Setu Khanda
Setubandha Mahatmya
Setukhaṇḍa is anchored in the sacred geography of Setu (Rāma-setu / Setubandha) and adjacent coastal-pilgrimage zones associated with the crossing to Laṅkā. The section treats the seashore as a ritual boundary-space where vows, propitiation of the ocean (Varuṇālaya), and tīrtha networks converge. It maps merit through named bathing-sites (tīrthas) and narratively legitimizes them via the Rāma-cycle, presenting the region as both an epic memorial landscape and a functional pilgrimage itinerary.
Adhyayas in Setubandha Mahatmya
52 chapters to explore.
Adhyaya 1
सेतुमाहात्म्य-प्रस्तावना — Prologue to the Glory of Setu (Rāmasetu/Rāmeśvara)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍຄໍາສັນລະເສີນ ແລະພາບຂອງພະລິສີຜູ້ແສວງຫາໂມກສະຢູ່ນາຍມິສາຣັນຍະ: ມີວິໄນ, ບໍ່ຍຶດຕິດການຄອບຄອງ, ຍຶດຄວາມຈິງ ແລະມີພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ. ພະລິສີຈໍານວນຫຼາຍຊຸມນຸມກັນເພື່ອສົນທະນາເລື່ອງລາວທີ່ທໍາລາຍບາບ ແລະຖາມຫາວິທີໄດ້ມາຊຶ່ງສຸກສະຫວັດດີໃນໂລກ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ. ສູຕະ ຜູ້ເລົ່າປຸຣານະຜູ້ມີກຽດ ແລະເປັນສິດຂອງວຽາສະ ໄດ້ມາຮອດ ແລະຖືກຊາວນະກະກັບພວກອື່ນຕ້ອນຮັບດ້ວຍພິທີ. ພະລິສີຖາມເຖິງກະເສດຣະ ແລະຕີຣຖະອັນສັກສິດ, ການໄດ້ໂມກສະຈາກສັງສາຣະ, ການເກີດພັກຕິຕໍ່ຮະຣິ ແລະຮະຣະ, ແລະຜົນຂອງກັມມະສາມປະເພດ. ສູຕະປະກາດວ່າ ຣາເມສະວະຣະທີ່ຣາມະເສຕຸ ແມ່ນຕີຣຖະສູງສຸດ: ເຫັນເສຕຸພຽງຢ່າງດຽວກໍຊ່ວຍຄາຍພັນທະຂອງສັງສາຣະ, ແລະການອາບນ້ໍາກັບການລະລຶກເປັນເຄື່ອງຊໍາລະ. ຟະລະສຣຸຕິຍາວໆກ່າວເຖິງຜົນ: ທໍາລາຍຄວາມຜິດໃຫຍ່, ຫຼີກພົ້ນສະພາບທຸກທໍລະມານຫຼັງຕາຍ, ແລະໄດ້ບຸນເທົ່າກັບຍັດຍະ, ວຣະຕະ, ທານ, ແລະຕະປະ. ບົດນີ້ຍັງວາງຈັນຍາບັນການເດີນທາງຈາລິກ: ຄວາມຈິງໃຈໃນເຈດຕະນາ, ຄວາມຊອບທໍາໃນການຂໍການສະໜັບສະໜູນເພື່ອຈາລິກ, ຂໍ້ຈໍາກັດໃນການຮັບຂອງຂວັນ, ແລະການປະນາມການຫລອກລວງເງິນທຶນເດີນທາງໄປເສຕຸ. ທ້າຍສຸດ ເສຕຸຖືກຍົກເປັນຢາຮັກສາທົ່ວຍຸກ: ໃນກຣິຕະເນັ້ນຍານ, ໃນເຕຣຕາເນັ້ນຍັດຍະ, ໃນຍຸກຫຼັງເນັ້ນການໃຫ້, ແຕ່ການປະຕິບັດທີ່ເສຕຸຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນປະໂຫຍດກວ້າງຂວາງທຸກການເວລາ.
Adhyaya 2
सेतुबंधनवर्णनम् (Setubandha—Account of the Bridge and the Setu Tīrthas)
ອັດທະຍາຍນີ້ເລີ່ມດ້ວຍບັນດາລະສີຖາມສູຕະວ່າ (1) ພຣະຣາມາ ຜູ້ກະທຳກິດດ້ວຍຄວາມສະຫງົບ ໄດ້ຜູກສ້າງຂົວຂ້າມທະເລເລິກ (ວະຣຸນາລະຍະ) ແນວໃດ ແລະ (2) ທີ່ສັກສິດ (ຕີຣຖະ) ທີ່ສະເຕຸ ແລະໃນບົດບາດກັນທະມາດະນ ມີຈຳນວນເທົ່າໃດ. ສູຕະເລົ່າເລື່ອງວົງຈອນພຣະຣາມາແບບຫຍໍ້: ອອກພະນັກໄປດັນດະກະ–ປັນຈະວະຕີ; ສີຕາຖືກຣາວະນະລັກພາໄປໂດຍມາຣີຈະປອມຕົວ; ພຣະຣາມາອອກຕາມຫາ ແລະພົບຮານຸມານ; ຮ່ວມພັນທະມິດກັບສຸຄຣີວະໂດຍໃຫ້ໄຟເປັນພະຍານ; ວາລີຖືກປະຫານ; ກອງວານະຣະລະດົມເພື່ອຊ່ວຍສີຕາ; ຮານຸມານສືບຂ່າວສຳເລັດ ແລະນຳຈູດາມະນີກັບຄືນ; ເດີນທາງໄປມະເຫນທຣະ ແລະພັກຢູ່ຈັກຣະ-ຕີຣຖະ; ວິພີຊະນະມາຮອດ ຖືກທົດສອບ ແລະໄດ້ຮັບການອະພິເສກ. ເມື່ອປະເຊີນບັນຫາຂ້າມທະເລ ມີຄຳແນະນຳເລື່ອງເຮືອ ຫຼືທຸ່ນລອຍ ຫຼືການບູຊາທະເລ. ພຣະຣາມາປະຕິບັດອຸປາສະນາຢ່າງເຂັ້ມງວດ ນອນເທິງຕຽງຫຍ້າກຸສະ 3 ຄືນ; ເມື່ອທະເລບໍ່ປາກົດ ພຣະອົງຈຶ່ງຈະໃຊ້ອາວຸດໃຫ້ທະເລແຫ້ງ. ທ່ານເທວະດາແຫ່ງທະເລຈຶ່ງປາກົດ ສັນລະເສີນພຣະຣາມາດ້ວຍສະໂຕຕຣະແຫ່ງພັກຕິ ອະທິບາຍກົດທຳມະຊາດ (ສະວະພາວະ) ແລະຂອບເຂດ ແລ້ວຊີ້ທາງອອກ: ນາລະ ຊ່າງຝີມືໃນຫມູ່ວານະຣະ ຈະເຮັດໃຫ້ວັດຖຸທີ່ໂຍນລົງນ້ຳລອຍ ແລະກ່ອງເປັນຂົວ. ພຣະຣາມາມອບໝາຍໃຫ້ນາລະ; ວານະຣະຂົນພູ ຫີນ ໄມ້ ແລະເຄືອໄມ້ ມາກໍ່ສ້າງຂົວຕາມຂະໜາດອັນງາມ. ຕໍ່ມາອັດທະຍາຍກ່າວເຖິງອານຸສົງຂອງການອາບນ້ຳທີ່ສະເຕຸ (ສະເຕຸ-ສນານ) ແລະນຳເສີນບັນຊີຕີຣຖະຫຼັກ 24 ແຫ່ງ ໂດຍເອີ້ນຊື່ຫຼາຍສະຖານ: ຈັກຣະ-ຕີຣຖະ, ເວຕາລະ-ວະຣະດາ, ສີຕາ-ສະຣັດ, ມັງຄະລະ-ຕີຣຖະ, ອະມຣິຕະ-ວາປິກາ, ພຣະຫມາ-ກຸນຑະ, ຮານຸມັດ-ກຸນຑະ, ອະຄັດສະຕະ-ຕີຣຖະ, ຣາມ-ຕີຣຖະ, ລັກສະມະນະ-ຕີຣຖະ, ຊະຕາ-ຕີຣຖະ, ລັກສະມີ-ຕີຣຖະ, ອັກນິ-ຕີຣຖະ, ສິວະ-ຕີຣຖະ, ສັງຂະ-ຕີຣຖະ, ຢາມຸນາ-ຕີຣຖະ, ຄັງຄາ-ຕີຣຖະ, ຄະຢາ-ຕີຣຖະ, ໂກຕິ-ຕີຣຖະ, ມານະສະ-ຕີຣຖະ, ທະນຸສໂກຕິ. ທ້າຍສຸດມີຜົນສະຫຼຸບວ່າ ການຟັງ ຫຼືສວດອັດທະຍາຍນີ້ ນຳໄປສູ່ຊັຍຊະນະໃນປາລະໂລກ ແລະບັນເທົາທຸກຂ໌ຈາກວົງຈອນເກີດຕາຍ.
Adhyaya 3
चक्रतीर्थ-धर्मपुष्करिणी-माहात्म्य (Cakratīrtha and Dharma Puṣkariṇī: Etiology and Merit)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພວກລຶສີຖາມສູຕະ ກ່ຽວກັບຕີຣຖະເຊຕຸ 24 ສະຖານທີ່ ໂດຍຍົກເວັ້ນສະຖານທີ່ອັນສູງສຸດອັນດັບທຳອິດ ທີ່ປະເພນີເອີ້ນວ່າ ຈັກຣະຕີຣຖະ (Cakratīrtha)। ສູຕະກ່າວວ່າ ອຳນາດຊຳລະບາບຂອງມັນບໍ່ມີສິ່ງໃດທຽບໄດ້: ແມ່ນແຕ່ລະນຶກເຖິງ, ສັນລະເສີນ, ຫຼືອາບນ້ຳພຽງຄັ້ງດຽວ ກໍກ່າວວ່າລ້າງບາບສະສົມ ແລະລົບຄວາມຢ້ານການເກີດຊ້ຳໃນຄັນມານດາ (ນັຍແຫ່ງການພົ້ນ)។ ຕໍ່ມາສູຕະເລົ່າຕົ້ນກຳເນີດ. ລຶສີ ກາລະວະ (Gālava) ຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ ພຣະວິດສະນຸ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຢ່າງໜັກ ຢູ່ຊາຍຝັ່ງທະເລທາງໃຕ້ ໃກ້ ທັມມະປຸສກະຣິນີ (Dharma Puṣkariṇī)। ພຣະວິດສະນຸປາກົດພຣະອົງ ແລະປະທານພອນ: ຄວາມສັດທາມັ່ນຄົງ, ການຢູ່ອາສຣົມຕໍ່ໄປ, ແລະການຄຸ້ມຄອງໂດຍຈັກຣະ (Sudarśana)। ມີເລື່ອງຊ້ອນອີກວ່າ “ທັມມະ” ທີ່ຖືກປະກອບເປັນບຸກຄົນ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະຕໍ່ ພຣະສິວະ ແລະໄດ້ພອນເປັນພາຫະນະ (vṛṣa) ຂອງພຣະສິວະ ພ້ອມທັງສ້າງສະຖານອາບນ້ຳ ທັມມະປຸສກະຣິນີ ທີ່ໃຫ້ຜົນບໍ່ຮູ້ຈົບ। ເມື່ອກັບມາຫາກາລະວະ ມີຣາກສະສະໂຈມຕີ; ກາລະວະອ້ອນວອນຫາ ນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa) ເຮັດໃຫ້ ສຸດັຣຊະນະຈັກຣະ ມາສັງຫານຣາກສະສະ ແລະປະກາດຈະຢູ່ຄຸ້ມຄອງສະຫຼອດການທີ່ສະລະນ້ຳນັ້ນ। ເນື່ອງຈາກຈັກຣະຢູ່ໃກ້ຊິດຕະຫຼອດ ສະຖານທີ່ນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ ຈັກຣະຕີຣຖະ; ການອາບນ້ຳ ແລະການຖວາຍບູຊາບັນພະບຸລຸດທີ່ນັ້ນ ກ່າວວ່າເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ລູກຫຼານແລະບັນພະບຸລຸດ. ທ້າຍບົດມີຟະລະສຣຸຕິ ສັນຍາວ່າ ການຟັງ ຫຼືສວດອ່ານອະທະຍາຍນີ້ ໄດ້ຜົນເທົ່າກັບອາບນ້ຳສັກສິດທີ່ຈັກຣະຕີຣຖະ ໃຫ້ຄວາມຜາສຸກໃນໂລກນີ້ ແລະຜົນດີໃນພາຍໜ້າ।
Adhyaya 4
Cakra-tīrtha Māhātmya and the Curse of Durdama (चक्रतीर्थमाहात्म्यं तथा दुर्दमशापवृत्तान्तः)
ບົດນີ້ເປັນຮູບແບບຖາມ–ຕອບ: ບັນດາຣິສີຖາມ ສູຕະ ໃຫ້ບອກວ່າ ຣາກະສະຕົວໃດໄດ້ທໍາຮ້າຍ ນັກບວດ ກາລະວະ ຜູ້ອຸທິດໃຈຕໍ່ ພຣະວິສນຸ. ສູຕະເລົ່າອະດີດທີ່ ຮາລາສະຍະເກດຕະ ເມື່ອຣິສີຜູ້ອຸທິດຕໍ່ ພຣະສິວະ ຈໍານວນຫຼາຍ ນໍາໂດຍ ວະສິດຖະ ກໍາລັງບູຊາ. ກັນທະວະຊື່ ດຸຣດະມະ ມົວເມົາກັບການຫຼິ້ນສົນກັບຍິງຫຼາຍຄົນ ແລະບໍ່ປົກຄຸມກາຍເມື່ອເຫັນຣິສີ; ວະສິດຖະຈຶ່ງສາບໃຫ້ກາຍເປັນຣາກະສະ. ຍິງເຫຼົ່ານັ້ນຂໍຄວາມເມດຕາ ເຮັດໃຫ້ຄໍາສາບຖືກຈໍາກັດເພີຍ 16 ປີ ແລະທໍານາຍວ່າຈະກັບຄືນຮູບເດີມ. ຫຼັງຈາກພະເລີນໄປທໍາຮ້າຍສັດທັງຫຼາຍ ດຸຣດະມະມາຮອດ ທັມມະ-ຕີຣຖະ ແລະໂຈມຕີ ກາລະວະ. ກາລະວະສັນລະເສີນ ພຣະວິສນຸ ຈົນ ສຸດັຣຊະນະ-ຈັກຣະ ຖືກສົ່ງມາ ຕັດສະຫຼັບຫົວຣາກະສະ; ດຸຣດະມະກັບຄືນເປັນກັນທະວະ ສັນລະເສີນຈັກຣະ ແລະກັບສູ່ສະຫວັນ. ກາລະວະຈຶ່ງຂໍໃຫ້ ສຸດັຣຊະນະ ປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ ກໍ່ເກີດເປັນ ຈັກຣະ-ຕີຣຖະ ຜູ້ທໍາລາຍບາບ ຂັບໄລ່ຄວາມຢ້ານກົວ (ຮວມທັງຈາກ ພູຕະ ແລະ ປິສາຈະ) ແລະນໍາໄປສູ່ຫຼຸດພົ້ນ. ທ້າຍບົດອະທິບາຍວ່າພູມສັນຖານທີ່ເຫັນເຫມືອນ “ແຍກຂາດ” ເກີດຈາກຍຸກດຶກດໍາບັນ ເມື່ອພຣະອິນທຣະຕັດພູເຂົາມີປີກ ຊິ້ນສ່ວນຕົກລົງປ່ຽນແປງພື້ນດິນ ແລະເຕີມກາງຕີຣຖະໄວ້ບາງສ່ວນ.
Adhyaya 5
Vidhūma–Alambusā Brahmaśāpa-nivṛttiḥ (Cakratīrtha Māhātmya) | Release from Brahmā’s Curse through Cakratīrtha
ສູຕະເລົ່າໃຫ້ບັນດາລິດສີຟັງເຖິງອານຸພາບອັນພິເສດຂອງ ຈັກຣາຕີຣຖະ ທີ່ເປັນຕີຣຖະທຳລາຍບາບ. ເລື່ອງເລີ່ມຈາກ ວະສຸ ວິທູມ ແລະ ອະລັມບຸສາ ນາງອັບສະຣາ ທີ່ຖືກພຣະພຣະຫມາສາບຢ່າງຮຸນແຮງ. ໃນສະພາຂອງພຣະພຣະຫມາ ລົມພັດຍົກເສື້ອຜ້າຂອງອະລັມບຸສາ ແລະພຣະພຣະຫມາເຫັນຄວາມປາຖະໜາທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂອງວິທູມ ຈຶ່ງສາບໃຫ້ເກີດເປັນມະນຸດ ແລະກຳນົດໃຫ້ອະລັມບຸສາເປັນພັນລະຍາໃນອະນາຄົດ. ຕາມຄຳອ້ອນວອນ ພຣະພຣະຫມາກຳນົດເງື່ອນໄຂ: ຫຼັງຈາກຄອງລາຊະອານາຈັກ ມີທາຍາດ ແລະສະຖາປະນາທາຍາດຂຶ້ນຄອງບັນລັງແລ້ວ ຈຶ່ງໃຫ້ອາບນ້ຳກັບພັນລະຍາທີ່ ຈັກຣາຕີຣຖະ ໃກ້ບ້ານພຸລລະກຣາມ ຊາຍຝັ່ງທະເລພາກໃຕ້ ແລ້ວຄຳສາບຈຶ່ງຈະສິ້ນສຸດ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຕິດຕາມການຄ່ອຍໆສຳເລັດຂອງຄຳສາບຜ່ານກະສັດສາຍໂສມະວົງ: ກະສັດ ສະຕານີກະ ແລະ ພຣະມະເຫສີ ວິສະນຸມະຕີ; ລິດສີ ຊານດິລຍະ ຊ່ວຍໃຫ້ເກີດ ສະຫັສຣານີກະ (ຄືວິທູມ) ແລະຜູ້ຕິດຕາມຂອງລາວກໍເກີດເປັນຂຸນນາງຄູ່ຄຽງ. ອະລັມບຸສາເກີດເປັນ ມຣິກາວະຕີ ທິດາຂອງກະສັດ ກຣິຕະວັຣມັນ. ມີຕອນພັດພາກ: ມຣິກາວະຕີຖືກນົກພາໄປ ໄດ້ພັກພິງທີ່ອາສຣົມຂອງ ຈະມະດັກນິ ແລະໃຫ້ກຳເນີດ ອຸດະຍານະ; ພາຍຫຼັງຈຶ່ງກັບມາພົບກັນດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍຈຳແນກ ແລະການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງລິດສີ. ເມື່ອສະຫັສຣານີກະສະຖາປະນາອຸດະຍານະເປັນກະສັດແລ້ວ ລາວນຳມຣິກາວະຕີແລະພວກພ້ອມໄປຈັກຣາຕີຣຖະ; ເມື່ອອາບນ້ຳ ສະພາບມະນຸດຫາຍໄປທັນທີ ຮູບທິບກັບຄືນ ແລະຂຶ້ນສະຫວັນ. ທ້າຍບົດມີຟະລະສຣຸຕິ: ການອ່ານຫຼືຟັງບົດນີ້ໃຫ້ຜົນຕາມປາຖະໜາ ແລະຍືນຢັນອຳນາດພິທີຂອງຕີຣຖະນີ້.
Adhyaya 6
देवीपत्तन-चक्रतीर्थ-प्रश्नः तथा दुर्गोत्पत्तिः (Devīpattana & Cakratīrtha Inquiry; Manifestation of Durgā)
ບົດທີ 6 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລຶສີຖາມ ສູຕະ ກ່ຽວກັບທີ່ຕັ້ງແທ້ ແລະທີ່ມາຂອງຊື່ ເທວີປູຣ/ເທວີປັດຕະນະ ພ້ອມທັງຂອບເຂດຂອງ ຈັກຣະຕີຣຖະ ອັນສັກສິດ ໂດຍສະເພາະກ່ຽວກັບ “ເສຕຸ-ມູລ” ບ່ອນຜູ້ແສວງບຸນລົງອາບນ້ຳ. ສູຕະກ່າວວ່າ ການເລົ່ານີ້ເປັນກະຖາຊຳລະບາບສຳລັບຜູ້ອ່ານແລະຜູ້ຟັງ ແລະຍຶດພູມສັນຖານໂດຍອ້າງເຖິງພຣະຣາມະຜູ້ວາງຫີນກ້ອນທຳອິດເພື່ອສ້າງເສຕຸ ຈຶ່ງຈັດວາງເທວີປູຣໃນບໍລິເວນສັກສິດດຽວກັນນັ້ນ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປສູ່ຕຳນານຂອງເທວີ: ດິຕິ (Diti) ໂສກເສົ້າຈາກສົງຄາມເທວະ–ອະສຸຣະ ໃຫ້ລູກສາວປະຕິບັດຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມງວດ ເພື່ອໄດ້ບຸດຜູ້ຈະທ້າທາຍເທວະ. ລຶສີ ສຸປາຣສະວະ (Supārśva) ປະທານພອນ ພະຍາກອນວ່າບຸດນັ້ນຄື ມະຫີສະ (Mahīṣa) ໜ້າຄວາຍແຕ່ກາຍຄົນ ຈະກົດຂີ່ອິນທຣະ ແລະລະບຽບສະຫວັນ. ມະຫີສະເຕີບໃຫຍ່ມີອຳນາດ ຮວບຮວມຫົວໜ້າອະສຸຣະ ແລະຮົບພັນຍາວນານ ຈົນເທວະຖືກຂັບອອກຈາກຕຳແໜ່ງ ຕ້ອງໄປພຶ່ງພາພຣະພຣະຫມາ. ພຣະພຣະຫມາເຂົ້າພົບ ວິສນຸ ແລະ ສິວະ; ຄວາມພິໂຣດ ແລະ ເຕຊະຂອງເທວະຫຼາຍອົງຮວມກັນ ກ່ອດເປັນຮູບສະຕຣີສະຫວ່າງໄສ—ທຸຣຄາ (Durgā) ໂດຍອະວັຍວະຂອງນາງຖືກຜູກໂຍງກັບພະລັງເທວະຢ່າງຊັດເຈນ. ເທວະມອບອາວຸດ ແລະເຄື່ອງປະດັບ; ສຽງຄຳຮ້ອງຂອງນາງສັ່ນສະເທືອນຈັກກະວານ. ການຮົບເກີດຂຶ້ນ: ທຸຣຄາ ແລະ ຄະນະຂອງນາງ ປະຈັນໜ້າກອງທັບອັນມະຫາສານຂອງມະຫີສະ ທຳລາຍອະສຸຣະດ້ວຍລູກສອນແລະອາວຸດ ໃຫ້ເທວະກັບຄືນຄວາມກ້າຫານ. ບົດນີ້ຈຶ່ງເຊື່ອມພູມທີ່ຕີຣຖະກັບຄຳສອນເລື່ອງອຳນາດເທວີ ລະບຽບໂລກ ແລະຜົນບຸນຂອງການຟັງພູຣານະ.
