दक्षस्य यज्ञप्रवृत्तिः तथा ईश्वरवर्जितदेवसमागमः (Dakṣa’s Sacrificial Undertaking and the Devas’ Assembly without Īśvara)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कथं दक्षस्य धर्मार्थं प्रवृत्तस्य दुरात्मनः । महेशः कृतवान् विघ्नमेतदिच्छाम वेदितुम्

முனிவர்கள் கூறினர்—தர்மமும் பொருளும் பெறுவதற்காகச் செயல்பட்ட அந்த தீய உள்ளத்தையுடைய தக்ஷனின் யாகத்தில் மகேசன் எவ்வாறு தடையை ஏற்படுத்தினார்? இதை அறிய விரும்புகிறோம்।

Verse 2

वायुरुवाच । विश्वस्य जगतो मातुरपि देव्यास्तपोबलात् । पितृभावमुपागम्य मुदिते हिमवद्गिरौ

வாயு கூறினார்—அனைத்துலகின் தாயான தேவியின் தவவலத்தால் (சிவன்) தந்தைநிலையை ஏற்றுக் கொண்டு, மகிழ்ந்த ஹிமவத் மலையில் (தெய்வ நிகழ்வுகள் வெளிப்பட்டன)।

Verse 3

देवे ऽपि तत्कृतोद्वाहे हिमवच्छिखरालये । संकीडति तया सार्धं काले बहुतरे गते

தேவன் சிவன் திருமணத்தை நிறைவேற்றிய பின்னரும், இமவானின் சிகரத்தில் வாசமிருந்து, நீண்ட காலம் கடந்தபோதும், பார்வதியுடன் சேர்ந்து விளையாட்டு‑விஹாரம் செய்தான்.

Verse 4

वैवस्वते ऽंतरे प्राप्ते दक्षः प्राचेतसः स्वयम् । अश्वमेधेन यज्ञेन यक्ष्यमाणो ऽन्वपद्यत

வைவஸ்வத மன்வந்தரம் வந்தபோது பிராசேதஸன் புதல்வன் தக்ஷன் தானே அஷ்வமேத யாகம் செய்ய விரும்பி யாகத்தைத் தொடங்கினான்।

Verse 5

ततो हिमवतः पृष्ठे दक्षो वै यज्ञमाहरत् । गंगाद्वारे शुभे देशे ऋषिसिद्धनिषेविते

பின்னர் தக்ஷன் ஹிமவானின் சரிவுகளில், கங்காத்வார எனும் புனித நாட்டில்—ரிஷிகளும் சித்தர்களும் உலாவும் இடத்தில்—யாகத்தை நடத்தினான்।

Verse 6

तस्य तस्मिन्मखेदेवाः सर्वे शक्र पुरोगमाः । गमनाय समागम्य बुद्धिमापेदिरे तदा

அவனுடைய அந்த யாகத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்) முன்னிலையில் எல்லாத் தேவரும் கூடினர்; அப்போது அவர்கள் புறப்படத் தீர்மானித்தனர்।

Verse 7

आदित्या वसवो रुद्रास्साध्यास्सह मरुद्गणैः । ऊष्मपाः सोमपाश्चैव आज्यपा धूमपास्तथा

ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், சாத்யர்கள்—மருத்கணங்களுடன்—உஷ்மபர்கள், சோமபர்கள், மேலும் ஆஜ்யபர்கள் மற்றும் தூமபர்களும் இருந்தனர்।

Verse 8

अश्विनौ पितरश्चैव तथा चान्ये महर्षयः । विष्णुना सहिताः सर्वे स्वागता यज्ञभागिनः

அஸ்வினிகள், பித்ருக்கள் மற்றும் பிற மகரிஷிகளும்—விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து—அனைவரும் வந்தடைந்தனர்; யாகத்தில் நியமிக்கப்பட்ட பங்குக்குரியவர்களாக அவர்கள் வரவேற்கப்பட்டனர்।

Verse 9

दृष्ट्वा देवकुलं सर्वमीश्वरेण विनागतम् । दधीचो मन्युनाविष्टो दक्षमेवमभाषत

ஈசன் (சிவன்) இன்றியே முழு தேவர்கூட்டமும் அங்கு வந்திருப்பதைக் கண்டு, கோபம் கொண்ட ததீசி தக்ஷனிடம் இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 10

