दक्षयज्ञदर्शनम् — The Vision of Dakṣa’s Great Sacrifice (and the Onset of Vīrabhadra’s Terror)

Verse 1

वायुरुवाच । ततो विष्णुप्रधानानां सुराणाममितौजसाम् । ददर्श च महत्सत्रं चित्रध्वजपरिच्छदम्

வாயு கூறினார்—அப்போது அவர் விஷ்ணுவை முதன்மையாகக் கொண்ட அளவற்ற ஒளிவீச்சுடைய தேவர்களை கண்டார்; மேலும் பலவண்ணக் கொடிகளும் விழாக்குறிகளும் அலங்கரித்த மாபெரும் சத்திர யாகத்தையும் கண்டார்।

Verse 2

सुदर्भऋतुसंस्तीर्णं सुसमिद्धहुताशनम् । कांचनैर्यज्ञभांडैश्च भ्राजिष्णुभिरलंकृतम्

யாகபூமி சிறந்த தர்ப்பைப் புல்லால் நன்கு விரிக்கப்பட்டிருந்தது; உரிய சமித்துகளால் ஊட்டப்பட்ட ஹோமஅக்னி பிரகாசமாக எரிந்தது. பொன்னாலான யாகப் பாத்திரங்களின் ஒளிவீச்சால் அது அலங்கரித்து ஜொலித்தது.

Verse 3

ऋषिभिर्यज्ञपटुभिर्यथावत्कर्मकर्तृभिः । विधिना वेददृष्टेन स्वनुष्ठितबहुक्रमम्

யாகத்தில் தேர்ந்த முனிவர்கள்—சடங்குகளின் உண்மையான செயற்பாட்டாளர்கள்—வேதம் காட்டிய விதிமுறையின்படி, முறையாகவும் ஒழுங்காகவும், பல நிர்ணயிக்கப்பட்ட படிகளைச் சீராகக் கடைப்பிடித்து யாகத்தை நிறைவேற்றினர்.

Verse 4

देवांगनासहस्राढ्यमप्सरोगणसेवितम् । वेणुवीणारवैर्जुष्टं वेदघोषैश्च बृंहितम्

அவ்விடம் ஆயிரக்கணக்கான தேவமங்கையரால் நிறைந்திருந்தது; அப்சரஸ்களின் கூட்டத்தால் சேவிக்கப்பட்டது. புல்லாங்குழல், வீணை இசை ஒலியால் அது முழங்கியது; வேத மந்திர ஒலியின் எதிரொலியால் மேலும் மகிமை பெற்றது.

Verse 5

दृष्ट्वा दक्षाध्वरे वीरो वीरभद्रः प्रतापवान् । सिंहनादं तदा चक्रे गंभीरो जलदो यथा

தக்ஷனின் யாகத்தைப் பார்த்தவுடன், பராக்கிரமமிக்க வீரன் வீரபத்ரன் அப்போது சிங்கம் போல் கர்ஜித்தான்; அது இடியுடன் கூடிய மேகம்போல் ஆழமாக முழங்கியது.

Verse 6

ततः किलकिलाशब्द आकाशं पूरयन्निव । गणेश्वरैः कृतो जज्ञे महान्न्यक्कृतसागरः

அப்போது ‘கிலகிலா’ எனும் பேரொலி, முழு ஆகாயத்தையும் நிரப்புவது போல எழுந்தது. அது கணேஸ்வரர்களால் எழுப்பப்பட்டது; கலங்கிய கடல் போல் பெரிதும் கொந்தளித்தது.

Verse 7

तेन शब्देन महताः ग्रस्ता सर्वेदिवौकसः । दुद्रुवुः परितो भीताः स्रस्तवस्त्रविभूषणाः

அந்த பேரொலியால் எல்லா தேவர்களும் திகைத்து அச்சமடைந்தனர். பயந்து நால்திசைகளிலும் ஓடினர்; பதற்றத்தில் அவர்களின் ஆடைகளும் அணிகலன்களும் தளர்ந்து வழுந்தன.

Verse 8

किंस्विद्भग्नो महामेरुः किंस्वित्संदीर्यते मही । किमिदं किमिदं वेति जजल्पुस्त्रिदशा भृशम्

“மகாமேரு உடைந்ததோ? பூமி பிளக்கப்படுகிறதோ?”—என்று தேவர்கள் மிகுந்த கலக்கத்துடன் மீண்டும் மீண்டும், “இது என்ன, இது என்ன?” என்று உரைத்தனர்.

