Adhyaya 9

Verse 1

ततः स विप्रः प्रत्यूषे पुत्रशोकेन पीडितः । अशोक दत्तसंयुक्तो भार्यया विललाप ह

ຕໍ່ມາໃນຍາມຮຸ່ງອາລຸນ ພຣາຫມັນນັ້ນຖືກທຸກຂ໌ໂສກເພາະລູກຊາຍບີບຄັ້ນ ແລະໄດ້ຄຳຄວນຮ້ອງໄຫ້ພ້ອມພັນລະຍາ ໂດຍມີ “ອະໂສກະດັດຕະ” ຢູ່ຄຽງຂ້າງ।

Verse 2

विलपंतं समालोक्य गोविंदस्वामिनं द्विजाः । वणिक्समुद्रदत्ताख्यः समानिन्ये निजं गृहम्

ເມື່ອເຫັນ “ໂຄວິນດະສະວາມິນ” ພຣາຫມັນກຳລັງຄຳຄວນ ພໍ່ຄ້າຊື່ “ສະມຸດຣະດັດຕະ” ຈຶ່ງນຳທ່ານໄປຍັງເຮືອນຂອງຕົນ।

Verse 3

समानीय समाश्वास्य दयायुक्तो वणिग्वरः । स्वधनानां हि सर्वेषां रक्षितारमकल्पयत्

ເມື່ອນຳມາແລ້ວກໍປອບໂຍນ ພໍ່ຄ້າຜູ້ປະເສີດຜູ້ມີເມດຕາ ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງທ່ານໃຫ້ເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາຊັບສິນທັງປວງຂອງຕົນ।

Verse 4

स्मरन्महायतिवचः पुत्रदर्शनलालसः । स तस्थौ वणिजो गेहे पुत्रभार्यासमन्वितः

ເມື່ອລະລຶກເຖິງຖ້ອຍຄໍາຂອງມະຫາຕະປະສີ ແລະປາຖະໜາຈະໄດ້ເຫັນລູກຊາຍ ລາວຈຶ່ງພັກຢູ່ໃນເຮືອນພໍ່ຄ້າພ້ອມພັນລະຍາຂອງຕົນ।

Verse 5

अशोकदत्तनामा तु द्वितीयो विप्रनंदनः । शस्त्रे चैव तथा शास्त्रे बभूवातिविचक्षणः

ບຸດຄົນທີສອງຂອງພຣາຫມັນ ນາມວ່າ ອະໂສກະດັດຕະ ໄດ້ເປັນຜູ້ຊໍານານຢ່າງຍິ່ງ ທັງໃນວິຊາອາວຸດ ແລະ ວິຊາຄໍາພີສັກສິດ।

Verse 6

तथान्यास्वपि विद्यासु नास्ति तत्सदृशो भुवि । कृतविद्यो द्विजसुतः प्रख्यातो नगरेऽभवत्

ໃນວິຊາອື່ນໆ ກໍບໍ່ມີໃຜໃນໂລກຈະເທົ່າທຽມເຂົາ; ບຸດພຣາຫມັນຜູ້ສໍາເລັດວິຊານັ້ນ ກໍເປັນທີ່ໂດງດັງໃນນະຄອນ।

Verse 7

अत्रांतरे नरपतिं प्रतापमुकुटाभिधम् । काशीदेशाधिपो मल्लः कश्चिदभ्याययौ बली

ໃນຂະນະນັ້ນ ມີນັກມວຍປ້ຳຜູ້ມີພະລັງອັນແກ່ກ້າ ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແດນກາສີ ໄດ້ຍົກທັບມາປະຈັນໜ້າກັບກະສັດນາມ ປຣະຕາປະມຸກຸຏະ।

Verse 8

प्रतापमुकुटो राजा मल्लस्यास्य जयाय सः । बलिनं द्विजपुत्रं तमाह्वयामास भृत्यकैः

ເພື່ອໄດ້ຊັຍຊະນະເໜືອນັກມວຍປ້ຳນັ້ນ ກະສັດປຣະຕາປະມຸກຸຏະ ໄດ້ໃຫ້ຂ້າລາຊບໍລິພານໄປເຊີນບຸດພຣາຫມັນຜູ້ແຂງແກ່ກ້ານັ້ນມາ។

Verse 9

तमागतं समालोक्य प्रतापमुकुटोऽब्रवीत् । अशोकदत्त सहसा मल्लमेनं बलोत्कटम्

ເມື່ອເຫັນເຂົາເຂົ້າມາ ພະຣາຊາປຣະຕາປະມຸກຸດ ຈຶ່ງຕັດທັນທີວ່າ: “ອະໂສກະດັດຕະ! ຈົ່ງໂຄ່ນນັກມວຍປ້ຳນີ້ ຜູ້ມີກຳລັງດຸຮ້າຍ”

Verse 10

दुर्जयं जहि संग्रामे त्वं वै वलवतां वरः । दाक्षिणात्यमहामल्लपतावस्मिञ्जिते त्वया

“ໃນສົງຄາມ ຈົ່ງຂ້າສັດຕູຜູ້ຍາກຈະຊະນະ; ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ຜູ້ມີກຳລັງ. ຖ້າຈ້າວແຫ່ງມະຫານັກມວຍປ້ຳແດນໃຕ້ນີ້ ຖືກເຈົ້າພິຊິດ…”

Verse 11

यदिष्टं तव तत्सर्वं दास्याम्यहं न संशयः । इति तस्य वचः श्रुत्वा वलवान्द्विजनंदनः

“ສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາ ທັງໝົດນັ້ນ ຂ້າຈະປະທານ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ” ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ບຸດແຫ່ງພຣາຫມັນຜູ້ແຂງແກ່ນ…

Verse 12

दाक्षिणात्यमहामल्लनृपतिं समताडयत् । ताडितो द्विजपुत्रेण मल्लः स बलिना बली

ເຂົາໄດ້ຕີພະຣາຊາຜູ້ນຳມະຫານັກມວຍປ້ຳແດນໃຕ້. ເມື່ອຖືກບຸດພຣາຫມັນຕີ ນັກມວຍປ້ຳນັ້ນ ແມ່ນແມ່ນແຂງແກ່ນ ແຕ່ກໍຖືກກຳລັງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າກົດຂີ່