दधीच उवाच । अप्रपूज्ये चैव पूजा पूज्यानां चाप्य पूजने । नरः पापमवाप्नोति महद्वै नात्र संशयः

ததீசி கூறினார்—பூஜைக்குத் தகாதவர்க்கு பூஜை செய்வதும், உண்மையில் பூஜ்யரானவர்களைப் பூஜிக்காமலும் இருப்பதும்—இவ்வாறு செய்பவன் நிச்சயமாகப் பெரும் பாவத்தை அடைகிறான்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 11

असतां संमतिर्यत्र सतामवमतिस्तथा । दंडो देवकृतस्तत्र सद्यः पतति दारुणः

எங்கு தீயோர் பாராட்டப்படுகின்றார்களோ, நல்லோர் இகழப்படுகின்றார்களோ, அங்கு தெய்வத்தால் அமைக்கப்பட்ட கொடிய தண்டனை உடனே விழும்।

Verse 12

एवमुक्त्वा तु विप्रर्षिः पुनर्दक्षमभाषत । पूज्यं तु पशुभर्तारं कस्मान्नार्चयसे प्रभुम्

இவ்வாறு கூறிய அந்த பிராமண-ரிஷி மீண்டும் தக்ஷனிடம் சொன்னார்—‘பூஜ்யரான, எல்லா உயிர்களுக்கும் அதிபதியும் காவலனுமான பசுபதி பிரபுவை நீ ஏன் ஆராதிக்கவில்லை?’

Verse 13

दक्ष उवाच । संति मे बहवो रुद्राः शूलहस्ताः कपर्दिनः । एकादशावस्थिता ये नान्यं वेद्मि महेश्वरम्

தக்ஷன் கூறினான்—எனக்கு பல ருத்ரர்கள் உள்ளனர்; அவர்கள் சூலத்தைத் தாங்கியவர்களும் சடையுடையவர்களும்; அவர்கள் பதினொன்று நிலைகளில் நிறுவப்பட்டுள்ளனர். அவர்களைத் தவிர வேறு மகேஸ்வரனை நான் அறியேன்.

Verse 14

दधीच उवाच । किमेभिरमरैरन्यैः पूजितैरध्वरे फलम् । राजा चेदध्वरस्यास्य न रुद्रः पूज्यते त्वया

ததீசி கூறினார்—இந்த யாகத்தில் பிற தேவர்களைப் பூஜித்தால் என்ன பலன்? இந்த அத்வரத்தின் அரசனாகிய ருத்ரனை நீ பூஜிக்காவிட்டால், இந்த யாகத்தின் அரசாட்சி என்ன பொருள்?

Verse 15

ब्रह्मविष्णुमहेशानां स्रष्टा यः प्रभुरव्ययः । ब्रह्मादयः पिशाचांता यस्य कैंकर्यवादिनः

அழிவிலா ஆண்டவன்—பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசர் இவர்களுக்குமே படைப்பாளன்; பிரம்மா முதல் பிசாசுகள் வரை எல்லா உயிர்களும் யாருடைய பணிவைச் சொல்லுகின்றனவோ அவர்.

Verse 16

प्रकृतीनां परश्चैव पुरुषस्य च यः परः । चिंत्यते योगविद्वद्भि ऋषिभिस्तत्त्वदर्शिभिः

பிரகிருதியின் பரிணாமங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவனும், புருஷனுக்கும் மேலான பரம்பொருளும் ஆகிய அவரையே யோக அறிஞர்களும் தத்துவம் காணும் ரிஷிகளும் தியானிக்கின்றனர்.

Verse 17

अक्षरं परमं ब्रह्म ह्यसच्च सदसच्च यत् । अनादिमध्यनिधनमप्रतर्क्यं सनातनम्

அது அழியாத பரம்பிரம்மம்—அசத், சத் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டதாய் இருந்தும் இரண்டிற்கும் ஆதாரமாய் உள்ளது. அது ஆதிமத்தியநிதனமற்றது, தர்க்கத்திற்கெட்டாதது, சனாதனம்.