Verse 9

मृगेन्द्राणां यथा नादं गजेंद्रा गहने वने । श्रुत्वा तथाविधं केचित्तत्यजुर्जीवितं भयात्

அடர்ந்த காட்டில் மிருகேந்திரனின் கர்ஜனையை கேட்ட யானைமன்னர்கள் அச்சத்தில் நடுங்குவது போல, அத்தகைய பயங்கர ஒலியை கேட்ட சிலர் பயத்தால் உயிரையே விட்டனர்.

Verse 10

पर्वताश्च व्यशीर्यंत चकम्पे च वसुंधरा । मरुतश्च व्यघूर्णंत चुक्षुभे मकरालयः

மலைகள் சிதறிச் சிதறி இடிந்து விழத் தொடங்கின; வஸுந்தரா நடுங்கியது. காற்றுகள் சுழன்று அலைந்தன; மகரங்களின் வாசஸ்தலமான கடலும் கடுமையாகக் கொந்தளித்தது.

Verse 11

अग्नयो नैव दीप्यंते न च दीप्यति भास्करः । ग्रहाश्च न प्रकाशंते नक्षत्राणि च तारकाः

அக்கினிகள் எரியாது; சூரியனும் ஒளி தராது. கிரகங்களும் பிரகாசிக்காது; நட்சத்திரங்களும் தாரைகளும் ஒளியளிக்காது—எல்லா ஜ்யோதிரும் விலக்கப்பட்டதுபோல்.

Verse 12

एतस्मिन्नेव काले तु यज्ञवाटं तदुज्ज्वलम् । संप्राप भगवान्भद्रो भद्रैश्च सह भद्रया

அதே நேரத்தில் அந்த ஒளிமிகு யாக மண்டபத்தை பகவான் பத்ரர் அடைந்தார்; பத்ரர்களுடன், பத்ராவையும் உடன் கொண்டு வந்தார்.

Verse 13

तं दृष्ट्वा भीतभीतो ऽपि दक्षो दृढ इव स्थितः । क्रुद्धवद्वचनं प्राह को भवान् किमिहेच्छसि

அவரைக் கண்டதும் பயத்தில் நடுங்கினாலும் தக்ஷன் உறுதியுடன் நின்றான். கோபமிகு சொற்களால் கூறினான்—“நீ யார்? இங்கே என்ன விரும்புகிறாய்?”

Verse 14

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दक्षस्य च दुरात्मनः । वीरभद्रो महातेजा मेघसंभीरनिस्स्वनः

துராத்மா தக்ஷனின் அந்த வார்த்தைகளைச் செவிமடுத்து, மஹாதேஜஸ்வியான வீரபத்ரன் அடர்மேக இடியென ஆழ்ந்த முழக்கத்துடன் கர்ஜித்தான்।

Verse 15

स्मयन्निव तमालोक्य दक्षं देवाश्च ऋत्विजः । अर्थगर्भमसंभ्रान्तमवोचदुचितं वचः

தக்ஷனை நோக்கி தேவர்களும் யாகப் புரோகிதர்களும் புன்னகை புரிவதுபோல், கலக்கமின்றி, சந்தர்ப்பத்திற்கேற்ற அர்த்தமிகு சொற்களைச் சொன்னார்கள்।

Verse 16

वीरभद्र उवाच । वयं ह्यनुचराः सर्वे शर्वस्यामिततेजसः । भागाभिलिप्सया प्राप्ता भागो नस्संप्रदीयताम्

வீரபத்ரன் கூறினான்—நாங்கள் அனைவரும் அளவற்ற தேஜஸுடைய சர்வன் (ஸ்ரீசிவன்) அவரின் அனுசரர்கள். எங்களுக்குரிய பங்கை நாடி வந்தோம்; ஆகவே எங்கள் பங்கு முறையாக எங்களுக்கு அளிக்கப்படுக।

Verse 17

अथ चेदध्वरे ऽस्माकं न भागः परिकल्पितः । कथ्यतां कारणं तत्र युध्यतां वा मयामरैः

இந்த யாகத்தில் எங்களுக்கு பங்கு ஒதுக்கப்படவில்லை என்றால், அதன் காரணம் அங்கே அறிவிக்கப்படுக; இல்லையெனில் தேவர்கள் என்னுடன் போரிடட்டும்.

Verse 18

इत्युक्तास्ते गणेंद्रेण देवा दक्षपुरोगमाः । ऊचुर्मन्त्राः प्रमाणं नो न वयं प्रभवस्त्विति

கணேந்திரன் இவ்வாறு கூறியபோது, தக்ஷன் தலைமையிலான தேவர்கள் சொன்னார்கள்—“எங்களுக்கு மந்திரங்களே ஆதாரம்; நாங்கள் (அவற்றை மீறி) தீர்மானிக்க வல்லவர்கள் அல்லோம்.”

