मङ्गलाचरणम्, तीर्थ-परिसरः, सूतागमनम् — Invocation, Sacred Setting, and the Arrival of Sūta

Verse 1

व्यास उवाच । नमश्शिवाय सोमाय सगणाय ससूनवे । प्रधानपुरुषेशाय सर्गस्थित्यंतहेतवे

வ்யாசர் கூறினார்—சோமஸ்வரூபனாய், கணங்களுடன், தம் புதல்வனுடன் கூடிய பரமசிவனுக்கு நமஸ்காரம். பிரதானமும் புருஷனும் ஆகியவற்றின் ஈசனாய், படைப்பு-நிலை-அழிவு காரணமான பரமேஸ்வரனுக்கு வணக்கம்.

Verse 2

शक्तिरप्रतिमा यस्य ह्यैश्वर्यं चापि सर्वगम् । स्वामित्वं च विभुत्वं च स्वभावं संप्रचक्षते

யாருடைய சக்தி ஒப்பற்றது, யாருடைய ஐஸ்வரியம் எங்கும் பரவியது—அவருடைய ஸ்வாமித்துவம், விபுத்துவம், இயல்பான ஸ்வபாவம் இவ்வாறு உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 3

तमजं विश्वकर्माणं शाश्वतं शिवमव्ययम् । महादेवं महात्मानं व्रजामि शरणं शिवम्

அஜன், விஸ்வகர்மா, சாச்வதன், சிவன், அவ்யயன் ஆகிய அந்த சிவனிடமே நான் சரணடைகிறேன்; மகாதேவன், மகாத்மா ஆகிய ஆண்டவனே அவர்।

Verse 4

धर्मक्षेत्रे महातीर्थे गंगाकालिंदिसंगमे । प्रयागे नैमिषारण्ये ब्रह्मलोकस्य वर्त्मनि

தர்மக்ஷேத்திரமான அந்த மகாதீர்த்தத்தில், கங்கை–காலிந்தி சங்கமமான பிரயாகத்தில், நைமிஷாரண்யத்தில், பிரஹ்மலோகத்திற்குச் செல்லும் பாதையில்।

Verse 5

मुनयश्शंसितात्मानः सत्यव्रतपरायणाः । महौजसो महाभागा महासत्रं वितेनिरे

அந்த முனிவர்கள் புகழத்தக்க ஒழுக்கமுடையோர், சத்தியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட விரதங்களில் நிலைத்தோர், மாபெரும் தெய்வீக ஒளியுடையோர், மிகுந்த பாக்கியசாலிகள்; அவர்கள் மகாசத்ர யாகத்தை ஏற்பாடு செய்து தொடங்கினர்.

Verse 6

तत्र सत्रं समाकर्ण्य तेषामक्लिष्टकर्मणाम् । साक्षात्सत्यवतीसूनोर्वेदव्यासस्य धीमतः

அங்கே அயராத தவநெறியுடைய முனிவர்கள் நடத்தும் சத்ர யாகத்தைச் செய்தி கேட்டு, சத்தியவதியின் புதல்வனாகிய ஞானமிகு வேதவ்யாசர் அத்தலத்திற்கு வந்தார்.

Verse 7

शिष्यो महात्मा मेधावी त्रिषु लोकेषु विश्रुतः । पञ्चावयवयुक्तस्य वाक्यस्य गुणदोषवित्

அவர் ஒரு சீடன்—மகாத்மாவும் மேதாவியும்—மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவர்; பஞ்சாவயவ அமைப்புடைய வாக்கியத்தின் நன்மை-தீமைகளை அறிந்தவர்.

Verse 8

उत्तरोत्तरवक्ता च ब्रुवतो ऽपि बृहस्पतेः । मधुरः श्रवणानां च मनोज्ञपदपर्वणाम्

பிரஹஸ்பதி பேசிக்கொண்டிருந்த போதிலும், அடுத்த உரையாளர் இன்னும் சிறப்பாக உரைத்தார்; அந்த உரை செவிக்கு இனிமை, மனம் கவரும் சொல்-தொடர்களால் உள்ளத்தை மகிழ்வித்தது.

