शिवतत्त्वे परापरभावविचारः (Inquiry into Śiva’s Principle and the Parā–Aparā Paradox)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । चरितानि विचित्राणि गृह्याणि गहनानि च । दुर्विज्ञेयानि देवैश्च मोहयंति मनांसि नः

ரிஷிகள் கூறினர்: இச்சரிதங்கள் வியப்பானவை, நுண்ணியவை, ஆழமானவை. தேவர்களுக்கும் அறிதற்கரியவை; எங்கள் மனங்களை மயக்குகின்றன.

Verse 2

शिवयोस्तत्त्वसम्बन्धे न दोष उपलभ्यते । चरितैः प्राकृतो भावस्तयोरपि विभाव्यते

சிவன்-சக்தியின் தத்துவத் தொடர்பில் குற்றம் எதுவும் காணப்படாது. ஆயினும் அவர்களின் தெய்வச் சரிதங்களால், அவர்களிலும் உலகியல்போன்ற உணர்வு (போதனை, பக்திக்காக) விளக்கப்படுகிறது.

Verse 3

ब्रह्मादयो ऽपि लोकानां सृष्टिस्थित्यन्तहेतवः । निग्रहानुग्रहौ प्राप्य शिवस्य वशवर्तिनः

பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் உலகங்களின் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றிற்குக் காரணமாக இருந்தாலும், சிவனின் நிக்ரஹமும் அனுக்ரஹமும் பெற்ற பின்பே செயலில் ஈடுபடுவர்; ஆகவே அவர்கள் அனைவரும் சிவனின் ஆட்சிக்குட்பட்டவரே.

Verse 4

शिवः पुनर्न कस्यापि निग्रहानुग्रहास्पदम् । अतो ऽनायत्तमैश्वर्यं तस्यैवेति विनिश्चितम्

ஆனால் சிவன் யாராலும் நிக்ரஹிக்கப்படவோ அனுக்ரஹிக்கப்படவோ உரியவன் அல்ல. ஆகவே பிறர்மீது சார்பில்லாத, சுயாதீனமான ஐஸ்வர்யம் அவருக்கே என்று உறுதியாகத் தீர்மானிக்கப்பட்டது.

Verse 5

यद्येवमीदृशैश्वर्यं तत्तु स्वातन्त्र्यलक्षणम् । स्वभावसिद्धं चैतस्य मूर्तिमत्तास्पदं भवेत्

இத்தகைய ஐஸ்வர்யம் உண்மையெனில், அதன் இலக்கணம் பரம சுவாதந்திரம். அது இயல்பாகவே सिद्धமாதலால், அவரின் மூர்த்திமத்தா—உருவெடுப்பதற்கான—அடித்தளமாகிறது.

Verse 6

न मूर्तिश्च स्वतंत्रस्य घटते मूलहेतुना । मूर्तेरपि च कार्यत्वात्तत्सिद्धिः स्यादहैतुकी

சுயாதீனப் பரமனின் மூர்த்தி மூலக் காரணத்தால் உண்டானது என்று நிறுவ இயலாது. மூர்த்தியும் இயல்பில் ‘காரியம்’ (விளைவு) என்பதால், அதையே பரமம் என நிர்ணயித்தல் காரணமற்றதும் பொருந்தாததும் ஆகும்.

Verse 7

सर्वत्र परमो भावो ऽपरमश्चान्य उच्यते । परमापरमौ भावौ कथमेकत्र संगतौ

எங்கும் பரமத் தத்துவம் ‘பர’ (அதீதம்) எனவும், அதையே ‘அபர’ (அணுகத்தக்கது) எனவும் கூறுகின்றனர். அப்படியெனில் ‘பர’ மற்றும் ‘அபர’ என்ற இரு நிலைகள் ஒன்றிலே எவ்வாறு பொருந்தும்?

Verse 8

निष्फलो हि स्वभावो ऽस्य परमः परमात्मनः । स एव सकलः कस्मात्स्वभावो ह्यविपर्ययः

இந்த பரமாத்மாவின் உன்னத இயல்பு செயற்பாடற்றதும் பலனற்றதும்; கர்மப் பலன்களைத் தாண்டியது. அப்படியிருக்க அதே தத்துவம் ‘சகல’—குணங்களுடன் வெளிப்படுவது—என்று ஏன் சொல்லப்படுகிறது? ஏனெனில் அவன் இயல்பு அவிபர்யயம்; ஒருபோதும் மாறுபடாது.

