शैवधर्मप्रशंसा तथा पञ्चविधसाधनविभागः / Praise of Śaiva Dharma and the Fivefold Classification of Practice

Verse 1

ऋषय ऊचुः । किं तच्छ्रेष्टमनुष्ठानं मोक्षो येनपरोक्षितः । तत्तस्य साधनं चाद्य वक्तुमर्हसि मारुत

ரிஷிகள் கூறினர்: எந்த உயர்ந்த அனுஷ்டானத்தால் மோட்சம் நேரடியாகப் பெறப்படுகிறது? அதனை அடையும் சாதனம் என்ன? ஓ மாருதா, இப்போது அருளி உரைக்கவும்.

Verse 2

वायुरुवाच । शैवो हि परमो धर्मः श्रेष्ठानुष्ठानशब्दितः । यत्रापरोक्षो लक्ष्येत साक्षान्मोक्षप्रदः शिवः

வாயு கூறினார்: சைவ தர்மமே பரம தர்மம்; அதுவே உயர்ந்த அனுஷ்டானம் எனப் புகழப்படுகிறது. ஏனெனில் அதில் சிவன் அபரோட்சமாக நேரடியாகப் புலப்படுகிறார்; அந்தச் சாக்ஷாத் சிவனே மோட்சம் அளிக்கிறார்.

Verse 3

स तु पञ्चविधो ज्ञेयः पञ्चभिः पर्वभिः क्रमात् । क्रियातपोजपध्यानज्ञानात्मभिरनुत्तरैः

அச்சாதனை ஐந்துவகை என அறியப்பட வேண்டும்; அது ஐந்து படிகளாக முறையே விரிகிறது—உத்தம கிரியை, தவம், ஜபம், தியானம், மற்றும் விடுதலை தரும் ஞானம்.

Verse 4

तैरेव सोत्तरैस्सिद्धो धर्मस्तु परमो मतः । परोक्षमपरोक्षं च ज्ञानं यत्र च मोक्षदम्

அந்த உபதேசங்களும் அவற்றின் உயர்ந்த தாத்பரியங்களும் சேர்ந்து பரம தர்மம் நிலைபெறுகிறது. அங்கே பரோட்ச (சாஸ்திர)மும் அபரோட்ச (சாட்சாத்கார)மும் ஆகிய இருவகை ஞானமும் உள்ளது—அது மோட்சம் அளிக்கும்.

Verse 5

परमो ऽपरमश्चोभौ धर्मौ हि श्रुतिचोदितौ । धर्मशब्दाभिधेयेर्थे प्रमाणं श्रुतिरेव नः

பரமமும் அபரமும் ஆகிய இரு தர்மங்களும் ஸ்ருதியால் விதிக்கப்பட்டவையே. ‘தர்ம’ என்ற சொல்லின் நோக்கமுள்ள பொருளுக்கான பிரமாணம் எங்களுக்கு ஸ்ருதியே.

Verse 6

परमो योगपर्यन्तो धर्मः श्रुतिशिरोगतः । धर्मस्त्वपरमस्तद्वदधः श्रुतिमुखोत्थितः

யோகத்தால் நிறைவு பெறும் பரம தர்மம், வேத-ஸ்ருதியின் சிரோபாகத்தில் நிலைபெற்றது. அதற்கு கீழுள்ள துணைத் தர்மங்கள் ஸ்ருதியின் முகத்திலிருந்து தோன்றியவை எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 7

अपश्वात्माधिकारत्वाद्यो धरमः परमो मतः । साधारणस्ततो ऽन्यस्तु सर्वेषामधिकारतः

‘பரம’ எனக் கருதப்படும் தர்மம், மிருகசுபாவமற்ற ஒழுங்குபட்ட ஆத்மாவுக்குரிய அதிகாரத்தினால் பரமம் எனப்படுகிறது. அதற்கு வேறாக, அனைவருக்கும் உரிய ‘சாதாரண’ தர்மமும் உள்ளது.

