Adhyaya 24

Verse 1

श्रीसूत उवाच । चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा शिवतीर्थं ततो व्रजेत् । यत्र हि स्नानमात्रेण महापातककोटयः

ພຣະສີສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອມະນຸດອາບນ້ໍາສັກສິດທີ່ຈັກຣະຕີຣຖະແລ້ວ ພຶງໄປຕໍ່ທີ່ສິວະຕີຣຖະ; ທີ່ນັ້ນ ແຕ່ພຽງອາບນ້ໍາຢ່າງດຽວ ບາບໃຫຍ່ນັບໂກຕິກໍຖືກທໍາລາຍ।

Verse 2

तत्संसर्गाश्च नश्यंति तत्क्षणादेव तापसाः । अत्र स्नात्वा ब्रह्महत्यां मुमुचे कालभैरवः

ແລະມົນທິນຈາກການຄົບຄ້າກັບ (ບາບເຫຼົ່ານັ້ນ) ກໍສູນຫາຍໃນທັນທີ, ໂອ ຜູ້ຖືຕະປະ. ທີ່ນີ້ ດ້ວຍການອາບນ້ໍາ ກາລະໄພຣະວະໄດ້ພົ້ນຈາກບາບພຣະຫມັນຂ້າ (ພຣະຫມະຫັດຍາ)។

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कालभैरवरुद्रस्य ब्रह्महत्या महामुने । किमर्थमभवत्सूत तन्नो वक्तुमिहार्हसि

ພວກຣິສີກ່າວວ່າ: ໂອ ມະຫາມຸນີ, ເປັນຫຍັງບາບພຣະຫມະຫັດຍາຈຶ່ງຕົກຕ້ອງແກ່ກາລະໄພຣະວະ-ຣຸທຣະ? ໂອ ສູຕະ, ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ພວກເຮົາຟັງທີ່ນີ້ເຖີດ।

Verse 4

श्रीसूत उवाच । वक्ष्यामि मुनयः सर्वे पुरावृत्तं विमुक्तिदम् । यस्य श्रवणमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते

ພຣະສີສູຕະກ່າວວ່າ: ໂອ ມຸນີທັງຫມົດ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເລື່ອງເກົ່າແກ່ອັນໃຫ້ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ; ພຽງແຕ່ໄດ້ຍິນກໍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ।

Verse 5

प्रजापतेश्च विष्णोश्च बभूव कलहः पुरा । किंचित्कारणमुद्दिश्य समस्तजनसन्निधौ

ໃນການເກົ່າກ່ອນ ໄດ້ເກີດການຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງ ປຣະຊາປະຕິ ແລະ ພຣະວິສນຸ ເນື່ອງຈາກເຫດບາງປະການ ຕໍ່ໜ້າສັດທັງປວງທີ່ຊຸມນຸມກັນ។

Verse 6

अहमेव जगत्कर्ता नान्यः कर्तास्ति कश्चन । अहं सर्वप्रपंचानां निग्रहानुग्रहप्रदः

‘ຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນຜູ້ສ້າງໂລກ ບໍ່ມີຜູ້ສ້າງອື່ນໃດເລີຍ; ຂ້າເປັນຜູ້ປະທານທັງການຄວບຄຸມແລະພຣະອະນຸກຣະຫາແກ່ສັບພະພົບທີ່ປາກົດທັງປວງ।’

Verse 7

मत्तो नास्त्यधिकः कश्चिन्मत्समो वा सुरेष्वपि । एवं स मनुते ब्रह्मा देवानां सन्निधौ पुरा

‘ບໍ່ມີໃຜສູງກວ່າຂ້າ ແລະບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມຂ້າ ແມ່ນແຕ່ໃນຫມູ່ເທວະດາກໍບໍ່ມີ’ ດັ່ງນີ້ ໃນການເກົ່າກ່ອນ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ຄິດຕໍ່ໜ້າເທວະດາທັງຫຼາຍ।

Verse 8

तदा नारायणः प्राह प्रहसन्द्विजपुंगवाः । किमर्थमेवं ब्रूषे त्वमहंकारेण सांप्रतम्

ແລ້ວພຣະນາຣາຍະນະໄດ້ກ່າວດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ, ໂອ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ: ‘ເປັນຫຍັງບັດນີ້ເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າແບບນີ້ເນື່ອງຈາກອະຫັງກາຣ?’

Verse 9

वाक्यमेवंविधं भूयो वक्तुं नार्हसि वै विधे । अहमेव जगत्कर्ता यज्ञो नारायणो विभुः

‘ໂອ ວິທິ (ພຣະພຣະຫມາ) ເຈົ້າບໍ່ຄວນເວົ້າຄໍາແບບນີ້ອີກ; ຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນຜູ້ສ້າງໂລກ—ນາຣາຍະນະຜູ້ສະຫຼອດທົ່ວ, ຜູ້ເປັນວິພູ ແລະເປັນຍັຊະໂຍກ (ຍັຊະ) ໂດຍສະພາບ.’

