उपमन्युतपः-निवारणप्रसङ्गः / Śiva restrains Upamanyu’s tapas (Śiva disguised as Indra)

Verse 1

वायुरुवाच । अथ सर्वे प्रदीप्तांगा वैकुण्ठं प्रययुर्द्रुतम् । प्रणम्याहुश्च तत्सर्वं हरये देवसत्तमाः

வாயு கூறினார்—அப்போது தெய்வ ஒளியால் உடல் பிரகாசித்த தேவர்களில் சிறந்தவர்கள் அனைவரும் விரைவாக வைகுண்டத்திற்குச் சென்றனர். வணங்கி, ஹரி (விஷ்ணு) முன்னே அனைத்தையும் அறிவித்தனர்।

Verse 2

श्रुत्वा तेषां तदा वाक्यं भगवान्पुरुषोत्तमः । किमिदन्त्विति संचिन्त्य ज्ञात्वा तत्कारणं च सः

அவர்களின் சொற்களை அப்போது கேட்ட பரமபுருஷன் பகவான், “இது என்ன?” என்று சிந்தித்து, அதன் காரணத்தையும் அறிந்தார்।

Verse 3

जगाम मन्दरं तूर्णं महेश्वरदिदृक्षया । दृष्ट्वा देवं प्रणम्यैवं प्रोवाच सुकृतांजलिः

மகேஸ்வரனை தரிசிக்க விரும்பி அவர் விரைவாக மந்தர மலைக்குச் சென்றார். தேவனை கண்டதும் வணங்கி, கைகூப்பி உரைத்தார்।

Verse 4

विष्णुरुवाच । भगवन्ब्राह्मणः कश्चिदुपमन्युरिति श्रुतः । क्षीरार्थमदहत्सर्वं तपसा तन्निवारय

விஷ்ணு கூறினார்—பகவானே! உபமன்யு எனும் ஒரு பிராமணன் பால் வேண்டி தவவலிமையால் அனைத்தையும் எரித்தான் என்று கேள்வி. தயை செய்து அதை (தபோஅக்னியை) அடக்குங்கள்।

Verse 5

वायुरुवाच । इति श्रुत्वा वचो विष्णोः प्राह देवो महेश्वरः । शिशुं निवारयिष्यामि तत्त्वं गच्छ स्वमाश्रमम्

வாயு கூறினார்—விஷ்ணுவின் சொற்களை கேட்ட மகேஸ்வரன் கூறினார்—“அந்தக் குழந்தையை நான் தடுக்கிறேன்; தத்துவம் அறிந்த நீ உன் ஆசிரமத்திற்குச் செல்.”

Verse 6

तच्छ्रुत्वा शंभुवचनं स विष्णुर्देववल्लभः । जगामाश्वास्य तान्सर्वान्स्वलोकममरादिकान्

சம்புவின் வார்த்தைகளை கேட்ட தேவர்க்கு பிரியமான விஷ்ணு, அமரர்கள் முதலிய அனைவரையும் ஆறுதல் கூறி, பின்னர் தன் உலகத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 7

एतस्मिन्नंतरे देवः पिनाकी परमेश्वरः । शक्रस्य रूपमास्थाय गन्तुं चक्रे मतिं ततः

இந்நேரத்தில் பினாகம் தாங்கிய பரமேஸ்வரன், ஷக்ரன் (இந்திரன்) ரூபத்தை ஏற்று, பின்னர் செல்லத் தீர்மானித்தான்।

Verse 8

अथ जगाम मुनेस्तु तपोवनं गजवरेण सितेन सदाशिवः । सह सुरासुरसिद्धमहोरगैरमरराजतनुं स्वयमास्थितः

பின்னர் சதாக்ஷிவன் வெண்மையான சிறந்த யானைமேல் ஏறி முனிவரின் தவவனத்திற்குச் சென்றான். தேவர்கள், அசுரர்கள், சித்தர்கள், மகா நாகர்கள் உடன், அவன் தானே அமரராஜன் (இந்திரன்) எனும் ஒளிமிகு ரூபத்தை ஏற்றிருந்தான்।

Verse 9

स वारणश्चारु तदा विभुं तं निवीज्य वालव्यजनेन दिव्यम् । दधार शच्या सहितं सुरेंद्रं करेण वामेन शितातपत्रम्

