Adhyaya 38

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूत कद्रुः कथं मुक्ता क्षीरकुंडनिमज्जनात् । छलं कथं कृतवती सपत्न्यां पापनिश्चया

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: ໂອ ສູຕະ! ກັດຣູ (Kadrū) ພົ້ນພັນທະໄດ້ແນວໃດໂດຍການຈົມຕົວໃນ ກສີຣະກຸນຑະ (Kṣīrakuṇḍa)? ແລະນາງຜູ້ຕັ້ງໃຈໃນບາບ ໄດ້ໃຊ້ກົນລະຍຸດຕໍ່ພັນລະຍາຮ່ວມຜົວແນວໃດ?

Verse 2

कस्य पुत्री च सा कद्रूः सपत्नीसा च कस्य वै । किमर्थमजयत्कद्रूः स्वसपत्नीं छलेन तु । एतन्नः श्रद्दधानानां ब्रूहि सूत कृपानिधे

ກັດຣູ (Kadrū) ເປັນລູກສາວຂອງໃຜ ແລະເປັນພັນລະຍາຮ່ວມຜົວຂອງໃຜ? ເພາະເຫດໃດນາງຈຶ່ງຊະນະພັນລະຍາຮ່ວມຜົວຂອງຕົນດ້ວຍກົນລະຍຸດ? ໂອ ສູຕະ ຄັງແຫ່ງຄວາມເມດຕາ ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ພວກເຮົາຜູ້ມີສັດທາຟັງເຖີດ

Verse 3

श्रीसूत उवाच । शृणुध्वं मुनयः सर्वे इतिहासं महाफलम् । पुरा कृतयुगे विप्राः प्रजापतिसुते उभे

ສຣີ ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ຂໍໃຫ້ມຸນີທັງປວງຈົ່ງຟັງ ປະຫວັດອັນສັກສິດທີ່ໃຫ້ຜົນໃຫຍ່ນີ້. ໃນກາລກ່ອນ ໃນຍຸກກຣິຕະ (Kṛta Yuga) ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ ມີທິດາສອງນາງຂອງ ປຣະຊາປະຕິ (Prajāpati)

Verse 4

कद्रूश्च विनता चेति भगिन्यौ संबभूवतुः । भार्ये ते कश्यपस्यास्तां कद्रूश्च विनता तथा

ນາງທັງສອງເປັນເອື້ອຍນ້ອງກັນ—ກັດຣູ (Kadrū) ແລະ ວິນະຕາ (Vinatā). ແລະທັງກັດຣູ ແລະ ວິນະຕາ ລ້ວນເປັນພັນລະຍາຂອງ ກັສຍະປະ (Kaśyapa)

Verse 5

विनता सुषुवे पुत्रावरुणं गरुडं तथा । भर्त्तुः सकाशात्कद्रूश्च लेभे सर्पान्बहून्सुतान्

ວິນະຕາໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດອະຣຸນ ແລະ ຄຣຸດ; ສ່ວນກັດຣູ ຈາກສາມີອົງດຽວກັນ ໄດ້ລູກຊາຍຫຼາຍໃນຮູບນາກ/ງູທັງຫຼາຍ।

Verse 6

अनंतवासुकिमुखान्विषदर्पसमन्वितान् । एकदा तु भगिन्यौ ते कद्रूश्च विनता तथा

ໃນພວກນັ້ນມີ ອະນັນຕະ, ວາສຸກີ ແລະອື່ນໆ—ເປັນນາກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພິດ ແລະ ຄວາມຍໂສ. ຄັ້ງໜຶ່ງ ສອງພີ່ນ້ອງສາວ ຄື ກັດຣູ ແລະ ວິນະຕາ (ໄດ້ມາພົບກັນໃນວາລະໜຶ່ງ)។

Verse 7

अपश्यतां समायांतमुच्चैःश्रवसमं तिकात् । विलोक्य कद्रूस्तुरगं विनतामिदमब्रवीत्

ໃນຂະນະທີ່ພວກນາງກຳລັງເບິ່ງຢູ່ ອຸຈໄສສຣະວັສ ກໍເຂົ້າມາໃກ້. ເຫັນມ້ານັ້ນແລ້ວ ກັດຣູ ໄດ້ກ່າວຄຳນີ້ແກ່ ວິນະຕາ।

Verse 8

कुशेषु न्यस्यते सर्पास्सुधैवमधुना मया । स्नात्वा तद्भुङ्ध्वममृतं शुचयः सुसमाहिताः

（ຄຣຸດກ່າວແກ່ນາກທັງຫຼາຍ:) “ບັດນີ້ ຂ້າໄດ້ວາງອະມຣິຕະໄວ້ເທິງຫຍ້າກຸສະແລ້ວ. ຈົ່ງອາບນ້ຳ ແລ້ວຈຶ່ງເສວຍອະມຣິຕະນັ້ນ—ໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະ ຕັ້ງຈິດໃຫ້ໝັ້ນ.”

Verse 9

श्वेतोऽश्ववालो नीलो वा विनते ब्रूहि तत्त्वतः । इत्युक्त्वा विनता विप्राः कद्रूं तामिदमब्र वीत् । तुरंगः श्वेतवालो मे प्रतिभाति सुमध्यमे । किं वा त्वं मन्यसे कद्रूरिति तां विनताऽब्रवीत्

“ຫາງມ້ານັ້ນ ຂາວ ຫຼື ດຳ? ວິນະເຕ, ຈົ່ງເວົ້າຄວາມຈິງ.” ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ວິນະຕາຈຶ່ງກ່າວແກ່ ກັດຣູ ວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີແອວງາມ, ສຳລັບຂ້າ ຫາງມ້ານັ້ນເບິ່ງຄືຂາວ. ແລ້ວເຈົ້າຄິດຢ່າງໃດ, ກັດຣູ?”

Verse 10

पृष्ट्वैवं विनतां कद्रूर्बभाषे स्वमतं च सा । कृष्णवालमहं मन्ये हयमेनमनिंदिते

ເມື່ອຖືກຖາມດັ່ງນັ້ນ ກັດຣູໄດ້ກ່າວຄວາມເຫັນຂອງນາງວ່າ: “ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ຂ້າເຫັນວ່າຫາງມ້ານີ້ເປັນສີດຳ”

Verse 11

ततः पराजये कृत्वा दासीभावं पणं मिथः । व्यतिष्ठेतां महाभागे सपत्न्यौ ते द्विजोत्तमाः

ຕໍ່ມາ ໂດຍກຳນົດໃຫ້ການເປັນທາສີເປັນພະນັນເມື່ອພ່າຍ, ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ສອງນາງສະປັດນີນັ້ນກໍຕົກລົງກັນໃນການພະນັນ।

Verse 12

ततः कद्रूर्निजसुतान्वासुकिप्रमुखानहीन् । तस्या नाहं यथा दासी तथा कुरुत पुत्रकाः

ແລ້ວ ກັດຣູໄດ້ກ່າວກັບລູກຊາຍຂອງນາງ—ພວກນາກທີ່ມີວາສຸກີເປັນຫົວໜ້າ—ວ່າ: “ລູກເອີຍ ຈົ່ງຈັດການໃຫ້ຂ້າບໍ່ຕ້ອງເປັນທາສີຂອງນາງ”

Verse 13

तस्याभीप्सितसिद्ध्यर्थमित्यवोचद्भृशा तुरा । युष्माभिरुच्चैःश्रवसो बालः प्रच्छाद्यतामिति