Verse 9

स्वभावो विपरीतश्चेत्स्वतंत्रः स्वेच्छया यदि । न करोति किमीशानो नित्यानित्यविपर्ययम्

ஈசானனுடைய இயல்பு எதிர்மாறாக இருந்து, அவர் தனிச்சித்தத்தால் முழு சுதந்திரமாக நடப்பாரெனில், பரமேச்வரன் நித்திய–அநித்திய ஒழுங்கை ஏன் புரட்டிவிட மாட்டான்?

Verse 10

मूर्तात्मा सकलः कश्चित्स चान्यो निष्फलः शिवः । शिवेनाधिष्ठितश्चेति सर्वत्र लघु कथ्यते

எங்கும் சுருக்கமாக இவ்வாறு போதிக்கப்படுகிறது—ஒருபுறம் மூர்த்தியான, சகலமான (வெளிப்பட்ட) தத்துவம் உள்ளது; மறுபுறம் அதிலிருந்து வேறான, நிஷ்பலமான (நிர்விகார) சிவன் உள்ளான். மேலும் அந்த மூர்த்தத் தத்துவம் சிவனால் ஆதிஷ்டிதமும் ஆளப்படுவதுமாகும்.

Verse 11

मूर्त्यात्मैव तदा मूर्तिः शिवस्यास्य भवेदिति । तस्य मूर्तौ मूर्तिमतोः पारतंत्र्यं हि निश्चितम्

அப்போது இம்மூர்த்தியே சிவனின் மூர்த்தியாத்மா—சொரூபம்—ஆகிறது என்று அறிவிக்கப்படுகிறது; மேலும் அந்த மூர்த்தியில், மூர்த்திமானன் அந்த ரூபத்தின் மீது சார்ந்திருத்தல் உறுதியாக நிறுவப்படுகிறது।

Verse 12

अन्यथा निरपेक्षेण मूर्तिः स्वीक्रियते कथम् । मूर्तिस्वीकरणं तस्मान्मूर्तौ साध्यफलेप्सया

இல்லையெனில் முழுமையாக நிரபேக்ஷனானவர் மூர்த்தியை எவ்வாறு ஏற்றுக் கொள்வார்? ஆகவே சாத்யபல சித்திக்காகவும், சாதகர்கள் இஷ்டத்தை அடையவும், அந்த மூர்த்தியிலேயே மூர்த்தி-ஸ்வீகாரம் நிகழ்கிறது.

Verse 13

न हि स्वेच्छाशरीरत्वं स्वातंत्र्यायोपपद्यते । स्वेच्छैव तादृशी पुंसां यस्मात्कर्मानुसारिणी

தன் விருப்பத்தால் மட்டும் உருவான உடலைக் கொண்டிருப்பதே உண்மையான சுதந்திரம் அல்ல. ஏனெனில் உடலுடையோரின் ‘இச்சை’ இயல்பாகவே கர்மத்தின் வழியைப் பின்பற்றுகிறது.

Verse 14

स्वीकर्तुं स्वेच्छया देहं हातुं च प्रभवन्त्युत । ब्रह्मादयः पिशाचांताः किं ते कर्मातिवर्तिनः

அவர்கள் தம் இச்சையால் உடலை ஏற்கவும், அதை விட்டு நீங்கவும் வல்லவர்கள். பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் முதல் பிசாசுகள் வரை—அவர்கள் கர்மத்தை மீறுபவர்கள் ஆக முடியுமா?

Verse 15

इच्छया देहनिर्माणमिन्द्रजालोपमं विदुः । अणिमादिगुणैश्वर्यवशीकारानतिक्रमात्

இச்சையால் உடல் உருவாக்கம் இந்திரஜால மாயை போன்றது என அறியப்படுகிறது. ஏனெனில் அணிமா முதலிய குண-ஐஸ்வர்யங்களும் வசியகரண சக்தியும் கொண்டு சாதாரண எல்லைகளைத் தாண்ட முடியும்.