Verse 10

मां विनास्य प्रपञ्चस्य जीवनं दुर्लभं भवेत् । मत्प्रसादाज्जगत्सृष्टं त्वया स्थावरजंगमम्

ຖ້າບໍ່ມີເຮົາ ຊີວິດແຫ່ງໂລກທີ່ປາກົດນີ້ຈະດຳລົງຢູ່ໄດ້ຍາກ. ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຮົາ ເຈົ້າໄດ້ສ້າງຈັກກະວານນີ້ ທັງອະຈົນແລະຈົນ.

Verse 11

विवादं कुर्वतोरेवं ब्रह्मविष्ण्वोर्जयैषिणोः । देवानां पुरतस्तत्र वेदाश्चत्वार आगताः । प्रोचुर्वाक्यमिदं तथ्यं परमार्थप्रकाशकम्

ເມື່ອພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະວິສນຸ ໂຕ້ຖຽງກັນດັ່ງນັ້ນ ຕ່າງປາຖະໜາຊັຍຊະນະ ພຣະເວດທັງສີ່ໄດ້ມາປາກົດຕໍ່ໜ້າເທວະທັງຫຼາຍ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນແທ້ ເປີດເຜີຍປຣະມາດຖະສູງສຸດ

Verse 12

वेदा ऊचुः । त्वं विष्णो न जगत्कर्ता न त्वं ब्रह्मन्प्रजापते

ພຣະເວດກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະວິສນຸ ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ສ້າງຈັກກະວານ; ແລະ ໂອ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນປຣະຊາປະຕິ ເຈົ້າກໍບໍ່ແມ່ນຜູ້ສ້າງ”

Verse 13

किं त्वीश्वरो जगत्कर्ता परात्परतरो विभुः । तन्मायाशक्तिसंक्लृप्तमिदं स्थावरजंगमम्

ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະເຈົ້າ—ຜູ້ມີອານຸພາບ ແລະ ສູງກວ່າສູງສຸດ—ເທົ່ານັ້ນແມ່ນຜູ້ສ້າງຈັກກະວານ. ໂດຍພະລັງມາຍາ-ສັກຕິຂອງພຣະອົງ ໂລກນີ້ທັງອະຈົນແລະຈົນຈຶ່ງຖືກປຸງແຕ່ງ

Verse 14

सर्वदेवाभिवंद्यो हि सांबः सत्यादिलक्षणः । स्रष्टा च पालको हर्ता स एव जगतां प्रभुः

ແທ້ຈິງ ສາມບະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ທີ່ເທວະທັງປວງນົບນ້ອມບູຊາ ແລະ ມີລັກສະນະແຫ່ງຄວາມຈິງແທ້ເປັນຕົ້ນ ພຣະອົງເອງແມ່ນຜູ້ສ້າງ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຜູ້ຖອນຄືນ; ພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວແມ່ນເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງຫຼາຍ

Verse 15

एवं समीरितं वेदैः श्रुत्वा वाक्यं शुभाक्षरम् । ब्रह्मा विष्णुस्तदा तत्र प्रोचतुर्द्विजपुंगवाः

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳອັນເປັນມົງຄຸນ ທີ່ພຣະເວດໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະວິສນຸ—ຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ທະວິຊະ—ຈຶ່ງກ່າວຂຶ້ນທີ່ນັ້ນ।

Verse 16

ब्रह्मविष्णू ऊचतुः । पार्वत्यालिंगितः शंभुर्मूर्तिमान्प्रमथाधिपः । कथं भवेत्परं ब्रह्म सर्वसंगविवर्जितम्

ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະວິສນຸ ກ່າວວ່າ: “ພຣະສັມພຸຖືກພຣະປາຣະວະຕີໂອບກອດ; ພຣະອົງມີຮູບ ແລະ ເປັນຈອມແຫ່ງປຣະມະຖະ. ແລ້ວຈະເປັນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ຜູ້ປອດຈາກຄວາມຍຶດຕິດທັງປວງໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 17

ताभ्यामितीरिते तत्र प्रणवः प्राह तौ तदा । अरूपो रूपमादाय महता ध्वनिना द्विजाः

ເມື່ອທັງສອງກ່າວດັ່ງນັ້ນ ທີ່ນັ້ນເອງ ພຣະປຣະນະວະ ໄດ້ເວົ້າກັບທ່ານທັງສອງ—ໂອ ທະວິຊະ—ແມ່ນອະຮູບແຕ່ຮັບຮູບ ດ້ວຍສຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກັງວານ।

Verse 18

प्रणव उवाच । असौ शंभुर्महादेवः पार्वत्या स्वातिरिक्तया । संक्रीडते कदाचिन्नो किं तु स्वात्मस्वरूपया

ພຣະປຣະນະວະ ກ່າວວ່າ: “ພຣະສັມພຸ ມະຫາເທວະ ບໍ່ເຄີຍລີລາກັບພຣະປາຣະວະຕີ ໃນຖານະທີ່ແຍກອອກຈາກພຣະອົງ; ແຕ່ລີລາກັບພຣະນາງ ໃນຖານະເປັນສະພາວະຕົນເອງ”

