Adhyaya 4

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भगवन्राक्षसः कोऽसौ सूत पौराणिकोत्तम । विष्णुभक्तं महात्मानं यो गालवमबाधत

ບັນດາຣິສີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພະສູຕະ ຜູ້ຄວນບູຊາ ແລະເປັນຍອດໃນຫມູ່ຜູ້ອະທິບາຍປຸຣານະ, ຣາກສະສາຜູ້ໃດກັນ ທີ່ໄດ້ລົບກວນມະຫາຕະມະ ກາລະວະ ຜູ້ເປັນພັກຕະແຫ່ງພະວິສະນຸ?”

Verse 2

श्रीसूत उवाच । वक्ष्यामि राक्षसं क्रूरं तं विप्राः शृणुतादरात् । यथा स राक्षसो जातो मुनीनां शापवैभवात्

ສີຣີສູຕະກ່າວວ່າ: “ໂອ ວິປຣາທັງຫຼາຍ, ຂ້າຈະພັນນາຣາກສະສາຜູ້ໂຫດຮ້າຍນັ້ນ; ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ—ວ່າມັນເກີດຂຶ້ນແນວໃດ ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງຄຳສາບຂອງມຸນີທັງຫຼາຍ.”

Verse 3

पुरा कैलासशिखरे हालास्ये शिवमंदिरे । चतुर्विशतिसाहस्रा मुनयो ब्रह्मवादिनः

ໃນກາລກ່ອນ ທີ່ຍອດເຂົາໄກລາສ, ໃນຮາລາສະຍະ ພາຍໃນວິຫານຂອງພະສິວະ, ມີມຸນີ 24,000 ອົງ—ຜູ້ປະກາດພຣະພຣະຫມັນ (ສັດທຳອັນສັກສິດ).

Verse 4

वसिष्ठात्रिमुखाः सर्वे शिवभक्ता महौजसः । भस्मोद्धूलितसर्वांगास्त्रिपुंड्रांकितमस्तकाः

ມີວະສິດຖະ ແລະ ອະຕຣິ ເປັນຜູ້ນຳ ທຸກອົງລ້ວນເປັນສິວະພັກຕະ ມີພະລັງຈິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ທົ່ວກາຍທາດ້ວຍວິພູຕິ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ແລະທີ່ໜ້າຜາກມີຕຣິປຸນດຣະ ສາມເສັ້ນປະທັບໄວ້.

Verse 5

रुद्राक्ष मालाभरणाः पंचाक्षरजपे रताः । हालास्यनाथं भूतेशं चंद्रचूडमुमापतिम्

ພວກເຂົານຸ່ງຫົວສາຍຮຸດຣາກະສະ ແລະເຄື່ອງປະດັບ ມຸ່ງໝັ້ນໃນການຈະປະມະນຕຣາຫ້າພະຍາງ. ພວກເຂົານອບນ້ອມບູຊາ ຮາລາສະຍະນາຖ—ພູເຕຊະ, ພຣະສິວະຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົກກຸດ, ຄູ່ຄອງແຫ່ງອຸມາ—ດ້ວຍສັດທາ.

Verse 6

उपासांचक्रिरे मुक्त्यै मधुरापुरवासिनः । कदाचित्तत्र गंधर्वो विश्वावसुसुतो बली

ຊາວເມືອງມະທຸຣາ ປະກອບອຸປາສະນາເພື່ອຫາໂມກສະ. ຄັ້ງໜຶ່ງ ມີຄັນທະວະຜູ້ກ້າແຂງມາຮອດ—ເປັນບຸດຂອງ ວິສະວາວະສຸ.

Verse 7

दुर्द्दमोनाम विप्रेंद्रा विटगोष्ठीपरायणः । ललनाशतसंयुक्तो विवस्त्रः सलिलाशये

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ລາວຊື່ ດຸຣັດດະມະ ແລະຫມົກມຸ່ນໃນການສະໜຸກເສພະ. ຖືກລ້ອມດ້ວຍຍິງນັບຮ້ອຍ ລາວຫຼິ້ນຢ່າງເປືອຍກາຍໃນອ່າງນ້ຳ.

Verse 8

चिक्रीड स विवस्त्राभिः साकं युवतिभिर्मुदा । हालास्यनाथतीर्थं तद्वसिष्ठो मुनिभिः सह

ທີ່ຕີຣຖະ ຮາລາສະຍະນາຖ ນັ້ນ ລາວຫຼິ້ນຢ່າງຊື່ນບານກັບສາວໜຸ່ມທີ່ເປືອຍກາຍ. ໃນເວລານັ້ນ ວະສິດຖະ ມຸນີ ພ້ອມດ້ວຍພວກລິສີ ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນ.