Adhyaya 7
Chapter 7: Durgā’s Victory over Mahiṣāsura and the Setu-Tīrtha Itinerary (Dharmapuṣkariṇī–Cakratīrtha–Setumūla)
ບົດນີ້ເປັນເລື່ອງທາງທຳສອງພາກ ທີ່ຜະສົມຜສານຕຳນານສົງຄາມກັບແຜນທີ່ການເດີນທາງຈາລິກ. ສູຕະເລົ່າການຮົບຕໍ່ເນື່ອງ ໃນນັ້ນ ເທວີ (ອຳບິກາ/ຈັນດິກາ/ດຸຣຄາ/ພັດຣະກາລີ) ຊະນະລັດຖະມົນຕີ ແລະ ນັກຮົບຂອງມະຫິສາສຸຣະ ເຊັ່ນ ຈັນດະໂກປະ, ຈິດຣະພານຸ, ກະຣາລະ ດ້ວຍອາວຸດ ກົນຍຸດ ແລະ ພະລັງທິບ. ມະຫິສາສຸຣະປ່ຽນຮູບຫຼອກລວງຫຼາຍຢ່າງ (ຄວາຍ, ຮູບຄ້າຍສິງ, ຄົນຖືດາບ, ຊ້າງ, ແລະກັບເປັນຄວາຍ) ໃນຂະນະທີ່ສິງພາຫະນະຂອງເທວີກໍ່ຮ່ວມຮົບ. ສຽງອະສະຣີຣະວາຈ ຊີ້ນຳວ່າອະສຸຣະຫຼົບຢູ່ໃນນ້ຳທຳມະປຸສກະຣິນີ; ສິງດື່ມນ້ຳຈົນແຫ້ງ ເຜີຍໂຕມັນ ແລ້ວເທວີກົດຫົວ ຈິ້ມຫອກທີ່ຄໍ ແລະຕັດຫົວ ພ້ອມການສັນລະເສີນ ແລະການຟື້ນຟູລະບຽບໂລກ. ຕໍ່ມາ ບົດສົນທະນາຫັນໄປຫາຕີຣຖະມາຫາຕມະ ແລະການຊີ້ທາງຈາລິກ. ເທວີສ້າງເມືອງທີ່ຝັ່ງທະເລທາງໃຕ້ ໃຫ້ຕີຣຖະຕ່າງໆໄດ້ຊື່ ແລະພອນ (ມີຄວາມເກືອບກັບອະມຣິຕະ) ແລະກຳນົດລຳດັບພິທີ: ອາບນ້ຳບ່ອນນະວະປາສານ, ໄປຈັກຣະຕີຣຖະ, ແລ້ວຕັ້ງສັງກັລປະໄປສູ່ເສຕຸບັນທະ. ບົດນີ້ຍັງເລົ່າການສ້າງເສຕຸຂອງພຣະຣາມະ ໂດຍນະລະ ແລະວານະຣະ, ກ່າວເຖິງຂະໜາດ ແລະຄວາມສັກສິດ, ພ້ອມຟະລະສຣຸຕິວ່າຜູ້ອ່ານຫຼືຟັງດ້ວຍສັດທາຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນສຳເລັດຕ່າງໆ.
Adhyaya 8
Vetalavaradā-Tīrtha Māhātmya (वेतालवरदातीर्थ-माहात्म्य) — The Origin of the Vetalavarada Sacred Ford
ບົດທີ 8 ເລີ່ມດ້ວຍພວກິສີຂໍໃຫ້ Sūta ເລົ່າເລື່ອງມົງຄຸນຕໍ່ໄປ ແລະຖາມເຖິງ tīrtha ອັນມີຊື່ Vetalavaradā ທີ່ຢູ່ທາງໃຕ້ຂອງ Cakratīrtha. Sūta ນໍາເລື່ອງລຶກລັບແຕ່ເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ປະຊາຊົນ ອ້າງອີງຄໍາສອນທີ່ Śambhu ເຄີຍເລົ່າຢູ່ເຂົາ Kailāsa. ເນື້ອເລື່ອງກ່ຽວກັບິສີ Gālava ແລະລູກສາວ Kāntimatī ຜູ້ຮັບໃຊ້ບິດາດ້ວຍວິໄນ ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງຄວາມກະຕັນຍູ ແລະການສໍາລວມຕົນ. ເຈົ້າຊາຍ Vidyādhara ສອງອົງ Sudarśana ແລະ Sukarṇa ເຫັນ Kāntimatī ແລະຄວາມປາຖະໜາຂອງ Sudarśana ກາຍເປັນການບັງຄັບເມື່ອລາວຈັບນາງ. ສຽງຮ້ອງຂອງນາງເຮັດໃຫ້ພວກິສີມາຮວມ ແລະ Gālava ສາບແຊ່ງວ່າ Sudarśana ຈະຕົກລົງເກີດເປັນມະນຸດ ຖືກຕໍານິຈາກສັງຄົມ ແລະກາຍເປັນ vetāla; ສ່ວນ Sukarṇa ກໍເກີດເປັນມະນຸດແຕ່ບໍ່ຕົກເປັນ vetāla ເນື່ອງຈາກຜິດນ້ອຍ ໂດຍມີເງື່ອນໄຂການພົ້ນທຸກຜູກກັບການຮັບຮູ້ອົງປະມຸກ Vidyādhara ໃນພາຍຫຼັງ. ຄໍາສາບແຊ່ງສໍາເລັດຜ່ານການເກີດໃໝ່: ທັງສອງເກີດເປັນລູກຊາຍຂອງພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ Govindasvāmin ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ໍາ Yamunā ໃນຍຸກອົດຢາກຍາວນານ. ຄໍາອວຍພອນອັນນ່າຢ້ານຂອງນັກບວດຜູ້ສະຫລະໂລກ ບອກລ່ວງໜ້າວ່າຈະພັດພາກຈາກລູກຊາຍໃຫຍ່ Vijayadatta (Sudarśana). ຄືນໜຶ່ງໃນສານສັກສິດທີ່ວ່າງເປົ່າ ລູກຊາຍໃຫຍ່ເປັນໄຂ້ໜາວ ແລະຮ້ອງຂໍໄຟ; ບິດາໄປຫາໄຟທີ່ປ່າຊ້າ. ລູກຕາມໄປ ພົບໄຟສົບ ຕີແຕກກະໂຫຼກ ຊິມເລືອດແລະໄຂມັນ ແລ້ວກາຍເປັນ vetāla ນ່າສະພຶງກົວ. ສຽງເທວະດາຫ້າມບໍ່ໃຫ້ທໍາຮ້າຍບິດາ ແລະລາວໄປຮ່ວມກັບ vetāla ອື່ນໆ ໄດ້ນາມ Kapālasphoṭa (“ຜູ້ແຕກກະໂຫຼກ”) ແລະຕໍ່ມາຂຶ້ນເປັນຈອມນາຍ vetāla. ດັ່ງນັ້ນ tīrtha ນີ້ຖືກອະທິບາຍດ້ວຍກົດແຫ່ງກຳ: ຄວາມປາຖະໜາທີ່ລ່ວງລ້ຳນໍາໄປສູ່ຄວາມຕົກຕໍ່າ ແລະພູມສະຖານຈື່ຈໍາເຫດການນັ້ນໄວ້ໃນນາມສະຖານທີ່ສັກສິດ.
Adhyaya 9
Aśokadatta’s Exploits and the Revelation of Vetalavaradā Tīrtha (अशोकदत्त-वीरचरितम् • वेतालवरदातीर्थ-माहात्म्यम्)
ອັດທະຍາຍນີ້ຜູກເລື່ອງຕົວຢ່າງທາງຈິດທຳແລະການເປີດເຜີຍມະຫິມາຂອງຕີຣຖະໄວ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ພຣາຫມັນ Govindasvāmin ຜູ້ໂສກເສົ້າໄດ້ຮັບການອຸປະຖຳຈາກພໍ່ຄ້າ Samudradatta ຜູ້ເມດຕາ. ບຸດ Aśokadatta ເຕີບໃຫຍ່ເປັນຜູ້ຊຳນານທັງສາດສະຕຣາ (śāstra) ແລະສິລະປະການຮົບ. ກະສັດແຫ່ງກາສີ Pratāpamukuṭa ເຊີນເຂົາໄປປະລະກັບກະສັດນັກມວຍຈາກພາກໃຕ້ ເພື່ອສ້າງກຽດສັກສີແລະຄວາມໄວ້ວາງໃຈຈາກພຣະຣາຊາ. ຕໍ່ມາ ກະສັດແລະ Aśokadatta ໄດ້ຍິນຄຳວອນຂອງຊາຍຜູ້ຖືກສຽບໄວ້ ທົນທຸກດ້ວຍຄວາມຫິວນ້ຳ; ກະສັດຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ນຳນ້ຳໄປໃຫ້ ເນັ້ນວ່າຄວາມເມດຕາແມ່ນຫົວໃຈຂອງຈັກກະວັດທຳ. ທີ່ປ່າຊ້າ (śmaśāna) ອັນເຕັມໄປດ້ວຍ bhūta, vetāla, piśāca, Aśokadatta ພົບຍິງງາມຜູ້ໜຶ່ງອ້າງວ່າເປັນຄູ່ຮັກຂອງຜູ້ຖືກສຽບ ແລະຂໍໃຫ້ເຂົາຍື່ນບ່າໃຫ້ນາງຂຶ້ນໄປ. ເຂົາຮູ້ທັນເຈດຕະນາຮ້າຍ ຈຶ່ງຍຶດກຳໄລຕີນປະດັບ (nūpura) ແລະນຳເລື່ອງໄປກາບທູນກະສັດ ໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດ ແລະການແຕ່ງງານກັບ Madanalekhā. ພຣະຣາຊາປາດຖະນາກຳໄລຕີນອີກອັນ ເຂົາຈຶ່ງກັບໄປປ່າຊ້າ ໃຊ້ເຫຍື່ອ (‘ເນື້ອຊິ້ນໃຫຍ່’) ລໍ້ລວງ rākṣasī ແລະໄດ້ກຳໄລຕີນອັນທີສອງ ພ້ອມພັນທະມິດແຕ່ງງານກັບ Vidyutprabhā; ຍັງໄດ້ດອກບົວຄຳ (hemāmbuja) ທີ່ຊີ້ໄປຫາສະລະທິບົດທິພາບ. ທີ່ທະເລສາບຂອງກະສັດ vetāla Kapālavisphoṭa ເຂົາຕໍ່ສູ້ກັບສັດຮ້າຍ ແຕ່ຖືກຊ່ວຍໂດຍ Vijñaptikautuka ຈອມ Vidyādhara ຜູ້ເປີດເຜີຍກຳລັງຂອງຄຳສາບ: ພີ່ Sukarṇa ກາຍເປັນ vetāla ເນື່ອງຈາກການສຳຜັດທີ່ລ່ວງລະເມີດ ແລະຊະຕາຂອງ Aśokadatta ກໍພົວພັນກັບຄຳສາບນັ້ນ. ທາງແກ້ຄືຕີຣຖະສູງສຸດໃກ້ Chakratīrtha ທີ່ຝັ່ງທະເລພາກໃຕ້. ເມື່ອໄປຮອດ ແຕ່ພຽງລະອອງນ້ຳທີ່ລົມພັດພາມາກໍປົດປ່ອຍ Sukarṇa ຈາກສະພາບ vetāla; Aśokadatta ອາບນ້ຳດ້ວຍ saṅkalpa ແລະໄດ້ຮູບທິບ. ບົດຈົບຕັ້ງນາມສະຖານທີ່ນີ້ວ່າ Vetalavaradā ປະກາດອານຸພາບຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະກຳນົດພິທີລະບຽບເຊັ່ນ piṇḍadāna ແກ່ບັນພະບຸລຸດ; phalaśruti ຮັບຮອງການພົ້ນທຸກແກ່ຜູ້ອ່ານແລະຜູ້ຟັງ.
Adhyaya 10
गन्धमादन-सेतुरूप-वर्णनम् तथा पापविनाशन-तीर्थमाहात्म्यम् (Gandhamādana as Setu-form and the Glory of Pāpavināśana Tīrtha)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍຄໍາແນະນໍາແນວການເດີນທາງຂອງສູຕະ: ຫຼັງຈາກອາບນ້ໍາທີ່ ເວຕາລະວະຣະດາ ຕີຣຖະ ແລ້ວ ຜູ້ແສວງບຸນຄ່ອຍໆໄປຫາພູ ຄັນທະມາດະນະ ທີ່ຖືກພັນນາວ່າຕັ້ງຢູ່ກາງມະຫາສະໝຸດໃນຮູບ «ເສຕຸ» ເປັນທາງທີ່ເທວະສ້າງ ແລະເກືອບດັ່ງເສັ້ນທາງໄປສູ່ ພຣະຫມະໂລກ. ພູມສັນຖານຖືກລຽນລໍາວ່າສັກສິດໜາແນ່ນ: ທະເລສາບ ແມ່ນ້ໍາ ມະຫາສະໝຸດ ປ່າ ອາສຣົມ ແລະສະຖານບູຊາວິເທດ; ມີຣິສີເຊັ່ນ ວະສິດຖະ, ສິດທະ, ຈາຣະນະ, ກິນນະຣະ ອາໄສຢູ່ ແລະເທວະໃຫຍ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນທັງກາງວັນກາງຄືນ. ລົມຂອງຄັນທະມາດະນະຖືກກ່າວວ່າລ້າງບາບຫຼາຍມາກ ແລະເຫັນແຕ່ພຽງຄັ້ງກໍເຮັດໃຫ້ໃຈສະຫງົບ. ມີມາລະຍາດພິທີກໍາກໍານົດໄວ້: ຜູ້ແສວງບຸນຄວນຂໍອະໄພຈາກພູ (ຜູ້ຮັບຮອງເສຕຸອັນນ່າເຄົາລົບ) ທີ່ໄດ້ຍ່າງຂຶ້ນໄປ, ຂໍໃຫ້ໄດ້ດາຣະຊັນພຣະສັງກະຣະທີ່ປະທັບຢູ່ຍອດພູ, ແລ້ວຈຶ່ງເດີນຕໍ່ດ້ວຍກ້າວທີ່ອ່ອນໂຍນ. ຕໍ່ມາໃຫ້ອາບນ້ໍາທະເລທີ່ຄັນທະມາດະນະ ແລະເຮັດປິນຑະດານາ ແມ່ນແຕ່ນ້ອຍເທົ່າເມັດມັດສະຕາດ ກໍກ່າວວ່າເຮັດໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈຍາວນານ. ຕໍ່ມາຣິສີຖາມເຖິງຕີຣຖະຊື່ «ປາປະວິນາຊະນະ». ສູຕະເລົ່າເຖິງອາສຣົມໃກ້ຫິມະວັດ ທີ່ມີຜູ້ປະພຶດວິເທດຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ຊູດຣະຊື່ ດຣິດຫະມະຕິ ຂໍການຮັບພິທີເຂົ້າສູ່ການສຶກສາ ແຕ່ກຸລະປະຕິປະຕິເສດ ໂດຍເນັ້ນຂໍ້ຈໍາກັດທາງສັງຄົມ-ພິທີກໍາໃນການສອນ. ດຣິດຫະມະຕິຈຶ່ງສ້າງອາສຣົມແຍກ ແລະບໍລິການແຂກດ້ວຍພັກຕິ. ພຣາຫມະນະ ສຸມະຕິ ເກີດຄວາມຜູກພັນ ແລະສຸດທ້າຍສອນພິທີວິເທດລັບ (ຮະວຽກະວຽ, ສຣາດທະ, ມະຫາລະຍະ ແລະອື່ນໆ) ຈົນເກີດຜົນກຳຮ້າຍແຮງ: ຕົກນະລົກ ແລະເກີດໃໝ່ຫຼາຍຊາດ ພ້ອມທັງການຖືກຄອບງໍາໂດຍບຣະຫມະຣັກຊະສະໃນຊາດຕໍ່ມາ. ຜູ້ຖືກທຸກທໍລະມານຖືກນໍາໄປຫາ ອະກັສຕະຍະ ຜູ້ອະທິບາຍເຫດກຳ ແລະກໍານົດຢາຮັກສາພຽງຢ່າງດຽວ: ອາບນ້ໍາ 3 ມື້ທີ່ ປາປະວິນາຊະນະ ຕີຣຖະ ທີ່ຢູ່ເທິງຄັນທະມາດະນະ ໃນເຂດເສຕຸ. ພິທີສໍາເລັດ: ອາການຫາຍ ສຸຂະພາບແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງກັບຄືນ ແລະຖືກສັນຍາມຸກຕິໃນຍາມຕາຍ. ບົດນີ້ປິດທ້າຍດ້ວຍການຍ້ອງຍໍ ປາປະວິນາຊະນະ ເປັນຕີຣຖະລ້າງບາບທີ່ມີອານຸພາບກວ້າງຂວາງ ໃຫ້ສະຫວັນແລະມຸກຕິ ແລະເປັນທີ່ເຄົາລົບຂອງ ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ແລະ ພຣະມະເຫສະ; ພ້ອມທັງເປັນຄໍາເຕືອນດ້ານຈັນຍາບັນເກືອບການຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້ພິທີກໍາ ແລະແຜນທາງການຊໍາລະຜ່ານການແສວງບຸນທີ່ຖືກຕ້ອງ.
Adhyaya 11
सीतासरः-माहात्म्यं (Sītāsaras / Sītākuṇḍa Māhātmya: Indra’s Purification Narrative)
ອັດຍາຍນີ້ເປັນການສະແດງມະຫາຕະມະຂອງຕີຣຖະ (tīrtha-māhātmya) ທີ່ສູຕະເລົ່າໃຫ້ບັນດາຣິສີຟັງ. ເລີ່ມດ້ວຍເສັ້ນທາງພິທີ: ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳທີ່ປາປະນາຊະ (pāpanāśa) ແລ້ວ ຜູ້ເດີນທາງບຸນຄວນຮັກສານິຍະມະ (niyama) ແລະໄປອາບນ້ຳທີ່ ສີຕາສະຣະ/ສີຕາກຸນດະ (Sītāsaras/Sītākuṇḍa) ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດຢ່າງສົມບູນ. ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ ບຸນອານຸພາບຂອງຕີຣຖະໃຫຍ່ໆລວມຢູ່ທີ່ນີ້ ເປັນສູນກາງແຫ່ງຄວາມສັກສິດ. ຕໍ່ມາເປັນຄຳຖາມທາງເທວະວິທະຍາ: ເຫດໃດອິນທຣະ (Purandara) ຈຶ່ງຕິດບາບ brahmahatyā ແລະຫຼຸດພົ້ນໄດ້ແນວໃດ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ຣາກສະ Kapālābharaṇa ຜູ້ມີພອນຄຸ້ມຄອງ ບຸກອະມະຣາວະຕີ; ຫຼັງສົງຄາມຍາວນານ ອິນທຣະໃຊ້ວັຊຣະ (vajra) ສັງຫານເຂົາ. ແຕ່ບາບ brahmahatyā ກັບຕາມຫຼັງ ເພາະຄວາມຈິງຖືກເຜີຍວ່າ Kapālābharaṇa ມີກຳເນີດຜູກພັນກັບເມັດພັນພຣາຫມະນ: ເກີດຈາກການລ່ວງລະເມີດຂອງຣິສີ Śuci ກັບ Suśīlā ພັນລະຍາຂອງຣາກສະ Trivakra. ອິນທຣະໄປພຶ່ງພາພຣະພຣະຫມາ; ພຣະພຣະຫມາຊີ້ນຳໃຫ້ໄປຈາລິກທີ່ ສີຕາກຸນດະ ບນພູກັນທະມາດະນ (Gandhamādana) ບູຊາສະດາຊີວະ (Sadāśiva) ແລະອາບນ້ຳໃນສະຣະ ເພື່ອລ້າງບາບ ແລະກັບຄືນອຳນາດ. ທ້າຍອັດຍາຍອະທິບາຍຊື່ແລະອຳນາດຂອງຕີຣຖະຈາກການປະທັບຂອງພຣະນາງສີຕາ ແລະມີ phalaśruti ວ່າ ອາບນ້ຳ ໃຫ້ທານ ແລະປະກອບພິທີທີ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ຜົນຕາມປາດຖະໜາ ແລະສຸກຄະຕິຫຼັງຄວາມຕາຍ; ການຟັງຫຼືສະດຸດອ່ານເລື່ອງນີ້ ນຳຄວາມສຸກສະຫງົບທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ.
Adhyaya 12
मंगलतीर्थमाहात्म्यम् (Mangalatīrtha Māhātmya: The Glory of the Auspicious Tīrtha)
ບົດນີ້ເປັນຕີຣຖະ-ມາຫາຕມະຍະ ວ່າດ້ວຍ “ມັງຄະລະ ຕີຣຖະ” ຕາມການເລົ່າຂອງ ສູຕະ. ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳທີ່ ສີຕາກຸນຑະ ແລ້ວ ຜູ້ສັດທາຖືກແນະນຳໃຫ້ໄປຫາ ມັງຄະລະຕີຣຖະ ດ້ວຍໃຈສະຫງົບ; ສະຖານທີ່ນີ້ຖືກກ່າວວ່າມີ ພຣະລັກສະມີ (ກະມະລາ) ປະທານພອນຢູ່ເປັນນິດ ແລະ ເທວະດາມາຊຸມນຸມເປັນປະຈຳ ເພື່ອຂັບໄລ່ອະລັກສະມີ (ເຄາະຮ້າຍ) ໃຫ້ຫາຍໄປ. ຕໍ່ມາເລົ່າອິຕິຫາສະຂອງ ພຣະຣາຊາ ມະໂນຊະວະ ແຫ່ງວົງສົມະ. ແຕ່ເດີມພຣະອົງເປັນກະສັດທຳມະ ປະກອບຍັດຍະ ບູຊາບັນພະບຸລຸດ ແລະ ສຶກສາສາສະຕຣະ; ແຕ່ຄວາມທະນົງຕົນ (ອະຫັງກາຣະ) ກໍ່ໃຫ້ເກີດໂລບະ ກາມະ ໂກຣະທະ ຄວາມຮຸນແຮງ ແລະ ອິດສາ. ພຣະອົງລະເມີດພຣາຫມະນ ແລະ ຍຶດຊັບສິນຂອງເທວະ (deva-dravya) ພ້ອມທັງທີ່ດິນ; ຈຶ່ງຖືກສັດຕູ ໂກລະພະ ຕີຊະນະ ແລະ ຖືກເນລະເທດເຂົ້າປ່ານ່າຢ້ານກົວ ກັບພຣະມະເຫສີ ສຸມິຕຣາ ແລະ ພຣະໂອຣສ ຈັນທຣະການຕະ. ໃນປ່າ ຄວາມຫິວໂຫຍຂອງລູກນ້ອຍເຮັດໃຫ້ພຣະອົງສຳນຶກຜິດ. ມະໂນຊະວະໄດ້ກ່າວຖຶງໜ້າທີ່ທີ່ລະເລີຍ: ການໃຫ້ທານ, ບູຊາພຣະສິວະ ແລະ ພຣະວິສນຸ, ພິທີສຣາດທະ, ການຖວາຍບູຊາ, ອຸປະວາສະ, ນາມະກີຣຕະນະ, ສວມເຄື່ອງໝາຍພັກຕິ, ຈະປະ, ແລະ ການທຳປະໂຫຍດສາທາລະນະເຊັ່ນ ປູກຕົ້ນໄມ້ ແລະ ສ້າງແຫຼ່ງນ້ຳ. ພຣະຣິສີ ປາຣາຊະຣະ ມາປອບໃຈສຸມິຕຣາ ແລະ ໃຊ້ມັນຕຣະພ້ອມພັກຕິຕໍ່ ຕຣະຍັມບະກະ (ພຣະສິວະ) ເພື່ອປຸກພຣະອົງ; ແລ້ວແນະນຳໃຫ້ໄປຈາລິກທີ່ ມັງຄະລະຕີຣຖະ ຢູ່ກັນທະມາດະນ ໃກ້ ຣາມະເສຕຸ ເພື່ອອາບນ້ຳ ເຮັດສຣາດທະ ແລະ ຮັກສາວິໄນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ພຣະອົງປະຕິບັດຢ່າງຍາວນານ ຮວມທັງຈະປະມັນຕຣະພະຍາງດຽວ 40 ມື້ຕາມຄຳສອນ. ດ້ວຍອານຸພາບຂອງຕີຣຖະ ແລະ ຄຳນຳຂອງຣິສີ ອາວຸດເທວະ ແລະ ເຄື່ອງຣາຊະພິທີປາກົດ; ປາຣາຊະຣະເຮັດອະພິເສກ ແລະ ສອນອັສຕຣະວິທະຍາ. ມະໂນຊະວະກັບໄປຊະນະໂກລະພະດ້ວຍ ພຣະຫມາສຕຣະ ແລະ ປົກຄອງໂດຍບໍ່ມີຄວາມທະນົງ ບໍ່ອິດສາ ບໍ່ເຮັດຮ້າຍ. ບັ້ນປາຍພຣະອົງສະຫລະໂລກ ກັບຄືນມາທີ່ມັງຄະລະຕີຣຖະ ເພື່ອຕະປະສະຍາ ແລະ ສະມາທິຕໍ່ພຣະສິວະ; ເມື່ອສິ້ນຊີວິດໄດ້ບັນລຸ ສິວະໂລກ ແລະ ສຸມິຕຣາກໍຕາມໄປ. ຟະລະສຣຸຕິສັນລະເສີນວ່າ ຕີຣຖະນີ້ໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໂລກີຍ ແລະ ຜົນແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ ພ້ອມເຜົາບາບເຫມືອນໄຟເຜົາຫຍ້າແຫ້ງ.