Verse 19

असौ शंभुरनीशानः स्वप्रकाशो निरंजनः । विश्वाधिको महादेवो विश्वाधिक इति श्रुतः

ພຣະສັມພຸນັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດເປັນເຈົ້າເຫນືອພຣະອົງ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍພຣະອົງເອງ ແລະ ບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນ। ພຣະມະຫາເທວະຢູ່ເຫນືອຈັກກະວານ; ໃນພຣະສຣຸຕິຈຶ່ງໄດ້ຍິນວ່າ “ຜູ້ເຫນືອໂລກທັງປວງ”

Verse 20

सर्वात्मा सर्वकर्तासौ स्वतन्त्रः सर्वभावनः । ब्रह्मन्नयं सृष्टिकाले त्वां नियुंक्ते रजोगुणैः

ພຣະອົງເປັນອາດມັນແຫ່ງສັບພະສິ່ງ ເປັນຜູ້ກະທຳທັງປວງ ເປັນອິດສະລະ ແລະເປັນບໍ່ເກີດແຫ່ງພາວະທັງຫມົດ. ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ໃນການສ້າງໂລກ ພຣະອົງນັ້ນເອງໃຊ້ພະລັງຄຸນະຣະຊັສ ແຕ່ງຕັ້ງທ່ານໃຫ້ປະກອບໜ້າທີ່.

Verse 21

सत्त्वेन रक्षणे शंभुस्त्वां प्रेषयति केशव । तमसा कालरुद्राख्यं संप्रेरयति संहृतौ

ເພື່ອການປົກປ້ອງ ໂອ ເກສະວະ, ພຣະສັມພູສົ່ງທ່ານດ້ວຍພະລັງຄຸນະສັດຕະວະ; ແລະໃນຍາມສັງຫານ ພຣະອົງກະຕຸ້ນຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ ກາລະຣຸດຣະ ດ້ວຍພະລັງຄຸນະຕະມັສ.

Verse 22

अतः स्वतन्त्रता विष्णो युवयोर्न कदाचन । नापि प्रजापतेरस्ति किं तु शंभोः स्वतन्त्रता

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ວິສນຸ, ຄວາມເປັນອິດສະລະບໍ່ເຄີຍເປັນຂອງທ່ານທັງສອງໃນການໃດໆ; ແລະກໍບໍ່ແມ່ນຂອງພຣະປະຊາປະຕິ. ຄວາມເປັນອິດສະລະເປັນຂອງພຣະສັມພູແຕ່ຜູ້ດຽວ.

Verse 23

ब्रह्मन्विष्णो युवाभ्यां तु किमर्थं न महेश्वरः । ज्ञायते सर्वलोकानां कर्ता विश्वाधिकस्तथा

ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ໂອ ວິສນຸ—ເຫດໃດທ່ານທັງສອງຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ແຈ້ງພຣະມະເຫສະວະຣະ ວ່າເປັນຜູ້ກະທຳແຫ່ງໂລກທັງປວງ ແລະເປັນຜູ້ຢູ່ເຫນືອກວ່າຈັກກະວານທັງມວນ?

Verse 24

सापि शक्तिरुमा देवी न पृथक्छंकरात्सदा । शंभोरानंदभूता सा देवी नागंतुकी स्मृता

ພະລັງອັນນັ້ນເອງແມ່ນ ອຸມາເທວີ; ນາງບໍ່ເຄີຍແຍກຈາກ ສັງກະຣະ ເລີຍ. ເປັນສະພາວະອານັນທະຂອງ ສັມພູ, ເທວີນັ້ນຖືກຈື່ຈຳວ່າ ‘ນາກັນຕຸກີ’ ຄືບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ມາຈາກພາຍນອກ ຫຼືເກີດຂຶ້ນໂດຍບັງເອີນ.

Verse 25

अतो विश्वाधिको रुद्रः स्वतंत्रो निर्विकल्पकः । सर्वदेवैरयं वन्द्यो युवाभ्यामपि शंकरः

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຣຸດຣະຢູ່ເຫນືອສາກົນຈັກກະວານ—ເປັນອິດສະລະ ແລະ ປາດສະຈາກການແບ່ງແຍກຈຳກັດ. ພຣະສັງກະຣະນີ້ ຄວນໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມບູຊາຈາກເທວະທັງປວງ ແລະ ຈາກທ່ານທັງສອງດ້ວຍ

Verse 26

कर्ता नास्यास्ति रुद्रस्य नाधिकोऽस्माच्च विद्यते । न तत्समोऽपि लोकेषु विद्यते शतशस्तथा

ພຣະຣຸດຣະບໍ່ມີຜູ້ສ້າງ ແລະ ບໍ່ມີໃຜສູງກວ່າພຣະອົງ. ໃນໂລກທັງຫຼາຍ ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຜູ້ເທົ່າທຽມ—ຕໍ່ໃຫ້ນັບເປັນຮ້ອຍໆກໍບໍ່ມີ

