पशु-पाश-पतिविचारः / Inquiry into Paśu, Pāśa, and Pati

Verse 1

मुनय ऊचुः । यो ऽयं पशुरिति प्रोक्तो यश्च पाश उदाहृतः । अभ्यां विलक्षणः कश्चित्कोयमस्ति तयोः पतिः

முனிவர்கள் கூறினர்—‘பசு’ எனப்படும் கட்டுண்ட உயிரும், ‘பாசம்’ எனப்படும் பந்தமும்—இவ்விரண்டினும் வேறான அந்தத் தத்துவம் யார்? அவர்களின் ‘பதி’ எனும் ஆண்டவன் யார்?

Verse 2

वायुरुवाच । अस्ति कश्चिदपर्यंतरमणीयगुणाश्रयः । पतिर्विश्वस्य निर्माता पशुपाशविमोचनः

வாயு கூறினார்—அளவிலா இனிய குணங்களின் ஆதாரமாகிய ஒரு பரமத் தத்துவம் உள்ளது. அவனே உலகின் பதி, படைப்பவன், பசு-பாசத்திலிருந்து விடுவிப்பவன்.

Verse 3

अभावे तस्य विश्वस्य सृष्टिरेषा कथं भवेत् । अचेतनत्वादज्ञानादनयोः पशुपाशयोः

அவர் (பரமேசுவரன்) இல்லையெனில் இந்த உலகச் சிருஷ்டி எவ்வாறு நிகழும்? ஏனெனில் பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) மற்றும் பாசம் (பந்தம்) இரண்டும் அசேதனமும் அஞ்ஞானமும்; அவை தாமே சிருஷ்டிக்குக் காரணமாக இயலாது.

Verse 4

प्रधानपरमाण्वादि यावत्किंचिदचेतनम् । तत्कर्तृकं स्वयं दृष्टं बुद्धिमत्कारणं विना

பிரதானம் முதல் அணு முதலிய அசேதனமான எதுவாயினும், அறிவுள்ள காரணமின்றி தானே கர்த்தாவாக விளைவுகளை உண்டாக்குகிறது என்று எங்கும் காணப்படவில்லை. ஆகவே ஜட ஆதாரம் பரம கர்த்தா அல்ல; சேதனமான பதி-சிவனின் ஆதாரம் அவசியம்.

Verse 5

जगच्च कर्तृसापेक्षं कार्यं सावयवं यतः । तस्मात्कार्यस्य कर्तृत्वं पत्युर्न पशुपाशयोः

உலகம் கர்த்தாவைச் சார்ந்த, அங்கங்களால் ஆன காரியம்; ஆகவே இக்காரியத்தின் கர்த்தൃത്വம் பதி-பரமேஸ்வரனுக்கே உரியது; பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) அல்லது பாசம் (பந்தம்) அல்ல।

Verse 6

पशोरपि च कर्तृत्वं पत्युः प्रेरणपूर्वकम् । अयथाकरणज्ञानमंधस्य गमनं यथा

பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) என்பவனின் கர்த்தൃത്വமும் பதி (பிரபு) தூண்டுதலால் முன்பே நிகழ்கிறது; உண்மை விவேகம் இன்றிய அறிவும் செயலும் குருடனின் நடையைப் போன்றது।

Verse 7

आत्मानं च पृथङ्मत्वा प्रेरितारं ततः पृथक् । असौ जुष्टस्ततस्तेन ह्यमृतत्वाय कल्पते

ஆத்மாவைத் தனித்தென உணர்ந்து, பின்னர் தூண்டுபவனான பதி-ஈசுவரனை ஆத்மாவிலிருந்து வேறென அறிந்தவன், அவரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறான்; அவருடைய அருளால் அமரத்துவம் (மோட்சம்) பெறத் தகுதியடைகிறான்।

Verse 8

पशोः पाशस्य पत्युश्च तत्त्वतो ऽस्ति पदं परम् । ब्रह्मवित्तद्विदित्वैव योनिमुक्तो भविष्यति

பசு (ஜீவன்), பாசம் (பந்தம்), பதி (பரமன்) இவற்றைச் சார்ந்து தத்துவமாக ஒரு பரமப் பதம் உள்ளது. பிரம்மவித்—அதையே உணர்ந்து அறிந்தால்—யோனிமுக்தனாய் பிறவிக் கர்ப்பப் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 9

संयुक्तमेतद्द्वितयं क्षरमक्षरमेव च । व्यक्ताव्यक्तं बिभर्तीशो विश्वं विश्वविमोचकः

இந்த இரட்டைத் தத்துவம்—க்ஷரம், அக்ஷரம்; வெளிப்படை, மறைபடை—இவற்றை ஈசன் தாங்குகின்றான். அவனே உலகைத் தாங்குபவன்; உலகை பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கும் விமோசகன்।

Verse 10

भोक्ता भोग्यं प्रेरयिता मंतव्यं त्रिविधं स्मृतम् । नातः परं विजानद्भिर्वेदितव्यं हि किंचनः

