Adhyaya 8

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भगवन्सूतसर्वज्ञ कृष्णद्वैपायनप्रिय । त्वन्मुखाद्वै कथाः श्रुत्वा श्रोत्रकामृतवर्षिणीः

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: ໂອ ພະສູຕະຜູ້ເປັນພະພະວານ ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງ ກຣິດສະນະ-ທະໄວປາຍະນະ (ວະຍາສະ)! ເມື່ອໄດ້ຟັງຈາກປາກຂອງທ່ານ ນິທານທີ່ໂປຣຍນ້ຳອະມຣິຕະລົງໃສ່ຫູ,

Verse 2

तृप्तिर्न जायतेऽस्माकं त्वद्वचोमृतपायिनाम् । अतः शुश्रूषमाणानां भूयो ब्रूहि कथाः शुभाः

ພວກເຮົາບໍ່ເກີດຄວາມອິ່ມໃຈ ເພາະພວກເຮົາດື່ມນ້ຳອະມຣິຕະແຫ່ງວາຈາຂອງທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນ ສໍາລັບພວກເຮົາຜູ້ປາຖະໜາຟັງ ຂໍໃຫ້ທ່ານເລົ່າກະຖາອັນເປັນມົງຄຸນອີກເທື່ອ.

Verse 3

वेतालवरदंनाम चक्रतीर्थस्य दक्षिणे । तीर्थमस्ति महापुण्यमित्यवादीद्भवान्पुरा

ໃນກ່ອນນັ້ນ ທ່ານເຄີຍກ່າວວ່າ “ທາງທິດໃຕ້ຂອງ ຈັກຣະຕີຣຖະ ມີຕີຣຖະອັນມີບຸນຍິ່ງ ຊື່ ເວຕາລະວະຣະດ”។

Verse 4

वेतालवरदाभिख्या तीर्थस्यास्यागता कथम् । किंप्रभावं च तत्तीर्थमेतन्नो वक्तुमर्हसि

ຕີຣຖະນີ້ໄດ້ຮັບນາມ ‘ເວຕາລະວະຣະດ’ ແນວໃດ? ແລະອານຸພາບກັບມະຫິມາພິເສດຂອງສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນແມ່ນຫຍັງ? ຂໍໃຫ້ທ່ານກ່າວໃຫ້ພວກເຮົາຟັງເຖີດ

Verse 5

श्रीसूत उवाच । साधुपृष्टं हि युष्माभिरतिगुह्यं मुनीश्वराः । शृणुध्वं मनसा सार्द्धं ब्रवीम्यत्यद्भुतां कथाम्

ພຣະສີສູຕະກ່າວວ່າ: “ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍ ທ່ານຖາມໄດ້ດີ—ນີ້ແມ່ນເລື່ອງລັບລຶກຍິ່ງ. ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈຈົດຈໍ່; ຂ້າຈະເລົ່າກະທາອັນນ່າອັດສະຈັນ”

Verse 6

पामरा अपि मोदन्ते यां वै श्रुत्वा कथां शुभाम् । कथा चेयं महापुण्या पुरा कैलासपर्वते

ແມ່ນແຕ່ຄົນຫຍາບກໍຍິນດີເມື່ອໄດ້ຟັງກະທາອັນມົງຄຸນນີ້. ກະທານີ້ມີບຸນຍິ່ງນັກ ເຄີຍຖືກກ່າວໄວ້ໃນກ່ອນ ທີ່ພູເຂົາໄກລາສ

Verse 7

केलिकालेषु पावत्यै शंभुना कथिता द्विजाः । तां ब्रवीमि कथामेनामत्यद्भुततरां हि वः

ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງທັງຫຼາຍ ໃນຍາມແຫ່ງລີລາທິບພະ ພຣະສັມພູໄດ້ເລົ່າກະທານີ້ໃຫ້ພຣະນາງປາຣະວະຕີຟັງ. ກະທາອັນນ່າອັດສະຈັນນັ້ນ ຂ້າຈະເລົ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງບັດນີ້

Verse 8

पुरा हि गालवोनाम महर्षिः सत्यवाक्छुचिः । चिंतयानः परं ब्रह्म तपस्तेपे निजाश्रमे

ໃນກາລກ່ອນ ມີມະຫາຣິສີນາມ ກາລະວະ ຜູ້ເວົ້າຄວາມຈິງ ແລະ ບໍລິສຸດ. ທ່ານເພ່ງພິຈາລະນາພຣະພຣະຫມັນອັນສູງສຸດ ແລະ ບໍາເນີນຕະປະຢູ່ໃນອາສຣົມຂອງຕົນ.

Verse 9

तस्य कन्या महाभागा रूपयौवनशालिनी । नाम्ना कांतिमती बाला व्यचरत्पितुरंतिके

ທ່ານມີທິດາຜູ້ມີບຸນຫຼາຍ ງາມດ້ວຍຮູບໂສມແລະວັຍໜຸ່ມ. ນາງນາມ ການຕິມະຕີ ເປັນສາວນ້ອຍຢູ່ໃກ້ພໍ່ ຄອຍປະຄອງຮັບໃຊ້.

Verse 10

आहरंती च पुष्पाणि बल्यर्थं तस्य वै मुनेः । वेदिसंमार्जनादीनि समिदाहरणानि च

ນາງນໍາດອກໄມ້ມາເພື່ອຖວາຍບະລິແກ່ມຸນີນັ້ນ. ນາງຍັງກວາດຖູເວທີບູຊາ ແລະ ເກັບສະມິທາ ຄືໄມ້ເຊື້ອໄຟສໍາລັບພິທີກຳ.

Verse 11

कुर्वती पितरं बाला सम्यक्परिचचार ह । कदाचित्सा तु वल्यर्थं पुष्पाण्याहर्तुमुद्यता

ດັ່ງນັ້ນ ສາວນ້ອຍນັ້ນໄດ້ປະຄອງຮັບໃຊ້ພໍ່ຢ່າງຖືກຄວນ. ຄັ້ງໜຶ່ງ ນາງຕັ້ງໃຈຈະນໍາດອກໄມ້ໄປຖວາຍບະລິ ຈຶ່ງອອກໄປເກັບດອກໄມ້.

