वीरभद्रक्रोधशमनं देवस्तुतिश्च (Pacification of Vīrabhadra and the Gods’ Hymn)

Verse 1

वायुरुवाच । इति सञ्छिन्नभिन्नांगा देवा विष्णुपुरोगमाः । क्षणात्कष्टां दशामेत्य त्रेसुः स्तोकावशेषिता

வாயு கூறினார்—இவ்வாறு விஷ்ணுவை முன்னணியாகக் கொண்ட தேவர்கள், உறுப்புகள் துண்டுண்டாகச் சிதைந்த நிலையில், ஒரு கணத்தில் துயரமான நிலையடைந்தனர். சிறிதளவு வலமே மீதமிருந்ததால் அவர்கள் அச்சத்தில் நடுங்கினர்.

Verse 2

त्रस्तांस्तान्समरे वीरान् देवानन्यांश्च वै गणाः । प्रमथाः परमक्रुद्धा वीरभद्रप्रणोदिताः

அந்தப் போரில் வீரபத்ரன் தூண்ட, பேர்கோபம் கொண்ட பிரமத கணங்கள் அச்சமுற்ற வீர தேவர்களையும் மற்றவர்களையும் தாக்கினர்.

Verse 3

प्रगृह्य च तथा दोषं निगडैरायसैर्दृढैः । बबन्धुः पाणिपादेषु कंधरेषूदरेषु च

அவனை அவ்வாறு பிடித்து, அந்தக் குற்றவாளியை உறுதியான இரும்புக் கட்டுகளால் கட்டினர்—கைகளிலும் கால்களிலும், மேலும் கழுத்திலும் வயிற்றிலும்.

Verse 4

तस्मिन्नवसरे ब्रह्मा भद्रमद्रीन्द्रजानुतम् । सारथ्याल्लब्धवात्सल्यः प्रार्थयन् प्रणतो ऽब्रवीत्

அந்த வேளையில் பிரம்மா—சாரதியாகச் சேவை செய்து அன்பு நிறைந்த நம்பிக்கையைப் பெற்றவனாய்—வணங்கி, மலைமன்னன் மீது முழங்கால் மடக்கி இருந்த அந்த மங்களமூர்த்தியிடம் பணிவுடன் வேண்டி உரைத்தான்।

Verse 5

अलं क्रोधेन भगवन्नष्टाश्चैते दिवौकसः । प्रसीद क्षम्यतां सर्वं रोमजैस्सह सुव्रत

பகவானே, கோபம் போதும்; இவ்வானுலக வாசிகள் ஏற்கனவே அழிந்துவிட்டனர். அருள்புரிவாயாக; நற்கடமை உடையவனே, ரோமஜர்களுடன் அனைத்தையும் மன்னித்தருள்வாயாக।

Verse 6

एवं विज्ञापितस्तेन ब्रह्मणा परमेष्ठिना । शमं जगाम संप्रीतो गणपस्तस्य गौरवात्

பரமேஷ்டி பிரம்மா இவ்வாறு விண்ணப்பித்தபோது கணபன் (கணேசன்) மகிழ்ந்தான்; பிரம்மாவின் பெருமையை மதித்து அமைதியடைந்து தன்னை அடக்கிக் கொண்டான்।

Verse 7

देवाश्च लब्धावसरा देवदेवस्य मंत्रिणः । धारयन्तो ऽञ्जलीन्मूर्ध्नि तुष्टुवुर्विविधैः स्तवैः

அப்போது தேவர்கள்—உகந்த தருணம் கிடைத்ததும்—தேவதேவனின் அமைச்சர்களுடன், தலைமேல் கைகூப்பை வைத்துக் கொண்டு, பலவகைத் துதிகளால் அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 8

देवा ऊचुः । नमः शिवाय शान्ताय यज्ञहन्त्रे त्रिशूलिने । रुद्रभद्राय रुद्राणां पतये रुद्रभूतये

