कालमान-निर्णयः (Determination of the Measures of Time)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । केन मानेन कालेस्मिन्नायुस्संख्या प्रकल्प्यते । संख्यारूपस्य कालस्य कः पुनः परमो ऽवधिः

ரிஷிகள் கூறினர்—இந்த காலச் சூழலில் ஆயுளின் அளவு எந்த அளவுகோலால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது? எண்ணுருவான காலத்தின் பரம எல்லை யாது?

Verse 2

वायुरुवाच । आयुषो ऽत्र निमेषाख्यमाद्यमानं प्रचक्षते । संख्यारूपस्य कालस्य शांत्त्वतीतकलावधि

வாயு கூறினார்—இங்கே ஆயுளின் முதல் அளவிடத்தக்க அலகு ‘நிமேஷம்’ எனப்படுகிறது. எண்ணுருவான காலத்தின் இது ஆதிப் பரிமாணம்; ‘கலா’ எனும் நுண் பகுப்பின் எல்லை வரை, அதற்கும் அப்பால் விரிகிறது.

Verse 3

अक्षिपक्ष्मपरिक्षेपो निमेषः परिकल्पितः । तादृशानां निमेषाणां काष्ठा दश च पञ्च च

கண் இமைகள் மூடிப் பின்னர் திறக்கும் இயக்கமே ‘நிமேஷம்’ எனக் கூறப்படுகிறது. அத்தகைய பதினைந்து நிமேஷங்கள் ஒன்று ‘காஷ்டா’ ஆகும்.

Verse 4

काष्ठांस्त्रिंशत्कला नाम कलांस्त्रिंशन्मुहूर्तकः । मुहूर्तानामपि त्रिंशदहोरात्रं प्रचक्षते

முப்பது காஷ்டாக்கள் ஒன்று ‘கலா’; முப்பது கலாக்கள் ஒன்று ‘முஹூர்த்தம்’; முப்பது முஹூர்த்தங்கள் ஒன்று முழு ‘அஹோராத்திரம்’ (பகல்-இரவு) என அறிவிக்கின்றனர்.

Verse 5

त्रिंशत्संख्यैरहोरात्रैर्मासः पक्षद्वयात्मकः । ज्ञेयं पित्र्यमहोरात्रं मासः कृष्णसितात्मकः

முப்பது அஹோராத்திரங்கள் ஒன்று மாதம்; அது இரு பக்ஷங்களால் ஆனது. பித்ருக்களுக்கு ஒரு அஹோராத்திரமே ஒரு மாதம்; அது கிருஷ்ண-சுக்ல பக்ஷங்களால் அமைந்தது.

Verse 7

मासैस्तैरयनं षड्भिर्वर्षं द्वे चायनं मतम् । लौकिकेनैव मानेन अब्दो यो मानुषः स्मृतः

அந்த மாதங்களில் ஆறு மாதங்கள் ஒரு அயனம் (அரை ஆண்டு) ஆகும்; இரண்டு அயனங்கள் ஒரு ஆண்டு எனக் கொள்ளப்படுகிறது. உலக வழக்கமான அளவின்படி அதுவே மனித ஆண்டு என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 8

एतद्दिव्यमहोरात्रमिति शास्त्रस्य निश्चयः । दक्षिणं चायनं रात्रिस्तथोदगयनं दिनम्

சாஸ்திரத் தீர்மானம் இதுவே தெய்வீக அஹோராத்திரம்: தக்ஷிணாயனம் ‘இரவு’, உத்தராயணம் (உதகயனம்) ‘பகல்’.

Verse 9

मासस्त्रिंशदहोरात्रैर्दिव्यो मानुषवत्स्मृतः । संवत्सरो ऽपि देवानां मासैर्द्वादशभिस्तथा

தெய்வ மாதம் மனிதர்களைப் போல முப்பது நாள்-இரவு கொண்டதாகக் கருதப்படுகிறது. அதுபோல தேவர்களின் ஒரு வருடமும் அத்தகைய பன்னிரண்டு மாதங்களால் ஆனது என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 10

त्रीणि वर्षशतान्येव षष्टिवर्षयुतान्यपि । दिव्यस्संवत्सरो ज्ञेयो मानुषेण प्रकीर्तितः

மூன்று நூறு ஆண்டுகள்—அதனுடன் மேலும் அறுபது ஆண்டுகள் சேர்ந்து—மனிதக் கணக்கில் ஒரு தெய்வ வருடம் எனப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

Verse 11

दिव्येनैव प्रमाणेन युगसंख्या प्रवर्तते । चत्वारि भारते वर्षे युगानि कवयो विदुः

யுகங்களின் கணக்கு தெய்வ அளவினாலேயே நடைபெறுகிறது. பாரதவர்ஷத்தில் நான்கு யுகங்கள் உள்ளன என்று முனிவர்-கவி அறிந்துள்ளனர்.

Verse 12

पूर्वं कृतयुगं नाम ततस्त्रेता विधीयते । द्वापरं च कलिश्चैव युगान्येतानि कृत्स्नशः

முதலில் க்ருத (சத்ய) யுகம்; அதன் பின் திரேதா யுகம் விதிக்கப்படுகிறது. பின்னர் த்வாபரமும், அதன்பின் கலியும்—இவையே முழுமையான யுகங்கள்.

