शिशुकस्य शिवशास्त्रप्राप्तिः (Śiśuka’s Attainment of Śaiva Teaching and Grace)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । धौम्याग्रजेन शिशुना क्षीरार्थं हि तपः कृतम् । तस्मात्क्षीरार्णवो दत्तस्तस्मै देवेन शूलिना

ரிஷிகள் கூறினர்—தௌம்யனின் மூத்த சகோதரனான அந்தக் குழந்தை பால் பெறத் தவம் செய்தான்; ஆகவே சூலதாரி தேவன் அவனுக்கு க்ஷீரசமுத்திரத்தை அருளினார்.

Verse 2

स कथं शिशुको लेभे शिवशास्त्रप्रवक्तृताम् । कथं वा शिवसद्भावं ज्ञात्वा तपसि निष्ठितः

அந்தச் சிறுவன் எவ்வாறு சிவசாஸ்திரத்தின் உரைப்பாளனானான்? மேலும் சிவனின் உண்மைத் தத்துவத்தை அறிந்து எவ்வாறு தவத்தில் உறுதியாக நிலைத்தான்?

Verse 3

कथं च लब्धविज्ञानस्तपश्चरणपर्वणि । रुद्राग्नेर्यत्परं वीर्यं लभे भस्म स्वरक्षकम्

உண்மையான ஞானம் பெற்ற பின் தவத்தின் பாதை மற்றும் நிலைகளில் நான் எவ்வாறு முன்னேற வேண்டும்? ருத்ராக்னியிலிருந்து பிறந்த அந்த உன்னத வலிமை—என்னை காக்கும் பஸ்மம்—எவ்வாறு பெறுவது?

Verse 4

वायुरुवाच । न ह्येष शिशुकः कश्चित्प्राकृतः कृतवांस्तपः । मुनिवर्यस्य तनयो व्याघ्रपादस्य धीमतः

வாயு கூறினார்—இந்தச் சிறுவன் சாதாரண உலகியலானவன் அல்ல; அவன் தவம் செய்தவன். அவன் முனிவருள் சிறந்த, ஞானமிகு வ்யாக்ரபாதரின் மகன்.

Verse 5

जन्मान्तरेण संसिद्धः केनापि खलु हेतुना । स्वपदप्रच्युतो दिष्ट्या प्राप्तो मुनिकुमारताम्

முன்ஜென்மச் சாதனைகளால் அவன் நிறைவு பெற்றவன்; ஏதோ காரணத்தால் தன் நிலையிலிருந்து வீழ்ந்தான்; ஆயினும் நல்விதியால் முனிக்குமாரனாகப் பிறந்தான்.

Verse 6

महादेवप्रसादस्य भाग्यापन्नस्य भाविनः । दुग्धाभिलाषप्रभवद्वारतामगमत्तपः

மகாதேவரின் அருளால், விதி முதிர்ந்து நல்வரப்பிராப்தி நெருங்கியவருக்கு, பால் வேண்டுதல் காரணமாக எழுந்த தவம் வாசல்-வடிவம் பெற்றது.

Verse 7

अतः सर्वगणेशत्वं कुमारत्वं च शाश्वतम् । सह दुग्धाब्धिना तस्मै प्रददौ शंकरः स्वयम्

ஆகையால் சங்கரன் தாமே அவனுக்கு எல்லா கணங்களின் நித்திய அதிபதித்துவமும், தெய்வப் புதல்வனாகும் நிரந்தர நிலையையும் அளித்தார்; மேலும் க்ஷீரசாகரத்தையும் புனிதப் போஷணத் தானமாக அருளினார்.

Verse 8

तस्य ज्ञानागमोप्यस्य प्रसादादेव शांकरात् । कौमारं हि परं साक्षाज्ज्ञानं शक्तिमयं विदुः

அவனுக்குக் கூட விடுதலை அளிக்கும் ஞான ஆகமம் கிடைத்தது சங்கரப் பிரசாதத்தாலேயே. முனிவர்கள் அறிகின்றனர்: பரமமும் நேரடியுமான ஞானம் ‘கௌமார உபதேசம்’; அது தானே சக்திமயம்.