போக்தா (ஜீவன்), போக்யம் (அனுபவப் பொருள் உலகம்), பிரேரயிதா (அந்தர்யாமி ஈசன்) — இம்மூன்றும் தத்துவமாகச் சொல்லப்படுகிறது. இதற்கு அப்பால், உண்மையறிவோர் அறிய வேண்டியது வேறொன்றும் இல்லை।

Verse 11

तिलेषु वा यथा तैलं दध्नि वा सर्पिरर्पितम् । यथापः स्रोतसि व्याप्ता यथारण्यां हुताशनः

எள்ளினுள் எண்ணெய் மறைந்திருப்பதுபோலும், தயிரினுள் நெய் அடங்கியிருப்பதுபோலும்; ஓடும் ஆற்றோட்டத்தில் நீர் எங்கும் பரவியிருப்பதுபோலும், காட்டில் தீ பரவுவதுபோலும்—அவ்வாறே அந்தராத்மாவான பகவான் சிவன் வெளிப்பார்வைக்கு அகப்படாதவராயினும் எல்லா உயிர்களிலும் எல்லா உலகங்களிலும் நிறைந்து விளங்குகிறார்।

Verse 12

एवमेव महात्मानमात्मन्यात्मविलक्षणम् । सत्येन तपसा चैव नित्ययुक्तो ऽनुपश्यति

அவ்வாறே எப்போதும் ஒழுக்கத்தில் நிலைத்த சாதகர், சத்தியமும் தவமும் கொண்டு, தன்னுள்ளே உறையும்—தனிப்பட்ட ஆத்மாவிலிருந்து வேறான—மஹாத்மாவை இடையறாது தெளிவாகக் காண்கிறான்।

Verse 13

य एको जालवानीश ईशानीभिस्स्वशक्तिभिः । सर्वांल्लोकानिमान् कृत्वा एक एव स ईशते १

ஒரே பரம்பொருளான, அனைத்திலும் வியாபித்த வல்லமைமிகு ஈசன், தன் ஈசானி எனப்படும் சக்திகளால் இவ்வுலகங்களையெல்லாம் படைக்கிறான்; ஒருவனாகவே இருந்து அனைத்தையும் ஆள்கிறான்.

Verse 14

एक एव तदा रुद्रो न द्वितीयो ऽस्ति कश्चन । संसृज्य विश्वभुवनं गोप्ता ते संचुकोच यः

அக்காலத்தில் ருத்ரன் ஒருவனே இருந்தான்; இரண்டாம் ஒருவர் எவரும் இல்லை. முழு விஸ்வ-புவனத்தை வெளிப்படுத்தி அவனே காவலனானான்; பிரளயத்தில் அவனே அதை மீண்டும் ஒடுக்கிக் கொள்கிறான்.

Verse 15

विश्वतश्चक्षुरेवायमुतायं विश्वतोमुखः । तथैव विश्वतोबाहुविश्वतः पादसंयुतः

அவருடைய கண்கள் எங்கும் உள்ளன; அவருடைய முகங்களும் எங்கும் உள்ளன. அதுபோல அவருடைய கரங்களும் எங்கும் உள்ளன; அவர் எல்லாத் திசைகளிலும் பாதங்களுடன் கூடியவர். இவ்வாறு அனைத்தையும் ஊடுருவும் பதி (பரமேசன்) உலகில் அந்தர்யாமியாக நிலைகொள்கிறார்.

Verse 16

द्यावाभूमी च जनयन् देव एको महेश्वरः । स एव सर्वदेवानां प्रभवश्चोद्भवस्तथा

ஒரே தேவன்—மகேஸ்வர மகாதேவன்—வானையும் பூமியையும் உண்டாக்குகிறார். அவரே எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஆதியும் தோற்றமும் ஆவார்.

Verse 17

हिरण्यगर्भं देवानां प्रथमं जनयेदयम् । विश्वस्मादधिको रुद्रो महर्षिरिति हि श्रुतिः

இந்த ருத்ரனே தேவர்களின் முதற்பிறவி ஹிரண்யகர்பன் (பிரம்மா) என்பவனை முதலில் உண்டாக்குகிறார். ‘மகರ್ಷி ருத்ரன் வெளிப்பட்ட உலகமெல்லாவற்றையும் விட உயர்ந்தவன்’ என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது.

Verse 18

वेदाहमेतं पुरुषं महांतममृतं ध्रुवम् । आदित्यवर्णं तमसः परस्तात्संस्थितं प्रभुम्

நான் அந்த மகாபுருஷனை அறிகிறேன்—அவர் மகத்தானவர், அமரத்தன்மையுடையவர், நிலையானவர்; சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்து, இருளுக்கு அப்பால் நிலைபெற்ற ஆண்டவர்.

Verse 19

अस्मान्नास्ति परं किंचिदपरं परमात्मनः । नाणीयो ऽस्ति न च ज्यायस्तेन पूर्णमिदं जगत्

பரமாத்மாவிற்கு அப்பால் எதுவும் இல்லை; அவரைவிட நுண்ணதுமில்லை, பெரிதுமில்லை. ஆகவே இந்த முழு உலகமும் அவராலே நிறைந்துள்ளது.