Adhyaya 13
Amṛtavāpikā-Māhātmya and the Origin of Ekāntarāmanātha-kṣetra (अमृतवापिकामाहात्म्यं तथा एकांतरामनाथक्षेत्रोत्पत्तिः)
ບົດທີ 13 ເປັນການສະແດງມາຫາຕມະຂອງທີຣຖະ ໂດຍພຣະສູຕະເປັນຜູ້ເລົ່າ. ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳທີ່ ມັງຄະລາຂະຍະ ມະຫາທີຣຖະ ຜູ້ເດີນທາງຈາລິກຈະໄປສູ່ ເອການຕະຣາມະນາຖ-ເກດຕຣະ ບ່ອນທີ່ພຣະຣາມ (ຈະກັນນາຖ) ປະທັບຢູ່ເປັນນິດກັບ ສີຕາ, ລັກສະມະນະ, ຮະນຸມານ ແລະຫມູ່ວານະຣະ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມສັກສິດແລະການຄຸ້ມຄອງອັນໃກ້ຊິດ. ຕໍ່ມາໄດ້ແນະນຳ “ອະມຣິຕະວາປິກາ” ສະລະນ້ຳມີບຸນກຸສົນ ທີ່ກ່າວວ່າຊ່ວຍລົບຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມແກ່ແລະຄວາມຕາຍ. ການອາບນ້ຳດ້ວຍສັດທາ (ສຣັດທາ) ເປັນການຊຳລະບາບ ແລະເປັນທາງໄປສູ່ “ອະມຣິຕະຕະວະ” ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະສັງກະຣະ. ເມື່ອພຣະລຶສີຖາມເຖິງຊື່ນີ້ ພຣະສູຕະເລົ່າຕຳນານກຳເນີດ: ໃກ້ພູຫິມະວັນ ນ້ອງຊາຍຂອງອະກັສຕະຍະ ບຳເນັດຕະປະສະຢ່າງຫນັກ ຮັກສາວັດປະຈຳວັນ (ສັນທະຍາ, ຈະປະ, ບູຊາແຂກ, ປັນຈະຍັດ, ສຣາດທະ). ພຣະສິວະປາກົດ ແລະຊີ້ນຳໃຫ້ໄປອາບນ້ຳທີ່ມັງຄະລາຂະຍະ ໃກ້ເສຕຸ/ຄັນທະມາດະນະ ເພື່ອມົກສະຢ່າງວ່ອງໄວ. ທ່ານອາບນ້ຳຕາມນິຍະມະ 3 ປີ ແລະໃນປີທີ 4 ອອກຈາກກາຍດ້ວຍໂຍຄະທາງ ບຣະຫມະຣັນທຣະ ພົ້ນທຸກ; ດັ່ງນັ້ນສະລະນ້ຳຈຶ່ງໄດ້ຊື່ “ອະມຣິຕະວາປິກາ” ແລະການອາບ 3 ປີນຳໄປສູ່ອະມຣິຕະຕະວະ. ສ່ວນຊື່ “ເອການຕະຣາມະນາຖ” ມາຈາກເຫດການຕອນສ້າງເສຕຸ: ເນື່ອງຈາກສຽງຄື້ນທະເລດັງກັບກ້າ ພຣະຣາມໄດ້ປຶກສາກັນແບບສ່ວນຕົວ (ເອການເຕ) ກັບພັນມິດເພື່ອຊະນະຣາວະນະ; ບ່ອນນັ້ນຈຶ່ງເປັນເກດຕຣະນີ້. ທ້າຍບົດຍ້ຳວ່າ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ບໍ່ຊຳນານດ້ານປັດຊະຍາ ຫຼືພິທີກຳ ກໍສາມາດເຖິງ “ອະມຣິຕະ” ໄດ້ດ້ວຍການອາບນ້ຳທີ່ນີ້.
Adhyaya 14
Brahmakūṇḍa-māhātmya and the Liṅga-Origin Discourse (ब्रह्मकुण्ड-माहात्म्य तथा लिङ्गोद्भव-प्रसङ्ग)
ບົດນີ້ເປັນການລວບລວມທັງດ້ານທິດສະດີແລະພິທີກຳ 2 ພາກ. ພາກທຳອິດ ສູຕະໄດ້ບອກລຳດັບການເດີນທາງຈາລິກສັກສິດ ຈົນເຖິງ “ພຣະມະກຸນດ” ຢູ່ກັນທະມາດະນ ໃນແຜນທີ່ສັກສິດທີ່ມີເຊຕຸເປັນສູນກາງ. ການໄດ້ເຫັນ (ດັຣຊະນະ) ແລະອາບນ້ຳ (ສນານ) ທີ່ນັ້ນ ຖືກສັນລະເສີນວ່າລ້າງບາບໄດ້ທັງປວງ ແລະນຳໄປສູ່ໄວກຸນຖະ. ຈຸດເນັ້ນພິເສດຄື “ພະສະມະ” (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ທີ່ເກີດຈາກພຣະມະກຸນດ: ການທາເປັນຕຣິປຸນດຣະ ຫຼືແມ່ນແຕ່ອະນຸພາກນ້ອຍໆທີ່ໜ້າຜາກ ກໍຖືກກ່າວວ່າເປັນທາງໄປສູ່ມົກສະ. ການດູຖູກ ຫຼືປະຕິເສດພະສະມະນີ້ ຖືກຈັດເປັນຄວາມຜິດທາງພິທີ-ຈັນຍາ ແລະມີຜົນຮ້າຍຫຼັງຄວາມຕາຍ. ພາກທີສອງ ຕອບຄຳຖາມຂອງລະສີ ໂດຍເລົ່າເລື່ອງການໂຕ້ຖຽງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງພຣະພຣະມາ ແລະພຣະວິສນຸ. ລິງຄະສະຫວ່າງດ້ວຍຕົນເອງ ອະນາດິ-ອະນັນຕະ ປາກົດ; ພຣະວິສນຸຍອມຮັບຄວາມຈິງ ແຕ່ພຣະພຣະມາອ້າງຄຳເທັດ. ພຣະສິວະຈຶ່ງຕັດສິນ: ຈຳກັດການບູຊາຮູບພຣະພຣະມາ ແຕ່ຍັງຮັກສາການບູຊາຕາມເວດ ແລະສະມາຣຕະ; ແລະໃຫ້ພຣະພຣະມາເຮັດຍັດຍາກຳໃຫຍ່ທີ່ກັນທະມາດະນເພື່ອຊົດໃຊ້ຄວາມຜິດ. ສະຖານທີ່ຍັດຍາກຳນັ້ນໄດ້ຊື່ວ່າ “ພຣະມະກຸນດ” ແລະຖືກອະທິບາຍວ່າເປັນສັນຍາລັກເປີດທາງມົກສະ ດັ່ງການຫັກກອນປະຕູແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ. ພະສະມະຈາກບ່ອນນີ້ຍັງຖືກກ່າວວ່າລົບລ້າງບາບໃຫຍ່ ແລະຂັບໄລ່ສິ່ງຊົ່ວ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງການມາຢ້ຽມຢາມຂອງເທວະແລະລະສີຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະແນະນຳໃຫ້ສືບຕໍ່ການບູຊາຍັດຍາກຳທີ່ນັ້ນ.
Adhyaya 15
हनूमत्कुण्डमाहात्म्यं तथा धर्मसखराजचरितम् (Glory of Hanumat-Kuṇḍa and the Account of King Dharmasakha)
ສູຕະໄດ້ກ່າວເຖິງລໍາດັບການຈາລິກແສວງບຸນ: ຫຼັງຈາກອາບນ້ໍາທີ່ ພຣະພຣົມະກຸນດ (Brahmakuṇḍa) ອັນມີບຸນຫຼາຍ ຜູ້ຈາລິກທີ່ມີວິໄນຈຶ່ງໄປຕໍ່ທີ່ ຮະນຸມັດກຸນດ (Hanumat-Kuṇḍa)। ບົດນີ້ຍົກຍ້ອງຮະນຸມັດກຸນດເປັນຕີຣຖະສູງສຸດ ທີ່ຮະນຸມານ (ມາຣຸຕາດມະຈະ) ສ້າງໄວ້ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດໂລກ ມີອານຸພາບເປັນພິເສດ ແມ່ນແຕ່ຣຸດຣະກໍຍັງຮັບໃຊ້. ການອາບນ້ໍາທີ່ນັ້ນກ່າວວ່າຊໍາລະບາບໃຫຍ່ ລົດຜົນນະລົກຕາມການເວລາ ແລະນໍາໄປສູ່ສະຖານທີ່ມງຄົດຍືນຍາວ ເຊັ່ນ ສິວະໂລກ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຕົວຢ່າງຂອງກະສັດ ທັມມະສະຂາ ແຫ່ງວົງກະສັດເກກະຍະ: ພຣະອົງຊອບທໍາ ແລະປົກຄອງສໍາເລັດ ແຕ່ທຸກໃຈເນື່ອງຈາກບໍ່ມີທາຍາດ ທັງໆທີ່ມີມະເຫສີຫຼາຍ ແລະໄດ້ກະທໍາທານ ຍັດຍະ (ອັດສະວະເມດະ) ການໃຫ້ອາຫານ ສຣາດທະ ແລະສວດມັນຕຣະ. ພາຍຫຼັງດົນນານຈຶ່ງໄດ້ພຣະໂອຣດອົງດຽວ ຊື່ ສຸຈັນດຣະ; ແຕ່ເມື່ອຖືກແມງປ່ອງຕໍ່ຍ ພຣະອົງກໍກັງວົນເລື່ອງຄວາມບາງບາງຂອງສາຍວົງ. ພຣະອົງປຶກສາຣິດວິກ ແລະປຸໂຣຫິດ ຂໍວິທີທີ່ຖືກທໍາເພື່ອໄດ້ລູກຊາຍຫຼາຍ—ດີທີ່ສຸດໃຫ້ແຕ່ລະມະເຫສີມີລູກຊາຍຄົນໜຶ່ງ. ພຣາຫມະນ໌ແນະນໍາໃຫ້ຈາລິກໄປພູມິພາກ ກັນທະມາດະນ/ເສຕຸ ເຖິງຮະນຸມັດກຸນດ ອາບນ້ໍາ ແລະປະກອບພິທີ putrīyeṣṭi ທີ່ຝັ່ງ. ກະສັດເດີນທາງພ້ອມຄອບຄົວ ແລະເຄື່ອງບູຊາ ອາບນ້ໍາຕໍ່ເນື່ອງ ປະກອບພິທີ ໃຫ້ດັກຊິນາ ແລະຂອງກໍານັນຫຼາຍ ແລ້ວກັບຄືນ. ຕໍ່ມາມະເຫສີແຕ່ລະອົງໃຫ້ກໍາເນີດລູກຊາຍ ລວມເກີນຮ້ອຍ. ພຣະອົງແບ່ງອານາຈັກໃຫ້ພວກເຂົາ ແລ້ວກັບໄປເສຕຸ ບໍາເນັດຕະປະສະຍາທີ່ຮະນຸມັດກຸນດ ສິ້ນພຣະຊົນຢ່າງສະຫງົບ ແລະໄດ້ເຖິງ ໄວກຸນຖະ; ລູກຊາຍປົກຄອງໂດຍບໍ່ຂັດແຍ່ງ. ທ້າຍບົດມີຜົນສະຫຼຸບ: ຜູ້ອ່ານ ຫຼືຟັງດ້ວຍໃຈຈົ່ງຈໍາ ຈະໄດ້ຄວາມສຸກທັງໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ ແລະໄດ້ຄວາມໃກ້ຊິດກັບທິບພະ.
Adhyaya 16
अगस्त्यतीर्थमहिमा तथा कक्षीवान्-स्वनय-कथा (Glory of Agastya Tīrtha and the Kakṣīvān–Svanaya Narrative)
ສູຕະເລົ່າລໍາດັບການຈາລິກບຸນ ເລີ່ມຈາກການອາບນ້ໍາທີ່ກຸນດະຂອງພະຫນຸມານ ແລ້ວໄປສູ່ອະກັດຕະຕີຣຖະ ທີ່ເຊື່ອວ່າຖືກສ້າງໂດຍກຸມພະໂຍນີ (ິສີອະກັດຕະ) ໃນຍຸກຂັດແຍ້ງເກົ່າກ່ຽວກັບເຂົາເມຣຸ ແລະ ເຂົາວິນທະຍະ ເມື່ອວິນທະຍະຂະຫຍາຍຕົວຈົນຄຸກຄາມດຸນຍະພາບຂອງຈັກກະວານ. ພຣະສິວະຊີ້ນໍາໃຫ້ອະກັດຕະຫ້າມວິນທະຍະ ແລະຕໍ່ມາຍ້າຍິສີໄປພູມິພາກຄັນທະມາດະນ ເພື່ອສ້າງຕີຣຖະອັນມີບຸນຫຼາຍ ທີ່ໄດ້ຊື່ຕາມທ່ານ. ຄໍາກ່າວເຖິງຜົນບຸນແຮງກ້າວວ່າ ອາບນ້ໍາ ແລະ ດື່ມນ້ໍາທີ່ນັ້ນ ຊ່ວຍຕັດການເກີດຊ້ໍາໆ ແລະເປັນສະຖານທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດເທົ່າໃນສາມການ ໃຫ້ທັງຄວາມສໍາເລັດໂລກີ ແລະ ຜົນມຸ່ງສູ່ມຸກຕິ. ຈາກນັ້ນເລື່ອງຕົວຢ່າງຖືກນໍາສະເໜີ: ກັກສີວານ ບຸດຂອງດີຣຄະຕະມະ ຮຽນວິທະຍາເວດຢ່າງກວ້າງຂວາງກັບອຸດັງກະ ແລ້ວໄດ້ຮັບຄໍາແນະນໍາໃຫ້ພັກອາໄສຢ່າງມີວິໄນທີ່ອະກັດຕະຕີຣຖະ 3 ປີ ໂດຍສັນຍາວ່າຊ້າງສີ່ງາຈະປາກົດເປັນພາຫະນະ. ທິດາຂອງກະສັດສະວະນະຍະສາບານວ່າຈະແຕ່ງງານກັບຜູ້ທີ່ມາດ້ວຍຊ້າງສີ່ງາເທົ່ານັ້ນ; ດ້ວຍການປະພຶດຂອງກັກສີວານ ເງື່ອນໄຂຈຶ່ງສໍາເລັດ ແລະເກີດການແຕ່ງງານຕາມທໍາ. ບົດນີ້ຍັງສະແດງຂັ້ນຕອນຂໍຄໍາຍິນຍອມຜ່ານທູດສຸດັດສະນະໄປຫາດີຣຄະຕະມະ ຜູ້ເປັນບິດາ ທີ່ໃຫ້ອະນຸຍາດ ແລະເດີນທາງໄປຕີຣຖະ ເພື່ອຕອກຍ້ໍາຈັນຍາບັນເລື່ອງການອະນຸມັດການແຕ່ງງານ ການຮັກສາຄໍາສາບານ ແລະວິໄນອັນອາໄສຕີຣຖະເປັນຖານ।
Adhyaya 17
कक्षीवद्विवाहः — Kakṣīvān’s Marriage at Agastya-tīrtha (Rituals, Gifts, and Phalaśruti)
ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງເຫດການແຕ່ງງານທີ່ອາກັສຕະຍະ-ຕີຣຖ ໃນພູມທັດແຫ່ງເສຕຸຂັນຑ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ກັກສີວານ ປະຕິບັດຕາມຄໍາຊີ້ນໍາຂອງອາຈານ ແລະຊອກຫາວິທີທີ່ເໝາະສົມເພື່ອການແຕ່ງງານ ຈຶ່ງເດີນທາງມາຮອດຕີຣຖ. ພະຣາຊາ ສະວະນະຍະ ຮູ້ຂ່າວວ່າມີິສີ ດີຣຄະຕະມະສ (ພ້ອມບຸດ) ຢູ່ຝັ່ງນໍ້າ ກໍໄປນົບນ້ອມບູຊາ; ອຸດັງກະ ກໍມາພ້ອມສິດ ເພື່ອອາບນໍ້າທີ່ ຣາມະເສຕຸ/ທະນຸສໂກຕິ ແລະເຂົ້າຮ່ວມເປັນຜູ້ກໍາກັບພິທີ. ເລື່ອງດໍາເນີນຜ່ານພິທີຕ້ອນຮັບຕາມຈາຣີດ (ທັກທາຍ, ອວຍພອນ, ຖວາຍອາຣຄະຍະ) ກໍານົດເວລາມົງຄຸນ ແລະຈັດການນໍາເຈົ້າສາວອອກຈາກພະຣາຊວັງ. ພິທີແຕ່ງງານຖືກພັນລະນາດ້ວຍມົງຄຸນກຳສາທາລະນະ: ຂະບວນແຫ່, ນີຣາຈະນະ (ຕ້ອນຮັບດ້ວຍແສງມົງຄຸນ), ຄໍາມາລາສວມກັນ, ຕັ້ງໄຟພິທີ, ລາຈາ-ໂຫມ ແລະຂັ້ນຕອນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ພ້ອມທັງພິທີຈັບມື (ປານິຄຣະຫະນະ) ພາຍໃຕ້ການກໍາກັບຂອງອຸດັງກະ. ຫຼັງພິທີ ພະຣາຊາເຮັດການເລີ້ຍງອາຫານແກ່ພຣາຫມັນຈໍານວນຫຼາຍ ແລະຖວາຍທານຢ່າງໃຫຍ່, ພ້ອມມອບສະຕຣີທະນະ ແລະຂອງກໍານັນໃຫ້ພຣະທິດາ. ບັນດາິສີກັບໄປອາສຣົມ ເວດ-ອະຣັນຍະ, ພະຣາຊາກັບເມືອງ, ແລະປິດທ້າຍດ້ວຍຟະລະສຣຸຕິວ່າ ການຟັງ ຫຼື ສວດທ່ອງເລື່ອງເກົ່າອັນອີງວິທີເວດນີ້ ນໍາຄວາມສຸກສະບາຍ ແລະບັນເທົາຄວາມລໍາບາກກັບຄວາມທຸກຍາກ.
Adhyaya 18
रामतीर्थ-रघुनाथसरः-माहात्म्य तथा धर्मपुत्रप्रायश्चित्तवर्णनम् (Rāma-tīrtha and Raghunātha-saras Māhātmya; Yudhiṣṭhira’s Expiation Narrative)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍເສັ້ນທາງຈາລິກທີ່ສັກສິດ: ອາບນ້ຳທີ່ ກຸມພະສຳພະວະ-ຕີຣຖະ ແລ້ວໄປຕໍ່ທີ່ ຣາມ-ກຸນຑະ ເພື່ອພົ້ນຈາກບາບ. ຕໍ່ມາຍົກຍ້ອງ ຣະຄຸນາຖະ-ສະຣັສ ເປັນສະຖານທີ່ລ້າງບາບ; ການຖວາຍທານແມ່ນແມ່ນນ້ອຍໆແກ່ຜູ້ຮູ້ເວດາກໍເພີ່ມພູນບຸນ, ແລະການຮຽນຮູ້ກັບການຈະປະ (japa) ໄດ້ຜົນພິເສດ. ສູຕະໄດ້ນຳເລື່ອງປະຫວັດສັກສິດຂອງິສີ ສຸຕີກສະນະ ສາວົກຂອງອະຄັສຕະຍະ ຜູ້ອຸທິດໃຈແດ່ພຣະຣາມ. ທ່ານບຳເນັດຕະປັສຢ່າງເຂັ້ມງວດທີ່ຝັ່ງ ຣາມະຈັນທຣະ-ສະຣັສ, ຈະປະມັນຕຣະ “ຣາມ” ຫົກພະຍາງບໍ່ຂາດ ແລະຖວາຍບົດສັນລະເສີນຍາວດ້ວຍນະມະການຕໍ່ພຣະນາມແລະພຣະກິດຂອງພຣະຣາມ. ດ້ວຍການປະຕິບັດແລະການຮັບໃຊ້ຕີຣຖະ ຄວາມພັກດີຂອງທ່ານກາຍເປັນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລະບໍລິສຸດ, ພ້ອມທັງທັດສະນະອັດວັຍ ແລະສິດທິຍະໂຍກຫຼາຍປະການທີ່ຖືກກ່າວວ່າເປັນຜົນຮອງ. ຕໍ່ມາກ່າວວ່າພຣະຣາມໄດ້ສະຖາປະນາລິງຄະໃຫຍ່ທີ່ຝັ່ງເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ; ອາບນ້ຳແລະໄດ້ເຫັນລິງຄະນັ້ນຈະນຳໄປສູ່ມຸກຕິ. ມີຕົວຢ່າງເພີ່ມ: ທັມມະປຸຕຣະ (ຢຸທິສຖິຣະ) ພົ້ນຈາກຄວາມຜິດອັນເກີດຈາກຄຳບໍ່ຈິງທັນທີ; ິສີຖາມເຫດ ແລະສູຕະເລົ່າເຫດການມະຫາພາຣະຕະເລື່ອງການຕາຍຂອງດຣົນະ ແລະຄຳກ່າວ “ອັສວັດຖາມາ” ທີ່ກ່ອນໃຫ້ເກີດພາລະທາງທຳ. ພາຍຫຼັງມີສຽງຈາກອາກາດເຕືອນເລື່ອງການຄອງລາຊະອານາຈັກໂດຍບໍ່ຊຳລະບາບ; ວະຍາສະມາແນະນຳພິທີປຣາຍະສຈິດຕະໂດຍມຸ່ງໄປຫາ ຣາມ-ເສຕຸ ໃນທະເລພາກໃຕ້. ທ້າຍບົດມີຟະລະສຣຸຕິ: ການອ່ານຫຼືຟັງນຳໄປສູ່ໄກລາສ ແລະພົ້ນຈາກການເກີດຊ້ຳໆ.
Adhyaya 19
श्रीलक्ष्मणतीर्थ-माहात्म्य एवं बलभद्र-ब्रह्महत्या-शोधन (Lakṣmaṇa-tīrtha Māhātmya and Balabhadra’s Expiation Narrative)
ບົດນີ້ກ່າວເຖິງຄວາມສັກສິດຂອງ ລັກສະມະນະຕີລະຖະ (Lakṣmaṇa-tīrtha) ເຊິ່ງເປັນບ່ອນຊຳລະລ້າງບາບ ແລະ ຄວາມທຸກຍາກ. ພະພະລາພັດ (Balabhadra) ໄດ້ເຮັດບາບໂດຍການຂ້າພາມ (Brahmahatya) ຢູ່ທີ່ປ່ານໄມມິສາຣັນຍະ. ເພື່ອເປັນການໄຖ່ບາບ, ພະອົງໄດ້ກຳຈັດຍັກ ພະລາວະລະ (Balvala) ແລະ ອອກເດີນທາງໄປສະແຫວງບຸນຕາມສະຖານທີ່ສັກສິດ. ໃນທີ່ສຸດ, ພະອົງໄດ້ມາຮອດພູຄັນທະມາດົນ ແລະ ໄດ້ຊຳລະລ້າງຮ່າງກາຍຢູ່ທີ່ ລັກສະມະນະຕີລະຖະ ພ້ອມທັງບູຊາພະລິງ, ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ບາບທັງປວງຫຼຸດພົ້ນໄປ.