Verse 12

तस्मिन्वने कांतिमती सुदूरमगमत्तदा । तत्र पुष्पाणि रम्याणि समाहृत्य च पेटके

ໃນປ່ານັ້ນ ການຕິມະຕີໄດ້ໄປໄກຫຼາຍ. ທີ່ນັ້ນນາງເກັບດອກໄມ້ອັນງາມ ແລ້ວນໍາໃສ່ກະຕ່າຂອງນາງ.

Verse 13

तूर्णं निववृते बाला पितृशुश्रूषणे रता । निवर्तमानां तां कन्यां विद्याधरकुमारकौ

ນາງສາວນ້ອຍຜູ້ອຸທິດໃຈຮັບໃຊ້ບິດາ ໄດ້ຫັນກັບຢ່າງວ່ອງໄວ। ເມື່ອນາງກຳລັງກັບນັ້ນ ເຈົ້າຊາຍວິທະຍາທອນສອງອົງໄດ້ເຫັນນາງ។

Verse 14

सुदर्शनसुकर्णाख्यौ विमानस्थौ ददर्शतुः । तां दृष्ट्वा गालवसुतां रूपयौवनशालिनीम्

ສຸດັດສະນະ ແລະ ສຸກັນນະ ຜູ້ນັ່ງຢູ່ໃນວິມານ ໄດ້ເຫັນນາງ។ ເມື່ອເຫັນທິດາຂອງຄາລະວະ ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມແລະວັຍໜຸ່ມ ໃຈກໍຖືກດຶງດູດ।

Verse 15

कामस्य पत्नीं ललितां रतिं मूर्तिमतीमिव । सुदर्शनाभिधो ज्येष्ठो विद्याधरकुमारकः

ນາງປານດັ່ງ ຣະຕີ ຊາຍາຜູ້ອ່ອນຊ້ອຍຂອງກາມະເທວ ປານວ່າມີຮູບກາຍປາກົດຈິງ। ເຈົ້າຊາຍວິທະຍາທອນອົງໃຫຍ່ມີນາມວ່າ ສຸດັດສະນະ।

Verse 16

हर्षसंफुल्लनयनश्चकमे काममोहितः । पूर्णचन्द्राननां तां वै वीक्षमाणो मुहुर्मुहुः

ດວງຕາຂອງເຂົາເບີກບານດ້ວຍຄວາມປິຕິ; ຖືກກາມະໂມຫະຄອບງຳ ເຂົາກໍຕົກໃນຄວາມຮັກ। ເຂົາຈ້ອງເບິ່ງໃບໜ້າດຸດຈັນເພັງນັ້ນ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ບໍ່ອາດລະສາຍຕາໄດ້।

Verse 17

तया रिरंसुकामोऽसौ विमानाग्रादवातरत् । तामुपेत्य मुनेः कन्यामित्युवाच सुदर्शनः

ເພາະປາຖະໜາຈະຮ່ວມຮື່ນຮົມກັບນາງ ເຂົາຈຶ່ງລົງຈາກສ່ວນໜ້າຂອງວິມານ। ເມື່ອເຂົາເຂົ້າໄປໃກ້ທິດາຂອງມຸນີ ສຸດັດສະນະຈຶ່ງກ່າວດັ່ງນີ້।

Verse 18

सुदर्शन उवाच । कासि भद्रे सुता कस्य रूपयौवनशालिनी । रूपमप्रतिमं ह्येतदाह्लादयति मे मनः

ສຸດັດສະນະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ນາງຜູ້ອ່ອນໂຍນ, ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະເປັນທິດາຂອງໃຜ—ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຄວາມງາມແລະວັຍໜຸ່ມ? ຮູບໂສມອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ນີ້ ຊ່າງເຮັດໃຫ້ໃຈຂ້າພະເຈົ້າຊື່ນບານແທ້”

Verse 19

त्वां दृष्ट्वा रतिसंकाशां बाधते मां मनोभवः । सुकण्ठनामधेयस्य विद्याधरपतेरहम्

“ເມື່ອເຫັນເຈົ້າຄ້າຍນາງຣະຕິ ມະໂນພະວະ—ເທວະແຫ່ງຄວາມຮັກ—ກໍທຳໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຮົ່ມເຜົາ. ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນບຸດຂອງເຈົ້າແຫ່ງວິທະຍາທອນ ນາມວ່າ ສຸກັນຖະ.”

Verse 20

आत्मजो रूपसंपन्नो नाम्ना चैव सुदर्शनः । प्रतिगृह्णीष्व मां भद्रे रक्ष मां करुणादृशा

“ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນບຸດຂອງທ່ານນັ້ນ ມີຮູບງາມພ້ອມ ແລະນາມຂ້າພະເຈົ້າກໍແມ່ນ ສຸດັດສະນະ. ໂອ ພັດເຣ, ຂໍໃຫ້ຮັບຂ້າພະເຈົ້າໄວ້; ຂໍໃຫ້ປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍສາຍຕາແຫ່ງເມດຕາ.”

Verse 21

भर्तारं मां समासाद्य सर्वान्भोगानवाप्स्यसि । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य विद्याधरसुतस्य सा

“ເມື່ອໄດ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນສາມີ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບສຸກແລະໂພກະທັງປວງ.” ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນຄຳຂອງບຸດວິທະຍາທອນນັ້ນ ນາງຈຶ່ງ (ຕອບ).

Verse 22

तदा कांतिमती वाक्यं धर्मयुक्तमभाषत । सुदर्शन महाभाग विद्याधरपतेः सुत

ໃນເວລານັ້ນ ການຕິມະຕີ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນສອດຄ່ອງກັບທຳມະວ່າ: “ໂອ ສຸດັດສະນະ, ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ບຸດແຫ່ງເຈົ້າວິທະຍາທອນ …”

Verse 23

आत्मजां मां विजानीहि गालवस्य महात्मनः । कन्या चाहमनूढास्मि पितृशु श्रूषणे रता

ຂໍໃຫ້ທ່ານຮູ້ເຖີດ ຂ້າເປັນທິດາຂອງມະຫາມຸນີ ກາລະວະ. ຂ້າເປັນກຸມາຣີຍັງບໍ່ໄດ້ແຕ່ງ ແລະອຸທິດໃຈຮັບໃຊ້ບິດາ.