Verse 20

सर्वाननशिरोग्रीवः सर्वभूतगुहाशयः । सर्वव्यापी च भगवांस्तस्मात्सर्वगतश्शिवः

அவருக்கு எல்லா முகங்களும், எல்லா தலைகளும், எல்லா கழுத்துகளும் உள்ளன; எல்லா உயிர்களின் உள்ளக் குகையில் அவர் உறைகிறார். பகவான் அனைத்திலும் பரவி இருப்பதால் சிவன் ‘சர்வகதன்’ என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 21

सर्वतः पाणिपादो ऽयं सर्वतो ऽक्षिशिरोमुखः । सर्वतः श्रुतिमांल्लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति

அவருடைய கை கால்கள் எங்கும் உள்ளன; எங்கும் அவருடைய கண்கள், தலைகள், முகங்கள் உள்ளன. உலகில் அவர் எல்லாத் திசைகளிலும் கேட்பவராய், அனைத்தையும் வியாபித்து அனைத்தையும் சூழ்ந்து நிற்கும் பரமபதி ஆவார்।

Verse 22

सर्वेन्द्रियगुणाभासस्सर्वेन्द्रियविवर्जितः । सर्वस्य प्रभुरीशानः सर्वस्य शरणं सुहृत्

அவர் எல்லா இந்திரியங்களின் குணங்களாகத் தோன்றினாலும், எல்லா இந்திரியங்களையும் கடந்தவர். அவர் அனைத்திற்கும் ஆண்டவன் ஈசானன்; அனைவருக்கும் அடைக்கலம், என்றும் நன்மை செய்யும் நண்பன்।

Verse 23

अचक्षुरपि यः पश्यत्यकर्णो ऽपि शृणोति यः । सर्वं वेत्ति न वेत्तास्य तमाहुः पुरुषं परम्

கண்கள் இல்லாமலும் காண்பவன், காதுகள் இல்லாமலும் கேட்பவன்; அனைத்தையும் அறிந்தவன், ஆனால் யாராலும் முழுமையாக அறிய இயலாதவன்—அவனையே முனிவர்கள் பரமபுருஷன், பரமேஸ்வரன் சிவன் என அறிவிக்கின்றனர்.

Verse 24

अणोरणीयान्महतो महीयानयमव्ययः । गुहायां निहितश्चापि जंतोरस्य महेश्वरः

இந்த அவ்யய மகேஸ்வரன் அணுவினும் நுண்ணியவன், மகத்தினும் மாபெரியவன்; உடலுடைய உயிரின் இதயக் குகையில் அந்தர்யாமி ஆண்டவனாய் மறைந்திருக்கிறான்।

Verse 25

तमक्रतुं क्रतुप्रायं महिमातिशयान्वितम् । धातुः प्रसादादीशानं वीतशोकः प्रपश्यति

அருளால் தாதா (பிரம்மா) ஈசானனைத் தரிசித்தார்—யாகத்திற்குப் புறம்பானவராயினும் எல்லா கர்மங்களின் சாரமாய், ஒப்பற்ற மகிமையால் விளங்குபவர்; அவரைக் கண்டு அவர் துயரமின்றி ஆனார்।

Verse 26

वेदाहमेनमजरं पुराणं सर्वगं विभुम् । निरोधं जन्मनो यस्य वदंति ब्रह्मवादिनः

நான் அவரை அறிவேன்—அழிவிலா அஜரன், ஆதிபுராதனன், எங்கும் நிறைந்த விபு; பிரம்மவாதிகள் கூறுவர்: அவருக்கு பிறப்பின் நிரோதம் உண்டு, ஏனெனில் உடல்-பவத்தின் கட்டாயத்திற்குப் புறம்பானவர் அவர்।

Verse 27

एको ऽपि त्रीनिमांल्लोकान् बहुधा शक्तियोगतः । विदधाति विचेत्यंते १ विश्वमादौ महेश्वरः

ஒருவனாக இருந்தும் மகேஸ்வரன் சக்தியோகத்தால் இம்மூன்று உலகங்களையும் பலவிதமாக வெளிப்படுத்துகிறான். சிந்தியுங்கள்—ஆதியில் இந்த முழு பிரபஞ்சமும் மகேஸ்வரனால் உருவாக்கப்பட்டது।

Verse 28

विश्वधात्रीत्यजाख्या च शैवी चित्रा कृतिः परा । तामजां लोहितां शुक्लां कृष्णामेकां त्वजः प्रजाम्

அந்த உன்னதமான, அதிசயமான ஷைவ சக்தி ‘அஜா’ என்றும் ‘விச்வதாத்ரீ’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள். அவள் பிறப்பற்ற ஒருத்தியே; ஆயினும் சிவப்பு, வெள்ளை, கருப்பு என மூன்று நிறங்களில் தோன்றி உலகங்களும் உயிர்களும் எனப் பிரஜையாக வெளிப்படுகிறாள்।