Adhyaya 20
जटातीर्थमाहात्म्य (Jatātīrtha Māhātmya: The Glory of Jatātīrtha)
ບົດນີ້ເປັນ tīrtha-māhātmya ທີ່ຈັດເປັນຄໍາສອນເພື່ອການຊໍາລະພາຍໃນ ແລະການທໍາລາຍອະວິຊາ. ສູຕະໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣາຫມັນວ່າ ຫຼັງຈາກໄປຍັງຕີຣຖະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງລັກສະມະນະ (ທີ່ກ່າວວ່າທໍາລາຍບາບ brahmahatyā) ຜູ້ແສວງຫາຄວນໄປຕໍ່ທີ່ Jatātīrtha ເພື່ອ citta-śuddhi. ຂໍ້ຄວາມຕໍ່ຕ້ານການຈັບວິທີ Vedānta ແຕ່ດ້ວຍຄໍາເວົ້າ—ການໂຕ້ຖຽງ ແລະຄວາມພົວພັນທາງວິຊາການ—ໂດຍກ່າວວ່າເມື່ອຖືກຄອບງໍາໂດຍຄວາມຂັດແຍ້ງ ຈິດໃຈອາດບໍ່ບໍລິສຸດ. ເປັນ “ວິທີງ່າຍ” (laghūpāya) ຈຶ່ງຍົກຍ້ອງ Jatātīrtha ເປັນທາງກົງສໍາລັບ antaḥkaraṇa-śuddhi, ajñāna-nāśa ແລະການເກີດ jñāna ຈົນຮອດ mokṣa ແລະການຮູ້ຈັກ Akhaṇḍa-saccidānanda (ຄວາມເປັນ-ສະຕິ-ຄວາມປິຕິ ທີ່ບໍ່ແບ່ງແຍກ)។ ອໍານາດຂອງສະຖານທີ່ຖືກຮອງຮັບດ້ວຍເລື່ອງກໍ່ກໍາເນີດ: Śambhu ຖືກກ່າວວ່າສ້າງຕັ້ງຕີຣຖະນີ້ເພື່ອປະໂຫຍດສາກົນ, ແລະ Rāma ຫຼັງຊະນະ Rāvaṇa ໄດ້ລ້າງ jaṭā ຂອງພຣະອົງໃນນ້ໍານີ້ ຈຶ່ງເປັນທີ່ມາຂອງຊື່. ມີຄໍາກ່າວເທົ່າທຽບບຸນກຸສົນວ່າ ການອາບນ້ໍາພຽງຄັ້ງດຽວກໍມີຜົນສູງ ເທົ່າກັບ ຫຼືເຫນືອກວ່າ ວົງຈອນອາບນ້ໍາອັນລືຊື່. ຕໍ່ມາເປັນຕົວຢ່າງສອນໃຈ: Śuka ຖາມ Vyāsa ຫາວິທີລັບທີ່ໃຫ້ຈິດບໍລິສຸດ ເກີດປັນຍາ ແລະການຫຼຸດພົ້ນສຸດທ້າຍ; Vyāsa ຕອບໂດຍກໍາຊັບໃຫ້ໄປ Jatātīrtha. ບົດຍົກຕົວຢ່າງອື່ນໆ (Bhṛgu ໄດ້ຮັບຄໍາສອນຈາກ Varuṇa; Durvāsā; Dattātreya) ເພື່ອຢືນຢັນວ່າ ການອາບນ້ໍາຢ່າງດຽວ—ບໍ່ຕ້ອງ yajña, japa, ອົດອາຫານ ຫຼືພິທີຊັບຊ້ອນ—ກໍໃຫ້ buddhi-śuddhi. ທ້າຍສຸດ phalaśruti ກ່າວວ່າ ການອ່ານ ຫຼືຟັງອັດຍາຍນີ້ ຊໍາລະບາບ ແລະໃຫ້ຈຸດໝາຍ/ສະພາບແຫ່ງ Vaiṣṇava.
Adhyaya 21
लक्ष्मीतीर्थमाहात्म्य (Laxmī-tīrtha Māhātmya) — The Glory of Lakṣmī Tīrtha
ບົດນີ້ເປັນການເລົ່າຂອງສູຕະແກ່ພວກລິສີ ນໍາສະເໜີລໍາດັບສະຖານທີ່ສັກສິດ (ຕີຣຖະ) ແລະຍົກຍ້ອງ «ລັກສະມີ-ຕີຣຖະ» ເປັນແຫຼ່ງຊໍາລະບາບ ແລະເພີ່ມພູນຄວາມຮັ່ງມີ. ຕອນເລີ່ມກໍານົດພິທີເຂົ້າ: ຜູ້ເດີນທາງບຸນຕ້ອງອາບນໍ້າທີ່ «ຈະຕາ-ຕີຣຖະ» ອັນທໍາລາຍບາບ ແລ້ວຈຶ່ງໄປຫາລັກສະມີ-ຕີຣຖະ; ການອາບນໍ້າດ້ວຍເຈດຕະນາບໍລິສຸດ ຖືກກ່າວວ່າສໍາເລັດຄວາມປາດຖະໜາຕ່າງໆ. ຕໍ່ມາມີຕົວຢ່າງຈາກມະຫາກາບ: ຢຸທິສຖິຣະ (ທັມມະປຸດຕະຣະ) ຢູ່ອິນດຣະປຣັສຖະ ຖາມພຣະສຣີກຣິສນະເຖິງທັມມະທີ່ໃຫ້ມະນຸດໄດ້ອໍານາດໃຫຍ່ ແລະຄວາມຮັ່ງມີ. ກຣິສນະຊີ້ໄປພູເຂົາກັນທະມາດະນະ ແລະກ່າວວ່າ ລັກສະມີ-ຕີຣຖະເປັນເຫດອັນເອກະຂອງໄອສວັຣຍະ; ອາບນໍ້າທີ່ນັ້ນເພີ່ມຊັບສິນແລະເຂົ້າກິນ, ລົດສັດຕູ, ເສີມພະລັງກະສັດ, ລ້າງບາບ ແລະຫຼຸດໂລກໄພ. ຢຸທິສຖິຣະປະພຶດນິຍະມະ ອາບນໍ້າຊໍ້າໆເປັນເວລາໜຶ່ງເດືອນ ແລ້ວບໍລິຈາກຫຼາຍແກ່ພຣາຫມັນ ຈຶ່ງມີກໍາລັງໃຈເຮັດພິທີຣາຊະສູຍະ. ຕອນທ້າຍ ກຣິສນະສອນວ່າ ກ່ອນຣາຊະສູຍະຕ້ອງມີດິກວິຊະຍະ (ພິຊິດທິດ) ແລະເກັບສ່ວນສະຫວັດ; ພານດະວະປະຕິບັດສໍາເລັດ ນໍາຊັບມາຫຼາຍ ແລ້ວຢຸທິສຖິຣະປະກອບຍັດຍະດ້ວຍທານອັນກວ້າງຂວາງ. ບົດນີ້ປິດທ້າຍດ້ວຍການຍືນຢັນວ່າ ຜົນທັງໝົດເກີດຈາກມາຫາດມະຍະຂອງລັກສະມີ-ຕີຣຖະ; ການອ່ານຫຼືຟັງຈະທໍາລາຍຝັນຮ້າຍ, ໃຫ້ສໍາເລັດປາດຖະໜາ, ນໍາຄວາມຮັ່ງມີໃນຊີວິດນີ້ ແລະປະທານໂມກສະໃນວາລະສຸດທ້າຍ ຫຼັງຈາກໄດ້ເສບສຸກອັນຊອບທໍາ.
Adhyaya 22
अग्नितीर्थमहात्म्य (Agnitīrtha Māhātmya: The Glory and Origin of Agni Tīrtha)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍ ພຣະສຣີ ສູຕະ ຊີ້ນໍາຜູ້ເດີນທາງຈາກ ລັກສະມີຕີຣຖ ໄປຫາ ອັກນີຕີຣຖ ໂດຍກ່າວວ່າ ຕີຣຖນີ້ມີບຸນອານຸພາບສູງສຸດ ແລະສາມາດທໍາລາຍບາບໜັກໄດ້ ເມື່ອເຂົ້າໄປດ້ວຍພັກຕິ. ບັນດາຣິສີຖາມເຖິງກໍາເນີດ ທີ່ຕັ້ງ ແລະອໍານາດພິເສດຂອງອັກນີຕີຣຖ. ສູຕະເລົ່າເຫດການໃນຣາມາຍະນະ: ຫຼັງຈາກພຣະຣາມະຊະນະຣາວະນະ ແລະສະຖາປະນາ ວິພີຊະນະ ເປັນກະສັດແຫ່ງລັງກາ ພຣະອົງເດີນທາງຕາມເສັ້ນທາງເຊຕຸ ພ້ອມດ້ວຍ ສີຕາ, ລັກສະມະນະ, ເທວະ, ຣິສີ, ປິຕຣະ ແລະວານະຣະ. ທີ່ລັກສະມີຕີຣຖ ພຣະຣາມະເຊີນອັກນີເປັນພະຍານຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະເພື່ອພິສູດຄວາມບໍລິສຸດຂອງສີຕາ; ອັກນີປາກົດ ຊົມເຊີຍຄວາມສັດຊື່ ແລະປະກາດວ່າ ສີຕາແມ່ນຄູ່ທິບຂອງພຣະວິສນຸຜູ້ຢູ່ຄຽງຄູ່ທຸກອະວະຕາຣ. ບ່ອນທີ່ອັກນີລຸກຂຶ້ນຈາກນໍ້າ ຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ ອັກນີຕີຣຖ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ກໍານົດຈັນຍາບັນຂອງການຈາລິກ: ອາບນໍ້າດ້ວຍພັກຕິ, ອົດອາຫານ, ເຄົາລົບບຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ແລະໃຫ້ທານ—ຜ້າ, ຊັບສິນ, ດິນດອນ ແລະສາວນ້ອຍທີ່ປະດັບສົມຄວນ—ເພື່ອລ້າງບາບ ແລະໄດ້ຮັບ ວິສນຸ-ສາຍຸຊະຍະ. ມີນິທານຕົວຢ່າງຍາວ: ດຸສປັນຍະ ລູກພໍ່ຄ້າ ກໍ່ການຂ້າເດັກຊໍ້າໆ ຖືກໄລ່ອອກ ຖືກສາບໂດຍຣິສີ ຕາຍຈົມນໍ້າ ແລະຕົກຢູ່ໃນສະພາບປິສາຈະດົນນານ. ເລື່ອງຫັນໄປສູ່ຄວາມເມດຕາ ແລະການປະຕິບັດພິທີສັກສິດເພື່ອຢາຮັກສາ (ອ້າງເຖິງ ອະກັສຕະຍະ/ສຸຕີກສະນະ) ຢືນຢັນວ່າ ພິທີຕາມສະຖານທີ່ສັກສິດເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງການຊໍາລະ ແລະການຟື້ນຟູ ເມື່ອປະກອບດ້ວຍຈິດທີ່ຖືກຕ້ອງ.
Adhyaya 23
चक्रतीर्थमाहात्म्य (Glory of Chakratīrtha): Sudarśana’s Protection and Savitṛ’s Restoration
ບົດນີ້ເປັນຄໍາບັນຍາຍຂອງສູຕະ ກ່ຽວກັບລໍາດັບການເດີນທາງສັກກະລະ: ຫຼັງຈາກອາບນ້ໍາທີ່ອັກນິຕີຣຖະ ອັນຖືກກ່າວວ່າທໍາລາຍບາບທັງປວງ ຜູ້ແສວງບຸນທີ່ບໍລິສຸດແລ້ວຖືກນໍາໃຫ້ໄປຫາ ຈັກຣະຕີຣຖະ. ຄໍາພີກ່າວວ່າ ອາບນ້ໍາທີ່ນັ້ນດ້ວຍເຈດຕະນາຈໍາເພາະ ຈະໄດ້ຜົນຕາມປາດຖະໜາ ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ນີ້ເປັນຈຸດບັນດານພອນໃນທາງທໍາ. ເພື່ອຢືນຢັນອໍານາດຂອງຕີຣຖະ ມີເລື່ອງເກົ່າ: ລະສີອະຫິຣບຸດຫນະ ບໍາເນັດຕະປັສຢາຢູ່ກັນທະມາດະນ ແຕ່ຖືກຣາກສະສະທີ່ນ່າຢ້ານກວນໃຈເພື່ອຂັດຂວາງ. ສຸດັຣຊະນະຈັກຣະ ເຂົ້າມາປົກປ້ອງ ທໍາລາຍຜູ້ຂັດຂວາງ ແລະຖືກກ່າວວ່າສະຖິດຢູ່ທີ່ຕີຣຖະນີ້ຢ່າງຖາວອນ ເພື່ອຮັບຟັງຄໍາອະທິຖານຂອງຜູ້ສັດທາ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ ຈັກຣະຕີຣຖະ ແລະກ່າວວ່າໄພອັນຕະລາຍຈາກສັດຮ້າຍບໍ່ເກີດຂຶ້ນທີ່ນີ້. ອີກຕອນໜຶ່ງອະທິບາຍນາມ “ຈິນນະປານິ” (ມືຂາດ) ຂອງ ສະວິຕຣ/ອາດິຕຍະ: ເມື່ອເທວະຖືກໄດຕະຍະກົດດັນ ພວກເຂົາປຶກສາບຣິຫັສປະຕິ ແລະເຂົ້າພົບພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ຊີ້ນໍາໃຫ້ຈັດມາເຮສະວະຣະ ມະຫາຍັດຍະ ທີ່ກັນທະມາດະນ ພ້ອມການຄຸ້ມຄອງຂອງສຸດັຣຊະນະ. ມີການລຽນລາຍຕໍາແໜ່ງຣິຕວິຈ (ໂຮຕຣ, ອັດວະຣຍຸ ແລະອື່ນໆ) ເພື່ອຢືນຢັນຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງພິທີ. ໃນຂະນະແຈກສ່ວນປຣາຊິຕຣະ ມືຂອງສະວິຕຣຖືກຕັດເມື່ອແຕະຕ້ອງ ເກີດວິກິດ. ອັດສະຕາວັກຣະ ແນະນໍາໃຫ້ອາບນ້ໍາທີ່ຕີຣຖະໃກ້ນັ້ນ (ມຸນິຕີຣຖະ ທີ່ບັດນີ້ແມ່ນ ຈັກຣະຕີຣຖະ) ແລະສະວິຕຣອອກມາດ້ວຍມືຄໍາທີ່ຟື້ນຄືນ. ຟະລະສຣຸຕິທ້າຍບົດກ່າວວ່າ ການອ່ານຫຼືຟັງບົດນີ້ ຊ່ວຍຟື້ນຄືນຄວາມຄົບຖ້ວນຂອງຮ່າງກາຍ ບັນລຸຈຸດປະສົງທີ່ປາດຖະໜາ ແລະມອບມົກສະແກ່ຜູ້ແສວງຫາການຫຼຸດພົ້ນ.
Adhyaya 24
शिवतीर्थमाहात्म्ये कालभैरवब्रह्महत्याशमनवृत्तान्तः (Śivatīrtha Māhātmya: The Kālabhairava Narrative of Brahmahatyā Pacification)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍຄໍາແນະນໍາການເດີນທາງຈາລິກ: ຫຼັງຈາກອາບນ້ໍາທີ່ ຈັກຣາຕີຣຖ (Cakratīrtha) ແລ້ວ ຄວນໄປຫາ ສິວະຕີຣຖ (Śivatīrtha) ເພາະການຈົມນ້ໍາທີ່ນັ້ນຖືກສັນລະເສີນວ່າລະລາຍບາບຫນັກຫນ່ວງຈໍານວນຫຼາຍໄດ້. ເມື່ອຖາມວ່າເປັນຫຍັງ ກາລະໄພຣະວ (Kālabhairava) ຈຶ່ງຕິດມົນທິນ «ພຣະຫມະຫັດຍາ» (brahmahatyā) ສູຕະ (Sūta) ໄດ້ເລົ່າເລື່ອງການໂຕ້ຖຽງໃນອະດີດລະຫວ່າງ ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ແລະ ພຣະວິສນຸ (Viṣṇu) ກ່ຽວກັບອໍານາດໃນການກໍ່ກໍາເນີດຈັກກະວານ. ພຣະເວດ (Veda) ເຂົ້າມາກ່າວຢືນຢັນວ່າມີພຣະເຈົ້າສູງສຸດເຫນືອກວ່າທັງສອງ ແລະ ພຣະນະວະ (Praṇava, Oṃ) ອະທິບາຍຄວາມເຫນືອໂລກຂອງ ພຣະສິວະ (Śiva) ພ້ອມການຄຸ້ມຄອງຄຸນ (guṇa): ໃຫ້ ພຣະພຣະຫມາ ເປັນຜູ້ສ້າງ (rajas), ພຣະວິສນຸ ເປັນຜູ້ປົກປ້ອງ (sattva), ແລະ ຣຸດຣະ (Rudra) ເປັນຜູ້ທໍາລາຍ (tamas). ແຕ່ພຣະພຣະຫມາຍັງຫຼົງຜິດ ປາກົດຫົວທີ 5 ອັນເຜົາໄຫມ້; ພຣະສິວະຈຶ່ງມອບໝາຍໃຫ້ ກາລະໄພຣະວ ຕັດຫົວນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ມົນທິນ brahmahatyā ຕິດຕາມເຂົາເປັນພະລັງງານມີຮູບ. ພຣະສິວະກໍານົດເສັ້ນທາງຊໍາລະ: ພາກະປາລະ (kapāla) ເປັນບາດບິນ ເດີນທາງເປັນດຸດສະດີ, ເຂົ້າເມືອງ ວາຣານາສີ (Vārāṇasī) ເພື່ອຫຼຸດມົນທິນ, ແລະສຸດທ້າຍອາບນ້ໍາທີ່ ສິວະຕີຣຖ ໃກ້ ຄັນທະມາດະນະ (Gandhamādana) ຂ້າງທະເລພາກໃຕ້ ເພື່ອທໍາລາຍສ່ວນທີ່ເຫຼືອ. ຫຼັງຈາກຈົມນ້ໍາ ພຣະສິວະຢືນຢັນຄວາມບໍລິສຸດສົມບູນ ແລະສັ່ງໃຫ້ຕັ້ງກະໂຫຼກໄວ້ທີ່ ກາສີ (Kāśī) ເກີດເປັນ ກະປາລະຕີຣຖ (Kapālatīrtha). ທ້າຍບົດມີຜົນອານິສົງ (phalāśruti) ວ່າການອ່ານແລະຟັງມາຫາຕມະຍະນີ້ ຊ່ວຍບັນເທົາທຸກ ແລະກໍາຈັດຄວາມຜິດຫນັກໄດ້.
Adhyaya 25
Śaṅkhatīrtha Māhātmya (शंखतीर्थमाहात्म्य) — Purification from Kṛtaghnatā (Ingratitude)
ສູຕະເລົ່າເຖິງມະຫາອານຸພາບຂອງ «ສັງຄະຕີຣຖະ» ເປັນສະຖານທີ່ຊໍາລະບາບ ທີ່ການອາບນ້ໍາ (snāna) ສາມາດລະລາຍຄວາມຜິດທາງສິນທໍາທີ່ຫນັກໜ່ວງໄດ້ ໂດຍສະເພາະ kṛtaghnatā (ຄວາມອະກະຕັນຍູ/ບໍ່ຮູ້ບຸນຄຸນ) ຮວມທັງການລ່ວງເກີນຕໍ່ແມ່, ພໍ່, ແລະຄູ (guru)។ ບົດນີ້ນໍາເຂົ້າ itihāsa: ິສີ ວັດສະນາພະ (Vatsanābha) ບໍາເນັດຕະປະ (tapas) ດົນນານ ດ້ວຍກາຍຢືນນິ່ງບໍ່ໄຫວ ຈົນຖືກຄຸ້ມດ້ວຍຈອມມົດ (valmīka)។ ເກີດພາຍຸຝົນຮຸນແຮງຕໍ່ເນື່ອງທົ່ວພື້ນທີ່; ທໍາມະ (Dharma) ຜູ້ຖືກກະທົບໃຈດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລະຊື່ນຊົມຄວາມຫມັ້ນຄົງຂອງິສີ ໄດ້ແປງຮູບເປັນຄວາຍໃຫຍ່ (mahiṣa) ເພື່ອບັງຝົນໃຫ້ວັດສະນາພະ 7 ມື້. ຫຼັງພາຍຸສົງົບ ິສີເຫັນຄວາຍ ໄຕ່ຕອງວ່າການກະທໍານັ້ນຄ້າຍທໍາມະ ແຕ່ກໍກັບໄປບໍາເນັດຕະປະຕໍ່. ຕໍ່ມາໃຈບໍ່ສະຫງົບ ເຂົາຈຶ່ງສອບຖາມຕົນເອງ ແລະຮູ້ວ່າເຫດຄືບໍ່ໄດ້ຖວາຍການຄາລະວະແກ່ຜູ້ຊ່ວຍ—ເຫັນເປັນ kṛtaghnatā—ຈົນຄິດຈະທໍາລາຍຊີວິດເພື່ອໄຖ່ບາບ। ທໍາມະເປີດເຜີຍຕົນ ຢຸດການກະທໍານັ້ນ ແລະຊີ້ທາງແກ້ໄຂທີ່ບໍ່ຕ້ອງເສຍຊີວິດ: ໃຫ້ໄປອາບນ້ໍາທີ່ສັງຄະຕີຣຖະ ບນພູກັນທະມາດະນ (Gandhamādana)។ ວັດສະນາພະອາບນ້ໍາແລ້ວ ໄດ້ຄວາມບໍລິສຸດໃນໃຈ ແລະບັນລຸ brahma-bhāva. ທ້າຍບົດຍ້ໍາອີກຄັ້ງເຖິງອານຸພາບຂອງຕີຣຖະ ແລະ phalaśruti ວ່າການອ່ານ/ຟັງດ້ວຍສັດທາ ນໍາໄປສູ່ຜົນທີ່ມຸ່ງຫາມົກຂະ (ການຫຼຸດພົ້ນ)។
Adhyaya 26
Tīrthatraya-Āvāhana and Jñāna-Upadeśa (यमुनागङ्गागयातीर्थत्रयप्रादुर्भावः)
ອັດຍາຍນີ້ເປີດດ້ວຍສູຕະອະທິບາຍລຳດັບການຈາລິກໄປຕີຣຖະ: ຫຼັງຈາກປະກອບພິທີທີ່ Śaṅkhatīrtha ແລ້ວ ຄວນໄປຫາ ຍະມຸນາ, ຄັງຄາ, ແລະ ຄະຍາ—ຕີຣຖະສາມອັນລືຊື່ ທີ່ກຳຈັດອຸປະສັກ ບັນເທົາທຸກຂ໌ ແລະເນັ້ນເປັນພິເສດວ່າ ທຳລາຍອະວິຊາ ໃຫ້ເກີດຍານ. ຣິສີທັງຫຼາຍຖາມວ່າ ຕີຣຖະສາມນີ້ມາປາກົດຢູ່ກັນທະມາດະນະໄດ້ແນວໃດ ແລະ ພຣະຣາຊາ Jānaśruti ໄດ້ຮັບຍານຈາກການອາບນ້ຳແນວໃດ. ສູຕະເລົ່າເຖິງຣິສີ Raikva (ເອີ້ນອີກວ່າ Sayugvāṅ) ຜູ້ພິການແຕ່ກຳເນີດ ແຕ່ມີຕະປະອັນແກ່ກ້າ. ເນື່ອງຈາກເດີນທາງບໍ່ໄດ້ ທ່ານຈຶ່ງຕັ້ງໃຈອາວາຫນະຕີຣຖະດ້ວຍມັນຕຣະແລະສະມາທິ. ຍະມຸນາ, ຄັງຄາ (Jāhnavī) ແລະ ຄະຍາ ປາກົດຂຶ້ນຈາກໂລກໃຕ້ດິນ ຮັບຮູບມະນຸດ ແລະຖືກຂໍໃຫ້ສະຖິດຢູ່ບ່ອນທີ່ປາກົດ. ຈຸດນັ້ນກາຍເປັນ ຍະມຸນາຕີຣຖະ, ຄັງຄາຕີຣຖະ, ແລະ ຄະຍາຕີຣຖະ; ການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນຖືກກ່າວວ່າ ກຳຈັດອະວິຊາ ແລະໃຫ້ເກີດຍານ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປຫາພຣະຣາຊາ Jānaśruti ຜູ້ໂດດເດັ່ນໃນການຕ້ອນຮັບແຂກແລະການບໍລິຈາກ. ຜ່ານບົດສົນທະນາຂອງຣິສີສະຫວັນໃນຮູບຫ່ານ ບຸນຂອງພຣະອົງຖືກປຽບທຽບວ່າ ຍັງຕ່ຳກວ່າ brahmajñāna ຂອງ Raikva. ພຣະອົງຈຶ່ງອອກຕາມຫາ Raikva ນຳຊັບສິນໄປຖວາຍ ແລະຂໍຄຳສອນ; ແຕ່ Raikva ປະຕິເສດການວັດຄ່າດ້ວຍຊັບ. ອັດຍາຍສະຫຼຸບວ່າ ຄວາມຄາຍຄວາມຍຶດຕິດຕໍ່ສັງສານ ແລະຕໍ່ບຸນ/ບາບ ແມ່ນເງື່ອນໄຂສຳຄັນສຳລັບຍານອັດວິຕະ ອັນເປັນຜູ້ທຳລາຍອະວິຊາຢ່າງດັດຂາດ ແລະນຳໄປສູ່ພຣະພາວະ (brahmabhāva).