Verse 18

यः स्रष्टा चैव संहर्ता भर्ता चैव महेश्वरः । तस्मादन्यं न पश्यामि शंकरात्मानमध्वरे

படைக்கும், அழிக்கும், காக்கும் மகேஸ்வரன்—அவனே மகாதேவன். ஆகையால் இந்த யாகத்தில் நான் வேறொருவரையும் காணேன்; யாகத்தின் ஆத்மாவாக சங்கரனையே உணர்கிறேன்.

Verse 19

दक्ष उवाच । एतन्मखेशस्य सुवर्णपात्रे हविः समस्तं विधिमंत्रपूतम् । विष्णोर्नयाम्यप्रतिमस्य भागं प्रभोर्विभज्यावहनीयमद्य

தக்ஷன் கூறினான்: விதி மந்திரங்களால் தூய்மையடைந்த இந்த முழு ஹவிஸ் யாகாதிபதியின் பொன் பாத்திரத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இன்று நான் ஒப்பற்ற விஷ்ணுவின் பங்கைக் கொண்டு, ஆண்டவருக்கெனப் பகுத்து, ஆஹவனீய அக்னியில் முறையாக அர்ப்பணிப்பேன்.

Verse 20

दधीच उवाच । यस्मान्नाराधितो रुद्रस्सर्वदेवेश्वरेश्वरः । तस्माद्दक्ष तवाशेषो यज्ञो ऽयं न भविष्यति

ததீசி கூறினார்: எல்லா தேவேச்வரர்களுக்கும் ஈச்வரனான ருத்ரன் ஆராதிக்கப்படவில்லை; ஆகையால் தக்ஷா, உன் இந்த முழு யாகம் நிறைவேறாது.

Verse 21

इत्युक्त्वा वचनं क्रुद्धो दधीचो मुनिसत्तमः । निर्गम्य च ततो देशाज्जगाम स्वकमाश्रमम्

இவ்வாறு சொல்லி கோபமுற்ற முனிவருள் சிறந்த ததீசி அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறி தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 22

निर्गते ऽपि मुनौ तस्मिन्देवा दक्षं न तत्यजुः । अवश्यमनुभावित्वादनर्थस्य तु भाविनः

அந்த முனிவர் சென்றபின்பும் தேவர்கள் தக்ஷனை விட்டு விலகவில்லை; ஏனெனில் வரவிருந்த துன்பம் விதியால் அனுபவிக்க வேண்டியது, தடுக்க இயலாதது.

Verse 23

एतस्मिन्नेव काले तु ज्ञात्वैतत्सर्वमीश्वरात् । दग्धुं दक्षाध्वरं विप्रा देवी देवमचोदयत्

அதே வேளையில் ஈசுவரனிடமிருந்து அனைத்தையும் அறிந்து, ஓ விப்ரர்களே, தேவி தேவாதிதேவன் சிவனை தக்ஷனின் யாகத்தை எரிக்கத் தூண்டினாள்.

Verse 24

देव्या संचोदितो देवो दक्षाध्वरजिघांसया । ससर्ज सहसा वीरं वीरभद्रं गणेश्वरम्

தேவியின் தூண்டுதலால், தக்ஷனின் யாகத்தை அழிக்கத் துணிந்த பரமேசன் உடனே கணாதிபதி வீரபத்ரனை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 25

सहस्रवदनं देवं सहस्रकमलेक्षणम् । सहस्रमुद्गरधरं सहस्रशरपाणिकम्

நான் ஆயிரம் முகங்களையுடைய தேவனை கண்டேன்; ஆயிரம் தாமரைப் போன்ற கண்களையுடையவன்; ஆயிரம் கதைகளைத் தாங்கி, ஆயிரம் அம்புகளை கைகளில் ஏந்தியவன்.