Verse 29

जनित्रीमनुशेते ऽन्योजुषमाणस्स्वरूपिणीम् । तामेवाजामजो ऽन्यस्तु भक्तभोगा जहाति च

ஒரு ஜீவன் தாயான பிரகிருதியுடன் இணைந்து, அவளையே தன் சொரூபமாகக் கருதி அனுபவிக்கிறான்; ஆனால் மற்றொரு அஜன்—பரமேஸ்வரன்—அதே பிரகிருதியுடன் இருந்தும், பக்தியில் நிலைத்து இன்பங்களைத் துறக்கிறான்।

Verse 30

द्वौ सुपर्णौ च सयुजौ समानं वृक्षमास्थितौ । एको ऽत्ति पिप्पलं स्वादु परो ऽनश्नन् प्रपश्यति

இரு சுபர்ணர்கள் எப்போதும் இணைந்து ஒரே மரத்தில் அமர்ந்துள்ளனர். ஒருவர் இனிய பிப்பலப் பழத்தை உண்ணுகிறார்; மற்றவர் உண்ணாமல் சாட்சியாக மட்டும் நோக்குகிறார். அதுபோல் ஒரே உடலில் பசு கர்மப் பலனைச் சுவைக்கிறது; பதி—சிவன்—பற்றற்ற தூய சாட்சியாகத் திகழ்கிறான்।

Verse 31

वृक्षेस्मिन् पुरुषो मग्नो गुह्यमानश्च शोचति । जुष्टमन्यं यदा पश्येदीशं परमकारणम्

இந்தச் சம்சார மரத்தில் மூழ்கிய ஜீவன், மறைப்பால் மூடப்பட்டு துயருறுகின்றான். ஆனால் தன்னிலிருந்து வேறான, எப்போதும் துணையாய் இருக்கும், பரம காரணமான ஈசனை அவன் காணும் போது அவன் சோகம் நீங்குகிறது.

Verse 32

तदास्य महिमानं च वीतशोकस्सुखी भवेत् । छंदांसि यज्ञाः ऋतवो यद्भूतं भव्यमेव च

அப்போது அவன் அவருடைய மகிமையை உணர்ந்து, சோகமின்றி இன்பத்தில் நிலைபெறுகிறான். வேதச் சந்தங்கள், யாகங்கள், பருவங்கள், மேலும் கடந்ததும் வருங்காலமும் ஆகிய அனைத்தும் அவரிலேயே நிலை கொண்டுள்ளன.

Verse 33

मायी विश्वं सृजत्यस्मिन्निविष्टो मायया परः । मायां तु प्रकृतिं विद्यान्मायिनं तु महेश्वरम्

பரம்பொருளாக இருந்தாலும், மாயையை உடைய பரமன் தன் மாயையால் இவ்வுலகில் புகுந்து பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கிறான். மாயையைப் பிரகிருதி என அறி; மாயையின் அதிபதியை மகேஸ்வரன் (சிவன்) என அறி।

Verse 34

तस्यास्त्ववयवैरेव व्याप्तं सर्वमिदं जगत् । सूक्ष्मातिसूक्ष्ममीशानं कललस्यापि मध्यतः

இந்த முழு பிரபஞ்சமும் அவருடைய சொந்த அங்க-சக்திகளால் மட்டுமே நிறைந்துள்ளது. மிகச் சிறியதிலும் மிகச் சிறியவனான ஈசானன், கலலமெனும் நுண்ணிய கருவளர்ச்சி மண்டலத்தின் நடுவிலும் உள்ளுறை ஆண்டவனாய் தங்குகின்றான்।

Verse 35

स्रष्टारमपि विश्वस्य वेष्टितारं च तस्य तु । शिवमेवेश्वरं ज्ञात्वा शांतिमत्यंतमृच्छति

உலகின் படைப்பாளனையும் அதைச் சூழ்ந்து நிற்பவனையும் அறிந்தாலும், சிவனையே பரமேஸ்வரன் (பதி) என்று உணர்வோர் உன்னதமான அமைதியை அடைகின்றார்।

Verse 36

स एव कालो गोप्ता च विश्वस्याधिपतिः प्रभुः । तं विश्वाधिपतिं ज्ञात्वा मृत्युपाशात्प्रमुच्यते

அவரே காலம்; அவரே காவலன்; அவரே உலகின் அதிபதி, பிரபு. அந்த உலகாதிபதியை அறிந்தவன் மரணப் பாசத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்।

Verse 37

घृतात्परं मंडमिव सूक्ष्मं ज्ञात्वा स्थितं प्रभुम् । सर्वभूतेषु गूढं च सर्वपापैः प्रमुच्यते

நெய்யைத் தாண்டிய நுண்ணிய சாரமான மண்டைப் போல மிக நுண்மையாக நிலைத்திருக்கும் பிரபுவை, எல்லா உயிர்களிலும் மறைந்திருப்பவரென அறிந்தால், அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 38

एष एव परो देवो विश्वकर्मा महेश्वरः । हृदये संनिविष्टं तं ज्ञात्वैवामृतमश्नुते

அவரே பரமதேவன்—மகேஸ்வரன், விஸ்வகர்மா. இதயத்தில் உறைந்திருப்பவராக அவரை அறிந்தவன் நிச்சயமாக அமரத்துவம் (மோட்சம்) பெறுவான்।