Adhyaya 27
Kotitīrtha-māhātmya and Pilgrimage Ethics (कोटितीर्थमाहात्म्य तथा तीर्थयात्रानैतिकता)
ບົດທີ 27 ທີ່ສູຕະເລົ່າໃຫ້ບັນດາລິສີຟັງ ຈັດລຳດັບເສັ້ນທາງຕີຣຖະ ແລະອະທິບາຍເຫດຜົນທາງທຳມະຂອງການອາບນ້ຳຕາມເສັ້ນທາງ. ເລີ່ມດ້ວຍການແນະນຳວ່າ ຜູ້ເດີນທາງຈາລິກທີ່ອາບນ້ຳຢ່າງຖືກຕ້ອງທີ່ ຢະມຸນາ, ຄັງຄາ, ແລະ ຄະຍາ ຄວນໄປຕໍ່ທີ່ ໂກຕິຕີຣຖະ ອັນມີບຸນຫຼາຍ ມີຊື່ສຽງທົ່ວໂລກ ໃຫ້ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ກ່ອງໃຫ້ບໍລິສຸດ ທຳລາຍບາບ ແລະຊ່ວຍບັນເທົາຝັນຮ້າຍກັບອຸປະສັກໃຫຍ່. ຕໍ່ມາເລົ່າຕົ້ນກຳເນີດ: ຫຼັງຈາກຣາວະນະຖືກສັງຫານ ພຣະຣາມະປາຖະນາພົ້ນຈາກບາບ ພຣະພຣາມະຫັດຍາ ແລະສ້າງຕັ້ງລິງຄະ “ຣາມະນາຖ” ທີ່ຄັນທະມາດະນ. ເມື່ອຂາດນ້ຳສຳລັບອະພິເສກ ພຣະອົງລະລຶກເຖິງ ຈາຫນະວີ (ຄັງຄາ) ແລະໃຊ້ “ໂກຕິ” (ປາຍ) ຂອງຄັນທະນູຈິ້ມພື້ນດິນ ໃຫ້ນ້ຳຄັງຄາຜຸດຂຶ້ນ; ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ໂກຕິຕີຣຖະ. ການອາບນ້ຳທີ່ນີ້ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າ ລະລາຍບາບທີ່ສະສົມຫຼາຍຊາດ ທີ່ຕີຣຖະອື່ນອາດບໍ່ທັນທຳລາຍໄດ້. ລິສີຖາມວ່າ ຖ້າໂກຕິຕີຣຖະພຽງພໍ ເປັນຫຍັງຕ້ອງອາບທີ່ອື່ນ? ສູຕະຕອບດ້ວຍຈັນຍາບັນການຈາລິກ: ການຜ່ານຕີຣຖະ/ວັດທີ່ພົບລະຫວ່າງທາງໂດຍບໍ່ເຂົ້ານະມັດສະການ ຫຼືອາບນ້ຳ ເປັນ “ຕີຣຖາຕິກຣະມະໂດສະ” (ໂທດຂ້າມຕີຣຖະ) ຈຶ່ງຕ້ອງອາບຕາມຂັ້ນຕອນ ແລະໃຫ້ໂກຕິຕີຣຖະເປັນທີ່ສຸດທ້າຍລ້າງສິ່ງຄ້າງ. ຕົວຢ່າງ: ພຣະຣາມະພົ້ນຈາກພຣະພຣາມະຫັດຍາ ແລະກັບອະໂຍທະຍາ; ພຣະກຣິດສະນະ ຕາມຄຳແນະນຳຂອງນາຣະດະເພື່ອສອນໂລກ ອາບທີ່ໂກຕິຕີຣຖະເພື່ອລົບ “ໂດສະ” ທີ່ສັງຄົມຕີຄ່າຈາກການສັງຫານກັງສະ ແລ້ວກັບມະຖຸຣາ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ຜູ້ຟັງຫຼືສວດບົດນີ້ ຈະພົ້ນຈາກບາບພຣະພຣາມະຫັດຍາ ແລະບາບທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ.
Adhyaya 28
साध्यामृततीर्थमाहात्म्यं तथा पुरूरवोर्वशी-वियोगशापमोक्षणम् (The Glory of Sādhyāmṛta Tīrtha and the Curse-Release of Purūravas and Urvaśī)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍສູຕະອະທິບາຍ Koṭitīrtha ແລ້ວນໍາໃຫ້ເບິ່ງໄປຫາ Sādhyāmṛta ຕີຣຖະອັນໃຫຍ່ ຢູ່ພູ Gandhamādana ທີ່ຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນບ່ອນອາບນ້ໍາພິທີທີ່ມີອານຸພາບພິເສດ. ຄໍາກ່າວເຖິງຜົນບຸນຍືນຢັນວ່າ Sādhyāmṛta-snāna ເຫນືອກວ່າຕະປະ, ພຣະຫມະຈາຣິຍະ, ຍັດຍະ ແລະ ທານ ໃນການຊໍາລະບາບ; ພຽງແຕ່ແຕະນ້ໍາກໍທໍາລາຍບາບທີ່ຕິດກາຍໄດ້ທັນທີ. ຜູ້ອາບນ້ໍາເພື່ອປະຕິບັດປະຕິສັງຂານຖືກເກຍດຕິຍົກຍ້ອງໃນ Viṣṇuloka ແລະຜູ້ມີກຳໜັກກໍຫຼີກພົ້ນນະລົກອັນນ່າຢ້ານໄດ້. ຕໍ່ມາເປັນເລື່ອງຕົວຢ່າງ: ກະສັດ Purūravas ແລະ ອັບສະຣາ Urvaśī ຢູ່ຮ່ວມກັນພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂ (ຫ້າມເຫັນການເປືອຍ, ຫ້າມກິນເສດອາຫານ, ແລະຕ້ອງປົກປ້ອງລູກແກະສອງຕົວ). ພວກ Gandharva ວາງກົນໃຫ້ຜິດເງື່ອນໄຂ; ແສງຟ້າຜ່າເຮັດໃຫ້ Urvaśī ເຫັນກະສັດເປືອຍ ແລະນາງຈາກໄປ. ພາຍຫຼັງໃນສະພາ Indra ເມື່ອ Urvaśī ຟ້ອນ ທັງສອງຫົວເຮາະ ເຮັດໃຫ້ Tumburu ສາບໃຫ້ແຍກກັນທັນທີ. Purūravas ອ້ອນວອນ Indra ແລະໄດ້ຮັບຄໍາແນະນໍາໃຫ້ໄປຈາລະນະທີ່ Sādhyāmṛta ທີ່ທ່ານເທວະ, siddha ແລະລະສີຍະໂຍຄະບໍລິການ; ຕີຣຖະນີ້ໃຫ້ທັງ bhukti ແລະ mukti ແລະຖອນຄໍາສາບ. Purūravas ອາບນ້ໍາທີ່ນັ້ນ ພົ້ນຄໍາສາບ ໄດ້ພົບ Urvaśī ຄືນ ແລະກັບໄປ Amarāvatī. ທ້າຍບົດກ່າວຜົນບຸນ: ອາບນ້ໍາດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາໄດ້ສິ່ງປາຖະໜາແລະສະຫວັນ; ອາບນ້ໍາໂດຍບໍ່ຍຶດຕິດໄດ້ mokṣa; ການອ່ານຫຼືຟັງບົດນີ້ນໍາໄປສູ່ຄວາມໝາຍປາຍທາງແຫ່ງ Vaikuṇṭha.
Adhyaya 29
Sarvatīrtha-Māhātmya (मानसतीर्थ / सर्वतीर्थ माहात्म्य) — The Glory of the ‘All-Tīrthas’ Bath
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍ ສູຕະ ອະທິບາຍລຳດັບການຊຳລະບາບ: ຜູ້ເດີນທາງຈາລິກທີ່ມີວິໄນ ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳຢູ່ຕີຣຖະທີ່ໃຫ້ຄວາມພົ້ນແລ້ວ ຈຶ່ງໄປຍັງ «ສະຣະວະຕີຣຖະ» ທີ່ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າມີບຸນສູງສຸດ ແລະທຳລາຍໄດ້ແມ່ນແຕ່ບາບໜັກ. ຄວາມມົນມົວທາງສິນທຳຖືກກ່າວວ່າສັ່ນກົວຕໍ່ຜູ້ອາບນ້ຳ ແລະຜົນທີ່ປົກກະຕິໄດ້ຈາກການສະດຸດວິທີວິເທດ, ຍັດຍະຍາກໃຫຍ່, ການບູຊາເທວະ, ອົບອົດໃນວັນສັກສິດ, ແລະຈະປະມັນຕຣາ ກໍສາມາດໄດ້ດ້ວຍການຈົມຕົວອາບນ້ຳທີ່ນີ້. ເມື່ອຣິສີຖາມວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ຊື່ «ສະຣະວະຕີຣຖະ» ສູຕະຈຶ່ງເລົ່າເລື່ອງຂອງຕະປະສີ ສຸຈະຣິຕາ ຈາກສາຍພັນພຣຶກຄຸ: ທ່ານຕາບອດ ແກ່ຊະລາ ແລະບໍ່ສາມາດເດີນທາງຈາລິກທົ່ວອິນເດຍໄດ້. ເພື່ອຫາທາງທົດແທນ ທ່ານຈຶ່ງປະຕິບັດຕະປະສະໄວະຢ່າງເຂັ້ມງວດທີ່ ຄັນທະມາດະນ ໃກ້ທະເລພາກໃຕ້: ບູຊາສາມເວລາ, ຕ້ອນຮັບແຂກ, ຕະປະຕາມລະດູ, ທາຂີ້ເທົ່າ, ສວມຣຸທຣາກຊະ ແລະຮັກສາວິໄນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ພຣະສິວະພໍໃຈ ປາກົດພຣະອົງ ໃຫ້ສາຍຕາແກ່ທ່ານ ແລະໃຫ້ຂໍພອນ. ສຸຈະຣິຕາຂໍຜົນຂອງການອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະທັງປວງໂດຍບໍ່ຕ້ອງເດີນທາງ. ພຣະສິວະປະກາດວ່າຈະເຊີນຕີຣຖະທັງໝົດມາສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ສະຖານທີ່ທີ່ຖືກຊຳລະໂດຍ ເສຕຸ ຂອງພຣະຣາມ—ເພື່ອຕັ້ງເປັນ «ສະຣະວະຕີຣຖະ» ຫຼື «ມານະສະຕີຣຖະ» ທີ່ໃຫ້ທັງຄວາມສຳເລັດໂລກີ ແລະຄວາມພົ້ນ. ສຸຈະຣິຕາອາບນ້ຳແລ້ວກັບໜຸ່ມທັນທີ ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ອາບນ້ຳເປັນປະຈຳພ້ອມລະລຶກພຣະສິວະ ແລະບໍ່ຈຳເປັນຈາລິກໄກ. ທ້າຍສຸດທ່ານໄດ້ເຖິງພຣະສິວະ ແລະຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ຜູ້ອ່ານຫຼືຟັງເລື່ອງນີ້ຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ.
Adhyaya 30
धनुष्कोटि-तीर्थमाहात्म्य (Dhanuskoṭi Tīrtha-Māhātmya)
ບົດນີ້ເປັນ tīrtha-māhātmya ວ່າດ້ວຍສະຖານທີ່ສັກສິດ “ທະນຸສໂກຕິ” (Dhanuskoṭi) ໂດຍສູຕະ (Sūta) ເລົ່າໃຫ້ຫມູ່ລະສີທີ່ນາຍມິສະ (Naimiṣa) ຟັງ. ເລີ່ມຕົ້ນຍືນຢັນວ່າ ການອາບນ້ຳຢ່າງມີລະບຽບ ແລະການເຂົ້າຮ່ວມດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ທີ່ທະນຸສໂກຕິ ສາມາດຊຳລະບາບໜັກໄດ້. ຕໍ່ມາບົດໄດ້ລຽງຊື່ນະຣົກ 28 ພູມ (naraka) ແລະກ່າວວ່າ ຜູ້ອາບນ້ຳ ຫຼືແມ່ນແຕ່ລະນຶກເຖິງ, ເລົ່າຕໍ່, ສັນລະເສີນສະຖານທີ່ນີ້ ຈະພົ້ນຈາກທີ່ລົງໂທດເຫຼົ່ານັ້ນ. ຈາກນັ້ນມີຕົວຢ່າງດ້ານຈັນຍາ: ການລັກ, ການຫັກຫຼັງ, ຄວາມຮຸນແຮງ, ການປະພຶດຜິດທຳ, ການລ່ວງລະເມີດທາງເພດ, ການໃຊ້ອຳນາດຜິດ, ແລະການລົບກວນລະບຽບພິທີກຳ ຖືກຈັບຄູ່ກັບນະຣົກທີ່ສອດຄ່ອງ ແລະຖືກຕອບກັບຊ້ຳໆວ່າ “ການອາບນ້ຳທີ່ທະນຸສໂກຕິ ປ້ອງກັນການຕົກຕ່ຳນັ້ນ.” ບົດຍັງທຽບຜົນບຸນກັບທານໃຫຍ່ ແລະຍັດຍາກຳໃຫຍ່ (ເຊັ່ນ aśvamedha) ພ້ອມກ່າວເຖິງຜົນທາງຈິດວິນຍານ ເຊັ່ນ ຮູ້ຈັກຕົນ ແລະຄຳອະທິບາຍການຫຼຸດພົ້ນ 4 ປະການ. ທ້າຍສຸດອະທິບາຍທີ່ມາຂອງຊື່: ຫຼັງຈາກຣາວະນະຖືກປະຫານ ແລະວິພີຊະນະ (Vibhīṣaṇa) ໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາ, ວິພີຊະນະທູນຖາມພຣະຣາມາເລື່ອງເສຕຸ; ສະຖານທີ່ນີ້ຈຶ່ງໄດ້ຊື່ “ທະນຸສໂກຕິ” ຈາກການກະທຳ/ເຄື່ອງໝາຍທີ່ກ່ຽວກັບຄັນທະນູຂອງພຣະຣາມາ ທີ່ຊຳລະແລະສັກສິດພື້ນທີ່. ບົດປິດດ້ວຍການຈັດວາງທະນຸສໂກຕິໃນກຸ່ມສາມສະຖານທີ່ທິບພະເຈົ້າແຫ່ງເສຕຸ ແລະຍ້ຳວ່າເປັນຜູ້ຊຳລະບາບຄົບຖ້ວນ ແລະໃຫ້ທັງ bhukti-mukti (ຄວາມສຸກໂລກ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).
Adhyaya 31
Aśvatthāmā’s Night Assault (Suptamāraṇa) and Prescribed Expiation (Prāyaścitta)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທຳມະດ້ວຍຄຳຖາມ. ບັນດາລິສີຖາມວ່າ ອັສວັດຖາມາ ໄດ້ກະທຳ “ສຸບຕະມາຣະນະ” (ຂ້າຜູ້ກຳລັງນອນ) ແນວໃດ ແລະໄດ້ພົ້ນຈາກບາບນັ້ນແນວໃດ ໂດຍອ້າງເຖິງການຊຳລະດ້ວຍການອາບນ້ຳທີ່ຕີຣຖະ ຕາມມາດຕາ “ປາຍຄັນທະນູ”. ໃນຊ່ວງທ້າຍສົງຄາມມະຫາພາຣະຕະ ຫຼັງຈາກດຸຣະໂຢທະນະລົ້ມລົງ ອັສວັດຖາມາ ກຣິປະ ແລະ ກຣິຕະວັຣມະ ຖອນໄປປ່າໃກ້ນ້ຳ ເຫັນນົກລ້າເຫຍື່ອຂ້າຝູງກາກຳລັງນອນ ແລ້ວອັສວັດຖາມາຕີຄວາມເປັນຄຳຊີ້ນຳໃຫ້ຂ້າຕອນກາງຄືນ. ແມ່ນແຕ່ກຣິປະຄັດຄ້ານດ້ວຍທຳມະ ອັສວັດຖາມາກໍໄປບູຊາມະຫາເທວະ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ດາບບໍລິສຸດ ແລ້ວເຂົ້າຄ່າຍທີ່ຫຼັບ ຂ້າທຣິສຕະດະຍຸມນະ ແລະອື່ນໆ ໂດຍມີກຣິປະກັບກຣິຕະວັຣມະເຝົ້າປະຕູ. ຕໍ່ມາພວກນັກບວດຕຳນິວ່າເປັນບາບຫນັກ ອັສວັດຖາມາໄປຫາພຣະວະຍາສະເພື່ອຂໍປຣາຍະຈິຕຕະ ແລະໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ອາບນ້ຳຕໍ່ເນື່ອງເປັນເວລາໜຶ່ງເດືອນ ເພື່ອຊຳລະ suptamāraṇa-doṣa. ທ້າຍບົດມີຜົນອານິສົງ: ຜູ້ອ່ານຫຼືຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຈະລ້າງບາບ ແລະໄດ້ກຽດຕິຍົດໃນໂລກຂອງພຣະສິວະ.
Adhyaya 32
धनुष्कोटि-माहात्म्य (Dhanuṣkoṭi Māhātmya: The Glory of Dhanuṣkoṭi)
ສູຕະໄດ້ກ່າວແກ່ບັນດາລະສີໃນນາຍມິສາຣັນຍະ ເລົ່າເຖິງ «ໄວພະວະ» ຫຼືສິລິສົມບັດຂອງທີ່ສັກສິດ ທະນຸສໂກຕິ. ກະສັດວົງສົມະນາມວ່າ ນັນດະ ມອບອານາຈັກໃຫ້ລູກຊາຍ ທັມມະຄຸບຕະ ແລ້ວເຂົ້າປ່າບຳເນັດ. ທັມມະຄຸບຕະປົກຄອງດ້ວຍທຳ ບຳເນັດຍັດຍາຫຼາຍ ອຸປະຖຳພຣາຫມະນ ເຮັດໃຫ້ບ້ານເມືອງສະຫງົບ ບໍ່ມີຄວາມຮຸນແຮງຮົ່ມເຫຼົ່າ. ໃນຄັ້ງລ່າສັດໃນປ່າອັນອັນຕະລາຍ ຄ່ຳຄືນຕົກລົງ ກະສັດໄດ້ປະຕິບັດສັນທະຍາ ແລະສະວດກາຍະຕຣີ. ໝີ (ṛkṣa) ທີ່ຖືກສິງໂຕໄລ່ ຂຶ້ນມາຢູ່ຕົ້ນໄມ້ດຽວກັນ ແລ້ວຂໍສັນຍາທາງຈິດທຳ ໃຫ້ຄຸ້ມຄອງກັນຕະຫຼອດຄືນ. ເມື່ອໝີຫຼັບ ສິງໂຕພະຍາຍາມຊັກຊວນໃຫ້ຫັກຫຼັງ; ແຕ່ໝີຕຳນິວ່າ «ວິສວາສະ-ຆາຕະ» ການຫັກຫຼັງຄວາມໄວ້ວາງໃຈ ໜັກກວ່າບາບອື່ນໆ. ຕໍ່ມາ ສິງໂຕຫຼອກໃຫ້ກະສັດປ່ອຍໝີທີ່ຫຼັບລົງ; ໝີລອດຊີວິດດ້ວຍບຸນ ແລະເປີດເຜີຍວ່າຕົນແມ່ນລະສີສາຍພຣຶກຸ ນາມ ທະຍານະກາດຖະ ຢູ່ໃນຮູບໝີ. ທ່ານສາບໃຫ້ກະສັດເປັນບ້າ ເນື່ອງຈາກເຮັດຮ້າຍຜູ້ບໍ່ຜິດທີ່ກຳລັງຫຼັບ. ສິງໂຕກໍເປີດເຜີຍວ່າແທ້ຈິງແມ່ນຢັກສະ ພັດຣະນາມາ ເລຂາຂອງກຸເບຣະ ທີ່ກາຍເປັນສິງໂຕເນື່ອງຈາກຄຳສາບຂອງໂຄຕະມະ; ໂດຍການສົນທະນາກັບທະຍານະກາດຖະ ຈຶ່ງພົ້ນຄືນຮູບຢັກສະ. ທັມມະຄຸບຕະທີ່ເປັນບ້າ ຖືກລັດຖະມົນຕີນຳໄປຫາພໍ່ ນັນດະ; ນັນດະໄດ້ປຶກສາລະສີ ໄຈມິນີ. ໄຈມິນີແນະນຳໃຫ້ໄປອາບນ້ຳທີ່ທະນຸສໂກຕິ ຊາຍຝັ່ງທະເລພາກໃຕ້ໃກ້ເສຕຸ ເຊິ່ງເປັນທີ່ຊຳລະບາບສູງສຸດ ລ້າງໄດ້ແມ່ນແຕ່ມົນທິນຫນັກ. ເມື່ອນັນດະນຳລູກໄປ ແລະອາບນ້ຳຕາມວິນັຍ ພ້ອມບູຊາ ຣາມະນາຖະ (ພຣະສິວະ) ອາການບ້າກໍຫາຍທັນທີ. ກະສັດໄດ້ບໍລິຈາກຊັບແລະດິນ ແລ້ວກັບໄປປົກຄອງດ້ວຍທຳ; ພຣະຄຳພີຍັງກ່າວວ່າຕີຣຖະນີ້ຊ່ວຍແກ້ຄວາມຟຸ້ງຊ່ານໃນໃຈແລະຄວາມທຸກທ້ອນ. ທ້າຍສຸດມີຜົນສະຫຼຸບວ່າ ແມ່ນແຕ່ຟັງເລື່ອງນີ້ກໍບໍລິສຸດ ແລະກ່ອນອາບນ້ຳ ຖ້າກ່າວຄຳວ່າ «ທະນຸສໂກຕິ» ສາມຄັ້ງ ຈະໄດ້ຜົນອັນສູງສົ່ງ.