தேவர்கள் கூறினர்—சாந்தரான சிவனுக்கு நமஸ்காரம்; அநீதியான யாகங்களை அழிப்பவரும் திரிசூலதாரியும் ஆனவருக்கு; புனித ருத்ரனுக்கு, ருத்ரர்களின் அதிபதிக்கு, ருத்ரமே வடிவானவருக்கு நமः।

Verse 9

कालाग्निरुद्ररूपाय कालकामांगहारिणे । देवतानां शिरोहन्त्रे दक्षस्य च दुरात्मनः

காலாக்னிருத்ர ரூபனாய், காலனும் காமனும் ஆகியோரின் அங்கங்களை அறுப்பவனாய், தேவர்களின் சிரச்சேதகனாய், துராத்மா தக்ஷனைத் தண்டித்தவனாகிய இறைவனுக்கு வணக்கம்।

Verse 10

संसर्गादस्य पापस्य दक्षस्याक्लिष्टकर्मणः । शासिताः समरे वीर त्वया वयमनिन्दिता

வீரனே! அயராது செயல்படுபவனாயினும், இந்தப் பாவி தக்ஷனுடன் சேர்ந்ததினால், குற்றமற்ற நாங்கள் கூட போரில் உம்மால் தண்டிக்கப்பட்டோம்.

Verse 11

दग्धाश्चामी वयं सर्वे त्वत्तो भीताश्च भो प्रभो । त्वमेव गतिरस्माकं त्राहि नश्शरणागतान्

ஓ பிரபுவே! நாங்கள் அனைவரும் எரிந்து வாடி, உம்மால் அஞ்சுகிறோம். நீரே எங்களின் ஒரே சரணம்; சரணடைந்த எங்களை காத்தருள்வீராக.

Verse 12

वायुरुवाच । तुष्टस्त्वेवं स्तुतो देवान् विसृज्य निगडात्प्रभुः । आनयद्देवदेवस्य समीपममरानिह

வாயு கூறினார்: இவ்வாறு போற்றப்பட்டபோது பிரபு மகிழ்ந்து, தேவர்களை விலங்குகளிலிருந்து விடுவித்து, இங்கேயே அந்த அமரர்களை தேவர்களின் தேவன் மகாதேவனின் அருகே அழைத்துச் சென்றார்.

Verse 13

देवोपि तत्र भगवानन्तरिक्षे स्थितः प्रभुः । सगणः सर्वगः शर्वस्सर्वलोकमहेश्वरः

அங்கேயும் பகவான் ஆண்டவன் ஆகாய நடுவில் நிலைத்திருந்தார்—தம் கணங்களுடன்; அனைத்திலும் நிறைந்த சர்வன், எல்லா உலகங்களின் மகேஸ்வரன்.

Verse 14

तं दृष्ट्वा परमेशानं देवा विष्णुपुरोगमाः । प्रीता अपि च भीताश्च नमश्चक्रुर्महेश्वरम्

பரமேசானை கண்டதும் விஷ்ணு முன்னணியில் இருந்த தேவர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தும், அதேவேளை பக்தி-அச்சத்தால் நடுங்கியும், மகேஸ்வரனை வணங்கினர்.

Verse 15

दृष्ट्वा तानमरान्भीतान्प्रणतार्तिहरो हरः । इदमाह महादेवः प्रहसन् प्रेक्ष्य पार्वतीम्

அச்சமுற்ற தேவர்களைப் பார்த்து, சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்கும் ஹரன் மென்மையாகச் சிரித்து, பார்வதியை நோக்கி மகாதேவன் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 16

महादेव उवाच । माभैष्ट त्रिदशास्सर्वे यूयं वै मामिकाः प्रजाः । अनुग्रहार्थमेवेह धृतो दंडः कृपालुना

மகாதேவர் கூறினார்—அனைத்து தேவர்களே, அஞ்சாதீர்கள்; நீங்கள் நிச்சயமாக என் சொந்தப் பிரஜைகள். அருளளிக்கவே கருணையுடன் நான் இங்கு தண்டத்தை ஏந்தினேன்.