Verse 26

शूलटंकगदाहस्तं दीप्तकार्मुकधारिणम् । चक्रवज्रधरं घोरं चंद्रार्धकृतशेखरम्

அவரது கைகளில் திரிசூலம், டங்கம்/பரசு, கதையும் இருந்தன; ஒளிவீசும் வில்லையும் ஏந்தினார். சக்கரம், வஜ்ரம் தாங்கி, மகிமையில் அச்சமூட்டும் அவர், தலையில் அரைச்சந்திரனைச் சிகரமாக அணிந்திருந்தார்.

Verse 27

कुलिशोद्योतितकरं तडिज्ज्वलितमूर्धजम् । दंष्ट्राकरालं बिभ्राणं महावक्त्रं महोदरम्

அவரது கை வஜ்ர ஒளியால் பிரகாசித்தது; அவரது ஜடைகள் மின்னலைப் போல எரிந்தன. அச்சமூட்டும் கோரப் பற்களுடன், பெரும் வாயும் பெரும் வயிறும் உடையவர் மிகப் பயங்கர ரூபத்தில் தோன்றினார்.

Verse 28

विद्युज्जिह्वं प्रलंबोष्ठं मेघसागरनिःस्वनम् । वसानं चर्म वैयाघ्रं महद्रुधिरनिस्रवम्

(அவர்) மின்னைப் போன்ற நாவுடையவர், தொங்கும் உதடுகளுடையவர், மேகமுழக்கம்-கடலொலி போல் முழங்குபவர்; புலித்தோல் அணிந்தவர், பெரும் இரத்த ஓடைகள் வழிந்தோடுபவர்।

Verse 29

गण्डद्वितयसंसृष्टमण्डलीकृतकुण्डलम् । वरामरशिरोमालावलीकलितशेखरम्

அவரின் வட்டக் குண்டலங்கள் இரு கன்னங்களருகே ஒட்டியிருந்தன; அவரது சிகரம் உயர்ந்த அமரர்களின் தலைமாலைகளின் வரிசையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 30

रणन्नूपुरकेयूरमहाकनकभूषितम् । रत्नसंचयसंदीप्तं तारहारावृतोरसम्

ஒலிக்கும் நூபுரங்களும் கேயூரங்களும் அணிந்து, பெரும் பொன்னாபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு; ரத்தினக் குவியல்களால் ஒளிர்ந்து, நட்சத்திரம் போன்ற முத்துமாலையால் மார்பு மூடப்பட்ட அந்த தெய்வ வடிவம் காணப்பட்டது।

Verse 31

महाशरभशार्दूलसिंहैः सदृशविक्रमम् । प्रशस्तमत्तमातंगसमानगमनालसम्

அவரது வீரியம் மகாசரபம், புலி, சிங்கம் போன்றது; அவரது நடை புகழ்பெற்ற மதமுற்ற அரச யானையின் அளவான, மந்தமான, மாட்சிமைமிக்க நடையை ஒத்தது।

Verse 32

शंखचामरकुंदेन्दुमृणालसदृशप्रभम् । सतुषारमिवाद्रीन्द्रं साक्षाज्जंगमतां गतम्

சங்கு, சாமரம், குந்தம், நிலா, தாமரைத் தண்டு போன்ற ஒளியுடன் அவர் விளங்கினார்; அந்த மலைமன்னன் பனியால் மூடப்பட்டதுபோல் தோன்றி, உண்மையிலேயே இயக்கம் பெற்று உயிருள்ளவன் போலத் தெரிந்தான்।

Verse 33

ज्वालामालापरिक्षिप्तं दीप्तमौक्तिकभूषणम् । तेजसा चैव दीव्यंतं युगांत इव पावकम्

ஜ்வாலைகளின் மாலையால் சூழப்பட்டு, ஒளிரும் முத்து ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த ரூபம், யுகாந்தப் பிரளயத் தீயைப் போலத் திகழ்ந்து எரிந்தது.

Verse 34

स जानुभ्यां महीं गत्वा प्रणतः प्रांजलिस्ततः । पार्श्वतो देवदेवस्य पर्यतिष्ठद्गणेश्वरः

அப்போது கணேஸ்வரன் முழங்கால்களால் தரையில் இறங்கி, கைகூப்பி வணங்கி, தேவர்களின் தேவனான சிவபெருமானின் பக்கத்தில் கவனமாக நின்றான்.