Verse 27

अतो मोहं न कुरुतं ब्रह्मविष्णो युवां वृथा । इत्युक्तं प्रणवेनाथ श्रुत्वा ब्रह्मा च केशवः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະວິສນຸ ຢ່າເຮັດໃຫ້ເກີດມົວໝອງໂດຍປາສະຈາກປະໂຫຍດ. ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະປຣະນະວະກ່າວ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະເກສະວະ ກໍຕື່ນຕະລຶງຢ່າງຫາທີ່ສຸດ

Verse 28

मायया मोहितौ शंभोर्नैवाज्ञानममुंचताम् । एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा प्रददर्श महाद्भुतम्

ເມື່ອຖືກມາຍາຂອງພຣະສັມພູຫຼອກລວງ ທັງສອງຍັງບໍ່ອາດລະອະວິຊາໄດ້ໃນທັນທີ. ໃນຊ່ວງນັ້ນເອງ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ເຫັນມະຫັດສະຈັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່

Verse 29

व्याप्नुवद्गगनं सर्वमनंतादित्य सन्निभम् । तेजोमण्डलमाकाशमध्यगं विश्वतोमुखम्

ມັນແຜ່ຊຶມໄປທົ່ວຟ້າທັງໝົດ ດັ່ງພຣະອາທິດອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ. ມີວົງມະນະດານແຫ່ງລັດສະມີຕັ້ງຢູ່ກາງອາກາດ ຫັນໜ້າໄປທຸກທິດ

Verse 30

तन्निरूपयितुं ब्रह्मा ससर्जोर्ध्वगतं मुखम् । तपोबलविसृष्टेन पंचमेन मुखेन सः

ເພື່ອຈະກຳນົດຄວາມລຶກລັບນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ບັນດານໃຫ້ເກີດພຣະພັກທີ່ຫັນຂຶ້ນເທິງ—ເປັນພຣະພັກທີ່ຫ້າ—ປາກົດດ້ວຍພະລັງຕະປະຂອງພຣະອົງ।

Verse 31

निरूपयामास विभुस्तत्तेजोमण्डलं मुहुः । तत्प्रजज्वाल कोपेन मुखं तेजोविलोकनात्

ພຣະຜູ້ມີອຳນາດໄດ້ພິຈາລະນາວົງແຫ່ງລັດສະໝີນັ້ນຊ້ຳໆ; ແລະເມື່ອຈ້ອງເບິ່ງຄວາມເຈີດຈ້າດັ່ງໄຟນັ້ນ ພຣະພັກກໍລຸກໂພງດ້ວຍໂກດາ.

Verse 32

अनंतादित्यसंकाशं ज्वलत्तत्पंचमं शिरः । दिधक्षुः प्रलये लोकान्वडवाग्निरिवाबभौ

ພຣະເສຍຣທີ່ຫ້າອັນລຸກໄຟນັ້ນ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດນັບອະນັນ; ປານດັ່ງຈະເຜົາໂລກທັງປວງໃນຍາມປຣະລະຍະ ມັນປາກົດດັ່ງວະຑະວາກນິ—ໄຟໃຕ້ທະເລ.

Verse 33

व्यदृश्यत च तत्तेजः पुरुषो नीललोहितः । दृष्ट्वा स्रष्टा तदा ब्रह्मा बभाषे परमेश्वरम्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ຕະຫຼອດແສງນັ້ນປາກົດເປັນບຸລຸດ—ນີລໂລຫິຕ. ເມື່ອຜູ້ສ້າງຄືພຣະພຣະຫມາເຫັນແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວຖວາຍຕໍ່ພຣະປະເມດສະວອນ.

Verse 34

वेदाहं त्वां महादेव ललाटान्मे पुरा भवान् । विनिर्गतोऽसि शंभो त्वं रुद्रनामा ममात्मजः

“ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ມະຫາເທວ. ກ່ອນນານມາ ພຣະອົງໄດ້ອອກມາຈາກໜ້າຜາກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ສັມພູ, ພຣະອົງເປັນບຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ມີນາມວ່າ ຣຸທຣ.”

Verse 35

इति गर्वेण संयुक्तं वचः श्रुत्वा महेश्वरः । कालभैरवनामानं पुरुषं प्राहिणोत्तदा

ເມື່ອພຣະມະເຫສະວະໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາທີ່ປົນດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງນັ້ນ ຈຶ່ງຊົງສົ່ງບຸລຸດນາມ “ກາລະໄພຣະວະ” ໄປໃນຂະນະນັ້ນ

Verse 36

अयुद्ध्यत चिरं कालं ब्रह्मणा कालभैरवः । महादेवांशसंभूतः शूलटंकगदाधरः

ກາລະໄພຣະວະໄດ້ຮົບກັບພຣະພຣະຫມາເປັນເວລາດົນນານ; ທ່ານເກີດຈາກອົງສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະມະຫາເທວະ ຖືຕຣິສູນ ຂວານ ແລະຄະທາ

