Brahma Purana in Lao

ອັດທະຍາຍ 1 ເລີ່ມດ້ວຍມັງຄະລາຈາຣະນະ ຍົກຍ້ອງພຣະປູຣຸໂສຕຕະມະ/ຮະຣິ ຜູ້ສູງສຸດ ບໍ່ແປປ່ຽນ ເປັນພື້ນຖານທີ່ຈັກກະວານອັນຖືກສ້າງໂດຍມາຍາ ເກີດຂຶ້ນ ດໍາລົງຢູ່ ແລະລະລາຍກັບໄປໃນພຣະອົງໃນທ້າຍກັລປະຕໍ່ໆກັນ.

ອັດທະຍາຍ 3 ນຳເສີນບັນທຶກວົງສາວະລີ ແລະ ຄຳອະທິບາຍການກໍ່ກຳເນີດໃນວົງຈອນການສ້າງຂອງປູຣານະ ເພື່ອຕອບຄຳຖາມຂອງລິສີທີ່ປາດຖະນາຮູ້ຕົ້ນກຳເນີດຂອງເທວະ, ອະສຸຣ/ອະສູຣ, ຄັນທະວະ, ນາກ, ຢັກສະ ແລະ ຣາກສະ.

ອັດທະຍາຍ 5 ເປັນການສະຫຼຸບແບບບັນທຶກຂອງລະບົບ «ມັນວັນຕະຣະ» ເພື່ອເປັນໂຄງເວລາຂອງປະຫວັດພູຣານະ. ຕາມຄໍາຂໍຂອງ຤ິສີທັງຫຼາຍ ໂລມະຫັຣສະນະກ່າວວ່າ ການອະທິບາຍມັນວັນຕະຣະທັງໝົດໃຫ້ຄົບຖ້ວນນັ້ນເກີນກໍາລັງຄໍາເວົ້າ ຈຶ່ງນໍາເສີນສະຫຼຸບຢ່າງມີໂຄງສ້າງ.

ອັດທະຍາຍ 7 ບັນຍາຍສາຍວົງຂອງ ໄວວັສວະຕະ ມະນຸ ເຊື່ອມໂຍງໄປຫາລາຊະວົງ ແລະ ອັດຕະລັກພື້ນຖິ່ນ. ເລີ່ມດ້ວຍການນັບລາຍຊື່ລູກຊາຍ 9 ຄົນ ຂອງມະນຸ ໂດຍເລີ່ມຈາກ ອິກສະວາກຸ.

ອັດທະຍາຍ 9 ບັນຍາຍຕຳນານ-ສາຍພົວພັນກ່ຽວກັບໂສມະ (ພຣະຈັນ) ເລີ່ມຈາກອະຕຣິຜູ້ເກີດຈາກຈິດຂອງພຣະພຣະຫມາ ເປັນຄຳນຳໄປສູ່ປະຫວັດວົງສາລຸນາພາຍຫຼັງ. ດ້ວຍຕະປະສະອັນສູງສຸດ (anuttara tapas) ເຊື້ອພັນທີ່ເຄື່ອນຂຶ້ນຂອງອະຕຣິກາຍເປັນໂສມະ ສ່ອງສະຫວ່າງໄປທິດທັງສິບ.

ອັດທະຍາຍ 11 ເປັນການເລົ່າປະຫວັດສາຍພົວພັນແລະເລື່ອງການເມືອງ–ເທວະວິທະຍາໃນວົງນະຫຸຊະ ຕາມການສາທົດຂອງ ໂລມະຫຣະສະນະ. ເລີ່ມຈາກລູກຊາຍ 5 ຄົນຂອງ ອາຍຸ ກັບ ປະພາ ບຸດສາວຂອງ ສະວັຣພານຸ: ນະຫຸຊະ, ວຶດທະສະຣະມາ, ຣັມພະ, ຣາຊິ, ອະເນນາ.

ອັດທະຍາຍ 13 ແມ່ນບັນທຶກລາຍຊື່ສາຍພົງສາວະດານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ທີ່ ໂລມະຫຣະສະນະ ກ່າວຕາມຄໍາຂໍຂອງພະລິສີ ເພື່ອອະທິບາຍສາຍຕະກູນຂອງ ປູຣຸ (Puru), ດຣຸຫຍຸ (Druhyu), ອະນຸ (Anu), ຢະດຸ (Yadu) ແລະ ຕຸຣະວະສຸ (Turvasu)។ ເລີ່ມຈາກການສືບລາຊະສົມບັດຂອງປູຣຸ ແລ້ວຂະຫຍາຍເປັນຫຼາຍສາຂາລາຊະວົງ…

ອັດຍາຍ 15 ເປັນການບັນທຶກລາຍຊື່ສາຍພົງສາວະດານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຂອງສາຍຢາດະວະ/ກໂຣສຕຸ ທີ່ລົມະຫຣະສະນະເລົ່າ. ເລີ່ມຈາກລູກຫຼານຂອງກໂຣສຕຸ ໄລ່ຕາມກະສັດແລະຜູ້ສືບສາຍ ເຊັ່ນ ສວາຫິ, ອຸສັດກຸ, ຈິດຣະຣະຖ, ສະສະບິນດຸ ໄປຈົນເຖິງ ຈະຍາມະຄະ.

ອັດທະຍາ 17 ສືບຕໍ່ວົງຈອນເລື່ອງ “ມະນີສະຍະມັນຕະກະ” ດ້ວຍລໍາດັບເຫດການທີ່ແນ່ນຫນາ: ການກ່າວຫາ, ການໄລ່ຕາມ, ການຫລົບໜີ ແລະ ການປະສານຄືນທາງການເມືອງ. ຫຼັງຈາກການໂອນມະນີທີ່ມີຂໍ້ຂັດແຍ່ງ, ສະຕຣາຈິດ ຖືກສັງຫານ ແລະ ສະຕະທະນວັນ ຫລົບໜີພາມະນີສະຍະມັນຕະກະ ໄປຝາກໄວ້ກັບ ອະກຣູຣະ ຕາມຂໍ້ຕົກລົງຄວາມລັບ.