Verse 35

मन्युना चासृजद्भद्रां भद्रकालीं महेश्वरीम् । आत्मनः कर्मसाक्षित्वे तेन गंतुं सहैव तु

மேலும் தமது கோபத்திலிருந்து அவர் மங்களமயி தேவியாகிய மகேஸ்வரி பத்திரகாளியை வெளிப்படுத்தினார்; தமது செயல் (கர்மம்) க்குச் சாட்சியாக அவளும் அவருடன் அங்கே செல்லும்படியாக.

Verse 36

तं दृष्ट्वावस्थितं वीरभद्रं कालाग्निसन्निभम् । भद्रया सहितं प्राह भद्रमस्त्विति शंकरः

காலாக்னியைப் போலத் திகழ்ந்து நின்ற வீரபத்திரனைப் பார்த்து, சங்கரன் பத்திரையுடன் சேர்ந்து அவனிடம் கூறினார்—“உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக.”

Verse 37

स च विज्ञापयामास सह देव्या महेश्वरम् । आज्ञापय महादेव किं कार्यं करवाण्यहम्

அப்போது அவன் தேவியுடன் சேர்ந்து மகேஸ்வரனைப் பணிவுடன் விண்ணப்பித்தான்—“ஆணையிடுங்கள், மகாதேவா! நான் எந்தப் பணியைச் செய்ய வேண்டும்?”

Verse 38

ततस्त्रिपुरहा प्राह हैमवत्याः प्रियेच्छया । वीरभद्रं महाबाहुं वाचा विपुलनादया

பின்னர் திரிபுரஹரனாகிய பகவான் சிவன், ஹைமவதி (பார்வதி)யின் பிரிய விருப்பத்தை நிறைவேற்ற எண்ணி, மகாபாகுவான வீரபத்ரனிடம் பேரொலி நிறைந்த வாக்கால் உரைத்தார்।

Verse 39

देवदेव उवाच । प्राचेतसस्य दक्षस्य यज्ञं सद्यो विनाशय । भद्रकाल्या सहासि त्वमेतत्कृत्यं गणेश्वर

தேவர்களின் தேவனாகிய மகாதேவன் கூறினான்— ‘பிராசேதஸனின் புதல்வன் தக்ஷனுடைய யாகத்தை உடனே அழித்துவிடு. பத்ரகாளியுடன் சேர்ந்து, ஓ கணேஸ்வரா, இந்தக் காரியத்தை நீயே நிறைவேற்ற வேண்டும்.’

Verse 40

अहमप्यनया सार्धं रैभ्याश्रमसपीपतः । स्थित्वा वीक्षे गणेशान विक्रमं तव दुःसहम्

‘நானும் அவளுடன் ரைப்ய ஆசிரமத்தின் அருகே வந்துள்ளேன். அங்கே நின்று, ஓ கணேசா, தடுக்க இயலாத உன் பேராற்றலை நான் காண்கிறேன்.’

Verse 41

वृक्षा कनखले ये तु गंगाद्वारसमीपगाः । सुवर्णशृंगस्य गिरेर्मेरुमंदरसंनिभाः

கனகாலத்தில் கங்காத்வார (ஹரித்வார்) அருகே உள்ள மரங்கள், சுவர்ணஶ்ருங்க மலைச்சரிவுகள் போல, மேரு–மந்தரத்தை ஒத்த மாபெரும் மகிமையுடன் விளங்குகின்றன।

Verse 42

तस्मिन्प्रदेशे दक्षस्य युज्ञः संप्रति वर्तते । सहसा तस्य यज्ञस्य विघातं कुरु मा चिरम्

அந்தப் பகுதியில் தக்ஷனின் யாகம் இப்போது நடைபெறுகிறது. நீ உடனே—தாமதமின்றி—அந்த யாகத்திற்கு இடையூறு உண்டாக்கு।

Verse 43

इत्युक्ते सति देवेन देवी हिमगिरीन्द्रजा । भद्रं भद्रं च संप्रेक्ष्य वत्सं धेनुरिवौरसम्

தேவன் இவ்வாறு கூறியபோது, இமவத் மன்னனின் மகளான தேவி ‘பத்ரம், பத்ரம்’ என்று மங்கலமான அன்புடன் மீண்டும் மீண்டும் நோக்கினாள்; பசு தன் மார்பருகே உள்ள கன்றை நோக்குவது போல.