Verse 37

युद्ध्वा तु सुचिरं कालं ब्रह्मणा कालभैरवः । वदनं ब्रह्मणः शुभ्रं व्यलोकयत पंचमम्

ເມື່ອກາລະໄພຣະວະຮົບກັບພຣະພຣະຫມາເປັນເວລາຍາວນານແລ້ວ ທ່ານຈຶ່ງຈ້ອງມອງໃບໜ້າທີ່ຫ້າອັນສະຫວ່າງໄສຂອງພຣະພຣະຫມາ

Verse 38

विलोक्योर्ध्वगतं वक्त्रं पञ्चमं भारतीपतेः । गर्वेण महता युक्तं प्रजज्वालातिकोपितः

ເມື່ອເຫັນປາກທີ່ຫ້າຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງພາຣະຕີ ທີ່ຫັນຂຶ້ນເທິງ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງອັນໃຫຍ່ ທ່ານກໍລຸກໂຊນດ້ວຍໂທສະອັນຮຸນແຮງ

Verse 39

ततस्तत्पंचमं वक्त्रं भैरवः प्राच्छिनद्रुषा । ततो ममार ब्रह्माऽसौ कालभैरवहिंसितः

ແລ້ວໄພຣະວະກໍຕັດໃບໜ້າທີ່ຫ້ານັ້ນດ້ວຍຄົມອາວຸດຂອງຕົນ; ຈາກນັ້ນພຣະພຣະຫມາອົງນັ້ນກໍລົ້ມລົງ ເພາະຖືກກາລະໄພຣະວະທໍາຮ້າຍ

Verse 40

ईश्वरस्य प्रसादेन प्रपेदे जीवितं पुनः । ततो विलोकयामास शंकरं शशिभूषणम्

ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້າ ລາວໄດ້ຊີວິດຄືນມາອີກຄັ້ງ। ແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ເຫັນ ພຣະສັງກະຣາ ຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດ।

Verse 41

वासुक्याद्यष्टभोगींद्रविभूषणविभूषितम् । दृष्ट्वा वेधा महादेवं पार्वत्या सह शंकरम्

ເມື່ອເຫັນ ພຣະມະຫາເທວະ ສັງກະຣາ ປະທັບຄູ່ກັບ ພຣະປາຣະວະຕີ ຜູ້ຖືກປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນຂອງພະຍານາກຈາກວາສຸກີ ແລະອື່ນໆ ພຣະພຣະຫມາ (ເວທາ) ຈຶ່ງໄດ້ດຳລົງສາຍຕາບູຊາພຣະອົງ

Verse 42

लेभे माहेश्वरं ज्ञानं महादेवप्रसादतः । ततस्तुष्टाव गिरिशं वरेण्यं वरदं शिवम्

ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະມະຫາເທວະ ລາວໄດ້ຮັບຍານປັນຍາແຫ່ງພຣະມະເຫສະວະຣະ। ແລ້ວຈຶ່ງສັນລະເສີນ ພຣະຄິຣິສະ ຜູ້ຄວນບູຊາຍິ່ງ ຜູ້ປະທານພອນ ຄືພຣະສິວະ

Verse 43

ब्रह्मोवाच । मह्यं प्रसीद गिरिश शशांककृतशेखर । यन्मयापकृतं शंभो तत्क्षमस्व दयानिधे

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ຂໍພຣະອົງໂປຣດເມດຕາຂ້າພະເຈົ້າ, ໂອ ຄິຣິສະ ຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດ. ໂອ ສັມພູ, ຂໍຈົ່ງອະໄພຄວາມຜິດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກະທຳ, ໂອ ຄັງແຫ່ງກະລຸນາ”

Verse 44

क्षमस्व मम गर्वं त्वं शंकरेति पुनःपुनः । नमश्चकार सोमं तं सोमार्धकृतशेखरम्

ລາວເວົ້າຊ້ຳໆວ່າ “ໂອ ສັງກະຣາ ຂໍຈົ່ງອະໄພຄວາມຍິ່ງຍະໂສຂອງຂ້າພະເຈົ້າ” ແລ້ວກໍນົບນ້ອມບູຊາພຣະອົງ ຜູ້ມີຈັນທຣາຄື່ງດວງເປັນມົງກຸດ

Verse 45

अथ देवः प्रसन्नोऽस्मै ब्रह्मणे स्वांशजाय तु । मा भैरित्यब्रवीच्छंभुर्भैरवं चाभ्यभाषत

ແລ້ວພຣະເທວະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍພໍພຣະໄທຕໍ່ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເກີດຈາກສ່ວນຂອງພຣະອົງ ແລະຕັດວ່າ “ຢ່າຢ້ານ” ພ້ອມທັງພຣະສັມພູກໍໄດ້ຕັດກັບໄພຣະວະດ້ວຍ

Verse 46

ईश्वर उवाच । एष सर्वस्य जगतः पूज्यो ब्रह्मा सनातनः । हतस्यास्य विरिंचस्य धारय त्वं शिरोऽधुना