Verse 17

भवतां निर्जराणां हि क्षान्तो ऽस्माभिर्व्यतिक्रमः । क्रुद्धेष्वस्मासु युष्माकं न स्थितिर्न च जीवितम्

அமர தேவர்களே, உங்கள்மீது நிகழ்ந்த குற்றத்தை நாங்கள் பொறுத்து மன்னித்தோம். ஆனால் நீங்கள் எங்கள்மீது கோபித்தால், உங்களுக்கு நிலைபேறு இல்லை; உயிரும் இல்லை.

Verse 18

वायुरुवाच । इत्युक्तास्त्रिदशास्सर्वे शर्वेणामिततेजसा । सद्यो विगतसन्देहा ननृतुर्विबुधा मुदा

வாயு கூறினார்—அளவற்ற ஒளியுடைய சர்வன் (சிவன்) இவ்வாறு உரைத்ததும், எல்லாத் தேவரும் உடனே சந்தேகமின்றி மகிழ்ச்சியால் நடனம் செய்தனர்।

Verse 19

प्रसन्नमनसो भूत्वानन्दविह्वलमानसाः । स्तुतिमारेभिरे कर्तुं शंकरस्य दिवौकसः

மனம் அமைதியடைந்து, ஆனந்தத்தில் திளைத்த உள்ளத்துடன், விண்ணுலகத் தேவர்கள் சங்கரனைப் போற்றிப் பாடத் தொடங்கினர்।

Verse 20

देवा ऊचुः । त्वमेव देवाखिललोककर्ता पाता च हर्ता परमेश्वरो ऽसि । कविष्णुरुद्राख्यस्वरूपभेदै रजस्तमस्सत्त्वधृतात्ममूर्ते

தேவர்கள் கூறினர்—நீயே எல்லா உலகங்களின் படைப்பாளி, காப்பவன், ஒடுக்கி (சம்ஹரிப்பவன்); நீயே பரமேசுவரன். ‘க’ (பிரம்மா), விஷ்ணு, ருத்ரன் எனும் ரூபவேறுபாடுகளால் வெளிப்படும், ரஜஸ்-தமஸ்-சத்துவ குணங்களைத் தாங்கிய ஆத்மமூர்த்தியே!

Verse 21

सर्वमूर्ते नमस्ते ऽस्तु विश्वभावन पावन । अमूर्ते भक्तहेतोर्हि गृहीताकृतिसौख्यद

எல்லா ரூபங்களுமாய் விளங்கும் இறைவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; உலகைத் தாங்கி வளர்க்கும் பரிசுத்தனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ரூபமற்றவனே, பக்தர்களுக்காகவே நீ ரூபம் ஏற்று, அந்த சாகார சன்னிதியின் இன்பத்தை அருள்கிறாய்।

Verse 22

चंद्रो ऽगदो हि देवेश कृपातस्तव शंकर । निमज्जनान्मृतः प्राप सुखं मिहिरजाजलिः

தேவேச சங்கரா! உமது கருணையால் சந்திரன் நோயின்றி ஆனான். மேலும் மிஹிரஜாஜலியும் மூழ்கி இறந்தபின்பும் உமது அருளால் நல்வாழ்வு (சுகநிலை) பெற்றான்।

Verse 23

सीमन्तिनी हतधवा तव पूजनतः प्रभो । सौभाग्यमतुलं प्राप सोमवारव्रतात्सुतान्

ஓ பிரபுவே! கணவரை இழந்த சீமந்தினி உம்மை வழிபட்டதால் ஒப்பற்ற சௌபாக்கியம் பெற்றாள்; திங்கட்கிழமை விரதத்தால் புதல்வர்களையும் அடைந்தாள்.

Verse 24

श्रीकराय ददौ देवः स्वीयं पदमनुत्तमम् । सुदर्शनमरक्षस्त्वं नृपमंडलभीतितः

தேவன் ஸ்ரீகரருக்கு தன் ஒப்பற்ற பதத்தை அளித்தான்; மேலும், ஓ சுதர்சனனே! அரசர் வட்டங்களால் எழும் அச்சத்திலிருந்து நீ அவனை (அவ்வுலகை) காத்தாய்.