Verse 44

आलिंग्य च समाघ्राय मूर्ध्नि षड्वदनं यथा । सस्मिता वचनं प्राह मधुरं मधुरं स्वयम्

அவனை அணைத்து, தலையில் அன்புடன் முத்தமிட்டாள்—ஷட்வதனன் (கார்த்திகேயன்) மீது ஒருவர் அன்பு காட்டுவது போல. பின்னர் புன்னகையுடன் அவள் தானே மிக இனிமையான, இனிமையான சொற்களை உரைத்தாள்.

Verse 45

देव्युवाच । वत्स भद्र महाभाग महाबलपराक्रम । मत्प्रियार्थं त्वमुत्पन्नो मम मन्युं प्रमार्जक

தேவி கூறினாள்—குழந்தையே, நல்வனே, பெரும் பாக்கியவனே, மாபெரும் வலிமையும் வீரமும் உடையவனே! நீ எனக்குப் பிரியமான காரியத்திற்காகவே தோன்றினாய்; என் கோபத்தைத் துடைத்து அமைதிப்படுத்துவாயாக.

Verse 46

यज्ञेश्वरमनाहूय यज्ञकर्मरतो ऽभवत् । दक्षं वैरेण तं तस्माद्भिंधि यज्ञं गणेश्वर

யக்ஞேஸ்வரரை அழைக்காமல் அவர் யாக காரியங்களில் ஈடுபட்டார். எனவே கணேஸ்வரா, அந்த தக்ஷன் மீதான பகையினால் அந்த யாகத்தை அழிப்பாயாக.

Verse 47

यज्ञलक्ष्मीमलक्ष्मीं त्वं भद्र कृत्वा ममाज्ञया । यजमानं च तं हत्वा वत्स हिंसय भद्रया

பத்ரா, என் கட்டளையினால் இந்த யாகத்தின் செழிப்பை துரதிர்ஷ்டமாக மாற்று. பிறகு அந்த யாகம் செய்பவனைக் கொன்று, என் மகனே, உன் பத்ரா சக்தியால் அவனை அழிப்பாயாக.

Verse 48

अशेषामिव तामाज्ञां शिवयोश्चित्रकृत्ययोः । मूर्ध्नि कृत्वा नमस्कृत्य भद्रो गंतुं प्रचक्रमे

அளவற்ற அதிசயச் செயல்கள் உடைய இரு சிவர்களின் ஆணையைத் தலையில் ஏற்றதுபோல் ஏற்று, பத்ரன் வணங்கி புறப்படத் தொடங்கினான்.

Verse 49

अथैष भगवान्क्रुद्धः प्रेतावासकृतालयः । वीरभद्रो महादेवो देव्या मन्युप्रमार्जकः

அப்போது அந்த பகவான் கோபமுற்றார்—பேய், பிரேதங்களின் வாசஸ்தலத்தில் தம் ஆலயம் கொண்டவர்—தேவியின் கோபத்தைத் துடைத்து நிறைவேற்றும் வீரபத்ர மகாதேவனாக வெளிப்பட்டார்.

Verse 50

ससर्ज रोमकूपेभ्यो रोमजाख्यान्गणेश्वरान् । दक्षिणाद्भुजदेशात्तु शतकोटिगविश्वरान्

அவர் தம் உடலின் ரோமகூபங்களிலிருந்து ‘ரோமஜ’ எனப்படும் கணேஸ்வரர்களை உண்டாக்கினார்; மேலும் தம் வலது புஜப் பகுதியிலிருந்து நூறு கோடி வலிமைமிகு கணத் தலைவர்களை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 51

पादात्तथोरुदेशाच्च पृष्ठात्पार्श्वान्मुखाद्गलात् । गुह्याद्गुल्फाच्छिरोमध्यात्कंठादास्यात्तथोदरात्

பாதங்களிலிருந்து, தொடைப் பகுதியிலிருந்து, முதுகும் பக்கங்களிலிருந்தும்; முகமும் தொண்டையிலிருந்தும்; மறைஉறுப்பும் கணுக்கால்களிலிருந்தும்; தலை நடுப்பகுதியிலிருந்து, கழுத்திலிருந்து, வாயிலிருந்து, அதுபோல வயிற்றிலிருந்தும்—இவை கூறப்பட்ட இடங்களாகும்.