Verse 8

स चायं परमो धर्मः परधर्मस्य साधनम् । धर्मशास्त्रादिभिस्सम्यक्सांग एवोपबृंहितः

இதுவே பரம தர்மம்; உயர்தர்மம் (மோக்ஷ தர்மம்) அடைவதற்கான சாதனம். தர்மசாஸ்திரம் முதலிய பிரமாண நூல்கள் இதனை அதன் அங்கங்களுடன் முறையாகப் பலப்படுத்தி ஆதரிக்கின்றன.

Verse 9

शैवो यः परमो धर्मः श्रेष्ठानुष्ठानशब्दितः । इतिहासपुराणाभ्यां कथंचिदुपबृंहितः

‘சிறந்த அனுஷ்டானம்’ எனப் போற்றப்படும் சைவ பரம தர்மம், இதிஹாசங்களாலும் புராணங்களாலும் ஓரளவு விரிவுபடுத்தி ஆதரிக்கப்படுகிறது.

Verse 10

शैवागमैस्तु संपन्नः सहांगोपांविस्तरः । तत्संस्काराधिकारैश्च सम्यगेवोपबृंहितः

இது சைவ ஆகமங்களால் நிறைந்தது; அவற்றின் அங்க-உபாங்கங்களின் விரிவான விதிகளுடன் கூடியது. மேலும் அந்த மரபுக்குரிய ஸம்ஸ்காரங்கள் மற்றும் அதிகார விதிகளால் முறையாகச் சீராக்கப்பட்டு வலுப்பெற்றது.

Verse 11

शैवागमो हि द्विविधः श्रौतो ऽश्रौतश्च संस्कृतः । श्रुतिसारमयः श्रौतस्स्वतंत्र इतरो मतः

சைவ ஆகமம் இருவகை—ஸ்ரௌத (வைதிக)மும் அஸ்ரௌதமும். ஸ்ரௌதம் ஸ்ருதியின் சாரத்தால் அமைந்தது; மற்றது அதிகாரமும் முறையும் தன்னாட்சி உடையது எனக் கருதப்படுகிறது।

Verse 12

स्वतंत्रो दशधा पूर्वं तथाष्टादशधा पुनः । कामिकादिसमाख्याभिस्सिद्धः सिद्धान्तसंज्ञितः

இந்த சைவ உபதேசம் தன்னாட்சி-பிரமாணம் உடையது; முன்பு பத்து பிரிவுகளாகவும், பின்னர் மீண்டும் பதினெட்டு பிரிவுகளாகவும் விளக்கப்பட்டது. காமிகம் முதலான பெயர்களால் நிறுவப்பட்டதால் இது ‘சித்தாந்தம்’ என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 13

श्रुतिसारमयो यस्तु शतकोटिप्रविस्तरः । परं पाशुपतं यत्र व्रतं ज्ञानं च कथ्यते

ஸ்ருதியின் சாரத்தால் அமைந்து நூறு கோடி அளவு விரிவடைந்த அந்த உபதேசத்தில், உன்னதமான பாசுபத விரதமும் விடுதலை தரும் ஞானமும் உரைக்கப்படுகின்றன।

Verse 14

युगावर्तेषु शिष्येत योगाचार्यस्वरूपिणा । तत्रतत्रावतीर्णेन शिवेनैव प्रवर्त्यते

யுகங்களின் மாறுகாலங்களில் அவர் யோகாசாரியர் வடிவம் கொண்டு சீடர்களை பயிற்றுவிக்கிறார்; அவர் எங்கெங்கு அவதரிக்கிறாரோ அங்கெல்லாம் சிவனே சாதனாதர்மத்தைத் தொடங்கி நிலைநிறுத்துகிறார்।

Verse 15

संक्षिप्यास्य प्रवक्तारश्चत्वारः परमर्षय । रुरुर्दधीचो ऽगस्त्यश्च उपमन्युर्महायशाः

சுருக்கமாக, இவ்வுபதேச மரபின் உரைப்போர் நான்கு பரமரிஷிகள்—ருரு, ததீசி, அகஸ்தியர், மேலும் பெரும் புகழுடைய உபமன்யு।

Verse 16

ते च पाशुपता ज्ञेयास्संहितानां प्रवर्तकाः । तत्संततीया गुरवः शतशो ऽथ सहस्रशः

அவர்களைப் பாசுபதர்கள் என அறிக; அவர்கள் ஸம்ஹிதைகளின் பிரவர்த்தகர்கள். அவர்களுடைய பரம்பரையிலிருந்து நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் குருக்கள் தோன்றினர்.