Verse 19

मन्त्रा ऊचुस्सुरा यूयं मोहोपहतचेतसः । येन प्रथमभागार्हं न यजध्वं महेश्वरम्

மந்திரங்கள் கூறின—“ஓ தேவர்களே, உங்கள் மனம் மயக்கத்தால் தாக்கப்பட்டுள்ளது; ஆகவே முதல் பங்கிற்கு உரிய மகேஸ்வரனை நீங்கள் வழிபடுவதில்லை.”

Verse 20

मंत्रोक्ता अपि ते देवाः सर्वे संमूढचेतसः । भद्राय न ददुर्भागं तत्प्रहाणमभीप्सवः

மந்திரங்கள் அறிவுறுத்தினாலும் அந்த தேவர்கள் அனைவரும் மயக்கமுற்ற மனத்துடன் இருந்தனர்; அவளைத் துறந்து விலக்க விரும்பியதால், பத்ராவுக்கு பங்கு அளிக்கவில்லை.

Verse 21

यदा तथ्यं च पथ्यं च स्ववाक्यं तद्वृथा ऽभवत् । तदा ततो ययुर्मंदा ब्रह्मलोकं सनातनम्

அவர்களின் சொந்த வார்த்தைகள்—உண்மையும் நலமுமாயிருந்தும்—பலனற்றதாக ஆனபோது, அப்போது சோர்ந்த அவர்கள் அங்கிருந்து புறப்பட்டு நித்திய பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 22

अथोवाच गणाध्यक्षो देवान्विष्णुपुरोगमान् । मन्त्राः प्रमाणं न कृता युष्माभिर्बलगर्वितैः

அப்போது சிவகணங்களின் தலைவர், விஷ்ணு முன்னிலையில் இருந்த தேவர்களை நோக்கி கூறினார்—“வலத்தால் அகந்தை கொண்டவர்களே! மந்திரங்களைப் பிரமாணமாக மதிக்கவில்லை; அவற்றையே நல்வழி செயற்பாட்டின் அளவுகோலாகவும் கொள்ளவில்லை।”

Verse 23

यस्मादस्मिन्मखे देवैरित्थं वयमसत्कृताः । तस्माद्वो जीवितैस्सार्धमपनेष्यामि गर्वितम्

இந்த யாகத்தில் தேவர்கள் இவ்வாறு என்னை அவமதித்ததால், அகந்தையுடையவர்களே! உங்கள் உயிர்களோடு சேர்த்து அனைத்தையும் நான் பறித்துக் கொள்வேன்।

Verse 24

इत्युक्त्वा भगवान् क्रुद्धो व्यदहन्नेत्रवह्निना । यक्षवाटं महाकूटं यथातिस्रः पुरो हरः

இவ்வாறு கூறி, பகவான் கோபத்தால் எரிந்து, தமது கண்-அக்னியால் யக்ஷவாடத்தையும் மகாகூட மலைச்சிகரத்தையும் சுட்டெரித்தார்—ஒருகாலத்தில் ஹரன் திரிபுரத்தை அழித்ததுபோல்।

Verse 25

ततो गणेश्वरास्सर्वे पर्वतोदग्रविग्रहाः । यूपानुत्पाट्य होत्ःणां कंठेष्वाबध्य रज्जुभिः

பின்னர் மலைபோல் பெருந்தோற்றமுடைய எல்லா கணேஸ்வரர்களும் யாகத் தூண்களைப் பிடுங்கி, ஹோத்ரர்களின் கழுத்தில் கயிறு கட்டி அவர்களைப் பிடித்தனர்।

Verse 26

यज्ञपात्राणि चित्राणि भित्त्वा संचूर्ण्य वारिणि । गृहीत्वा चैव यज्ञांगं गंगास्रोतसि चिक्षिपुः

அவர்கள் யாகத்தின் அழகிய அலங்காரப் பாத்திரங்களை உடைத்து நீரில் பொடியாக்கினர்; மேலும் யாகத்தின் அங்க உபகரணங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு கங்கையின் ஓட்டத்தில் எறிந்தனர்.

Verse 27

तत्र दिव्यान्नपानानां राशयः पर्वतोपमाः । क्षीरनद्यो ऽमृतस्रावाः सुस्निग्धदधिकर्दमाः

அங்கே தெய்வீக உணவு-பானங்களின் குவியல்கள் மலைகளைப் போல இருந்தன. பால் நதிகள் ஓடின; அமுதம் தாரையாகச் சிந்தியது; மிக மென்மையான தயிர் கரைகளில் நெய்ப்போன்ற ஒட்டும் சேற்றாக அமைந்தது.