ພຣະອີສະວອນຕັດວ່າ: “ພຣະພຣະຫມາຜູ້ນິລັນດອນນີ້ ເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາຂອງສັບພະໂລກ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຖືກະໂຫຼກ/ສີສະຂອງວິຣິນຈະຜູ້ຖືກສັງຫານນີ້ໄວ້ໃນບັດນີ້”

Verse 47

ब्रह्महत्याविशुद्ध्यर्थं लोकसंग्रहकाम्यया । भिक्षामट कपालेन भैरव त्वं ममाज्ञया

“ເພື່ອຊໍາລະບາບແຫ່ງການຂ້າພຣະພຣະຫມາ (ພຣະຫມະຫັດຕະຍາ) ແລະເພື່ອເກື້ອກູນປົກປ້ອງໂລກ, ໂອ ໄພຣະວະ, ຕາມພຣະບັນຊາຂອງເຮົາ ຈົ່ງພາກພຽນເດີນຂໍທານ ໂດຍໃຊ້ກະໂຫຼກເປັນບາດ”

Verse 48

उक्त्वैवं शंकरो विप्रास्तत्रैवांतरधीयत । नीलकण्ठो महादेवो गिरिजार्द्धतनुस्ततः

ເມື່ອຕັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ພຣະສັງກະຣະກໍອັນຕະທານໄປທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ຕໍ່ມາ ພຣະນີລະກັນຖະ ມະຫາເທວະ—ຜູ້ມີພຣະກາຍຄື່ງໜຶ່ງເປັນຄິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ)—ກໍບໍ່ປາກົດອີກ

Verse 49

भैरवं ग्राहयामास वदनं वेधसो द्विजाः । चरस्व पापशुद्ध्यर्थं लोकसंग्रहणाय वै

ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ໄພຣະວະໄດ້ໃຫ້ຍົກໃບໜ້າ/ສີສະຂອງເວທັສ (ພຣະພຣະຫມາ) ຂຶ້ນຖື. “ຈົ່ງເດີນພາກພຽນເພື່ອຊໍາລະບາບ ແລະເພື່ອການປົກປ້ອງເກື້ອກູນໂລກແທ້ໆ” ດັ່ງນີ້ແມ່ນຄໍາບັນຊາ

Verse 50

कपालधारी हस्तेन भिक्षां गृह्णातु भैरवः । इतीरयित्वा गिरिशः कन्यां कांचिद्भयंकरीम्

ເມື່ອກ່າວວ່າ “ໃຫ້ໄພຣະວະຮັບບິນທະບາດດ້ວຍມືທີ່ຖືກະໂຫຼກ” ແລ້ວ ກິຣີຊະ (ພຣະສິວະ) ກໍເອີ້ນໃຫ້ປາກົດກຸມາຣີຜູ້ນ່າຢ້ານກົວຄົນໜຶ່ງ។

Verse 51

ब्रह्महत्याभिधां क्रूरां वडवानलसन्निभाम् । तां प्रेरयित्वा गिरिशो भैरवं पुनरब्रवीत्

ກິຣີຊະໄດ້ສົ່ງເສີມສະພາວະອັນໂຫດຮ້າຍຊື່ “ພຣະຫມະຫັດຕະຍາ” ດຸດັ່ງໄຟວັດວານະລອັນລຸກໂຊນ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວກັບໄພຣະວະອີກຄັ້ງ।

Verse 52

ईश्वर उवाच । भैरवैतद्व्रतं त्वब्दं ब्रह्महत्याविशुद्धये । चर त्वं सर्वतीर्थेषु स्नाहि शुद्ध्यर्थमात्मनः

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ໂອ ໄພຣະວະ ຈົ່ງຖືວຣະຕະນີ້ໜຶ່ງປີ ເພື່ອຊໍາລະມົນທິນແຫ່ງພຣະຫມະຫັດຕະຍາ. ຈົ່ງຈາຣິກໄປທີ່ຕີຣະຖະທັງປວງ ແລະອາບນ້ໍາ ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດແຫ່ງຕົນ.”

Verse 53

ततो वाराणसीं गच्छ ब्रह्महत्याप्रशांतये । वाराणसीप्रवेशेन ब्रह्महत्या तवाधमा

“ຈາກນັ້ນ ຈົ່ງໄປວາຣານະສີ ເພື່ອໃຫ້ພຣະຫມະຫັດຕະຍາສົງບ. ແຕ່ພຽງເຂົ້າສູ່ວາຣານະສີ ພຣະຫມະຫັດຕະຍາອັນຕໍ່າຊ້າຂອງເຈົ້າກໍຖືກກົດຂີ່”

Verse 54

पादशेषा विनष्टा स्याच्चतुर्थांशो न नश्यति । तस्य नाशं प्रवक्ष्यामि तव भैरव तच्छुणु