Verse 13

सद्यो विवृत्तनयनः परासुर्न्यपतद्भुवि । द्विज पुत्रस्य तत्कर्म देवैरपि सुदुष्करम्

ທັນໃດນັ້ນ ດວງຕາກໍກັບຂຶ້ນ ຊີວິດກໍຈາກໄປ ແລະລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນ. ການກະທຳນັ້ນຂອງບຸດພຣາຫມັນ ແມ່ນຍາກຍິ່ງ ແມ່ນແຕ່ເທວະກໍຍັງທຳໄດ້ຍາກ

Verse 14

प्रतापमुकुटो दृष्ट्वा प्रसन्नहृदयोऽभवत् । दत्त्वा वहुधनान्ग्रामान्समीपेऽस्थापयत्तदा

ເມື່ອເຫັນດັ່ງນັ້ນ ປະຕາປະມຸກຸດະກໍມີໃຈປິຕິຍິນດີ. ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ປະທານບ້ານເມືອງອັນມັ່ງຄັ່ງຫຼາຍໆ ແລະໃຫ້ເຂົາຢູ່ໃກ້ພຣະອົງ

Verse 15

स कदाचिन्महाराज सहितो द्विजसूनुना । संध्यायां विजने देशे चचार तुरगेण वै

ຄັ້ງໜຶ່ງ ມະຫາຣາຊາພຣະອົງນັ້ນ ພ້ອມກັບບຸດຂອງພຣາຫມັນ ໃນຍາມສັນທະຍາ ໄດ້ຂີ່ມ້າເດີນທາງຜ່ານຖິ່ນທີ່ເປົ່າວ່າງສະງົບງຽບ

Verse 16

द्विजसूनुसखस्तत्र दीनां वाणीमथाशृणोत् । राजन्नल्पापराधोऽहं शत्रुप्रेरणयासकृत्

ທີ່ນັ້ນ ສະຫາຍຂອງບຸດພຣາຫມັນໄດ້ຍິນສຽງອັນນ່າສົງສານ: “ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ຄວາມຜິດຂອງຂ້ານ້ອຍ—ຂ້າພາດໄປພຽງຄັ້ງດຽວ ເນື່ອງຈາກຖືກສັດຕູຍຸຍົງ”

Verse 17

दण्डपालेन निहितः शूले निर्घृणचेतसा । दिनमद्य चतुर्थं मे शूलस्थस्यैव जीवतः

“ຜູ້ຄຸ້ມການລົງໂທດຜູ້ໃຈຮ້າຍ ໄດ້ສຽບຂ້ານ້ອຍໄວ້ເທິງຫຼັກແຫຼມ. ມື້ນີ້ເປັນມື້ທີ່ສີ່ແລ້ວ ທີ່ຂ້ານ້ອຍຍັງມີຊີວິດ ທັງຖືກຕຶງຢູ່ເທິງຫຼັກນັ້ນ”

Verse 18

प्राणाः सुखेन निर्यांति न हि दुष्कृतकर्मणाम् । भृशं मां बाधते तृष्णा तां निवारय भूपते

“ຜູ້ກະທຳກຳຊົ່ວ ລົມຫາຍໃຈຊີວິດບໍ່ຈາກໄປໂດຍງ່າຍ. ຄວາມຫິວນ້ຳອັນແຮງກ້າກຳລັງທໍລະມານຂ້ານ້ອຍ—ຂ້າແຕ່ພຣະພູປະຕິ ຂໍໂຜດບັນເທົາໃຫ້ດ້ວຍ”

Verse 19

इति दीनां समाकर्ण्य वाचं राजा द्विजा त्मजम् । अशोकदत्तनामानं धैर्यवंतमभाषत

ເມື່ອພະຣາຊາໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາອັນເສົ້າທຸກຂອງຜູ້ທຸກຍາກແລ້ວ ຈຶ່ງຕຣັດເຖິງບຸດພຣາຫມັນນາມ ອະໂສກະດັດຕະ ຜູ້ໝັ້ນຄົງແລະກ້າຫານ।

Verse 20

अस्मै निरपराधाय शूलप्रोताय जंतवे । तृष्णार्दिताय दातव्यं द्विजसूनो त्वया जलम्

‘ແກ່ສັດມີຊີວິດນີ້ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ ຖືກສຽບຢູ່ເທິງຫຼັກແລະຖືກຄວາມຫິວນໍ້າທໍລະມານ—ໂອ ບຸດພຣາຫມັນ—ເຈົ້າຈົ່ງໃຫ້ນໍ້າແກ່ເຂົາ’

Verse 21

इत्यादिष्टो नरेन्द्रेण सहसा द्विजनन्दनः । जलपूर्णं समादाय कलशं वेगवान्ययौ

ເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາຈາກພະຣາຊາ ບຸດພຣາຫມັນນັ້ນກໍຮີບຍົກໝໍ້ນໍ້າທີ່ເຕັມປ່ຽມ ແລ້ວເດີນໄປດ້ວຍຄວາມໄວ

Verse 22

तच्छ्मशानं समासाद्य भूतवेतालसंकुलम् । शूलप्रोताय वै तस्मै जलं दातुं समुत्सुकः

ເມື່ອເຖິງປ່າຊ້ານັ້ນ ອັນແອດແນ່ນໄປດ້ວຍພູດແລະເວຕາລ ລາວກໍມີໃຈຮ້ອນຮົນຢາກໃຫ້ນໍ້າແກ່ຜູ້ຖືກສຽບຢູ່ເທິງຫຼັກນັ້ນ

Verse 23

ददर्शाथ स्थितां नारीं नवयौवनशालिनीम् । उदैक्षत महाकांतिं मूर्तामिव रतिं द्विजः

ແລ້ວບຸດພຣາຫມັນໜຸ່ມກໍເຫັນນາງຜູ້ໜຶ່ງຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ສ່ອງປະກາຍດ້ວຍຍຸວະວັຍອັນສົດໃໝ່; ລາວເຫັນສະເໝີດສະເໝີຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງນາງ ປານດັ່ງພຣະນາງຣະຕີເທວີມາປາກົດເປັນຮູບກາຍ

Verse 24

तामालोक्य ततः प्राह धैर्यवान्द्विजनंदनः । कासि भद्रे वरारोहे श्मशाने विजने स्थिता

ເມື່ອເຫັນນາງ, ລູກຊາຍຂອງພາມຜູ້ໝັ້ນຄົງຈຶ່ງກ່າວວ່າ: 'ດູກ່ອນນາງຜູ້ຈະເລີນ ຜູ້ມີຮູບໂສມງົດງາມ, ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ຈຶ່ງມາຢືນຢູ່ພຽງຜູ້ດຽວໃນປ່າຊ້າອັນງຽບສະຫງັດນີ້?'