Verse 52

तदा गणेश्वरैर्भद्रैर्भद्रतुल्यपराक्रमैः । संछादितमभूत्सर्वं साकाशविवरं जगत्

அப்போது, பத்திரனுக்கு ஒப்பான வீரமுடைய மங்களமான கணேஸ்வரர்கள், ஆகாயத்தின் வெளி இடங்களுடனும் கூடிய முழு உலகையும் முற்றிலும் மூடிவிட்டனர்.

Verse 53

सर्वे सहस्रहस्तास्ते सहस्रायुधपाणयः । रुद्रस्यानुचरास्सर्वे सर्वे रुद्रसमप्रभाः

அவர்கள் அனைவரும் ஆயிரம் கைகளையுடையோர்; கைகளில் ஆயிரம் ஆயுதங்களைத் தாங்கியோர். அனைவரும் ருத்ரனின் அனுசரர்கள்; அனைவரின் ஒளியும் ருத்ரனுக்கு ஒப்பானது.

Verse 54

शूलशक्तिगदाहस्ताष्टंकोपलशिलाधराः । कालाग्निरुद्रसदृशास्त्रिनेत्राश्च जटाधराः

அவர்கள் கைகளில் சூலம், சக்தி, கதையைத் தாங்கி, மலைச் சிகரங்களும் பெரும் பாறைகளும் தூக்கி வைத்திருந்தனர். காலாக்னிருத்ரனைப் போல், மும்முகக் கண்களும் ஜடாமுடியும் உடையவர்களாய் தோன்றினர்.

Verse 55

निपेतुर्भृशमाकाशे शतशस्सिंहवाहनाः । विनेदुश्च महानादाञ्जलदा इव भद्रजाः

அப்போது வானில் சிங்கவாகனர்கள் நூற்றுக்கணக்காகப் பெரும் வேகத்துடன் பாய்ந்து இறங்கினர்; அவர்கள் மங்கள மேகங்கள் இடியென முழங்குவது போல மகாநாதம் எழுப்பினர்.

Verse 56

तैर्भद्रैर्भगवान्मद्रस्तथा परिवृतो बभौ । कालानलशतैर्युक्तो यथांते कालभैरवः

அந்த மங்களமான கணங்களால் சூழப்பட்ட பகவான் மத்ரன் ஒளிர்ந்தான்; யுகாந்தத்தில் காலபைரவன் காலத்தின் தகிக்கும் அக்கினிகளின் நூறு ஜ்வாலைகளுடன் இருப்பதுபோல்.

Verse 57

तेषां मध्ये समारुह्य वृषेंद्रं वृषभध्वजः । जगाम भगवान्भद्रश्शुभमभ्रं यथा भवः

அவர்களிடையே வृषேந்திரனை ஏறி, வृषபத்வஜனான பகவான் பத்ரன் முன்னே சென்றான்—பவனாகிய சிவன் மங்களமான ஒளிரும் மேகத்தின் வழியே செல்பவனுபோல்.

Verse 58

तस्मिन्वृषभमारूढे भद्रे तु भसितप्रभः । बभार मौक्तिकं छत्रं गृहीतसितचामरः

அப்போது திருநீறு ஒளியால் பிரகாசிக்கும் சுபமான பரமேசுவரன் ரிஷபத்தில் ஏறி, முத்துப்போன்ற வெண்மையான அரசுக் குடையைத் தாங்கி, கையில் வெள்ளைச் சாமரத்தைப் பிடித்தார்।

Verse 59

स तदा शुशुभे पार्श्वे भद्रस्य भसितप्रभः । भगवानिव शैलेन्द्रः पार्श्वे विश्वजगद्गुरोः