Verse 9

माध्यंदिनं कर्तुमना ययौ शंकरमंदिरात् । तानृषीनवलोक्याथ रामास्ता भयकातराः

ເພື່ອຈະປະກອບພິທີກາງວັນ ລາວອອກຈາກວິຫານຂອງ ສັງກະຣະ. ແຕ່ເມື່ອຍິງເຫຼົ່ານັ້ນເຫັນພວກລິສີ ກໍຕົກໃຈຫວາດຫວັນ ແລະກະວົນກະວາຍ.

Verse 10

वासांस्याच्छादयामासुर्दुर्द्दमो न तु साहसी । ततो वसिष्ठः कुपितः शशापैनं गत त्रपम्

ບັນດານາງທັງຫຼາຍໄດ້ຮີບຮ້ອນປົກຄຸມເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນ ແຕ່ ດຸຣດະມະ ຜູ້ໄຮ້ຄວາມອາຍ ບໍ່ໄດ້ສຳລວມ. ເມື່ອນັ້ນ ວະສິດຖະ ໂກດ ເຫັນວ່າເຂົາສູນຄວາມລະອາຍ ແລ້ວຈຶ່ງສາບແຊ່ງເຂົາ

Verse 11

वसिष्ठ उवाच । यस्माद्दुर्दम गंधर्व दृष्ट्वास्मांल्लज्जया त्वया । वासो नाच्छादितं शीघ्रं याहि राक्षसतां ततः

ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ດຸຣດະມະ ຄັນທັຣວະ! ເມື່ອເຫັນພວກເຮົາ ເຈົ້າບໍ່ຮີບປົກຄຸມຕົນດ້ວຍຄວາມລະອາຍ; ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງໄປຈາກນີ້ ເຂົ້າສູ່ສະພາບເປັນຣາກສະ”

Verse 12

इत्युक्त्वा ता स्त्रियः प्राह वसिष्ठो मुनिपुंगवः । यस्मादाच्छादितं वस्त्रं दृष्ट्वास्मांल्ललनोत्तमाः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ວະສິດຖະ ຜູ້ເປັນຍອດໃນຫມູ່ມຸນີ ໄດ້ກ່າວກັບນາງທັງຫຼາຍວ່າ: “ໂອ ນາງຜູ້ປະເສີດ! ເມື່ອເຫັນພວກເຮົາ ພວກເຈົ້າໄດ້ປົກຄຸມເຄື່ອງນຸ່ງ…”

Verse 13

ततो न युष्माञ्छपिष्यामि गन्छध्वं त्रिदिवं ततः । एवमुक्ता वसिष्ठेन रामाः प्रांजलयस्तदा

“ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ສາບແຊ່ງພວກເຈົ້າ; ຈົ່ງໄປຈາກນີ້ສູ່ ຕຣິດິວະ ແດນສະຫວັນ” ເມື່ອວະສິດຖະກ່າວດັ່ງນີ້ ນາງຜູ້ງາມທັງຫຼາຍກໍຢືນດ້ວຍມືພະນົມ

Verse 14

प्रणिपत्य वसिष्ठं तं भक्तिनम्रेण चेतसा । मुनिमंडलमध्ये तं वसिष्ठमिदमब्रुवन्

ດ້ວຍໃຈທີ່ນອບນ້ອມດ້ວຍພັກຕິ ພວກນາງໄດ້ກາບນົບວະສິດຖະ. ໃນກາງວົງມຸນີ ພວກນາງໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ວະສິດຖະນັ້ນ

Verse 15

रामा ऊचुः । भगवन्सर्वधर्मज्ञ चतुरानननंदन । दयासिंधोऽवलोक्यास्मान्न कोपं कर्तुमर्हसि

ນາງທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ຮູ້ທັງປວງແຫ່ງທຳ, ໂອ ບຸດແຫ່ງພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີສີ່ໜ້າ; ໂອ ມະຫາສະມຸດແຫ່ງເມດຕາ ເມື່ອທອດພຣະເນດເຫັນພວກເຮົາແລ້ວ ຂໍຢ່າກຣິ້ວເລີຍ”