Verse 25

मेदुरं तारयामास सदारं च घृणानिधिः । शारदां विधवां चक्रे सधवां क्रियया भवान्

கருணைக் கடல் மெதுரனை அவன் மனைவியுடன் காத்தருளினான்; ஓ பவனே (சிவனே)! உமது புனிதக் கிரியாபலத்தால் விதவையான சாரதா மீண்டும் சதவையாக ஆனாள்.

Verse 26

भद्रायुषो विपत्तिं च विच्छिद्य त्वमदाः सुखम् । सौमिनी भवबन्धाद्वै मुक्ता ऽभूत्तव सेवनात्

பத்ராயுஷனுக்கு வந்த பேரிடரை வெட்டி நீ அவனுக்கு இன்பம் அளித்தாய்; மேலும் சௌமினி உம்மைச் சேவித்ததால் நிச்சயமாக பவபந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றாள்.

Verse 27

विष्णुरुवाच । त्वं शंभो कहरीशाश्च रजस्सत्त्वतमोगुणैः । कर्ता पाता तथा हर्ता जनानुग्रहकांक्षया

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ ஷம்போ! நீயே பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரனும் ஆவாய். ரஜஸ், சத்த்வம், தமஸ் எனும் குணங்களால் உயிர்களுக்கு அருள் செய்ய விரும்பி நீ படைப்பவன், காப்பவன், அழிப்பவனாகிறாய்।

Verse 28

सर्वगर्वापहारी च सर्वतेजोविलासकः । सर्वविद्यादिगूढश्च सर्वानुग्रहकारकः

அவர் எல்லா அகந்தையையும் அகற்றுபவர்; எல்லா ஒளி-வீரியத்தின் லீலாவிலாசம் அவரே. எல்லா கல்வி மற்றும் அதன் மறைபொருள்களில் மறைந்திருந்து, அனைவருக்கும் அருள் வழங்குபவர்.

Verse 29

त्वत्तः सर्वं च त्वं सर्वं त्वयि सर्वं गिरीश्वर । त्राहि त्राहि पुनस्त्राहि कृपां कुरु ममोपरि

ஓ கிரீஸ்வரா! உம்மிடமிருந்தே அனைத்தும் தோன்றுகிறது; நீரே அனைத்தும்; உம்மிலேயே அனைத்தும் நிலைகொள்கிறது. காப்பாற்று—காப்பாற்று—மீண்டும் காப்பாற்று; என்மேல் கருணை செய்.

Verse 30

अथास्मिन्नन्तरे ब्रह्मा प्रणिपत्य कृतांजलिः । एवं त्ववसरं प्राप्य व्यज्ञापयत शूलिने

அந்த இடைவெளியில் பிரம்மா கைகூப்பி வணங்கி பணிந்தார்; இவ்வாறு உரிய தருணம் கிடைத்ததும், திரிசூலதாரியான சிவனிடம் தம் வேண்டுதலை அறிவித்தார்.

Verse 31

ब्रह्मोवाच । जय देव महादेव प्रणतार्तिविभंजन । ईदृशेष्वपराधेषु को ऽन्यस्त्वत्तः प्रसीदति

பிரம்மா கூறினார்—ஜயம் உண்டாகுக, ஓ தேவா! ஓ மகாதேவா! சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்குபவனே! இத்தகைய குற்றங்களில் உம்மைத் தவிர வேறு யார் அருள்புரிந்து மன்னிப்பார்?

Verse 32

लब्धमानो भविष्यंति ये पुरा निहिता मृधे । प्रत्यापत्तिर्न कस्य स्यात्प्रसन्ने परमेश्वरे

முன்பு போரில் வீழ்த்தப்பட்டவர்கள் மீண்டும் மானமும் பெறுபேறும் அடைவார்கள். பரமேஸ்வரன் பிரசன்னமாயின் யார்க்கு துன்பமோ பின்னடைவோ உண்டாகும்?

