गौरीप्रवेशः—शिवसाक्षात्कारः (Gaurī’s Entry and the Vision of Śiva)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कृत्वा गौरं वपुर्दिव्यं देवी गिरिवरात्मजा । कथं ददर्श भर्तारं प्रविष्टा मन्दितं सती

ரிஷிகள் கூறினர்—மலைமன்னனின் மகளான தேவி சதி, தெய்வீகமான வெண்மையான ஒளிவடிவம் ஏற்று, அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த இடத்தில் நுழைந்து தன் கணவர் (சிவன்) ஐ எவ்வாறு தரிசித்தாள்?

Verse 2

प्रवेशसमये तस्या भवनद्वारगोचरैः । गणेशैः किं कृतं देवस्तान्दृष्ट्वा किन्तदा ऽकरोत्

அவள் நுழையும் வேளையில் அரண்மனை வாயில்த் திண்ணையில் இருந்த கணேசர்கள் என்ன செய்தனர்? அவர்களைப் பார்த்த இறைவன் அப்போது என்ன செய்தான்?

Verse 3

वायुरुवाच । प्रवक्तुमंजसा ऽशक्यः तादृशः परमो रसः । येन प्रणयगर्भेण भावो भाववतां हृतः

வாயு கூறினார்—அந்த பரம ரசம் அத்தகையது; அதை எளிதில் வெளிப்படையாகச் சொல்ல இயலாது. அன்பு-கருவுற்ற அந்த அனுபவத்தால் பக்தி-பாவம் உடையோரின் இதயம் கவரப்படுகிறது.

Verse 4

द्वास्थैस्ससंभ्रमैरेव देवो देव्यागमोत्सुकः । शंकमाना प्रविष्टान्तस्तञ्च सा समपश्यत

வாயில்காவலரின் பரபரப்பால் தூண்டப்பட்டு, தேவியின் வருகைக்காக ஆவலுற்ற இறைவன் உள்ளக மாளிகைக்குள் நுழைந்தான். மென்மையான அச்சத்துடன் தேவியும் உள்ளே நுழைந்து அங்கே அவரைக் கண்டாள்.

Verse 5

तैस्तैः प्रणयभावैश्च भवनान्तरवर्तिभिः । गणेन्द्रैर्वन्दिता वाचा प्रणनाम त्रियम्बकम्

உள் மாளிகையில் தங்கியிருந்த, பலவித அன்புப் பக்தி உணர்வுகள் நிறைந்த தலைசிறந்த கணங்களின் வாக்கால் போற்றப்பட்டு, அவள் திர்யம்பகன் (சிவபெருமான்) முன் பணிந்தாள்.

Verse 6

प्रणम्य नोत्थिता यावत्तावत्तां परमेश्वरः । प्रगृह्य दोर्भ्यामाश्लिष्य परितः परया मुदा

அவள் வணங்கி இன்னும் எழாதிருக்கையில், பரமேஸ்வரன் உடனே இரு கரங்களாலும் அவளைத் தழுவி, பேரானந்தத்துடன் எல்லாத் திசையிலும் அணைத்துக் கொண்டான்.

Verse 7

स्वांके धर्तुं प्रवृत्तो ऽपि सा पर्यंके न्यषीदत । पर्यंकतो बलाद्देवीं सोङ्कमारोप्य सुस्मिताम्

அவளைத் தன் மடியில் அமர்த்த முயன்றாலும், அவள் படுக்கைமேடையில் அமர்ந்தாள். அப்போது அவர் மென்மையான வற்புறுத்தலால் புன்னகைத் தேவியை அங்கிருந்து தூக்கி தன் மடியில் அமர்த்தினார்.

Verse 8

सस्मितो विवृतैर्नेत्रैस्तद्वक्त्रं प्रपिबन्निव । तया संभाषणायेशः पूर्वभाषितमब्रवीत्

அவர் புன்னகையுடன், விரிந்த கண்களால் அவள் முகத்தைப் பருகுவது போல நோக்கி, அவளுடன் உரையாட விரும்பி, முன்பு கூறிய சொற்களையே மீண்டும் உரைத்தார்.

Verse 9

देवदेव उवाच । सा दशा च व्यतीता किं तव सर्वांगसुन्दरि । यस्यामनुनयोपायः को ऽपि कोपान्न लभ्यते

தேவதேவர் கூறினார்—ஓ அனைத்தங்கங்களும் அழகியவளே! உனக்கு அந்த நிலை கடந்துவிட்டதா? அந்த நிலையில் கோபத்தால் எழும் மனநிலையில் சமாதான வழி எதுவும் கிடையாது.