ເພາະປາຖະໜາໃຫ້ສຳເລັດ ນາງຈຶ່ງກ່າວດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນວ່າ: “ພວກເຈົ້າຈົ່ງຊ່ວຍກັນປົກຄຸມສ່ວນຫາງຂອງອຸຈໄຉຫສຣະວັສ ໃຫ້ເບິ່ງເປັນສີດຳ”

Verse 14

नांगीचक्रुर्मतं तस्या नागाः कद्रू रुषा तदा । अशपत्कुपिता पुत्राञ्ज्वलंती रोषमूर्च्छि ता

ພວກນາກບໍ່ຍອມຮັບແຜນຂອງນາງ. ເມື່ອນັ້ນ ກັດຣູເດືອດດານດັ່ງໄຟ ແລະຖືກຄວາມໂກດຄອບງຳ ຈຶ່ງສາບແຊ່ງລູກຊາຍຂອງນາງ

Verse 15

पारीक्षितस्य सर्वेऽद्धा यूयं सत्रे मरिष्यथ । इति शापे कृते मात्रा त्रस्तः कर्कोटकस्तदा

“ພວກເຈົ້າທັງໝົດຈະຕ້ອງຕາຍແນ່ນອນໃນພິທີຍັດຂອງພຣະຣາຊາປາຣີກະຊິດ.” ເມື່ອແມ່ເວົ້າຄຳສາບນັ້ນ ກາຣໂກຕະກະກໍຕົກໃຈຢ່າງຫນັກ।

Verse 16

प्रणम्य पादयोः कद्रूं दीनो वचनम ब्रवीत् । अहमुच्चैःश्रवोवालं विधास्याम्यंजनप्रभम्

ເຂົາກໍກົດກະບົດກາບທີ່ພຣະບາດຂອງກັດຣູ ແລ້ວເວົ້າດ້ວຍຄວາມທຸກລຳບາກວ່າ: “ຂ້າຈະເຮັດໃຫ້ຂົນຫາງຂອງອຸຈໄສສຣະວັສ ດຳດັ່ງອັນຊະນະ (ສີຂີ້ຕາ).”

Verse 17

मा भीरंब त्वया कार्येत्यवादीच्छापविक्लवः । श्वेतमुच्चैःश्रवोवालं ततः कर्कोटको रगः

ຜູ້ຖືກຄຳສາບເຮັດໃຫ້ຫວັ່ນໄຫວ ເວົ້າວ່າ: “ແມ່ ຢ່າຢ້ານ ວຽກນີ້ຂ້າຈະເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ” ແລ້ວງູກາຣໂກຕະກະກໍເຮັດໃຫ້ຂົນຫາງຂອງອຸຈໄສສຣະວັສ ຂາວ (ຕາມແຜນ).

Verse 18

छादयित्वा स्वभोगेन व्यतनोदंजनद्युतिम् । अथ ते विनताकद्र्वौ दास्ये कृतपणे उभे

ເຂົາໃຊ້ຂົງກາຍຂອງຕົນປົກຄຸມ ແລ້ວບັນດານໃຫ້ເກີດປະກາຍດຳດັ່ງອັນຊະນະ. ຈາກນັ້ນ ວິນະຕາ ແລະ ກັດຣູ—ຜູ້ໄດ້ວາງພະນັນແລ້ວ—ທັງສອງກໍຕົກຢູ່ໃນພາວະເປັນທາດຕາມຂໍ້ພະນັນນັ້ນ.

Verse 19

देवराजहयं द्रष्टुं संरंभादभ्यगच्छ ताम् । शशांकशंखमाणिक्यमुक्तैरावतकारणम्

ນາງໄດ້ອອກໄປດ້ວຍຄວາມຮຸ່ນແຮງເພື່ອເບິ່ງມ້າຂອງເທວະຣາຊ—ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງຈັນ ຂາວຜ່ອງດັ່ງຫອຍສັງຂ໌ ປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີແລະໄຂ່ມຸກ ແລະມີຊ້າງເອຣາວະຕະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເປັນສະຫາຍໃນຂະບວນທິບ.

Verse 20

युगांतकालशयनं योगनिद्राकृतो हरेः । अतीत्य कद्रूविनते समुद्रं सरितां पतिम्

ກັດຣູ ແລະ ວິນະຕາ ໄດ້ຂ້າມພົ້ນທະເລ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແມ່ນ້ຳທັງປວງ—ບ່ອນທີ່ພຣະຫຣິບັນທົມໃນໂຍກນິດຣາເທິງສະຍາທ້າຍຍຸກ—ແລ້ວຈຶ່ງເດີນຕໍ່ໄປ។

Verse 21

ददृशतुर्हयं गत्वा देवराजस्य वाहनम् । कृष्णवालं हयं दृष्ट्वा विनता दुःखिताऽभवत्

ເມື່ອໄປຮອດ ທັງສອງໄດ້ເຫັນມ້າ ອັນເປັນພາຫະນະຂອງເທວະຣາຊາ. ເຫັນມ້າທີ່ມີຂົນຫາງດຳ ວິນະຕາກໍເສົ້າໂສກ.

Verse 22

दुःखितां विनतां कद्रूर्दासीकृत्ये न्ययुंक्त सा । एतस्मिन्नंतरे तार्क्ष्योऽप्यंडमुद्भिद्य वह्निवत्

ກັດຣູໄດ້ເຮັດໃຫ້ວິນະຕາຜູ້ເສົ້າໂສກເປັນທາສີ ແລ້ວໃຊ້ໃຫ້ຮັບໃຊ້. ໃນຂະນະນັ້ນ ຕາຣກສະຍ (ກະຣຸດ) ກໍແຕກອອກຈາກໄຂ່ ປານດັ່ງໄຟ.

Verse 23

प्रादुर्बभूव विप्रेंद्रा गिरिमात्रशरीरवान् । दृष्ट्वा तद्देहमाहात्म्यमभूत्त्रस्तं जगत्त्रयम्

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ! ທ່ານນັ້ນປາກົດກາຍດ້ວຍຮ່າງກາຍໃຫຍ່ດັ່ງພູ. ເມື່ອເຫັນມະຫິມາແຫ່ງຮ່າງນັ້ນ ໄຕໂລກກໍຫວາດຫວັນສັ່ນໄຫວ.

Verse 24

ततस्तं तुष्टुवुर्देवा गरुडं पक्षिणां वरम् । दृष्ट्वा तद्देहमाहात्म्यं त्रस्तं स्याद्भुवनत्रयम्

ຕໍ່ມາ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ສັນລະເສີນ ກະຣຸດ ຜູ້ເປັນຍອດໃນຫມູ່ນົກ. ເພາະເມື່ອເຫັນມະຫິມາແຫ່ງຮ່າງກາຍນັ້ນ ໄຕພົບຍ່ອມເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຄັ່ນຄ້າມແລະຄວາມພິສະວົງ.

Verse 25

इत्यालोच्योपसंहृत्य देहमत्यंतभीषणम् । अरुणं पृष्ठमारोप्य मातुरंतिकमभ्यगात्

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລາວກໍໄດ້ຫົວຮວບຮ່າງອັນນ່າຢ້ານຢິ່ງນັ້ນກັບຄືນ; ແລ້ວອຸ້ມອະຣຸນາໄວ້ເທິງຫຼັງ ແລະເຂົ້າໄປໃກ້ແມ່ຂອງຕົນ.