Verse 9

शिवशास्त्रप्रवक्तृत्वमपि तस्य हि तत्कृतम् । कुमारो मुनितो लब्धज्ञानाब्धिरिव नन्दनः

அவராலேயே அவன் சிவசாஸ்திரப் பிரவக்தாவாக ஆக்கப்பட்டான். அந்த தெய்வக் குமாரன் நந்தனன், முனிவரால் பெற்ற ஞானத்தால் புதிதாய் கிடைத்த ஞானக் கடல்போல் ஆனான்.

Verse 10

दृष्टं तु कारणं तस्य शिवज्ञानसमन्वये । स्वमातृवचनं साक्षाच्छोकजं क्षीरकारणात्

சிவஞான ஒருங்கிணைந்த புரிதலில், அதன் காரணம் தெளிவாகத் தெரிகிறது—அவனது தாயின் சொற்களே. பாலை காரணமாகக் கொண்டு நேரடியாக எழுந்த துயரமே அதற்குக் காரணமாயிற்று.

Verse 11

कदाचित्क्षीरमत्यल्पं पीतवान्मातुलाश्रमे । ईर्षयया मातुलसुतं संतृप्तक्षीरमुत्तमम्

ஒருமுறை மாமாவின் ஆசிரமத்தில் இருந்தபோது அவன் மிகச் சிறிதளவே பால் குடித்தான். பொறாமையால் சிறந்த பாலால் நிறைந்திருந்த மாமன் மகனை நோக்கினான்.

Verse 12

पीत्वा स्थितं यथाकामं दृष्ट्वा वै मातुलात्मजम् । उपमन्युर्व्याघ्रपादिः प्रीत्या प्रोवाच मातरम्

மாமன் மகன் விருப்பம்போல் பால் குடித்து நின்றதைப் பார்த்து, வ்யாக்ரபாதன் எனவும் அழைக்கப்படும் உபமன்யு மகிழ்ச்சியுடன் தாயிடம் கூறினான்.

Verse 13

उपमन्युरुवाच । मातर्मातर्महाभागे मम देहि तपस्विनि । गव्यं क्षीरमतिस्वादु नाल्पमुष्णं पिबाम्यहम्

உபமன்யு கூறினான்—அம்மா, அம்மா, பெரும் பாக்கியமுடைய தவஸ்வினியே! எனக்கும் தாராய். நான் பசுவின் மிக இனிய பாலை, சூடாக இருக்கும்போதே, சிறிதல்ல—அதிகமாகக் குடிப்பேன்.

Verse 14

वायुरुवाच । तच्छ्रुत्वा पुत्रवचनं तन्माता च तपस्विनी । व्याघ्रपादस्य महिषी दुःखमापत्तदा च सा

வாயு கூறினார்—மகனின் சொற்களை கேட்டதும், தவஸ்வினியும் வ்யாக்ரபாதனின் துணைவியுமான அவன் தாய் அப்போது துயரத்தில் ஆழ்ந்தாள்.

Verse 15

उपलाल्याथ सुप्रीत्या पुत्रमालिंग्य सादरम् । दुःखिता विललापाथ स्मृत्वा नैर्धन्यमात्मनः

அப்போது அவள் மனமார்ந்த அன்புடன் மகனைத் தழுவி, மரியாதையுடன் அணைத்தாள்; ஆனால் தன் வறுமையை நினைத்து உள்ளம் துயருற்று புலம்பத் தொடங்கினாள்।

Verse 16

स्मृत्वास्मृत्वा पुनः क्षीरमुपमन्युस्स बालकः । देहि देहीति तामाह रुद्रन्भूयो महाद्युतिः

பாலை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து அந்தச் சிறுவன் உபமன்யு, பேரொளியுடன், மீண்டும் அழுதபடி ருத்ரனை நோக்கி—“கொடு, கொடு” என்று சொன்னான்।