Verse 9

कथानां निपुणो वक्ता कालविन्नयवित्कविः । आजगाम स तं देशं सूतः पौराणिकोत्तमः

அப்போது கதைகளில் நிபுணமான உரையாளர், காலநிலை மற்றும் நெறி அறிந்த கவிஞன்—புராண உரையாற்றுவோரில் சிறந்த சூதர்—அந்த நாட்டிற்கு வந்தார்.

Verse 10

तं दृष्ट्वा सूतमायांतं मुनयो हृष्टमानसाः । तस्मै साम च पूजां च यथावत्प्रत्यपादयन्

சூதர் வருகையைப் பார்த்த முனிவர்கள் உள்ளம் மகிழ்ந்தனர். விதிப்படி அவருக்கு இனிய வரவேற்புச் சொற்களையும் உரிய பூஜையையும் செலுத்தினர்.

Verse 11

प्रतिगृह्य सतां पूजां मुनिभिः प्रतिपादिताम् । उद्दिष्टमानसं भेजे नियुक्तो युक्तमात्मनः

முனிவர்கள் முறையாகச் செய்த சத்புருஷர்களின் பூஜையை அவர் ஏற்றுக்கொண்டார். பின்னர் தன்னடக்கம் கொண்டு, நியமிக்கப்பட்ட புனிதப் பணியுணர்வுடன், தன் மனத்தை குறித்த ஆன்மிக இலக்கில் நிலைநிறுத்தினார்.

Verse 12

ततस्तत्संगमादेव मुनीनां भावितात्मनाम् । सोत्कंठमभवच्चितं श्रोतुं पौराणिकीं कथाम्

அப்போது தியானத்தால் பக்குவமடைந்த முனிவர்களின் அந்தச் சத்சங்கத்தால், சிவனைப் பற்றிய புராணக் கதையைச் செவிமடுக்க மனம் பேராவலுற்றது.

Verse 13

तदा तमनुकूलाभिर्वाग्भिः पूज्य १ महर्षयः । अतीवाभिमुखं कृत्वा वचनं चेदमब्रुवन्

அப்போது மகரிஷிகள் இனியவும் மரியாதைமிக்கவும் ஆன சொற்களால் அவரை வணங்கி, முழுமையாக எதிர்நோக்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தனர்.

Verse 14

ऋषय ऊचुः । रोमहर्षण सर्वज्ञ भवान्नो भाग्यगौरवात् । संप्राप्तोद्य महाभाग शैवराज महामते

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ ரோமஹர்ஷணா, அனைத்தையும் அறிந்தவனே! எங்கள் நல்வாழ்வின் மகிமையால் நீ இன்று எங்களிடம் வந்துள்ளாய். ஓ பெரும்பாக்கியவனே, சிவபக்தர்களின் அரசனே, பெருமதியுடையவனே!

Verse 15

पुराणविद्यामखिलां व्यासात्प्रत्यक्षमीयिवान् । तस्मादाश्चर्यभूतानां कथानां त्वं हि भाजनम्

நீ வேதவ்யாசரிடமிருந்து நேரடியாக முழு புராணவித்தையையும் பெற்றுள்ளாய்; ஆகவே இந்த அதிசயமான புனிதக் கதைகளுக்குத் தகுந்த பாத்திரம் நீயே.

Verse 16

रत्नानामुरुसाराणां रत्नाकर इवार्णवः । यच्च भूतं यच्च भव्यं यच्चान्यद्वस्तु वर्तते

உத்தம சாரமுள்ள ரத்தினங்களின் களஞ்சியமாகக் கடல் இருப்பதுபோல், நீரே கடந்தது, வரவிருப்பது, மேலும் உள்ள பிற எல்லா தத்துவங்களுக்கும் அச்சய மூலமாக இருக்கிறீர்.

Verse 17

न तवाविदितं किञ्चित्त्रिषु लोकेषु विद्यते । त्वमदृष्टवशादस्मद्दर्शनार्थमिहागतः

மூன்று லோகங்களிலும் உமக்கு அறியாதது ஒன்றுமில்லை. ஆயினும் அதிர்ஷ்டத்தின் (அதೃஷ்ட) வலியால் எங்களைத் தரிசிக்கவே இங்கு வந்தீர்.