“ສາມສ່ວນໃນສີ່ຈະຖືກທໍາລາຍ ແຕ່ອີກໜຶ່ງສ່ວນໃນສີ່ຈະບໍ່ສູນ. ໂອ ໄພຣະວະ ຂ້າຈະກ່າວວິທີທໍາລາຍສ່ວນທີ່ເຫຼືອນັ້ນ—ຈົ່ງຟັງ”

Verse 55

दक्षिणांभोनिधेस्तीरे गन्धमादनपर्वते । सर्वप्राण्युपकाराय कृतं तीर्थं मया शुभम्

ທີ່ຝັ່ງມະຫາສະໝຸດທາງໃຕ້ ເທິງພູກັນທະມາດະນະ ຂ້າໄດ້ສ້າງຕີຣະຖະອັນເປັນມງຄົດ ເພື່ອເກື້ອກູນສັດທັງປວງ।

Verse 56

शिवसंज्ञं महापुण्यं तत्र याहि त्वमादरात् । तत्प्रवेशनमात्रेण ब्रह्महत्या तवाशुभा

ສະຖານນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ສິວະ” ເປັນມະຫາບຸນຢ່າງຍິ່ງ—ຈົ່ງໄປດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ແຕ່ພຽງເຂົ້າໄປ ບາບບຣະຫມະຫັດຕະຍາອັນອັບມງຄົດຂອງເຈົ້າກໍຖືກລ້າງອອກ,

Verse 57

शिवतीर्थस्य माहात्म्यान्निःशेषं नश्यति ध्रुवम् । उक्त्वैवं भैरवं रुद्रः कैलासं प्रययौ क्षणात्

ໂດຍມະຫິມາແຫ່ງສິວະ-ຕີຣະຖະ ມັນຈະຖືກທຳລາຍໝົດສິ້ນແນ່ນອນ. ເມື່ອກ່າວສອນພະໄພຣະວະແລ້ວ ພຣະຣຸທຣະກໍໄປສູ່ໄກລາສະໃນທັນທີ

Verse 58

ततः कपालपाणिस्तु भैरवः शिवचोदितः । देवदानवयक्षादिलोकेषु विचचार सः

ຕໍ່ມາ ພະໄພຣະວະຜູ້ຖືກະໂຫຼກໃນມື ໂດຍການດົນໃຈຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ເດີນທາງພະເນຈອນໄປໃນໂລກຂອງເທວະ ດານະວະ ຍັກສະ ແລະອື່ນໆ

Verse 59

तं यांतमनुयाति स्म ब्रह्महत्यातिभीषणा । भैरवः सर्वतीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च

ລາວໄປທີ່ໃດ ບາບບຣະຫມະຫັດຕະຍາອັນນ່າຢ້ານຢິ່ງກໍຕາມລາວໄປທຸກແຫ່ງ. ແລະພະໄພຣະວະກໍຍັງໄປຢ້ຽມຢາມຕີຣະຖະທັງປວງ ແລະສະຖານທີ່ສັກສິດອັນເປັນບຸນອີກດ້ວຍ

Verse 60

चरित्वा लीलया देवस्ततो वाराणसीं ययौ । वाराणसीं प्रविष्टे तु भैरवे शंकरांशजे

ເມື່ອພຣະເທວະໄພຣະວະໄດ້ທ່ອງເທື່ອນດ້ວຍລີລາຕາມພຣະປະສົງແລ້ວ ຈຶ່ງໄປສູ່ວາຣານະສີ। ເມື່ອໄພຣະວະຜູ້ເກີດເປັນອົງສ່ວນຂອງສັງກະຣະເຂົ້າສູ່ວາຣານະສີ ເຫດການຕໍ່ໄປກໍປາກົດຂຶ້ນ

Verse 61

चतुर्थांशं विना नष्टा ब्रह्महत्यातिकुत्सिता । चतुर्थांशेन दुद्राव भैरवं शंकरांशजम्

ບາບພຣະຫັດຍາພຣາຫມະນະ (Brahmahatyā) ອັນນ່າຢ້ານແລະຖືກປະນາມຫນັກນັ້ນ ຖືກທຳລາຍໄປ ເຫຼືອແຕ່ພຽງສ່ວນສີ່ໜຶ່ງ. ດ້ວຍສ່ວນສີ່ໜຶ່ງທີ່ຍັງເຫຼືອນັ້ນ ມັນຍັງໄລ່ຕາມໄພຣະວະ ຜູ້ເກີດເປັນອົງສ່ວນຂອງສັງກະຣະ

Verse 62

ततः स भैरवो देवः शूलपाणिः कपालधृक् । शिवाज्ञया ययौ पश्चाद्गंधमादनपर्वतम्

ຕໍ່ມາ ພຣະໄພຣະວະຜູ້ເປັນເທວະ—ຜູ້ຖືຕຣິສູນ ແລະຖືກະໂຫຼກ—ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ໄປຕໍ່ຍັງພູກັນທະມາດະນະ

Verse 63

शिवतीर्थं ततो गत्वा भैरवः स्नातवान्द्विजाः । स्नानमात्रेण तत्रास्य शिवतीर्थे महत्तरे