Verse 39

यदा समस्तं न दिवा न रात्रिर्न सदप्यसत् । केवलश्शिव एवैको यतः प्रज्ञा पुरातनी

எல்லாம் இல்லாதபோது—பகலும் இல்லை, இரவும் இல்லை; சத்தும் இல்லை, அசத்தும் இல்லை—அப்போது ஒரே சிவனே இருந்தான்; அவனிடமிருந்தே ஆதிப் ஞானம் எழுகிறது।

Verse 40

नैनमूर्ध्वं न तिर्यक्च न मध्यं पर्यजिग्रहत् । न तस्य प्रतिमा चास्ति यस्य नाम महद्यशः

மேலிலும் அல்ல, அகலமாகவும் அல்ல, நடுவிலும் அல்ல—யாரும் அவரைச் சூழ்ந்து அளக்க முடியவில்லை. பெருமைமிகு புகழுடைய, பெயரே பிரசித்தமான அவருக்கு வரையறுக்கும் சிலை அல்லது நிலையான ஒப்புமை இல்லை।

Verse 41

अजातमिममेवैके बुद्धा जन्मनि भीरवः । रुद्रस्यास्य प्रपद्यंते रक्षार्थं दक्षिणं सुखम्

சிலர் அறிவில் விழித்திருந்தாலும் பிறப்பை அஞ்சுவர்; ஆகவே பாதுகாப்பிற்காக இவ்வுருத்திரனின் வலப்புற (தட்சிண) மங்களமும் நன்மையும் தரும் சுகப்ரத ரூபத்தில் சரணடைகிறார்கள்।

Verse 42

द्वे अक्षरे ब्रह्मपरे त्वनंते समुदाहृते । विद्याविद्ये समाख्याते निहिते यत्र गूढवत्

அங்கே இரண்டு எழுத்துகள் பரம்பிரம்மம் என—முடிவில்லாததும் அளவில்லாததும் என—பிரகடனமாக்கப்பட்டன. அவற்றிலேயே ‘வித்யா’ ‘அவித்யா’ என்ற இரண்டும் ரகசியமாக, மறைவிடத்தில் வைத்ததுபோல் பதிந்துள்ளன।

Verse 43

क्षरं त्वविद्या ह्यमृतं विद्येति परिगीयते । ते उभे ईशते यस्तु सो ऽन्यः खलु महेश्वरः

அவித்யை ‘க்ஷர’ (நாசமடையும்) எனவும், வித்யை ‘அம்ருத’ (அழியாதது) எனவும் போற்றப்படுகிறது; ஆனால் இவ்விரண்டையும் ஆள்பவன் இவற்றிற்கு அப்பாற்பட்டவன்—அவனே மகேஸ்வரன் (சிவன்).

Verse 44

एकैकं बहुधा जालं विकुर्वन्नेकवच्च यः । सर्वाधिपत्यं कुरुते सृष्ट्वा सर्वान् प्रतापवान्

ஒருவனாக இருந்தும் படைப்பின் பல்வகை வலையைக் விரித்தும், இன்னும் ஒருவனாகவே நிலைத்திருப்பவன்—அந்த வல்லமைமிக்க ஆண்டவன் அனைத்தையும் படைத்து அனைத்தின்மேலும் ஆட்சி செலுத்துகிறான்.

Verse 45

दिश ऊर्ध्वमधस्तिर्यक्भासयन् भ्राजते स्वयम् । यो निःस्वभावादप्येको वरेण्यस्त्वधितिष्ठति

அவன் தன் சக்தியாலேயே தானே ஒளிர்ந்து, மேலே, கீழே, குறுக்காக—எல்லாத் திசைகளையும் பிரகாசப்படுத்துகிறான். இயல்புக் குணங்களுக்குப் அப்பாற்பட்டவனாயினும் ஒருவனாகிய அந்த வணங்கத்தக்கவன் அனைத்தையும் ஆள்ந்து நிலைநிறுத்துகிறான்.

Verse 46

स्वभाववाचकान् सर्वान् वाच्यांश्च परिणामयन् । गुणांश्च भोग्यभोक्तृत्वे तद्विश्वमधितिष्ठति

இயல்பை வெளிப்படுத்தும் அனைத்தையும், அவற்றால் குறிக்கப்படும் பொருள்களையும் மாற்றியமைத்து, குணங்களை ‘போக்யம்’ மற்றும் ‘போக்தா’ என்ற நிலைகளாக வடிவமைத்து—அந்த பரமேசுவரன் இம்முழு பிரபஞ்சத்தையும் அதிஷ்டித்து தாங்குகின்றான்.

Verse 47

ते वै गुह्योपणिषदि गूढं ब्रह्म परात्परम् । ब्रह्मयोनिं जगत्पूर्वं विदुर्देवा महर्षयः

அந்த இரகசிய உபநிஷத் உபதேசத்தின் மூலம் தேவர்களும் மகரிஷிகளும், சாதாரணக் கண்களுக்கு மறைந்த, பராத்பரமான பரம்பிரம்மத்தை அறிந்தனர்—அவர் பிரம்மாவின் யோனி-காரணமும், உலகிற்கு முன்பிருந்த ஆதிகாரணமும் ஆவார்.