Verse 18

वेदांतसारसर्वस्वं पुराणं श्रावयाशु नः । एवमभ्यर्थितस्सूतो मुनिभिर्वेदवादिभिः

‘வேதாந்தத்தின் சாரமும் முழுப் பொருளும் ஆன அந்த புராணத்தை எங்களுக்கு விரைவாகச் சொல்லுங்கள்.’ என்று வேதவாதிகளான முனிவர்கள் வேண்ட, சூதர் கதையை உரைக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 19

श्लक्ष्णां च न्यायसंयुक्तां प्रत्युवाच शुभां गिरम् । सूत उवाच । पूजितो ऽनुगृहीतश्च भवद्भिरिति चोदितः

சூதர் கூறினார்—“நீங்கள் எங்களால் பூஜிக்கப்பட்டும் அருள்பெற்றும் உள்ளீர்” என்ற வார்த்தைகளால் தூண்டப்பட்டு, அவர் மென்மையான, மங்களமான, நியாயம் கூடிய சொற்களால் பதிலளித்தார்।

Verse 20

कस्मात्सम्यङ्न विब्रूयां पुराणमृषिपूजितम् । अभिवंद्य महादेवं देवीं स्कंदं विनायकम्

ரிஷிகள் போற்றும் இந்தப் புராணத்தை நான் முறையாக ஏன் உரைக்காமல் இருப்பேன்—மகாதேவன், தேவி, ஸ்கந்தன், விநாயகன் ஆகியோருக்கு வணங்கி.

Verse 21

नंदिनं च तथा व्यासं साक्षात्सत्यवतीसुतम् । वक्ष्यामि परमं पुण्यं पुराणं वेदसंमितम्

நந்தீஸ்வரனையும், சத்தியவதியின் புதல்வனாகிய வியாசரையும் நேரில் வணங்கி, வேதங்களுக்கு ஒப்பான அதிகாரமுடைய இந்த மிகப் புண்ணிய புராணத்தை இப்போது உரைப்பேன்।

Verse 22

शिवज्ञानार्णवं साक्षाद्भक्तिमुक्तिफलप्रदम् । शब्दार्थन्यायसंयुक्तै रागमार्थैर्विभूषितम्

இது உண்மையிலேயே ‘சிவஞானப் பெருங்கடல்’; பக்தி மற்றும் முக்தியின் பலனை அளிப்பது; சொல்-பொருள் நியாயத்துடன் கூடியது, அன்புப் பக்தியின் பாதபோதனைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 23

श्वेतकल्पप्रसंगेन वायुना कथितं पुरा । विद्यास्थानानि सर्वाणि पुराणानुक्रमं तथा

முன்னொரு காலத்தில் ச்வேதகல்ப நிகழ்வின் தொடர்பில் வாயுதேவன் உரைத்தான்—அனைத்து வித்யாஸ்தானங்களையும், புராணங்களின் ஒழுங்கான வரிசையையும்.

Verse 24

तत्पुराणस्य चोत्पत्तिं ब्रुवतो मे निबोधत । अंगानि वेदाश्चत्वारो मीमांसान्यायविस्तरः

அந்தப் புராணத்தின் தோற்றத்தை நான் கூறுகிறேன்; கவனமாகக் கேளுங்கள். அது வேதாங்கங்களும் நான்கு வேதங்களும் அடிப்படையாகக் கொண்டு, மீமாம்சை மற்றும் நியாயத்தின் விரிவான விளக்கத்துடன் விரிகிறது.

Verse 25

पुराणं धर्मशास्त्रं च विद्याश्चेताश्चतुर्दश । आयुर्वेदो धनुर्वेदो गांधर्वश्चेत्यनुक्रमात्

வரிசையாகப் புராணங்கள், தர்மசாஸ்திரங்கள், மேலும் பதினான்கு வித்யைகள் எண்ணப்படுகின்றன—ஆயுர்வேதம், தனுர்வேதம், காந்தர்வம் முதலியன; இவை அனைத்தும் நல்வாழ்வுக்கும் பரம இலக்கிற்கும் சாதனங்கள், இறுதியில் சிவபக்தியில் நிறைவு பெறுகின்றன.