ອັດທະຍາຍ 19 ເລົ່າໂດຍ ໂລມະຫາຣະຊະນະ ນຳເສີນພູມສັນຖານອັນສັກສິດຂອງ ພາຣະຕະວັຣຊະ ໃນ ຊັມບູທະວີປ. ພາຣະຕະວັຣຊະຖືກກຳນົດວ່າຢູ່ເໜືອທະເລ ແລະ ໃຕ້ພູຫິມາລະຍະ ແລະຖືກສັນລະເສີນເປັນ ກັມມະພູມິ ອັນສູງສຸດ ທີ່ການກະທຳຂອງມະນຸດມີຜົນຕໍ່ການພົ້ນທຸກ.

ອັດທະຍາຍ 21 ສືບຕໍ່ການອະທິບາຍຈັກກະວານ ຈາກຂະໜາດຂອງແຜ່ນດິນໄປສູ່ການແບ່ງຊັ້ນທາງຕັ້ງຢູ່ໃຕ້ພື້ນດິນ. ຜູ້ເລົ່າໄດ້ລຽນນາມໂລກໃຕ້ດິນ 7 ຊັ້ນ (ອະຕະລະ ຫາ ປາຕາລະ) ວ່າກວ້າງໃຫຍ່ ແລະ ງາມສະຫງ່າ ມີວັງວິຫານ ແກ້ວມະນີສ່ອງແສງ ສວນ ແມ່ນ້ຳ ບຶງດອກບົວ ດົນຕີ ກິ່ນຫອມ ແລະ ຄວາມສຸກສະບາຍຫຼາຍປະການ.

ອັດຍາຍ 23 ນໍາເສີນຄໍາອະທິບາຍສັ້ນແຕ່ລຶກຊຶ້ງກ່ຽວກັບພູມສັນຖານຈັກກະວານ ແລະ ທັດສະນະເມຕາຟິຊິກ ໃນຮູບແບບສົນທະນາລະຫວ່າງພະລິສີ ແລະ ໂລມະຫະຣະສະນະ.

ອັດທະຍາຍ 25 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລະສີຂໍໃຫ້ອະທິບາຍຢ່າງເປັນລະບົບເຖິງຕີຣຖະທີ່ມີບຸນຫຼາຍ ແລະສະຖານທີ່ສັກສິດໃນໂລກ. ໂລມະຫະຣະສະນະກ່າວວ່າ “ຕີຣຖະແທ້” ຄື ຈິດໃຈບໍລິສຸດ, ຄໍາເວົ້າມີວິນັຍ, ແລະການສໍາລວມອິນທຣີ; ການອາບນ້ໍາພາຍນອກບໍ່ອາດຊໍາລະນິໄສທີ່ເສື່ອມພາຍໃນໄດ້ ເຫມືອນລ້າງພາຊະນະເຫຼົ້າຊໍ້າໆກໍບໍ່ສະອາດ.

ອັດຍາຍ 27 ຍົກຍ້ອງ Bhārata-varṣa ເປັນ karmabhūmi (ພື້ນທີ່ແຫ່ງກຳ) ອັນເປັນເອກະລັກ ທີ່ສັດມີກາຍຈຳເປັນຕ້ອງຮັບຜົນທັງບຸນແລະບາບ ແລະສາມາດປະຕິບັດ puruṣārtha ທັງ 4—dharma, artha, kāma, mokṣa—ໄດ້ຄົບຖ້ວນ.

ອັດທະຍາຍ 29 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລິສີຂໍຄໍາສອນເພີ່ມ ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງເຖິງສະຖານທີ່ສັກສິດສູງສຸດຂອງພາສະກະຣະ (ພຣະສູຣະຍະ) ທີ່ໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໂລກີ ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ.

ອັດທະຍາຍ 31 ນຳເສີນການອະທິບາຍທາງເທວະວິທະຍາຂອງພຣະພຣະຫມາ ກ່ຽວກັບພຣະອາທິດ (ອາດິຕະ/ສູຣະຍະ) ເປັນຮາກຖານແຫ່ງຕຣິໂລກ ແລະເປັນຜູ້ຄວບຄຸມລະບຽບຈັກກະວານ.

ອັດທະຍາຍ 33 ເປັນການສະແດງທັງດ້ານທິດສະດີທາງທຳມະ ແລະ ກຳເນີດຈັກກະວານ ຜ່ານບົດສົນທະນາ ເມື່ອພະລິສີຂໍໃຫ້ເລົ່າເພີ່ມກ່ຽວກັບພຣະອາທິດ (ດິວາກະຣາ)।

ອັດທະຍາ 35 ເລົ່າເຫດການຕໍ່ເນື່ອງລະຫວ່າງການບຳເນັດຕະປະຂອງອຸມາ ແລະການຍົກຍ້ອງຄວາມສັກສິດຂອງອາສຣົມຈິຕຣະກູດ. ເທວະດາປອບໃຈພຣະນາງວ່າ ທູຣຈະຕິ (ພຣະສິວະ) ຈະເປັນສາມີໃນໄວໆນີ້.

ອັດຍາຍ 37 ວາງພາບພິທີກຳແລະທິດສະດີທາງທຳມະ ຫຼັງຈາກພິທີແຕ່ງງານຂອງພຣະສິວະສຳເລັດ. ອິນທຣານຳເຫຼົ່າເທວະດາເຂົ້າໄປຫາພະພາວະ (Bhava) ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະຖວາຍສະໂຕຕຣະຍາວ ທີ່ລຽງນາມພຣະອົງແລະໜ້າທີ່ຄອສມິກ.

ອັດທະຍາຍ 39 ກ່າວເຖິງການພິນາດຂອງພິທີອັສວເມທະຂອງທັກຊະ ໃນວາຍວະສະວະຕະມັນວັນຕະຣະ ເປັນການປະລະກັນທາງທິດສະດີເລື່ອງສິດໃນພິທີ ແລະກຽດສັກສີຂອງເທວະ.