Verse 10

स्वेच्छयापि न कालीति नान्यवर्णवतीति च । त्वत्स्वभावाहृतं चित्तं सुभ्रु चिंतावहं मम

என் விருப்பத்தால்கூட உன்னை காளியாகவும், வேறு எந்த நிறத்தவளாகவும் நினைக்க இயலவில்லை. ஓ சுப்ரூ! உன் இயல்பே என் மனத்தை கவர்ந்து, அது எனக்குள் ஏக்கமிகு கவலையாகிறது।

Verse 11

विस्मृतः परमो भावः कथं स्वेच्छांगयोगतः । न सम्भवन्ति ये तत्र चित्तकालुष्यहेतवः

தன் உறுதியான விருப்பத்தால் அங்கயோகத்தில் ஒன்றுபட்டால், பரமநிலை எவ்வாறு மறக்கப்படும்? அந்த நிலையில் மன மாசுக்குக் காரணங்கள் எதுவும் தோன்றவே தோன்றாது।

Verse 12

पृथग्जनवदन्योन्यं विप्रियस्यापि कारणम् । आवयोरपि यद्यस्ति नास्त्येवैतच्चराचरम्

பொதுமக்கள்போல் பரஸ்பரப் பிரிவு வெறுப்புக்கும் முரண்பாட்டுக்கும் காரணமாகிறது. ஆனால் நமக்குள் அத்தகையப் பிளவு இருந்தால், இந்தச் சராசர உலகமே இல்லாமல் போயிருக்கும்।

Verse 13

अहमग्निशिरोनिष्ठस्त्वं सोमशिरसि स्थिता । अग्नीषोमात्मकं विश्वमावाभ्यां समधिष्ठितम्

நான் அக்னியின் தலைப்பகுதியில் உறைகிறேன்; நீ சோமத்தின் தலைப்பகுதியில் நிலைபெற்றுள்ளாய். அக்னி-சோம இயல்புடைய இந்தப் பிரபஞ்சம் நம்மிருவராலும் ஒன்றாக ஆளப்பட்டு தாங்கப்படுகிறது।

Verse 14

जगद्धिताय चरतोः स्वेच्छाधृतशरीरयोः । आवयोर्विप्रयोगे हि स्यान्निरालम्बनं जगत्

நாம் இருவரும் உலக நலனுக்காகத் தன்னிச்சையாக ஏற்ற உடல்களுடன் உலாவுகிறோம். நம்மிடையே பிரிவு ஏற்பட்டால் இந்தப் பிரபஞ்சம் ஆதாரமற்றதாகிவிடும்.

Verse 15

अस्ति हेत्वन्तरं चात्र शास्त्रयुक्तिविनिश्चितम् । वागर्थमिव मे वैतज्जगत्स्थावरजंगमम्

இங்கே சாஸ்திர யுக்தியால் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட இன்னொரு காரணமும் உள்ளது; அதனால் அசைவற்றதும் அசையும் இத் திண்ணிய பிரபஞ்சம், சொல்-பொருள் போல ஒன்றோடொன்று தொடர்புற்று நிலைக்கிறது।

Verse 16

त्वं हि वागमृतं साक्षादहमर्थामृतं परम् । द्वयमप्यमृतं कस्माद्वियुक्तमुपपद्यते

நீயே நேரடியாக வாக்கின் அமுதம்; நானோ பொருளின் பரம அமுதம். இரண்டும் அமுதமாயிருக்க, இவ்விரண்டின் பிரிவு எவ்வாறு பொருந்தும்?

Verse 17

विद्याप्रत्यायिका त्वं मे वेद्यो ऽहं प्रत्ययात्तव । विद्यावेद्यात्मनोरेव विश्लेषः कथमावयोः

நீ எனக்குள் உணர்வை எழுப்பும் வித்யை; உன் உணர்வால் நான் அறியத்தக்க தத்துவம். வித்யையும் அறியப்படுவதும் ஒரே இயல்பாயின், நமக்குள் பிரிவு எவ்வாறு?

Verse 18

न कर्मणा सृजामीदं जगत्प्रतिसृजामि च । सर्वस्याज्ञैकलभ्यत्वादाज्ञात्वं हि गरीयसी

நான் பந்தப்படுத்தும் கர்மத்தால் இந்த உலகைச் சிருஷ்டிப்பதில்லை; கர்மத்தால் மீண்டும் பிரதிசிருஷ்டியும் செய்வதில்லை. அனைத்தும் என் ஆணையாலேயே பெறத்தக்கது; ஆகவே ஆண்டவனின் ஆணையே பரம அதிகாரம்.