Verse 16

विश्वरूपं दधद्विष्णुर्दधीचेन महर्षिणा । युध्यता समुपालब्धस्तद्रूपं दधता स्वयम्

விஷ்ணு விஸ்வரூபம் தாங்கியபோது, மகரிஷி ததீசி போரில் அவரை எதிர்கொண்டார்; அதே ரூபத்தைத் தாமே ஏற்று எதிர்த்து நின்றார்।

Verse 17

सर्वस्मादधिकस्यापि शिवस्य परमात्मनः । शरीरवत्तयान्यात्मसाधर्म्यं प्रतिभाति नः

எங்களுக்குத் தோன்றுவது: அனைத்திற்கும் மேலான பரமாத்மா சிவனிடத்திலும், அவரை உடலுடையவர் என்று கூறும்போது, உடலுடைய ஜீவர்களுடன் ஓர் ஒற்றுமை போலத் தெரிகிறது।

Verse 18

सर्वानुग्राहकं प्राहुश्शिवं परमकारणम् । स निर्गृह्णाति देवानां सर्वानुग्राहकः कथम्

அவர்கள் சிவனை பரமகாரணமும், எல்லோருக்கும் அருள்புரிபவனும் என்கிறார்கள்; அப்படியானால் அந்த எல்லையற்ற கருணையாளர் தேவர்களையும் எவ்வாறு அடக்குகிறார்?

Verse 19

चिच्छेद बहुशो देवो ब्रह्मणः पञ्चमं शिरः । शिवनिन्दां प्रकुर्वंतं पुत्रेति कुमतेर्हठात्

அப்போது தேவர் சிவன், பிரம்மாவின் ஐந்தாம் தலையை மீண்டும் மீண்டும் வெட்டினார்; ஏனெனில் அந்த மூடன் பிடிவாதமாக சிவனை நிந்தித்து, வெட்கமின்றி ‘என் மகன்’ என்று கூறினான்।

Verse 20

विष्णोरपि नृसिंहस्य रभसा शरभाकृतिः । बिभेद पद्भ्यामाक्रम्य हृदयं नखरैः खरैः

விஷ்ணுவின் கோபமிகு நரசிம்ம ரூபத்தையும் அந்த மோதலின் வேகத்தில் சரப வடிவ வெளிப்பாடு அடக்கி விட்டது; கால்களால் மிதித்து, கூரிய நகங்களால் இதயத்தைப் பிளந்தது।

Verse 21

देवस्त्रीषु च देवेषु दक्षस्याध्वरकारणात् । वीरेण वीरभद्रेण न हि कश्चिददण्डितः

தக்ஷனின் யாகக் காரணத்தால் தேவி மக்களிலும் தேவர்களிலும், அந்த வீரன் வீரபத்ரன் தண்டிக்காதவர் ஒருவரும் இல்லை.

Verse 22

पुरत्रयं च सस्त्रीकं सदैत्यं सह बालकैः । क्षणेनैकेन देवेन नेत्राग्नेरिंधनीकृतम्

அந்த ஒரே தேவன் (சிவன்) ஒரு கணத்தில் திரிபுரத்தை—பெண்களுடன், தைத்யர்களுடன், குழந்தைகளுடனும்—தன் கண்-அக்னிக்குத் தீயூட்டாக ஆக்கினான்.

Verse 23

प्रजानां रतिहेतुश्च कामो रतिपतिस्स्वयम् । क्रोशतामेव देवानां हुतो नेत्रहुताशने

உயிர்களின் காமத்தின் காரணமும், தானே ரதிபதியுமான காமன்—தேவர்கள் அலறியபடியே கண்-அக்னியில் எரிந்து சாம்பலானான்।

Verse 24

गावश्च कश्चिद्दुग्धौघं स्रवन्त्यो मूर्ध्नि खेचराः । सरुषा प्रेक्ष्य देवेन तत्क्षणे भस्मसात्कृतः

ஒரு கேசரன் பசுக்களால் ஆண்டவரின் தலையில் பால் வெள்ளம் பொழியச் செய்தான்; தேவர் கோபமாக நோக்கியவுடன் அவன் உடனே சாம்பலானான்।

Verse 25

जलंधरासुरो दीर्णश्चक्रीकृत्य जलं पदा । बद्ध्वानंतेन यो विष्णुं चिक्षेप शतयोजनम्

அசுரன் ஜலந்தரன் அகந்தையால் காலால் நீரைச் சக்கரமாகக் கலக்கினான்; பின்னர் அனந்தனால் விஷ்ணுவை கட்டி நூறு யோஜனை தூரம் எறிந்தான்।

Verse 26

तमेव जलसंधायी शूलेनैव जघान सः । तच्चक्रं तपसा लब्ध्वा लब्धवीर्यो हरिस्सदा

அப்போது ஜலசந்தாயீ அவனையே திரிசூலத்தினாலே மட்டும் தாக்கி வீழ்த்தினான். மேலும் ஹரி தவத்தால் பெற்ற அந்தச் சக்கரத்தை அடைந்து, எப்போதும் தவோபலத்தால் பிறந்த வீரியத்துடன் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 27