அப்போது அந்த அழகிய ஐராவதம் தெய்வீகச் சாமரத்தால் எல்லாப் பரவிய ஆண்டவனை மெதுவாக விசிறியது; மேலும் சசீ உடனிருந்த தேவேந்திரன் இந்திரன் மீது இடக்கையால் வெண்குடையைத் தாங்கியது।

Verse 10

रराज भगवान्सोमः शक्ररूपी सदाशिवः । तेनातपत्रेण यथा चन्द्रबिंबेन मन्दरः

சக்ரரூபமாகத் தோன்றிய சதாக்ஷிவனே அந்தப் பகவான் சோமன் ஒளிர்ந்தான். அந்த அரசக்குடையால், மந்தர மலை நிலவட்டத்தால் பிரகாசிப்பதுபோல் அவன் பிரகாசித்தான்।

Verse 11

आस्थायैवं हि शक्रस्य स्वरूपं परमेश्वरः । जगामानुग्रहं कर्तुमुपमन्योस्तदाश्रमम्

இவ்வாறு சக்ரனின் வடிவையே ஏற்ற பரமேஸ்வரன், உபமன்யுவின் அந்த ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்; அவனுக்கு அருள்புரியவே.

Verse 12

तं दृष्ट्वा परमेशानं शक्ररूपधरं शिवम् । प्रणम्य शिरसा प्राह महामुनिवरः स्वयम्

சக்ரன் (இந்திரன்) உருவம் தாங்கிய பரமேசான சிவனைப் பார்த்து, மகாமுனிவர் தலைவணங்கி வணங்கி, தாமே உரைத்தார்.

Verse 13

उपमन्युरुवाच । पावितश्चाश्रमस्सो ऽयं मम देवेश्वर स्वयम् । प्राप्तो यत्त्वं जगन्नाथ भगवन्देवसत्तम

உபமன்யு கூறினார்— தேவேச்வரா, நீர் தாமே இங்கு வந்ததால் என் இந்த ஆசிரமம் புனிதமாயிற்று. ஜகந்நாதா, பகவானே, தேவர்களில் சிறந்தவரே!

Verse 14

वायुरुवाच । एवमुक्त्वा स्थितं प्रेक्ष्य कृतांजलिपुटं द्विजम् । प्राह गंभीरया वाचा शक्ररूपधरो हरः

வாயு கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, கைகூப்பி நின்ற அந்தத் த்விஜனை நோக்கி, சக்ரன் (இந்திரன்) வடிவம் தாங்கிய ஹரன் ஆழ்ந்த குரலில் அவனை உரைத்தான்।

Verse 15

शक्र उवाच । तुष्टो ऽस्मि ते वरं ब्रूहि तपसानेन सुव्रत । ददामि चेप्सितान्सर्वान्धौम्याग्रज महामुने

சக்ரன் கூறினான்—நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். ஓ நற்கடமையுடையவனே, இந்தத் தவத்தின் பயனாக நீ விரும்பும் வரத்தைச் சொல். ஓ மகாமுனியே, தௌம்யரின் மூத்தவரே, நீ நாடும் அனைத்தையும் நான் அளிப்பேன்।

Verse 16

वायुरुवाच । एवमुक्तस्तदा तेन शक्रेण मुनिपुंगवः । वारयामि शिवे भक्तिमित्युवाच कृताञ्जलिः

வாயு கூறினார்—அப்போது சக்ரன் இவ்வாறு கூற, முனிவர்களில் சிறந்தவன் கைகூப்பி, “நான் (மற்ற ஆசைகளை) அடக்குகிறேன்; என் பக்தி சிவனிடமே நிலைத்துள்ளது” என்று சொன்னான்।

Verse 17

तन्निशम्य हरिः १ प्राह मां न जानासि लेखपम् । त्रैलोक्याधिपतिं शक्रं सर्वदेवनमस्कृतम्

அதைக் கேட்ட ஹரி கூறினார்—“ஓ எழுத்தரே! என்னை அறியவில்லையா? நான் மும்முலகத் தலைவன் சக்ரன்; எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படுபவன்.”

Verse 18

मद्भक्तो भव विप्रर्षे मामेवार्चय सर्वदा । ददामि सर्वं भद्रं ते त्यज रुद्रं च निर्गुणम्

“ஓ சிறந்த பிராமண ரிஷியே! என் பக்தனாகு; எப்போதும் என்னையே வழிபடு. உனக்கு எல்லா மங்களங்களையும் அளிப்பேன்; நிர்குண ருத்ரக் கருத்தை விட்டு விடு.”