Verse 28

उच्चावचानि मांसानि भक्ष्याणि सुरभीणि च । रसवन्ति च पानानि लेह्यचोष्याणि तानि वै

அங்கே பலவகை மாமிசங்கள், மணமிக்க உண்ணத்தக்க உணவுகள், சுவைமிக்க பானங்கள் இருந்தன; மேலும் நக்கவும் சப்பவும் ஏற்ற பொருள்களும் நிச்சயமாக இருந்தன.

Verse 29

वीरास्तद्भुजते वक्त्रैर्विलुंपंति क्षिपंति च । वज्रैश्चक्रैर्महाशूलैश्शक्तिभिः पाशपट्टिशैः

அந்த வீரர்கள் அவர்களை வாயாலேயே பிடித்து விழுங்கி, கிழித்து துண்டாக்கி தள்ளிவிடுகின்றனர். வஜ்ரம், சக்கரம், மகா சூலம், சக்தி, பாசம், பட்டிசம் ஆகிய ஆயுதங்களால் தாக்குகின்றனர்.

Verse 30

मुसलैरसिभिष्टंकैर्भिधिपालैः परश्वधैः । उद्धतांस्त्रिदशान्सर्वांल्लोकपालपुरस्सरान्

முசலம், வாள், டங்கம், பிந்திபாலம், பரசுவாள் ஆகியவற்றால், லோகபாலர்கள் முன்னணியில் அகந்தை-கோபத்துடன் எழுந்த அனைத்து உன்மத்த தேவர்களையும் அவர்கள் வீழ்த்தினர்.

Verse 31

बिभिदुर्बलिनो वीरा वीरभद्रांगसंभवाः । छिंधि भिंधि क्षिप क्षिप्रं मार्यतां दार्यतामिति

அப்போது வீரபத்ரனின் அங்கங்களிலிருந்து பிறந்த வலிமைமிக்க வீரர்கள் பாய்ந்து தாக்கினர்; “வெட்டு! குத்து! விரைவாக எறி! கொல்லுங்கள்! கிழியுங்கள்!” என்று முழங்கினர்.

Verse 32

हरस्व प्रहरस्वेति पाटयोत्पाटयेति च । संरंभप्रभवाः क्रूराश्शब्दाः श्रवणशंकवः

“பிடி! தாக்கு!” மேலும் “கிழி! பிடுங்கு!”—கடுஞ்சினத்திலிருந்து எழுந்த அந்தக் கொடூரக் கூச்சல்கள் காதுகளை முள் போலக் குத்தின.

Verse 33

यत्रतत्र गणेशानां जज्ञिरे समरोचिताः । विवृत्तनयनाः केचिद्दष्टदंष्ट्रोष्ठतालवः

அங்கும் இங்கும் போருக்கு ஏற்ற கணேசர்களின் கூட்டங்கள் தோன்றின. சிலருடைய கண்கள் சுழன்றன; சிலருடைய பற்கள், உதடுகள் மற்றும் அண்ணம் கோபத்தால் விகாரமடைந்திருந்தன.

Verse 34

आश्रमस्थान्समाकृष्य मारयन्ति तपोधनात् । स्रुवानपहरन्तश्च क्षिपन्तोग्निं जलेषु च

அவர்கள் தவசிகளை அவர்களின் ஆசிரமங்களிலிருந்து இழுத்து வந்து கொல்கிறார்கள். அவர்கள் யாகப் பாத்திரங்களைத் திருடுகிறார்கள் மற்றும் புனித நெருப்பை நீரில் எறிகிறார்கள்.

Verse 35

कलशानपि भिन्दंतश्छिंदंतो मणिवेदिकाः । गायंतश्च नदन्तश्च हसन्तश्च मुहुर्मुहुः

அவர்கள் கலசங்களை உடைக்கிறார்கள் மற்றும் ரத்தினங்கள் பதித்த மேடைகளை அழிக்கிறார்கள்; அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பாடுகிறார்கள், கத்துகிறார்கள் மற்றும் சிரிக்கிறார்கள்.