Verse 17

तद्धठं सा परिज्ञाय द्विजपत्नी तपस्विनी । शान्तये तद्धठस्याथ शुभोपायमरीरचत्

அந்தப் பிடிவாதத்தை உணர்ந்த தவஸ்வினியான அந்தப் பிராமணப் பெண், அதை அமைதிப்படுத்த அப்போது ஒரு நல்வழியை ஏற்படுத்தினாள்।

Verse 18

उञ्छवृत्त्यार्जितान्बीजान्स्वयं दृष्ट्वा च सा तदा । बीजपिष्टमथालोड्य तोयेन कलभाषिणी

உஞ்சவிருத்தியால் சேகரித்த தானியங்களை அவள் அப்போது தானே கண்டாள். இனிய குரலுடைய அவள் அவற்றை அரைத்து மாவாக்கி நீருடன் கலந்து வைத்தாள்.

Verse 19

एह्येहि मम पुत्रेति सामपूर्वं ततस्सुतम् । आलिंग्यादाय दुःखार्ता प्रददौ कृत्रिमं पयः

“வா, வா என் மகனே” என்று மென்மையாகச் சொல்லி முதலில் குழந்தையைத் தேற்றினாள். பின்னர் துயரால் கலங்கியவளாய் அவனை அணைத்து அருகில் இழுத்து செயற்கைப் பாலை அளித்தாள்.

Verse 20

पीत्वा च कृत्रिमं क्षीरं मात्रां दत्तं स बालकः । नैतत्क्षीरमिति प्राह मातरं चातिविह्वलः

தாய் அளித்த செயற்கைப் பாலை குடித்த அந்தச் சிறுவன் மிகுந்த கலக்கத்துடன் தாயிடம், “இது பால் அல்ல” என்று சொன்னான்.

Verse 21

दुःखिता सा तदा प्राह संप्रेक्ष्याघ्राय मूर्धनि । समार्ज्य नेत्र पुत्रस्य कराभ्यां कमलायते

அப்போது அவள் துயரால் நொந்து பேசினாள்; மகனின் தலையை நன்கு நோக்கி மணந்து, தன் இரு கைகளாலும் தாமரை போன்ற அவன் கண்களைத் துடைத்தாள்।

Verse 22

जनन्युवाच । तटिनी रत्नपूर्णास्तास्स्वर्गपातालगोचराः । भाग्यहीना न पश्यन्ति भक्तिहीनाश्च ये शिवे

தாய் கூறினாள்—ரத்தினங்கள் நிறைந்த அந்த நதிகள், அவற்றின் ஓட்டம் சுவர்க்கமும் பாதாளமும் வரை செல்லும்; பாக்கியமற்றோர் அவற்றைக் காணார்; சிவபக்தியற்றவரும் காணார்।

Verse 23

राज्यं स्वर्गं च मोक्षं च भोजनं क्षीरसंभवम् । न लभन्ते प्रियाण्येषां न तुष्यति यदा शिवः

சிவன் திருப்தியடையாவிடில், அவர்களுக்கு அரசாட்சியும் இல்லை, சுவர்க்கமும் இல்லை, மோக்ஷமும் இல்லை; பாலில் பிறக்கும் ஊட்டமுள்ள உணவு போன்ற பிரியமான இன்பங்களும் கிடையாது।

Verse 24

भवप्रसादजं सर्वं नान्यद्देवप्रसादजम् । अन्यदेवेषु निरता दुःखार्ता विभ्रमन्ति च

அனைத்தும் பவனாகிய (பகவான் சிவன்) அருளாலேயே கிடைக்கும்; பிற தேவர்களின் அருளால் அல்ல. பிற தெய்வங்களில் பற்றுடையோர் துயரால் வாடி மயக்கத்தில் அலைவார்கள்।

Verse 25

क्षीरं तत्र कुतो ऽस्माकं वने निवसतां सदा । क्व दुग्धसाधनं वत्स क्व वयं वनवासिनः

நாம் எப்போதும் வனத்தில் வாழ்பவர்கள்; அங்கே நமக்கு பால் எங்கிருந்து கிடைக்கும்? அன்புக் குழந்தையே, பால் பெறும் வழி எங்கே, நாம் வனவாசிகள் எங்கே?