Adhyaya 33
धनुष्कोटि-माहात्म्यं (Dhanuṣkoṭi Māhātmya) — Expiation through the Dhanuṣkoṭi Tīrtha
ອັດຍາຍນີ້ເປັນບົດສົນທະນາ ເມື່ອພວກລຶສີຖາມ ແລະ ສູຕະໄດ້ອະທິບາຍວ່າ ມະຫິມາ (vaibhava) ອັນລຶກລັບ ແລະ ອັນອັດສະຈັນຂອງ ທີຣຖະ ທະນຸສໂກຕິ ແມ່ນຢ່າງໃດ. ເລື່ອງກ່າວເຖິງພີ່ນ້ອງ ອັຣວາວະສຸ ແລະ ປະຣາວະສຸ ລູກຂອງ ໄຣພະຍະ ນັກພິທີຍະຊະນະຜູ້ຮູ້ຊ່ຽວ ຜູ້ຊ່ວຍກະສັດ ບຣິຫັດດຍຸມນະ ໃນສັດຕຣະ-ຍະຊະນະອັນຍາວນານ ດ້ວຍຄວາມຖືກຕ້ອງບໍ່ຜິດພາດ. ແຕ່ເກີດວິກິດໃຫຍ່ ເມື່ອປະຣາວະສຸກັບມາຕອນກາງຄືນ ແລະ ເຂົ້າໃຈຜິດວ່າເປັນກວາງໃນປ່າ ຈຶ່ງຂ້າພໍ່ຂອງຕົນໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ; ເຫດການນີ້ຖືກຈັດເປັນບາບໜັກໃນບົດບາດຂອງ ພຣາຫມະຫັດຍາ. ພີ່ນ້ອງໄດ້ຕົກລົງເລື່ອງຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ປຣາຍັດຈິຕຕະ (ການຊົດໃຊ້ບາບ): ອັຣວາວະສຸຜູ້ນ້ອງຮັບວຣະຕະອັນຍາວນານແທນພີ່ ໃນຂະນະທີ່ພີ່ຍັງສືບຕໍ່ພິທີຍະຊະນະ. ດ້ວຍການຕອບສະໜອງຂອງສັງຄົມ ແລະ ພຣະຣາຊາ ອັຣວາວະສຸຖືກຂັບອອກ ແມ່ນແມ່ນວ່າລາວອ້າງຄວາມບໍ່ຜິດ. ລາວຈຶ່ງປະຕິບັດຕະປັສ (tapas) ຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະ ໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າເທວະ. ເທວະໄດ້ຊີ້ທາງຢາແກ້ສະເພາະ: ການອາບນ້ຳທີ່ ທະນຸສໂກຕິ ໃນເຂດເສຕຸ ມີອານຸພາບລ້າງບາບໜັກ ຮວມທັງບາບໃຫຍ່ຫ້າປະການ ແລະ ໃຫ້ຜົນທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະ ຜົນນຳໄປສູ່ມຸກສະ. ປະຣາວະສຸອາບນ້ຳດ້ວຍຈິດຕັ້ງໃຈຖືກຕ້ອງ ແລະ ມີສຽງຈາກອາກາດປະກາດວ່າບາບໜັກຖືກທຳລາຍ; ຈາກນັ້ນການຄືນດີເກີດຂຶ້ນ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການອ່ານ/ຟັງອັດຍາຍນີ້ ແລະ ອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນ ຊ່ວຍລົບລ້າງທຸກຂ໌ຮ້າຍແຮງໄດ້.
Adhyaya 34
धनुष्कोटिप्रशंसनम् (Praise of Rāma-dhanus-koṭi) — Sṛgāla–Vānara Saṃvāda and the Expiatory Bath
ສູຕະໄດ້ເປີດເລື່ອງໃນບົດນີ້ເປັນ “ອິຕິຫາສະ” ເພື່ອສັນລະເສີນ ທະນຸດໂກຕິ (ຣາມ-ທະນຸດ-ໂກຕິ) ອັນສັກສິດ. ມີສັດສອງຕົວ—ສຣິກາລ (ໝາປ່າ) ແລະ ວານະຣະ (ລີງ)—ເປັນຜູ້ຈື່ຈຳຊາດກ່ອນ (jāti-smara) ແລະເຄີຍເປັນໝູ່ມິດມະນຸດ. ໃນປ່າຊ້າ ລີງໄດ້ຖາມເຖິງອາຫານຕ່ຳຕ້ອຍ ແລະສະພາບທີ່ຕົກຕ່ຳຂອງໝາປ່າ. ໝາປ່າເລົ່າວ່າ ຊາດກ່ອນເຄີຍເປັນພຣາຫມັນນັກຮຽນຮູ້ ຊື່ ເວທະສຣະມັນ ແຕ່ຜິດຄຳສັນຍາບໍ່ໄດ້ໃຫ້ທານທີ່ຮັບປາກໄວ້ (pratiśrutya-apradāna) ເຮັດໃຫ້ບຸນທີ່ສະສົມສູນເສຍ ແລະເກີດເປັນໝາປ່າ; ບົດນີ້ເນັ້ນຄວາມຫນັກຂອງການຜິດຄຳສັນຍາ. ຕໍ່ມາ ໝາປ່າຖາມຫາເຫດຂອງລີງ; ລີງສາລະພາບວ່າ ຊາດກ່ອນເປັນພຣາຫມັນ ຊື່ ເວທະນາຖະ ແລະເຄີຍລັກຜັກຈາກເຮືອນພຣາຫມັນ. ຄຳສອນຊີ້ວ່າ ການລັກຊັບຂອງພຣາຫມັນ (brahmasva-haraṇa) ເປັນບາບຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ ນຳໄປສູ່ນະລົກ ແລະການເກີດເປັນສັດ. ເພື່ອຫາທາງພົ້ນ ທັງສອງໄດ້ໄປພົບລະສີ ສິນທຸດວີປະ ຜູ້ທາຂີ້ເທົ່າ ມີຕຣິປຸນດຣະ ແລະຮຸດຣາກຊະ; ລະສີຢືນຢັນອະດີດ ແລະຊີ້ແນະໃຫ້ອາບນ້ຳທີ່ ຣາມ-ທະນຸດ-ໂກຕິ ໃນທະເລພາກໃຕ້ ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ. ເພື່ອຢືນຢັນອານຸພາບຂອງຕີຣຖະ ລະສີເລົ່າເລື່ອງ ສຸມະຕິ ລູກຂອງພຣາຫມັນ ຢັດຍະເທວະ ຜູ້ຕົກໃນຄົນຊົ່ວ ການລັກ ການເມົາ ແລະກະທັ້ງ brahmahatyā; ບາບ “ພຣະຫມະຫັດຍາ” ປາກົດເປັນຮູບຄົນໄລ່ຕາມ. ຕອນທ້າຍ ດຸຣວາສະ ມາຮອດ ແລະກ່າວວ່າ ການອາບນ້ຳທີ່ ສຣີ ຣາມ-ທະນຸດ-ໂກຕິ ໃຫ້ການພົ້ນບາບຫນັກໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ. ບົດນີ້ຈຶ່ງຮວບຮວມກົດແຫ່ງກຳ (ຮັກສາຄຳສັນຍາ ແລະບໍ່ລັກ), ອຳນາດຂອງລະສີ, ແລະການຊຳລະບາບຜ່ານຕີຣຖະ ໃຫ້ເປັນຄຳສອນດຽວກັນ.
Adhyaya 35
धनुष्कोटिस्नानमाहात्म्यं — The Māhātmya of Bathing at Dhanuṣkoṭi
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີຫຼາຍສຽງ ກ່ຽວກັບການຊຳລະບາບ (ປຣາຍະຈິຕຕະ) ຜ່ານການປະຕິບັດທີ່ຕີຣຖະ. ຍັຊຍະເທວ ຖາມ ດຸຣວາສາ ເຖິງພຣາຫມັນຊື່ ດຸຣວິນີຕ ຜູ້ຖືກມົວເມົາແລະຕັນຫາ ຈົນລ່ວງລະເມີດຂອບເຂດຂອງແມ່ ເກີດບາບໜັກ ແລະຕໍ່ມາເກີດຄວາມສຳນຶກ. ດຸຣວາສາ ເລົ່າພື້ນຫຼັງ: ມາຈາກແດນປານດະຍະ ອົບພະຍົບໄປ ໂກກັຣນະ ເນື່ອງຈາກຄວາມອຶດຢາກ, ການຕົກຕ່ຳທາງສິນທຳ, ແລະການໄປຂໍຄຳແນະນຳຈາກລະສີ. ລະສີບາງອົງປະຕິເສດ ແຕ່ ວະຍາສະ ເຂົ້າມາຊ່ວຍ ແລະກຳນົດວິນັຍຕາມສະຖານທີ່-ເວລາ: ໃຫ້ເດີນທາງກັບແມ່ໄປ ຣາມະເສຕຸ/ທະນຸສໂກຕິ, ປະຕິບັດໃນເດືອນ ມາຄະ ເມື່ອຕາເວັນຢູ່ໃນ ມະກະຣະ, ຮັກສາຄວາມສຳລວມ, ບໍ່ເຮັດຮ້າຍ ບໍ່ມີຄວາມປະທັດປະທັງ, ແລະອາບນ້ຳຕໍ່ເນື່ອງພ້ອມອົບອາຫານຕະຫຼອດໜຶ່ງເດືອນ. ຜົນຄື ທັງລູກແລະແມ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະ ແລະ ວະຍາສະ ສອນຈັນຍາບັນເພື່ອກັບເຂົ້າຊີວິດຄອບຄົວ: ອະຫິງສາ, ພິທີປະຈຳວັນ (ສັນທະຍາ, ນິຕະຍະກັມ), ຄວບຄຸມອິນທຣີ, ເຄົາລົບແຂກແລະຜູ້ເຖົ້າ, ສຶກສາສາດສະຕຣະ, ພັກຕິຕໍ່ ສິວະ ແລະ ວິສນຸ, ຈະປະມັນຕຣະ, ທານ ແລະຄວາມສະອາດພິທີ. ຕໍ່ມາ ສິນທຸດວີປະ ເລົ່າອີກກອບເລື່ອງ: ຍັຊຍະເທວ ພາລູກໄປ ທະນຸສໂກຕິ ເພື່ອພົ້ນຈາກ ພຣະຫມະຫັດຕະຍາ ແລະບາບອື່ນໆ; ສຽງອັນບໍ່ມີຮ່າງ (ອະສະຣີຣິນີວາກ) ຢືນຢັນການປົດປ່ອຍ. ທ້າຍສຸດ ຟະລະສຣຸຕິ ກ່າວວ່າ ການຟັງຫຼືສະດຸດອ່ານອັດຍາຍນີ້ ໄດ້ຜົນເທົ່າກັບການອາບນ້ຳທີ່ ທະນຸສໂກຕິ ແລະນຳໄປສູ່ສະພາບຄ້າຍມຸກຕິຢ່າງວ່ອງໄວ ຊຶ່ງແມ່ນຍາກແມ່ນແຕ່ສຳລັບຊຸມຊົນໂຢຄີ.
Adhyaya 36
धनुष्कोटि-माहात्म्यम् (Dhanushkoti Māhātmya: Bathing Merit and Mahālaya Śrāddha)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາລະຫວ່າງ ສູຕະ ແລະ ນັກບວດລຶກລັບ ໂດຍນໍາເລື່ອງຕົວຢ່າງຂອງພຣາຫມັນຊື່ ທຸຣາຈາຣະ ມາອະທິບາຍຫຼັກທຳ-ພິທີສອງປະການທີ່ເຊື່ອມກັນ. ປະການທຳອິດແມ່ນ “ສັງກະທັມ” ຄື ການຄົບຄ້າສົມາຄົມດົນນານກັບຜູ້ກໍ່ມະຫາປາຕະກະ ຈະຄ່ອຍໆກັດກິນບຸນຄຸນ ແລະ ສະຖານະຂອງພຣາຫມັນ ຈົນກາຍເປັນບາບເທົ່າກັນເມື່ອຢູ່ຮ່ວມ ກິນຮ່ວມ ແລະ ນອນຮ່ວມ. ປະການທີສອງແມ່ນ “ພະລັງຕີຣຖະ” ຂອງ ທະນຸສໂກຕິ ນ້ຳສັກສິດທີ່ຜູກພັນກັບຄັນທະນູຂອງ ພຣະຣາມະຈັນທຣະ ແລະ ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າເປັນສະຖານທີ່ທໍາລາຍມະຫາປາຕະກະ. ການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນໃຫ້ຜົນປົດປ່ອຍຈາກບາບທັນທີ ແລະ ຊ່ວຍຫຼຸດພົ້ນຈາກການຄອບງໍາບັງຄັບຂອງ ເວຕາລະ. ຕໍ່ມາບົດນີ້ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາເວລາປະຕິທິນສໍາລັບ “ມະຫາລະຍະ ສຣາດທະ” ໃນເດືອນ ພາດຣະປະດະ ຂ້າງແຮມ ພ້ອມລຽງຜົນບຸນຕາມຕິຖິ ແລະ ໂທດຂອງການລະເລີຍ. ຍ້ຳໃຫ້ຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ເວດ ແລະ ປະພຶດດີ ຕາມກໍາລັງ; ແລະປິດທ້າຍດ້ວຍຟະລະສຣຸຕິວ່າ ການຟັງ ຫຼື ຮູ້ມະຫາຕະມະຂອງ ທະນຸສໂກຕິ ຊ່ວຍໃຫ້ຫຼຸດພົ້ນຈາກບາບ ແລະ ມຸ່ງສູ່ມຸກຕິ.
Adhyaya 37
Kṣīrakuṇḍa–Kṣīrasaras Māhātmya (Origin and Merit of the Milk-Tīrtha)
ບົດທີ 37 ເປັນການສົນທະນາ ເມື່ອບັນດາລະສີຜູ້ຊຸມນຸມກັນ ຂໍໃຫ້ ສູຕະ ອະທິບາຍກ່ຽວກັບກຽດຕິຄຸນ ແລະ ກຳເນີດຂອງ ກສີຣະກຸນຑະ (Kṣīrakuṇḍa) ທີ່ເຄີຍກ່າວເຖິງໃກ້ ຈັກຣະຕີຣຖະ (Cakratīrtha)។ ສູຕະກ່າວວ່າ ສະຖານທີ່ນີ້ຢູ່ທີ່ ພຸລລະກຣາມ (Phullagrāma) ຂ້າງທະເລດ້ານໃຕ້ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມບໍລິສຸດເນື່ອງຈາກການງານສ້າງເສດຸຂອງ ພຣະຣາມ। ຕີຣຖະນີ້ຖືກສັນລະເສີນວ່າ ທຳລາຍບາບ ແລະ ໃຫ້ມົກຂະ ໂດຍການເຫັນ ການແຕະຕ້ອງ ການພິຈາລະນາ ແລະ ການສວດສັນລະເສີນ। ເລື່ອງຕໍ່ມາເວົ້າເຖິງ ລະສີ ມຸດຄະລະ (Mudgala) ຜູ້ປະກອບຍັດຍະຕາມພຣະເວດ ເພື່ອໃຫ້ ນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa) ພໍໃຈ। ພຣະວິສນຸ (Viṣṇu) ປາກົດພຣະອົງເອງ ຮັບເຄື່ອງບູຊາ ແລະ ປະທານພອນ। ມຸດຄະລະຂໍກ່ອນອື່ນໃຫ້ໄດ້ພັກຕິທີ່ໝັ້ນຄົງ ບໍ່ຫລອກລວງ ແລະ ຂໍຄວາມສາມາດເຮັດ ປະໂຍໂຫມ (payo-homa) ບູຊານົມວັນລະສອງເທື່ອ ແມ່ນວ່າຂາດຊັບພະຍາກອນ। ພຣະວິສນຸເອີ້ນ ວິສະວະກັມມະ (Viśvakarmā) ໃຫ້ສ້າງທະເລສາບງາມ ແລະ ສັ່ງໃຫ້ ສຸຣະພີ (Surabhī) ເຕີມນົມທຸກມື້ ເພື່ອໃຫ້ພິທີຂອງມຸດຄະລະດຳເນີນຕໍ່ເນື່ອງ। ພຣະວິສນຸປະກາດວ່າ ຕີຣຖະນີ້ຈະມີຊື່ສຽງວ່າ ກສີຣະສະຣັສ (Kṣīrasaras) ແລະ ຜູ້ອາບນ້ຳຈະຖືກທຳລາຍບາບໃຫຍ່; ມຸດຄະລະຈະໄດ້ມົກຂະເມື່ອສິ້ນອາຍຸ. ທ້າຍບົດມີການສັນລະເສີນຕີຣຖະເພີ່ມ ພ້ອມກ່າວເຖິງ ກັດຣູ (Kadru) ພັນລະຍາຂອງ ກາສຍະປະ (Kāśyapa) ແລະ ຟະລະສຣຸຕິ: ຜູ້ອ່ານ ຫຼື ຟັງບົດນີ້ ໄດ້ຜົນເທົ່າກັບອາບນ້ຳທີ່ ກສີຣະກຸນຑະ।
Adhyaya 38
Kadrū–Vinatā Saṃvāda, Garuḍa-Amṛtāharaṇa, and Kṣīra-kuṇḍa Praśaṃsā (कद्रू-विनता संवादः, गरुडामृताहरणम्, क्षीरकुण्डप्रशंसा)
ບັນດາລະສີຖາມສູຕະ ເຖິງການທີ່ກັດຣູຖືກປົດປ່ອຍຈາກການຈົມຢູ່ໃນ ກະສີຣະ-ກຸນດະ ແລະການພະນັນອັນຫລອກລວງທີ່ຜູກມັດວິນະຕາ. ສູຕະເລົ່າພື້ນຫຼັງໃນກຣິຕະຍຸກ: ກັດຣູ ແລະ ວິນະຕາ ເປັນພັນລະຍາຂອງ ກັສຍະປະ; ວິນະຕາໃຫ້ກຳເນີດ ອະຣຸນ ແລະ ກະຣຸດ, ສ່ວນກັດຣູໃຫ້ກຳເນີດນາກຫຼາຍຕົວ ນຳໂດຍ ວາສຸກີ. ເມື່ອເຫັນມ້າ ອຸຈໄຈຫສຣະວັສ ພວກນາງພະນັນສີຫາງ; ກັດຣູສັ່ງລູກນາກໃຫ້ເຮັດໃຫ້ຫາງດຳ ແລະເມື່ອພວກເຂົາຂັດຂືນ ນາງຈຶ່ງສາບແຊ່ງ ຊຶ່ງເປັນລາງບອກການພິນາດຂອງນາກໃນພິທີບູຊາພະຣາຊາພາຍຫຼັງ. ວິນະຕາແພ້ ແລະກາຍເປັນທາດ; ກະຣຸດເກີດຂຶ້ນ ຮູ້ເຫດ ແລະຫາທາງປົດປ່ອຍແມ່. ນາກຮ້ອງຂໍ ອະມຣິຕະ ຈາກເທວະ; ວິນະຕາຊີ້ນຳກະຣຸດໃຫ້ຮັກສາທຳ ແລະຢ່າທຳຮ້າຍພຣາຫມະນ. ກະຣຸດປຶກສາກັສຍະປະ, ກິນຊ້າງແລະເຕົ່າ (ຄູ່ອະຄາດທີ່ຖືກສາບ), ຍ້າຍກິ່ງໄມ້ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ທຳລາຍວາລະຂິລຍະ, ແລະປະຈັນໜ້າເທວະເພື່ອນຳອະມຣິຕະມາ. ພຣະວິສນຸປະທານພອນ ໃຫ້ກະຣຸດເປັນພາຫະນະ; ອິນທຣະເຈລະຈາໃຫ້ອະມຣິຕະກັບຄືນ. ວິນະຕາຈຶ່ງພົ້ນຈາກຄວາມເປັນທາດ ແລະມີການສັນລະເສີນພິທີ ກະສີຣະ-ກຸນດະ (ອົດອາຫານ 3 ມື້ ແລະອາບນ້ຳ) ພ້ອມຟະລະສຣຸຕິວ່າ ການສວດທ່ອງ/ຟັງ ໄດ້ບຸນເທົ່າກັບທານໃຫຍ່.
Adhyaya 39
कपितीर्थ-माहात्म्य तथा रंभा-शापमोचन (Kapitīrtha Māhātmya and Rambhā’s Release from the Curse)
ອັດຍາຍນີ້ມີສອງຊ່ວງ. ຊ່ວງທໍາອິດ ສູຕະເລົ່າກ່ຽວກັບກໍ່ກໍາເນີດ ແລະອານຸພາບພິທີກຳຂອງ ກະປິຕີຣຖະ ຢູ່ເຂົາ ຄັນທະມາດະນະ. ຫຼັງຈາກຣາວະນະ ແລະກຳລັງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຖືກປະລາຍ ພວກວານະຣະໄດ້ສ້າງຕີຣຖະນີ້ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັບພະສັດ ອາບນ້ຳຢູ່ນັ້ນ ແລະໄດ້ຮັບພອນ. ພຣະຣາມະຍັງປະທານວະຣະອັນກວ້າງຂວາງວ່າ ການອາບນ້ຳທີ່ກະປິຕີຣຖະໃຫ້ຜົນເທົ່າກັບອາບນ້ຳແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ແລະປຣະຍາກ, ເທົ່າກັບບຸນລວມຂອງຕີຣຖະທັງປວງ, ພິທີໂສມະຍັດໃຫຍ່ໆເຊັ່ນ ອັກນິສະໂຕມະ, ການຈະປະມະຫາມັນຕຣະ (ລວມທັງ ຄາຍະຕຣີ), ທານໃຫຍ່ເຊັ່ນຖວາຍງົວ, ການສວດວິດາ, ແລະການບູຊາເທວະ. ເທວະ ແລະຣິສີມາຊຸມນຸມ ສັນລະເສີນສະຖານທີ່ນີ້ວ່າຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະກ່າວຢ່າງສັ້ນໆວ່າ ຜູ້ປາຖະໜາໂມກສະຄວນໄປໃຫ້ໄດ້. ຊ່ວງທີສອງ ຕາມຄໍາຖາມຂອງຣິສີ ສູຕະເລົ່າເລື່ອງຄໍາສາບ ແລະການພົ້ນຄໍາສາບຂອງ ຣັມພາ. ວິສວາມິຕຣະ ອະດີດກະສັດສາຍກຸສິກະ ພ່າຍແພ້ຕໍ່ອໍານາດທາງຈິດຂອງ ວະສິດຖະ ແລະເຮັດຕະປັສຢາຢ່າງເຂັ້ມງວດເພື່ອໄດ້ສະຖານະພຣາຫມະນະ. ເທວະກັງວົນຈຶ່ງສົ່ງອັບສະຣາ ຣັມພາ ໄປລໍ້ລວງ; ວິສວາມິຕຣະເຫັນກົນລະຍຸດ ແລະສາບໃຫ້ນາງເປັນຫີນເປັນເວລາຍາວ ໂດຍກໍານົດວ່າຈະພົ້ນໄດ້ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອມີພຣາຫມະນະຊ່ວຍ. ຕໍ່ມາ ສະເວຕະ ສາວົກຂອງອະຄັສຕະຍະ ຖືກຣາກສະສີລົບກວນ; ດ້ວຍການກະທໍາທາງຟ້າດິນ ຫີນນັ້ນຖືກຜັກດັນໃຫ້ຕົກລົງທີ່ກະປິຕີຣຖະ ແລະເມື່ອແຕະນ້ຳຕີຣຖະ ຣັມພາກໍ່ກັບຄືນຮູບຮ່າງ ໄດ້ຮັບການສັກກາລະຈາກເທວະ ແລະກັບສູ່ສະຫວັນ ພ້ອມສັນລະເສີນກະປິຕີຣຖະ ແລະນະມັດສະການ ຣາມະນາຖະ ແລະ ສັງກະຣະ. ທ້າຍສຸດມີຜົນສະຫຼຸບວ່າ ຜູ້ຟັງ ຫຼືສວດອັດຍາຍນີ້ ຈະໄດ້ຜົນເທົ່າກັບການອາບນ້ຳທີ່ກະປິຕີຣຖະ.