Verse 25

अस्याधस्तात्किमर्थं त्वं शूलप्रोतस्य तिष्ठसि । इति तस्य वचः श्रुत्वा सा प्राह रुचिरानना

'ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງມາຢືນຢູ່ລຸ່ມຜູ້ຊາຍທີ່ຖືກສຽບປະຈານບົນຫຼາວນີ້?' ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້ານັ້ນ ຍິງຜູ້ມີໃບໜ້າງົດງາມຈຶ່ງຕອບວ່າ.

Verse 26

पुरुषो वल्लभोऽयं मे शूले राज्ञा समर्पितः । धनं यथा च कृपणः पश्य प्राणान्न मुंचति

ນາງກ່າວວ່າ: 'ຊາຍຜູ້ນີ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້ານ້ອຍ ພະລາຊາໄດ້ສັ່ງໃຫ້ລົງໂທດລາວດ້ວຍຫຼາວ ແລະເບິ່ງແມ—ປຽບສະເໝືອນຄົນຂີ້ຖີ່ທີ່ຍຶດຕິດໃນຊັບສິນ ລາວບໍ່ຍອມລະຖິ້ມລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດໄປເລີຍ.'

Verse 27

आसन्नमरणं चैनमनुयातुमिह स्थिता । तृषितो याचते वारि मामयं व्यथते मुहुः

'ຂ້ານ້ອຍຢືນຢູ່ທີ່ນີ້ເພື່ອຈະຕິດຕາມລາວໄປເມື່ອຄວາມຕາຍມາເຖິງ ລາວຫິວນ້ຳຫຼາຍ ຈຶ່ງຮ້ອງຂໍນ້ຳດື່ມ ແລະລາວກໍເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຈັບປວດໃຈເທື່ອແລ້ວເທື່ອເລົ່າດ້ວຍຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງລາວ.'

Verse 28

शूलप्रोतो द्धतग्रीवं मुमूर्षुं प्राणनायकम् । नास्मि पाययितुं शक्ता जलमेनमधःस्थिता

'ລາວຖືກສຽບຢູ່ບົນຫຼາວ ຄໍພັບແຫງນຂຶ້ນ—ເຈົ້າຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍກຳລັງຈະຕາຍ ຂ້ານ້ອຍຢືນຢູ່ເບື້ອງລຸ່ມ ບໍ່ສາມາດຈະສົ່ງນ້ຳນີ້ໃຫ້ລາວດື່ມໄດ້ເລີຍ.'

Verse 29

अशोकदत्तस्तच्छ्रुत्वा करुणावरुणालयः । तत्कालसदृशं वाक्यं तां वधूमब्रवीत्तदा

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານາງ ອະໂສກະດັດຕະ ຜູ້ເປັນທີ່ພັກແຫ່ງຄວາມເມດຕາ ກໍໄດ້ກ່າວວາຈາທີ່ເໝາະກັບເວລາດ່ວນນັ້ນ ແກ່ເຈົ້າສາວນ້ອຍໃນທັນທີ

Verse 30

अशोकदत्त उवाच । मातर्मत्स्कंधमारुह्य देह्यस्मै शीतलं जलम् । सा तथेति तमाभाष्य तरुणी त्वरयान्विता

ອະໂສກະດັດຕະກ່າວວ່າ: “ແມ່ເອີຍ ຈົ່ງຂຶ້ນເທິງບ່າຂ້າ ແລ້ວໃຫ້ນ້ໍາເຢັນແກ່ຜູ້ນີ້.” ນາງສາວຕອບວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລ້ວດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນກໍລົງມືໃນທັນທີ

Verse 31

आनम्रवपुषस्तस्य स्कंधं पद्भ्यां रुरोह वै । द्विजसूनुर्ददर्शाथ शोणितं नूतनं पतत्

ເມື່ອເຂົາກ້ົມກາຍລົງ ນາງກໍຂຶ້ນໄປເທິງບ່າຂອງເຂົາດ້ວຍຕີນທັງສອງ; ແລ້ວບຸດແຫ່ງພຣາຫມັນກໍເຫັນເລືອດສົດໃໝ່ກໍາລັງຢອດລົງ

Verse 32

किमेतदिति सोपश्यदुन्नम्य सहसा मुखम् । भक्ष्यमाणं तया तत्स विज्ञाय द्विजनंदनः

ຄິດວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ເຂົາຈຶ່ງຍົກໜ້າຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະເຫັນວ່ານາງກໍາລັງກິນມັນ; ດັ່ງນັ້ນບຸດແຫ່ງພຣາຫມັນຈຶ່ງເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງ

Verse 33

अशोकदत्तो जग्राह तस्याः पादं सनूपुरम् । ततोऽगान्नूपुरं त्यक्त्वा बद्धरत्नं विहाय तत्

ອະໂສກະດັດຕະຈັບຕີນນາງໄວ້ພ້ອມນູປຸຣະ (ກໍາໄລຂໍ້ຕີນ). ແລ້ວນາງກໍຫນີໄປ ປະຖິ້ມນູປຸຣະນັ້ນ ແລະປະຖິ້ມເຄື່ອງປະດັບຝັງອັນມີຮັດຕະນະໄວ້

Verse 34

प्रत्युप्तानेकरत्नाढ्यं तदादायच नूपुरम् । अशोकदत्तः प्रययौ तच्छ्मशानान्नृपांतिकम्

ອະໂສກະດັດຕະໄດ້ຢືນຢັນຍົກເອົານູປຸຣະກຳໄລຂໍ້ຕີນນັ້ນ ທີ່ຝັງດ້ວຍແກ້ວມະນີຫຼາຍປະການ ແລ້ວອອກຈາກປ່າຊ້າໄປເຝົ້າພະຣາຊາ