Verse 26

कृत्स्नाभावेन दारिद्र्यान्मया ते भाग्यहीनया । मिथ्यादुग्धमिदं दत्तम्पिष्टमालोड्य वारिणा

முழு வறுமையும் பற்றாக்குறையும் காரணமாக, துர்பாக்கியமான நான் உனக்கு இந்த ‘பொய் பால்’ கொடுத்தேன்—தண்ணீரில் மாவை கலக்கி செய்தது.

Verse 27

त्वं मातुलगृहे स्वल्पं पीत्वा स्वादु पयः शृतम् । ज्ञात्वा स्वादु त्वया पीतं तज्जातीयमनुस्मरन्

மாமாவின் வீட்டில் அந்த இனிய, காய்ச்சிய பாலை சிறிதளவு குடித்து அதன் இனிமையை அறிந்தபின், அதே போன்ற சுவையையே நீ மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தாய்.

Verse 28

दत्तं न पय इत्युक्त्वा रुदन् दुःखीकरोषि माम् । प्रसादेन विना शंभो पयस्तव न विद्यते

‘பால் தரப்படவில்லை’ என்று அழுதுகொண்டு நீ என்னைத் துயருறச் செய்கிறாய். ஓ ஷம்போ, உன் அருள் இல்லாமல் உனக்குப் பால் இருப்பதே இல்லை.

Verse 29

पादपंकजयोस्तस्य साम्बस्य सगणस्य च । भक्त्या समर्पितं यत्तत्कारणं सर्वसम्पदाम्

உமையுடன், கணங்களால் சூழப்பட்ட அந்த பகவான் சிவனின் திருவடித் தாமரைகளில் பக்தியுடன் அர்ப்பணிக்கப்படும் எதுவும், எல்லா செல்வங்களுக்கும் சித்திகளுக்கும் காரணமாகிறது.

Verse 30

अधुना वसुदोस्माभिर्महादेवो न पूजितः । सकामानां यथाकामं यथोक्तफलदायकः

இப்போது, ஓ வசுவே, எங்களால் மகாதேவர் பூஜிக்கப்படவில்லை; ஆயினும் அவர் சகாமர்களுக்கு சாஸ்த்ரோक्त பலனை விருப்பத்திற்கேற்ப அருள்பவர்।

Verse 31

धनान्युद्दिश्य नास्माभिरितः प्रागर्चितः शिवः । अतो दरिद्रास्संजाता वयं तस्मान्न ते पयः

செல்வத்தை நோக்கி நாம் இங்கே முன்பு சிவபெருமானை வழிபடவில்லை; அதனால் நாம் வறியவர்களாயினோம், ஆகவே உமக்கு அளிக்கப் பால் இல்லை।

Verse 32

पूर्वजन्मनि यद्दत्तं शिवमुद्दिश्य वै सुतः । तदेव लभ्यते नान्यद्विष्णुमुद्दिश्य वा प्रभुम्

ஓ சூதரே! முன்ஜன்மத்தில் சிவபெருமானை நோக்கி அளித்த தானத்தின் பலன் அதுவே கிடைக்கும்; வேறொன்றல்ல, அது ஆண்டவன் விஷ்ணுவை நோக்கி அர்ப்பணித்தாலும் கூட।

Verse 33

वायुरुवाच । इति मातृवचः श्रुत्वा तथ्यं शोकादिसूचकम् । बालो ऽप्यनुतपन्नंतः प्रगल्भमिदमब्रवीत्

வாயு கூறினார்—தாயின் உண்மைமிகு, துயரமுதலியவற்றை வெளிப்படுத்தும் சொற்களை கேட்டதும், வருத்தமற்ற உள்ளம் கொண்ட அந்தச் சிறுவனும் துணிவுடன் இவ்வாறு சொன்னான்।

Verse 34

उपमन्युरुवाच । शोकेनालमितो मातः सांबो यद्यस्ति शंकरः । त्यज शोकं महाभागे सर्वं भद्रं भविष्यति