Verse 19

आज्ञैकसारमैश्वर्यं यस्मात्स्वातंत्र्यलक्षणम् । आज्ञया विप्रयुक्तस्य चैश्वर्यं मम कीदृशम्

என் ஐஸ்வர்யத்தின் சாரமே ஆணை; ஏனெனில் சுதந்திரமே ஆண்டமைக்குரிய இலக்கணம். ஆணை-சக்தியிலிருந்து நான் பிரிந்தால், என் ஐஸ்வர்யம் எப்படியிருக்கும்?

Verse 20

न कदाचिदवस्थानमावयोर्विप्रयुक्तयोः । देवानां कार्यमुद्दिश्य लीलोक्तिं कृतवानहम्

நாம் (தோன்றும்) பிரிவில் இருந்தாலும் உண்மையில் எவ்வித இடைவெளியும் தனித்த நிலையும் இல்லை. தேவர்களின் காரியத்தை முன்னிட்டு நான் அந்த வார்த்தைகளை லீலையாகவே சொன்னேன்।

Verse 21

त्वयाप्यविदितं नास्ति कथं कुपितवत्यसि । ततस्त्रिलोकरक्षार्थे कोपो मय्यपि ते कृतः

உனக்குத் தெரியாதது ஒன்றுமில்லை—அப்படியிருக்க நீ எவ்வாறு கோபமடைந்தாய்? ஆகவே மூவுலகக் காவலுக்காக அந்த கோபத்தை என்மேலும் செலுத்தினாய்।

Verse 22

यदनर्थाय भूतानां न तदस्ति खलु त्वयि । इति प्रियंवदे साक्षादीश्वरे परमेश्वरे

இனிய மொழி பேசுவோனே, வெளிப்படையாகவே ஈசன்—பரமேஸ்வரனாக விளங்கும் உன்னில் உயிர்களுக்கு தீங்கு அல்லது துரதிர்ஷ்டம் விளைவிக்கும் காரணம் உண்மையில் எதுவும் இல்லை।

Verse 23

शृंगारभावसाराणां जन्मभूमिरकृत्रिमा । स्वभर्त्रा ललितन्तथ्यमुक्तं मत्वा स्मितोत्तरम्

அவள் சೃங்கார-பாவத்தின் சாரத்திற்கு இயல்பான பிறப்பிடம்போல்; தன் கணவர் கூறிய விளையாட்டானாலும் உண்மையான சொல்லை உணர்ந்து, புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள்।

Verse 24

लज्जया न किमप्यूचे कौशिकी वर्णनात्परम् । तदेव वर्णयाम्यद्य शृणु देव्याश्च वर्णनम्

நாணத்தால் கௌசிகியின் வருணனைக்கு அப்பால் நான் எதையும் சொல்லவில்லை; ஆனால் இன்று அதையே கூறுகிறேன்—தேவியின் வருணனையை கேள்।

Verse 25

देव्युवाच । किं देवेन न सा दृष्टा या सृष्टा कौशिकी मया । तादृशी कन्यका लोके न भूता न भविष्यति

தேவி கூறினாள்: ‘தேவன் அவளைப் பார்க்கவில்லையா—நான் உருவாக்கிய கௌசிகியை? அத்தகைய கன்னி உலகில் முன்பு இருந்ததில்லை; இனியும் இருக்கமாட்டாள்.’

Verse 26

तस्या वीर्यं बलं विन्ध्यनिलयं विजयं तथा । शुंभस्य च निशुंभस्य मारणे च रणे तयोः

அவளின் வீரமும் வலிமையும், விந்திய மலைகளில் அவள் வாசமும், அவளுக்குரிய உறுதியான வெற்றியும்—இவை அனைத்தும் சும்பன் நிசும்பன் ஆகியோரைக் கொல்லவும், போரில் அவர்களை வெல்லவும் அமைந்தன.

Verse 27

प्रत्यक्षफलदानं च लोकाय भजते सदा । लोकानां रक्षणं शश्वद्ब्रह्मा विज्ञापयिष्यति

அவர் கண்கூடாக உடனடி பலன் அருளி எப்போதும் உலக நலத்தைச் செய்கிறார். எல்லா உலகங்களின் நித்திய பாதுகாப்பை பிரம்மா இடையறாது அறிவிப்பார்.

Verse 28

इति संभाषमाणाया देव्या एवाज्ञया तदा । व्याघ्रः सख्या समानीय पुरो ऽवस्थापितस्तदा

தேவி இவ்வாறு உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, அவளுடைய கட்டளையின்படி தோழி ஒரு புலியை (பெண்புலி) அழைத்து வந்து அவள்முன் நிறுத்தினாள்.