Verse 26

अथाह विनतां कद्रूः प्रणतामतिविह्वलाम् । चेटि नागालयं गंतुमुद्योगो मम वर्तते

ແລ້ວກັດຣູໄດ້ກ່າວກັບວິນະຕາ ຜູ້ກົ້ມກາບດ້ວຍຄວາມຫວັ່ນໄຫວຢ່າງຫນັກວ່າ: “ໂອ ນາງຮັບໃຊ້, ຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະໄປຍັງທີ່ພຳນັກຂອງພວກນາກ”

Verse 27

त्वत्पुत्रो गरुडोतो मां मत्पुत्रांश्च वहत्विति । ततश्च विनता पुत्रं गरुडं प्रत्यभाषत

ກັດຣູກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ ຄື ກະຣຸດ ຂົນຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຂົນລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ” ແລ້ວວິນະຕາຈຶ່ງເວົ້າກັບລູກຊາຍຂອງນາງ ຄື ກະຣຸດ

Verse 28

अहं कद्रूमिमां वक्ष्ये त्वं सर्पान्वह तत्सुतान् । तथेति गरुडो मातुः प्रत्यगृह्णद्वचो द्विजाः

ວິນະຕາກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂົນກັດຣູນີ້; ເຈົ້າຈົ່ງຂົນພວກງູ—ລູກຊາຍຂອງນາງ” ກະຣຸດຕອບວ່າ: “ຕະຖາສະຕຸ—ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລະຮັບຄໍາຂອງແມ່, ໂອ ທະວິຊະ

Verse 29

अवहद्विनता कद्रूं सर्वांस्तान्गरुडोऽवहत् । रविसामीप्यगाः सर्पास्तत्करैराहतास्तदा

ວິນະຕາຂົນກັດຣູ ແລະກະຣຸດຂົນງູທັງໝົດນັ້ນ. ແຕ່ເມື່ອງູທັງຫຼາຍເຂົ້າໃກ້ພຣະສຸຣິຍະ ກໍຖືກລັງສີຂອງພຣະອົງກະທົບ ແລະຖືກເຜົາໃນເວລານັ້ນ

Verse 30

अस्तौषीद्वज्रिणं कद्रूः सुतानां तापशांतये । सर्वतापं जलासारैर्देवराजोऽप्यशामयत

ເພື່ອບັນເທົາຄວາມຮ້ອນແຜດຂອງລູກຊາຍທັງຫຼາຍ ກັດຣູໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອິນທຣາຜູ້ຖືວັຊຣະ (Vajrī)។ ພຣະເທວະຣາຊາໄດ້ໃຫ້ຝົນນ້ຳຕົກລົງ ເພື່ອດັບຄວາມຮ້ອນທັງປວງ។

Verse 31

नीयमानास्तदा सर्पा गरुडेन बलीयसा । गत्वा तं देशमचिरादवदन्विनतासुतम्

ໃນເວລານັ້ນ ພວກນາກຖືກຄຣຸດຜູ້ມີພະລັງຫຼາຍພາໄປ; ໄມ່ດົນກໍໄປຮອດສະຖານທີ່ນັ້ນ ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ກ່າວກັບບຸດຂອງວິນຕາ

Verse 32

वयं द्वीपांतरं गंतुं सर्वे द्रष्टुं कृतत्वराः । वह त्वमस्मान्गरुड चेटीसुत ततः क्षणात्

“ພວກເຮົາທຸກຕົນຮີບຮ້ອນຢາກໄປຍັງດວີບອື່ນເພື່ອໄດ້ເຫັນ. ຂໍໃຫ້ເຈົ້າພາພວກເຮົາໄປ ໂອ ຄຣຸດ—ບຸດແຫ່ງນາງຮັບໃຊ້—ໃນທັນທີ ຢ່າຊັກຊ້າເລີຍ”

Verse 33

ततो मातर मप्राक्षीद्विनतां गरुडो द्विजाः । अहं कस्माद्वहामीमांस्त्वं चेमां वहसे सदा

ຕໍ່ມາ ໂອ ທະວິຊະທັງຫຼາຍ ຄຣຸດໄດ້ຖາມແມ່ຂອງຕົນ ວິນຕາວ່າ “ເປັນຫຍັງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຕ້ອງຂົນພວກນີ້ ໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າກັບຖືກໃຫ້ຂົນນາງນັ້ນຢູ່ເສມອ?”

Verse 34

चेटीपुत्रेति मामेते कि भणंति सरीसृपाः । सर्वमेतद्वद त्वं मे मातस्तत्त्वेन पृच्छतः

“ເປັນຫຍັງສັດເລື້ອຍຄານເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງເອີ້ນຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ‘ບຸດແຫ່ງນາງຮັບໃຊ້’? ແມ່ເອີຍ ຂ້າພະເຈົ້າຖາມຢູ່—ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເວົ້າຄວາມຈິງທັງໝົດໃຫ້ຟັງ”

Verse 35

पृष्टैवं जननी तेन गरुडं प्राब्रवीत्सुतम् । भगिन्या क्रूरया पुत्र च्छलेनाहं पराजिता

ເມື່ອລູກຖາມດັ່ງນັ້ນ ມານດາໄດ້ກ່າວກັບລູກຊາຍ ກະຣຸດວ່າ: “ລູກເອີຍ ອ້າຍນ້ອງຍິງຜູ້ໂຫດຮ້າຍຂອງແມ່ ໄດ້ໃຊ້ກົນລວງເຮັດໃຫ້ແມ່ພ່າຍແພ້”

Verse 36

तस्या दासी भवाम्यद्य चेटीपुत्रस्ततो भवान् । अतस्त्वं वहसे सर्पान्वहाम्येनामहं सदा

“ມື້ນີ້ ແມ່ເປັນທາດຂອງນາງແລ້ວ ແລະເພາະເຫດນັ້ນ ເຈົ້າຈຶ່ງເປັນລູກຂອງທາດຍິງ; ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຕ້ອງແບກພາງູທັງຫຼາຍ ແລະແມ່ຕ້ອງແບກນາງຢູ່ເສມອ”

Verse 37

इत्यादि सर्ववृत्तांतमादितोऽस्मै न्यवेदयत् । अथ तां गरुडोऽवा दीन्मातरं विनतासुतः

ດັ່ງນັ້ນ ນາງໄດ້ເລົ່າເລື່ອງທັງປວງຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນໃຫ້ລູກຟັງ. ແລ້ວ ກະຣຸດ ບຸດແຫ່ງວິນະຕາ ໄດ້ກ່າວກັບແມ່ຜູ້ເສົ້າໂສກ

Verse 38

अस्माद्दास्याद्विमोक्षार्थं किं कार्यं ते मयाधुना । इति पृष्टा सुतेनाथ विनता तमभाषत

“ເພື່ອໃຫ້ທ່ານພົ້ນຈາກຄວາມເປັນທາດນີ້ ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຄວນເຮັດຫຍັງ?”—ເມື່ອລູກຖາມດັ່ງນັ້ນ ວິນະຕາຈຶ່ງຕອບເຂົາ

Verse 39

सर्पान्पृच्छस्व गरुड मम मातृविमोक्षणे । युष्माकं मातुः किं कार्यं मयेति वदताधुना

“ໂອ ກະຣຸດ ຈົ່ງຖາມພວກນາກເຖິງການປົດປ່ອຍແມ່; ຖາມວ່າ ຄວນເຮັດຫຍັງເພື່ອມານດາຂອງເຈົ້າ ໃຫ້ພວກເຂົາກ່າວມາໃນບັດນີ້”