Verse 26

अर्थशास्त्रं परं तस्माद्विद्या ह्यष्टादश स्मृताः । अष्टादशानां विद्यानामेतासां भिन्नवर्त्मनाम्

ஆகையால் அர்த்தசாஸ்திரம் உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது; மேலும் பதினெட்டு வித்யைகள் ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளன. அந்த பதினெட்டு கல்விகளும் தத்தம் தனித்த பாதைகளில் செல்கின்றன.

Verse 27

आदिकर्ता कविस्साक्षाच्छूलपाणिरिति श्रुतिः । स हि सर्वजगन्नाथः सिसृक्षुरखिलं जगत्

ஸ்ருதி கூறுகிறது—ஆதிகர்த்தா, சாக்ஷாத் கவி, சூலபாணி. அவரே எல்லா உலகங்களின் நாதன்; முழு பிரபஞ்சத்தையும் படைக்க விரும்புபவன்।

Verse 28

ब्रह्माणं विदधे साक्षात्पुत्रमग्रे सनातनम् । तस्मै प्रथमपुत्राय ब्रह्मणे विश्वयोनये

அவர் தொடக்கத்தில் சாக்ஷாத் பிரம்மாவை நித்திய மகனாக உருவாக்கினார். அந்த முதற்புத்ரனான பிரம்மாவுக்கு—உலகத்தின் யோனியாகியவருக்கு—(படைப்புப் பணியை ஒப்படைத்தார்).

Verse 29

विद्याश्चेमा ददौ पूर्वं विश्वसृष्ट्यर्थमीश्वरः । पालनाय हरिं देवं रक्षाशक्तिं ददौ ततः

ஆரம்பத்தில் ஈச்வரன் உலகப் படைப்பிற்காக இவ்வித்யைகளை அருளினார்; பின்னர் உலகங்களின் காப்பும் பரிபாலனமும் பொருட்டு தேவ ஹரிக்கு ரக்ஷா-சக்தியை வழங்கினார்.

Verse 30

मध्यमं तनयं विष्णुं पातारं ब्रह्मणो ऽपि हि । लब्धविद्येन विधिना प्रजासृष्टिं वितन्वता

விஷ்ணு நடுப்பிறந்த மகன்; பிரம்மா தந்தையும் படைப்பாளனும் ஆவான். பெற்ற வித்யையுடன், விதிப்படி, பிரம்மா உயிரினப் படைப்பை விரிவாக்கினார்.

Verse 31

प्रथमं सर्वशास्त्राणां पुराणं ब्रह्मणा स्मृतम् । अनंतरं तु वक्त्रेभ्यो वेदास्तस्य विनिर्गताः

அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் முதலில் பிரம்மா புராணத்தை நினைந்து வெளிப்படுத்தினார்; அதன் பின் அவரது வாய்களிலிருந்து வேதங்கள் வெளிப்பட்டன.

Verse 32

प्रवृत्तिस्सर्वशास्त्राणां तन्मुखादभवत्ततः । यदास्य विस्तरं शक्ता नाधिगंतुं प्रजा भुवि

அப்போது அவரது வாயிலிருந்து எல்லா சாஸ்திரங்களின் ஓட்டம் எழுந்தது; ஆனால் அதன் பெரும் விரிவை பூமியிலுள்ள உயிர்கள் முழுதும் உணர இயலாதபோது (எளிய போதனை தேவைப்பட்டது)।

Verse 33

तदा विद्यासमासार्थं विश्वेश्वरनियोगतः । द्वापरांतेषु विश्वात्मा विष्णुर्विश्वंभरः प्रभुः

அப்போது கல்வியைச் சுருக்கி காக்கும் பொருட்டு, விஸ்வேஸ்வரன் (சிவன்) ஆணையினால், த்வாபர யுகத்தின் முடிவில், உலகின் ஆத்மாவும் தாங்குபவனுமான பிரபு விஷ்ணு (அந்த பணியை ஏற்றார்)।

Verse 34

व्यासनाम्ना चरत्यस्मिन्नवतीर्य महीतले । एवं व्यस्ताश्च वेदाश्च द्वापरेद्वापरे द्विजाः

ஒவ்வொரு த்வாபர யுகத்திலும் அவர் பூமியில் அவதரித்து ‘வ்யாச’ என்ற நாமத்துடன் உலாவுகிறார்; ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, அதுபோலவே ஒவ்வொரு த்வாபரத்திலும் வேதங்களும் பிரிக்கப்பட்டு ஒழுங்குபடுத்தப்படுகின்றன.