Verse 17

तत्रोक्तः परमो धर्मश्चर्याद्यात्मा चतुर्विधः । तेषु पाशुपतो योगः शिवं प्रत्यक्षयेद्दृढम्

அங்கே பரம தர்மம் ‘சர்யா’ முதலியவற்றால் தொடங்கும் நான்கு வகையென போதிக்கப்பட்டது. அவற்றில் பாசுபத யோகம் உறுதியாக சிவனைப் பிரத்யக்ஷமாக வெளிப்படுத்துகிறது.

Verse 18

तस्माच्छ्रेष्ठमनुष्ठानं योगः पाशुपतो मतः । तत्राप्युपायको युक्तो ब्रह्मणा स तु कथ्यते

ஆகையால் உயர்ந்த அனுஷ்டானம் பாசுபத யோகம் எனக் கருதப்படுகிறது. அதிலும் உரிய உபாயம் பிரம்மாவால் நிச்சயமாக போதிக்கப்படுகிறது.

Verse 19

नामाष्टकमयो योगश्शिवेन परिकल्पितः । तेन योगेन सहसा शैवी प्रज्ञा प्रजायते

சிவன் எட்டு நாமங்களால் அமைந்த யோகத்தை அருளி அமைத்தான். அந்த யோகத்தைப் பயில உடனே சைவப் பிரஞ்ஞை விரைவில் உதயமாகிறது.

Verse 20

प्रज्ञया परमं ज्ञानमचिराल्लभते स्थिरम् । प्रसीदति शिवस्तस्य यस्य ज्ञानं प्रतिष्ठितम्

பிரஞ்ஞையால் மிக விரைவில் பரமமும் நிலையானதும் ஆன ஞானம் கிடைக்கிறது. யாரில் அந்த ஞானம் உறுதியாக நிலைத்திருக்கிறதோ, அவர்மேல் சிவன் அருள்புரிகிறான்.

Verse 21

प्रसादात्परमो योगो यः शिवं चापरोक्षयेत् । शिवापरोक्षात्संसारकारणेन वियुज्यते

அருளால் பரம யோகம் எழுகிறது; அதனால் சிவனின் அபரோட்ச சாக்ஷாத்காரம் கிடைக்கிறது. சிவனின் அபரோட்ச அனுபவத்தால் சம்சாரத்தின் காரணத்திலிருந்து உயிர் பிரிந்து விடுகிறது।

Verse 22

ततः स्यान्मुक्तसंसारो मुक्तः शिवसमो भवेत् । ब्रह्मप्रोक्त इत्युपायः स एव पृथगुच्यते

அதன்பின் அவன் சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்; விடுதலை பெற்று சிவனுக்கு ஒப்பான நிலையை அடைகிறான். பிரம்மா உரைத்த இதே உபாயம் இங்கே தனி முறையாக கூறப்படுகிறது।

Verse 23

शिवो महेश्वरश्चैव रुद्रो विष्णुः पितामहः । संसारवैद्यः सर्वज्ञः परमात्मेति मुख्यतः

அவர் சிவன், மகேஸ்வரன், ருத்ரன் என அழைக்கப்படுகிறார்; அவரே விஷ்ணுவும் பிதாமகன் (பிரம்மா) மும் ஆவார். அவர் சம்சார நோயை நீக்கும் வைத்தியன், அனைத்தறிவான், மேலும் பரமாத்மா।

Verse 24

नामाष्टकमिदं मुख्यं शिवस्य प्रतिपादकम् । आद्यन्तु पञ्चकं ज्ञेयं शान्त्यतीताद्यनुक्रमात्

இது சிவனைப் பிரகடனப்படுத்தும் முதன்மையான நாமாஷ்டகம். சாந்தி முதல் அதீதம் வரை உள்ள வரிசைப்படி இதன் ஆதியும் அந்தமும் ஆகிய பஞ்சகத்தை அறிய வேண்டும்.