Verse 16

पतिरेवहि नारीणां भूषणं परमुच्यते । पतिहीना तु या नारी शतपुत्रापि सा मुने

“ແທ້ຈິງ ສຳລັບນາງທັງຫຼາຍ ຜົວເທົ່ານັ້ນແມ່ນເຄື່ອງປະດັບອັນສູງສຸດ. ແຕ່ນາງໃດທີ່ບໍ່ມີຜົວ ໂອ ມຸນີ ແມ່ນຈະມີລູກຊາຍຮ້ອຍຄົນກໍຍັງຖືວ່າຂາດພອງ”

Verse 17

विधवेत्युच्यते लोके तत्स्त्रीणां मरणं स्मृतम् । तत्प्रसादं कुरु मुने पत्यावस्माक मादरात्

“ໃນໂລກ ນາງນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ແມ່ໝ້າຍ’; ແລະນັ້ນຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນດັ່ງ ‘ຄວາມຕາຍ’ ສຳລັບສະຕຣີ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ ຂໍໃຫ້ທ່ານປະທານພຣະກະລຸນາ ເພື່ອເກຍດແກ່ຜົວຂອງພວກເຮົາ”

Verse 19

एकोऽपराधः क्षंतव्यो मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः । क्षमां कुरु दयासिंधो युष्मच्छिष्येऽत्र दुर्दमे

“ຄວາມຜິດພຽງໜຶ່ງ ຄວນໄດ້ຮັບການອະໄພໂດຍມຸນີຜູ້ເຫັນສັດຈະ. ໂອ ມະຫາສະມຸດແຫ່ງເມດຕາ ຂໍຈົ່ງປະທານອະໄພໃນທີ່ນີ້ແກ່ ດຸຣະດະມະ ຜູ້ເປັນສິດຂອງທ່ານ ຜູ້ປຣາບຍາກ”

Verse 20

न मे स्याद्वचनं मिथ्या कदाचिदपि सुभ्रुवः । उपायं वः प्रवक्ष्यामि शृणुध्वं श्रद्धया सह

“ໂອ ຜູ້ມີຄິ້ວງາມ ຄຳຂອງເຮົາບໍ່ເຄີຍເປັນເທັດໃນການໃດໆ. ແຕ່ເຮົາຈະບອກວິທີໜຶ່ງໃຫ້ພວກເຈົ້າ; ຈົ່ງຟັງດ້ວຍສັດທາ”

Verse 21

षोडशाब्दावधिः शापो भर्तुर्वो भविता ध्रुवम् । षोडशाब्दावधौ चैष दुर्दमो राक्षसाकृतिः

ຕະຫຼອດສິບຫົກປີ ຄຳສາບນີ້ເຫນືອຜົວຂອງພວກເຈົ້າຈະດຳລົງຢູ່ແນ່ນອນ। ໃນຊ່ວງສິບຫົກປີນັ້ນ ດຸຣດະມະນີ້ຈະຖືຮູບເປັນຣາກສະສະ।

Verse 22

यदृच्छयाचक्र तीर्थं गमिष्यति सुरांगनाः । आस्ते तत्र महायोगी गालवो विष्णुतत्परः

ໂດຍບັງເອີນ ໂອ ນາງຟ້າທັງຫຼາຍ ລາວຈະໄປຫາ ຈັກຣະຕີຣຖະ। ທີ່ນັ້ນມີມະຫາໂຍຄີ ກາລະວະ ຜູ້ອຸທິດໃຈທັງປວງແດ່ພຣະວິດສະນຸ।

Verse 23

भक्ष्यार्थं तं मुनिं सोऽयं राक्षसोभिगमिष्यति । ततो गालवरक्षार्थं प्रेरितं चक्रमुत्तमम्

ເພື່ອຈະກິນມຸນີນັ້ນ ຣາກສະສະນີ້ຈະເຂົ້າໄປໃກ້ລາວ। ແລ້ວເພື່ອປົກປ້ອງກາລະວະ ຈັກຣະອັນສູງສຸດຈະຖືກຂັບເຄື່ອນໃຫ້ໝຸນໄປ।

Verse 24

विष्णुनास्य शिरो रामा हरिष्यति न संशयः । ततः स्वरूपमासाद्य शापान्मुक्तः सुदुर्दमः

ໂອ ຣາມາທັງຫຼາຍ ພຣະວິດສະນຸຈະຕັດສະໂຫຼກຂອງມັນແນ່ນອນ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ। ແລ້ວສຸດຸຣດະມະຈະໄດ້ຄືນຮູບແທ້ ແລະພົ້ນຈາກຄຳສາບ।