Verse 19

रुद्रेण निर्गुणेनापि किं ते कार्यं भविष्यति । देवपङ्क्तिबहिर्भूतो यः पिशाचत्वमागतः

நிர்குண ருத்ரனை வழிபட்டாலும் உனக்கு என்ன பயன்? நீ தேவர்களின் கூட்டத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டு பிசாசுத் தன்மை அடைந்திருக்கிறாய் அல்லவா?

Verse 20

वायुरुवाच । तच्छ्रुत्वा प्राह स मुनिर्जपन्पञ्चाक्षरं मनुम् । मन्यमानो धर्मविघ्नं प्राह तं कर्तुमागतम्

வாயு கூறினார்—அதைக் கேட்ட அந்த முனி பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை இடையறாது ஜபித்தபடியே பேசினார். தர்மத்திற்கு தடையிட வந்தவன் என எண்ணி அவனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 21

उपमन्युरुवाच । त्वयैवं कथितं सर्वं भवनिंदारतेन वै । प्रसंगादेव देवस्य निर्गुणत्वं महात्मनः

உபமன்யு கூறினார்—“ஓ பவானியைப் புகழ்வதில் ஈடுபட்டவரே! நீ இவ்வாறு அனைத்தையும் விளக்கியுள்ளாய். மேலும் உரையாடலின் போக்கில் அந்த மகாத்ம தேவனின் நிர்குணத் தன்மையையும் கூறினாய்.”

Verse 22

त्वं न जानामि वै रुद्रं सर्वदेवेश्वरेश्वरम् । ब्रह्मविष्णुमहेशानां जनक प्रकृतेः परम्

ஓ ருத்ரா! உம்மை நான் உண்மையாய் அறியேன்—நீர் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் மேலான ஈசர்களின் ஈசர்; பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசர் ஆகியோரின் தந்தை; பிரகிருதியைத் தாண்டிய பரம்பொருள்।

Verse 23

सदसद्व्यक्तमव्यक्तं यमाहुर्ब्रह्मवादिनः । नित्यमेकमनेकं च वरं तस्माद्वृणोम्यहम्

பிரம்மஞானிகள் யாரை சத்-அசத் அப்பாற்பட்டவர், வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் ஆகிய ரூபம் உடையவர், நித்தியர், ஒருவரும் பலருமெனச் சொல்கிறார்களோ—அந்த பரம வரத்தையே நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்।

Verse 24

हेतुवादविनिर्मुक्तं सांख्ययोगार्थदम्परम् । उपासते यं तत्त्वज्ञा वरं तस्माद्वृणोम्यहम्

வாத-விவாதத் தகராறான தர்க்கப் பற்றிலிருந்து விடுபட்டவர்; சாங்க்யமும் யோகமும் தரும் உண்மைப் பயனை அருள்பவர்—தத்துவஞானிகள் வழிபடும் அந்த பரமனை நான் வரமாகத் தேர்கிறேன்।

Verse 25

नास्ति शंभोः परं तत्त्वं सर्वकारणकारणात् । ब्रह्मविष्ण्वादिदेवानां स्रष्टुर्गुणपराद्विभोः

எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணமான அனைத்தாற்றலுடைய சம்புவை விட உயர்ந்த தத்துவம் இல்லை. அவர் குணாதீதமான விபு; அவரிடமிருந்தே பிரம்மா, விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் தோன்றுகின்றனர்।

Verse 26

बहुनात्र किमुक्तेन मयाद्यानुमितं महत् । भवांतरे कृतं पापं श्रुता निन्दा भवस्य चेत्

இங்கே அதிகம் சொல்ல வேண்டியது என்ன? நான் இந்த மகத்தான உண்மையை உணர்ந்தேன்—பவா (சிவன்) பற்றிய நிந்தையை ஒருவர் கேட்டால்கூட, அது முன்ஜென்மப் பாவத்தின் அறிகுறி.

Verse 27

श्रुत्वा निंदां भवस्याथ तत्क्षणादेव सन्त्यजेत् । स्वदेहं तन्निहत्याशु शिवलोकं स गच्छति

பவனாகிய (ஸ்ரீசிவனின்) நிந்தையை கேட்டவுடனே அந்த இடத்தை உடனே விட்டு விலக வேண்டும். அந்நிலையில் தன் உடலையும் துறந்தால், அவன் விரைவில் சிவலோகத்தை அடைவான்.