Verse 35

स्मशानवृत्तं तत्सर्वं स नृपाय निवेद्य वै । महार्घ्यरत्नप्रत्युप्तं नूपुरं च ददौ तदा

ເຂົາໄດ້ທູນລາຍງານແດ່ພະຣາຊາເຖິງເຫດການທັງໝົດໃນປ່າຊ້າ ແລ້ວຈຶ່ງນໍານູປຸຣະທີ່ຝັງດ້ວຍຮັດຕະນະອັນລໍ້າຄ່າມາຖວາຍ

Verse 36

ज्ञात्वा तद्वीरचरितं वीरैरन्यैः सुदुष्करम् । ददौ मदनलेखाख्यां सुतां तस्मै महीपतिः

ເມື່ອພະຣາຊາຊາບວີຣະກຳນັ້ນ—ຊຶ່ງແມ່ນຍາກຢິ່ງແມ່ນແຕ່ສໍາລັບວີຣະຊົນອື່ນ—ຈຶ່ງປະທານພະທິດານາມ ມະດະນະເລຂາ ໃຫ້ແກ່ເຂົາ

Verse 37

कदाचिदथ ताद्दिव्यं नूपुरं वीक्ष्य भूपतिः । अस्य नूपुरवर्यस्य तुल्यं वै नूपुरांतरम्

ຄັ້ງໜຶ່ງ ເມື່ອພະຣາຊາເຫັນນູປຸຣະອັນເປັນທິບນັ້ນ ກໍຄິດໃນພະທັຍວ່າ “ຈະມີນູປຸຣະອື່ນໃດເທົ່າທຽມນູປຸຣະອັນປະເສີດນີ້ບໍ?”

Verse 38

कुतो वा लभ्यत इति सादरं समचिंतयत् । अशोकदत्तस्तु तदा विज्ञाय नृपकांक्षितम्

ພະອົງຄິດຢ່າງເຄົາລົບວ່າ “ຈະໄດ້ມາຈາກໃສ?” ໃນຂະນະນັ້ນ ອະໂສກະດັດຕະເຂົ້າໃຈພະຣາຊະປະສົງ ແລ້ວກໍຕຽມຈະທູນຕອບ

Verse 39

नृपुरांतरसि द्ध्यर्थं चिंतयामास चेतसा । श्मशाने नूपुरमिदं यतः प्राप्तं मया पुरा

ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດວິທີເຂົ້າໄປສູ່ພາຍໃນນະຄອນຂອງພະຣາຊາ ລາວຈຶ່ງຄິດໃນໃຈວ່າ “ກຳໄລຂໍ້ຕີນນີ້ ຂ້າເຄີຍໄດ້ມາແຕ່ກ່ອນຈາກປ່າຊ້າ”

Verse 40

तां नूपुरांतरप्राप्त्यै कुत्र द्रक्ष्यामि सांप्रतम् । इत्थं वितर्क्य बहुधा नि श्चिकाय महामतिः

“ບັດນີ້ຂ້າຈະໄປເຫັນ (ຫຼືຊອກຫາ) ນາງຢູ່ໃສ ເພື່ອໄດ້ກຳໄລຂໍ້ຕີນນັ້ນຄືນ?” ຄິດຕຶກຕອງຫຼາຍທາງແລ້ວ ຜູ້ມີປັນຍານັ້ນກໍຕັດສິນໃຈແນ່ນອນ

Verse 41

विक्रेष्यामि महामांसं समेत्य पितृकाननम् । तत्र राक्षसवेतालपिशाचादिषु सर्वशः

“ຂ້າຈະໄປຫາປ່າຂອງປິຕຣ (ປ່າບັນພະບຸລຸດ) ແລ້ວຂາຍເນື້ອຈຳນວນຫຼາຍ; ທີ່ນັ້ນ ພວກຣາກສະ, ເວຕາລ, ປິສາຈາ ແລະອື່ນໆ ຈະມາຊຸມນຸມທົ່ວທຸກທິດ”

Verse 42

मंत्रैराहूयमानेषु साप्यायास्य ति राक्षसी । तामागतां बलाद्गृह्य तद्ग्रहीष्यामि नूपुरम्

“ເມື່ອພວກນັ້ນຖືກເຊີນດ້ວຍມົນຕຣາ ນາງຣາກສະສີນັ້ນກໍຈະມາ; ເມື່ອນາງມາຮອດ ຂ້າຈະຈັບດ້ວຍກຳລັງ ແລ້ວເອົາກຳໄລຂໍ້ຕີນນັ້ນຄືນ”

Verse 43

राक्षसानां सहस्रं वा पिशाचानां तथायुतम् । वेतालानां तथा कोटिर्न लक्ष्यं बलिनो मम

“ຈະເປັນຣາກສະພັນຕົນ ຫຼືປິສາຈາຫມື່ນຕົນ ຫຼືແມ່ນເວຕາລເຖິງໜຶ່ງໂກຕິ ກໍບໍ່ມີໃຜເທົ່າທັນກຳລັງຂອງຂ້າ ເພາະຂ້າແຂງແກ່ນ”

Verse 44

इति निश्चित्य मनसा श्मशानं सहसा ययौ । विक्रीणानो महामांसं मंत्रैराहूय राक्षसान्

ເມື່ອຕັດສິນໃຈແນ່ນອນໃນໃຈແລ້ວ ລາວກໍຮີບໄປຫາປ່າຊ້າໃນທັນທີ. ພ້ອມປະກາດຂາຍເນື້ອກ້ອນໃຫຍ່ ແລະສະດຸດມົນຕຣາເອີ້ນພວກຣາກສະສາ.

Verse 45

गृहाणेत्युच्चया वाचा चचार श्रावयन्दि शः । विक्रीयते महामांसं गृह्यतांगृह्यतामिति

ລາວຮ້ອງດັງໆວ່າ “ເອົາໄປ!” ແລ້ວເດີນວົນໄປມາ ໃຫ້ທິດທັງຫຼາຍກ້ອງກັງວານວ່າ “ເນື້ອກ້ອນໃຫຍ່ກຳລັງຂາຍ—ເອົາໄປ ເອົາໄປ!”