Verse 35

निर्मितानि पुराणानि अन्यानि च ततः परम् । स पुनर्द्वापरे चास्मिन्कृष्णद्वैपायनाख्यया

அதன் பின்னர் பிற புராணங்களும் இயற்றப்பட்டன. மேலும் இத்த்வாபர யுகத்தில் அவர் ‘கிருஷ்ணத்வைபாயனன்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்று (அவற்றையும்) நிறுவி வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 36

अरण्यामिव हव्याशी सत्यवत्यामजायत । संक्षिप्य स पुनर्वेदांश्चतुर्धा कृतवान्मुनिः

காட்டில் எரியும் தீப்போல் சத்தியவதியிடத்தில் ஹவ்யாசீ முனி பிறந்தார். பின்னர் அவர் விரிந்த வேதத்தைச் சுருக்கி மீண்டும் நான்கு பிரிவுகளாக அமைத்தார்.

Verse 37

व्यस्तवेदतया लोके वेदव्यास इति श्रुतः । पुराणानाञ्च संक्षिप्तं चतुर्लक्षप्रमाणतः

வேதங்களைப் பிரித்து ஒழுங்குபடுத்தியதால் அவர் உலகில் ‘வேதவ்யாசர்’ எனப் புகழப்பட்டார். மேலும் புராணங்களையும் சுருக்கமாகத் தொகுத்தார்; அவற்றின் அளவு நான்கு இலட்சம் சுலோகங்கள்.

Verse 38

अद्यापि देवलोके तच्छतकोटिप्रविस्तरम् । यो विद्याच्चतुरो वेदान् सांगोपणिषदान्द्विजः

இன்றும் தேவருலகில் அதன் விரிவு நூறு கோடி அளவிற்கு பரவியுள்ளது. அங்கங்களுடனும் உபநிஷத்துகளுடனும் நான்கு வேதங்களையும் ஒரு த்விஜன் அறிந்தாலும், அந்தப் பெருவிரிவின் முடிவு எளிதில் அடையப்படாது.

Verse 39

न चेत्पुराणं संविद्यान्नैव स स्याद्विचक्षणः । इतिहासपुराणाभ्यां वेदं समुपबृंहयेत्

புராணத்தை முறையாக அறியாதவன் விவேகி எனப்படமாட்டான். ஏனெனில் இதிகாசங்களாலும் புராணங்களாலும் வேதம் விரிவுபடுத்தப்பட்டும் தெளிவுபடுத்தப்பட்டும் ஆக வேண்டும்.

Verse 40

बिभेत्यल्पश्रुताद्वेदो मामयं प्रतरिष्यति । सर्गश्च प्रतिसर्गश्च वंशो मन्वंतराणि च

வேதம் குறைந்த கல்வியுடையவனை அஞ்சுகிறது—“இவன் என்னைத் தவறாகக் கடத்த முயலும் (அதாவது தவறாக விளக்கும்)” என்று. வேதத்தில் படைப்பு, மறுபடைப்பு, வம்சங்கள் மற்றும் மன்வந்தரச் சுழற்சிகள் கூறப்படுகின்றன.

Verse 41

वंशानुचरितं चैव पुराणं पञ्चलक्षणम् । दशधा चाष्टधा चैतत्पुराणमुपदिश्यते

வம்சமும் வம்சானுசரிதமும் கூறும் வரலாறே ஐந்து இலக்கணங்களால் குறியிடப்படும் புராணம். இப்புராணம் பத்து வகையாலும் எட்டு வகையாலும் என்றும் உபதேசிக்கப்படுகிறது.

Verse 42

बृहत्सूक्ष्मप्रभेदेन मुनिभिस्तत्त्ववित्तमैः । ब्राह्मं पाद्मं वैष्णवं च शैवं भागवतं तथा

தத்துவத்தை நன்கு அறிந்த முனிவர்கள் புராணங்களை பெரியதும் நுண்மையானதும் எனப் பிரித்து—பிராஹ்மம், பாத்மம், வைஷ்ணவம், ஷைவம், மேலும் பாகவதம் எனக் கூறுகின்றனர்.