அப்போது திருநீறு ஒளியால் பிரகாசித்த அவர், பத்ரனின் அருகில் மிகுந்த மகிமையுடன் விளங்கினார்—அகில உலகின் குருவான பகவானின் பக்கத்தில் ஒரு மாபெரும் மலை அரசன் விளங்குவது போல।

Verse 60

सो ऽपि तेन बभौ भद्रः श्वेतचामरपाणिना । बालसोमेन सौम्येन यथा शूलवरायुधः

அவரால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பத்ரனும், கையில் வெள்ளைச் சாமரத்தைத் தாங்கி ஒளிர்ந்தான்; இளஞ்சந்திரன் போன்ற மென்மையுடன்—உத்தம திரிசூல ஆயுதம் தாங்கும் பரமேசுவரன் போல।

Verse 61

दध्मौ शंखं सितं भद्रं भद्रस्य पुरतः शुभम् । भानुकंपो महातेजा हेमरत्नैरलंकृतः

அப்போது பொன்-ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மகாதேஜஸ்வி பானுகம்பன், பத்ரனின் முன் பக்தியுடன் நின்று, தூய வெண்மையான மங்களச் சங்கினை ஊதினான்।

Verse 62

देवदुंदुभयो नेदुर्दिव्यसंकुलनिःस्वनाः । ववृषुश्शतशो मूर्ध्नि पुष्पवर्षं बलाहकाः

தேவ துந்துபிகள் தெய்வீகமாக கலந்த ஒலியுடன் முழங்கின; மேகக் கூட்டங்கள் தலைமேல் நூற்றுக்கணக்கான மலர்மழையைப் பொழிந்தன—மங்கள அர்ப்பணமாக।

Verse 63

फुल्लानां मधुगर्भाणां पुष्पाणां गंधबंधवः । मार्गानुकूलसंवाहा वबुश्च पथि मारुताः

மலர்ந்த தேன் நிறைந்த பூக்களின் மணம் அவற்றின் நெருங்கிய தோழனாய் பரவி; பாதையில் பயணத்துக்கு ஏற்ற மென்மையான காற்றுகள் ஓடின.

Verse 64

ततो गणेश्वराः सर्वे मत्ता युद्धबलोद्धताः । ननृतुर्मुमुदुर्१ एदुर्जहसुर्जगदुर्जगुः

அப்போது எல்லா கணேஸ்வரர்களும் உற்சாக மத்தராய், போர்பலத்தின் பெருமிதத்தால் திமிர்ந்து, நடனமாடத் தொடங்கினர்; மகிழ்ந்தனர், உரக்கக் கத்தினர், சிரித்தனர், பேசினர், பாடினர்—திசைகள் முழங்கின.

Verse 65

तदा भद्रगणांतःस्थो बभौ भद्रः स भद्रया । यथा रुद्रगणांतः स्थस्त्र्यम्बकोंबिकया सह

அப்போது பத்ரகணங்களின் நடுவே நின்ற அந்த மங்களமான பத்ரன், பத்ரையுடன் ஒளிர்ந்தான்; ருத்ரகணங்களின் இடையே த்ர்யம்பக சிவன் அம்பிகை (பார்வதி) உடன் விளங்குவது போல।

Verse 66

तत्क्षणादेव दक्षस्य यज्ञवाटं रण्मयम् । प्रविवेश महाबाहुर्वीरभद्रो महानुगः

அந்தக் கணமே, மாபெரும் புயங்களையுடைய வீரபத்ரன், தன் பெரும் பரிவாரத்துடன், போர்க்களமாக மாறிய தக்ஷனின் யாகவாடத்தில் நுழைந்தான்।

Verse 67

ततस्तु दक्षप्रतिपादितस्य क्रतुप्रधानस्य गणप्रधानः । प्रयोगभूमिं प्रविवेश भद्रो रुद्रो यथांते भुवनं दिधक्षुः

பின்னர் கணங்களின் தலைவனான பத்ர-ருத்ரன், தக்ஷனால் நிறுவப்பட்ட அந்த முதன்மை யாகத்தின் யாகமண்டபத்தில் நுழைந்தான்; பிரளய முடிவில் ருத்ரன் உலகங்களை எரிக்க எண்ணி நுழைவது போல।