Verse 40

इति मात्रा समुदितो गरुडः पन्नगान्प्रति । गत्वाऽपृच्छद्विज श्रेष्ठास्तेऽप्येनमवदंस्तदा

ດ້ວຍຖືກແມ່ຊັກຊວນ ກະຣຸດຈຶ່ງໄປຫາພວກນາກ ແລະຖາມໄຖ່; ພວກທະວິຊະຜູ້ປະເສີດນັ້ນກໍຕອບເຂົາໃນເວລານັ້ນເຊັ່ນກັນ।

Verse 41

यदा हरिष्यसे शीघ्रं सुधां त्वममरालयात् । दास्यान्मुक्ता भवेन्माता वैनतेय तवाद्य हि

“ເມື່ອເຈົ້ານຳສຸທາ (ອະມຣິຕະ) ຈາກທີ່ສະຖິດຂອງເທວະດາມາໂດຍໄວ, ໂອ ໄວນເຕຍ, ແມ່ຂອງເຈົ້າຈະພົ້ນຈາກຄວາມເປັນທາດໃນມື້ນີ້ແນ່ນອນ।”

Verse 42

ततो मातरमागम्य गरुडः प्रणतोऽब्रवीत् । सुधामंब ममानेतुं गच्छतो भक्ष्यमर्पय

ຕໍ່ມາ ກະຣຸດໄດ້ກັບໄປຫາແມ່ ແລະກໍ່ກົດກົງກາບກ່າວວ່າ: “ແມ່ເອີຍ ຂ້າຈະໄປນຳສຸທາມາ; ຂໍໃຫ້ແມ່ປະທານອາຫານເປັນເສບຽງແກ່ຂ້າດ້ວຍ।”

Verse 43

इतीरिता सुतं प्राह माता तं विनता सुतम् । समुद्रमध्ये वर्तंते शबराः कतिचित्सुत

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ແມ່ວິນຕາໄດ້ກ່າວກັບລູກວ່າ: “ລູກເອີຍ ກາງມະຫາສະໝຸດມີພວກຊະບະຣາບາງພວກອາໄສຢູ່।”

Verse 44

तान्भक्षयित्वा शबरानमृतं त्वमिहानय । तत्र कश्चिद्द्विजः कामी शवरीसंगकौतुकी

“ເຈົ້າຈົ່ງກິນພວກຊະບະຣາເຫຼົ່ານັ້ນແລ້ວນຳອະມຣິຕະມາທີ່ນີ້. ທີ່ນັ້ນຍັງມີທະວິຊະຜູ້ຫຼົງໃນກາມຄົນໜຶ່ງ ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນຈະຮ່ວມຮັກກັບຍິງຊະບະຣີ।”

Verse 45

त्यज तं ब्राह्मणं कंठं दहंतं ब्रह्मतेजसा । पक्षादीनि तवांगानि पांतु देवा मरुन्मुखाः

ໂອ ກະຣຸດາ, ຈົ່ງປ່ອຍພຣາຫມັນຜູ້ຢູ່ທີ່ຄໍຂອງເຈົ້ານັ້ນ ຜູ້ກຳລັງເຜົາເຈົ້າດ້ວຍເດດໄຟແຫ່ງພຣະພຣະມັນ. ຂໍໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍ ມີມະຣຸດເປັນຜູ້ນຳ ປົກປ້ອງອະວະຍະຂອງເຈົ້າ ເລີ່ມແຕ່ປີກເປັນຕົ້ນໄປ.

Verse 46

इति स्वमातुराशीर्भिर्गरुडो वर्धितो ययौ । शबरालयमभ्येत्य तस्य भक्षय तो मुखम्

ດັ່ງນັ້ນ ກະຣຸດາໄດ້ຮັບກຳລັງຈາກພອນຂອງແມ່ ແລ້ວອອກເດີນທາງ. ເມື່ອເຖິງທີ່ຢູ່ຂອງຊະບະຣາ ລາວກໍເລີ່ມກິນ “ປາກ” ຄືທາງເຂົ້າຂອງສະຖານນັ້ນ.

Verse 47

आवृतं प्राविशन्व्याधा वयांसीव दरीं गिरेः । अथ स ब्राह्मणोऽप्यागात्तत्कंठं मुनिपुंगवाः

ພວກນາຍພານເຂົ້າໄປໂດຍປິດບັງ ດັ່ງນົກທັງຫຼາຍເຂົ້າສູ່ຖ້ຳໃນພູ. ແລ້ວພຣາຫມັນນັ້ນກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນດ້ວຍ—ມາຮອດຄໍນັ້ນ, ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ!

Verse 48

कण्ठं दहन्तं विप्रं तमुवाच विनतासुतः । विप्र पापोऽप्यवध्यो हि निर्याहि त्वमतो बहिः

ບຸດແຫ່ງວິນະຕາ ໄດ້ກ່າວກັບພຣາຫມັນຜູ້ກຳລັງເຜົາຄໍຂອງລາວວ່າ: “ໂອ ວິປຣະ, ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າຈະມີບາບ ກໍຍັງເປັນຜູ້ບໍ່ຄວນຖືກຂ້າ; ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງອອກໄປຈາກນີ້.”

Verse 49

एवमुक्तस्तदा विप्रो गरुडं प्रत्यभाषत । किराती मम भार्यापि निर्गंतव्या मया सह

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນນັ້ນຈຶ່ງຕອບກະຣຸດາວ່າ: “ເມຍຂອງຂ້າ ຜູ້ເປັນກິຣາຕີ ກໍຕ້ອງອອກໄປພ້ອມກັບຂ້າດ້ວຍ.”

Verse 50

एवमस्त्विति तं विप्रमुवाच पतगेश्वरः । ततः स गरुडो विप्रमुज्जगार सभार्यकम्

“ໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ” ພະອົງເຈົ້າແຫ່ງນົກທັງປວງກ່າວແກ່ພຣາຫມັນນັ້ນ. ແລ້ວກຣຸດກໍພາພຣາຫມັນອອກໄປພ້ອມພັນລະຍາຂອງລາວ.

Verse 51

विप्रोऽप्यभीप्सितान्देशान्निषाद्या सह निर्ययौ । शबरान्भक्षयित्वाऽथ गरुडः पक्षिणां वरः

ພຣາຫມັນນັ້ນກໍອອກເດີນທາງກັບນາງນິສາດີ ໄປຫາດິນແດນທີ່ຕົນປາດຖະໜາ. ແລ້ວກຣຸດ—ຜູ້ຍອດໃນຫມູ່ນົກ—ກໍກິນພວກສະບະຣາເສຍ.

Verse 52

आत्मनः पितरं वेगात्कश्यपं समुपेयिवान् । कुत्र यासीति तत्पृष्टो गरुडस्तम भाषत

ລາວໄດ້ເຂົ້າໄປຫາບິດາຂອງຕົນ ຄື ກັສຍະປ ດ້ວຍຄວາມໄວ. ເມື່ອຖືກຖາມວ່າ “ເຈົ້າຈະໄປໃສ?” ກຣຸດຈຶ່ງຕອບທ່ານ.