Verse 24

बल्यर्थं हि पितुश्चाहं पुष्पाण्याहर्तुमागता । आहरंत्याश्च पुष्पाणि याम एको न्यवर्तत

ແທ້ຈິງແລ້ວ ຂ້າມາເກັບດອກໄມ້ເພື່ອບູຊາບະລິຂອງບິດາ; ແຕ່ໃນຂະນະເກັບດອກໄມ້ ເວລາໜຶ່ງຍາມກໍຜ່ານໄປແລ້ວ

Verse 25

मद्विलंबेन स मुनिर्देव तार्चनतत्परः । कोपं विधास्यते नूनं तपस्वी मुनिपुंगवः

ເນື່ອງຈາກຂ້າຊ້າ ມຸນີຜູ້ຖືຕະປະນັ້ນ—ເປັນຜູ້ຍິ່ງໃນຫມູ່ມຸນີ ແລະມຸ່ງໝັ້ນໃນອາຣະຈະນາແດ່ເທວະ—ຈະໂກດແນ່ນອນ

Verse 26

तच्छीघ्रमद्य गच्छामि पुष्पाण्यप्याहृतानि मे । कन्याश्च पितुराधीना न स्वतन्त्राः कदाचन

ດັ່ງນັ້ນມື້ນີ້ຂ້າຈະໄປໃຫ້ໄວ; ດອກໄມ້ກໍເກັບມາແລ້ວ. ກຸມາຣີຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງບິດາ—ບໍ່ເຄີຍເປັນເອກະລາດໃນການໃດເລີຍ

Verse 27

यदि मामिच्छति भवान्पितरं मम याचय । इति विद्याधरसुतमुक्त्वा कांतिमती तदा

ຖ້າທ່ານປາດຖະນາຂ້າ ຈົ່ງໄປຂໍຂ້າຈາກບິດາຂອງຂ້າ. ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແກ່ບຸດແຫ່ງວິທະຍາທະຣາແລ້ວ ການຕິມະຕີກໍຕຽມຈາກໄປ

Verse 28

पितुराशंकिता तूर्णमा श्रमं गन्तुमुद्यता । गच्छन्तीं तां समालोक्य विद्याधरकुमारकः

ເນື່ອງຈາກຢ້ານພໍ່ ນາງຈຶ່ງຮີບຮ້ອນຈະໄປຫາອາສຣົມ. ເມື່ອເຈົ້າຊາຍໜຸ່ມວິທະຍາທຣເຫັນນາງກຳລັງຈາກໄປ ກໍເກີດໃຈຈະລົງມື.

Verse 29

तूर्णं जग्राह केशेषु धावित्वा मदनार्दितः । अभ्येत्य निजकेशेषु गृह्णन्ते तं विलोक्य सा

ເຂົາຮີບພຸ່ງເຂົ້າໄປ ຖືກກາມຕັນຫາບີບຄັ້ນ ແລ້ວຈັບຜົມນາງໄວ້ທັນທີ. ເມື່ອນາງເຫັນເຂົາກຳຜົມຂອງນາງເອງ ນາງກໍຕົກໃຈຫວາດຫວັນ.

Verse 30

उच्चैश्चक्रंद सहसा कुररीव मुनेः सुता । अस्माद्विद्याधरसुताज्जनक त्राहि मां विभो

ທັນໃດນັ້ນ ລູກສາວຂອງມຸນີຮ້ອງດັງລັ່ນ ດຸດນົກກຸຣຣີ: “ພໍ່ເອີຍ, ໂອ້ຜູ້ມີ຤ິດທານ, ຂໍຊ່ວຍຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກລູກຊາຍວິທະຍາທຣນີ້!”

Verse 31

बलाद्गृह्णाति दुष्टात्मा विद्याधरसुतोऽद्य माम् । इत्थमुच्चैः प्रचुक्रोश स्वाश्रमान्नातिदूरतः

“ລູກຊາຍວິທະຍາທຣຜູ້ໃຈຊົ່ວນີ້ ກຳລັງຈັບຂ້າພະເຈົ້າໄປດ້ວຍກຳລັງໃນມື້ນີ້!” ນາງຮ້ອງດັງລັ່ນເຊັ່ນນັ້ນ ທັງທີ່ຍັງບໍ່ໄກຈາກອາສຣົມຂອງນາງ.

Verse 32

तदाक्रंदितमाकर्ण्य गन्धमादनवासिनः । मुनयस्तु पुरस्कृत्य गालवं मुनिपुंगवम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໄຫ້ນັ້ນ ບັນດາມຸນີຜູ້ພຳນັກຢູ່ກັນທະມາດນ ກໍອອກມາ ໂດຍຍົກທ່ານກາລະວະ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ເປັນຜູ້ນຳຢູ່ດ້ານໜ້າ.

Verse 33

किमेतदिति विज्ञातुं तं देशं तूर्णमाययुः । तं देशं तु समागत्य सर्वे ते ऋषिपुंगवाः

ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະຮູ້ວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ບັນດາລິສີຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍຈຶ່ງຮີບຮ້ອນໄປຫາແດນນັ້ນ; ເມື່ອໄປຮອດຈຸດນັ້ນແລ້ວ ທຸກທ່ານກໍມາຊຸມນຸມກັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 34

विद्याधरगृहीतां तां ददृशुर्मु निकन्यकाम् । विद्याधरसुतं चान्यमंतिके समुपस्थितम्

ພວກທ່ານເຫັນນາງສາວຜູ້ເປັນທິດາຂອງລິສີ ຖືກວິທະຍາທອນຈັບກຸມໄວ້; ແລະໃກ້ໆນັ້ນຍັງເຫັນອີກຜູ້ໜຶ່ງ—ບຸດຂອງວິທະຍາທອນ—ຢືນຢູ່ຂ້າງໆ.

Verse 35

एतद्दृष्ट्वा महायोगी गालवो मुनिपुंगवः । गतः कोपवशं किंचिद्दुराप्मानं शशाप तम्

ເມື່ອເຫັນເຫດນັ້ນ ມະຫາໂຍຄີ “ກາລະວະ” ຜູ້ເປັນລິສີອັນປະເສີດ ກໍຕົກຢູ່ໃນອຳນາດແຫ່ງໂທສະເລັກນ້ອຍ ແລ້ວຈຶ່ງສາບແຊ່ງຜູ້ຊົ່ວນັ້ນ.