Verse 48

भावग्राह्यमनीहाख्यं भावाभावकरं शिवम् । कलासर्गकरं देवं ये विदुस्ते जहुस्तनुम्

சிவனை உண்மையாக அறிந்தவர்கள்—உள்ளுணர்வால் மட்டுமே அறியப்படுபவர், ‘அநீஹ’ (விருப்பமற்றவர்) எனப் போற்றப்படுபவர், பாவமும் அபாவமும் நிகழச் செய்பவர், கலைகளால் படைப்பை விரிப்பவர் ஆகிய தேவனை அறிந்தோர்—உடலைத் துறக்கின்றனர் (மோட்சம் அடைகின்றனர்).

Verse 49

स्वभावमेके मन्यंते कालमेके विमोहिताः । देवस्य महिमा ह्येष येनेदं भ्राम्यते जगत्

சிலர் இதை ஸ்வபாவம் (இயல்பு) எனக் கருதுவர்; சிலர் மயக்கத்தில் இதை காலம் எனக் கூறுவர். ஆனால் இது தேவனின் மகிமையே; இதனால் இவ்வுலகம் சுழல்கிறது.

Verse 50

येनेदमावृतं नित्यं कालकालात्मना यतः । तेनेरितमिदं कर्म भूतैः सह विवर्तते

எதனால் இவ்வுலகம் முழுதும் நித்தம் கால-சுவரூபமாக மூடப்பட்டுள்ளது, அந்தப் பரமத் தத்துவத்தாலே இக்கர்மம் தூண்டப்பட்டு உயிர்களோடு சேர்ந்து சுழன்று விரிகிறது.

Verse 51

तत्कर्म भूयशः कृत्वा विनिवृत्य च भूयशः । तत्त्वस्य सह तत्त्वेन योगं चापि समेत्य वै

அந்தத் தவ-கர்மத்தை மீண்டும் மீண்டும் செய்து, வெளிப்புறச் செயலில் இருந்து மீண்டும் மீண்டும் விலகி, சாதகர் உண்மையிலே யோகத்தை அடைகிறார்—தத்துவத்தைத் தத்துவத்தோடு ஒன்றாக்கி—சிவப்-பதி வழியில் தத்துவங்களின் உண்மையை ஒருமைப்படுத்தி அதையும் கடக்கிறார்.

Verse 52

अष्टाभिश्च त्रिभिश्चैवं द्वाभ्यां चैकेन वा पुनः । कालेनात्मगुणैश्चापि कृत्स्नमेव जगत्स्वयम्

எட்டினாலும், மூன்றினாலும், அதுபோல இரண்டினாலும், மீண்டும் ஒன்றினாலும்; மேலும் காலத்தாலும் தன் இயல்புச் சக்திகளாலும், ஆண்டவன் தானே தன்னிச்சையாக இம்முழு உலகமாக முழுமையாய் ஆகிறான்.

Verse 53

गुणैरारभ्य कर्माणि स्वभावादीनि योजयेत् । तेषामभावे नाशः स्यात्कृतस्यापि च कर्मणः

குணங்களுக்கேற்ப செயல்களைத் தொடங்கி, அவற்றை தன் இயல்பு முதலியவற்றோடு இணைக்க வேண்டும். அவை இல்லையெனில், செய்த செயலும் அழிந்து அதன் பலன் கெடும்.

Verse 54

कर्मक्षये पुनश्चान्यत्ततो याति स तत्त्वतः । स एवादिस्स्वयं योगनिमित्तं भोक्तृभोगयोः

கர்மம் க்ஷயமானபோது ஜீவன் உண்மையிலே மற்றொரு நிலையிற்குச் செல்கிறது. அந்த ஆதிசிவனே யோகத்தின் காரணமும், போக்தா–போக்யம் இரண்டிற்கும் ஆதாரமும் ஆவான்.

Verse 55

परस्त्रिकालादकलस्स एव परमेश्वरः । सर्ववित्त्रिगुणाधीशो ब्रह्मसाक्षात्परात्परः

மூன்று காலங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட, நிஷ்கலனும் பராத்பரனுமான அவர் ஒருவரே பரமேஸ்வரன். அவர் சர்வஞ்ஞன், திரிகுணாதீசன், சாக்ஷாத் பிரம்மஸ்வரூபன், உச்சத்திற்கும் மேலானவன்।

Verse 56

तं विश्वरूपमभवं भवमीड्यं प्रजापतिम् । देवदेवं जगत्पूज्यं स्वचित्तस्थमुपास्महे

நாம் அந்த விஸ்வரூபனாகிய, அஜனாகிய, போற்றத்தக்க ‘பவ’ பரமனை—பிரஜாபதியை, தேவர்களின் தேவனை, உலகம் வணங்கத்தக்கவனை—தன் சித்தத்தில் உறைவானை வழிபடுகிறோம்।