உபமன்யு கூறினான்—அம்மா, நீ துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுள்ளாய். உமையுடன் கூடிய சங்கரன் (சாம்ப சிவன்) உண்மையில் இருப்பின், ஓ பாக்கியவதியே, துயரை விடு; அனைத்தும் மங்களமாகும்।

Verse 35

शृणु मातर्वचो मेद्य महादेवो ऽस्ति चेत्क्वचित् । चिराद्वा ह्यचिराद्वापि क्षीरोदं साधयाम्यहम्

அம்மா, இன்று என் சொற்களை கேள்—மகாதேவன் எங்காவது இருப்பின், நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகாயினும் விரைவிலாயினும், நான் க்ஷீரசாகரத்தை அடைவதை நிச்சயம் சாதிப்பேன்।

Verse 36

वायुरुवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य बालकस्य महामतेः । प्रत्युवाच तदा माता सुप्रसन्ना मनस्विनी

வாயு கூறினார்: அந்த மகாமதி சிறுவனின் சொற்களை கேட்டுத் தெளிந்த மனமும் உறுதியும் கொண்ட தாய் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தாள்.

Verse 37

मातोवाच । शुभं विचारितं तात त्वया मत्प्रीतिवर्धनम् । विलंबं मा कथास्त्वं हि भज सांबं सदाशिवम्

தாய் கூறினாள்—மகனே, நீ நன்மையாக சிந்தித்தாய்; அது என் மகிழ்ச்சியை வளர்க்கிறது. இனி பேச்சால் தாமதிக்காதே; உமையுடன் கூடிய சாம்ப சதாசிவனை வழிபடு।

Verse 38

सर्वस्मादधिको ऽस्त्येव शिवः परमकारणम् । तत्कृतं हि जगत्सर्वं ब्रह्माद्यास्तस्य किंकराः

உண்மையிலே சிவன் எல்லாவற்றிலும் மேலானவன்; அவனே பரம காரணன். அவனாலேயே இந்த முழு உலகமும் தோன்றியது; பிரம்மா முதலிய தேவர்களும் அவனுடைய பணியாளர்கள்.

Verse 39

तत्प्रसादकृतैश्वर्या दासास्तस्य वयं प्रभोः । तं विनान्यं न जानीमश्शंकरं लोकशंकरम्

அவருடைய அருளாலேயே எங்களுக்குக் கிடைத்த ஐஸ்வரியம் உண்டாயிற்று. நாங்கள் அந்த ஆண்டவனின் அடியார்கள். அவரைத் தவிர வேறு ஒருவரையும் அறியோம்—உலகமங்கலன் சங்கரனை.

Verse 40

अन्यान्देवान्परित्यज्य कर्मणा मनसा गिरा । तमेव सांबं सगणं भज भावपुरस्सरम्

மற்ற தேவர்களை விட்டு, செயலில், மனத்தில், சொல்லில்—பக்தி உணர்வை முன்னிலைப்படுத்தி—உமையுடன், கணங்களுடன் கூடிய அந்த சாம்ப சிவனை மட்டுமே வழிபடு।

Verse 41

तस्य देवाधिदेवस्य शिवस्य वरदायिनः । साक्षान्नमश्शिवायेति मंत्रो ऽयं वाचकः स्मृतः

தேவாதிதேவன், வரமளிப்பவன் சிவனுடைய இந்த மந்திரம்—“நமః சிவாய”—அவரையே நேரடியாகச் சுட்டும் வாசகமாக நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 42

सप्तकोटिमहामंत्राः सर्वे सप्रणवाः परे । तस्मिन्नेव विलीयंते पुनस्तस्माद्विनिर्गताः

பிரணவத்துடன் கூடிய பரமமான ஏழு கோடி மகாமந்திரங்கள்—அனைத்தும் அவரிலேயே லயமடைகின்றன; மீண்டும் அவரிலிருந்தே எழுந்து வெளிப்படுகின்றன।

Verse 43

सप्रसादाश्च ते मंत्राः स्वाधिकाराद्यपेक्षया । सर्वाधिकारस्त्वेको ऽयं मंत्र एवेश्वराज्ञया