Verse 25

पतिर्वस्त्रिदिवं भूयो गंतास्त्यत्र न संशयः । ततस्त्रिदिवमासाद्य दुर्द्दमोऽयं पतिर्हि वः

ຜົວຂອງພວກເຈົ້າຈະໄປສູ່ ຕຣິດິວະ (ແດນສະຫວັນ) ອີກຄັ້ງ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ। ເມື່ອຮອດສະຫວັນແລ້ວ ດຸຣດະມະນີ້ແຫຼະຈະເປັນຜົວຂອງພວກເຈົ້າດັ່ງເກົ່າແທ້ໆ।

Verse 26

रमयिष्यति सुन्दर्यो युष्मान्सुन्दरवेषभृत् । श्रीसूत उवाच । इत्युक्त्वा तु वसिष्ठस्ता दुर्दमस्य वरांगनाः

“ຜູ້ນັ້ນຜູ້ສວມອາພອນງາມສົດ ຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າ—ໂອ ນາງງາມ—ຊື່ນບານ” ພຣະສີສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ວະສິດຖະໄດ້ກ່າວກັບນາງຜູ້ປະເສີດຂອງດຸຣດະມະ

Verse 27

स्वाश्रमं प्रययौ तूर्णं हालास्येश्वरभक्तिमान् । अथ रामास्तमालिंग्य दुर्द्दमं पतिमातुराः

ເພາະເປັນຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ ຫາລາສເຢສະວະຣະ ລາວຈຶ່ງຮີບໄປຫາອາສຣົມຂອງຕົນ. ແລ້ວນາງຣາມາທັງຫຼາຍຜູ້ທຸກໃຈ ໄດ້ກອດສາມີຂອງນາງ ຄື ດຸຣດະມະ

Verse 28

रुरुदुः शोकसंविग्ना दुःखसागरमध्यगाः प्र । पश्यंतीषु तास्वेव दुर्दमो राक्षसोऽभवत्

ນາງທັງຫຼາຍຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມໂສກສະທ້ານ ດັ່ງຈົມຢູ່ກາງທະເລແຫ່ງຄວາມທຸກ. ໃນຂະນະທີ່ນາງຈ້ອງມອງຢູ່ນັ້ນເອງ ດຸຣດະມະກໍກາຍເປັນຣາກສະສະ

Verse 29

महादंष्ट्रो महाकायो रक्तश्मश्रुशिरोरुहः । तं दृष्ट्वा भयसंविग्ना जग्मू रामास्त्रिविष्टपम्

ມີເຂົ້ວໃຫຍ່ ກາຍໃຫຍ່ມະຫາສານ ມີໜວດແລະຜົມສີແດງ—ເມື່ອເຫັນເຂົາ ນາງຣາມາທັງຫຼາຍສັ່ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແລ້ວໄປສູ່ ຕຣິວິສະຕະປະ (ສະຫວັນ)

Verse 30

ततो राक्षसवेषोऽयं दुर्दमो भैरवाकृतिः । भक्षयन्प्राणिनः सर्वान्देशाद्देशं वनाद्वनम्

ຈາກນັ້ນ ດຸຣດະມະໃນຮູບຮ່າງຣາກສະສະ ມີສັນຖານນ່າຢ້ານດຸດດັ່ງ ໄພຣະວະ ໄດ້ກິນກືນສັດມີຊີວິດທັງປວງ ເດີນພະເນຈອນຈາກແດນສູ່ແດນ ຈາກປ່າສູ່ປ່າ

Verse 31

भ्रमन्न निलवेगोऽसौ धर्मतीर्थं ततो ययौ । एवं षोडशवर्षाणि भ्रमतोऽस्य ययुस्तदा

ດັ່ງນັ້ນ ນີລະເວກະ ຜູ້ເລ່ລອນໄປມາຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ຈຶ່ງເດີນທາງໄປຍັງ ທຳມະຕີຣຖະ. ເມື່ອລາວເລ່ລອນໄປເຊັ່ນນີ້ ເວລາສິບຫົກປີກໍຜ່ານພົ້ນໄປ.

Verse 32

ततस्तु षोडशाब्दांते राक्षसोयं मुनीश्वराः । भक्षितुं गालवमुनिं धर्मतीर्थनिवासिनम्

ຈາກນັ້ນ ເມື່ອຄົບສິບຫົກປີ ໂອ້ຍອດແຫ່ງລືສີ ຮາກສົດຕົນນີ້ກໍໄດ້ອອກເດີນທາງເພື່ອໄປກິນພຣະກາລະວະມຸນີ ຜູ້ພຳນັກຢູ່ທີ່ທຳມະຕີຣຖະ.