Verse 46

तत्र राक्षसवेतालाः कंकालाश्च पिशाचकाः । अन्ये च भूतनिवहाः समाजग्मुः प्रहर्षिताः

ທີ່ນັ້ນ ພວກຣາກສະສາແລະເວຕາລ ທັງວິນຍານໂຄງກະດູກ ແລະພິສາຈ ພ້ອມທັງຝູງພູດອື່ນໆ ກໍມາຊຸມນຸມດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ.

Verse 47

भक्षयिष्यामहे सर्वे मांसमिष्टतमं त्विति । तत्रागच्छत्सु सर्वेषु रक्षःकन्यासमावृता

ພວກເຂົາກ່າວວ່າ “ພວກເຮົາທຸກຄົນຈະກິນເນື້ອນີ້ ອັນເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງເຮົາ!” ເມື່ອທຸກຄົນພາກັນມາ ນາງກໍມາຮອດ ໂດຍມີສາວຣາກສະສາຫ້ອມລ້ອມ.

Verse 48

आययौ राक्षसी सापि मांसभक्षणलालसा । गवेषयंस्तदा विप्रस्तां समुद्वीक्ष्य राक्षसीम्

ນາງຣາກສະສີນັ້ນກໍມາດ້ວຍຄວາມຢາກຈະກິນເນື້ອ. ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣາຫມັນຜູ້ກຳລັງຄົ້ນຫາ ໄດ້ເຫັນນາງຣາກສະສີນັ້ນຢ່າງແຈ້ງຊັດ.

Verse 49

सेयं दृष्टा पुरेत्येष प्रत्यभिज्ञानमाप्तवान् । तामाह द्विजपुत्रोऽन्यद्देहि मे नूपुरं त्विति

ເຂົາໄດ້ຈື່ຈຳນາງ ແລະລະລຶກວ່າ “ນາງນີ້ແຫຼະທີ່ຂ້າເຄີຍເຫັນກ່ອນໃນເມືອງ” ແລ້ວລູກຊາຍພຣາຫມັນກ່າວວ່າ “ຂໍນູປຸຣະ (ກຳໄລຂໍ້ຕີນ) ອີກອັນໃຫ້ຂ້າເຖີດ”

Verse 50

सा तस्य वचनं श्रुत्वा प्रीता वाक्यमथाऽब्रवीत् । ममैव च त्वया नीतं पुरा वीरेंद्र नूपुरम्

ເມື່ອນາງໄດ້ຟັງຄຳຂອງເຂົາ ນາງກໍຍິນດີ ແລະກ່າວວ່າ “ໂອ ວີເຣນທຣະ ຜູ້ກ້າໃນຫມູ່ເຈົ້ານາຍ! ນູປຸຣະນັ້ນແມ່ນຂອງຂ້າແທ້ ແລະເຈົ້າເຄີຍນຳໄປແຕ່ກ່ອນ”

Verse 51

गृहाण रत्नरुचिरं द्वितीयमपि नूपुरम् । इत्युक्त्वा नूपुरं तस्मै स्वसुतां च ददौ प्रियाम्

“ຈົ່ງຮັບນູປຸຣະອັນທີສອງນີ້ດ້ວຍ ງາມສະຫວ່າງດ້ວຍແກ້ວມະນີ” ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ນາງກໍມອບນູປຸຣະໃຫ້ເຂົາ ແລະຍົກບຸດສາວຜູ້ເປັນທີ່ຮັກໃຫ້ດ້ວຍ

Verse 52

विद्युत्केश्या तदा दत्तां प्रियां विद्युत्प्रभाभिधाम् । विप्रः संप्राप्य मुमुदे रूपयौवनशालि नीम्

ເມື່ອພຣາຫມັນໄດ້ຮັບນາງສາວຜູ້ເປັນທີ່ຮັກທີ່ວິດຍຸດເກສີມອບໃຫ້ ຊື່ວ່າ ວິດຍຸດປະພາ ເຂົາກໍຊື່ນບານ ເພາະນາງພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມ ແລະວັຍໜຸ່ມສາວ

Verse 53

विद्युत्केशी तु जामात्रे हेमाब्जमपि सा ददौ । विद्युत्प्रभां नूपुरं च हेमाब्जमपिलभ्य सः

ວິດຍຸດເກສີຍັງມອບດອກບົວຄຳໃຫ້ແກ່ລູກເຂີຍອີກດ້ວຍ ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງໄດ້ທັງ ວິດຍຸດປະພາ, ນູປຸຣະ ແລະດອກບົວຄຳ ຄົບຖ້ວນ

Verse 54

श्वश्रूमाभाष्य सहसा पुनः प्रायान्नृपांतिकम् । ततः प्रतापमुकुटो नूपुरप्राप्तिनंदितः

ເມື່ອໄດ້ເວົ້າກັບແມ່ເມຍຢ່າງຮີບດ່ວນແລ້ວ ລາວກໍອອກໄປເຂົ້າເຝົ້າພະຣາຊາອີກທັນທີ। ຈາກນັ້ນ ປະຕາປະມຸກຸດະຍິນດີຫຼາຍທີ່ໄດ້ກຳໄລຂໍ້ຕີນນັ້ນ।

Verse 55

शौर्यधैर्यसमायुक्तं प्रशशंस द्विजात्मजम् । अथ विद्युत्प्रभां विप्रः सोऽब्रवीद्रहसि प्रियाम्

ລາວໄດ້ສັນລະເສີນບຸດພຣາຫມັນວ່າ ເປັນຜູ້ປະກອບດ້ວຍຄວາມກ້າຫານແລະຄວາມອົດທົນໝັ້ນຄົງ। ແລ້ວພຣາຫມັນກໍເວົ້າກັບນາງວິດຍຸດປະພາຜູ້ເປັນທີ່ຮັກໃນທີ່ລັບ।

Verse 56

मात्रा तव कुतो लब्धमेतद्धेमांबुज प्रिये । एतत्तुल्यानि चान्यानि यतः प्राप्स्ये वरानने

“ທີ່ຮັກ ແມ່ຂອງເຈົ້າໄດ້ດອກບົວຄຳນີ້ມາຈາກໃສ? ແລະໂອ້ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ສິ່ງອື່ນທີ່ເທົ່າທຽມນີ້ຈາກບ່ອນໃດ?”