Verse 36

कृतवानीदृशं कार्यं यत्त्वं विद्याधराधम । तद्याहि मानुषीं योनिं स्वस्य दुष्कर्मणः फलम्

“ໂອ ຜູ້ຕໍ່າຊ້າໃນຫມູ່ວິທະຍາທອນ! ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ກະທຳການເຊັ່ນນີ້ ຈົ່ງໄປສູ່ຄັນມະນຸດ—ນີ້ແມ່ນຜົນແຫ່ງກຳຊົ່ວຂອງເຈົ້າເອງ.”

Verse 37

संप्राप्य मानुषं जन्म बहुदुःखसमाकुलम् । अचिरेण तु कालेन तस्मिन्नेव तु जन्मनि

“ເມື່ອໄດ້ຮັບການເກີດເປັນມະນຸດ ອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມທຸກຫຼາຍປະການ ໃນໄມ່ດົນ—ແທ້ຈິງໃນຊາດນັ້ນເອງ—…”

Verse 38

मनुष्यैरपि निंद्यं तद्वेतालत्वं प्रयास्यसि । मांसानि शोणितं चैव सर्वदा भक्षयिष्यसि

ເຈົ້າຈະຕົກລົງສູ່ສະພາບເປັນ ເວຕາລາ (Vetāla) ທີ່ແມ່ນແຕ່ມະນຸດກໍຍັງດູໝິ່ນ; ແລະຈະກິນເນື້ອແລະເລືອດເປັນນິດດອນ.

Verse 39

वेताला राक्षसप्राया बलाद्गृह्णन्ति योषितः । तस्मात्त्वं मानुषो भूत्वा वेतालत्वमवाप्स्यसि

ເວຕາລາຜູ້ຄ້າຍຣາກຊະສະ (Rākṣasa) ຈັບຍຶດຍິງດ້ວຍກຳລັງ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະເກີດເປັນມະນຸດ ແລ້ວຈະໄດ້ຮັບສະພາບເປັນເວຕາລາ.

Verse 40

तव दुष्कर्मणो योऽसावनुमंता कनिष्ठकः । सुकर्ण इति विख्यातो भविता सोपि मानुषः

ແລະຜູ້ຮ່ວມທາງຜູ້ນ້ອຍຂອງເຈົ້າ ຜູ້ໄດ້ຍິນຍອມຕໍ່ກຳຊົ່ວຂອງເຈົ້າ ຜູ້ມີນາມວ່າ ສຸກັນນະ (Sukarṇa) ກໍຈະເກີດເປັນມະນຸດເຊັ່ນກັນ.

Verse 41

किंतु साक्षान्न कृतवान्यतोऽसावीदृशीं क्रियाम् । तन्मानुषत्व मेवास्य वेतालत्वं तु नो भवेत्

ແຕ່ເນື່ອງຈາກເຂົາບໍ່ໄດ້ກະທຳການເຊັ່ນນັ້ນໂດຍກົງ ສ່ວນຂອງເຂົາຈຶ່ງມີແຕ່ການເກີດເປັນມະນຸດ; ສຳລັບເຂົາ ບໍ່ມີຄວາມເປັນເວຕາລາ.

Verse 42

विज्ञप्तिकौतुकाभिख्यं यदा विद्याधराधिपम् । द्रक्ष्यतेऽसौ कनिष्ठस्ते तदा शापाद्विमोक्ष्यते

ເມື່ອຜູ້ນ້ອຍຂອງເຈົ້າໄດ້ເຫັນຈອມແຫ່ງວິດຍາທະຣາ (Vidyādhara) ຜູ້ມີນາມເລື່ອງລືວ່າ ວິຊະຍັບຕິ-ເກາຕຸກະ (Vijñapti-kautuka) ເມື່ອນັ້ນເຂົາຈະພົ້ນຈາກຄຳສາບ.

Verse 43

ईदृशस्यतु यः कर्ता महापापस्य कर्मणः । स त्वं संप्राप्य मानुष्यं तस्मिन्नेव तु जन्मनि

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ກະທຳກຳອັນເປັນມະຫາບາບເຊັ່ນນີ້ ເມື່ອໄດ້ເກີດເປັນມະນຸດແລ້ວ ຈະເສວຍຜົນກຳນັ້ນໃນຊາດນັ້ນເອງແນ່ນອນ।

Verse 44

वेतालजन्म संप्राप्य चिरं लोके चरिष्यसि । इत्युक्त्वा गालवः कन्यां गृहीत्वा मुनिभिः सह

“ເມື່ອໄດ້ເກີດເປັນເວຕາລາ ເຈົ້າຈະພະເນຈອນຢູ່ໃນໂລກເປັນເວລາດົນ” ເວົ້າແລ້ວ ກາລະວະກໍນຳນາງກັນຍາໄປພ້ອມກັບຫມູ່ມຸນີ।

Verse 45

विद्याधरसुतौ शप्त्वा स्वाश्रमं प्रति निर्ययौ । ततस्तस्मिन्महाभागे निर्याते मुनिपुंगवे

ເມື່ອສາບແຊ່ງບຸດທັງສອງຂອງວິທະຍາທະຣາແລ້ວ ທ່ານກໍອອກເດີນທາງໄປຫາອາສຣົມຂອງຕົນ। ຕໍ່ມາ ເມື່ອມຸນີຜູ້ມີພາກຍິ່ງ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ນັກຕະປະ ໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ …

Verse 46

सुदर्शनसुकर्णाख्यौ विद्याधरपतेः सुतौ । मुनिशापेन दुःखार्तौ चिंतयामासतुर्भृशम्

ບຸດທັງສອງຂອງເຈົ້າແຫ່ງວິທະຍາທະຣາ ຊື່ ສຸດັຣຊະນະ ແລະ ສຸກັນນະ ຖືກຄຳສາບຂອງມຸນີເຮັດໃຫ້ເຈັບທຸກ ແລ້ວຄິດພິຈາລະນາຢ່າງໜັກໜ່ວງ।