Verse 36

रक्तासवं पिबन्तश्च ननृतुर्गणपुंगवाः । निर्मथ्य सेंद्रानमरान् गणेन्द्रान्वृषेन्द्रनागेन्द्रमृगेन्द्रसाराः

சிவகணங்களில் தலைசிறந்தோர் சிவந்த ஆசவம் அருந்தி நடனமாடினர். இந்திரனுடன் அமரர்களையும் கலக்கி அசைத்து, அந்த கணேந்திரர்கள் காளை, யானை, சிங்கம் போன்ற வலிமையுடனும் வேகத்துடனும் அலைந்தனர்।

Verse 37

चक्रुर्बहून्यप्रतिमभावाः सहर्षरोमाणि विचेष्टितानि । नन्दंति केचित्प्रहरन्ति केचिद्धावन्ति केचित्प्रलपन्ति केचित्

ஒப்பற்ற உணர்வுகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, பரவசத்தில் மெய்சிலிர்த்து, அவர்கள் பல தன்னிச்சையான செயல்களைச் செய்தனர்—சிலர் மகிழ்ந்தனர், சிலர் அடித்தனர், சிலர் ஓடினர், சிலர் பிதற்றினர்।

Verse 38

नृत्यन्ति केचिद्विहसन्ति केचिद्वल्गन्ति केचित्प्रमथा बलेन । केचिज्जिघृक्षंति घनान्स तोयान्केचिद्ग्रहीतुं रविमुत्पतंति

சில பிரமதர்கள் நடனம் செய்கின்றனர்; சிலர் உரக்கச் சிரிக்கின்றனர்; சிலர் வலிமையுடன் துள்ளுகின்றனர். சிலர் மேகங்களையும் அவற்றின் நீரையும் பிடிக்க முயல்கின்றனர்; சிலர் சூரியனைப் பிடிக்கப் போவதுபோல் மேலே பாய்கின்றனர்.

Verse 39

केचित्प्रसर्तुं पवनेन सार्धमिच्छंति भीमाः प्रमथा वियत्स्थाः । आक्षिप्य केचिच्च वरायुधानि महा भुजंगानिव वैनतेयाः

வானில் நிலைத்திருந்த சில பயங்கர பிரமதர்கள் காற்றுடன் சேர்ந்து வேகமாகப் பாய விரும்பினர். மற்றவர்கள் சிறந்த ஆயுதங்களைப் பிடித்து, கருடர்கள் மகா நாகங்களைத் தாக்கிப் பாய்வதுபோல் துரிதமாகச் சுழன்றாடினர்.

Verse 40

भ्रमंति देवानपि विद्रवंतः खमंडले पर्वतकूटकल्पाः । उत्पाट्य चोत्पाट्यगृहाणि केचित्सजालवातायनवेदिकानि

அவர்கள் ஓடிச் சுழன்று, தேவர்களையும் ஓடச் செய்து, வான்மண்டலத்தில் மலைச் சிகரங்களைப் போலச் சென்றனர். சிலர் ஜாலி ஜன்னல்கள் மற்றும் உயர்ந்த மேடைகளுடன் கூடிய வீடுகளைப் பிய்த்து எறிந்தனர்.

Verse 41

विक्षिप्य विक्षिप्य जलस्य मध्ये कालांबुदाभाः प्रमथा निनेदुः । उद्वर्तितद्वारकपाटकुड्यं विध्वस्तशालावलभीगवाक्षम्

நீரின் நடுவே அதை மீண்டும் மீண்டும் எறிந்து, இடியமேக நிறமுடைய பிரமதர்கள் பேரொலி எழுப்பினர். வாசல்கள், கதவுகள், சுவர்கள் புரண்டு கிழிக்கப்பட்டன; மண்டபங்கள், கூரைவிளிம்புகள், ஜன்னல்கள் சிதைந்து நொறுங்கின.

Verse 42

अहो बताभज्यत यज्ञवाटमनाथवद्वाक्यमिवायथार्थम् । हा नाथ तातेति पितुः सुतेति भ्रतर्ममाम्बेति च मातुलेति

அய்யோ! யாகவேதி சிதைந்தது; சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகளும் ஆதரவற்றவனின் பேச்சுபோல் பயனற்றனவாயின. “ஹா நாதா!”, “ஹா தாதா!”, “தந்தையின் மகனே!”, “சகோதரா!”, “என் அம்மையே!”, “மாமனே!” என்று அவர்கள் துயருடன் அழைத்தனர்.

Verse 43

उत्पाट्यमानेषु गृहेषु नार्यो ह्यानाथशब्दान्बहुशः प्रचक्रुः

வீடுகள் கிழித்தெறியப்படுகையில் பெண்கள் மீண்டும் மீண்டும் ‘நாங்கள் அனாதைகள்; காவலற்றவர்கள்!’ என்று கருணையுடன் அலறினர்।