அந்த மந்திரங்களும் அருளை அளிக்கும்—ஒவ்வொருவரின் தகுதி முதலியவற்றின்படி. ஆனால் ஈசனின் ஆணையால் இந்த ஒரே மந்திரமே அனைத்திற்கும் அதிகாரமுடையது, அனைவருக்கும் ஏற்றது।

Verse 44

यथा निकृष्टानुत्कृष्टान्सर्वानप्यात्मनः शिवः । क्षमते रक्षितुं तद्वन्मंत्रो ऽयमपि सर्वदा

சிவன் எல்லா உயிர்களையும் தன்னுடையவர்களாகக் கருதி—தாழ்ந்தவராயினும் உயர்ந்தவராயினும்—காக்க வல்லவன்; அதுபோல இந்த மந்திரமும் எப்போதும் பாதுகாப்பை அளிக்க வல்லது।

Verse 45

प्रबलश्च तथा ह्येष मंत्रो मन्त्रान्तरादपि । सर्वरक्षाक्षमो ऽप्येष नापरः कश्चिदिष्यते

இந்த மந்திரம் மிகுந்த வலிமையுடையது; பிற மந்திரங்களைவிடவும் மேன்மையானது. இது எல்லாவிதத்திலும் முழு பாதுகாப்பளிக்க வல்லது; இதற்கு இணையானது வேறொன்றும் இல்லை.

Verse 46

तस्मान्मन्त्रान्तरांस्त्यक्त्वा पञ्चाक्षरपरो भव । तस्मिञ्जिह्वांतरगते न किंचिदिह दुर्लभम्

ஆகையால் பிற மந்திரங்களை விட்டு, பஞ்சாக்ஷரமான ‘நமः சிவாய’ என்பதிலே முழுமையாகப் பராயணமாவாய். அது நாவினுள் நிலைத்து இடையறா ஜபமாக இருந்தால், இவ்வுலகில் எதுவும் அரிதல்ல.

Verse 47

अघोरास्त्रं च शैवानां रक्षाहेतुरनुत्तमम् । तच्च तत्प्रभवं मत्वा तत्परो भव नान्यथा

அகோராஸ்திரம் சிவபக்தர்களுக்குக் காவலின் ஒப்பற்ற காரணம். அது அந்த பரமசிவனிடமிருந்தே பிறந்ததும் அவருக்கே உரியதுமென அறிந்து, அவரிடமே முழுப் பராயணமாவாய்— வேறல்ல.

Verse 48

भस्मेदन्तु मया लब्धं पितुरेव तवोत्तमम् । विरजानलसंसिद्धं महाव्यापन्निवारणम्

“ஆனால் இந்த பஸ்மத்தை நான் பெற்றேன்— மிகச் சிறந்தது; அது உன் தந்தையிடமிருந்தே. விராகத்தின் தூய அக்கினியில் சித்தியான இந்த பஸ்மம் பெரும் ஆபத்தையும் துயரத்தையும் நீக்கும்.”

Verse 49

मंत्रं च ते मया दत्तं गृहाण मदनुज्ञया । अनेनैवाशु जप्तेन रक्षा तव भविष्यति

“நான் உனக்குக் கொடுத்த மந்திரத்தை என் அனுமதியுடன் ஏற்றுக்கொள். இதையே விரைவாக ஜபித்தால் உனக்குக் காவல் நிச்சயமாக உண்டாகும்.”

Verse 50

वायुरुवाच । एवं मात्रा समादिश्य शिवमस्त्वित्युदीर्य च । विसृष्टस्तद्वचो मूर्ध्नि कुर्वन्नेव तदा मुनिः

வாயு கூறினார்—இவ்வாறு மாதாவுக்கு அறிவுறுத்தி, “சிவமஸ்து” என்று உரைத்து, அந்த முனிவர் விடைபெற்றார்; அந்த ஆணையைத் தலைமேல் தாங்கி அவர் புறப்பட்டார்।

Verse 51

तां प्रणम्यैवमुक्त्वा च तपः कर्तुं प्रचक्रमे । तमाह च तदा माता शुभं कुर्वंतु ते सुराः

அவளுக்கு வணங்கி இவ்வாறு கூறி அவன் தவம் செய்யப் புறப்பட்டான். அப்போது அவன் தாய் கூறினாள்—தேவர்கள் உனக்கு மங்களம் அருளட்டும்.