ອັດທະຍາຍ 41 ປ່ຽນຈາກເລື່ອງພິທີບູຊາຂອງດັກສະ ແລະພຣະສິວະຜູ້ກ່ຽວກັບຄວາມພິໂລດ ໄປສູ່ການພັນລະນາພູມສັນຖານສັກສິດຂອງເອກາມຣະກະ (Ekāmraka) ກະເສດຣະຂອງພຣະສິວະ ທີ່ຫາຍາກ ແລະທຳລາຍບາບ. ຕາມຄຳຖາມຂອງລະສີ ຄຳສອນຖືກຍົກເປັນຂອງພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ກ່າວວ່າເອກາມຣະກະສະເໝີວາຣານາສີ ມີລິງຄະນັບບໍ່ຖ້ວນ ແລະມີຕີຣຖະ 8 ແຫ່ງ.

ອັດທະຍາຍ 43 ເປີດດ້ວຍພຣະພຣະຫມາບອກເລື່ອງພຣະມະຫາກະສັດ ອິນດຣະດຍຸມນະ ໃນສະໄໝກຣິຕະຍຸກ ຜູ້ເປັນວິສະນະວະຜູ້ດີ ມີຄວາມສັດຈິງ ຊໍານານພິທີຍັດ ກ້າຫານໃນສົງຄາມ ແລະຄວບຄຸມອິນຊີໄດ້.

ອັດທະຍາຍ 45 ເປັນ tīrtha-māhātmya ເລີ່ມຈາກຄໍາຖາມຂອງລະສີວ່າ ເປັນຫຍັງໃນອະດີດຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ສະຖາປະນາຮູບພຣະໄວສະນະວະ (Vaiṣṇava) ໃນກະເສດຕະອັນສັກສິດສູງສຸດ “ປຸຣຸໂສຕຕະມະ”।

ອັດທະຍາຍ 47 ເລົ່າເຖິງການລະດົມກຳລັງຢ່າງໃຫຍ່ຂອງພະຣາຊາ ອິນດຣະດຸມນະ ເພື່ອເລີ່ມສ້າງປຣາສາດວິສະນຸ (ວັດ-ພະຣາຊວັງ) ແລະຈັດພິທີອັສວະເມດ (ບູຊາມ້າ).

ອັດທະຍາຍ 49 ນໍາເສີນສະໂຕຕຣະອັນຍາວ ທັງດ້ານພະຄະຕິແລະປັດຊະຍາ ຖວາຍແດ່ພຣະວິສນຸ/ວາສຸເທວ ເປັນທີ່ພຶ່ງພາພຽງອົງດຽວ ແລະເປັນຜູ້ປົດປ່ອຍຈາກທະເລແຫ່ງສັງສາຣ.

ອັດທະຍາຍ 51 ເປັນການເປີດເຜີຍອົງຕົນຂອງພຣະພະຄະວານ ໃນພຣະນາມ “ປຸຣຸໂສຕຕະມ” (Puruṣottama) ຜູ້ເຫນືອການແບ່ງປະເພດທັງປວງ (ເທວະ, ຢັກສະ, ໄດຕະ) ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍຮວບຮວມໜ້າທີ່ຈັກກະວານທີ່ເກີ່ຍວກັບ ພຣະພຣະຫມາ, ວິສນຸ, ສິວະ, ອິນທຣະ ແລະ ຍະມະ.

ອັດທະຍາຍນີ້ພາບພິມ “ປຣະລະຍະ” ຫຼືການລະລາຍຂອງຈັກກະວານ ໃນສຳນວນມະຫາກາບ-ປຸຣານະ. ເລີ່ມດ້ວຍກ້ອນເມກມະຫຶມາລຸກຂຶ້ນກະທັນຫັນ ປະດັບດ້ວຍຟ້າຜ່າ ແລະສີສັນຫຼາກຫຼາຍ.

ອັດທະຍາຍ 55 ເປັນເຫດການເທວະປາກົດ ທີ່ພຣະພຣະມາເລົ່າ: ຤ິສີມາຣກັນເດຍ ອອກຈາກພາຍໃນກາຍຂອງກຸມານເທວະ ແລ້ວເຫັນອີກຄັ້ງ «ເອກາຣນະວະ» ມະຫາສະມຸດອັນໂດດດ່ຽວ ທີ່ສັດທັງປວງຖືກລະລາຍ.

ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນຄໍາສັ່ງສອນຂອງພຣະພຣະຫມາ ກ່ຽວກັບພິທີ pañcatīrtha-vidhi ເປັນເສັ້ນທາງຈາລິກທີ່ຜູກພັນກັບພູມສັກສິດ ແລະ ການບໍລິບູຊາ. ເລີ່ມດ້ວຍການອາບນ້ໍາຊໍາລະທີ່ Mārkaṇḍeya-hrada ໂດຍຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ ແລະ ສວດມົນຊາຍວະ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ເດີນທາງຖືກຊ່ວຍພົ້ນຈາກ “ມະຫາສະຫມຸດແຫ່ງສັງສາຣ”.

ອັດທະຍາ 59 ເປັນພຣະພົມມາຕຣັດສອນເຖິງອານຸພາບແຫ່ງການເຫັນ ແລະ ການນົບນ້ອມບູຊາພຣະວາສຸເທວະໃນພຣະນາມ “ອະນັນຕະ” ໂດຍເນັ້ນພູມສັກສິດຮອບແມ່ນ້ຳ ສເວຕະຄັງຄາ ແລະ ເທວະສເວຕະມາທະວະ. ບັນດາລະສີຂໍໃຫ້ເລົ່າມະຫາຕະມະຍະຂອງສເວຕະມາທະວະ ແລະ ກຳເນີດຮູບພຣະຫຣິໃນກະເສດຕະນັ້ນ.