जिघांसतां सुरारीणां कुलं निर्घृणचेतसाम् । त्रिशूलेनान्धकस्योरः शिखिनैवोपतापितम्

தேவர்களின் பகைவராய், இரக்கமற்ற மனத்துடன் கொலை விரும்பியோரின் குலத்தை அழிக்க, அந்தகனின் மார்பு திரிசூலத்தால் குத்தப்பட்டு தீயெனச் சுட்டெரிந்தது।

Verse 28

कण्ठात्कालांगनां सृष्ट्वा दारको ऽपि निपातितः । कौशिकीं जनयित्वा तु गौर्यास्त्वक्कोशगोचराम्

தன் கண்டத்திலிருந்து கருநிறக் கன்னி (காளி)யை வெளிப்படுத்தி, தாரகன் எனும் சிறுவனும் வீழ்த்தப்பட்டான். பின்னர் கௌரியின் தோல்-உறையிலிருந்து வெளிப்பட்ட கௌசிகி தோன்றினாள்।

Verse 29

शुंभस्सह निशुंभेन प्रापितो मरणं रणे । श्रुतं च महदाख्यानं स्कान्दे स्कन्दसमाश्रयम्

சும்பன் நிசும்பனுடன் போர்க்களத்தில் மரணத்தை அடைந்தான். மேலும் ஸ்கந்தபுராணத்தில் ஸ்கந்தனின் ஆதாரத்தின்மேல் நிலைத்த இந்த மகத்தான ஆக்யானமும் கேட்கப்பட்டது।

Verse 30

वधार्थे तारकाख्यस्य दैत्येन्द्रस्येन्द्रविद्विषः । ब्रह्मणाभ्यर्थितो देवो मन्दरान्तःपुरं गतः

இந்திரனின் பகைவனான தைத்யேந்திரன் தாரகனை வதைக்க, பிரம்மாவின் வேண்டுதலால் தேவன் (சிவன்) மந்தரத்தின் அந்தப்புரத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 31

विहृत्य सुचिरं देव्या विहारा ऽतिप्रसङ्गतः । रसां रसातलं नीतामिव कृत्वाभिधां ततः

தேவியுடன் நீண்ட நேரம் விளையாடி அவர் அந்த விஹார-ரசத்தில் மிகையாக மூழ்கினார்; பின்னர் ‘ரசா’ எனப் பெயருடைய அவளை ரசாதலத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டதுபோல் ஆக்கினார்।

Verse 32

देवीं च वंचयंस्तस्यां स्ववीर्यमतिदुर्वहम् । अविसृज्य विसृज्याग्नौ हविः पूतमिवामृतम्

அவ்விஷயத்தில் தேவியை வஞ்சித்து, அவன் தன் மிகுந்த தாங்கமுடியாத வீரியத்தை அவளிடத்தில் விடாமல், அக்னியில் செலுத்தினான்—புனித ஹவிசு போலத் தூய்மையடைந்து அமிர்தம் போன்று।

Verse 33

गंगादिष्वपि निक्षिप्य वह्निद्वारा तदंशतः । तत्समाहृत्य शनकैस्तोकंस्तोकमितस्ततः

அதன் பகுதிகளை கங்கை முதலான புனித நீர்களிலும் இட்டுத், அக்னியின் வழியாகவும் அர்ப்பணித்து, பின்னர் அவர்கள் அதை மெதுவாக—இங்கும் அங்கும் இருந்து—சிறிது சிறிதாகச் சேகரித்தனர்।

Verse 34

स्वाहया कृत्तिकारूपात्स्वभर्त्रा रममाणया । सुवर्णीभूतया न्यस्तं मेरौ शरवणे क्वचित्

ஒருமுறை ஸ்வாஹா க்ருத்திகைகளின் வடிவம் கொண்டு, தன் கணவருடன் விளையாடி, பொன்னொளிபோல் திகழ்ந்தாள்; அப்போது மேருவில் சரவணத்தில் (நாணல் படுக்கையில்) அதை ஒருகாலத்தில் வைத்தாள்।