Verse 47

कर्तव्यं तौ विनिश्चित्य सुदर्शनसुकर्णकौ । गोविंदस्वामिनामानं यमुनातटवासिनम्

ເມື່ອຕັດສິນໃຈແລ້ວວ່າຄວນເຮັດສິ່ງໃດ ສຸດັຣຊະນະ ແລະ ສຸກັນນະ ກໍໄປຫາພຣາຫມັນນາມ ໂຄວິນທະສວາມິນ ຜູ້ອາໄສຢູ່ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຍະມຸນາ।

Verse 48

ब्राह्मणं शीलसंपन्नं पितृत्वे परिकल्प्य तौ । परित्यज्य स्वकं रूपमजायेतां तदा त्मजौ

ທັງສອງໄດ້ເລືອກພຣາຫມັນຜູ້ມີສີນດີເປັນບິດາ; ລະທິ້ງຮູບເດີມຂອງຕົນ ແລ້ວເກີດເປັນບຸດຂອງທ່ານນັ້ນ।

Verse 49

विजयाशोकदत्ताख्यौ तस्य पुत्रौबभूवतुः । सुतो विजयदत्ताख्यो ज्येष्ठो जज्ञे सुदर्शनः

ບຸດທັງສອງຂອງທ່ານໄດ້ມີນາມວ່າ ວິຊະຍະດັດຕະ ແລະ ອະໂສກະດັດຕະ। ໃນນັ້ນ ຜູ້ເປັນພີ່—ວິຊະຍະດັດຕະ—ແທ້ຈິງແມ່ນ ສຸດັດສະນະ ກັບມາເກີດໃໝ່।

Verse 50

अशोकदत्तनामा तु सुकर्णश्च कनिष्ठकः । विजयाशोकदत्तौ तु क्रमाद्यौवनमापतुः

ຜູ້ນ້ອຍສຸດແມ່ນ ສຸກັນນະ ແຕ່ໄດ້ຮັບນາມວ່າ ອະໂສກະດັດຕະ। ຕາມການເວລາ ວິຊະຍະດັດຕະ ແລະ ອະໂສກະດັດຕະ ກໍເຖິງວັຍໜຸ່ມ।

Verse 51

एतस्मिन्नेव कालेतु यमुनायास्तटे शुभे । अनावृष्ट्या तु दुर्भिक्षमभूद्द्वादशवार्षि कम्

ໃນເວລານັ້ນເອງ ທີ່ຝັ່ງອັນເປັນມງຄົດຂອງແມ່ນ້ຳຍະມຸນາ ເນື່ອງຈາກຝົນບໍ່ຕົກ ຈຶ່ງເກີດທຸພິກຂະໄພ ຍາວນານສິບສອງປີ।

Verse 52

गोविंदस्वामिनामा तु ब्राह्मणो वेदपारगः । दुर्भिक्षोपहतां दृष्ट्वा तदानीं स निजां पुरीम्

ໃນເວລານັ້ນ ມີພຣາຫມັນນາມວ່າ ໂຄວິນທະສະວາມິນ ຜູ້ຊໍານານໃນພຣະເວທ. ເມື່ອເຫັນນະຄອນຂອງຕົນຖືກທຸພິກຂະໄພກະທົບໃນການນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງ…

Verse 53

प्रययौ काशनिगरं सपुत्रः सह भार्यया । स प्रयागं समासाद्य द्वं दृष्ट्वा महावटम्

ລາວໄດ້ອອກເດີນທາງໄປນະຄອນສັກສິດ ກາຊີ ພ້ອມດ້ວຍລູກຊາຍແລະເມຍ. ເມື່ອເຖິງ ປຣະຍາກ ກໍໄດ້ເຫັນຕົ້ນໄຊໃຫຍ່ “ມະຫາວະຕະ”។

Verse 54

कपालमालाभरणं सोऽपश्यद्यतिनं पुरः । गोविंदस्वामिनामा तु नमश्चक्रे स तं मुनिम्

ຕໍ່ໜ້າລາວ ລາວເຫັນນັກບຳເນັດຕະປະຜູ້ປະດັບດ້ວຍມາລາກະໂຫຼກ. ພຣາຫມະນຊື່ ໂກວິນທະສວາມິນ ຈຶ່ງນົບນ້ອມນະມັດສະການມຸນີນັ້ນ។

Verse 55

सपुत्रस्य सभार्यस्य सोऽवादीदाशिषो मुनिः । इदं च वचनं प्राह गोविंदस्वामिनं प्रति

ມຸນີໄດ້ອວຍພອນແກ່ລາວ ພ້ອມທັງລູກຊາຍແລະເມຍ. ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ ໂກວິນທະສວາມິນ।

Verse 56

ज्येष्ठेनानेन पुत्रेण सांप्रतं ब्राह्मणोत्तम । क्षिप्रं विजयदत्तेन वियोगस्ते भविष्यति

ໂອ ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ, ໃນໄວໆນີ້ ເຈົ້າຈະຕ້ອງພັດພາກຈາກລູກຊາຍຄົນໃຫຍ່ນີ້ ຄື ວິຊະຍະດັດຕະ।

Verse 57

इति तस्य वचः श्रुत्वा गोविंदस्वामिनामकः । सूर्ये चास्तं गते तत्र सांध्यं कर्म समाप्य च

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ຜູ້ຊື່ ໂກວິນທະສວາມິນ—ເມື່ອຕາເວັນຕົກດິນຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ກໍໄດ້ປະກອບພິທີສັນທະຍາ ແລະສຳເລັດຈົນຄົບຖ້ວນ।

Verse 58

सभार्यः ससुतो विप्रः सुदूराध्वसमाकुलः । उवास तस्यां शर्वर्य्यां शून्ये वै देवतालये

ພຣາຫມັນນັ້ນພ້ອມພັນລະຍາແລະລູກຊາຍ ເມື່ອຍລ້າຈາກທາງໄກ ໄດ້ພັກຄ້າງຄືນນັ້ນໃນເທວາລະຍະທີ່ວ່າງເປົ່າ។

Verse 59

तदा त्वशोकदत्तश्च ब्राह्मणी च समाकुलौ । वस्त्रेणास्तीर्य पृथिवीं रात्रौ निद्रां समापतुः

ເມື່ອນັ້ນ ອະໂສກະດັດຕະ ແລະ ພັນລະຍາຂອງພຣາຫມັນ ທັງສອງກະວົນກະວາຍ ໄດ້ປູຜ້າລົງເທິງດິນ ແລ້ວນອນຫຼັບໃນຍາມຄ່ຳຄືນ។