ອັດທະຍາຍ 61 ນໍາເສີນພິທີບູຊາພຣະນາຣາຍະນະແບບມີຂັ້ນຕອນ ໂດຍເນັ້ນມັນຕຣາ ໃນມະນະດະລະທີ່ສ້າງຕາມພິທີກຳ. ພຣະພຣະຫມາສອນໃຫ້ຈັດຮູບຜັງສີ່ຫຼ່ຽມມີປະຕູ 4 ດ້ານໃກ້ແຫຼ່ງນ້ໍາໃຫຍ່ ຂຽນດອກບົວ 8 ກີບ ແລ້ວບູຊາດ້ວຍວິທີອັດຕະກະສອນ (aṣṭākṣara).

ອັດທະຍາຍ 63 ເປັນຄໍາສອນຂອງພຣະພຣະຫມາແກ່ພວກລະສີ ກ່ຽວກັບການເດີນທາງສັກກະລະບູຊາທີ່ສະລະນ້ໍາສັກສິດ ອິນດຣະດຍຸມນະສະຣະ (Indradyumnasara) ຊຶ່ງຖືກກ່າວວ່າເກີດຈາກຮ່າງກາຍຂອງພິທີຍັດ ອັດສະວະເມດ (Aśvamedha) ແລະຈຶ່ງມີອໍານາດຊໍາລະບາບໂດຍທໍາມະຊາດ.

ອັດທະຍາຍ 65 ເປັນຄໍາອະທິບາຍຂອງພຣະພຣະຫມາ ຕອບຄໍາຖາມຂອງລະສີ ກ່ຽວກັບເວລາແລະວິທີການອາບນ້ໍາພິທີ (ອະພິເສກ) ຂອງພຣະກຣິສນະ. ກ່າວເຖິງຄວາມມົງຄຸນຂອງວັນເຕັມເດືອນໃນເດືອນເຈຍດຖະ ທີ່ສຳພັນກັບນັກສະຕຣາ ແລະບໍ່ນ້ໍາສັກສິດທີ່ຖືກເຫັນວ່າມີອານຸພາບຂອງຕີຣຖະທັງປວງ.

ອັດທະຍາຍ 67 ເປັນບົດສົນທະນາ ທີ່ພວກລິສີຂໍໃຫ້ອະທິບາຍ “ຜົນ” (phala) ຂອງການເດີນທາງຈາລະຈອນ (yātrā) ແຕ່ລະຢ່າງ ແລະ ພຣະພຣະຫມາຈັດລະບຽບທັງຄຸນຄ່າບຸນ ແລະ ພິທີກຳ.

ອັດທະຍາຍ 69 ເປັນການສົນທະນາຢືນຢັນພູມສັນຖານອັນສັກສິດ. ບັນດາລິສີໄດ້ຟັງຄໍາບອກເລົ່າກ່ອນໜ້າຂອງພຣະພຣະຫມາ ກ່ຽວກັບໂລກຂອງພຣະວິສະນຸ ແລະ ກະເສດຕະ “ປຸຣຸສະ” ທີ່ຫາຍາກ ແລ້ວພາກັນປະຫລາດໃຈວ່າ ການລະທິ້ງຮ່າງກາຍ (deha-tyāga) ທີ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ sālokya ກັບພຣະຫຣິ ແລະ ເຂົ້າເຖິງວິສະນຸໂລກ.

ອັດຍາຍ 71 ເປັນບົດສົນທະນາທີ່ ນາຣະດະ ຖາມ ພຣະພຣະຫມາ ໃຫ້ອະທິບາຍຄວາມແຕກຕ່າງແຫ່ງສະພາບ (svarūpa-bheda) ຂອງ ຕຣິໄດວັດຍະຕີຣຖະ ທີ່ຖືກສັນລະເສີນວ່າສູງສຸດ. ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ ຕີຣຖະນີ້ເຫນືອກວ່າຕີຣຖະອື່ນ ດິນແດນສັກສິດ ແລະພິທີຍັດຍະກໍາ ແລ້ວເລົ່າຕໍ່ເຖິງຕໍານານກໍ່ກໍາເນີດທີ່ເກີດຈາກວິກິດຈັກກະວານ.

ອັດທະຍາຍ 73 ເປັນການເລົ່າຄືນຢ່າງມີນ້ຳໜັກທາງເທວະວິທະຍາ ກ່ຽວກັບເຫດການ ວາມະນະ–ຕຣິວິກຣະມະ ໂດຍເລີ່ມຈາກຄຳຖາມຂອງນາຣະດະ ກ່ຽວກັບເທວີທີ່ສຳພັນກັບກະມັນດະລຸ ແລະຕົ້ນກຳເນີດນ້ຳສັກສິດທີ່ເພີ່ມບຸນເປັນພິເສດ.

ອັດທະຍາຍ 75 ເປັນບົດສົນທະນາທີ່ ນາຣະດະ ຖາມເຖິງຕະປະສະຍາຂອງ຤ິສີ ໂກຕະມະ ຢູ່ເຂົາໄກລາສ ແລະ ພຣະພຣະຫມາ ເລົ່າເຫດການ.

ອັດທະຍາ 77 ກ່າວຖຶງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງແມ່ນ້ຳ «ໂກຕະມີ» ທີ່ເທົ່າກັບ ໂກດາວະຣີ ໃນຖານະຕີຣຖະສາກົນອັນມີ຤ິດຜົນພິເສດ.

ອັດທະຍາຍ 79 ເລີ່ມດ້ວຍພຣະນາຣະດາປາຖະນາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ໃຫ້ພຣະພຣະຫມາອະທິບາຍຜົນບຸນຂອງຕີຣຖະແຕ່ລະແຫ່ງຕາມລໍາດັບ ໂດຍເນັ້ນເສັ້ນທາງອັນຊໍາລະຂອງແມ່ນ້ໍາຄັງຄາ ແລະເຫດກໍາເນີດຂອງສະຖານທີ່ສັກສິດ.