Verse 28

आस्तां तावन्ममेच्छेयं क्षीरं प्रति सुराधम । निहत्य त्वां शिवास्त्रेण त्यजाम्येतं कलेवरम्

ஓ தேவர்களில் தாழ்ந்தவனே! பாலைப் பற்றிய என் ஆசை இப்போது ஒதுங்கட்டும். சிவாஸ்திரத்தால் உன்னை வதைத்து, நான் இந்த உடலைத் துறப்பேன்.

Verse 29

वायुरुवाच । एवमुक्त्वोपमन्युस्तं मर्तुं व्यवसितस्स्वयम् । क्षीरे वाञ्छामपि त्यक्त्वा निहन्तुं शक्रमुद्यतः

வாயு கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி உபமன்யு தானே மரணிக்கத் தீர்மானித்தான். பாலைப் பற்றிய ஆசையையும் துறந்து, சக்ரன் (இந்திரன்) ஐ வதைக்க எழுந்தான்.

Verse 30

भस्मादाय तदा घोरमघोरास्त्राभिमंत्रितम् । विसृज्य शक्रमुद्दिश्य ननाद स मुनिस्तदा

அப்போது முனிவர் புனித விபூதியை எடுத்து, பயங்கர ‘அகோராஸ்திர’ மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, சக்ரன் (இந்திரன்) நோக்கி அதை எறிந்து, அந்தக் கணமே முழங்கினார்.

Verse 31

स्मृत्वा शंभुपदद्वंद्वं स्वदेहं दुग्धुमुद्यतः । आग्नेयीं धारणां बिभ्रदुपमन्युरवस्थितः

சம்புவின் திருவடித் துவயத்தை நினைத்து, உபமன்யு தன் உடலிலிருந்தே பாலை கறக்க முனைந்தான். அக்னேயீ தாரணையில் நிலைத்து, அசையாது தியானத்தில் உறைந்திருந்தான்.

Verse 32

एवं व्यवसिते विप्रे भगवान्भगनेत्रहा । वारयामास सौम्येन धारणां तस्य योगिनः

ஓ விப்ரரே! இவ்வாறு தீர்மானம் உறுதியானபோது, பகனேத்திரஹரனான பகவான் சிவன் அந்த யோகியின் தாரணையை மென்மையாகத் தடுத்தான்।

Verse 33

तद्विसृष्टमघोरास्त्रं नंदीश्वरनियोगतः । जगृहे मध्यतः क्षिप्तं नन्दी शंकरवल्लभः

நந்தீஸ்வரரின் ஆணையால் விடப்பட்ட அந்த அகோராஸ்திரம், நடுவிலிருந்து எறியப்பட்ட அதே கணத்தில், சங்கரனுக்குப் பிரியமான நந்தி அதைத் தடுத்துப் பிடித்தான்।

Verse 34

स्वं रूपमेव भगवानास्थाय परमेश्वरः । दर्शयामास शिप्राय बालेन्दुकृतशेखरम्

அப்போது பரமேசுவரனாகிய பகவான் தன் தெய்வீக சுயரூபத்தை ஏற்று, சிப்ராவுக்கு தரிசனம் அளித்தான்—தலையில் மென்மையான பாலச்சந்திரச் சிகரத்தைச் சூடியவனாய்।

Verse 35

क्षीरार्णवसहस्रं च पीयूषार्णवमेव वा । दध्यादेरर्णवांश्चैव घृतोदार्णवमेव च

பாலின் ஆயிரம் கடல்கள் இருந்தாலும், அல்லது அமுதக் கடலே இருந்தாலும்; தயிர் முதலியவற்றின் கடல்களும், நெய்யின் பேர்கடலும் இருந்தாலும்।

Verse 36

फलार्णवं च बालस्य भक्ष्य भोज्यार्णवं तथा । अपूपानां गिरिं चैव दर्शयामास स प्रभुः

அந்த प्रभு குழந்தையை மகிழ்விக்க, பழங்களின் கடல், உண்ணத் தகுந்த பலவகை உணவுகளின் கடல், மேலும் அப்பூபம் (இனிப்புக் கேக்) நிறைந்த ஒரு மலையையும் காட்டினான்।

Verse 37

एवं स ददृशे देवो देव्या सार्धं वृषोपरि । गणेश्वरैस्त्रिशूलाद्यैर्दिव्यास्त्रैरपि संवृतः