Verse 33

उपाद्रवद्वायुवेगः सचास्तौषीज्जनार्दनम् । गालवेन स्तुतो विष्णुस्तदा चक्रमचोदयत्

ວາຍຸເວກະພຸ່ງເຂົ້າມາໂຈມຕີ ແລະລາວກໍສັນລະເສີນພຣະຈະນາຣທະນະ. ຈາກນັ້ນພຣະວິຊະນຸ ຜູ້ເຊິ່ງພຣະກາລະວະສັນລະເສີນ ກໍຊົງປ່ອຍຈັກຂອງພຣະອົງ.

Verse 34

रक्षितुं गाल वमुनिं राक्षसेन प्रपीडितम् । अथागत्य हरेश्चक्रं राक्षसस्य शिरोऽहरत्

ເພື່ອປົກປ້ອງພຣະກາລະວະມຸນີ ຜູ້ຖືກຮາກສົດຂົ່ມເຫັງ ຈັກຂອງພຣະຫະຣິຈຶ່ງມາທີ່ນັ້ນ ແລະຕັດຫົວຂອງຮາກສົດນັ້ນຂາດ.

Verse 35

ततोऽयं राक्षसं देहं त्यक्त्वा दिव्यकलेवरः । विमानवरमारुह्य दुर्दमः पुष्पवर्षितः

ຈາກນັ້ນ ເມື່ອລະຖິ້ມຮ່າງຮາກສົດນັ້ນແລ້ວ ລາວກໍໄດ້ຮັບຮ່າງທິບ. ທຸຣະທະມະຂຶ້ນຂີ່ວິມານອັນປະເສີດ ທ່າມກາງສາຍຝົນແຫ່ງດອກໄມ້ທີ່ໂຮຍລົງມາ.

Verse 36

प्रांजलिः प्रणतो भूत्वा ववन्दे तं सुदर्शनम् । तुष्टाव श्रुतिरम्याभिर्वाग्भिरग्र्याभिरादरात्

ລາວປະນົມມື ແລະກົ້ມກາບ ນະມັດສະການແດ່ພຣະສຸດັຣຊະນະນັ້ນ. ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ລາວສັນລະເສີນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນສູງສົ່ງ ໄພເພາະແກ່ການຟັງ.

Verse 37

दुर्दम उवाच । सुदर्शन नमस्तेऽस्तु विष्णुहस्तैकभूषण । नमस्तेऽसुरसंहर्त्रे सहस्रादित्यतेजसे

ດຸຣດະມະກ່າວວ່າ: “ນະມັດສະການແດ່ພຣະສຸດັຣຊະນະ ຜູ້ເປັນເຄື່ອງປະດັບອັນດຽວໃນພຣະຫັດຂອງພຣະວິດສະນຸ. ນະມັດສະການແດ່ຜູ້ປາບອະສຸຣ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງພັນດວງອາທິດ.”

Verse 38

कृपालेशेन भवतस्त्यक्त्वाहं राक्षसीं तनुम् । स्वरूपमभजं विष्णोश्चक्रायुध नमोऽस्तु ते

“ດ້ວຍເພີຍເສດໜຶ່ງແຫ່ງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລະທິ້ງກາຍຣາກສະສະ ແລະກັບຄືນສູ່ສະພາບແທ້ຂອງຕົນ. ໂອ ຈັກຣາຍຸດຂອງພຣະວິດສະນຸ ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ.”

Verse 39

अनुजानीहि मां गन्तुं त्रिदिवं विष्णुवल्लभ । भार्या मे परिशोचंति विरहातुरचेतसः

“ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະວິດສະນຸ ຂໍໂປຣດອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄປສູ່ຕຣິດິວະ (ສະຫວັນ). ພັນລະຍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າມີໃຈທຸກທ້ອນເນື່ອງຈາກການພັດພາກ ກຳລັງໂສກເສົ້າຫາຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 40

त्वन्मनस्को भविष्यामि यावज्जीवं यथाह्यहम् । तथा कृपां कुरुष्व त्वं मयि चक्र नमोऽस्तु ते

“ຕາບໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງມີຊີວິດ ຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະໝັ້ນຢູ່ແຕ່ພຣະອົງຜູ້ດຽວ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະຈັກຣາ ຂໍໂປຣດເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ.”