Adhyaya 40
Gayatrī–Sarasvatī Sannidhāna at Gandhamādana and the Establishment of the Twin Kuṇḍas (गायत्रीसरस्वती-सन्निधानं तथा कुण्डद्वय-माहात्म्यम्)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍສູຕະກ່າວແກ່ບັນດາລິດສີ ວ່າປະເພນີຂອງ ກາຍະຕຣີ ແລະ ສະຣັສວະຕີ ມີມະຫິມາໃຫ້ພົ້ນທຸກ (muktida) ແລະທຳລາຍບາບ ໂດຍພິເສດຕໍ່ຜູ້ຟັງ ແລະຜູ້ສະດຸດສະດອງ. ກ່າວວ່າການອາບນ້ຳດ້ວຍໃຈຍິນດີໃນຕີຣຖະຂອງກາຍະຕຣີ–ສະຣັສວະຕີ ຈະປ້ອງກັນການກັບເກີດດັ່ງການຢູ່ໃນຄັນ (garbhavāsa) ແລະນຳໄປສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນແນ່ນອນ. ລິດສີຖາມວ່າເປັນຫຍັງກາຍະຕຣີ ແລະສະຣັສວະຕີຈຶ່ງສະຖິດຢູ່ກັນທະມາດະນ. ສູຕະເລົ່ານິທານກຳເນີດ: ປຣະຊາປະຕິ/ພຣະພຣົມຫຼົງໃນລູກສາວ (ວາກ) ນາງແປງເປັນກວາງ ແລະພຣະພຣົມຕາມໄປ; ເທວະທັງຫຼາຍຕຳນິການກະທຳຕ້ອງຫ້າມນີ້. ພຣະສິວະໃນຮູບນາຍພານຍິງພຣະພຣົມ; ຈາກຮ່າງທີ່ຖືກຍິງເກີດແສງໃຫຍ່ ກາຍເປັນດາວມຣິກະຊີຣສະ (Mṛgaśīrṣa) ແລະພຣະສິວະຖືກພັນລະນາວ່າກຳລັງໄລ່ຕາມມັນໃນສັນຍາລັກທາງດາວ. ຫຼັງຈາກພຣະພຣົມລົ້ມລົງ ກາຍະຕຣີ ແລະສະຣັສວະຕີເສົ້າໃຈ ປາຖະໜາໃຫ້ສາມີຟື້ນຄືນ ຈຶ່ງບຳເນັດຕະປັສຢ່າງເຂັ້ມງວດທີ່ກັນທະມາດະນ—ອົດອາຫານ, ຄວບຄຸມກິເລດ, ພິຈາລະນາພຣະສິວະ ແລະສວດຈະປະມັນຕຣະປັນຈາກສະຣະ. ເພື່ອອາບນ້ຳ ພວກນາງສ້າງຕີຣຖະ/ຄຸນດາສອງແຫ່ງຕາມຊື່ຂອງຕົນ ແລະອາບນ້ຳສາມເວລາ (tri-savana). ພຣະສິວະພ້ອມພຣະປາຣະວະຕີ ແລະເທວະບໍລິວານປາກົດ ແລະຮັບການສັນລະເສີນດ້ວຍສະໂຕຕຣະວ່າເປັນຜູ້ປົກປ້ອງ ແລະຜູ້ທຳລາຍຄວາມມືດ. ພຣະສິວະປະທານພອນ ໂດຍນຳຫົວມາປະກອບຕໍ່ກັບຮ່າງ ຟື້ນພຣະພຣົມໃຫ້ເປັນຜູ້ສ້າງສີ່ໜ້າດັ່ງເກົ່າ. ພຣະພຣົມສາລະພາບ ແລະຂໍໃຫ້ປົກປ້ອງບໍ່ໃຫ້ກະທຳຕ້ອງຫ້າມອີກ; ພຣະສິວະຕັກເຕືອນບໍ່ໃຫ້ປະມາດ. ຈາກນັ້ນພຣະສິວະປະກາດອານຸພາບກູ້ພົ້ນຂອງຄຸນດາຄູ່: ອາບນ້ຳແລ້ວໄດ້ຄວາມບໍລິສຸດ, ລົບບາບໃຫຍ່, ຄວາມສະຫງົບ, ສຳເລັດປາຖະໜາ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຂາດການຮຽນເວດ ຫຼືພິທີປະຈຳວັນກໍໄດ້ຜົນເທົ່າກັນ. ທ້າຍບົດມີຜົນສະຣຸຕິ: ຟັງ ຫຼືສວດບົດນີ້ດ້ວຍສັດທາ ໄດ້ຜົນເທົ່າກັບອາບນ້ຳທີ່ຕີຣຖະທັງສອງ.
Adhyaya 41
गायत्री-सरस्वतीतीर्थमाहात्म्य तथा कश्यपप्रायश्चित्तकथा (Glory of the Gayatrī–Sarasvatī Tīrthas and the Atonement Narrative of Kaśyapa)
ອັດຍາຍນີ້ເລີ່ມດ້ວຍຄໍາສັນຍາຂອງສູຕະວ່າຈະເລົ່າອິຕິຫາສະເພື່ອການຊໍາລະບາບ ທີ່ມີສູນກາງຢູ່ທີ່ຕີຣຖະຄູ່ «ຄາຍະຕຣີ–ສະຣັສວະຕີ»। ຈາກນັ້ນໄດ້ຫວນກັບໄປຫາເຫດການຂອງພຣະຣາຊາ ປະຣີກຊິດ: ໃນຍາມອອກລ່າສັດ ພຣະອົງໄດ້ລ່ວງເກີນຕໍ່ລະສີຜູ້ກໍາລັງນັ່ງສະມາທິ ໂດຍນໍາງູຕາຍໄປພາດໄວ້ບ່າຂອງລະສີ। ບຸດຂອງລະສີຊື່ ສຣິງກີ ໄດ້ສາບແຊ່ງວ່າ ພຣະຣາຊາຈະສິ້ນພຣະຊົນໃນ 7 ມື້ ໂດຍພິດຂອງຕັກສະກະ। ພຣະຣາຊາພະຍາຍາມປ້ອງກັນ ແລະ ພຣາຫມັນມັນຕຣິກະ ກາສຍະປະ ເດີນທາງມາເພື່ອຕ້ານພິດ; ແຕ່ຕັກສະກະຂັດຂວາງ ສະແດງອໍານາດໂດຍເຜົາຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ ແລະ ຖືກກາສຍະປະທ້າທາຍດ້ວຍມັນຕຣະຈົນຕົ້ນໄມ້ ແລະ ຊາຍຜູ້ຢູ່ເທິງນັ້ນຟື້ນຄືນ। ທ້າຍສຸດ ຕັກສະກະໃຫ້ຊັບສິນລໍ້ລວງໃຫ້ກາສຍະປະກັບຄືນ ແລະ ພຣະຣາຊາຖືກກັດຕາຍເມື່ອຕັກສະກະປອມເປັນໜອນໃນຜົນໄມ້। ຕໍ່ມາ ເນື້ອຫາຫັນໄປຫາວິກິດທາງຈິດທໍາຂອງກາສຍະປະ: ຖືກສັງຄົມຕໍານິວ່າ ຮູ້ວ່າຊ່ວຍຊີວິດໄດ້ແຕ່ກັບບໍ່ຊ່ວຍເນື່ອງຈາກຄວາມໂລບ। ລາວໄປຂໍຄໍາຊີ້ນໍາຈາກລະສີ ຊາກະລະຍະ; ລະສີກ່າວວ່າ ການປະຕິເສດການຊ່ວຍຊີວິດທີ່ຮູ້ຢູ່ແລ້ວເພາະໂລບ ເປັນບາບຫນັກ ມີຜົນຮ້າຍທັງດ້ານສັງຄົມ ແລະ ພິທີກຳ। ເພື່ອແກ້ໄຂ ຊາກະລະຍະແນະນໍາໃຫ້ໄປທີ່ທະເລພາກໃຕ້–ເຂດເສຕຸ ແລະ ສະຖານທີ່ທີ່ເກືອບກັບຄະນະດະມາດະນະ ທີ່ມີຕີຣຖະຄູ່ ຄາຍະຕຣີ ແລະ ສະຣັສວະຕີ। ກາສຍະປະຮັກສານິຍະມະ ອາບນໍ້າດ້ວຍສັງກັນລະປະ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມບໍລິສຸດທັນທີ। ເທວີ ຄາຍະຕຣີ ແລະ ສະຣັສວະຕີ ປາກົດ ປະກາດວ່າເປັນຮູບສະຖິດໃນຕີຣຖະ ປະທານພອນ ແລະ ຮັບສັນລະເສີນຂອງກາສຍະປະ ທີ່ຍົກຍ້ອງພຣະນາງເປັນຮູບແຫ່ງວິທະຍາ ແລະ ແມ່ແຫ່ງເວດ। ທ້າຍອັດຍາຍກ່າວເຖິງຜົນບຸນວ່າ ການອາບນໍ້າ ຫຼື ການຟັງເລື່ອງທີ່ກ່ຽວກັບຕີຣຖະເຫຼົ່ານີ້ ນໍາໄປສູ່ການຊໍາລະບາບ।
Adhyaya 42
ऋणमोचन–देवतीर्थ–सुग्रीव–नल–नीलादि तीर्थमाहात्म्य (Release from Debts and the Glories of Key Setu Tīrthas)
ບົດນີ້ ພຣະສູຕະ (Śrī Sūta) ເລົ່າໃຫ້ບັນດາລະສີຟັງ ກ່ຽວກັບ “ໄວພະວະ” (ສິລິມົງຄຸນ ແລະ ອານຸພາບ) ຂອງຕີຣຖະຫຼາຍແຫ່ງໃນເຂດເສຕຸ. ເລີ່ມຈາກ Ṛṇamocana ບ່ອນອາບນ້ຳທີ່ກ່າວວ່າຊ່ວຍປົດຫນີ້ສາມປະເພດ (ṛṣi-ṛṇa, deva-ṛṇa, pitṛ-ṛṇa) ອັນເກີດຈາກການບໍ່ຮັກສາວິໄນພຣະຫມະຈາຣິຍະ, ບໍ່ປະກອບຍັດຍະ, ແລະບໍ່ສືບສາຍວົງຕະກູນເພື່ອບັນພະບຸລຸດ. ການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນຖືກຍົກຍ້ອງວ່າໃຫ້ການປົດປ່ອຍຈາກພັນທະເຫຼົ່ານີ້. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງ “ມະຫາຕີຣຖະ” ທີ່ກ່ຽວກັບປານດະວະ ໂດຍຊີ້ວ່າການລະລຶກເຊົ້າ-ແລງ ມີຜົນເທົ່າກັບອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະໃຫຍ່ໆ ແລະແນະນຳໃຫ້ທຳຕະປະນະ, ຖວາຍບູຊາ, ແລະເລີ້ຍງພຣາຫມະນະເປັນກຸສົນ. ຈາກນັ້ນໄປ Devatīrtha/Devakuṇḍa ທີ່ກ່າວວ່າຫາຍາກຍິ່ງ ແລະການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນໄດ້ບຸນເທົ່າພິທີເວດະອັນໃຫຍ່, ທຳລາຍບາບ ແລະນຳໄປສູ່ໂລກສູງ. ການພັກຢູ່ສັ້ນໆ 2–6 ມື້ ແລະອາບນ້ຳຊ້ຳໆ ກໍຖືກຍົກວ່າມີອານຸພາບ. ຕໍ່ມາ Sugrīvatīrtha ໃຫ້ຜົນໄປສູ່ໂລກພຣະອາທິດ, ຊຳລະບາບຫນັກ, ແລະໄດ້ຜົນພິທີສູງຜ່ານການອາບນ້ຳ, ການລະລຶກ, ອົບວາສ, ແລະອະພິເສກພ້ອມຕະປະນະ. Nalatīrtha ແລະ Nīlatīrtha ກ່າວເຖິງຄວາມບໍລິສຸດ ແລະບຸນເທົ່າມະຫາຍັດຍະ; Nīla ຖືກກ່າວວ່າເປັນຜູ້ສ້າງ (ບຸດຂອງອັກນິ). ທ້າຍສຸດ ຂະຫຍາຍໄປຫາຕີຣຖະທີ່ວານະຣະສ້າງ ແລະຕີຣຖະຂອງ Vibhīṣaṇa ທີ່ກ່າວວ່າລົບທຸກ, ໂລກໄພ, ຄວາມທຸກຍາກ, ຝັນຮ້າຍ, ແລະທຸກຂ໌ນະຣົກ ພ້ອມໃຫ້ສະຖານະດຸດວາຍກຸນຖະບໍ່ກັບຄືນ. ບົດປິດປະກາດວ່າ ເສຕຸ/ຄັນທະມາດະນະ ເປັນທີ່ພຳນັກຖາວອນຂອງເທວະ, ປິຕຣະ, ລະສີ ແລະສັດອື່ນໆ ພາຍໃຕ້ພຣະຣາມະຈັນທຣະ; ການອ່ານຫຼືຟັງຄຳບັນຍາຍນີ້ ຊ່ວຍລົບທຸກ ແລະນຳໄປສູ່ໄກວັນຍະ (kaivalya).
Adhyaya 43
रामनाथ-महालिङ्ग-माहात्म्यम् (Glory of the Rāmanātha Mahāliṅga)
ອັດຍາຍນີ້ ທີ່ສີຣີສູຕະເປັນຜູ້ກ່າວ ສ້າງຄໍາສັນລະເສີນມະຫາຕະມະຢ່າງແນ່ນອນແກ່ ຣາມນາຖ/ຣາເມສະວະຣະ ມະຫາລິງຄະ ທີ່ພຣະຣາມໄດ້ສະຖາປະນາ. ເລີ່ມດ້ວຍຄໍາກ່າວເຖິງຜົນບຸນວ່າ ການຟັງເລື່ອງນີ້ຊ່ວຍປົດປ່ອຍມະນຸດຈາກບາບ ແລະການໄດ້ເຫັນລິງຄະພຽງຄັ້ງດຽວ ກໍນໍາໄປສູ່ ສິວະ-ສາຍຸຊະ (ການຮ່ວມພຣະສິວະ) ໄດ້. ອັດຍາຍໃຊ້ການນັບຍຸກເພື່ອຂະຫຍາຍພະລັງຜົນໃນກະລິຍຸກ ໂດຍກ່າວວ່າ ຜົນບຸນເກີດໄວ ແລະເພີ່ມພູນເມື່ອມີການສັມຜັດດ້ວຍສັດທາ. ສະຖານທີ່ນີ້ຖືກພັນລະນາວ່າ ມີຕີຣຖະທັງປວງ ເທວະດາ ຣິສີ ແລະບັນພະບຸຣຸດຢູ່ພ້ອມ; ການລະລຶກ ການສັນລະເສີນ ການບູຊາ ແລະແມ່ນແຕ່ການເອີ້ນນາມ ຖືກວາງເປັນເຄື່ອງປົກປ້ອງຈາກທຸກຂ໌ ແລະການລົງໂທດຫຼັງຄວາມຕາຍ. ມີບັນຊີຟະລະສຣຸຕິຍາວ ກ່າວເຖິງການສະລາຍຂອງບາບໜັກໆ ເມື່ອໄດ້ເຫັນ ຫຼືສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ. ຕໍ່ມາ ອັດຍາຍກໍານົດບັກຕິ 8 ປະການທີ່ມີມະຫາລິງຄະເປັນສູນກາງ: ຮັບໃຊ້ຜູ້ມີພັກຕິ, ບູຊາໃຫ້ພຣະອົງພໍໃຈ, ບູຊາດ້ວຍຕົນເອງ, ອອກແຮງກາຍເພື່ອພຣະອົງ, ຟັງມະຫາຕະມະຢ່າງຕັ້ງໃຈ, ສະແດງອາການພັກຕິດ້ວຍກາຍ, ລະລຶກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ແລະດໍາລົງຊີວິດໂດຍອີງໃສ່ລິງຄະ—ຍ້ໍາວ່າເຂົ້າເຖິງໄດ້ທຸກຊັ້ນຊົນ. ທ້າຍສຸດ ອະທິບາຍການສ້າງວັດ ແລະວິທີອະພິເສກ (ນົມ, ນົມສົ້ມ, ນ້ໍາມັນເຄື່ອງ, ປັນຈະຄະວະຍະ, ນ້ໍາຜົນໄມ້, ນ້ໍາຫອມ, ການສະດຸດີວິດ) ພ້ອມຜົນແລະໂລກະທີ່ແຕກຕ່າງ ແລະປິດດ້ວຍຄໍາຮັບຮອງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງໃນໂລກ ແລະການຫຼຸດພົ້ນສູງສຸດ ສໍາລັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຢ່າງສະໝໍາເສມ.
Adhyaya 44
रामेश्वरलिङ्गप्रतिष्ठा, कुबेरजलदर्शनविधि, तथा रामस्तोत्रफलश्रुति (Rāmeśvara Liṅga-Installation, Kubera’s Vision-Water Rite, and the Fruit of Rāma-Stotra)
ອັດຍາຍນີ້ ສູຕະເລົ່າໃຫ້ບັນດາລຶສີຟັງເຖິງສົງຄາມລັງກາ: ພຣະຣາມາເຖິງຂອບທະເລ ສ້າງຂົວຂ້າມ ແລ້ວເຂົ້າສູ່ການຮົບພົບກັບຫົວໜ້າຣາກສະສາຫຼາຍຄົນ. ດ້ວຍນາກາສະຕຣາ ພຣະຣາມາແລະພຣະລັກສະມະນະຖືກມັດ ແຕ່ກະຣຸດມາຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ. ທ້າຍສຸດ ອິນທຣະຈິດ ແລະ ຣາວະນະ ຖືກປະຫານດ້ວຍການອຸປະຖຳຂອງເທວະດາ ມີມາຕະລີ ແລະ ລົດອິນທຣະຮ່ວມດ້ວຍ. ຕໍ່ມາ ເລື່ອງຫັນໄປຫາພິທີກຳ: ວິພີຊະນະນຳນ້ຳສັກສິດທີ່ກຸເບຣະສົ່ງມາ. ເມື່ອທາທີ່ດວງຕາ ຈະເຫັນສັດຕູທີ່ລີ້ລັບ (antarhita) ເຮັດໃຫ້ການຮົບກັບມາຊັດເຈນ. ຫຼັງຊະນະ ລຶສີຈາກດັນດະກາຣັນຍະ ມາພ້ອມອະກັດສະຕະ ແລະສະດຸດສະຕົດພຣະຣາມາຢ່າງຍາວ; ຟະລະສຣຸຕິກ່າວຖຶງອານຸພາບປົກປ້ອງ ແລະຊຳລະບາບຂອງຜູ້ສະດຸດ. ພຣະຣາມາຖາມເຖິງບາບທີ່ອາດຫຼົງເຫຼືອຈາກການສັງຫານຣາວະນະ. ລຶສີຈຶ່ງຊີ້ນຳໃຫ້ບູຊາພຣະສິວະ ແລະປະຕິສະຖາປະນາລິງຄະເທິງພູກັນທະມາດະນ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກ. ຮະນຸມານຖືກສົ່ງໄປກາຍລາສານຳລິງຄະມາ ແລະຈົບລົງດ້ວຍການຕັ້ງລິງຄະ «ຣາເມສະວະຣະ» ພ້ອມການສັນລະເສີນບຸນອັນໃຫຍ່ຈາກການເບິ່ງແລະຮັບໃຊ້.
Adhyaya 45
हनूमद्विषाद-रामोपदेशः (Hanumān’s Distress and Rāma’s Instruction at Setu)
ບົດນີ້ເລົ່າການສົນທະນາທາງທຳ-ຈັນຍາບັນທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ເຊຕຸ ໃນເວລາຕິດຕັ້ງລິງຄະ. ຮານຸມານກັບມາຈາກໄກລາສຢ່າງວ່ອງໄວ ນຳລິງຄະມົງຄຸນທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກພຣະສິວະດ້ວຍຕະປັດ ແຕ່ພົບວ່າພຣະຣາມກຳລັງບູຊາລິງຄະຊາຍທີ່ສີຕາປັ້ນ ແລະຕິດຕັ້ງແລ້ວພ້ອມພຣະລຶສີ ແລະເທວະພະຍານ. ຮານຸມານເຂົ້າໃຈວ່າການຮັບໃຊ້ຂອງຕົນຖືກມອງຂ້າມ ຈຶ່ງເສົ້າໂສກ ຕຳນິຕົນ ແລະໂກດ ຈົນຄິດຈະລະທິ້ງກາຍ. ພຣະຣາມຈຶ່ງປະທານຄຳສອນເພື່ອໃຫ້ໃຈສະຫງົບ: ແຍກອາຕະມັນອອກຈາກວົງຈອນເກີດ-ຕາຍຕາມກຳ, ໃຫ້ພິຈາລະນາອາຕະມັນນິຣຄຸນແບບອັດວິຕະ ທີ່ເກີນກາຍສາມຊັ້ນ. ພ້ອມກຳນົດຈັນຍາບັນ: ຄວາມຈິງ, ອະຫິງສາ, ການຄວບຄຸມອິນຊີ, ບໍ່ຈັບຜິດຄົນອື່ນ, ແລະບູຊາເທວະເປັນປະຈຳ. ພຣະອົງຍັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມບໍ່ສະອາດ ແລະຄວາມບໍ່ຖາວອນຂອງກາຍ ເພື່ອໃຫ້ເກີດໄວຣາກະ. ຕໍ່ມາພຣະຣາມອະທິບາຍວ່າເພາະກຳນົດເວລາຈຶ່ງຕ້ອງຕິດຕັ້ງລິງຄະຊາຍຂອງສີຕາກ່ອນ ແລະສັນຍາວ່າຈະຕິດຕັ້ງລິງຄະຈາກໄກລາສຂອງຮານຸມານດ້ວຍ. ພຣະອົງປະທານນາມ ແລະເຫດຜົນການເດີນທາງສັກກະລະ: ຮານຸມາດີສະວະ ແລະ ຣາຄະເວສະວະ ເຊື່ອມກັນດ້ວຍການເບິ່ງພຣະ (ດາຣຊະນ). ມີການລຽງລາຍຊື່ລິງຄະຫຼາຍອົງ ຈົນສຸດທ້າຍເຖິງການປະກົດ «ສິບເອັດຮູບ» ຂອງພຣະສິວະທີ່ສະຖິດຢູ່ຕະຫຼອດ. ຮານຸມານພະຍາຍາມຖອນລິງຄະຊາຍແຕ່ບໍ່ສຳເລັດ ອອກແຮງເພີ່ມຂຶ້ນຈົນລົ້ມເລືອດໄຫຼ; ພຣະຣາມ ລັກສະມະນະ ສີຕາ ແລະວານະຣາຈຶ່ງເຂົ້າມາດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ປິດທ້າຍດ້ວຍພາບຄວາມຈຳກັດຂອງກາຍຕໍ່ຄວາມສັກສິດທີ່ຕັ້ງມັ່ນ.
Adhyaya 46
Hanūmat-stuti, Hanūmat-kuṇḍa-māhātmya, and Setu-liṅga Context (हनूमत्स्तुति-हनूमत्कुण्डमाहात्म्य-सेतुलिङ्गप्रसङ्गः)
ອັດທະຍາຍ 46 ດຳເນີນເປັນ 3 ຊ່ວງທີ່ຕໍ່ເນື່ອງກັນ. (1) ພຣະຣາມາເອີ້ນຫາຮານຸມານຜູ້ໝົດສະຕິ ແລະລະລຶກການຮັບໃຊ້ໃນພາລະກິດໄປລັງກາ: ຂ້າມມະຫາສະໝຸດ, ພົບໄມນາກະ ແລະ ຊູຣາສາ, ປະຫານນາງຣາກຊະສີຜູ້ຈັບເງົາ, ເຂົ້າເມືອງລັງກາ, ພົບພຣະນາງສີຕາ, ຮັບຈູດາມະນີ, ທຳລາຍສວນອະໂສກ, ຮົບກັບຣາກຊະສະ ແລະ ນາຍທະຫານ, ແລ້ວກັບຄືນ. ພຣະຣາມາຍົກຄຸນຄ່າຂອງພັກຕິເປັນຄວາມຈົ່ງຮັກທີ່ກ້າຝ່າອັນຕະລາຍ ແລະປະກາດວ່າ ອານາຈັກ ຍາດພີ່ນ້ອງ ຫຼືຊີວິດ ກໍບໍ່ມີຄວາມໝາຍ ຫາກຂາດຜູ້ອຸທິດຕົນ. (2) ຮານຸມານຟື້ນຄືນ ແລະຖວາຍສະໂຕຕຣະແດ່ພຣະຣາມາໃນພຣະນາມຮາຣິ/ວິດສະນຸ ແລະເປັນອະວະຕາຣຫຼາຍຮູບ (ນະຣະສິງຫະ, ວະຣາຫະ, ວາມະນະ ແລະອື່ນໆ). ທ່ານຍັງສັນລະເສີນສີຕາໂດຍຈັດວາງເປັນລັກຊະມີ/ສຣີ, ເປັນປຣະກຣິຕິ, ເປັນວິດຍາ ແລະເປັນແມ່ຜູ້ເມດຕາ. ສະໂຕຕຣະນີ້ຖືກກ່າວວ່າທຳລາຍບາບ ແລະໃຫ້ຜົນທັງໂລກີ ແລະທາງຫຼຸດພົ້ນແກ່ຜູ້ອ່ານ/ຟັງ. (3) ທ້າຍບົດ ພຣະຣາມາອະທິບາຍວ່າ ການລ່ວງເກີນຕໍ່ລິງຄະເປັນກຳມະຫນັກ ແມ່ນແຕ່ເທວະດາໃຫຍ່ກໍບໍ່ອາດລົບລ້າງໄດ້; ຈຶ່ງຕັ້ງຊື່ສະຖານທີ່ທີ່ຮານຸມານລົ້ມວ່າ “ຮານຸມັດ-ກຸນດະ” ແລະຍົກຍ້ອງບຸນການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນເຫນືອແມ່ນ້ຳໃຫຍ່. ຍັງກຳນົດໃຫ້ເຮັດຊຣາດທະ ແລະຖວາຍນ້ຳປົນງາ (ຕິໂລດະກະ) ທີ່ຝັ່ງ ເພື່ອຜົນດີແກ່ບັນພະບຸລຸດ. ບົດຈົບດ້ວຍການຕິດຕັ້ງບູຊາໃກ້ເສຕຸ ແລະຟະລະສຣຸຕິຮັບຮອງວ່າຜູ້ອ່ານ/ຟັງຈະບໍລິສຸດ ແລະໄດ້ກຽດໃນໂລກຂອງພຣະສິວະ.