Verse 35

संदीपयित्वा कालेन तस्य भासा दिशो दश । रञ्जयित्वा गिरीन्सर्वान्कांचनीकृत्य मेरुणा

காலப்போக்கில் அவனுடைய ஒளி தீப்பற்றிப் பத்துத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தது; அது எல்லா மலைகளையும் பொலிவால் நிறைத்தது, மேருவும் பொன்னாக மாறியதுபோல் தோன்றியது।

Verse 36

ततश्चिरेण कालेन संजाते तत्र तेजसि । कुमारे सुकुमारांगे कुमाराणां निदर्शने

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின், அங்கே அந்த தெய்வீகத் தேஜஸ் முழுமையாக வெளிப்பட்டது; அப்போது மிக மென்மையான அங்கங்களுடைய ஒரு தெய்வக் குமாரன் தோன்றினான்—எல்லாக் குமாரர்களுக்கும் முன்மாதிரியும் வெளிப்படையான நிதர்சனமும் ஆக।

Verse 37

तच्छैशवं स्वरूपं च तस्य दृष्ट्वा मनोहरम् । सह देवसुरैर्लोकैर्विस्मिते च विमोहिते

அவருடைய அந்த மனம்கவரும் பாலரூபத்தைப் பார்த்து, தேவர்கள் அசுரர்களுடன் கூடிய உலகங்கள் எல்லாம் வியப்பிலும் முழுமையான மயக்கத்திலும் ஆழ்ந்தன.

Verse 38

देवो ऽपि स्वयमायातः पुत्रदर्शनलालसः । सह देव्यांकमारोप्य ततो ऽस्य स्मेरमाननम्

அப்போது ஆண்டவர் தாமே மகன் தரிசன ஆவலுடன் அங்கே வந்தார். தேவியுடன் சேர்ந்து குழந்தையை அவளது மடியில் அமர்த்தி, பின்னர் அவனது மென்மையான புன்னகை முகத்தை நோக்கினார்.

Verse 39

पीतामृतमिव स्नेहविवशेनान्तरात्मना । देवेष्वपि च पश्यत्सु वीतरागैस्तपस्विभिः

அமிர்தம் அருந்துவது போல—அன்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவனது உள்ளத்துள் அந்த ஆனந்தத்தில் மூழ்கியது; தேவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, பற்றற்ற தவசிகளும் சாட்சியாக இருந்தனர்.

Verse 40

स्वस्य वक्षःस्थले स्वैरं नर्तयित्वा कुमारकम् । अनुभूय च तत्क्रीडां संभाव्य च परस्परम्

தன் மார்பின்மேல் சிறுவனைத் தன்னிச்சையாக ஆடவைத்து, அந்த விளையாட்டின் இன்பத்தை அனுபவித்து, அவர்கள் இருவரும் பரஸ்பர அன்பும் மரியாதையும் கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் நோக்கினர்।

Verse 41

स्तन्यमाज्ञापयन्देव्याः पाययित्वामृतोपमम् । तवावतारो जगतां हितायेत्यनुशास्य च

அவர் தேவியிடம் தாய்ப்பால் அளிக்க ஆணையிட்டு, உன்னை அமுதம் போன்ற பாலால் அருந்தச் செய்து, மேலும் அறிவுறுத்தினார்—“உன் அவதாரம் உலக நலனுக்காகவே.”

Verse 42

स्वयन्देवश्च देवी च न तृप्तिमुपजग्मतुः । ततः शक्रेण संधाय बिभ्यता तारकासुरात्

ஆயினும் சுயம்பூ தேவனும் தேவியும் திருப்தியடையவில்லை. பின்னர் தாரகாசுரனை அஞ்சிய சக்ரன் (இந்திரன்) உடன்படிக்கை செய்து (சந்தி செய்து) வந்தான்।

Verse 43

कारयित्वाभिषेकं च सेनापत्ये दिवौकसाम् । पुत्रमन्तरतः कृत्वा देवेन त्रिपुरद्विषा

தேவர்களின் சேனாதிபதி பதவிக்கான அபிஷேகத்தை நடத்திவிட்டு, திரிபுரவிரோதியான பரமேசுவரன் சிவன் தன் புதல்வனை அவர்களிடையே வைத்து (தேவசேனையின் முன்னணியில்) நிறுவினான்.

Verse 44

स्वयमंतर्हितेनैव स्कन्दमिन्द्रादिरक्षितम् । तच्छक्त्या क्रौञ्चभेदिन्या युधि कालाग्निकल्पया

தானே மறைந்திருந்ததால் ஸ்கந்தனை இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் காத்தனர்; மேலும் போரில் அந்தக் க்ரௌஞ்சம் பிளக்கும், யுகாந்தத் தீயைப் போன்ற சக்தியால் அவர் வெற்றி பெற்றார்.