Verse 43

भविष्यं नारदीयं च मार्कंडेयमतः परम् । आग्नेयं ब्रह्मवैवर्तं लैंगं वाराहमेव च

(இவையும்) பவிஷ்யம், நாரதீயம், அதன் பின் மார்கண்டேயம்; மேலும் ஆக்நேயம், பிரஹ்மவைவர்த்தம், லைங்கம், வாராஹம் ஆகிய புராணங்கள்.

Verse 44

स्कान्दं च वामनं चैव कौर्म्यं मात्स्यं च गारुडम् । ब्रह्मांडं चेति पुण्यो ऽयं पुराणानामनुक्रमः

ஸ்காந்தம், வாமனம், கூர்மம், மாத்ஸ்யம், காருடம், பிரஹ்மாண்டம்—இவ்வாறு புராணங்களின் புனிதமான வரிசை அமைந்துள்ளது.

Verse 45

तत्र शैवं तुरीयं यच्छार्वं सर्वार्थसाधकम् । ग्रंथो लक्षप्रमाणं तद्व्यस्तं द्वादशसंहितम्

அவற்றில் சைவம் நான்காவது—சர்வன் (ஸ்ரீ சிவன்) சார்ந்ததும், எல்லாப் புருஷார்த்தங்களையும் நிறைவேற்ற வல்லதும். அந்த நூல் ஒரு லட்சம் சுலோக அளவுடையது; பன்னிரண்டு ஸம்ஹிதைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 46

निर्मितं तच्छिवेनैव तत्र धर्मः प्रतिष्ठितः । तदुक्तेनैव धर्मेण शैवास्त्रैवर्णिका नराः

அந்த ஒழுங்கை சிவனே உருவாக்கினார்; அங்கே தர்மம் உறுதியாக நிறுவப்பட்டது. அவர் உரைத்த அதே தர்மத்தினால் நான்கு வர்ணத்தாரும் சைவர்—சிவமார்க்கத்தின் अनुயாயிகள்—ஆயினர்।

Verse 47

तस्माद्विमुकुतिमन्विच्छञ्च्छिवमेव समाश्रयेत् । तमाश्रित्यैव देवानामपि मुक्तिर्न चान्यथा

ஆகவே விடுதலை நாடுபவன் சிவனையே சரணடைய வேண்டும். தேவர்களுக்கும் விடுதலை அவரைச் சார்ந்தாலே உண்டாகும்; வேறு வழியில்லை।

Verse 49

यदिदं शैवमाख्यातं पुराणं वेदसंमितम् । तस्य भेदान्समासेन ब्रुवतो मे निबोधत

இங்கு அறிவிக்கப்பட்ட இந்த சைவ புராணம் வேதத்தோடு ஒத்ததாகும். இப்போது அதன் பிரிவுகளைச் சுருக்கமாக நான் கூறுகிறேன்—கவனமாகக் கேளுங்கள்।

Verse 50

विद्येश्वरं तथा रौद्रं वैनायकमनुत्तमम् । औमं मातृपुराणं च रुद्रैकादशकं तथा

“வித்யேசுவரம், ரௌத்ரம், ஒப்பற்ற வைநாயகம், ஔமம், மாத்ரு-புராணம், மேலும் ருத்ர-ஏகாதசகம்—இவைகள் (பிரிவுகள்) ஆகும்.”

Verse 51

कैलासं शतरुद्रं च शतरुद्राख्यमेव च । सहस्रकोटिरुद्राख्यं वायवीयं ततःपरम्

“கைலாசம், சதருத்ரம், மேலும் ‘சதருத்ர’ எனவே அழைக்கப்படும் ஒன்று; அதன் பின் ‘சஹஸ்ரகோடிருத்ர’ எனப்படும் ஒன்று; அதற்குப் பிறகு வாயவீயம் (ஸம்ஹிதை) வருகிறது.”