இவ்வாறு அவன், தேவியுடன் காளையின் மேல் அமர்ந்திருந்த தேவாதிதேவனை கண்டான்; திரிசூலம் முதலிய தெய்வ ஆயுதங்களைத் தாங்கிய கணேஸ்வரர்கள் அவரைச் சூழ்ந்திருந்தனர்।

Verse 38

दिवि दुंदुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिः पपात च । विष्णुब्रह्मेन्द्रप्रमुखैर्देवैश्छन्ना दिशो दश

வானில் தெய்வத் துந்துபிகள் முழங்கின; மலர்மழை பொழிந்தது. விஷ்ணு, பிரம்மா, இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் கூடி பத்து திசைகளையும் நிரப்பி மூடினர்.

Verse 39

अथोपमन्युरानन्दसमुद्रोर्मिभिरावृतः । पपात दण्डवद्भूमौ भक्तिनम्रेण चेतसा

அப்போது ஆனந்தக் கடலின் அலைகளால் சூழப்பட்ட உபமன்யு, பக்தியால் தாழ்ந்த மனத்துடன் தண்டவத் போல பூமியில் விழுந்தான்.

Verse 40

एतस्मिन्समये तत्र सस्मितो भगवान्भवः । एह्येहीति तमाहूय मूर्ध्न्याघ्राय ददौ वरान्

அந்த வேளையில் அங்கே பகவான் பவ (சிவன்) மென்முறுவலுடன்—“வா, வா” என்று அழைத்து, அருகே இழுத்து அன்புடன் அவன் தலையை மணந்து, வரங்களை அருளினார்.

Verse 41

शिव उवाच । भक्ष्यभोज्यान्यथाकामं बान्धवैर्भुक्ष्व सर्वदा । सुखी भव सदा दुःखान्निर्मुक्ता भक्तिमान्मम

சிவன் கூறினார்—உன் உறவினருடன் விரும்பியபடி எப்போதும் உணவும் இனிய பண்டங்களும் அனுபவிப்பாயாக. எந்நாளும் இன்பமுடன் இரு; துயரமின்றி, என் பக்தனாய் நிலைபெறு.

Verse 42

उपमन्यो महाभाग तवाम्बैषा हि पार्वती । मया पुत्रीकृतो ह्यद्य दत्तः क्षीरोदकार्णवः

ஓ மகாபாக உபமன்யுவே, இந்தப் பார்வதியே நிச்சயமாக உன் தாய்; இன்று நான் அவளை மகளாக ஏற்று, அவளுக்குக் க்ஷீரசாகரத்தை அளித்தேன்।

Verse 43

मधुनश्चार्णवश्चैव दध्यन्नार्णव एव च । आज्यौदनार्णवश्चैव फलाद्यर्णव एव च

தேன் கடலும் உண்டு, தயிர்-சோறு கடலும் உண்டு, நெய்-சோறு கடலும் உண்டு; அதுபோல பழங்கள் முதலியவற்றின் கடலும் உண்டு।

Verse 44

अपूपगिरयश्चैव भक्ष्यभोज्यार्णवस्तथा । एते दत्ता मया ते हि त्वं गृह्णीष्व महामुने

இனிப்புப் பலகாரங்களின் மலைகளும், உண்ணத்தக்கவும் சமைத்த உணவுகளுமான கடல்களும்—இவை அனைத்தையும் நான் உமக்குத் தந்தேன்; ஓ மகாமுனியே, ஏற்றுக்கொள்.

Verse 45

पिता तव महादेवो माता वै जगदम्बिका । अमरत्वं मया दत्तं गाणपत्यं च शाश्वतम्

மகாதேவன் உன் தந்தை; ஜகதம்பிகை உன் தாய். நான் உனக்கு அமரத்துவமும், நிலையான கானபத்ய ஆட்சியுரிமையும் அருளினேன்.

Verse 46

वरान्वरय सुप्रीत्या मनो ऽभिलषितान्परान् । प्रसन्नो ऽहं प्रदास्यामि नात्र कार्या विचारणा

மிகுந்த அன்புடன் உன் மனம் விரும்பும் உயர்ந்த வரங்களைத் தேர்ந்தெடு. நான் பிரசன்னன்; அவற்றை அருள்வேன்—இதில் மேலும் ஆலோசனை வேண்டாம்.