Verse 25

संज्ञा सदाशिवादीनां पञ्चोपाधिपरिग्रहात् । उपाधिविनिवृत्तौ तु यथास्वं विनिवर्तते

‘சதாசிவ’ முதலான பெயர்கள் ஐந்து உபாதிகளை ஏற்றதினால் உண்டாகின்றன. உபாதிகள் நீங்கினால் ஒவ்வொன்றும் தன் இயல்பான சுயரூபத்திற்கே மீள்கிறது.

Verse 26

पदमेव हि तन्नित्यमनित्याः पदिनः स्मृताः । पदानां प्रतिकृत्तौ तु मुच्यन्ते पदिनो यतः

அந்த பரமப் பதமே நித்தியம்; பாதையில் நடப்போர் (பதினர்) நிலையற்றவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர். ஆனால் ‘படிகள்’—குறுகிய நிலைகள், ஆதாரங்கள்—அவற்றின் பற்றை வெட்டினால் பயணிகள் விடுதலை பெறுவர்; ஏனெனில் படிகளைத் தாண்டியே அந்தப் பதம் அடையப்படும்.

Verse 27

परिवृत्त्यन्तरे भूयस्तत्पदप्राप्तिरुच्यते । आत्मान्तराभिधानं स्याद्यदाद्यं नाम पञ्चकम्

இடைநிலை மாற்றத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் அந்தப் பரமப் பதத்தின் அடைவு கூறப்படுகிறது. மேலும், உள்ளார்ந்த ஆத்மாவின் பெயரிடல் என்பது முதற் ‘ஐந்து நாமங்கள்’ எனும் தொகுப்பாகும்.

Verse 28

अन्यत्तु त्रितयं नाम्नामुपादानादियोगतः । त्रिविधोपाधिवचनाच्छिव एवानुवर्तते

ஆனால் மற்ற மூன்று பெயர்கள் உபாதானக் காரணம் முதலிய தொடர்பினால் தோன்றுகின்றன. மூன்று வகை உபாதிகளின் வழி சொல்லப்பட்டாலும், அடிநிலையான உண்மையாக எங்கும் தொடர்வது சிவனே.

Verse 29

अनादिमलसंश्लेषः प्रागभावात्स्वभावतः । अत्यंतं परिशुद्धात्मेत्यतो ऽयं शिव उच्यते

இயல்பாகவே அவரில் ஆதியற்ற மாசுச் சேர்க்கை இல்லை; தொடக்கத்திலிருந்தே குற்றமின்மை. அவரது ஆத்மசொரூபம் மிகத் தூயது; ஆகவே அவர் “சிவன்” என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 30

अथवाशेषकल्याणगुणैकधन ईश्वरः । शिव इत्युच्यते सद्भिश्शिवतत्त्वार्थवादिभिः

அல்லது, எல்லா மங்கள குணங்களின் ஒரே நிதியாகிய பரமேஸ்வரனை, சிவதத்துவத்தின் உண்மைப் பொருளை உரைப்போர் ஆகிய சத்புருஷர்கள் “சிவன்” என்று போற்றுகின்றனர்.

Verse 31

त्रयोविंशतितत्त्वेभ्यः प्रकृतिर्हि परा मता । प्रकृतेस्तु परं प्राहुः पुरुषं पञ्चविंशकम्

இருபத்துமூன்று தத்துவங்களுக்கும் அப்பால் பிரகிருதி உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. பிரகிருதியுக்கும் அப்பால் இருபத்தைந்தாம் தத்துவமான புருஷன் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 32

यं वेदादौ स्वरं प्राहुर्वाच्यवाचकभावतः । वेदैकवेद्ययाथात्म्याद्वेदान्ते च प्रतिष्ठितः

வேதத்தின் தொடக்கத்தில் வாக்கியமும் வாக்கியத்தால் குறிக்கப்படுவதுமாக ‘ஓம்’ எனப் புனித ஒலியாக அறிவிக்கப்படுபவர், வேதத்தினாலேயே அறியத்தக்க தத்துவநிலையுடையவர், வேதாந்தத்தில் இறுதிப் பொருளாகவும் உறுதியாக நிறுவப்பட்டவர்.