Verse 52

धर्मसंज्ञं पुराणं चेत्येवं द्वादश संहिताः । विद्येशं दशसाहस्रमुदितं ग्रंथसंख्यया

‘தர்ம’ என அழைக்கப்படும் புராணம் இவ்வாறு பன்னிரண்டு ஸம்ஹிதைகளாக அமைந்துள்ளது. கிரந்த எண்ணிக்கையின்படி ‘வித்யேஸ்வர’ பகுதி பத்தாயிரம் ஸ்லோகங்களாக உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 53

रौद्रं वैनायकं चौमं मातृकाख्यं ततः परम् । प्रत्येकमष्टसाहस्रं त्रयोदशसहस्रकम्

ரௌத்ரம், வைநாயகம், சௌமம், அதன் பின் ‘மாத்ருகா’ எனப்படும் பகுதி—இவற்றில் ஒவ்வொன்றும் எட்டாயிரம் ஸ்லோகங்கள்; (மொத்தமாக) பதிமூன்றாயிரம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 54

रौद्रकादशकाख्यं यत्कैलासं षट्सहस्रकम् । शतरुद्रं त्रिसाहस्रं कोटिरुद्रं ततः परम्

‘ரௌத்ரகாதசக’ எனப் பெயர்பெற்றது ‘கைலாச’ பகுதி—ஆறாயிரம் ஸ்லோகங்கள் உடையது. ‘சதருத்ர’ பகுதி மூவாயிரம்; அதன் அப்பால் ‘கோடிருத்ர’ பகுதி உள்ளது.

Verse 55

सहस्रैर्नवभिर्युक्तं सर्वार्थज्ञानसंयुतम् । सहस्रकोटिरुद्राख्यमेकादशसहस्रकम्

இது ஒன்பதாயிரம் (நவசஹஸ்ர) கொண்டதாகவும், வாழ்வின் எல்லா இலக்குகளின் அறிவால் நிறைந்ததாகவும் உள்ளது. இதன் பெயர் ‘சஹஸ்ரகோடிருத்ர’; மொத்தம் பதினொன்றாயிரம் (ஏகாதசசஹஸ்ர) அளவுடையது.

Verse 56

चतुस्सहस्रसंख्येयं वायवीयमनुत्तमम् । धर्मसंज्ञं पुराणं यत्तद्द्वादशसहस्रकम्

இந்த ஒப்பற்ற வாயவீய (ஸம்ஹிதை) நான்காயிரம் (சதுஃசஹஸ்ர) எனக் கணிக்கப்படுகிறது. ‘தர்மம்’ எனப் பெயர்பெற்ற புராணம் பன்னிரண்டாயிரம் (த்வாதசசஹஸ்ர) அளவுடையது.

Verse 57

तदेवं लक्षमुद्दिष्टं शैवं शाखाविभेदतः । पुराणं वेदसारं तद्भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्

இவ்வாறு கிளைவேறுபாடுகளின்படி சைவதர்மத்தின் இலக்கணம் கூறப்பட்டது. அந்தப் புராணம் வேதசாரம்; அது போகமும் முக்தியும் ஆகிய இரு பயன்களையும் அருள்கிறது.

Verse 58

व्यासेन तत्तु संक्षिप्तं चतुर्विंशत्सहस्रकम् । शैवन्तत्र पुराणं वै चतुर्थं सप्तसंहितम्

அந்தப் பெருநூலை வியாசர் சுருக்கி இருபத்திநான்கு ஆயிரம் செய்யுள்களாக்கினார். அந்தத் தொகுப்பில் சைவப் புராணம் உண்மையில் நான்காவது; அது ஏழு சம்ஹிதைகளைக் கொண்டது.

Verse 59

विद्येश्वराख्या तत्राद्या द्वितीया रुद्रसंहिता । तृतीया शतरुद्राख्या कोटिरुद्रा चतुर्थिका

அதில் முதலாவது ‘வித்யேஸ்வர சம்ஹிதை’, இரண்டாவது ‘ருத்ர சம்ஹிதை’. மூன்றாவது ‘சதருத்ர’ என அழைக்கப்படுகிறது; நான்காவது ‘கோடிருத்ரா’ ஆகும்.

Verse 60

पञ्चमी कथिता चोमा षष्ठी कैलाससंहिता । सप्तमी वायवीयाख्या सप्तैवं संहिता इह

ஐந்தாவது ‘உமா-ஸம்ஹிதை’ என அறிவிக்கப்பட்டது; ஆறாவது ‘கைலாச-ஸம்ஹிதை’; ஏழாவது ‘வாயவீய’ எனப் பெயர்பெற்றது. இவ்வாறு இங்கு ஏழு ஸம்ஹிதைகள் உள்ளன.