Verse 57

कालादिभिः परो यस्मात्प्रपञ्चः परिवर्तते । धर्मावहं पापनुदं भोगेशं विश्वधाम च

அவர் காலம் முதலியவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்டவர்; ஆகையால் வெளிப்பட்ட பிரபஞ்சம் அனைத்தும் அவருடைய சக்தியாலேயே சுழன்று மாறுகிறது. அவர் தர்மம் அளிப்பவன், பாவம் நீக்குபவன், போகங்களின் அதிபதி, உலகின் தாமம்—பரமபதி சிவன்।

Verse 58

तमीश्वराणां परमं महेश्वरं तं देवतानां परमं च दैवतम् । पतिं पतीनां परमं परस्ताद्विदाम देवं भुवनेश्वरेश्वरम्

நாம் அந்த தேவன்—மகாதேவனை—அறிகிறோம்; அவர் ஈசவர்களில் பரம மகேஸ்வரன், தேவர்களில் பரம தெய்வம், ஆண்டவர்களின் ஆண்டவன், அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவன்; உலகாதிபதிகளுக்கும் அதிபதி.

Verse 59

न तस्य विद्येत कार्यं कारणं च न विद्यते । न तत्समो ऽधिकश्चापि क्वचिज्जगति दृश्यते

அவருக்குச் செய்யவேண்டிய காரியம் (விளைவு) இல்லை; அவரை உண்டாக்கும் காரணமும் இல்லை. உலகில் எங்கும் அவருக்கு இணையானவரும் இல்லை; அவரை மீறியவரும் இல்லை.

Verse 60

परास्य विविधा शक्तिः श्रुतौ स्वाभाविकी श्रुता । ज्ञानं बलं क्रिया चैव याभ्यो विश्वमिदं कृतम्

வேதங்களில் பரமேசுவரனுக்கு இயல்பாகவே பலவகை சக்திகள் உள்ளன என்று உரைக்கப்படுகிறது. ஞானசக்தி, பலசக்தி, கிரியாசக்தி—இவற்றாலே இவ்வுலகம் முழுதும் தோன்றியது.

Verse 61

तस्यास्ति पतिः कश्चिन्नैव लिंगं न चेशिता । कारणं कारणानां च स तेषामधिपाधिपः

அவளுக்கொரு ஆண்டவன் உண்டு—அவர் எந்தக் கட்டுப்படுத்தும் குறியீட்டாலும் (லிங்கம்) வரையறுக்கப்படாதவர்; வேறொருவராலும் ஆளப்படாதவர். அவரே காரணங்களின் காரணம்; எல்லா அதிபதிகளுக்கும் அதிபதி.

Verse 62

न चास्य जनिता कश्चिन्न च जन्म कुतश्चन । न जन्महेतवस्तद्वन्मलमायादिसंज्ञकाः

அவருக்கு யாரும் தந்தையல்ல; அவருடைய பிறப்பும் எங்கிருந்தும் அல்ல. அதுபோல அவருக்கு பிறப்புக்காரணங்களும் இல்லை—‘மலம்’ (அசுத்தம்), ‘மாயை’ முதலியன போன்றவை.

Verse 63

स एकस्सर्वभूतेषु गूढो व्याप्तश्च विश्वतः । सर्वभूतांतरात्मा च धर्माध्यक्षस्स कथ्यते

அவர் ஒருவனே; எல்லா உயிர்களிலும் மறைந்து இருந்து, அனைத்துத் திசைகளிலும் உலகமெங்கும் பரவி நிற்கிறார். எல்லா உயிர்களின் அந்தராத்மாவாக அவர் ‘தர்மாத்யக்ஷன்’ எனப் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 64

सर्वभूताधिवासश्च साक्षी चेता च निर्गुणः । एको वशी निष्क्रियाणां बहूनां विवशात्मनाम्

அவர் எல்லா உயிர்களிலும் குடியிருப்பவர்; சாட்சி, உள்ளறிவாளர், குணங்களைக் கடந்த நிர்குணன். கட்டுண்டு வலியற்ற பல ஜீவர்களின்—சுதந்திரத்தில் செயலற்றவர்களின்—ஒரே அரசாளும் கட்டுப்படுத்தும் இறைவன் அவரே.

Verse 65

नित्यानामप्यसौ नित्यश्चेतनानां च चेतनः । एको बहूनां चाकामः कामानीशः प्रयच्छति

அவர் நித்தியர்களிடையிலும் நித்தியன்; சைதன்யமுள்ளவர்களிடையிலும் பரம சைதன்யன். பலரிடையே ஒருவனாக இருந்தும் அவர் ஆசையற்றவன்; ஆயினும் ஈசனாக அனைவருக்கும் விரும்பிய பொருட்களையும் (அவற்றின் பலன்களையும்) அருள்கிறார்.

