே சக்தி என இரண்டும் ஒன்றை ஒன்று நிறைவு செய்யும் செயல்களாக விளக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
ऋषय ऊचुः । देवीं समादधानेन देवेनेदं किमीरितम् । अग्निषोमात्मकं विश्वं वागर्थात्मकमित्यपि
ரிஷிகள் கூறினர்—தேவியை நிறுவும் வேளையில் தேவன் என்ன உரைத்தான்? இந்தப் பிரபஞ்சம் அக்னி‑சோம இயல்புடையது என்றும், வாக்கும் அர்த்தமும் ஆகிய இயல்புடையது என்றும் கூறினானா?
Verse 2
आज्ञैकसारमैश्वर्यमाज्ञा त्वमिति चोदितम् । तदिदं श्रोतुमिच्छामो यथावदनुपूर्वशः
நீங்கள் ‘ஐஸ்வர்யத்தின் சாரம் ஆணை மட்டுமே’ என்றும், ‘நீயே அந்த ஆணை’ என்றும் உரைத்தீர்கள். ஆகவே இதை முறையாகவும் தெளிவாகவும் வரிசையாகவும் கேட்க விரும்புகிறோம்.
Verse 3
वायुरुवाच । अग्निरित्युच्यते रौद्री घोरा या तैजसी तनुः । सोमः शाक्तो ऽमृतमयः शक्तेः शान्तिकरी तनुः
வாயு கூறினார்—ரௌத்ரீயாகவும், பயங்கரமாகவும், ஒளிமிகுந்ததாகவும் உள்ள அந்த உடல் ‘அக்னி’ எனப்படுகிறது. ‘சோம’ என்பது சக்திமயம், அமுதமயம்—சக்திக்கு அமைதி அருளும் உடலாகும்.
Verse 4
अमृतं यत्प्रतिष्ठा सा तेजो विद्या कला स्वयम् । भूतसूक्ष्मेषु सर्वेषु त एव रसतेजसी
அந்த ஆதாரம் அமிர்தஸ்வரூபமே; அவளே தானாகத் தேஜஸ், வித்யை, தெய்வீகக் கலை. எல்லாப் பூதங்களின் நுண்ணிய நிலையிலும் அவளே ரசமும் தேஜஸும் ஆகி உள்ளார்ந்த சக்தியாக நிலைகொள்கிறாள்.
Verse 5
द्विविधा तेजसो वृत्तिसूर्यात्मा चानलात्मिका । तथैव रसवृत्तिश्च सोमात्मा च जलात्मिका
தேஜஸ் தத்துவத்தின் செயல் இருவகை—ஒன்று சூரியஸ்வரூபம், மற்றொன்று அனலஸ்வரூபம். அதுபோல ரசத்தின் செயலும் இருவகை—ஒன்று சோமஸ்வரூபம், மற்றொன்று ஜலஸ்வரூபம்.
Verse 6
विद्युदादिमयन्तेजो मधुरादिमयो रसः । तेजोरसविभेदैस्तु धृतमेतच्चराचरम्
தேஜஸ் மின்னல் முதலிய வடிவங்களால் அமைந்தது; ரசம் இனிமை முதலிய சுவைநிலைகளால் அமைந்தது. தேஜஸ்-ரச வேறுபாடுகளாலேயே இவ்வுலகம் அசையும்-அசையாத அனைத்தும் தாங்கப்படுகிறது.
Verse 7
अग्नेरमृतनिष्पत्तिरमृतेनाग्निरेधते । अत एव हि विक्रान्तमग्नीषोमं जगद्धितम्
அக்னியிலிருந்து அமிர்தம் உண்டாகிறது; அந்த அமிர்தத்தாலேயே அக்னி ஊட்டம் பெற்று வளர்கிறது. ஆகவே அக்னி-சோமம் ஒன்றிணைந்த ‘அக்னீஷோம’ தத்துவம் வல்லமையுடையதும் உலகநலன் செய்பதும் ஆகும்.
Verse 8
हविषे सस्यसम्पत्तिर्वृष्टिः सस्याभिवृद्धये । वृष्टेरेव हविस्तस्मादग्नीषोमधृतं जगत्
ஹவிஸால் பயிர்ச் செழிப்பு உண்டாகிறது; பயிர் வளர்ச்சிக்காக மழை உண்டாகிறது. மழையும் ஹவிஸிலிருந்தே பிறக்கிறது; ஆகவே இவ்வுலகம் அக்னி மற்றும் சோமனால் தாங்கப்படுகிறது.
Verse 9
अग्निरूर्ध्वं ज्वलत्येष यावत्सौम्यं परामृतम् । यावदग्न्यास्पदं सौम्यममृतं च स्रवत्यधः
இந்த அக்னி மேல்நோக்கி எரிகிறது, சௌம்யமான பரம அமிர்தம் இருக்கும் வரை. மேலும் அந்த சௌம்ய அமிர்தம்—அக்னியின் ஆசனத்தில் தங்கி—கீழ்நோக்கி சொட்டிச் சுரக்கும் வரை.
Verse 10
अत एव हि कालाग्निरधस्ताच्छक्तिरूर्ध्वतः । यावदादहनं चोर्ध्वमधश्चाप्लावनं भवेत्
ஆகவே காலாக்னி கீழே உள்ளது; (தெய்வ) சக்தி மேலே உள்ளது. மேல்நோக்கி எரிதலும், கீழ்நோக்கி பெருக்கெடுப்பும்/மூழ்கடிப்பும் நிகழும் வரை இந்த ஒழுங்கு நிலைத்திருக்கும்.