ອັດທະຍາຍ 81 ອະທິບາຍຕົ້ນກໍາເນີດ ແລະ ອານຸພາບການຊໍາລະບາບຂອງ ກາຣຕຕິເກຍ-ຕີຣຖະ (ກໍາມາຣະ) ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ໍາ ໂກຕະມີ. ພຣະພຣະມາເລົ່າຫຼັງຈາກ ສະກັນດະ ຊະນະອະສູຣ ຕາຣະກະ ແລ້ວ ພາຣະວະຕີ ມອບອິດສະລະໃຫ້ລູກຊາຍເພື່ອເພີດເພີນຕາມປາຖະໜາໃນສາມໂລກ.

ອັດທະຍາຍ 83 ກ່າວເຖິງມາຫາດມະຂອງຕີຣຖະ “ດະສາອັດສະວະເມທິກະ” ທີ່ຝັ່ງນ້ຳ ໂກຕະມີ (ໂກດາວະຣີ) ໂດຍກ່າວວ່າ ແມ່ນແຕ່ໄດ້ຍິນກໍໄດ້ຜົນເທົ່າກັບພິທີອັດສະວະເມທະ. ພຣະພຣະຫມາເລົ່າເລື່ອງກະສັດ ພາວະນະ ຜູ້ເປັນລູກຫຼານຂອງ ວິສະວະຣູປະ (ບຸດຂອງ ວິສະວະກັມມະ) ມີ ກາສະຍະປະ ເປັນປຸໂຣຫິດ.

ອັດທະຍາຍ 85 ເລົ່າຕຳນານກຳເນີດ ແລະ ອານຸພາບແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທຸກຂອງສະຖານທີ່ຈາລິກ “ກະຊຸດາຕີຣຖະ” ທີ່ຜູກພັນກັບ ເກົາຕະມີ-ຄັງຄາ (ໂຄດາວະຣີ). ພຣະພຣະຫມາສອນນາຣະດະເຖິງຕີຣຖະອັນມີບຸນຫຼາຍ ທີ່ກ່າວວ່າສາມາດປະທານຄວາມປາດຖະໜາຂອງມະນຸດ.

ອັດທະຍາຍ 87 ບັນຍາຍເລື່ອງພູມສັກສິດແລະຕົ້ນກຳເນີດຂອງຕີຣຖະ «ອະຫັລຍາສັງຄະມະ» ທີ່ຕໍ່ມາໂດງດັງວ່າ «ອິນທຣະຕີຣຖະ». ພຣະພຣະຫມາເລົ່າວ່າພຣະອົງສ້າງນາງອະຫັລຍາຜູ້ມີມົງຄຸນຍິ່ງ ແລະມອບໃຫ້ລະສີໂກຕະມະຜູ້ມີຕະປະແລະວິຊາເວດສູງ ເປັນຜູ້ອຸປະຖຳ ແລະຕໍ່ມາເປັນສາມີ.

ອັດທະຍາຍ 89 ພຣະພຣະຫມາໄດ້ກ່າວກັບນາຣະດະ ເຖິງສັງຄົມ (ສັງກະມະ) ອັນເປັນມງຄົດຂອງແມ່ນ້ຳ ອະຣຸນາ–ວະຣຸນາ ທີ່ມາບັນຈົບກັບແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ໂດຍຖືວ່າເປັນທີ່ຊຳລະບາບໂດຍທຳມະຊາດ.

ອັດທະຍາ 91 ສັນລະເສີນມະຫາອານຸພາບຂອງຕີຣຖະ ໂກວັດທະນະ ເປັນສະຖານທີ່ຈາລິກທີ່ຊໍາລະບາບຢ່າງສູງ ແມ່ນແຕ່ການລະນຶກກໍກໍາຈັດບາບ ແລະເພີ່ມບຸນໃຫ້ບັນພະບຸລຸດ. ພຣະພຣະຫມາເລົ່າໃຫ້ນາຣະດະຟັງເລື່ອງຕົວຢ່າງ: ພຣາຫມັນຊາວນາຊື່ ຈາບາລີ ຂັບງົວໄຖນາຢ່າງຮຸນແຮງ ຈົນເກີດຄວາມຫ່ວງໃຍທົ່ວສາກົນຕໍ່ສະຫວັດດີພາບຂອງງົວ.

ອັດທະຍາຍ 93 ກ່າວເຖິງພູມສັກສິດຂອງຕີຣຖະສອງແຫ່ງທີ່ກ່ຽວກັບພຣະຣາມ ແລະ ພຣະວິສວາມິຕຣະ. ກ່ອນອື່ນ ພຣະພຣະຫມາຊີ້ບອກສະຖານທີ່ທີ່ພຣະຣາມ (ທາສະຣະຖິ) ພ້ອມພຣະສີຕາ ໄດ້ທຳຕັຣປະນະແກ່ປິຕຣິ ເປັນ «ປິຕຣິຕີຣຖະ» ແລະກ່າວວ່າ ການອາບນ້ຳ ການໃຫ້ທານ ແລະການບູຊາບັນພະບຸລຸດທີ່ນັ້ນ ໃຫ້ຜົນອັກສະຍະ ບໍ່ເສື່ອມສູນ.

ອັດທະຍາຍ 95 ບັນຍາຍຄວາມມີຊື່ສຽງຂອງ Śukratīrtha ຢູ່ຝັ່ງເໜືອຂອງແມ່ນ້ຳ Gautamī (Godāvarī) ໃນຮູບແບບພູມສັກສິດແລະຄຳສອນ. ພຣະພຣະຫມາແນະນຳວ່າຕີຣຖະນີ້ເປັນຜູ້ລ້າງບາບແລະໂລກໄພໄດ້ທົ່ວໄປ ແລ້ວເລົ່າເຫດການສາຍຕະກູນຂອງ຤ິສີ Aṅgiras ແລະ Bhṛgu ກັບບຸດ Jīva ແລະ Kavi (Śukra).