Verse 33

यदिदं देवदेवानां कृतमन्तुषु दूषणम् । तदिदं भूषणं मन्येत अंगीकारगौरवात्

தேவர்களின் தேவர்கள் இம்மக்கள்மேல் செய்த எந்தத் தூற்றலாயினும், அதைத் தாழ்மையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளும் பெருமையால் அதையே அணியாகக் கருத வேண்டும்.

Verse 34

इति विज्ञाप्यमानस्तु ब्रह्मणा परमेष्ठिना । विलोक्य वदनं देव्या देवदेवस्स्मयन्निव

பரமேஷ்டி பிரம்மா இவ்வாறு விண்ணப்பித்தபோது, தேவர்களின் தேவனான மகாதேவன் தேவியின் முகத்தை நோக்கி, மெல்லச் சிரிப்பதுபோல் பதிலுரைத்தான்.

Verse 35

पुत्रभूतस्य वात्सल्याद्ब्रह्मणः पद्मजन्मनः । देवादीनां यथापूर्वमंगानि प्रददौ प्रभुः

தமக்கு புதல்வனெனத் திகழ்ந்த தாமரையில் பிறந்த பிரம்மாவின்மேல் தந்தைபோன்ற அன்பால், ஆண்டவன் தேவர்கள் முதலியோரின் அங்கங்களை முன்புபோலவே மீட்டளித்தான்.

Verse 36

प्रथमाद्यैश्च या देव्यो दंडिता देवमातरः । तासामपि यथापूर्वाण्यंगानि गिरिशो ददौ

பிரதமா முதலியோர் தண்டித்த தேவமாதர்களுக்கும் கிரீசன் முன்புபோலவே அங்கங்களை மீட்டளித்தான்.

Verse 37

दक्षस्य भगवानेव स्वयं ब्रह्मा पितामहः । तत्पापानुगुणं चक्रे जरच्छागमुखं मुखम्

அப்போது பிதாமகனாகிய பகவான் பிரம்மா தானே, தக்ஷனின் பாவத்திற்கேற்ப முதிய ஆட்டின் முகம்போன்ற முகத்தை அவனுக்குச் செய்தார்।

Verse 38

सो ऽपि संज्ञां ततो लब्ध्वा स दृष्ट्वा जीवितः सुधी । भीतः कृताञ्जलिः शंभुं तुष्टाव प्रलपन्बहु

பின்பு அவன் உணர்வு பெற்றான்; தன்னை உயிருடன் கண்ட அந்த ஞானி அச்சமுற்று கைகூப்பி, பல வேண்டுதல்வாக்குகளுடன் ஷம்புவைத் துதித்தான்।

Verse 39

दक्ष उवाच । जय देव जगन्नाथ लोकानुग्रहकारक । कृपां कुरु महेशानापराधं मे क्षमस्व ह

தக்ஷன் கூறினான்—ஜயம் உமக்கே, தேவா! ஜகந்நாதா, உலகங்களுக்கு அருள்புரிபவனே. மகேசானே, கருணை செய்து என் குற்றத்தை மன்னிப்பாயாக।

Verse 40

कर्ता भर्ता च हर्ता च त्वमेव जगतां प्रभो । मया ज्ञातं विशेषेण विष्ण्वादिसकलेश्वरः

உலகப் பிரபுவே, படைப்பவன், காப்பவன், அழிப்பவன் நீயே. விஷ்ணு முதலிய எல்லா தேவர்களுக்கும் மேலான பரமேஸ்வரன் நீயே என்று நான் உறுதியாக அறிந்தேன்।

Verse 41

त्वयैव विततं सर्वं व्याप्तं सृष्टं न नाशितम् । न हि त्वदधिकाः केचिदीशास्ते ऽच्युतकादयः