Verse 66

सांख्ययोगाधिगम्यं यत्कारणं जगतां पतिम् । ज्ञात्वा देवं पशुः पाशैस्सर्वैरेव विमुच्यते

பந்தப்பட்ட ஆன்மா (பசு) சாங்க்யமும் யோகமும் மூலம் அறியத்தக்க, உலகங்களின் காரணமாகிய அனைத்துலகப் பதி பரமசிவனை உண்மையாக அறிந்தால், அவன் எல்லாப் பாசங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 67

विश्वकृद्विश्ववित्स्वात्मयोनिज्ञः कालकृद्गुणी । प्रधानः क्षेत्रज्ञपतिर्गुणेशः पाशमोचकः

அவரே உலகை உருவாக்குபவர், உலகை அறிபவர்; தம் ஆத்மத்தின் ஆதார மூலத்தையும் அறிபவர். காலத்தை விதிப்பவர்; குணங்களை உடையவரும் அவற்றின் அதிபதியும். அவரே பிரதானம்; க்ஷேத்ரஜ்ஞன் (ஜீவன்) என்பவனின் பதி; குணேசன்; பாசங்களை அறுத்து விடுதலை அளிக்கும் பாசமோசகர்।

Verse 68

ब्रह्माणं विदधे पूर्वं वेदांश्चोपादिशत्स्वयम् । यो देवस्तमहं बुद्ध्वा स्वात्मबुद्धिप्रसादतः

யார் முதலில் பிரம்மாவை உருவாக்கி, தாமே வேதங்களை உபதேசித்தாரோ—உள்ளார்ந்த ஆத்மபுத்தியின் அருளால் அவரை உணர்ந்து, அந்த இறைவனையே நான் அறிந்தேன்.

Verse 69

मुमुक्षुरस्मात्संसारात्प्रपद्ये शरणं शिवम् । निष्फलं निष्क्रियं शांतं निरवद्यं निरंजनम्

இந்த சம்சாரச் சுழலிலிருந்து விடுதலை வேண்டி நான் சிவனைச் சரணடைகிறேன்—பலனற்றவர், செயல் அற்றவர், பரம சாந்தர், குற்றமற்றவர், நிரஞ்சனர்.

Verse 70

अमृतस्य परं सेतुं दग्धेंधनमिवानिलम् । यदा चर्मवदाकाशं वेष्टयिष्यंति मानवाः

மனிதர்கள் ஆகாயத்தை தோல் போலச் சுற்றிப் பிணைக்க முயலும் போதும், சாம்பலான எரிபொருளைப் போலக் காற்றைப் பிடிக்க முயலும் போதும்—அப்போதுதான் அமிர்தத்தின் அந்த உச்ச எல்லையை யாரும் கடக்க முடியும்; அதாவது சாதாரண வழிகளில் அது இயலாதது.

Verse 71

तदा शिवमविज्ञाय दुःखस्यांतो भविष्यति । तपःप्रभावाद्देवस्य प्रसादाच्च महर्षयः

அப்போது, சிவனை உண்மையாக அறியாவிட்டாலும், ஓ மகரிஷிகளே, தவத்தின் வலிமையாலும் தேவனின் அருள்பிரசாதத்தாலும் துயரத்திற்கு முடிவு நிச்சயமாக உண்டாகும்।

Verse 72

अत्याश्रमोचितज्ञानं पवित्रं पापनाशनम् । वेदांते परमं गुह्यं पुराकल्पप्रचोदितम्

இது உயர்ந்த ஆசிரமத்திற்கே உரிய ஞானம்—புனிதமும் பாவநாசகமும். வேதாந்தத்தில் நிலைபெற்ற மிக இரகசிய உபதேசம்; பண்டைய கல்பங்களிலிருந்தே விதிக்கப்பட்டது।

Verse 73

ब्रह्मणो वदनाल्लब्धं मयेदं भाग्यगौरवात् । नाप्रशांताय दातव्यमेतज्ज्ञानमनुत्तमम्

பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து, என் பெரும் பாக்கியத்தின் பெருமையால் இதை நான் பெற்றேன். இந்த ஒப்பற்ற ஞானத்தை அமைதியற்ற (அடக்கமற்ற) ஒருவருக்கு அளிக்கக் கூடாது.

Verse 74

न पुत्रायाशुवृत्ताय नाशिष्याय च सर्वथा । यस्य देवे पराभक्तिर्यथा देवे तथा गुरौ

தீய நடத்தையுடைய மகனுக்கும், உண்மையான சீடன் அல்லாதவருக்கும் இந்த உபதேசம் எவ்விதத்திலும் வழங்கப்படக் கூடாது. தேவனிடம் பரம பக்தி கொண்டு, தேவனுக்கு இருப்பதுபோலவே குருவிடமும் அதே பக்தி உடையவருக்கே இதை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 75

तस्यैते कथिताह्यर्थाः प्रकाशंते महात्मनः । अतश्च संक्षेपमिदं शृणुध्वं शिवः परस्तात्प्रकृतेश्च पुंसः

அந்த மகாத்மாவுக்கு விளக்கப்பட்ட பொருள்கள் தெளிவாகப் பிரகாசிக்கின்றன. ஆகவே இப்போது சுருக்கமான முடிவைக் கேளுங்கள்—சிவன் பிரகிருதியையும் கடந்தவன்; புருஷனையும் கடந்தவன்.

Verse 76

स सर्गकाले च करोति सर्वं संहारकाले पुनराददाति

அவரே படைப்புக் காலத்தில் அனைத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார்; அழிவுக் காலத்தில் மீண்டும் அனைத்தையும் தன்னுள்ளே ஒடுக்கிக் கொள்கிறார்।