Verse 61

विद्येश्वरं द्विसाहस्रं रौद्रं पञ्चशतायुतम् । त्रिंशत्तथा द्विसाहस्रं सार्धैकशतमीरितम्

‘வித்யேஸ்வர’ பகுதி இரண்டாயிரம் (சுலோகங்கள்) எனக் கூறப்படுகிறது; ‘ரௌத்ர’ பகுதி ஐம்பதாயிரம். அதுபோல (மற்ற பகுதிகளுக்காக) முப்பத்திரண்டாயிரம் மற்றும் நூற்றைம்பதும் அறிவிக்கப்பட்டன.

Verse 62

शतरुद्रन्तथा कोटिरुद्रं व्योमयुगाधिकम् । द्विसाहस्रं च द्विशतं तथोमं भूसहस्रकम्

அதேபோல் சதருத்ரமும் கோடிருத்ரமும் (பிரிவுகள்) உள்ளன; வ்யோமம் (பிரிவு) இரண்டு யுகங்கள் அதிகம். மேலும் த்விஸாஹஸ்ரம், த்விஷதம்; அதுபோல் உமா, பூஸஹஸ்ரகம் (பிரிவுகள்) உள்ளன.

Verse 63

चत्वारिंशत्साष्टशतं कैलासं भूसहस्रकम् । चत्वारिंशच्च द्विशतं वायवीयमतः परम्

கைலாச ஸம்ஹிதையில் எட்டு நூற்று நாற்பது (சுலோகங்கள்) உள்ளன; மேலும் (அதற்கு மேலாக) இன்னொரு ஆயிரமும் உள்ளது. அதற்கு அப்பால் வாயவீய (ஸம்ஹிதை) இருநூற்று நாற்பது (சுலோகங்கள்) கொண்டது.

Verse 64

चतुस्साहस्रसंख्याकमेवं संख्याविभेदतः । श्रुतम्परमपुण्यन्तु पुराणं शिवसंज्ञकम्

இவ்வாறு எண்ணிக்கைப் பிரிவுகளின்படி ‘சிவ’ எனப் பெயர்பெற்ற இந்தப் புராணம் நான்கு ஆயிரம் எனக் கணிக்கப்படுகிறது; இது பரம புண்ணியமளிப்பதாகச் சொல்லிக் கேட்கப்படுகிறது.

Verse 65

चतुःसाहस्रकं यत्तु वायवीयमुदीरितम् । तदिदं वर्तयिष्यामि भागद्वयसमन्वितम्

நான்கு ஆயிரம் செய்யுள்களைக் கொண்டதாகப் பிரகடனமான வாயவீய (சம்ஹிதை) என்னும் அந்த நூலை, இரு பகுதிகளுடன் கூடிய முழுமையாக இப்போது நான் விளக்கி உரைப்பேன்.

Verse 66

नावेदविदुषे वाच्यमिदं शास्त्रमनुत्तमम् । न चैवाश्रद्धधानाय नापुराणविदे तथा

இந்த ஒப்பற்ற சாஸ்திரத்தை வேதம் அறியாதவர்க்கு சொல்லக் கூடாது; அதுபோல நம்பிக்கையற்றவர்க்கும் அல்ல, புராணங்களில் தேர்ச்சியில்லாதவர்க்கும் அல்ல.

Verse 67

परीक्षिताय शिष्याय धार्मिकायानसूयवे । प्रदेयं शिवभक्ताय शिवधर्मानुसारिणे

இந்த உபதேசம் பரிசோதிக்கப்பட்ட சீடனுக்கே அளிக்கப்பட வேண்டும்—தர்மநிஷ்டன், பொறாமை/த்வேஷமற்றவன், சிவபக்தன், சிவதர்மத்தைப் பின்பற்றுபவன் ஆக இருப்பவன்.

Verse 68

पुराणसंहिता यस्य प्रसादान्मयि वर्तते । नमो भगवते तस्मै व्यासायामिततेजसे

யாருடைய அருளால் இந்த புராண-சம்ஹிதை எனக்குள் நிலைத்திருக்கிறதோ, அந்த அளவற்ற ஒளிவளமுடைய பகவான் வியாசருக்கு வணக்கம்.