Verse 33

तस्य प्रकृतिलीनस्य यः परस्स महेश्वरः । तदधीनप्रवृत्तित्वात्प्रकृतेः पुरुषस्य च

பிரகிருதியில் லயமடையும் அந்தத் தத்துவத்திற்கும் அப்பால் இருப்பவர் மகேஸ்வரன்; ஏனெனில் பிரகிருதியும் புருஷனும் இருவரின் செயல்பாடும் அவரின் ஆதீனமே.

Verse 34

अथवा त्रिगुणं तत्त्वमुपेयमिदमव्ययम् । मायान्तु प्रकृतिं विद्यान्मायिनं तु महेश्वरम्

அல்லது, அணுகத்தக்க இந்த அழிவற்ற தத்துவம் திரிகுணமயமானது என அறிக; மாயையைப் பிரகிருதி எனவும், மாயையை ஆள்பவரை மகேஸ்வரன் எனவும் உணர்க.

Verse 35

मायाविक्षोभको ऽनंतो महेश्वरसमन्वयात् । कालात्मा परमात्मादिः स्थूलः सूक्ष्मः प्रकीर्तितः

மகேஸ்வரனுடன் ஒன்றுபட்டதால் அனந்தன் மாயையை அலைக்கழிப்பவனாகிறார். அவரே காலத்தின் ஆத்மா, பரமாத்மா முதலியவனாகவும், ஸ்தூலமும் சூக்ஷ்மமும் ஆகிய இரு நிலைகளாகவும் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 36

रुद्दुःखं दुःखहेतुर्वा तद्रावयति नः प्रभुः । रुद्र इत्युच्यते सद्भिः शिवः परमकारणम्

துயரமே ஆனாலும் துயரத்தின் காரணமே ஆனாலும், எங்கள் ஆண்டவன் அதனை அழவைத்து அகற்றிவிடுகிறார். ஆகவே சான்றோர் அவரை “ருத்ரன்” என அழைக்கின்றனர்; அந்த சிவனே பரம காரணன்.

Verse 37

तत्त्वादिभूतपर्यन्तं शरीरादिष्वतन्द्रितः । व्याप्याधितिष्ठति शिवस्ततो रुद्र इतस्ततः

தத்துவங்களிலிருந்து நிலைமையான பூதங்கள் வரை, உடல் முதலிய அனைத்துருவங்களிலும், சிவன்—அயராதவன்—எங்கும் பரவி ஆட்சி செய்கிறான். ஆகவே ஒரு நிலையில் “சிவன்”, மற்றொரு நிலையில் “ருத்ரன்” என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 38

जगतः पितृभूतानां शिवो मूर्त्यात्मनामपि । पितृभावेन सर्वेषां पितामह उदीरितः

உலகத்தின் தந்தை சிவன்; உருவமுடைய உயிர்களுக்கும் அவனே தந்தை. அனைவரிடமும் தந்தைநிலையாக இருப்பதால் அவன் ‘பிதாமஹன்’ என்றும் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 39

निदानज्ञो यथा वैद्यो रोगस्य विनिवर्तकः । उपायैर्भेषजैस्तद्वल्लयभोगाधिकारतः

நோயின் காரணத்தை அறிந்த வைத்தியன் தக்க முறைகளாலும் மருந்துகளாலும் நோயை நீக்குவது போல, லயமும் பக்தியனுபவமான போகமும் பெறும் தகுதிக்கேற்ப உரிய சாதனங்களால் பந்தம் அகற்றப்படுகிறது.

Verse 40

संसारस्येश्वरो नित्यं समूलस्य निवर्तकः । संसारवैद्य इत्युक्तः सर्वतत्त्वार्थवेदिभिः

அவன் எப்போதும் சம்சாரத்தின் ஈசன்; அதன் வேர் உடனே சம்சாரத்தைத் திருப்பி அகற்றுபவன். ஆகவே எல்லா தத்துவார்த்தங்களையும் அறிந்தோர் அவனை “சம்சார வைத்தியன்” எனப் போற்றுகின்றனர்.