Verse 52

अनुज्ञातस्तया तत्र तपस्तेपे स दुश्चरम् । हिमवत्पर्वतं प्राप्य वायुभक्षः समाहितः

அவளின் அனுமதி பெற்ற அவன் அங்கே கடுமையான தவம் செய்தான். இமவத் (இமய) மலையை அடைந்து, காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, ஒருமுகத் தியானத்தில் நிலைத்தான்.

Verse 53

अष्टेष्टकाभिः प्रसादं कृत्वा लिंगं च मृन्मयम् । तत्रावाह्य महादेवं सांबं सगणमव्ययम्

எட்டு செங்கற்களால் வேதி/பீடம் அமைத்து, மண்ணால் லிங்கமும் செய்து, அங்கே உமையுடன் கூடிய மகாதேவன் சிவனை—கணங்களுடன் இருக்கும் அழிவிலா ஆண்டவனை—ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 54

भक्त्या पञ्चाक्षरेणैव पुत्रैः पुष्पैर्वनोद्भवैः । समभ्यर्च्य चिरं कालं चचार परमं तपः

பக்தியுடன் பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தை மட்டுமே ஜபித்து, மகன்கள் கொண்டு வந்த வனத்தில் மலர்ந்த பூக்களால் அவர் சிவனை முறையாக அர்ச்சித்தார்; நீண்ட காலம் வழிபட்டு பரம தவத்தை மேற்கொண்டார்।

Verse 55

ततस्तपश्चरत्तं तं बालमेकाकिनं कृशम् । उपमन्युं द्विजवरं शिवसंसक्तमानसम्

அதன்பின் அந்தச் சிறுவன் உபமன்யு—இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவன்—தனியாகவும் மெலிந்தவனாகவும் தவம் செய்து கொண்டிருந்தான்; அவன் மனம் முழுவதும் சிவனில் ஒன்றியிருந்தது।

Verse 56

पुरा मरीचिना शप्ताः केचिन्मुनिपिशाचकाः । संपीड्य राक्षसैर्भावैस्तपसोविघ्नमाचरन्

முன்னொரு காலத்தில் மரீசி சாபத்தால் சில முனி-பிசாசு போன்றவர்கள் ராட்சசப் பண்பை ஏற்று, முனிவர்களை ஒடுக்கி அவர்களின் தவத்திற்கு இடையூறு செய்தனர்।

Verse 57

स च तैः पीड्यमानो ऽपि तपः कुर्वन्कथञ्चन । सदा नमः शिवायेति क्रोशति स्मार्तनादवत्

அவர்கள் துன்புறுத்தினாலும் அவன் எப்படியோ தவம் செய்து கொண்டே இருந்தான்; மேலும் ஸ்மார்த்த நாதம் போல உரத்த குரலில் எப்போதும் “நமः சிவாய” என்று மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினான்।

Verse 58

तन्नादश्रवणादेव तपसो विघ्नकारिणः । ते तं बालं समुत्सृज्य मुनयस्समुपाचरन्

அந்த ஒலியை கேட்ட மாத்திரத்தில் தவத்திற்கு இடையூறு செய்தவர்கள் அழிந்தனர். அந்தக் குழந்தையை விட்டுவிட்டு முனிவர்கள் பக்தியுடன் அவனை அணுகி பணிவுடன் சேவை செய்தனர்।

Verse 59

तपसा तस्य विप्रस्य चोपमन्योर्महात्मनः । चराचरं च मुनयः प्रदीपितमभूज्जगत्

முனிவர்களே, அந்தப் பிராமணனும் மகாத்மா உபமன்யுவும் செய்த தவத்தின் வலிமையால், அசைவும் அசையாததும் உடைய முழு உலகமும் ஒளிர்ந்து விழித்தெழுந்ததுபோல் ஆனது।