ໂອ ທະວິຊະທັງຫຼາຍ, ຕໍ່ມາ ໄພຣະວະໄດ້ໄປຍັງສິວະຕີຣະຖະ ແລະໄດ້ອາບນ້ຳຊຳລະ. ໃນສິວະຕີຣະຖະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ແຕ່ພຽງອາບນ້ຳເທົ່ານັ້ນ (ອານຸພາບກໍປາກົດ)

Verse 64

निःशेषं विलयं याता ब्रह्महत्यातिभीषणा । अस्मिन्नवसरे शंभुः प्रादुरासीत्तदग्रतः । प्रादुर्भूतो महादेवो भैरवं वाक्यमब्रवीत्

ບາບພຣະຫັດຍາພຣາຫມະນະອັນນ່າຢ້ານນັ້ນ ລະລາຍຫາຍໄປໝົດສິ້ນ ບໍ່ເຫຼືອເສດ. ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣະສັມພູໄດ້ປາກົດຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ; ພຣະມະຫາເທວະຜູ້ປາກົດແລ້ວ ໄດ້ກ່າວພຣະວາຈາແກ່ໄພຣະວະ

Verse 65

ईश्वर उवाच । निःशेषं ब्रह्महत्या ते शिवतीर्थे निमज्जनात्

ພຣະອີສະວອນຕັດວ່າ: “ເຈົ້າໄດ້ຈົມອາບໃນ ສິວະຕີຣຖະ ແລ້ວ ບາບພຣະຫມັນຫັດຕະຍາ ຂອງເຈົ້າຖືກທຳລາຍສິ້ນບໍ່ເຫຼືອ”

Verse 66

नष्टा भैरव नास्त्यत्र संदेहस्तव सुव्रत । इदं कपालं काश्यां त्वं स्थापयस्व क्वचित्स्थले

“ໂອ ໄພຣະວະ, ມັນຖືກທຳລາຍແລ້ວ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ, ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະດີ. ກະໂຫຼກນີ້ ຈົ່ງຕັ້ງສະຖາປະນາໃນ ກາສີ ໃນບ່ອນທີ່ເໝາະສົມສັກແຫ່ງ”

Verse 67

इत्युक्त्वा भगवाञ्छंभुस्तत्रैवांतरधीयत । भैरवोऽपि तदा विप्रा ब्रह्महत्याविमोचितः

ເມື່ອຕັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະພະຄະວານ ສັມພູ ກໍອັນຕະທານໄປທີ່ນັ້ນເອງ. ແລະ ໄພຣະວະກໍ—ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ—ໄດ້ພົ້ນຈາກບາບພຣະຫມັນຫັດຕະຍາ ໃນຂະນະນັ້ນ

Verse 68

शिवतीर्थस्य माहात्म्याद्ययौ वाराणसीं पुरीम् । कपालं स्थापयामास प्रदेशे कुत्रचिद्द्विजाः । कपालतीर्थमित्याख्यामलभत्तत्स्थलं तदा

ດ້ວຍມະຫາຕະມະຂອງ ສິວະຕີຣຖະ ເຂົາໄດ້ໄປຍັງນະຄອນ ວາຣານະສີ. ໂອ ດວິຊະທັງຫຼາຍ, ເຂົາໄດ້ຕັ້ງກະໂຫຼກໄວ້ໃນບ່ອນໜຶ່ງ; ແລະບ່ອນນັ້ນໃນການນັ້ນໄດ້ຮັບນາມວ່າ “ກະປາລະຕີຣຖະ”

Verse 69

श्रीसूत उवाच । एवं प्रभावं तत्पुण्यं शिवतीर्थं विमुक्तिदम्

ສີຣີ ສູຕະ ກ່າວວ່າ: “ນີ້ແຫຼະແມ່ນອຳນາດຜົນຂອງ ສິວະຕີຣຖະ ອັນບຸນຍະ, ຜູ້ປະທານຄວາມຫຼຸດພົ້ນ”

Verse 70

महादुःखप्रशमनं महापातकनाशनम् । नरकक्लेशशमनं स्वर्गदं मोक्षदं तथा

ສິ່ງນີ້ລະງັບທຸກຂ໌ອັນໃຫຍ່, ທຳລາຍບາບໃຫຍ່; ບັນເທົາຄວາມທຸກທໍລະມານໃນນະລົກ, ປະທານສະຫວັນ ແລະຍັງປະທານໂມກຊະດ້ວຍ.

Verse 71

शिवतीर्थस्य माहात्म्यं मया प्रोक्तं विमुक्तिदम् । इदं पठन्सदा मर्त्यो दुःखग्रामाद्विमुच्यते

ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວຖຶງມະຫິມາຂອງສິວະຕີຣຖະ ອັນເປັນຜູ້ປະທານຄວາມຫຼຸດພົ້ນ. ຜູ້ເປັນມະນຸດໃດອ່ານສະເໝີ ຍ່ອມພົ້ນຈາກ “ບ້ານແຫ່ງທຸກຂ໌”.