Verse 11
आधारशक्त्यैव धृतः कालाग्निरयमूर्ध्वगः । तथैव निम्नगः सोमश्शिवशक्तिपदास्पदः
ஆதார-சக்தியாலேயே இந்த ஊர்த்வகாமி காலாக்னி தாங்கப்படுகிறது. அதுபோல அதோகாமி சோமன் சிவ-சக்தியின் பாதாச்பதமும் ஆதாரமும்; அங்கே சிவ-சக்தித் தத்துவம் நிலைபெறுகிறது.
Verse 12
शिवश्चोर्ध्वमधश्शक्तिरूर्ध्वं शक्तिरधः शिवः । तदित्थं शिवशक्तिभ्यान्नाव्याप्तमिह किञ्चन
மேலே சிவன், கீழே சக்தி; மேலும் மேலே சக்தி, கீழே சிவன். இவ்விதமாக இங்கே சிவ-சக்தியால் வியாபிக்காதது எதுவும் இல்லை.
Verse 13
असकृच्चाग्निना दग्धं जगद्यद्भस्मसात्कृतम् । अग्नेर्वीर्यमिदं चाहुस्तद्वीर्यं भस्म यत्ततः
பஸ்மமே அக்னியின் வீரியம் என்று கூறுவர்; ஏனெனில் உலகம் மீண்டும் மீண்டும் அக்னியால் எரிந்து பஸ்மமாகிறது; ஆகவே அதிலிருந்து தோன்றும் பஸ்மமே அக்னிசக்தி எனப்படுகிறது।
Verse 14
यश्चेत्थं भस्मसद्भावं ज्ञात्वा स्नाति च भस्मना । अग्निरित्यादिभिर्मन्त्रैर्बद्धः पाशात्प्रमुच्यते
இவ்வாறு பஸ்மத்தின் உண்மைத் தன்மையை அறிந்து பஸ்மத்தால் ஸ்நானம் செய்து, “அக்னி…” முதலிய மந்திரங்களால் பந்திக்கப்பட்டு (அபிமந்திரிதமாக) பஸ்மம் அணிவோர் பாசப் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவர்।
Verse 15
अग्नेर्वीर्यं तु यद्भस्म सोमेनाप्लावितम्पुनः । अयोगयुक्त्या प्रकृतेरधिकाराय कल्पते
அக்னியின் வீரியமான அந்த பஸ்மம், சோமத்தால் மீண்டும் ஈரப்படுத்தப்பட்டாலும், யோக ஒழுக்கமின்றி அணிந்தால் அது பிரக்ருதியின் வட்டத்திற்கே உரியது; பரம ஷைவ இலக்கிற்கு அல்ல।
Verse 16
योगयुक्त्या तु तद्भस्म प्लाव्यमानं समन्ततः । शाक्तेनामृतवर्षेण चाधिकारान्निवर्तयेत्
யோக முறையால் அந்தப் புனித விபூதி எல்லாத் திசைகளிலும் நிறைந்து, சக்தி-ரூப அமுதமழையால் உலகியலான உரிமை-கோரிக்கைகளிலிருந்து விலகச் செய்ய வேண்டும்।
Verse 17
अतो मृत्युंजयायेत्थममृतप्लावनं सदा । शिवशक्त्यमृतस्पर्शे लब्धं येन कुतो मृतिः
ஆகவே மிருத்யுஞ்ஜயனாகும் பொருட்டு எப்போதும் கிடைக்கும் இந்த ‘அமுதப் ப்லாவனம்’; சிவசக்தியின் அமுதத் தொடுதலால் இதைப் பெற்றவனுக்கு மரணம் எங்கிருந்து வரும்?
Verse 18
यो वेद दहनं गुह्यं प्लावनं च यथोदितम् । अग्नीषोमपदं हित्वा न स भूयो ऽभिजायते
சாஸ்திரம் கூறியபடி அந்த மறைமையான ‘தஹனம்’ மற்றும் ‘ப்லாவனம்’ ஆகியவற்றை உண்மையாக அறிந்து, அக்னி-சோம பந்தமான நிலை (கர்மகாண்ட இருமை) யை விட்டு விடுபவன் மீண்டும் பிறவியடையான்।
Verse 19
शिवाग्निना तनुं दग्ध्वा शक्तिसौम्या मृतेन यः । प्लावयेद्योगमार्गेण सो ऽमृतत्वाय कल्पते
சிவாக்னியால் தேகாபிமானத்தை எரித்து, பின்னர் யோகமார்க்கத்தால் சக்திரூபமான மென்மையான அமிர்தத்தால் அதை நிரப்பி/மூழ்கடிப்பவன் அமிர்தத்துவம் (முக்தி) பெறத் தகுதியானவன் ஆவான்।
Verse 20
हृदि कृत्वेममर्थं वै देवेन समुदाहृतम् । अग्नीषोमात्मकं विश्वं जगदित्यनुरूपतः
தேவன் உரைத்த இந்தப் பொருளை இதயத்தில் உறுதியாக வைத்துக் கொண்டு, அதன் உண்மைப் பொருளின்படி, முழு பிரபஞ்சம்—இந்தச் சராசர உலகம்—அக்னி மற்றும் சோம இயல்புடையது என அறிய வேண்டும்।
Frequently Asked Questions
Rather than a narrative episode, the chapter is a doctrinal dialogue: the sages ask for clarification of a prior statement, and Vāyu delivers a metaphysical explanation of the cosmos as agni–soma and as vāk–artha.
Agni and soma are not merely Vedic deities but symbolic modalities of Śakti: agni is raudra tejas (transformative heat), soma is śākta amṛta (immortalizing, pacifying essence). Their interplay models both cosmology and inner spiritual energetics.
Agni manifests as upward-burning, solar/fire-like tejas; soma manifests as downward-flowing amṛta/rasa, watery nourishment. Together they sustain the carā–acarā (moving and unmoving) world through differentiated functions.