Verse 60

ततो विजयदत्तस्तु दूरमार्गविलंघनात् । बभूवात्यंतमलसो भृशं शीतज्वरार्दितः

ຕໍ່ມາ ວິຊະຍະດັດຕະ ເນື່ອງຈາກຝືນກາຍຂ້າມທາງໄກ ຈຶ່ງເມື່ອຍອ່ອນຢ່າງຫນັກ ແລະຖືກຄວາມໄຂ້ໜາວທຳລາຍຢ່າງຮຸນແຮງ।

Verse 61

गोविंदस्वामिना पित्रा शीतवबाधानिवृत्तये । गाढमालिंग्यमानोऽपि शीतबाधां न सोऽत्यजत्

ແມ່ນແຕ່ພໍ່ຄື ໂຄວິນທະສວາມິນ ຈະກອດແນ່ນເພື່ອຂັບໄລ່ຄວາມທຸກຈາກຄວາມໜາວ ແຕ່ເຂົາກໍຍັງບໍ່ພົ້ນຈາກອາການນັ້ນ।

Verse 62

बाधतेऽत्यर्थमधुना तात मां शीतलो ज्वरः । एतद्बाधानिवृत्त्यर्थं वह्निमानय मा चिरम्

ເຂົາກ່າວວ່າ “ພໍ່ເອີຍ ໄຂ້ໜາວນີ້ກຳລັງທຳລາຍຂ້າຢ່າງໜັກໃນຕອນນີ້; ເພື່ອລະງັບທຸກຂ໌ນີ້ ຈົ່ງນຳໄຟມາ ຢ່າຊ້າ.”

Verse 63

इति पुत्रवचः श्रुत्वा सर्वत्राग्निं गवेषयन् । अलब्धवह्निः प्रोवाच पुन रभ्येत्य पुत्रकम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງລູກ ພໍ່ກໍອອກຊອກຫາໄຟທົ່ວທຸກແຫ່ງ; ແຕ່ບໍ່ພົບໄຟ ຈຶ່ງກັບມາແລ້ວເວົ້າກັບລູກນ້ອຍນັ້ນ

Verse 64

न वह्निं पुत्र विंदामि मार्गमाणोऽपि सर्वशः । रात्रिमध्ये तु संप्राप्ते द्वारेषु पिहितेषु च

“ລູກເອີຍ ພໍ່ຊອກຫາທົ່ວທຸກທາງແລ້ວ ແຕ່ກໍບໍ່ພົບໄຟ. ບັດນີ້ເຖິງກາງຄືນແລ້ວ ແລະປະຕູກໍຖືກປິດໝົດ”

Verse 65

निद्रापरवशाः पौरा नैव दास्यंति पावकम् । इत्थं विजयदत्तोऽसावुक्तः पित्रा ज्वरातुरः

“ຊາວເມືອງຖືກນິດຣາຄອບງໍາ ຈະບໍ່ໃຫ້ໄຟດອກ” ພໍ່ຈຶ່ງກ່າວແກ່ວິຊະຍະດັດຕະ ຜູ້ຖືກໄຂ້ທໍລະມານ

Verse 66

ययाचे वह्निमेवासौ पितरं दीनया गिरा । शीतज्वरसमुद्भूतशीतबाधाप्रपीडितम्

ແລ້ວເຂົາກໍອ້ອນວອນພໍ່ ດ້ວຍສຽງອັນນ່າສົງສານ ຂໍແຕ່ໄຟຢ່າງດຽວ ເພາະຖືກຄວາມໜາວຈາກໄຂ້ໜາວບີບຄັ້ນຢ່າງໜັກ

Verse 67

हिमशीकरवान्वायुर्द्विगुणं बाधतेऽद्य माम् । वह्निर्न लब्ध इति वै मिथ्यैवोक्तं पितस्त्वया

“ລົມທີ່ອຸ້ມໄປດ້ວຍຢອດນ້ໍາຄ້າງເຢັນຈັດນີ້ ລົບກວນຂ້ອຍຫນັກຂຶ້ນເປັນສອງເທົ່າໃນມື້ນີ້. ‘ບໍ່ພົບໄຟ’—ພໍ່ເອີຍ ຄໍານັ້ນທ່ານເວົ້າບໍ່ຈິງແນ່”

Verse 68

दूरादेष पुरोभागे ज्वालामालासमाकुलः । शिखाभिर्लेलिहानोभ्रं दृश्यते पश्य पावकः

ເບິ່ງເຖີດ—ຂ້າງໜ້າໄກໆ ເຫັນໄຟປາກົດ; ແອດແນ້ນດ້ວຍພວງໄຟ ແລະລີ້ນໄຟຄືຈະເລຍຟ້າ.

Verse 69

तं वह्निमानय क्षिप्रं तात शीतनिवृत्तये । इत्युक्तवन्तं तं पुत्रं स पिता प्रत्यभाषत

“ພໍ່ເອີຍ ນຳໄຟນັ້ນມາໄວໆ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມໜາວຫາຍໄປ!” ເມື່ອລູກເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ພໍ່ກໍຕອບກັບເຂົາ

Verse 70

नानृतं वच्मि पुत्राद्य सत्यमेव ब्रवीम्यहम् । वह्निमान्योऽयमुद्देशो दूरादेव विलोक्यते

ລູກເອີຍ ມື້ນີ້ພໍ່ບໍ່ເວົ້າຄຳມົກ; ພໍ່ເວົ້າແຕ່ຄວາມຈິງ. ບ່ອນທີ່ເຫັນຄືມີໄຟນັ້ນ ເຫັນໄດ້ຈາກໄກແທ້.

Verse 71

पितृकाननदेशं तं पुत्र जानीहि सांप्रतम् । यद्येषोभ्रंलिहज्वालः पुरस्ताज्ज्वलतेऽनलः

ລູກເອີຍ ຈົ່ງຮູ້ໃນບັດນີ້—ບ່ອນນັ້ນແມ່ນປ່າແດນຂອງປິຕຣ (ບັນພະບຸລຸດ). ເພາະໄຟທີ່ລຸກຢູ່ຂ້າງໜ້າ ມີເປວໄຟຄືຈະເລຍຟ້າ ຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້.