இந்தப் பிரபஞ்சமெல்லாம் உம்மாலேயே விரிந்து, நிறைந்து, படைக்கப்பட்டது; உம்மைத் தவிர இதற்கு அழிவு இல்லை. உம்மை விட உயர்ந்தவர் யாருமில்லை—அச்யுதன் முதலிய ஈசர்களும் அல்லர்।

Verse 42

वायुरुवाच । तं तथा व्याकुलं भीतं प्रलपंतं कृतागसम् । स्मयन्निवावदत्प्रेक्ष्य मा भैरिति १ घृणानिधिः

வாயு கூறினார்—அவனை இவ்வாறு கலங்கியவனாகவும் அஞ்சியவனாகவும், தன் குற்றத்தால் சுமைப்பட்டு புலம்புவதாகவும் கண்ட கருணைநிதி, புன்னகைபோல் கூறினார்—“அஞ்சாதே।”

Verse 43

तथोक्त्वा ब्रह्मणस्तस्य पितुः प्रियचिकीर्षया । गाणपत्यं ददौ तस्मै दक्षायाक्षयमीश्वरः

இவ்வாறு கூறி, தந்தை பிரம்மாவை மகிழ்விக்க விரும்பி, ஈச்வரன் தக்ஷனுக்கு அழியாத கணபதி பதவியை அருளினார்।

Verse 44

ततो ब्रह्मादयो देवा अभिवंद्य कृत २ ंजलिः । तुष्टुवुः प्रश्रया वाचा शंकरं गिरिजाधिपम्

பின்னர் பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் கைகூப்பி வணங்கி, பணிவும் பக்தியும் நிறைந்த சொற்களால் கிரிஜாதிபன் சங்கரனைத் துதித்தனர்।

Verse 45

ब्रह्मादय ऊचुः । जय शंकर देवेश दीनानाथ महाप्रभो । कृपां कुरु महेशानापराधं नो क्षमस्व वै

பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் கூறினர்— ஜய ஜய சங்கரா! தேவேசா, துன்புறுவோரின் நாதா, மகாப்ரபோ. ஹே மகேசானா, அருள் புரிந்து எங்கள் அபராதத்தை நிச்சயமாக மன்னிப்பாயாக.

Verse 46

मखपाल मखाधीश मखविध्वंसकारक । कृपां कुरु मशानापराधं नः क्षमस्व वै

ஹே யாகத்தின் காவலனே, ஹே யாகாதிபதியே, ஹே யாகத்தை (அஹங்காரப் பந்தத்துடன்) அழிப்பவனே! ஹே மகேசானா, அருள் புரிந்து, சுடுகாடு-சடங்குகளுடன் தொடர்புடைய எங்கள் அபராதத்தை நிச்சயமாக மன்னிப்பாயாக.

Verse 47

देवदेव परेशान भक्तप्राणप्रपोषक । दुष्टदण्डप्रद स्वामिन्कृपां कुरु नमो ऽस्तु ते

தேவர்களின் தேவனே, பரமேஸ்வரனே! நீர் பக்தர்களின் உயிர்மூச்சைத் தாங்கி வளர்ப்பவர்; தீயோர்க்குத் தண்டனை அளிப்பவர். ஆண்டவனே, அருள் புரிவாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 48

त्वं प्रभो गर्वहर्ता वै दुष्टानां त्वामजानताम् । रक्षको हि विशेषेण सतां त्वत्सक्तचेतसाम्

பிரபுவே, உம்மை அறியாத தீயோரின் அகந்தையை நீரே அகற்றுகிறீர்; உம்மில் மனம் பற்றிய சத்புருஷர்களுக்கு நீர் சிறப்பான காவலன்.

Verse 49

अद्भुतं चरितं ते हि निश्चितं कृपया तव । सर्वापराधः क्षंतव्यो विभवो दीनवत्सलाः

உமது நடத்தை நிச்சயமாக அதிசயமானது—அது உமது கருணையின் வல்லமையாலே. மகிமைமிக்க தாழ்மையோர்க்கு அருளாளனே, எல்லா குற்றங்களையும் மன்னிப்பாயாக.