Verse 41

दशार्थज्ञानसिद्ध्यर्थमिन्द्रियेष्वेषु सत्स्वपि । त्रिकालभाविनो भावान्स्थूलान्सूक्ष्मानशेषतः

இந்த இந்திரியங்கள் இருந்தாலும், பத்து தத்துவங்களின் சித்த ஞானம் பெறுவதற்காக, கடந்த‑நிகழ்‑எதிர் எனும் முக்காலத்திலும் தோன்றும் ஸ்தூலமும் சூக்ஷ்மமும் ஆகிய எல்லாப் பாவங்களையும் மீதமின்றி நன்கு அறிய வேண்டும்।

Verse 42

अणवो नैव जानन्ति माययैव मलावृताः । असत्स्वपि च सर्वेषु सर्वार्थज्ञानहेतुषु

அணுக்கள் (பந்தப்பட்ட ஜீவர்கள்) மாயையால் மலத்தால் மூடப்பட்டிருப்பதால் யதார்த்தத்தை அறியார்; எல்லாப் பொருளறிவிற்கான காரணங்கள் அனைத்தும் இருந்தாலும், அவர்கள் உண்மையை அப்படியே அறிய முடியாது।

Verse 43

यद्यथावस्थितं वस्तु तत्तथैव सदाशिवः । अयत्नेनैव जानाति तस्मात्सर्वज्ञ उच्यते

ஒரு பொருள் எவ்வாறு யதார்த்தமாக இருக்கிறதோ, அதைப் அதேபடியே சதாசிவன் முயற்சியின்றியே அறிகிறான்; ஆகவே அவர் ‘சர்வஞ்ஞன்’ எனப்படுகிறார்।

Verse 44

सर्वात्मा परमैरेभिर्गुणैर्नित्यसमन्वयात् । स्वस्मात्परात्मविरहात्परमात्मा शिवः स्वयम्

உயர்ந்த குணங்களுடன் நித்தியமாக இணைந்திருப்பதாலும், அனைத்தின் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவாக இருப்பதாலும், பரமாத்மா தன் சொந்த ஸ்வரூபத்திலிருந்து ஒருபோதும் பிரியாததாலும்—சிவனே தானே பரமாத்மன்।

Verse 45

नामाष्टकमिदं चैव लब्ध्वाचार्यप्रसादतः । निवृत्त्यादिकलाग्रन्थिं शिवाद्यैः पञ्चनामभिः

ஆசார்யரின் அருளால் இந்த நாமாஷ்டகத்தைப் பெற்றபின், ‘சிவ’ என்று தொடங்கும் ஐந்து நாமங்களால் நிவ்ருத்தி முதலான கலாக்களின் கிரந்தியை (முடிச்சை) வெட்ட வேண்டும்।

Verse 46

यथास्वं क्रमशश्छित्वा शोधयित्वा यथागुणम् । गुणितैरेव सोद्धातैरनिरुद्धैरथापि वा

தத்தம் அளவின்படி ஒழுங்காக வெட்டி, தக்க குணத்தின்படி சுத்திகரித்து, பின்னர் உரிய பெருக்கிகளாலும் சரியான வகுத்திகளாலும்—நியதமாயினும் தேவைக்கேற்ப அநியதமாயினும்—சாரத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 47

हृत्कण्ठतालुभ्रूमध्यब्रह्मरन्ध्रसमन्विताम् । छित्त्वा पर्यष्टकाकारं स्वात्मानं च सुषुम्णया

இதயம், தொண்டை, அண்ணம், புருவமத்தி, பிரம்மரந்திரம் ஆகிய இடங்களுடன் விழிப்புணர்வை ஒன்றுபடுத்தி, பின்னர் எட்டுவித ஆவரணங்களைத் துளைத்து, சுஷும்ணை வழியாக தன் ஆத்மத்தத்துவத்தை மேலே நடத்த வேண்டும்.

Verse 48

द्वादशांतःस्थितस्येन्दोर्नीत्वोपरि शिवौजसि । संहृत्यं वदनं पश्चाद्यथासंस्करणं लयात्

த்வாதசாந்தத்தில் நிலைத்த சந்திர ஓட்டத்தை மேலே சிவ ஒளிமிக்க ஆற்றலில் உயர்த்தி, பின்னர் வதனம் எனும் வெளிமுக ஓட்டத்தை ஒடுக்க வேண்டும்; அதன் பின் லயத்தின் மூலம் விதிப்படி உள்ள்சுத்தி-சம்ஸ்காரக் கிரமத்தின்படி அதில் ஒன்றி லயிக்க வேண்டும்.