ອັດທະຍາຍ 97 ກ່າວເຖິງມະຫິມາຂອງ ປໍລັດສະຕະຍະ-ຕີຣຖະ (Paulastya Tirtha) ແລະຄວາມເກີດຂຶ້ນຂອງຄວາມສັກສິດທີ່ເຊື່ອມກັບ ທະນະດະ/ໄວສຣະວະນະ (ກຸເບຣ). ພຣະພຣະຫມາເລົ່າວ່າ ກຸເບຣ ບຸດຄົນໃຫຍ່ຂອງ ວິສຣະວະສ ມີຄວາມຮັ່ງມີແລະສິດທິ ແຕ່ເກີດການແຂ່ງຂັນກັບອ້າຍນ້ອງຕ່າງແມ່ ຣາວະນະ, ກຸມພະກັນນະ, ແລະ ວິພີຊະນະ.

ອັດທະຍາຍ 99 ກ່າວເຖິງມາຫາຕະມະຂອງຕີຣຖະ «ຣິນະປຣະໂມຈະນ/ຣິນະໂມຈະນ» ໃນຮູບແບບທີ່ພຣະພຣະຫມາສອນພຣະນາຣະດະ ໂດຍເນັ້ນທັງພູມສັກສິດແລະທຳມະ. ເລື່ອງມີພຣິທຸສຣະວາ ບຸດຂອງກັກສີວັດ ຜູ້ມີຄວາມສາມາດແຕ່ຫຼີກເວັ້ນການແຕ່ງງານ ແລະພິທີໄຟເວດ ເນື່ອງຈາກວິຣາຄະຍະ ແລະຄວາມຢ້ານກົວສະພາບ «ປະຣິວິຕຕິ» (ນ້ອງແຕ່ງກ່ອນພີ່).

ອັດຍາຍ 101 ອະທິບາຍກໍ່ກຳເນີດຂອງຕີຣຖະ «ປຸຣູຣະວະສັມ» ໂດຍເນັ້ນພະລັງຊຳລະບາບຂອງການລະນຶກເຖິງ ແລະ ການໄດ້ດາຣະຊະນາໂດຍກົງ.

ອັດທະຍາຍ 103 ເປັນຄໍາສອນຂອງພຣະພຣະຫມາແກ່ນາຣະດະ ກ່ຽວກັບຄວາມສັກສິດຂອງ Śamī-tīrtha ທີ່ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າຊໍາລະບາບທັງປວງ. ເນື້ອເລື່ອງຜູກກັບພິທີ Aśvamedha ຂອງກະສັດກະສັດຕຣິຍະ Priyavrata ທີ່ຝັ່ງໃຕ້ແມ່ນ້ໍາ Gautamī ໂດຍ Vasiṣṭha ເປັນປຸໂຣຫິດຫຼັກ ມີຣິດວິກແລະລະສີຄົບຖ້ວນ.

ອັດຍາຍ 105 ຍົກຍ້ອງ ໂສມະຕີຣຖະ (Somatīrtha) ເປັນສະຖານທີ່ທຳໃຫ້ປິຕຣິປຣີຕິ (pitṛ-prīti) ເພີ່ມພູນ ແລະໄດ້ບຸນໃຫຍ່. ພຣະພຣະຫມາເລົ່າໃຫ້ນາຣະດະຟັງເຖິງຄວາມຂັດແຍ້ງເກົ່າ: ໂສມະ—ອະມຣິຕະຜູ້ໃຫ້ຊີວິດແກ່ເທວະ—ຖືກຄັກໄວ້ໂດຍຄັນທະຣະວະ.

ອັດທະຍາຍ 107 ທີ່ພຣະພຣະຫມາເວົ້າ ບັນຍາຍເຖິງພູມສັນຖານອັນສັກສິດ ແລະອານຸພາບແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທຸກຂອງ Vṛddhāsaṅgama ຈຸດບັນຈົບນ້ຳທີ່ກ່ຽວກັບພຣະສິວະ Vṛddheśvara.

ອັດທະຍາຍ 109 ຍົກຍ້ອງ Cakratīrtha ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ Godāvarī ເປັນຕີຣຖະອັນບໍລິສຸດ ຊຳລະບາບໜັກເຊັ່ນ brahmahatyā ໄດ້. ເລື່ອງຍ້ອນວິກິດຍັດຍະຂອງ Dakṣa: ເມື່ອ Dakṣa ບໍ່ເຊີນແລະດູໝິ່ນ Śiva, Satī (Dākṣāyaṇī) ຈຶ່ງລະທິ້ງຮ່າງດ້ວຍໄຟໂຍຄະ; Śiva ໂກດ ໃຫ້ Vīrabhadra ແລະ gaṇa ໄປທຳລາຍພິທີບູຊາ.

ອັດທະຍາຍ 111 ຍົກຍ້ອງ “ນາຄະຕີຣຖະ” ເປັນສະຖານທີ່ຈາລິກທີ່ມີມົງຄຸນ ທີ່ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ ໃຫ້ສົມຫວັງຕາມປາດຖະນາ. ເລື່ອງດໍາເນີນໄປຫາກະສັດ ຊູຣາເສນະ ແຫ່ງ ປຣະຕິດຖານະປຸຣະ ຜູ້ໄດ້ບຸດທີ່ລໍຖ້າມານານ ແຕ່ເກີດເປັນງູນ່າຢ້ານ ຕໍ່ມາຮູ້ຈັກກັນວ່າ “ນາເຄສວະຣະ”.

ອັດຍາຍ 113 ເປັນນິທານມະຫາຕະມະຂອງທີ່ສັກສິດ (tīrtha-māhātmya) ທີ່ມຸ່ງເນັ້ນການເກີດຂຶ້ນແລະການຍົກຍ້ອງ «ພຣະຫມາທີຣຖະ» (Brahmatīrtha)។ ພຣະຫມາກ່າວວ່າ ສະຖານທີ່ຈາລິກນີ້ຫາຍາກແມ່ນແຕ່ໃນຫມູ່ເທວະ ແລະໃຫ້ຜົນທັງຄວາມສຸກໂລກີ (bhukti) ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (mukti)។ ເລື່ອງລະລຶກວິກິດເມື່ອຫົວທີ 5 ຂອງພຣະຫມາ…

ອັດທະຍາ 115 ກ່າວເຖິງກຳເນີດ ແລະ ມະຫິມາຂອງ «ເສສະຕີຣຖະ» ຫຼື «ນາຄະຕີຣຖະ» ອັນເປັນສະຖານທີ່ຊຳລະບາບ. ພຣະບຣະຫມາເລົ່າວ່າ ເສສະ ຈອມນາຄະແຫ່ງຣະສາຕະລາ ຖືກຂັບໄລ່ເມື່ອໄດຕະຍະ, ດານະວະ, ຣາກສະສະ ແລະສັດຕູອື່ນໆ ບຸກລຸກໂລກໃຕ້.