Verse 50

वायुरुवाच । इति स्तुतो महादेवो ब्रह्माद्यैरमरैः प्रभुः । स भक्तवत्सलस्स्वामी तुतोष करुणोदधिः

வாயு கூறினார்—பிரம்மா முதலிய அமரர்கள் இவ்வாறு துதித்தபோது, ஆண்டவன் மகாதேவன் மகிழ்ந்தான். பக்தவத்சலனான அந்த ஸ்வாமி, கருணைக் கடல், முழுமையாக திருப்தியடைந்தான்.

Verse 51

चकारानुग्रहं तेषां ब्रह्मादीनां दिवौकसाम् । ददौ नरांश्च सुप्रीत्या शंकरो दीनवत्सलः

துன்புற்றோர்க்கு அருளாளனான சங்கரன், பிரம்மா முதலிய தேவர்களுக்கு அருளைச் செய்தான்; மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களுக்கு உரிய மனிதர்களையும் (உதவியாளர்களாக) அளித்தான்.

Verse 52

स च ततस्त्रिदशाञ्छरणागतान् परमकारुणिकः परमेश्वरः । अनुगतस्मितलक्षणया गिरा शमितसर्वभयः समभाषत

அப்போது பரமகருணை நிறைந்த பரமேசுவரன், சரணடைந்த தேவர்களை மென்மையான புன்னகை கலந்த சொற்களால் உரைத்து, அவர்களின் எல்லாப் பயங்களையும் தணித்து பேசினார்।

Verse 53

शिव उवाच । यदिदमाग इहाचरितं सुरैर्विधिनियोगवशादिव यन्त्रितैः । शरणमेव गतानवलोक्य वस्तदखिलं किल विस्मृतमेव नः

சிவன் கூறினார்—விதியின் கட்டளையால் கட்டுப்பட்டவர்கள்போல் தேவர்கள் இங்கே செய்த குற்றம் எதுவாயினும், நீங்கள் சரணமே புகுந்ததைப் பார்த்து, அதனை முழுவதும் நாங்கள் மறந்துவிட்டோம்।

Verse 54

तदिह यूयमपि प्रकृतं मनस्यविगणय्य विमर्दमपत्रपाः । हरिविरिंचिसुरेन्द्रमुखास्सुखं व्रजत देवपुरं प्रति संप्रति

ஆகவே நீங்களும்—வெட்கமின்றி—மனத்தில் உரியதைப் பொருட்படுத்தாமல் மோதலுக்காக இங்கே வந்தீர்கள். இப்போது ஹரி, விரிஞ்சி, சுரேந்திரன் முதலிய தேவர்தலைவர்களுடன் அமைதியாக உடனே தேவர்நகரம் நோக்கிச் செல்லுங்கள்।

Verse 55

इति सुरानभिधाय सुरेश्वरो निकृतदक्षकृतक्रतुरक्रतुः । सगिरिजानुचरस्सपरिच्छदः स्थित इवाम्बरतोन्तरधाद्धरः

இவ்வாறு தேவர்களை உரைத்த பின், யாகத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவர் (அக்ரது) ஆயினும் தக்ஷனின் யாகத்தைச் சிதைத்த தேவேசன், கிரிஜையின் பணியாளர்களும் தம் பரிவாரமும் உடன், வானில் சிறிது நேரம் நின்றதுபோல் இருந்து மறைந்தார்।

Verse 56

अथ सुरा अपि ते विगतव्यथाः कथितभद्रसुभद्रपराक्रमाः । सपदि खेन सुखेन यथासुखं ययुरनेकमुखाः मघवन्मुखाः

பின்பு அந்த தேவர்களும் துயரம் நீங்கி, பத்ர-சுபத்ரரின் மங்களமான வீரத்தைச் செவிமடுத்து, மகவன் (இந்திரன்) தலைமையில், உடனே வான்வழியாக இலகுவாகவும் மகிழ்வுடனும் தத்தம் விருப்பமான தாமங்களுக்கு சென்றனர்।