Verse 13

चत्वारि तु सहस्राणि वर्षाणां तत्कृतं युगम् । तस्य तावच्छतीसंध्या संध्यांशश्च तथाविधः

க்ருத யுகம் நான்காயிரம் ஆண்டுகள். அதன் சந்த்யா (தொடக்கச் சந்திக்காலம்) அதே அளவு நூற்றாண்டுகள்; சந்த்யாம்சம் (முடிவுச் சந்திக்காலம்) கூட அதே அளவாகும்.

Verse 14

इतरेषु ससंध्येषु ससंध्यांशेषु च त्रिषु । एकापायेन वर्तंते सहस्राणि शतानि च

மற்ற சந்திக்காலங்களிலும், அந்தச் சந்திகளின் மூன்று பகுதிகளிலும் கூட, ஆயிரங்களும் நூறுகளும் ஒரே விதமான ஒருமையான குறைவு அளவின்படி நடைபெறுகின்றன।

Verse 15

एतद्द्वादशसाहस्रं साधिकं च चतुर्युगम् । चतुर्युगसहस्रं यत्संकल्प इति कथ्यते

இந்த அளவு பன்னிரண்டு ஆயிரம் (தெய்வ ஆண்டுகள்) மற்றும் சிறிது அதிகம்—இதுவே சதுர்யுகம். இத்தகைய சதுர்யுகங்கள் ஆயிரம் சேர்ந்ததே ‘கல்பம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 16

चतुर्युगैकसप्तत्या मनोरंतरमुच्यते । कल्पे चतुर्दशैकस्मिन्मनूनां परिवृत्तयः

சதுர்யுகத்தின் எழுபத்தொன்று சுழற்சிகள் ‘மன்வந்தரம்’ எனப்படும். ஒரே கல்பத்தில் மனுக்களின் இத்தகைய பதினான்கு தொடர்ச்சியான பருவங்கள் உள்ளன।

Verse 17

एतेन क्रमयोगेन कल्पमन्वंतराणि च । सप्रजानि व्यतीतानि शतशो ऽथ सहस्रशः

இந்த ஒழுங்கான காலவரிசையால், கல்பங்களும் மன்வந்தரங்களும் தத்தம் பிரஜைகளுடன் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் கடந்துபோயின।

Verse 18

अज्ञेयत्वाच्च सर्वेषामसंख्येयतया पुनः । शक्यो नैवानुपूर्व्याद्वै तेषां वक्तुं सुविस्तरः

அவை அனைவருக்கும் அறியமுடியாதவையும், மேலும் எண்ணற்றவையும் ஆகையால், வரிசைப்படி அவற்றை முழு விரிவாகச் சொல்லுதல் முற்றிலும் இயலாது।

Verse 19

कल्पो नाम दिवा प्रोक्तो ब्रह्मणो ऽव्यक्तजन्मनः । कल्पानां वै सहस्रं च ब्राह्मं वर्षमिहोच्यते

‘கல்பம்’ என்பது அவ்யக்தத்திலிருந்து பிறந்த பிரம்மாவின் ஒரு நாள் எனக் கூறப்படுகிறது. அத்தகைய ஆயிரம் கல்பங்கள் இங்கு ‘பிராஹ்ம வருடம்’ என அழைக்கப்படுகின்றன।

Verse 20

वर्षाणामष्टसाहस्रं यच्च तद्ब्रह्मणो युगम् । सवनं युगसाहस्रं ब्रह्मणः पद्मजन्मनः

எட்டாயிரம் ஆண்டுகளே பிரம்மாவின் ஒரு யுகம் எனப் புகழப்படுகிறது. தாமரையில் பிறந்த அந்தப் பிரம்மனுக்கு அத்தகைய யுகங்கள் ஆயிரம் ‘சவனம்’ எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 21

सवनानां सहस्रं च त्रिगुणं त्रिवृतं तथा । कल्प्यते सकलः कालो ब्रह्मणः परमेष्ठिनः

சவனங்கள் ஆயிரத்தை மூன்றுமடங்காக்கி, மீண்டும் மும்முறையாகப் பகுத்து—பரமேஷ்டி பிரம்மாவின் முழுக் கால அளவு கணிக்கப்படுகிறது.

Verse 22

तस्य वै दिवसे यांति चतुर्दश पुरंदराः । शतानि मासे चत्वारि विंशत्या सहितानि च

அவருடைய ஒரே நாளில் உண்மையாகவே பதினான்கு புரந்தரர்கள் (இந்திரர்கள்) கடந்துபோகின்றனர்; ஒரு மாதத்தில் நானூற்று இருபது (அத்தகைய இந்திரர்கள்) கடந்துபோகின்றனர்.