Verse 53

मातुर्दास्यविमोक्षाय सुधामाहर्तुमागमम् । बहून्किराताञ्जग्ध्वापि तृप्तिर्मम न जायते

“ເພື່ອປົດປ່ອຍແມ່ຂອງຂ້າຈາກຄວາມເປັນທາດ ຂ້າໄດ້ອອກໄປນຳສຸທາ ຄື ອະມຣິຕະມາ. ແມ່ນແຕ່ກິນພວກກິຣາຕະຫຼາຍເທົ່າໃດ ຄວາມອິ່ມໃຈກໍບໍ່ເກີດໃນຂ້າ”

Verse 54

अपर्यंतक्षुधा ब्रह्मन्बाधते मामह र्निशम् । तन्निवृत्तिप्रदं भक्ष्यं ममार्पय तपोधन

“ໂອ ພຣາຫມັນ, ຄວາມຫິວອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ ບີບຄັ້ນຂ້າທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ. ໂອ ຜູ້ມີທະນະແຫ່ງຕະປະ, ຂໍຈົ່ງມອບອາຫານທີ່ດັບຄວາມຫິວນີ້ໃຫ້ຂ້າເຖີດ”

Verse 55

येनाहं शक्नुयां तात सुधामाहर्तुमोजसा । इतीरितः सुतं प्राह कश्यपो विनतोद्भवम्

ເມື່ອຖືກກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ ກັດຊະຍະປະໄດ້ກ່າວແກ່ບຸດຂອງວິນຕາວ່າ: “ລູກເອີຍ ດ້ວຍວິທີໃດ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຈະນຳສຸທາ (ອະມຣິຕ) ມາໄດ້ ດ້ວຍກຳລັງແລະຄວາມໝັ້ນໃຈ?”

Verse 56

कश्यप उवाच । मुनिर्विभावसुर्नाम्ना पुरासीत्तस्य सानुजः । सुप्रतीक इति भ्राता तावुभौ वंशवैरिणौ

ກັດຊະຍະປະກ່າວວ່າ: “ໃນກາລກ່ອນ ມີມຸນີນາມ ວິພາວະສຸ; ນ້ອງຊາຍຂອງທ່ານຊື່ ສຸປຣະຕີກະ. ທັງສອງກາຍເປັນສັດຕູສືບສາຍກັນ”

Verse 57

अन्योन्यं शेपतुर्विप्रा महाक्रोधसमाकुलौ । गजोऽभवत्सुप्रतीकः कूर्मोऽभूच्च विभावसुः

ພຣາຫມະນະມຸນີທັງສອງ ຖືກຄວາມໂກດໃຫຍ່ຄອບງຳ ແລະສາບແຊ່ງກັນ. ສຸປຣະຕີກະກາຍເປັນຊ້າງ ແລະວິພາວະສຸກາຍເປັນເຕົ່າ

Verse 58

एवं वित्तविवादात्तौ शेपतुर्भ्रातरौ मिथः । गजः षड्यो जनोच्छ्रायो द्विगुणायामसंयुतः

ດັ່ງນັ້ນ ເນື່ອງຈາກການຂັດແຍ້ງເລື່ອງຊັບສິນ ພີ່ນ້ອງທັງສອງຈຶ່ງສາບກັນ. ຊ້າງນັ້ນສູງຫົກໂຢຊະນະ ແລະລຳຕົວຍາວເປັນສອງເທົ່າ

Verse 59

कूर्मस्त्रियोजनोच्छ्रयो दशयोजनविस्तृतः । बद्धवैरावुभावेतौ सरस्यस्मिन्विहंगम

ເຕົ່ານັ້ນສູງສາມໂຢຊະນະ ແລະແຜ່ກວ້າງສິບໂຢຊະນະ. ຖືກຜູກມັດດ້ວຍຄວາມພະຍາດພາຍ, ໂອ້ ນົກເອີຍ, ທັງສອງອາໄສຢູ່ໃນສະຣະນີ້

Verse 60

पूर्ववैरमनुस्मृत्य युध्येते जेतुमिच्छया । उभौ तौ भक्षयित्वा त्वं सुधामाहर तृप्तिमान्

ເມື່ອລະລຶກຄວາມອາຄາດເກົ່າ ທັງສອງກໍສູ້ຮົບດ້ວຍຄວາມປາຖະນາຈະຊະນະ. ເຈົ້າກິນເຂົາທັງສອງແລ້ວອິ່ມໃຈ ຈົ່ງນຳສຸທາ ອະມຣິຕະມາເຖີດ.

Verse 61

एवं पित्रेरितः पक्षी गत्वा तद्गजकच्छपौ । समुद्धत्य महाकायौ महाबलपराक्रमौ

ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍຖືກບິດາຊີ້ນຳ ນົກນັ້ນໄດ້ໄປຫາຊ້າງແລະເຕົ່ານັ້ນ ແລ້ວຍົກຂຶ້ນທັງສອງຜູ້ມີກາຍໃຫຍ່ ມີພະລັງແລະວິລະກຳຍິ່ງ.

Verse 62

वहन्नखाभ्यां संतीर्थं विऌअंबाभिधमभ्यगात् । तत्रागतं समालोक्य पक्षिराजं द्विजोसमाः

ເຂົາຫິ້ວພາພວກນັ້ນໄວ້ໃນເລັບຕີນ ແລ້ວໄປຮອດຕີຣຖະອັນສັກສິດຊື່ ‘ວິລັມບາ’. ເມື່ອເຫັນພະຍານົກມາຮອດ ບັນດາລະສີຜູ້ເປັນທະວິຊະກໍ

Verse 63

तत्तीरजो महावृक्षो रोहिणाख्यो महोच्छ्रयः । वैनतेयमिदं प्राह महाबलपराक्रमम्

ທີ່ຝັ່ງນັ້ນມີຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ສູງຫຼາຍ ຊື່ ‘ໂຣຫິນາ’. ມັນໄດ້ກ່າວຄຳນີ້ແກ່ໄວນະເຕຍ ຜູ້ມີພະລັງແລະວິລະກຳວ່າ:

Verse 64

एनामारुह मच्छाखां शतयोजनमायताम् । स्थित्वात्र गजकूर्मौ त्वं भक्षयस्व खगोत्तम

“ຈົ່ງຂຶ້ນມາເທິງກິ່ງຂອງຂ້າ ທີ່ຍາວແຜ່ອອກເຖິງຮ້ອຍໂຢຊະນະ. ຢືນຢູ່ນີ້ແລ້ວ, ໂອ ຍອດແຫ່ງນົກ, ຈົ່ງກິນຊ້າງແລະເຕົ່ານັ້ນເຖີດ.”

Verse 65

इत्युक्तस्तरुणा पक्षी स तत्रास्ते मनोजवः । तद्भारात्सा तरोः शाखा भग्नाऽभूद्द्विजसत्तमाः

ເມື່ອຖືກຊາຍໜຸ່ມກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນົກຜູ້ໄວດັ່ງຈິດກໍລົງພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກນ້ຳໜັກຂອງມັນ ກິ່ງໄມ້ກໍຫັກ, ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ.