Verse 57

द्विजात्मजं ततः प्राह पतिं विद्युत्प्रभा रहः । प्रभो कपालविस्फोटनाम्नो वेतालभूपतेः

ແລ້ວນາງວິດຍຸດປະພາໄດ້ເວົ້າກັບຜົວຂອງນາງ ຜູ້ເປັນບຸດພຣາຫມັນ ໃນທີ່ລັບວ່າ: “ຂ້າແຕ່ທ່ານຜູ້ເປັນນາຍ ມີກະສັດແຫ່ງເຫຼົ່າເວຕາລ ນາມວ່າ ກະປາລະວິສະໂຟຕະ…”

Verse 58

अस्ति दिव्यं सरः किंचिद्धेमांबुजपरिष्कृतम् । तव श्वश्र्वा जलक्रीडां वितन्वं त्येदमाहृतम्

“ມີສະນ້ຳທິບແຫ່ງໜຶ່ງ ປະດັບດ້ວຍດອກບົວຄຳອັນງາມວິຈິດ। ແມ່ເມຍຂອງເຈົ້າເມື່ອເລີນຫຼິ້ນນ້ຳ ກໍນຳສິ່ງນີ້ມາຈາກທີ່ນັ້ນ।”

Verse 59

इति श्रुत्वा वचस्तत्र मां नयेति जगाद सः । ततः सा सहसा विप्रं निन्ये तत्कांचनं सरः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ລາວຈຶ່ງກ່າວຢູ່ທີ່ນັ້ນວ່າ “ຈົ່ງນໍາຂ້າໄປທີ່ນັ້ນ” ແລ້ວນາງກໍພາພຣາຫມັນໄປຫາສະລະທອງນັ້ນໃນທັນທີ।

Verse 60

ततः स हेमपद्मानामाजिहीर्षुर्द्विजात्मजः । तद्विप्रकारिणः सर्वान्वेतालादींस्ततोऽवधीत्

ຕໍ່ມາ ບຸດຂອງພຣາຫມັນນັ້ນ ປາຖະນາຈະເອົາດອກບົວທອງຄໍາ ຈຶ່ງຂ້າຜູ້ທີ່ເປັນສັດຕູຕໍ່ພຣາຫມັນທັງປວງ—ເລີ່ມແຕ່ພວກເວຕາລາເປັນຕົ້ນ।

Verse 61

स्वयं कपालविस्फोटं निहताशेषसैनिकम् । ददर्श वेतालपतिं तं च हंतुं प्रचक्रमे

ລາວໄດ້ເຫັນດ້ວຍຕົນເອງ ກະປາລະ-ວິສໂຟດ ເຈົ້າແຫ່ງພວກເວຕາລາ ຜູ້ທີ່ກອງທັບທັງໝົດຖືກຂ້າສິ້ນແລ້ວ; ແລະລາວກໍເລີ່ມຈະຂ້າເຂົາອີກດ້ວຍ।

Verse 62

अत्रांतरे महातेजा नाम्ना विज्ञप्तिकौतुकः । विद्याधरपतिः प्राप्य विमानेनैनमब्रवीत्

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຜູ້ມີລັງສີເດດດວງ ເຈົ້າແຫ່ງວິທະຍາທອນ ນາມວ່າ ວິຊະຍັບຕິ-ເກົາຕຸກ ໄດ້ມາຮອດດ້ວຍວິມານ ແລະໄດ້ເວົ້າກັບລາວ।

Verse 63

अशोकदत्तं विप्रेंद्र साहसं मा कृथा इति । तदाकर्ण्य द्विजसुतो विमानवरसंस्थितम्

ລາວກ່າວວ່າ “ໂອ ອະໂສກະດັດຕະ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ພຣາຫມັນ ຢ່າເຮັດການຫຸນຫັນພລັນແລ່ນ” ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ບຸດພຣາຫມັນກໍເບິ່ງໄປຫາຜູ້ທີ່ນັ່ງຢູ່ໃນວິມານອັນປະເສີດ।

Verse 64

ददर्श प्रभया युक्तं विद्याधरपतिं दिवि । तस्य दर्शनमात्रेण शापामुक्तो द्विजा त्मजः

ລາວໄດ້ເຫັນໃນຟ້າ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງວິທະຍາທອນຜູ້ມີລັດສະໝີ; ເພີຍແຕ່ເຫັນພຣະອົງ ບຸດພຣາຫມັນກໍພົ້ນຈາກຄຳສາບ.

Verse 65

संत्यज्य मानुषं रूपं दिव्यं रूपमवाप्तवान् । विमानवरमारूढं दिव्याभरणभूषितम्

ເມື່ອລະທິ້ງຮູບມະນຸດ ລາວໄດ້ຮັບຮູບທິບ; ຂຶ້ນນັ່ງເທິງວິມານອັນປະເສີດ ແລະປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນທິບ.

Verse 66

शापान्मुक्तं सुकर्णं तं प्राह विज्ञप्ति कौतुकः । अयं सुकर्ण ते भ्राता गालवस्य महामुनेः

ແລ້ວ ວິຊຍັບຕິ-ເກົາຕຸກ ໄດ້ກ່າວກັບ ສຸກັນນະ ຜູ້ພົ້ນຄຳສາບວ່າ: “ສຸກັນນະນີ້ແມ່ນອ້າຍນ້ອງຂອງທ່ານ—ຂອງມະຫາມຸນີ ກາລະວະ”

Verse 67

शापाद्वेतालतां प्राप तत्कन्यास्पर्शपातकी । त्वं च शप्तः पुरा तेन तत्पापस्यानु मोदकः

“ເນື່ອງຈາກຄຳສາບ ລາວກາຍເປັນເວຕາລ ເພາະຕົກໃນບາບຈາກການແຕະຕ້ອງນາງສາວນັ້ນ; ແລະທ່ານກໍເຄີຍຖືກລາວສາບມາກ່ອນ ເພາະທ່ານໄດ້ອະນຸໂມທະນາຕໍ່ຄວາມຜິດນັ້ນ”

Verse 68

तवायमल्पपापस्य शापो मद्दर्शनावधिः । कल्पिस्ततेन मुनिना शापांतो नास्य कल्पितः

“ສຳລັບທ່ານຜູ້ມີບາບນ້ອຍ ຄຳສາບນີ້ມີຢູ່ເຖິງແຕ່ໄດ້ເຫັນເຮົາ; ແຕ່ສຳລັບລາວ ມຸນີນັ້ນບໍ່ໄດ້ກຳນົດຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄຳສາບ”

Verse 69

तदेहि मुक्तशापोसि सुकर्ण स्वर्गमारुह । ततः सुकर्णस्तं प्राह विद्याधरकुलाधिपम्

“ມາເຖີດ ສຸກັນນະ—ເຈົ້າພົ້ນຈາກຄຳສາບແລ້ວ; ຈົ່ງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ.” ແລ້ວສຸກັນນະໄດ້ກ່າວຕໍ່ຈອມແຫ່ງວົງວິທະຍາທອນ.