Verse 49

शाक्तेनामृतवर्षेण संसिक्तायां तनौ पुनः । अवतार्य स्वमात्मानममृतात्माकृतिं हृदि

சக்தியால் உண்டான அமுதமழையால் உடல் மீண்டும் நனைந்தபோது, அவர் தம் ஆத்மாவையே இறக்கி, இதயத்தில் அமராத்மாவின் வடிவை நிறுவினார்।

Verse 50

द्वादशांतःस्थितस्येन्दोः परस्ताच्छ्वेतपंकजे । समासीनं महादेवं शंकरम्भक्तवत्सलम्

த்வாதசாந்தத்தில் நிலைத்த சந்திரனைத் தாண்டி, வெண்மையான தாமரையில் அமர்ந்த மகாதேவன் சங்கரன்—பக்தவத்சலன்—என்று அவர் தரிசித்தார்।

Verse 51

अर्धनारीश्वरं देवं निर्मलं मधुराकृतिम् । शुद्धस्फटिकसंकाशं प्रसन्नं शीतलद्युतिम्

அவன் தெய்வமான அர்த்தநாரீசுவரரை கண்டான்—மாசற்ற தூயவர், இனிய வடிவம் உடையவர்; குறையற்ற ஸ்படிகம் போல் ஒளிர்வார், முகம் பிரசன்னம், குளிர்ந்த நற்சுடரால் விளங்குவார்।

Verse 52

ध्यात्वा हि मानसे देवं स्वस्थचित्तो ऽथ मानवः । शिवनामाष्टकेनैव भावपुष्पैस्समर्चयेत्

முதலில் மனத்திலே இறைவனைத் தியானித்து, பின்னர் அமைதியும் நிலைபெற்ற மனமும் உடையவன் சிவ நாமாஷ்டகத்தினாலேயே உள்ளார்ந்த பக்திப் பூக்களை அர்ப்பணித்து முறையாக வழிபட வேண்டும்।

Verse 53

अभ्यर्चनान्ते तु पुनः प्राणानायम्य मानवः । सम्यक्चित्तं समाधाय शार्वं नामाष्टकं जपेत्

வழிபாடு முடிவில் பக்தன் மீண்டும் பிராணாயாமம் செய்து, மனத்தை முறையாகச் சமாதியில் நிலைநிறுத்தி, சார்வ நாமாஷ்டகம்—ஸர்வன் (சிவன்) எனும் இறைவனின் எட்டு திருநாமங்கள்—ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 54

नाभौ चाष्टाहुतीर्हुत्वा पूर्णाहुत्या नमस्ततः । अष्टपुष्पप्रदानेन कृत्वाभ्यर्चनमंतिमम्

நாபி எனும் உள்வேதியில் எட்டு ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்து, பின்னர் பூர்ணாஹுதியுடன் வணங்கி, எட்டு மலர்களைச் சமர்ப்பித்து இறுதி அப்யர்ச்சனையை நிறைவேற்ற வேண்டும்—இவ்வாறு சிவபூஜை நிறைவு பெறும்।

Verse 55

निवेदयेत्स्वमात्मानं चुलुकोदकवर्त्मना । एवं कृत्वा चिरादेव ज्ञानं पाशुपतं शुभम्

உள்ளங்கையில் எடுக்கும் நீரை அர்ப்பணிக்கும் முறையால் தன் ஆத்மாவை நிவேதனம் (சமர்ப்பணம்) செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் காலப்போக்கில் நிச்சயமாக மங்களமான பாசுபத ஞானம் கிடைக்கும்।

Verse 56

लभते तत्प्रतिष्ठां च वृत्तं चानुत्तमं तथा । योगं च परमं लब्ध्वा मुच्यते नात्र संशयः

அவன் அந்தத் தத்துவத்தில் நிலைபெற்ற பிரதிஷ்டையையும், அதேபோல் ஒப்பற்ற ஒழுக்கத்தையும் பெறுகிறான். பரம யோகத்தை அடைந்து விடுதலை பெறுகிறான்—இதில் ஐயமில்லை.