Verse 66

वालखिल्यमुनींस्तस्मिल्लंबमानानधोमुखान् । दृष्ट्वा तत्पातशंकावांस्तां शाखां गरुडोऽग्रहीत्

ເມື່ອເຫັນພຣະມຸນີວາລະຂິລະຍະຫ້ອຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໂດຍຫົວລົງລຸ່ມ ແລະກົວວ່າຈະຕົກ ກະຣຸດຈຶ່ງຈັບກິ່ງນັ້ນໄວ້

Verse 67

गजकूर्मो च तां शाखां गृहीत्वा यांतमं बरे । पिता तस्याब्रवीत्तत्र गरुडं विनतासुतम्

ຊ້າງແລະເຕົ່າກໍຈັບກິ່ງນັ້ນໄວ້ ແລະຖືກພາໄປຕາມທ້ອງຟ້າ. ໃນຂະນະນັ້ນ ບິດາຂອງເຂົາໄດ້ກ່າວກັບກະຣຸດ ບຸດແຫ່ງວິນະຕາ

Verse 68

त्यजेमां निर्जने शैले शाखां तं विनतोद्भव । इत्युक्तः स तथा गत्वा शाखां निष्पुरुषे नगे

“ໂອ ຜູ້ເກີດຈາກວິນະຕາ ຈົ່ງປ່ອຍກິ່ງນີ້ລົງໃສ່ພູເຂົາອັນສະງົບວິເວກ” ເມື່ອຖືກສັ່ງດັ່ງນັ້ນ ລາວກໍໄປຕາມນັ້ນ ແລະວາງກິ່ງໄວ້ເທິງພູທີ່ບໍ່ມີຜູ້ຄົນ

Verse 69

विन्यस्याभक्षयत्पक्षी तौ तदा गजकच्छपौ । अथोत्पातः समभवत्तस्मिन्नवसरे दिवि

ເມື່ອວາງກິ່ງລົງແລ້ວ ນົກນັ້ນກໍກິນທັງສອງ—ຊ້າງແລະເຕົ່າ—ໃນຂະນະນັ້ນ. ໃນເວລາດຽວກັນ ລາງຮ້າຍກໍປາກົດຂຶ້ນໃນຟ້າ

Verse 70

दृष्ट्वोत्पातं बलारातिः पप्रच्छ स्वपुरोहितम् । उत्पातकारणं जीव किमत्रेति पुनःपुनः । बृहस्पतिस्तदा शक्रं प्रोवाच द्विजसत्तमाः

ເມື່ອເຫັນລາງອຸປະຕານນັ້ນ ອິນທຣາ ຜູ້ປະຫານບະລະ ໄດ້ຖາມປຸໂຣຫິດຂອງຕົນວ່າ “ໂອ ຊີວະ (ພຣະຫັດສະປະຕິ) ເຫດໃດເປັນມູນຂອງລາງນີ້?” ຖາມຊ້ຳໆ ແລ້ວ ພຣະຫັດສະປະຕິຈຶ່ງກ່າວແກ່ ສັກກະຣາ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນດວິຊະ.

Verse 71

बृहस्पतिरुवाच । काश्यपो हि मुनिः पूर्वमयजत्क्रतुना हरे

ພຣະຫັດສະປະຕິກ່າວວ່າ “ໂອ ຫຣິ (ອິນທຣາ) ໃນການກ່ອນ ມຸນີ ກາຊະຍະປະ ໄດ້ປະກອບພິທີຍັດຍະ”

Verse 72

सर्वान्नृषीन्सुरान्सिद्धान्यक्षान्गंधर्वकिन्नरान् । यज्ञसंभारसिद्ध्यर्थं प्रेषयामास स द्विजाः

ເພື່ອໃຫ້ການຈັດຫາເຄື່ອງບູຊາຍັດຍະສຳເລັດ ດວິຊະນັ້ນໄດ້ສົ່ງທຸກພວກ—ຣິຊີ, ເທວະ, ສິດທະ, ຢັກສະ, ຄັນທັຣວະ ແລະ ກິນນະຣະ—ໄປຈັດຫາ.

Verse 73

वालखिल्यान्ससंभारान्ह्रस्वानंगुष्ठमात्रकान् । मज्जतो गोष्पदजले दृष्ट्वा हसितवान्भवान्

ເມື່ອທ່ານເຫັນພວກວາລະຂິລະຍະ—ຕົວນ້ອຍເທົ່ານິ້ວໂປ້ງ—ແບກຂອງບູຊາຍັດຍະ ແລ້ວຈົມຢູ່ໃນນ້ຳເພີຍຮອຍກີບງົວ ທ່ານກໍຫົວເຮາະ

Verse 74

भवतावमताः क्रुद्धा वालखिल्यास्तदा हरे । जुहुवुर्यज्ञवह्नौ ते क्रोधेन ज्वलिताननाः

ໂອ ຫຣິ ເພາະຖືກທ່ານດູໝິ່ນ ພວກວາລະຂິລະຍະຈຶ່ງໂກດເຄືອງ ໃບໜ້າເຜົາໄໝ້ດ້ວຍໂທສະ ແລ້ວຖວາຍອາຫຸຕິລົງໃນໄຟຍັດຍະ

Verse 75

देवेंद्रभयदः शत्रुः कश्यपस्य सुतोऽस्त्विति । तस्य पुत्रोऽद्य गरुडः सुधाहरणकौतुकी

“ຂໍໃຫ້ກັດຊະຍະປະມີບຸດຜູ້ເປັນສັດຕູ ແລະເປັນເຫດໃຫ້ພຣະອິນທຣ໌ຫວາດກົວ” ນີ້ແມ່ນວາຈາແຫ່ງພຣະລິຂິດ; ແລະວັນນີ້ ລູກຫຼານຂອງບຸດນັ້ນ—ກະຣຸດ—ໄດ້ປາກົດ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະຊິງອະມຣິຕະ।

Verse 76

समागच्छति तद्धेतुरयमुत्पात आगतः । इत्युक्तः सोऽब्रवीदिंद्रो देवानग्निपुरोगमान्

“ເຫດຂອງມັນກຳລັງເຂົ້າໃກ້—ອຸດປາຕະ (ລາງຮ້າຍ) ນີ້ໄດ້ປາກົດແລ້ວ” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະອິນທຣ໌ໄດ້ກ່າວກັບເທວະທັງຫຼາຍ ໂດຍມີພຣະອັກນີເປັນຜູ້ນຳ।

Verse 77

सुधामाहर्तुमायाति पक्षी सा रक्ष्यतामिति । इतींद्रप्रेरिता देवा ररक्षुः सायुधाः सुधाम्

“ນົກນັ້ນກຳລັງມາເພື່ອຊິງອະມຣິຕະ—ຈົ່ງປົກປ້ອງໄວ້!” ໂດຍພຣະອິນທຣ໌ຊັກຊວນ ເທວະທັງຫຼາຍຈຶ່ງຖືອາວຸດ ເຝົ້າຮັກສາອະມຣິຕະ।

Verse 78

पक्षिराजस्तदाभ्यागाद्देवानायुधधारिणः । महाबलं ते गरुडं दृष्ट्वाऽकम्पंत वै सुराः

ແລ້ວພຣະຣາຊາແຫ່ງນົກໄດ້ມາຮອດ ຕໍ່ໜ້າເທວະຜູ້ຖືອາວຸດ. ເມື່ອເຫັນພະລັງອັນມະຫາຂອງກະຣຸດ ເຫຼົ່າສຸຣະກໍສັ່ນສະທ້ານແທ້ໆ।

Verse 79

गरुडस्य सुराणां च ततो युद्धमभून्महत् । अखंडि पक्षितुण्डेन भौवनोऽमृतपालकः

ຕໍ່ມາ ສົງຄາມອັນໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງກະຣຸດ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ. ດ້ວຍຈົກປາກຂອງຕົນ ກະຣຸດໄດ້ທຸບທຳລາຍ ພໍວະນະ ຜູ້ພິທັກອະມຣິຕະ।

Verse 80

तदा निजघ्नुगर्रुडं देवाः शस्त्रैरनेकशः । अतीव गरुडो देवैर्बाधितः शस्त्रपाणिभिः

ໃນເວລານັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ຟັນຕີກະຣຸດຊ້ຳໆ ດ້ວຍອາວຸດນານາ. ກະຣຸດຖືກເທວະຜູ້ຖືອາວຸດບີບຄັ້ນຢ່າງໜັກ.