Verse 70

विद्याधरपते भ्रात्रा विना ज्येष्ठेन सांप्रतम् । सर्वभोगयुतं स्वर्गं नैव गंतुं समुत्सहे

ສຸກັນນະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຈອມແຫ່ງວິທະຍາທອນ, ບັດນີ້ຫາກບໍ່ມີອ້າຍໃຫຍ່, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ກ້າໄປສະຫວັນ ແມ່ນແຕ່ມັນເຕັມໄປດ້ວຍສຸກທຸກປະການ.”

Verse 71

शापस्यांतो यथा भूयान्मम भ्रातुस्तथा वद । तमुवाच महातेजास्तथा विज्ञप्तिकौतुकः

“ຂໍຈົ່ງບອກວ່າ ຄຳສາບທີ່ຕົກໃສ່ອ້າຍຂ້າພະເຈົ້າ ຈະສິ້ນສຸດໄດ້ແນວໃດ.” ເມື່ອຖືກວິນຍາບັດດັ່ງນີ້ ຜູ້ມີລັດສະໝີກໍຕອບ ດ້ວຍຄວາມສົນໃຈໃນຄຳຂໍ.

Verse 72

दुर्निवारमिमं शापमन्यः को वा निवारयेत् । किं तु गुह्यतमं किंचित्तव वक्ष्यामि सांप्रतम्

“ຄຳສາບນີ້ຍາກຈະຫ້າມຢັ້ງ—ຜູ້ອື່ນໃດຈະຫ້າມໄດ້? ແຕ່ເພື່ອເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເວົ້າຄຳສອນອັນລັບລຶກຍິ່ງບັດນີ້.”

Verse 73

ब्रह्मणा सनकादिभ्यो मुनिभ्यः कथितं पुरा । सर्वतीर्थाश्रये पुण्ये दक्षिणस्यो दधेस्तटे

“ດົນມາແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ສອນແກ່ມຸນີເຊັ່ນ ສະນະກະ: ທີ່ຝັ່ງໃຕ້ແຫ່ງມະຫາສະໝຸດ ມີສະຖານທີ່ສັກສິດ ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຕີຣຖະທັງປວງ ແລະເປັນບຸນຍິ່ງ.”

Verse 74

चक्रतीर्थसमीपे तु तीर्थमस्तिमहत्तरम् । महापातकसंघाश्च यस्य दर्शनमात्रतः

ໃກ້ຈັກກະຕີຣຖະນັ້ນ ມີຕີຣຖະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ; ແຕ່ພຽງໄດ້ເຫັນດ້ວຍຕາ ຝູງມະຫາບາບກໍຖືກທຳລາຍສິ້ນ

Verse 75

नश्यंति तत्क्षणादेव न जाने स्नानजं फलम् । तत्र गत्वा तव ज्येष्ठो यदि स्नायान्महत्तरे

ບາບເຫຼົ່ານັ້ນຈະສູນໄປໃນທັນທີ—ຜົນບຸນຈາກການອາບນ້ຳສັກສິດທີ່ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດປະເມີນໄດ້. ຖ້າພີ່ຊາຍໃຫຍ່ຂອງເຈົ້າໄປເຖິງແລ້ວອາບໃນຕີຣຖະອັນປະເສີດຍິ່ງນັ້ນ…

Verse 76

वेतालत्वं त्यजेन्नूनं तदा गालवशापजम् । सुकर्णस्तद्वचः श्रुत्वा भ्रात्रा वेतालरूपिणा

ເມື່ອນັ້ນແທ້ໆ ລາວຈະລະສະພາບເປັນເວຕາລະ ອັນເກີດຈາກຄຳສາບຂອງກາລະວະ. ເມື່ອສຸກັນນະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ພ້ອມກັບພີ່ນ້ອງຜູ້ມີຮູບເປັນເວຕາລະ…

Verse 77

सहितः सहसा प्रायाद्दक्षिणस्योदधेस्तटम् । दक्षिणं चक्रतीर्थाख्यादुत्तरं गंधमादनात्

ທັງສອງໄດ້ຮີບໄປດ້ວຍກັນສູ່ຝັ່ງທະເລດ້ານໃຕ້—ຢູ່ທາງໃຕ້ຂອງສະຖານທີ່ຊື່ຈັກກະຕີຣຖະ ແລະຢູ່ທາງເໜືອຂອງຄັນທະມາດະນະ

Verse 78

ब्रह्मणा सनकादिभ्यः कथितं तीर्थमभ्यगात् । तत्तीर्थकूलमासाद्य भ्रातरं चेदमब्रवीत्

ລາວໄດ້ເຖິງຕີຣຖະນັ້ນ ທີ່ພຣະພຣົມໄດ້ເລົ່າໃຫ້ສະນະກະ ແລະບັນດາລະສີອື່ນໆ ຟັງ. ເມື່ອມາຮອດຝັ່ງຕີຣຖະນັ້ນ ລາວໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ

Verse 79

भ्रातर्गालवशापस्य घोरस्यास्य निवृत्तये । तीर्थेऽस्मिन्नचिरात्स्नाहि सर्वतीर्थोत्तमोत्तमे

ໂອ້ ອ້າຍເອີຍ, ເພື່ອໃຫ້ຄຳສາບອັນນ່າຢ້ານຂອງ ກາລະວະ ສິ້ນສຸດ ຈົ່ງຮີບອາບນ້ຳຊຳລະໃນຕີຣະຖະນີ້; ນີ້ແມ່ນຕີຣະຖະອັນສູງສຸດໃນບັນດາຕີຣະຖະທັງປວງ.