Verse 41

एवं स्तुतं विष्णुचक्रं दुर्दमेन सभक्तिकम् । अनुजग्राह सहसा तथास्त्विति मुनीश्वराः

ດັ່ງນັ້ນ ດຸຣດະມະໄດ້ສັນລະເສີນຈັກຣະຂອງພຣະວິສນຸດ້ວຍພັກຕິ; ຈັກຣະນັ້ນກໍໂປດປານທັນທີ ແລະກ່າວວ່າ “ຕະຖາສະຕຸ—ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ।

Verse 42

चक्रायुधाभ्यनुज्ञातो दुर्दमो गालवं मुनिम् । प्रणम्य तेनानुज्ञातो गन्धर्वस्त्रिदिवं ययौ

ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກ ຈັກຣາຍຸດ ແລ້ວ ດຸຣດະມະໄດ້ກາບນົບມຸນີ ກາລະວະ; ແລະເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກທ່ານອີກ ກັນທັຣວະນັ້ນກໍໄປສູ່ ຕຣິດິວ (ສະຫວັນ)។

Verse 43

दुर्दमे तु गते स्वर्गं गालवो मुनिपुंगवः । स चक्रं प्रार्थयामास विष्ण्वायुधमनुत्तमम्

ເມື່ອດຸຣດະມະໄປສູ່ສະຫວັນແລ້ວ ກາລະວະ ຜູ້ເປັນຍອດໃນຫມູ່ມຸນີ ໄດ້ອ້ອນວອນຕໍ່ອາວຸດອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ຂອງພຣະວິສນຸ ຄື ຈັກຣະທິບນັ້ນ।

Verse 44

चक्रायुध नमामि त्वां महासुरविमर्द्दन । देवीपट्टण पर्यंते धर्मतीर्थे ह्यनुत्तमे

ໂອ ຈັກຣາຍຸດ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມທ່ານ ຜູ້ປະຫານອະສຸຣະໃຫຍ່. ຂໍທ່ານສະຖິດຢູ່ໃນ ທັມມະຕີຣະຖະ ອັນຍອດຢ້ຽມນີ້ ຈົນເຖິງແດນຂອບເຂດແຫ່ງ ເທວີປັດຕະນະ।

Verse 45

सन्निधानं कुरुष्व त्वं सर्वपापविनाशनम् । त्वत्सन्निधानात्सर्वेषां स्नातानां पापिनामिह

ຂໍທ່ານຈົ່ງສ້າງສັນນິທານຂອງທ່ານໃນທີ່ນີ້ ເພື່ອທຳລາຍບາບທັງປວງ; ເພາະດ້ວຍສັນນິທານຂອງທ່ານ ຜູ້ມີບາບທີ່ອາບນ້ຳຢູ່ນີ້ກໍພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງໂທດໄດ້।

Verse 46

पापनाशं कुरुष्व त्वं मोक्षं च कुरु शाश्वतम् । चक्रतीर्थमिति ख्यातिं लोकस्य परिकल्पय

ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ທ່ານທຳລາຍບາບທັງປວງ ແລະປະທານໂມກສະອັນນິລັນດອນດ້ວຍ ຂໍໃຫ້ສະຖານທີ່ນີ້ໂດງດັງໃນນາມ ‘ຈັກຣະຕີຣຖ’

Verse 47

त्वत्सन्निधानादत्रत्यमुनीनां भयनाशनम् । इतः परं भवत्वार्य चक्रायुध नमोऽस्तु ते

ໂດຍການປະທັບຢູ່ຂອງທ່ານ ຂໍໃຫ້ຄວາມຢ້ານກົວຂອງມຸນີຜູ້ພຳນັກຢູ່ນີ້ຈົ່ງສິ້ນໄປ ຈາກນີ້ໄປຂໍໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ໂອ ຈັກຣາຍຸດຜູ້ສູງສົ່ງ ຂໍນະມັດສະການແດ່ທ່ານ

Verse 48

भूतप्रेतपिशाचेभ्यो भयं मा भवतु प्रभो । इति संप्रार्थितं चक्रं गालवेन मुनीश्वराः

“ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍຢ່າໃຫ້ມີຄວາມຢ້ານກົວຈາກ ພູຕ ເປຣຕ ແລະ ປິສາດ” ດັ່ງນີ້ ກາລະວະໄດ້ອ້ອນວອນຈັກຣະດ້ວຍໃຈຈິງ ໂອ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່

Verse 49

तथैवा स्त्विति सम्भाष्य तस्मिंस्तीर्थे तिरोहितम् । श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितो विप्रा राक्षसस्स भवो मया