Verse 72

पुत्र वित्रासजनकं तं जानीहि चितानलम् । अमंगलो न सेव्योऽयं चिताग्निः स्पर्शदूषितः

ລູກເອີຍ ຈົ່ງຮູ້ວ່າໄຟອັນນ່າຢ້ານນັ້ນແມ່ນໄຟຈິຕາ (ໄຟເຜົາສົບ). ມັນເປັນອັບມົງຄົນ ບໍ່ຄວນນຳໄປໃຊ້; ໄຟເຜົາສົບນັ້ນຖືກປົ່ນເປື້ອນໂດຍການສຳຜັດ.

Verse 73

तस्य चायुःक्षयं याति सेवते यश्चितानलम् । तस्मात्तवायुर्हानिर्मा भूयादिति मया सुत

ຜູ້ໃດໄປພຶ່ງພາໄຟຈິຕາ (ໄຟເຜົາສົບ) ອາຍຸຈະຫຼຸດລົງ. ດັ່ງນັ້ນ ລູກເອີຍ ພໍ່ເວົ້າເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຊີວິດເຈົ້າເສຍຫາຍ.

Verse 74

अमंगलस्तथा स्पृश्यो नानीतोऽयं चितानलः । इत्युक्तवंतं पितरं स दीनः प्रत्यभाषत

“ນີ້ເປັນອັບມົງຄົນ ແລະບໍ່ຄວນແຕະຕ້ອງ; ໄຟຈິຕານີ້ຢ່ານຳມາ” ເມື່ອພໍ່ເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ລູກຊາຍຜູ້ເສົ້າໝອງກໍຕອບກັບ

Verse 75

अयं शवानलो वा स्यादध्वरानल एव वा । सर्वथानीयतामेष नोचेन्मे मरणं भवेत्

“ຈະເປັນໄຟເຜົາສົບ ຫຼືໄຟຍັດຍະ (ໄຟບູຊາ) ກໍຕາມ—ຢ່າງໃດກໍຕ້ອງນຳມາ; ບໍ່ຊັ້ນ ຄວາມຕາຍຈະມາຫາຂ້ອຍ”

Verse 76

पुत्रस्नेहाभिभूतोऽथ समाहर्तुं चितानलम् । गोविंदस्वामिनामा तु श्मशानं शीघ्रमभ्यगात्

ເມື່ອຖືກຄວາມຮັກລູກຄອບງຳ ໂກວິນທະສວາມິນາມ ຈຶ່ງຮີບໄປຫາປ່າຊ້າ ເພື່ອໄປນຳໄຟຈິຕາມາ

Verse 77

गोविंदस्वामिनि गते समाहर्तुं चितानलम् । तूर्णं विजयदत्तोऽपि तदा गच्छंतमन्वयात्

ເມື່ອໂກວິນທະສວາມິນໄປເພື່ອນຳໄຟຈິຕາ ວິຊະຍະດັດຕະກໍຮີບຕາມເຂົາໄປໃນທັນທີ

Verse 79

संप्राप्य तापनिकटं विकीर्णास्थि चितानलम् । आलिंगन्निव सोद्वेगं शनैर्निर्वृतिमाप्तवान्

ເມື່ອໄປຮອດກອງໄຟຈູດສົບ ໃກ້ກັບຄວາມຮ້ອນທີ່ມີກະດູກກະຈາຍຢູ່, ລາວຄືກັບວ່າກໍາລັງໂອບກອດມັນ, ຄ່ອຍໆໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງົບຢ່າງແປກປະຫຼາດ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມວຸ້ນວາຍໃຈ.

Verse 80

इति तस्य वचः श्रुत्वा पुत्रस्य ब्राह्मणोत्तमः । निपुणं तं निरूप्यैतद्वचनं पुनरब्रवीत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາເວົ້າຂອງລູກຊາຍ, ພາມຜູ້ປະເສີດໄດ້ພິຈາລະນາເບິ່ງລາວຢ່າງຖີ່ຖ້ວນ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວຄໍາເວົ້າເຫຼົ່ານີ້ອີກຄັ້ງ.

Verse 81

गोविंदस्वाम्युवाच । एतत्कपालमनलज्वालावलयवर्तुलम् । वसाकीकसमांसाढ्यमेतद्रक्तांबुजोपमम्

ໂຄວິນທະສະວາມິນ ກ່າວວ່າ: "ກະໂຫຼກຫົວນີ້ຖືກອ້ອມຮອບດ້ວຍວົງແຫວນຂອງແປວໄຟ; ມັນເຕັມໄປດ້ວຍໄຂມັນ, ເອັນ ແລະ ຊີ້ນ, ແລະ ຄ້າຍຄືກັບດອກບົວແດງ."

Verse 82

द्विजस्य सूनुः श्रुत्वेति काष्ठाग्रेण जघान तत् । येन तत्स्फुटनोद्गीर्णवसासिक्तमुखोऽभवत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ, ລູກຊາຍຂອງພາມກໍໃຊ້ປາຍໄມ້ຕີມັນ; ດ້ວຍການຕີນັ້ນ, ເມື່ອມັນແຕກອອກ, ໄຂມັນກໍພຸ່ງອອກມາ ແລະ ເປື້ອນໃບຫນ້າຂອງລາວ.

Verse 83

कपालघट्टनाद्रक्तं यत्संसक्तं मुखे तदा । जिह्वया लेलिहानोऽसौ मुहुस्तद्रक्तमा स्वदत्

ຈາກການຕີກະໂຫຼກຫົວນັ້ນ, ເລືອດທີ່ຕິດຢູ່ໃບຫນ້າຂອງລາວໃນເວລານັ້ນ - ລາວໄດ້ໃຊ້ລີ້ນເລຍມັນຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກ ແລະ ລິ້ມລົດຊາດເລືອດນັ້ນ.