Verse 80

तस्मिन्न वसरे विप्रास्तस्य तीर्थस्य शीकराः । न्यपतंस्तस्य गात्रेषु वायुना वै समाहृताः

ໃນຂະນະນັ້ນເທົ່ານັ້ນ, ໂອ້ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ, ລະອອງນ້ຳຈາກຕີຣະຖະນັ້ນ ທີ່ລົມໄດ້ຮວບຮວມແລະພັດພາມາ ໄດ້ຕົກລົງເທິງອະວະຍະຂອງເຂົາ

Verse 81

स तच्छीकरसंस्पर्शात्त्यक्त्वा वेतालतां तदा । तदेव मानुषं भावं द्विजपुत्रत्वमाप्तवान्

ດ້ວຍການສຳຜັດຂອງລະອອງນ້ຳນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ເຂົາກໍລະທິ້ມສະພາບເປັນ ເວຕາລະ ໃນທັນທີ ແລະໄດ້ຄືນສູ່ພາວະມະນຸດ—ເປັນບຸດຂອງພຣາຫມະນອີກຄັ້ງ

Verse 82

ततः संकल्प्य सहसा तस्मिंस्तीर्थोत्तमोत्तमे । मनुष्यत्वनिवृत्त्यर्थं निममज्ज द्विजात्मजः

ຈາກນັ້ນ ເຂົາໄດ້ຕັ້ງສັງກັລປະໃນທັນທີ ແລະດຳລົງລົງໃນຕີຣະຖະອັນສູງສຸດນັ້ນ ເພື່ອຄວາມພົ້ນຈາກພາວະມະນຸດເສຍດ້ວຍ ຂອງບຸດພຣາຫມະນ

Verse 83

उत्तिष्ठन्नेव सहसा दिव्यं रूपमवाप्तवान् । विमानवरमारूढो देवस्त्रीपरिवारितः

ເມື່ອເຂົາລຸກຂຶ້ນ ກໍໄດ້ຮັບຮູບທິບໃນທັນທີ; ຂຶ້ນປະທັບເທິງວິມານອັນວິເສດ ແລະມີນາງເທວະສະຕຣີລ້ອມຮອບ

Verse 84

सर्वाभरणसंयुक्तः सह भ्रात्रा सुदर्शनः । श्लाघमानश्च तत्तीर्थं नमस्कत्य पुनःपुनः

ຜູ້ສຸດຣະດັດສະນະອັນສະຫວ່າງໄສ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທຸກຢ່າງ ພ້ອມດ້ວຍອ້າຍນ້ອງ ໄດ້ສັນລະເສີນຕີຣະຖະນັ້ນ ແລະນົບນ້ອມກົ້ມກາບຊ້ຳໆ।

Verse 85

विज्ञप्तिकौतुकं चापि पुरस्कृत्य दिवं ययौ । तदाप्रभृति तत्तीर्थं वेतालवरदाभिधम्

ເຂົາໄດ້ຍົກຍ້ອງຄຳທູນຂໍອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກະຕັນຍູ ແລະຄວາມພິສວົງ ແລ້ວເດີນທາງໄປສູ່ສະຫວັນ। ນັບແຕ່ນັ້ນຕີຣະຖະນັ້ນຖືກຮູ້ຈັກວ່າ ‘ເວຕາລ-ວະຣະດາ’—ຜູ້ປະທານພອນໃຫ້ພົ້ນຈາກພາວະເວຕາລ।

Verse 86

वेतालत्वं विनष्टं यच्छीकरस्पर्शमात्रतः । य इदं तीर्थमासाद्य चक्रतीर्थस्य दक्षिणे

ພາວະເວຕາລຖືກທຳລາຍໄດ້ ແຕ່ພຽງແຕ່ສຳຜັດຫຍອດນ້ຳຂອງມັນເທົ່ານັ້ນ। ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໄປຮອດຕີຣະຖະນີ້ ຊຶ່ງຢູ່ທາງໃຕ້ຂອງຈັກຣະຕີຣະຖະ,

Verse 87

स्नानं कदाचित्कुर्वंति जीवन्मुक्ता भवंति ते । एतत्तीर्थसमं पुण्यं न भूतं न भविष्यति

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢູ່ນີ້ ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ກໍຈະເປັນ ‘ຊີວັນມຸກຕະ’ ພົ້ນທຸກໃນຂະນະຍັງມີຊີວິດ। ບຸນທີ່ເທົ່າທຽມຕີຣະຖະນີ້ ບໍ່ເຄີຍມີໃນອະດີດ ແລະຈະບໍ່ມີໃນອະນາຄົດ।

Verse 88

घोरां वेतालतां त्यक्त्वा दिव्यतां स यदाप्तवान्

ເມື່ອລະທິ້ງພາວະເວຕາລອັນນ່າຢ້ານກົວແລ້ວ ເຂົາກໍໄດ້ບັນລຸຄວາມສູງສົ່ງອັນເປັນທິບພະ।

Verse 89

अत्र संकल्प्य च स्नात्वा वेतालवरदे शुभे । पितृभ्यः पिंडदानं च कुर्याद्वै नियमान्वितः

ຢູ່ທີ່ນີ້ ເມື່ອຕັ້ງສັງກັນປະແລ້ວ ອາບນ້ຳໃນທີຣຖະ ເວຕາລະວະຣະດະ ອັນເປັນມົງຄຸນ; ຈຶ່ງຄວນຮັກສາວິໄນ ແລະຖວາຍປິນດະທານແດ່ປິຕຣຶ (ບັນພະບຸລຸດ).

Verse 90

एवं वः कथितं विप्रास्तस्य तीर्थस्य वैभवम् । वेतालवरदाभिख्या यथा चास्य समागता

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ ຂ້າໄດ້ເລົ່າຄວາມມະຫັດສະຈັນແຫ່ງທີຣຖະນັ້ນໃຫ້ທ່ານຟັງ—ວ່າມັນໄດ້ຮັບຊື່ ‘ເວຕາລະວະຣະດາ’ ແລະຊື່ນັ້ນເກີດຂຶ້ນແນວໃດ.

Verse 91

यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा स मुच्यते

ຜູ້ໃດອ່ານບົດນີ້ ຫຼືແມ່ນແຕ່ໄດ້ຟັງ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບໂມກສະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).