Verse 81

पक्षाभ्यामाक्षिपद्दूरे देवानग्निपुरोगमान् । तत्पक्षविक्षिता देवास्तदा परमकोपनाः

ດ້ວຍປີກຂອງຕົນ ລາວໄດ້ຫວ່າງເທວະທັງຫຼາຍ—ມີພຣະອັກນີເປັນຜູ້ນຳ—ໃຫ້ກະເດັນໄປໄກ. ເມື່ອຖືກປີກນັ້ນກະແທກຈົນກະຈາຍ ເທວະທັງຫຼາຍກໍເກີດໂກດແຄ້ນຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 82

नाराचान्भिंदि पालांश्च नानाशस्त्राणि चाक्षिपन् । ततस्तु गरुडो वेगाद्देवदृष्टिविलोपिनीम्

ພວກເຂົາໄດ້ຂວ້າງລູກສອນເຫຼັກນາຣາຈາ ອາວຸດບິນດິພາລ ແລະອາວຸດນານາ. ແລ້ວກະຣຸດກໍເຄື່ອນດ້ວຍມະຫາເວກ ກ່ອດ຤ິດທີ່ທຳໃຫ້ຕາມືດ ຈົນຊິງສາຍຕາຂອງເທວະໄປ.

Verse 83

धूलिमुत्थापयामास पक्षाभ्यां विनतासुतः वायुना । शमयामासुस्तान्पांसूंस्त्रिदशोत्तमाः

ກະຣຸດ ບຸດແຫ່ງວິນະຕາ ໄດ້ກະພືກປີກຍົກຝຸ່ນທະລີໃຫ້ຟຸ້ງໄປກັບລົມ. ແລ້ວເທວະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນໝູ່ໄຕຣທະສ ກໍລະງັບແລະເຮັດໃຫ້ຝຸ່ນນັ້ນສົງບລົງ.

Verse 84

रुद्रान्वसूंस्तथादित्यान्मरुतोऽन्यान्सुरांस्तथा । गरुडः पक्षतुंडाभ्यां व्यथितानकरोद्द्विजाः

ໂອ ທະວິຊະທັງຫຼາຍ ກະຣຸດໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະຣຸທຣະ ວະສຸ ອາທິຕະຍະ ມະຣຸດ ແລະເທວະອື່ນໆ ເຈັບປວດທຸກທົນ ໂດຍການຟາດດ້ວຍປີກແລະຈອກປາກຂອງລາວ.

Verse 85

पलायितेषु देवेषु सोऽद्राक्षीज्ज्वलनं पुरः । ज्वलंतं परितस्त्वग्निं शमापयितुमुद्ययौ

ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍພາກັນຫນີໄປແລ້ວ ລາວເຫັນໄຟອັກນີລຸກໂພງຢູ່ຕໍ່ໜ້າ. ຖືກເປວໄຟຫ້ອມລ້ອມທຸກທິດ ລາວຈຶ່ງຕັ້ງໃຈຈະດັບໄຟອັນຮຸນແຮງນັ້ນ.

Verse 86

स सहस्रमुखो भूत्वा तैः पिबञ्छतशो नदीः । तमग्निं नाशयामास तैः पयोभिस्त्वरान्वितः

ລາວກາຍເປັນຜູ້ມີປາກພັນ ແລ້ວດື່ມນ້ຳຈາກແມ່ນ້ຳນັບຮ້ອຍ. ດ້ວຍນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນ ລາວໄດ້ດັບແລະທຳລາຍໄຟນັ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 87

सितधारं भ्रमच्चक्रं सुधारक्षकमंतिके । दृष्ट्वा तदरिरंध्रेण संक्षिप्तांगोतराविशत्

ເມື່ອເຫັນໃກ້ໆ ຈັກຫມຸນທີ່ຂອບສະຫວ່າງ ອັນເປັນຜູ້ພິທັກອະມຣິຕ ລາວຫົດກາຍໃຫ້ນ້ອຍ ແລ້ວເຂົ້າໄປທາງຊ່ອງແຄບລະຫວ່າງຊີ່ຈັກ.

Verse 88

ततो ददर्श द्वौ सर्पो व्यक्तास्यौ भीषणाकृती । याभ्यां दृष्टोपि भस्म स्यात्तौ सर्पौ गरुडस्तदा

ຕໍ່ມາ ລາວເຫັນງູສອງຕົວ ອ້າປາກກວ້າງ ຮູບຮ່າງນ່າຢ້ານ—ຜູ້ໃດຖືກຈ້ອງມອງກໍຈະກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ. ງູທັງສອງນັ້ນໄດ້ອອກມາປະຈັນໜ້າກັບກຣຸດາໃນຂະນະນັ້ນ.

Verse 89

आच्छिद्य पक्षतुंडाभ्यां गृहीत्वाऽमृतमुद्ययौ । यंत्रमुत्पाट्य चोद्यंतं गरुडं प्राह माधवः

ລາວໃຊ້ປີກແລະປາກຈິກສີກພວກນັ້ນ ແລ້ວຍຶດອະມຣິຕໄວ້ ແລະລຸກຂຶ້ນຈະຈາກໄປ. ເມື່ອກຣຸດາຖອນກົນໄກອອກແລ້ວກຳລັງຈະບິນຂຶ້ນ ມາທະວະຈຶ່ງກ່າວກັບລາວ.

Verse 90

तव तुष्टोऽस्मि पक्षीश वरं वरय सुव्रत । अथ पक्षी तमाह स्म कमलानायकं हरिम्

“ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງນົກທັງປວງ ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ; ໂອ ຜູ້ຖືວັດດີ ຈົ່ງເລືອກພອນເຖີດ।” ແລ້ວນົກນັ້ນໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະຫຣິ ຜູ້ເປັນນາຖແຫ່ງກະມະລາ (ລັກສະມີ)។

Verse 91

तवोपरि स्थितिर्मे स्यान्मा भूतां च जरामृती । तथास्त्विति हरिः प्राह वरं मद्व्रियतामिति

ລາວກ່າວວ່າ “ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ເທິງພຣະອົງ; ແລະຂໍຢ່າໃຫ້ຊະລາແລະມໍຣະນະມາຖຶງຂ້າພະເຈົ້າ।” ພຣະຫຣິຕອບວ່າ “ຕະຖາສະຕຸ; ແລະຂໍໃຫ້ພອນອີກປະການໜຶ່ງຖືກເລືອກໂດຍເຮົາດ້ວຍ”

Verse 92

इत्युक्तस्तं हरिः प्राह मम त्वं वाहनं भव । स्यंदनोपरि केतुश्च मम त्वं विनतासुत

ເມື່ອຖືກກ່າວແບບນັ້ນ ພຣະຫຣິຈຶ່ງກ່າວວ່າ “ຈົ່ງເປັນພາຫະນະຂອງເຮົາ; ແລະເທິງລົດສົງຄາມຂອງເຮົາ ຈົ່ງເປັນເກຕຸ (ທຸງ) ຂອງເຮົາດ້ວຍ, ໂອ ບຸດແຫ່ງວິນຕາ”