Verse 84

आस्वाद्यैवं समादाय तत्कपालं समाकुलः । पीत्वा वसां महाकायो बभूवातिभयंकरः

ເມື່ອໄດ້ຊິມລົດຊາດແລ້ວ ດ້ວຍໃຈວຸ້ນວາຍເຂົາຈຶ່ງຄວ້າກະໂຫຼກນັ້ນໄວ້। ແລ້ວດື່ມໄຂມັນ ກາຍເປັນມະຫາກາຍ—ນ່າຢ້ານຢິ່ງເກີນປະມານ।

Verse 85

सद्यो वेता लतां प्राप तीक्ष्णदंष्ट्रस्तदा निशि । तस्याट्टहासघोषेण दिशश्च प्रदिशस्तदा

ທັນໃດນັ້ນໃນຍາມຄ່ຳ ເຂົາໄດ້ກາຍເປັນເວຕາລາ ມີເຂົ້ຍຄົມກ້າ. ດ້ວຍສຽງຫົວເຮາະກ້ອງກັງວານ ທິດແລະທິດຍ່ອຍທັງປວງກໍກັບກ້ອງສະທ້ອນ।

Verse 86

द्यौरतरिक्षं भूमिश्च स्फुटिता इव सर्वशः । तस्मिन्वेगात्समाकृष्य पितरं हन्तुमुद्यते

ຟ້າ ອາກາດກາງ ແລະແຜ່ນດິນ ດູປານດັ່ງແຕກຮ້າວທົ່ວທຸກດ້ານ. ແລ້ວດ້ວຍຄວາມໂກດກ້າ ເຂົາລາກພໍ່ເຂົ້າມາຫາຕົນ ມຸ່ງຈະຂ້າໃຫ້ຕາຍ.

Verse 87

मा कृथाः साहसमिति प्रादुरासीद्वचो दिवि । स दिव्यां गिरमाकर्ण्य वेतालोऽतिभयंकरः

“ຢ່າເຮັດການຫຸນຫັນນັ້ນ!”—ຖ້ອຍຄຳນີ້ປາກົດຂຶ້ນທັນທີຈາກຟ້າ. ເມື່ອເວຕາລາຜູ້ນ່າຢ້ານຢິ່ງໄດ້ຍິນສຽງທິບນັ້ນ ກໍຊະງັກຢຸດ.

Verse 88

पितरं तं परित्यज्य महावेगसमन्वितः । तूर्णमाकाशमाविश्य प्रययावस्खलद्गतिः

ເຂົາປ່ອຍພໍ່ນັ້ນໄວ້ ມີມະຫາຄວາມໄວ ແລ້ວຮີບເຂົ້າສູ່ອາກາດ ແລະບິນຈາກໄປ—ການເຄື່ອນໄຫວບໍ່ຖືກຂັດຂວາງ.

Verse 89

स गत्वा दूरमध्वानं वेतालैः सह संगतः । तमागतं समालोक्य वेतोलास्सर्व एव ते

ເມື່ອເຂົາໄດ້ເດີນທາງໄກ ກໍໄດ້ໄປຮ່ວມກັບພວກເວຕາລາ. ເຫັນເຂົາມາຮອດ ເວຕາລາທັງຫມົດກໍຫັນມາຫາເຂົາ.

Verse 90

कपालस्फोटनादेष वेतालत्वं यदाप्तवान् । कपालस्फोटनामानमाह्वयांचक्रिरे ततः

ເນື່ອງຈາກເຂົາໄດ້ບັນລຸຄວາມເປັນເວຕາລາໂດຍເຫດແຫ່ງກະໂຫຼກແຕກ ພວກເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນເຂົາວ່າ “ກະປາລະສໂຟຕະ” ແປວ່າ “ຜູ້ທຳລາຍກະໂຫຼກ”.

Verse 91

ततः कपालस्फोटो ऽसौ वेतालैः सर्वतो वृतः । नरास्थिभूषणाख्यस्य सद्यो वेतालभूपतेः

ຕໍ່ມາ “ກະປາລະສໂຟຕະ” ຜູ້ນັ້ນ ຖືກເວຕາລາຫ້ອມລ້ອມທຸກດ້ານ ແລະໄດ້ເຂົ້າເຖິງພະພັກຂອງກະສັດເວຕາລານາມ “ນະຣາສຖິພູສະນະ” ໂດຍບໍ່ຊັກຊ້າ.

Verse 92

अन्तिकं सहसा प्राप महाबलसमन्वितः । नरास्थिभूषणश्चैनं सेनाप तिमकल्पयत्

ເຂົາຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ຢ່າງກະທັນຫັນ; ແລະ “ນະຣາສຖິພູສະນະ” ກໍແຕ່ງຕັ້ງເຂົາເປັນແມ່ທັບໃຫຍ່ແຫ່ງກອງທັບ.

Verse 93

तं कदाचित्तु गन्धर्वश्चित्रसेनाभिधो बली । नरास्थिभूषणं संख्ये न्यवधीत्सोऽपि संस्थितः

ແຕ່ຄັ້ງໜຶ່ງ ຄັນທະວະຜູ້ກ້ານາມ “ຈິຕຣະເສນະ” ໄດ້ສັງຫານ “ນະຣາສຖິພູສະນະ” ໃນສົງຄາມ; ແລະເຂົາ (ກະປາລະສໂຟຕະ) ກໍຍັງຢືນຢັນຢ່າງໝັ້ນຄົງ.

Verse 94

नरास्थिभूषणे तस्मि न्गन्धर्वेण हते युधि । तदा कपालस्फोटोऽसौ तत्पदं समवाप्तवान्

ເມື່ອ “ນະຣາສະຖິພູສະນະ” ຖືກຄັນທະວະສັງຫານໃນສົງຄາມ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ “ກະປາລະສະໂຟຕະ” ກໍໄດ້ບັນລຸສະພາບ (ຄະຕິ) ດຽວກັນນັ້ນ។

Verse 95

विद्याधरेन्द्रस्य सुतः सुदर्शनो मनुष्यतां वै प्रथमं स गत्वा । वेतालतां प्राप्य महर्षिशापात्क्रमाच्च वेतालपतिर्बभूव

“ສຸດັດສະນະ” ບຸດແຫ່ງຈອມອົງວິທະຍາທະຣາ ແຕ່ກ່ອນໄດ້ຕົກສູ່ການເກີດເປັນມະນຸດ; ຕໍ່ມາເນື່ອງຈາກຄຳສາບຂອງມະຫາລິສີ ຈຶ່ງໄດ້ສະພາບເປັນເວຕາລ ແລະຕາມລຳດັບການກໍເປັນຈອມເວຕາລທັງປວງ।