Adhyaya 47
Rāvaṇa-vadha-hetukā Brahmahatyā-śāntiḥ — Rāmeśvara-liṅga-pratiṣṭhā ca (Chapter 47)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພວກລຶສີຖາມສູຕະເຖິງປັນຫາທາງທຳ-ຈັນຍາ: ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ «ພຣະຫມະຫັດຍາ» (ມົນທິນອັນໜັກຈາກການຂ້າພຣາຫມັນ) ຈະເກີດແກ່ຣາຄະວະ (ພຣະຣາມ) ຫຼັງຈາກຂ້າຣາວະນະ ເມື່ອຣາວະນະຖືກນັບເປັນຣາກສະ. ສູຕະຈຶ່ງເລົ່າສາຍວົງ: ພຸລັສຕະຍະ ຜູ້ເກີດຈາກພຣະພຣະຫມາ ໃຫ້ກຳເນີດວິສຣະວັສ; ວິສຣະວັສກັບໄກກະສີ ລູກສາວຂອງຣາກສະສຸມາລີ ໄດ້ລູກ 4 ຄົນ—ຣາວະນະ (ທະສະກຣີວ), ກຸມພະກັນນະ, ວິພີສະນະ—ແລະລູກສາວ ຊູຣະປະນະຄາ. ເມື່ອໄກກະສີເຂົ້າມາໃນເວລາສັນທະຍາອັນບໍ່ເປັນມົງຄຸນ ວິສຣະວັສທຳນາຍວ່າຈະໄດ້ລູກຊາຍຣາກສະດຸຮ້າຍ ແຕ່ຄົນສຸດທ້າຍ ວິພີສະນະ ຈະເປັນຜູ້ມີທຳ ແລະຮູ້ຊາສະຕຣາ. ດ້ວຍເຫດທີ່ຣາວະນະ ແລະ ກຸມພະກັນນະ ມີສາຍສຳພັນກັບວົງພຣາຫມັນຜ່ານວິສຣະວັສ ແລະ ພຸລັສຕະຍະ ການສັງຫານພວກເຂົາຈຶ່ງກ່ອນໃຫ້ເກີດມົນທິນແບບພຣະຫມະຫັດຍາແກ່ພຣະຣາມ. ເພື່ອສະງົບແລະຊຳລະ ພຣະຣາມໄດ້ປະຕິສະຖາປະນາລິງຄະ «ຣາເມສະວະຣະ» (ຣາມະນາຖະ) ຕາມພິທີເວດ ແລະສ້າງຕີຣຖະອັນຂື້ນຊື່ວ່າຊ່ວຍປົດປ່ອຍຈາກພຣະຫມະຫັດຍາ. ບົດນີ້ຍັງພັນນາບໍລິເວນສັກສິດ ມີເທວະດາປະຈຳທິດ (ອາທິຕະຍະ, ໂສມະ, ອັກນິ, ຍະມະ, ວະຣຸນະ, ວາຍຸ, ກຸເບຣະ) ແລະຜູ້ຕິດຕາມ (ວິນາຍະກະ, ກຸມາຣະ, ວີຣະພັດຣະ ແລະ ຄະນະຂອງພຣະສິວະ). ມົນທິນພຣະຫມະຫັດຍາອັນແຮງກ້າຖືກກັກໄວ້ໃນຮູຮ່ອງໃຕ້ດິນ ແລະຕັ້ງພຣະໄພຣະວະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາ ບໍ່ໃຫ້ມັນຜຸດຂຶ້ນ. ທ້າຍສຸດ ພຣະຣາມແຕ່ງຕັ້ງພຣາຫມັນເປັນຜູ້ປະກອບພິທີ ແລະຖວາຍທານ—ບ້ານເມືອງ ຊັບສິນ ເຄື່ອງປະດັບ ແລະຜ້າ—ເພື່ອການບູຊາຕໍ່ເນື່ອງ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ຜູ້ອ່ານຫຼືຟັງບົດນີ້ ຈະພົ້ນບາບ ແລະໄດ້ສາຍຸຊະຍະກັບພຣະຫຣິ.
Adhyaya 48
अध्याय ४८: रामनाथसेवा-माहात्म्यं तथा ब्रह्महत्या-प्रायश्चित्तोपदेशः (Chapter 48: The Glory of Service to Rāmanātha and Instruction on Expiation for Major Transgressions)
ສູຕະເລົ່າເລື່ອງເປັນຄຳສອນແກ່ພວກລິສີ ກ່ຽວກັບກະສັດປານດະຍາຊື່ ສັງກະຣະ ຜູ້ຮູ້ວິທີວິເທດ ແລະຮັກສາພິທີກຳ. ໃນການລ່າສັດເຂົ້າປ່າອັນອັນຕະລາຍ ພຣະອົງເຂົ້າໃຈຜິດວ່າມຸນີຜູ້ສະຫງົບເປັນສັດປ່າ ແລະຍິງຂ້າ ຕໍ່ມາຍັງຂ້າພັນລະຍາຂອງມຸນີ ເຮັດໃຫ້ເກີດບາບໜັກ ບຣະຫມະຫັດຍາ ແລະ ສະຕຣີຫັດຍາ. ລູກຊາຍໂສກເສົ້າ ແຕ່ພວກລິສີປອບໃຈດ້ວຍຄຳສອນເລື່ອງຄວາມຕາຍ, ກຳມະວິບາກ, ແລະ ພຣະພຣະຫມັນອັນບໍ່ສອງຕາມອຸປະນິສັດ. ພວກລິສີຍັງກຳນົດພິທີປະຕິບັດ: ເກັບກະດູກ, ເຮັດສຣາດທະ ແລະພິທີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ແລ້ວນຳອະສະຖິໄປຕັ້ງໄວ້ທີ່ທົ່ງຂອງ ຣາມະນາຖ ໃກ້ ຣາມະເສຕຸ ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ. ລູກ (ຈາງກະລະ ລູກຂອງ ຊາກະລະ) ປະຕິບັດສຳເລັດ ແລະໄດ້ນິມິດໃນຝັນເຫັນພໍ່ແມ່ມີຮູບລັກຄ້າຍພຣະວິສະນຸ ຊີ້ວ່າໄດ້ສຸກຄະຕິ. ຕໍ່ມາພວກລິສີຕຳນິກະສັດ ແລະຮ້ອງຂໍໃຫ້ເຂົ້າໄຟເປັນການໄຖ່ບາບ; ແຕ່ສຽງຈາກອາກາດໄດ້ຫ້າມ ແລະສອນພຣາຍະຈິດຕະຢ່າງເປັນລະບົບ: ໜຶ່ງປີ ບູຊາລິງຄະທີ່ພຣະຣາມະສ້າງ (ຣາມະນາຖ) ວັນລະສາມເທື່ອ ດ້ວຍການເດີນວຽນ, ກົ້ມກາບ, ອະບິເສກທຸກມື້ດ້ວຍນ້ຳມັນເນີຍ, ນົມ, ນ້ຳເຜິ້ງ, ຖວາຍໄນເວດຍະ ແລະ ພະຍາສະ, ບູຊາໂຄມໄຟນ້ຳມັນງາ. ຄຳພີກ່າວວ່າການຮັບໃຊ້ນີ້ລະລາຍບາບໜັກໄດ້ ແລະການຟັງ/ສວດຢ່າງເຄົາລົບນຳໄປສູ່ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະການເຂົ້າເຖິງຣາມະນາຖ; ກະສັດປະຕິບັດຕາມ ແລະຄອງລາຊະອານາຈັກຢ່າງຮຸ່ງເຮືອງ.
Adhyaya 49
स्तोत्राध्यायः — Rāmanātha (Rāmeśvara) Stotra and Phalaśruti
ສູຕະໄດ້ແນະນຳບົດສະໂຕຣະ “ມະຫາບຸນ” ທີ່ມີສູນກາງເປັນ ຣາມນາຖ (ຣາເມສະວະຣະ) ພຣະສິວະ ທີ່ລິງກະອັນໄດ້ຕິດຕັ້ງ. ພຣະຣາມ, ພຣະລັກສະມະນະ, ພຣະສີຕາ, ສຸກຣີວ ແລະວານະຣະທັງຫຼາຍ ຕາມດ້ວຍເທວະ ແລະຣິສີ ໄດ້ຖວາຍສະໂຕຣະຕາມລຳດັບ ພັນລະນາພຣະສິວະດ້ວຍນາມແຫ່ງພະຄຸນ (ຊູລິນ, ຄັງຄາທະຣະ, ອຸມາປະຕິ, ຕຣິປຸຣະຄະນະ) ແລະດ້ວຍຄຸນລັກສະນະທາງປັດຊະຍາ (ສາກຊິນ, ສັດ-ຈິດ-ອານັນທະ, ນິຣເລປະ, ອັດວະຍະ)។ ແຕ່ລະຜູ້ກ່າວໄດ້ສະແດງເປົ້າໝາຍດ້ານຈິດທຳ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ: ລັກສະມະນະຂໍພັກຕິອັນໝັ້ນຄົງຂ້າມຊາດ ແລະການປະພຶດຕາມເວດະ ຫຼີກຫ່າງ “ອະສັດມາຣຄະ”; ສີຕາຂໍການຄຸ້ມຄອງຄວາມສັດຊື່ໃນຄູ່ຄອງ ແລະເຈດຕະນາອັນຖືກຕ້ອງ; ສຸກຣີວ, ວິພີຊະນະ ແລະວານະຣະທັງຫຼາຍ ຂໍໃຫ້ຊ່ວຍຂ້າມພົ້ນສັງສານ ທີ່ຖືກພັນລະນາເປັນທະເລ/ປ່າ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານ, ໂຣກ, ໂກດ, ໂລບ, ແລະຫຼົງ. ເທວະແລະຣິສີຍືນຢັນວ່າ ບໍ່ມີພັກຕິແລ້ວ ຄວາມຮູ້ພິທີ ແລະຕະປະສະຍາ ກໍໄຮ້ຜົນ; ແຕ່ການເຫັນ, ການແຕະຕ້ອງ, ຫຼືນະມັດສະການແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ກໍກ່ອນໃຫ້ເກີດການປ່ຽນແປງໄດ້. ພຣະສິວະຊົມເຊີຍສະໂຕຣະ ແລະປະກາດຜົນບຸນ: ການສະດຸດສະຫຼອງຫຼືຟັງ ຈະໄດ້ຜົນເທົ່າກັບການບູຊາ ແລະບຸນອັນປະເສີດ ດັ່ງການປະຕິບັດຕີຣຖະອັນຫາຍາກ ແລະການພຳນັກຢູ່ຣາມເສຕຸ. ຜູ້ສະດຸດສະຫຼອງຕໍ່ເນື່ອງ ຈະພົ້ນຈາກແກ່ແລະຕາຍ ແລະໄດ້ຮັບສາຍຸຊະມຸກຕິ ຮ່ວມກັບຣາມນາຖ.
Adhyaya 50
सेतुमाधववैभवम् (The Glory of Setumādhava and the Test of Royal Devotion)
ສູຕະເລົ່າເຫດການຂອງພະຣາຊາ ປຸນຍະນິທິ (ຫຼື ກຸນະນິທິ) ກະສັດວົງສົມະວັງສະ ແຫ່ງເມືອງມະຖຸຣາ ຜູ້ເດີນທາງໄປບູຊາສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ ຣາມະເສຕຸ. ພະອົງອາບນ້ຳບຸນທີ່ ທະນຸສໂກຕິ ແລະ ນະມັດສະການ ພຣະຣາມະນາຖ (ພຣະສັງກະຣ) ພ້ອມປະຕິບັດພິທີຕາມວິນັຍ ແລະ ຖວາຍທານຫຼາຍປະການ ຮວມທັງທານແບບ ຕຸລາປຸຣຸສະ. ຕໍ່ມາ ພະອົງພົບເດັກຍິງກຳພ້າອາຍຸ 8 ປີ ຜູ້ຂໍໃຫ້ຮັບເປັນລູກ ແລະ ຂໍການຄຸ້ມຄອງດ້ວຍເງື່ອນໄຂເຂັ້ມງວດ. ພະຣາຊາ ແລະ ພຣະມະເຫສີ ວິນທະຍາວະລີ ຮັບນາງເປັນທິດາ. ໃນການທົດສອບທິບພະອຳນາດ ພຣະລັກສະມີຖືກສົ່ງມາເພື່ອທົດສອບພັກຕິຂອງກະສັດ ແລະ ພຣະວິສນຸກໍມາໃນຮູບພຣາຫມັນດວງພຣະທຳ. ພຣະວິສນຸຜູ້ປິດບັງຮູບ ຈັບມືເດັກຍິງດ້ວຍກຳລັງ ນາງຮ້ອງໄຫ້ ພະຣາຊາຈຶ່ງເຂົ້າປົກປ້ອງ ມັດ “ພຣາຫມັນ” ແລະ ກັກໄວ້ໃນເຂດພຣະຣາມະນາຖ. ຄືນນັ້ນ ພະຣາຊາໄດ້ຮັບນິມິດໃນຄວາມຝັນ: ຜູ້ຖືກກັກແທ້ໆແມ່ນ ພຣະວິສນຸ ປະດັບດ້ວຍ ສັງຂະ, ຈັກຣະ, ຄະທາ, ປະທຸມ ແລະ ມາລາ; ເດັກຍິງແມ່ນ ມະຫາລັກສະມີ. ຕອນເຊົ້າ ພະອົງກັບໄປ ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ຖວາຍສະໂຕຕຣະ ແລະ ຂໍອະໄພການມັດ. ພຣະວິສນຸຊີ້ແຈງວ່າ ການນັ້ນເປັນທີ່ພໍພຣະໄທ ເພາະສຳເລັດຄຳສັນຍາປົກປ້ອງ ແລະ ສະແດງພັກຕິ; ພຣະລັກສະມີປະທານພອນ—ອຳນາດກະສັດທີ່ໝັ້ນຄົງ, ພັກຕິບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ພຣະບາດທັງສອງ, ແລະ ມຸກຕິສຸດທ້າຍບໍ່ຫວນກັບ. ບົດນີ້ສຸດທ້າຍປະກາດວ່າ ພຣະວິສນຸຈະປະທັບຢູ່ທີ່ເສຕຸໃນນາມ “ເສຕຸມາທະວະ,” ເສຕຸຖືກຄຸ້ມຄອງໂດຍທິບພະອຳນາດ ມີພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະສັງກະຣ/ຣາມະນາຖປະທັບຢູ່; ຜູ້ອ່ານ ຫຼື ຟັງ ຈະໄດ້ຮັບ ວາຍກຸນຖະຄະຕິ.
Adhyaya 51
सेतुयात्राक्रमः (Setu-yātrā-kramaḥ) — The Prescribed Order of the Setu Pilgrimage
ອັດທະຍາຍນີ້ສະແດງ “ລຳດັບການເດີນທາງຈາລິກໄປສູ່ເສຕຸ” ໃນຮູບແບບທີ່ເປັນທັງຈັນຍາ-ພິທີກຳ. ສູຕະກ່າວແກ່ດວິຈະເຖິງການກຽມຄວາມບໍລິສຸດ (ອາບນ້ຳ, ອາຈະມະນະ, ວິທີປະຈຳວັນ) ແລະການຕັ້ງໃຈສັດທາຕໍ່ ຣາມນາຖ/ຣາຄະວະ ພ້ອມທັງໜ້າທີ່ທາງສັງຄົມ-ສາສະໜາ ເຊັ່ນ ການເລີ້ຍງອາຫານແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ເວດ. ຜູ້ຈາລິກຕ້ອງຮັກສາເຄື່ອງໝາຍພຣະສາສະໜາ (ຂີ້ເທົ່າ/ຕຣິປຸນດຣະ ຫຼື ອູຣດວະປຸນດຣະ, ຣຸດຣາກຩະ) ຖືຕະປະສະຍາ, ສຳລວມວາຈາ, ຈະປະມັນຕຣະ ອັດຖາກສະຣະ ແລະ ປັນຈາກສະຣະ ຕາມເວລາ ແລະຫຼີກລ້ຽງຄວາມຟຸ່ມເຟືອຍ. ຕະຫຼອດທາງ ການເດີນທາງຖືກວາງໃຫ້ເປັນການອ່ານ/ສວດຕໍ່ເນື່ອງ (ເສຕຸມາຫາຕມະຍະ, ຣາມາຍະນະ ຫຼື ປຸຣານະອື່ນ) ພ້ອມການຮັກສາທຳ, ທານ, ຕ້ອນຮັບແຂກ ແລະບູຊາຕາມທາງ. ເມື່ອຮອດທະເລ ມີພິທີພິເສດ “ປາສານະທານ” (ຖວາຍຫີນ 1 ຫຼື 7 ກ້ອນ) ຕາມດ້ວຍການເຊີນ, ນະມັດສະການ, ອັຣຄະຍະ ແລະຂໍອະນຸຍາດອາບນ້ຳ ພ້ອມມັນຕຣະປະຈຳຂັ້ນຕອນ. ຫຼັງອາບນ້ຳ ຈຶ່ງເຮັດຕັຣປະນະແກ່ລິສີ, ເທວະ, ຝູງລີງ/ມິດຮ່ວມມະຫາກາບຍະ ແລະບັນພະບຸຣຸດ ພ້ອມວິທີເອີ້ນຊື່. ຕໍ່ມາແມ່ນລຳດັບສຣາດທະ ມີທາງເລືອກຕາມກຳລັງ (ງ່າຍ ຫຼື ລະອຽດມີລົດ 6) ແລະການຖວາຍທານ ເຊັ່ນ ງົວ, ດິນ, ງາ, ຄຳ ແລະອື່ນໆ. ອັດທະຍາຍຍັງກຳນົດວົງຈອນຕີຣຖະ: ຈັກຣະຕີຣຖະ, ກະປິຕີຣຖະ, ສີຕາກຸນດະ, ຣຶນະໂມຈະນະ, ລັກສະມະນະຕີຣຖະ, ຣາມະຕີຣຖະ, ຫນຸມັດກຸນດະ, ພຣະຫມະກຸນດະ, ນາກະກຸນດະ, ອະກັສຕະຍະກຸນດະ, ອັກນິຕີຣຖະ ແລະສຸດທ້າຍບູຊາ ຣາເມສະວະຣະ ແລະ ເສຕຸມາທະວະ ພ້ອມທານເພີ່ມ ແລະກັບບ້ານຢ່າງມີວິໄນ ພ້ອມການເລີ້ຍງອາຫານຊຸມຊົນ. ຟະລະສຣຸຕິທ້າຍກ່າວວ່າ ການຟັງ/ອ່ານ ເສຕຸຍາຕຣາກຣະມະ ແລະ ເສຕຸມາຫາຕມະຍະ ນຳໄປສູ່ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະການບັນເທົາທຸກ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດເດີນທາງໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງກໍຍັງໄດ້ອານຸສົງຄ໌.
Adhyaya 52
धनुष्कोटिमाहात्म्य (Dhanuṣkoṭi Māhātmya) — Ritual Merit of Snāna, Dāna, and Setu-Observances
ບົດ 52 ແມ່ນຄໍາບັນຍາຍມາຫາຕມະຍະທີ່ສູຕະເລົ່າໃຫ້ບັນດາລິສີຟັງ ວ່າ ທະນຸສໂກຕິ ທີ່ຣາມເສຕຸ ເປັນທີ່ສັກສິດສູງສຸດ ທີ່ການສວດຈະປະ, ການບູຊາໄຟ (ໂຫມະ), ຕະປະ ແລະ ການໃຫ້ທານ ກາຍເປັນອັກສະຍະ (ບໍ່ເສື່ອມ). ບົດນີ້ຍົກຕົວຢ່າງປຽບທຽບຜົນບຸນກັບການຢູ່ດົນ ຫຼື ອາບນ້ໍາໃນຕີຣຖະອື່ນໆ ແລະ ກໍານົດເວລາທີ່ຜົນບຸນເພີ່ມພູນເປັນພິເສດ: ອາບນ້ໍາເດືອນມາຄະ, ເວລາສຸລິຍະ/ຈັນທະຄາດ, ແລະ ໂຢກະ ອັດທະ-ອຸດະຍະ/ມະຫາ-ອຸດະຍະ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ມີຟະລາສຣຸຕິ: ກໍາຈັດບາບ, ໄດ້ສະຫວັນ, ແລະ ການບັນລຸສະຖານະແບບໄວສະນະວະ/ໄສວະ ເຊັ່ນ ສາໂລກຍະ, ສາມີປຍະ, ສາຣູປຍະ, ສາຍຸຊຍະ. ບົດນີ້ຍັງວາງຫຼັກຈັນຍາບັນວ່າ ທານຕ້ອງໃຫ້ແກ່ “ສັດປາຕຣະ” (ຜູ້ຮັບທີ່ຄວນ) ແລະ ການໃຫ້ຜິດທີ່ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດຖືກມອບໝາຍວ່າເປັນໂທດທາງວິນຍານ. ໃນບົດສົນທະນາວະສິດຖະ–ດິລີປະ ກໍານົດເກນສັດປາຕຣະ (ປະພຶດຕາມເວດ, ຮັກສາພິທີບູຊາຕໍ່ເນື່ອງ, ຍາກຈົນແຕ່ຊື່ສັດ) ແລະ ໃຫ້ວິທີສໍາຮອງ—ສັງກັນປະ ແລະ ຖວາຍນ້ໍາເປັນສັນຍາລັກ—ເມື່ອບໍ່ພົບຜູ້ຄວນ. ທ້າຍສຸດ ພັນລະນາວ່າ ເສຕຸຖືກປົກປ້ອງໂດຍທິບພະ (ພຣະວິສນຸເປັນ ເສຕຸມາທະວະ) ມີເທວະ, ລິສີ ແລະ ສັດຕະວະຢູ່ຮ່ວມ ແລະ ການລະນຶກເສຕຸ ກັບການອ່ານ/ຟັງໃນວັດ ຫຼື ຝັ່ງນ້ໍາສັກສິດ ກໍໄດ້ຜົນບຸນເຊັ່ນກັນ.
FAQs about Setubandha Mahatmya
It elevates Setu (the bridge-site) as a sanctified liminal geography where epic action becomes ritual memory, and where contact with designated tīrthas is framed as ethically transformative.
The section repeatedly associates Setu-related bathing and visitation with purification from transgressions (pāpa-kṣaya) and the accrual of merit through regulated acts such as snāna, recitation, and attentive listening.
The central legend is the Setubandha episode: Rāma’s alliance with the vānaras, the ocean’s propitiation, Nāla’s bridge-building, and the subsequent sanctification of multiple tīrthas along the Setu corridor.