Verse 47

वायुरुवाच । एवमुक्त्वा महादेवः कराभ्यामुपगृह्यतम् । मूर्ध्न्याघ्राय सुतस्ते ऽयमिति देव्यै न्यवेदयत्

வாயு கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி மகாதேவன் அவனை இரு கரங்களாலும் தூக்கி, அன்புடன் அவன் சிரோமுடியை மணந்து, தேவியிடம்—“இவன் உன் புதல்வன்” என்று அறிவித்தான்.

Verse 48

देवी च गुहवत्प्रीत्या मूर्ध्नि तस्य कराम्बुजम् । विन्यस्य प्रददौ तस्मै कुमारपदमव्ययम्

மேலும் தேவி, குகன் (ஸ்கந்தன்) போல் அன்புடன் தன் தாமரைத் தாளைக் அவன் தலையில் வைத்து, அவனுக்கு ‘குமார’ என்ற அழியாப் பதவியை அருளினாள்.

Verse 49

क्षीराब्धिरपि साकारः क्षीरं स्वादु करे दधत् । उपस्थाय ददौ पिण्डीभूतं क्षीरमनश्वरम्

பால் கடலும் உருவம் கொண்டு, கையில் இனிய பாலை ஏந்தி முன்வந்து, கட்டியாகிய—அழியாத—பாலை அர்ப்பணித்தது.

Verse 50

योगैश्वर्यं सदा तुष्टिं ब्रह्मविद्यामनश्वराम् । समृद्धिं परमान्तस्मै ददौ संतुष्टमानसः

மிகவும் திருப்தியுற்ற மனத்துடன், அவனுக்கு யோக ஐஸ்வரியம், நிலையான திருப்தி, அழியாத பிரம்மவித்யை, மேலும் உன்னத செல்வச்செழிப்பை அருளினான்.

Verse 51

अथ शंभुः प्रसन्नात्मा दृष्ट्वा तस्य तपोमहः । पुनर्ददौ वरं दिव्यं मुनये ह्युपमन्यवे

பின்னர், அருள்மிகு மனத்துடன் இருந்த சம்பு, அந்த முனிவரின் தவத்தின் மகிமையை கண்டு, உபமன்யு முனிவருக்கு மீண்டும் ஒரு தெய்வீக வரத்தை அளித்தான்.

Verse 52

व्रतं पाशुपतं ज्ञानं व्रतयोगं च तत्त्वतः । ददौ तस्मै प्रवक्तृत्वपाटवं सुचिरं परम्

அவர் அவனுக்கு பாசுபத விரதம், விடுதலை அளிக்கும் ஞானம், தத்துவப்படி விரதயோகம் ஆகியவற்றை அருளினார்; மேலும் உபதேசமும் விளக்கமும் செய்யும் திறனில் நீடித்த உன்னத நிபுணத்துவத்தையும் வழங்கினார்.

Verse 53

सो ऽपि लब्ध्वा वरान्दिव्यान्कुमारत्वं च सर्वदा । तस्माच्छिवाच्च तस्याश्च शिवाया मुदितो ऽभवत्

அவனும் தெய்வீக வரங்களை—என்றும் நிலைக்கும் இளமை உட்பட—பெற்று, அந்த சிவனாலும் அந்த சிவையாலும் (தேவியாலும்) அருளால் மகிழ்ந்தான்.

Verse 54

ततः प्रसन्नचेतस्कः सुप्रणम्य कृतांजलिः । ययाचे स वरं विप्रो देवदेवान्महेश्वरात्

அப்போது மனம் மகிழ்ந்து அமைதியடைந்த அந்தப் பிராமணன் ஆழ்ந்து வணங்கி, கைகூப்பி தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரனிடம் ஒரு வரம் வேண்டினான்.

Verse 55

उपमन्युरुवाच । प्रसीद देवदेवेश प्रसीद परमेश्वर । स्वभक्तिन्देहि परमान्दिव्यामव्यभिचारिणीम्

உபமன்யு கூறினான்: தேவர்களின் தேவனே, அருள்புரிவாயாக; பரமேஸ்வரனே, அருள்புரிவாயாக. எனக்கு உமது சொந்த பக்தியை அருள்வாயாக—உன்னதமான, தெய்வீகமான, சலனமற்றதாக.