Verse 93

तथास्त्विति खगोप्याह कमलापतिमच्युतम् । हृतामृतं खगं श्रुत्वा तत आखंडलो जवात्

ນົກນັ້ນກໍກ່າວຕໍ່ພຣະອະຈະຍຸຕະ ຜູ້ເປັນພຣະສະວາມີແຫ່ງກະມະລາວ່າ “ຕະຖາສະຕຸ।” ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່ານົກໄດ້ຊິງອະມຣິຕະໄປ ອາຂັນຑະລະ (ອິນທຣະ) ກໍຮີບອອກໄປຢ່າງວ່ອງໄວ

Verse 94

अभिद्रुत्याशु कुलिशं पक्षे चिक्षेप पक्षिणः । ततो विहस्य गरुडः पाकशासनमब्रवीत्

ລາວພຸ່ງເຂົ້າໄປຢ່າງໄວ ແລ້ວຂວ້າງກຸລິສະ (ວັຊຣະ) ໃສ່ປີກຂອງນົກນັ້ນ. ແລ້ວກະຣຸຑະກໍຫົວເຮາະ ແລະກ່າວຕໍ່ປາກະຊາສະນະ (ອິນທຣະ)

Verse 95

कुलिशस्य निपातान्मे न हरे कापि वेदना । सफलो वज्रपातस्ते भूयाच्च सुरनायक

ໂອ ຜູ້ນໍາແຫ່ງເທວະ! ແມ່ນແຕ່ການຕົກລົງຂອງກຸລິຊະ (ວັຊຣະ) ຂອງທ່ານ ກໍບໍ່ອາດລົບລ້າງຄວາມເຈັບປວດຂອງຂ້າໄດ້ເລີຍ। ໂອ ເທວະເອນທຣະ ຂໍໃຫ້ການຟາດວັຊຣະຂອງທ່ານສໍາເລັດຜົນຕາມປະສົງເຖີດ।

Verse 96

इतीरयन्पत्रमेकं व्यसृजत्पक्षतस्तदा । शोभनं पर्णमस्येति सुपर्ण इति सोभ वत्

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລາວຈຶ່ງປ່ອຍຂົນປີກພຽງໜຶ່ງເສັ້ນຈາກປີກລົງມາ। ເນື່ອງຈາກຂົນນັ້ນງາມສະຫງ່າ ລາວຈຶ່ງໄດ້ຮັບນາມວ່າ “ສຸປັນນະ” ຜູ້ມີປີກງາມ।

Verse 97

तस्मिन्सुपर्णे हेमाभे सर्वे विस्मयमाययुः । ततस्तु गरुडः शक्रमब्रवीद्द्विजपुंगवाः

ເມື່ອສຸປັນນະນັ້ນສ່ອງປະກາຍດັ່ງຄໍາ ທຸກຄົນກໍຕົກຕະລຶງດ້ວຍຄວາມອັດສະຈັນ। ແລ້ວກຣຸດະຈຶ່ງກ່າວກັບສັກຣະ (ອິນທຣະ) ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນໝູ່ດວິຊະ।

Verse 98

भवता साकमखिलं जगदेतच्चराचरम् । देवेंद्र सततं वोढुममोघा शक्तिरस्ति मे

ໂອ ເທວະເອນທຣະ! ຢູ່ກັບທ່ານແລ້ວ ຂ້າມີພະລັງອັນບໍ່ຜິດພາດ ທີ່ຈະອຸ້ມຊູ້ຈັກກະວານທັງໝົດນີ້—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນ—ໄດ້ໂດຍບໍ່ຂາດສາຍ।

Verse 99

नाखण्डलसहस्रं मे रणे लभ्यं हरे भवेत् । इति ब्रुवाणं गरुडमब्रवीत्पाकशासनः

ໂອ ຫຣິ! ໃນສະໜາມຮົບ ແມ່ນແຕ່ອະຂັນຑະລະ (ອິນທຣະ) ພັນອົງກໍຍັງບໍ່ພໍສໍາລັບຂ້າໃນການປະຈັນບານ। ເມື່ອກຣຸດະເວົ້າດັ່ງນີ້ ປາກະຊາສະນະ (ອິນທຣະ) ຈຶ່ງຕອບກັບ។

Verse 100

किं तेऽमृतेन कार्यं स्याद्दीयताममृतं मम । इमां सुधां भवान्दद्याद्येभ्यो हि विनतोद्भव

“ເຈົ້າຈະຕ້ອງການອະມຣິຕະໄປເຮັດຫຍັງ? ຈົ່ງມອບນ້ຳທິບນັ້ນໃຫ້ເຮົາ. ໂອ ບຸດແຫ່ງວິນຕາ, ເຈົ້າພຶງມອບສຸທານີ້ໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ເຈົ້ານຳມາເພື່ອເຂົາເຈົ້າ.”

Verse 110

मुक्ता तदैव विनता दासीभावाद्द्विजोत्तमाः । सर्पास्तेऽमृतभक्षार्थं स्नातुं सर्वे ययुस्तदा

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາທະວິຊະ, ວິນຕາໄດ້ພົ້ນຈາກສະພາບເປັນທາດທັນທີ. ແລ້ວພວກນາກທັງປວງກໍໄປອາບນ້ຳ ໂດຍມຸ່ງໝາຍຈະເສວຍອະມຣິຕະ.

Verse 120

स्तेयी सुरापी विज्ञेयो गुरुदाररतश्च सः । संसर्गदोषदुष्टश्च मुनिभिः परिकीर्त्यते

ຜູ້ນັ້ນພຶງຮູ້ວ່າເປັນທັງຂໂຈນ ແລະ ຜູ້ດື່ມສຸລາເມົາ. ແລະຜູ້ໃດຫຼົງໃນເມຍຂອງຄູອາຈານ ບັນດາມຸນີກໍກ່າວວ່າ ຜູ້ນັ້ນເສື່ອມຊົ່ວ ເນື່ອງຈາກໂທດແຫ່ງການຄົບຄົນຊົ່ວ.

Verse 130

अज्ञानान्मुग्धया पापं कद्र्वा यदधुना कृतम् । क्षंतुमर्हसि तत्सर्वं दयाशीला हि साधवः

“ເນື່ອງຈາກອະວິຊາ ກັດຣູຜູ້ຫຼົງໄດ້ກະທຳບາບໃນບັດນີ້. ຂໍທ່ານຈົ່ງອະໄພທັງໝົດ ເພາະສາທຸຊົນຍ່ອມມີເມດຕາເປັນທຳມະຊາດ.”

Verse 140

उपोष्य त्रिदिनं सस्नौ तस्मिन्क्षीरसरोजले । चतुर्थे दिवसे तस्यां कुर्वत्यां स्नानमादरात् । अदेहा व्योमगावाणी समुत्तस्थौ द्विजोत्तमाः

ຫຼັງຈາກອົບອຸປະວາສສາມມື້ ນາງໄດ້ອາບນ້ຳໃນສະລະນ້ຳນົມທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍດອກບົວ. ໃນມື້ທີສີ່ ເມື່ອນາງອາບນ້ຳດ້ວຍສັດທາ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາທະວິຊະ, ກໍມີສຽງໄຮ້ຮ່າງລອຍໄປໃນຟ້າປາກົດຂຶ້ນ.

Verse 150

यः पठेदिममध्यायं क्षीरकुंडप्रशंसनम् । गोसहस्रप्रदातॄणां प्राप्नोत्यविकलं फलम्

ຜູ້ໃດສວດອ່ານບົດນີ້ອັນສັນລະເສີນ ກະສີຣະກຸນຑະ ອັນສັກສິດ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຜົນບຸນຄົບຖ້ວນບໍ່ຂາດ ເທົ່າກັບຜູ້ບໍລິຈາກງົວໜຶ່ງພັນຕົວ.