Verse 23

अब्दे पञ्च सहस्राणि चत्वारिंशद्युतानि च । चत्वारिंशत्सहस्राणि पञ्च लक्षाणि चायुषि

ஒரு ஆண்டில் ஐந்து ஆயிரமும் நாற்பது யுதங்களும் (பத்தாயிரக் குழுக்கள்) உள்ளன; முழு ஆயுள் அளவில் நாற்பது ஆயிரமும் ஐந்து இலட்சமும் (மொத்த அளவு) எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 24

ब्रह्मा विष्णोर्दिने चैको विष्णू रुद्रदिने तथा । ईश्वरस्य दिने रुद्रस्सदाख्यस्य तथेश्वरः

விஷ்ணுவின் நாளில் பிரம்மாவே அதிதேவனாகத் தியானிக்கப்பட வேண்டும்; ருத்ரனின் நாளில் விஷ்ணு தியானிக்கப்பட வேண்டும். ஈஸ்வரன் நாளில் ருத்ரன் தியானிக்கப்பட வேண்டும்; சதாசிவன் நாளில் ஈஸ்வரன் தியானிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 25

साक्षाच्छिवस्य तत्संख्यस्तथा सो ऽपि सदाशिवः । चत्वारिंशत्सहस्राणि पञ्चलक्षाणि चायुषि

அதே எண்ணிக்கை நேரடியாக சிவனுக்கே உரியது; அவரே சதாசிவனும் ஆவார். அவருடைய ஆயுள் நாற்பதாயிரமும் ஐந்து இலட்சமும் (ஆண்டுகள்) எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 26

तस्मिन्साक्षाच्छिवेनैष कालात्मा सम्प्रवर्तते । यत्तत्सृष्टेस्समाख्यातं कालान्तरमिह द्विजाः । एतत्कालान्तरं ज्ञेयमहर्वै पारमेश्वरम् । रात्रिश्च तावती ज्ञेया परमेशस्य कृत्स्नशः । अहस्तस्य तु या सृष्टी रात्रिश्च प्रलयः स्मृतः

அந்த பரமேஸ்வரனில் காலத்தத்துவம் நேரடியாக சிவன் மூலம் செயல்படுகிறது. ஓ இருபிறப்பினரே, படைப்பைச் சார்ந்து இங்கு கூறப்பட்ட கால இடைவெளியே பரமேஸ்வரனின் ‘பகல்’ என அறிய வேண்டும். அதே அளவிலான காலமே முழுமையாக அவரது ‘இரவு’ எனவும் அறியப்பட வேண்டும். அவரது பகல் படைப்பின் விரிவு; அவரது இரவு பிரளயம் என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 27

अहर्न विद्यते तस्य न रात्रिरिति धारयेत् । एषोपचारः क्रियते लोकानां हितकाम्यया

அவருக்கு ‘பகல்’ இல்லை, ‘இரவு’ இல்லை என்று உறுதியாகக் கொள்ள வேண்டும். உலக நலன் கருதி மட்டுமே இத்தகைய உபசாரச் சொல்லாட்சி பயன்படுத்தப்படுகிறது।

Verse 28

प्रजाः प्रजानां पतयो मूर्तयश्च सुरासुराः । इन्द्रियाणीन्द्रियार्थाश्च महाभूतानि पञ्च च

பிரஜைகள் மற்றும் பிரஜைகளின் தலைவர்கள்; உருவங்கள்; தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள்; இந்திரியங்கள் மற்றும் அவற்றின் பொருள்கள்; மேலும் ஐந்து மகாபூதங்கள்—இவை அனைத்தும் (இறைவனின் பரவிய ஒழுங்கில்) நிலைபெற்றவை; அங்கே சிவனே பரம பதி।

Verse 29

तन्मात्राण्यथ भूतादिर्बुद्धिश्च सह दैवतः । अहस्तिष्ठंति सर्वाणि पारमेशस्य धीमतः

தன்மாத்திரைகள், ஸ்தூலபூதங்களின் ஆதிமூலம், புத்தி—அவற்றின் அதிதேவர்களுடன்—இவை அனைத்தும் பரமேஸ்வர சிவனின் ஞானமிகு ஆற்றலாலேயே நிலைத்து செயல்படுகின்றன।

Verse 30

अहरंते प्रलीयन्ते रात्र्यन्ते विश्वसंभवः । यो विश्वात्मा कर्मकालस्वभावाद्यर्थे शक्तिर्यस्य नोल्लंघनीया

பகல் முடிவில் இவை அனைத்தும் லயமடைகின்றன; இரவு முடிவில் உலகத் தோற்றக் காரணனான இறைவன் மீண்டும் படைப்பை வெளிப்படுத்துகிறார். கர்மம், காலம், சுவபாவம் முதலியவற்றில் யாருடைய சக்தி மீற இயலாததோ, அந்த உலகாத்மாவே பரம சிவன்.

Verse 31

यस्यैवाज्ञाधीनमेतत्समस्तं नमस्तस्मै महते शंकराय

இந்த முழு உலகமும் யாருடைய ஆணைக்குக் கீழோ, அந்த மகா சங்கரனுக்கு வணக்கம்; அவரே பரம பதி, அனைத்திற்கும் அதிபதி, எங்கள் சரணமான சிவன்.