ເວົ້າວ່າ “ໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລ້ວ ຈັກຣະນັ້ນກໍອັນຕະທານໄປໃນຕີຣຖະນັ້ນເອງ ພຣະສີສູຕະກ່າວວ່າ: ໂອ ວິປຣາທັງຫຼາຍ ຂ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງແລ້ວເຖິງກຳເນີດຂອງຣາກສະນັ້ນ

Verse 50

माहात्म्यं चक्र तीर्थस्य कथितं च मलापहम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवो भुवि

ມະຫິມາແຫ່ງ ຈັກຣະຕີຣຖ ຜູ້ກຳຈັດມົນທິນ ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ແລ້ວ ຜູ້ໃດໄດ້ຟັງ ມະນຸດໃນໂລກຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ

Verse 51

ऋषय ऊचुः । व्यासशिष्य महाप्राज्ञ सूत पौराणिकोत्तम । आरभ्य दर्भशयनमादेवीपत्तनावधि

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: “ໂອ ສູຕະ ສິດຂອງພຣະວະຍາສະ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ແລະເປັນຜູ້ເລົ່າປຸຣານະອັນຍອດ—ຂໍໃຫ້ເລົ່າເລື່ອງສັກສິດ ຈາກ ດັຣພະຊະຍະນະ ຫາ ເທວີປັດຕະນະ.”

Verse 52

बहुव्यायामसंयुक्तं चक्रतीर्थमनुत्तमम् । ययौ विच्छिन्नतां मध्ये कथं कथय सांप्रतम्

“ຈັກກະຕີຣຖະອັນຍອດຢ່າງ ທີ່ຜູກພັນກັບຄວາມພາກພຽນອັນໃຫຍ່ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຂາດຕອນກາງ? ຂໍໃຫ້ເລົ່າໃຫ້ພວກເຮົາຟັງໃນບັດນີ້.”

Verse 53

एनं मनसि तिष्ठन्तं संशयं छेत्तुमर्हसि । श्रीसूत उवाच । पुरा हि पर्वताः सर्वे जातपक्षा मनोजवाः

“ຄວາມສົງໄສທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນໃຈພວກເຮົາ ທ່ານຄວນຕັດມັນໃຫ້ຂາດ.” ສີຣີສູຕະກ່າວວ່າ: “ໃນກາລກ່ອນ ພູເຂົາທັງປວງໄດ້ງອກປີກ ແລະເຄື່ອນໄປໄວດັ່ງຄວາມຄິດ.”

Verse 54

पर्यंतपर्वतै सार्द्धं चेरुराकाशमार्गगाः । नगरेषु च राष्ट्रेषु ग्रामेषु च वनेषु च

ພ້ອມກັບແນວພູເຂົາຊາຍແດນ ພວກມັນໄດ້ທ່ອງໄປຕາມເສັ້ນທາງແຫ່ງຟ້າ—ເຫນືອເມືອງ ເຫນືອອານາຈັກ ເຫນືອບ້ານ ແລະເຫນືອປ່າໄມ້ດ້ວຍ.

Verse 55

आप्लुत्याप्लुत्य तिष्ठंति पर्वताः सर्वतो भुवि । आक्रम्याक्रम्य तिष्ठंति यत्रयत्र महीधराः

ພູເຂົາທັງຫຼາຍໂດດຂຶ້ນແລ້ວໂດດຂຶ້ນອີກ ຈຶ່ງຕັ້ງຢູ່ທົ່ວພື້ນພິພົບ; ທີ່ໃດທີ່ບັນດາຜູ້ທົງແຜ່ນດິນນັ້ນກົດທັບຊ້ຳໆແລ້ວຢຸດ ພວກມັນກໍພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນຕາມປາຖະໜາ.

Verse 56

तत्रतत्र नरा गावस्तथान्ये प्राणिसंचयाः । मरणं सहसा प्रापुः पीड्यमाना महीधरैः

ທີ່ນັ້ນທີ່ນີ້ ມະນຸດ ງົວ ແລະຝູງສັດມີຊີວິດອື່ນໆ ຖືກພູເຂົາກົດທັບແລະບີບຄັ້ນ ຈຶ່ງພົບຄວາມຕາຍຢ່າງກະທັນຫັນ।