ອັດທະຍາຍນີ້ ເປັນການເລົ່າຂອງພຣະພຣະຫມາແກ່ນາຣະດາ ປະກາດຄວາມສັກສິດຂອງສະຖານທີ່ຈາລິກຊື່ ອາດມະຕີຣຖ (Ātmatīrtha) ຜູ້ໃຫ້ທັງຜົນໂລກີ (bhukti) ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (mukti)។ ເນື້ອເລື່ອງກ່ຽວກັບ ດັດຕາເຕຣຍ (Dattātreya) ບຸດຂອງ຤ິສີ ອະຕຣິ ຜູ້ມີຄວາມຮູ້ກວ້າງຂວາງ ມາຖາມບິດາຢ່າງຮີບດ່ວນເຖິງວິທີໄດ້ຮັບ…

ອັດທະຍາຍ 119 ຍົກຍ້ອງ «ໂສມະຕີຣຖະ» ເປັນສະຖານທີ່ຈາລິກທາງທຳ ທີ່ການອາບນ້ຳ (snāna) ແລະການໃຫ້ທານ (dāna) ໄດ້ບຸນເທົ່າກັບການດື່ມໂສມະ. ຕໍ່ມາເລົ່າຕຳນານ-ທິດສະດີວ່າ oṣadhi ຫຼືພືດຢາເປັນ «ແມ່» ດັ້ງເດີມ ຄ້ຳຈຸນທຳມະ, ການຮຽນວິທະຍາເວດ ແລະພິທີຍັດຍະ ເພື່ອຮັກສາໂລກທັງມີຊີວິດແລະບໍ່ມີຊີວິດ.

ອັດທະຍາຍ 121 ເລົ່າເລື່ອງພູມສັນຖານອັນສັກສິດ ອະທິບາຍກໍ່ກຳເນີດ ແລະ ອານຸພາບແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທຸກຂອງຈຸດບັນຈົບແມ່ນ້ຳສອງແຫ່ງທີ່ກ່ຽວກັບ ຄົງຄາ (Gaṅgā).

ອັດທະຍາຍ 123 ເປັນການບັນຍາຍພູມສັນຖານອັນສັກສິດ ໂດຍພຣະພຣະຫມາບອກແກ່ນາຣະດະ ກ່ຽວກັບກໍ່ກຳເນີດ ແລະອານຸພາບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທຸກຂອງ ຣາມ-ຕີຣຖະ ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ໂກທາວະຣີ (ໂກຕະມີ).

ອັດທະຍາຍ 125 ເປັນການສັນລະເສີນມາຫາຕະມະຂອງ ຍະມະຕີຣຖະ ໂດຍພຣະພຣະຫມາປະກາດວ່າເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດ ທີ່ເພີ່ມຄວາມພໍໃຈແກ່ປິຕຣະບັນພະບຸລຸດ ແລະໃຫ້ຜົນດີທັງທີ່ເຫັນໄດ້ແລະທີ່ບໍ່ເຫັນ.

ອັດທະຍາຍ 127 ສັນລະເສີນມະຫາຕະມະຂອງ «ເທວະຕີຣຖະ» ທ່ານ້ຳອັນຊຳລະບາບ ຢູ່ຝັ່ງເໜືອແມ່ນ້ຳຄົງຄາ.

ອັດທະຍາຍ 129 ກ່າວເຖິງພູມສັກສິດແລະຕຳນານທີ່ຮອງຮັບກຸ່ມຕີຣຖະຕາມແມ່ນ້ຳ ໂກດາວະຣີ (ເກົາຕະມີ) ທີ່ຜູກພັນກັບການຖືກຫຍັບຫຍາມ, ການຟື້ນຟູ ແລະອຳນາດໃໝ່ຂອງພຣະອິນທຣະ.

Adhyāya 131 presents a sacred-topographical narration centered on Yamatīrtha, celebrated as a site that increases ancestral satisfaction and extinguishes sin, framed through an etiological myth. The cha

ອັດທະຍາ 133 ກ່າວເຖິງກຳເນີດແລະມະຫາອານຸພາບຂອງ «ສຸກລະຕີຣຖະ» ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ໂກຕະມີ ເຊິ່ງຖືກສັນລະເສີນວ່າ ສຳເລັດຈຸດປະສົງທຸກປະການ (sarvasiddhikara) ແມ່ນແຕ່ລະລຶກເຖິງກໍໄດ້. ເລື່ອງມີພຣະລິສີ ພາຣັດວາຈະ ແລະພັນລະຍາຜູ້ຮັກສາພຣະສາມີ (pativratā) Paiṭhīnasī ອາໄສຢູ່ຂ້າງແມ່ນ້ຳ.

ອັດທະຍາ 135 ກ່າວເຖິງວານີສັງກະມະ (Vāṇīsaṅgama) ທີ່ເປັນຕີຣະຖະສຳຄັນບ່ອນນ້ຳສອງສາຍມາພົບກັນ ແລະນັບຖືວາກີສະວະຣະ (Śiva ເຈົ້າແຫ່ງວາຈາ)។ ພຣະບຣະຫມາເລົ່າການໂຕ້ຖຽງກັບພຣະວິສະນຸເລື່ອງຜູ້ໃຫຍ່ ໃນຂະນະທີ່ມະຫາເທວະປາກົດເປັນຈະໂຍຕິຣະມູຣຕິ (jyotirmūrti) ອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້.