Verse 45

छेदितं तारकस्यापि शिरश्शक्रभिया सह । स्तुतिं चक्रुर्विशेषेण हरिधातृमुखाः सुराः

தாரகனின் தலை துண்டிக்கப்பட்டதும், சக்ரன் (இந்திரன்) கொண்டிருந்த அச்சமும் துண்டாயிற்று; அப்போது ஹரி மற்றும் தாத்ரு (பிரம்மா) முதலிய தேவர்கள் சிறப்பாக உயர்ந்த ஸ்துதியைச் செய்தனர்.

Verse 46

तथा रक्षोधिपः साक्षाद्रावणो बलगर्वितः । उद्धरन्स्वभुजैर्दीर्घैः कैलासं गिरिमात्मनः

அவ்வாறே ராட்சசர்களின் அதிபதி ராவணன், தன் வலிமையின் அகந்தையால் மயங்கி, நீண்ட கரங்களால் தன் சொந்த மலை கயிலாசத்தைத் தூக்கி எடுக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 47

तदागो ऽसहमानस्य देवदेवस्य शूलिनः । पदांगुष्ठपरिस्पन्दान्ममज्ज मृदितो भुवि

அந்த அபராதத்தைத் தாங்க இயலாத தேவர்களின் தேவன் திரிசூலதாரி சிவன், தன் பெருவிரலைச் சிறிதே அசைத்தான்; உடனே குற்றவாளி நசுங்கி பூமிக்குள் மூழ்கினான்.

Verse 48

बटोः केनचिदर्थेन स्वाश्रितस्य गतायुषः । त्वरयागत्य देवेन पादांतं गमितोन्तकः

தன் சரணடைந்த அந்த இளந்துறவியின் காரியத்திற்காக—அவனுடைய ஆயுள் முடிந்திருந்ததால்—யமன் விரைந்து வந்தான்; ஆனால் ஆண்டவன் அவனைத் தன் திருவடிகளின் அருகே வீழ்த்தி வலிமையற்றவனாக்கினான்.

Verse 49

स्ववाहनमविज्ञाय वृषेन्द्रं वडवानलः । सगलग्रहमानीतस्ततो ऽस्त्येकोदकं जगत्

தன் வாகனமான வृषேந்திரனை அறியாமல் வடவானலன் உலகமண்டலமெங்கும் விழுங்கி இழுத்தான்; ஆகவே உலகம் ஒரே நீர்வெளியாக ஆனது.

Verse 50

अलोकविदितैस्तैस्तैर्वृत्तैरानन्दसुन्दरैः । अंगहारस्वसेनेदमसकृच्चालितं जगत्

பொதுலோகங்களுக்கு அறியப்படாத, ஆனந்த அழகால் நிறைந்த அந்தந்த அசைவுகளால், ஆண்டவனின் அங்கஹாரத் தன் சேனை இந்த உலகை மீண்டும் மீண்டும் இயக்கியது.

Verse 51

शान्त एव सदा सर्वमनुगृह्णाति चेच्छिवः । सर्वाणि पूरयेदेव कथं शक्तेन मोचयेत्

என்றும் அமைதியான சிவன் அனைவருக்கும் இடையறாது அருள்புரிந்து அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவாரெனில், எந்த சக்தி அவரைத் தடுக்க முடியும்? பிறர் யார் விடுதலை அளிப்பதாகக் கூற முடியும்?

Verse 52

अनादिकर्म वैचित्र्यमपि नात्र नियामकम् । कारणं खलु कर्मापि भवेदीश्वरकारितम्

இங்கே ஆதியற்ற கர்மங்களின் பல்வகைமைதான் இறுதி கட்டுப்படுத்தி அல்ல. கர்மமும் காரணமாகிறது; அது ஈசுவரன் தூண்டி ஆளும்போது மட்டுமே.

Verse 53

किमत्र बहुनोक्तेन नास्तिक्यं हेतुकारकम् । यथा ह्याशु निवर्तेत तथा कथय मारुत

இங்கே அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? வெறும் வாதத்தால் பிறக்கும் நாத்திகமே காரணமாகிறது. ஓ மாருதா, அது விரைவில் எவ்வாறு நீங்கும் என்று கூறு.