Verse 57

ब्राह्मणादिषु वर्णेषु नष्टेषु समनन्तरम् । यज्ञाद्यभावात्सहसा देवता व्यसनं ययुः

ເມື່ອວັນນະທັງຫຼາຍເລີ່ມດ້ວຍພຣາຫມັນຖືກທຳລາຍ ໃນທັນທີ—ເນື່ອງຈາກຍັດຍະ ແລະພິທີກຳທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຂາດຫາຍ—ເທວະທັງຫຼາຍກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກ।

Verse 58

तत इन्द्रो महाक्रुद्धो वज्रमादाय वेगवान् । चिच्छेद सहसा पक्षान्पर्वतानां तरस्विनाम्

ແລ້ວພຣະອິນທຣ໌ໂກດແຄ້ນຢ່າງໃຫຍ່ ຖືວັຊຣະດ້ວຍຄວາມໄວ ແລະຕັດຂາດປີກຂອງພູເຂົາຜູ້ມີພະລັງທັງຫຼາຍໃນທັນທີ।

Verse 59

छिद्यमानच्छदाः सर्वे वासवेन महीधराः । अनन्यशरणा भूत्वा समुद्रं प्राविशन्भयात्

ເມື່ອປີກຂອງພູເຂົາທັງຫຼາຍກຳລັງຖືກວາສະວະ (ພຣະອິນທຣ໌) ຕັດ ພູເຂົາທັງປວງບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງອື່ນ ຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ມະຫາສະໝຸດດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ।

Verse 60

अचलेषु च सर्वेषु पतत्सु लवणार्णवे । निपेतुरर्णवभ्रांत्या चक्रतीर्थेपि केचन

ແລະເມື່ອພູເຂົາທັງປວງກຳລັງຕົກລົງສູ່ລະວະນານະວະ (ທະເລເຄັມ) ບາງລູກ—ເພາະເຂົ້າໃຈຜິດວ່າເປັນທະເລ—ກໍຕົກລົງໃນຈັກຣະຕີຣະຖະ (Cakratīrtha) ດ້ວຍ।

Verse 61

पतितैः पर्वतैस्तैस्तु मध्यतः पूरितोदरम् । चक्रतीर्थं महापुण्यं मध्ये विच्छेदमाययौ

ເນື່ອງຈາກພູເຂົາທີ່ລົ້ມຕົກເຫຼົ່ານັ້ນ ຮູຮ່ອງກາງຖືກເຕີມເຕັມ. ດັ່ງນັ້ນ ຈັກຣະຕີຣະຖະອັນມີບຸນຍິ່ງ ຈຶ່ງມີຮອຍແຍກຢູ່ກາງ.

Verse 62

यदृच्छया महाशैलाः पार्श्वयोस्तत्र नापतन् । अतो वै दर्भशयने तथा देवीपुरेऽपि च

ໂດຍໂຊກດີ ຫີນໃຫຍ່ໆ ບໍ່ໄດ້ຕົກລົງໃສ່ສອງຂ້າງທີ່ນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ທີ່ດັຣພະຊະຍະນ ແລະທີ່ເທວີປຸຣະດ້ວຍ ຈຶ່ງມີການລະລຶກ/ຊີ້ບອກເລື່ອງນີ້.

Verse 63

विच्छिन्नमध्यं तद्द्वेधा विभक्तमिव दृश्यते । मध्यतः पतितैः शैलैश्चक्रतीर्थं स्थलीकृतम्

ກາງຂອງມັນທີ່ຖືກຕັດ ປານດັ່ງແບ່ງເປັນສອງສ່ວນ. ແລະເນື່ອງຈາກຫີນທີ່ຕົກລົງກາງນັ້ນ ຈັກຣະຕີຣະຖະຈຶ່ງກາຍເປັນພື້ນດິນແນ່ນຫນາ.

Verse 64

श्रीसूत उवाच । युष्माकमेवं कथितं मुनीन्द्रा यन्मध्यतस्तीर्थमिदं स्थली कृतम् । यथा महीध्राः सहसा बिडौजसा विच्छिन्नपक्षा इह पेतुरुन्नताः

ສີຣີສູຕະກ່າວວ່າ: “ໂອ ທ່ານມຸນີຜູ້ເປັນໃຫຍ່! ທ່ານທັງຫຼາຍໄດ້ພັນລະນາແລ້ວວ່າ ຕີຣະຖະນີ້ກາງກາຍເປັນພື້ນດິນແນວໃດ—ວ່າພູສູງໆ ຕົກລົງທີ່ນີ້ຢ່າງກະທັນຫັນ ເມື່ອປີກຖືກຜູ້ມີ຤ິດທິ໌ຕັດຂາດ”