Verse 29

तं प्रेक्ष्याह पुनर्देवी देवानीतमुपायतम् । व्याघ्रं पश्य न चानेन सदृशो मदुपासकः

அவனைப் பார்த்து தேவி மீண்டும் கூறினாள்—தேவர்களால் கொண்டு வரப்பட்டு அருகில் வந்த இந்தப் புலியைப் பார்; என் உபாசகர்களில் இதற்கு ஒப்பானவர் எவரும் இல்லை.

Verse 30

अनेन दुष्टसंघेभ्यो रक्षितं मत्तपोवनम् । अतीव मम भक्तश्च विश्रब्धश्च स्वरक्षणात्

அவனால் தீய கூட்டங்களிடமிருந்து என் தவவனம் காக்கப்பட்டது. மேலும் தன் விழிப்பான சுயரட்சையால் அவன் என்மேல் மிகுந்த பக்தியுடன், அச்சமின்றி நம்பிக்கையோடு வாழ்கிறான்.

Verse 31

स्वदेशं च परित्यज्य प्रसादार्थं समागतः । यदि प्रीतिरभून्मत्तः परां प्रीतिं करोषि मे

உன் சொந்த நாட்டையும் விட்டு என் அருளைப் பெற வந்தாய். என்மேல் உண்மையான ப்ரீதி இருந்தால், எனக்குப் பரம ப்ரீதி—முழு பக்தி—வெளிப்படுத்து.

Verse 32

नित्यमन्तःपुरद्वारि नियोगान्नन्दिनः स्वयम् । रक्षिभिस्सह तच्चिह्नैर्वर्ततामयमीश्वर

ஆணைப்படி நந்தி தானே எப்போதும் அந்தப்புர வாசலில் இருக்கட்டும்; அவன் சின்னங்களைத் தாங்கிய காவலர்களுடன் அங்கே நிலைத்திருக்கட்டும்—இவ்வாறு இந்த ஈசன் இல்லம் முறையாகக் காக்கப்பட்டு ஒழுங்குபடும்.

Verse 33

वायुरुवाच । मधुरं प्रणयोदर्कं श्रुत्वा देव्याः शुभं वचः । प्रीतो ऽस्मीत्याह तं देवस्स चादृश्यत तत्क्षणात्

வாயு கூறினார்—தேவியின் இனிய, அன்புப் பக்தி நிறைந்த மங்கள வாக்குகளைச் செவிமடுத்து, ஆண்டவன் “நான் திருப்தியடைந்தேன்” என்று கூறி, அக்கணமே கண்முன்னிருந்து மறைந்தார்।

Verse 34

बिभ्रद्वेत्रलतां हैमीं रत्नचित्रं च कंचुकम् । छुरिकामुरगप्रख्यां गणेशो रक्षवेषधृक्

காவலன் வேடம் பூண்ட கணேசர், பொன்னான வேத்ரலதையையும், ரத்தினங்கள் பதித்த கவசத்தையும், பாம்புபோல் மின்னும் கத்தரியையும் ஏந்தினார்।

Verse 35

यस्मात्सोमो महादेवो नन्दी चानेन नन्दितः । सोमनन्दीति विख्यातस्तस्मादेष समाख्यया

மகாதேவன் ‘சோமன்’ எனப்படுவதாலும், அவரால் நந்தி ஆனந்தம் அடைவதாலும், அவன் ‘சோமநந்தி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான்; ஆகவே இதுவே அவனுடைய நிலைபெற்ற அழைப்புப் பெயர்।

Verse 36

इत्थं देव्याः प्रियं कृत्वा देवश्चर्धेन्दुभूषणः । भूषयामास तन्दिव्यैर्भूषणै रत्नभूषितैः

இவ்வாறு தேவிக்கு விருப்பமானதை நிறைவேற்றிய அர்த்தசந்திரபூஷணன், அவளை தெய்வீகமான, ரத்தினம் பதித்த ஆபரணங்களால் அலங்கரித்தான்।

Verse 37

ततस्स गौरीं गिरिशो गिरीन्द्रजां सगौरवां सर्वमनोहरां हरः । पर्यंकमारोप्य वरांगभूषणैर्विभूषयामास शशांकभूषणः

பின்னர் சந்திரபூஷணனான ஹரன்—கிரீசன்—மலைராஜன் மகளும் எல்லோரின் மனத்தையும் கவரும் கௌரியை மரியாதையுடன் போற்றி, அவளை படுக்கைமேடையில் அமர்த்தி, சிறந்த அங்க ஆபரணங்களால் அலங்கரித்தான்।