Verse 56

श्रद्धान्देहि महादेव द्वसम्बन्धिषु मे सदा । स्वदास्यं परमं स्नेहं सान्निध्यं चैव सर्वदा

ஹே மகாதேவா! உம்முடன் தொடர்புடையோர்—உம் பக்தர்கள் மற்றும் புனித சங்கம்—அவர்களிடத்தில் எனக்கு எப்போதும் அசையாத श्रद्धை அருள்வாயாக. உமக்கு அடிமைத் தொண்டு, பரம அன்பு, மேலும் எந்நேரமும் உமது நித்திய சான்னித்யத்தை எனக்கு வழங்குவாயாக.

Verse 57

एवमुक्त्वा प्रसन्नात्माहर्षगद्गदया गिरा । सतुष्टाव महादेवमुपमन्युर्द्विजोत्तमः

இவ்வாறு கூறி, த்விஜர்களில் சிறந்த உபமன்யு மனம் அமைதியடைந்து, ஆனந்தத்தில் குரல் தளதளக்க மகாதேவனைப் புகழ்ந்து ஸ்தோத்திரம் செய்தான்.

Verse 58

उपमन्युरुवाच । देवदेव महादेव शरणागतवत्सल । प्रसीद करुणासिंधो साम्ब शंकर सर्वदा

உபமன்யு கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே! சரணடைந்தவர்க்கு அன்புடையவனே! அருள்புரிவாயாக. கருணைக் கடலே, சாம்ப சங்கரனே! எப்போதும் அருள் செய்.

Verse 59

वायुरुवाच । एवमुक्तो महादेवः सर्वेषां च वरप्रदः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मोपमन्युं मुनिसत्तमम्

வாயு கூறினார்—இவ்வாறு வேண்டப்பட்டபோது, அனைவருக்கும் வரம் அளிப்பவனான மகாதேவன் மனம் மகிழ்ந்து, முனிவர்களில் சிறந்த உபமன்யுவுக்கு மறுமொழி கூறினான்.

Verse 60

शिव उवाच । वत्सोपमन्यो तुष्टो ऽस्मि सर्वं दत्तं मया हि ते । दृढभक्तो ऽसि विप्रर्षे मया विज्ञासितो ह्यसि

சிவன் கூறினான்—அன்பு உபமன்யுவே! நான் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு எல்லாவற்றையும் நான் அளித்தேன். பிராமண முனிவரே! நீ உறுதியான பக்தன்; நீ எனால் உண்மையாக அறியப்பட்டவன்.

Verse 61

अजरश्चामरश्चैव भव त्वन्दुःखवर्जितः । यशस्वी तेजसा युक्तो दिव्यज्ञानसमन्वितः

நீ அஜரனாகவும் அமரனாகவும் இருந்து, துயரமற்றவனாக இரு. புகழ்மிக்கவனாக, ஆன்மத் தேஜஸால் யுக்தனாக, திவ்ய ஞானம் நிறைந்தவனாக இரு.

Verse 62

अक्षया बान्धवाश्चैव कुलं गोत्रं च ते सदा । भविष्यति द्विजश्रेष्ठ मयि भक्तिश्च शाश्वती

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! உமது உறவினரும், குலமும், கோத்திரமும் எப்போதும் அழியாது நிலைக்கும்; மேலும் என்னிடத்தில் உமது பக்தியும் நித்தியமாக இருக்கும்.

Verse 63

सान्निध्यं चाश्रमे नित्यं करिष्यामि द्विजोत्तम । उपकंठं मम त्वं वै सानन्दं विहरिष्यसि

ஓ இருபிறப்பில் உயர்ந்தவரே! இந்த ஆசிரமத்தில் நான் எப்போதும் என் சான்னித்யத்தை நிலைநிறுத்துவேன்; நீயும் என்னருகில் தங்கி இங்கே ஆனந்தமாக வாழ்வாய்.

Verse 64

एवमुक्त्वा स भगवान्सूर्यकोटिसमप्रभः । ईशानस्स वरान्दत्त्वा तत्रैवान्तर्दधे हरः

இவ்வாறு உரைத்துப் பத்து மில்லியன் சூரியர் போல் ஒளிவீசும் ஈசான ரூப ஹரன் வரங்களை அருளி அங்கேயே மறைந்தருளினார்।

Verse 65

उपमन्युः प्रसन्नात्मा प्राप्य तस्माद्वराद्वरान् । जगाम जननीस्थानं सुखं प्रापाधिकं च सः

உபமன்யு மனம் மகிழ்ந்து அவரிடமிருந்து சிறந்த வரங்களைப் பெற்று தாயின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்; முன்பைவிட மேலான இன்பம் அடைந்தான்।