ອັດທະຍາຍ 137 ຍົກຍ້ອງ «ລັກສະມີຕີຣຖະ» ເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ເພີ່ມພູນສຣີ (ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ) ແລະກຳຈັດອະລັກສະມີ (ເຄາະຮ້າຍ). ພຣະພຣະຫມາເລົ່າໃຫ້ນາຣະດະຟັງເຖິງການໂຕ້ຖຽງໂບຮານລະຫວ່າງ ລັກສະມີ ແລະ ດາຣິດຣາ ສອງພະລັງງານທີ່ຕໍ່ຕ້ານກັນໃນໂລກ.

ອັດທະຍາ 139 ກ່າວເຖິງ ຂັດຄະຕີຣຖະ ຢູ່ຝັ່ງເໜືອຂອງແມ່ນ້ຳ ໂກຕະມີ ເປັນທີ່ຂ້າມນ້ຳອັນສັກສິດ. ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ ອາບນ້ຳແລະໃຫ້ທານທີ່ນີ້ ນຳໃຫ້ມີສິດເຂົ້າສູ່ ໂມກສະ. ຕໍ່ມາເລົ່າເຖິງ ພາຍລູສະ ພຣາຫມັນ ລູກຂອງ ກະວະສະ ຜູ້ຖືກພາລະຄອບຄົວແລະຫາລ້ຽງຊີບບໍ່ສຳເລັດ ຈຶ່ງຫັນໄປສູ່ ໄວຣາກຍະ ຢ່າງມີວິໄນ.

ອັດທະຍາຍ 141 ບັນຍາຍເຖິງຕີຣຖະອັນລືອຊື່ “ກະປິລາສັງຄະມະ” ທີ່ພຣະພຣະຫມາໄດ້ແນະນຳແກ່ນາຣະດະວ່າເປັນເລື່ອງມີບຸນ. ບົດນີ້ລະລຶກວິກິດແຫ່ງທຳມະຫຼັງການລົ້ມສະລາຍຂອງພຣະຣາຊາເວນະ ແລະການຄົ້ນຫາລັດຖະບານທີ່ຈະຟື້ນຟູໂລກ. ພຣະກະປິລະ ນັກບຳເນັດຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ ຖືກເຊີນມາປຶກສາ.

ອັດທະຍາຍ 143 ເປັນຖ້ອຍຄໍາສອນຂອງພຣະພຣະຫມາ ກ່ຽວກັບອານຸພາບອັນພິເສດຂອງ ສິດທະຕີຣຖະ (Siddhatīrtha) ສະຖານທີ່ຈາລິກທີ່ໃຫ້ “ສິດທິ” ໂດຍພຣະສິວະປະທັບເປັນ ສິດເທສະວະຣະ (Siddheśvara)।

ອັດທະຍາ 145 ຍົກຍ້ອງມາຫາດມະຂອງ ມາຣະກັນເດຍະຕີຣຖະ ທີ່ພຣະພຣະຫມາໄດ້ກ່າວແກ່ນາຣະດະວ່າ ເປັນສະຖານທີ່ຈາລິກທີ່ຊຳລະບາບຢ່າງສູງ ໃຫ້ຜົນຂອງຍັດຍາທັງປວງ ແລະກຳຈັດບາບທີ່ສະສົມ.

ອັດທະຍາຍ 147 ກ່າວເຖິງມາຫາຕະມະຂອງຕີຣຖະ «ອັບສະໂຣຍຸກະມ» ຢູ່ຝັ່ງໃຕ້ ແລະເປັນຈຸດບັນຈົບ/ສົມທົບກັບແມ່ນ້ຳຄັງຄາ. ພຣະພຣະຫມາເວົ້າກັບນາຣະດະວ່າ ການລະລຶກເຖິງສະຖານທີ່ນີ້ເປັນມົງຄຸນ; ການອາບນ້ຳ ແລະພິທີກຳທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຈະນຳໄປສູ່ການພົ້ນຈາກພັນທະ.

ອັດຍາຍ 149 ເປັນ tīrtha-māhātmya ທີ່ສັນລະເສີນ ນາຣະສິງຫະຕີຣຖະ ຢູ່ຝັ່ງເໜືອຂອງແມ່ນ້ຳຄັງຄາ. ໃນຖານະຄຳເລົ່າອັນມີອຳນາດຂອງພຣະພຣະຫມາ ບົດນີ້ລະລຶກເຖິງການອະວະຕານຂອງ ນຣສິງຫະ ຕໍ່ຕ້ານອະສຸຣ ຮິຣັນຍະກະສິປຸ ໂດຍປາກົດຈາກເສົາ ແລະຟື້ນຟູລະບຽບໂລກ ດ້ວຍການປາບດາຍຕະ ແລະ ຣາກສະສ ໃນຫຼາຍພູມໂລກ.

ອັດທະຍາຍ 151 ສັນລະເສີນຕີຣະຖະ «ນິມນະເພດ» ຢູ່ຝັ່ງເໜືອຂອງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ເຊື່ອວ່າຊຳລະບາບໄດ້ທົ່ວໄປ ແມ່ນແຕ່ລະລຶກເຖິງກໍໄດ້ບຸນ. ເນື້ອເລື່ອງຜູກເຂົ້າກັບຊີວະປະຫວັດຂອງພະຣາຊາ ອາຍລະ (ປູຣູຣະວະ) ແລະຄວາມຫຼົງໃນອັບສະຣາ ອຸຣະວະຊີ; ການຈາກໄປກະທັນຫັນຂອງນາງ ເປັນເຫດໃຫ້ພະຣາຊາຫັນກັບສູ່ທຳ ແລະພິທີກຳ.

ອັດທະຍາ 153 ເນັ້ນເຖິງ «ພາວະຕີຣຖະ» ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ໂກຕະມີ ເປັນທ່າຂ້າມນ້ຳອັນສັກສິດທີ່ ພາວະ (ພຣະສິວະ) ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍພຣະອົງເອງ. ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ສະຖິດຢູ່ທົ່ວຈັກກະວານ ແຕ່ກໍປະຈັກຢູ່ໂດຍກົງໃນສະຖານທີ່ນີ້.

ອັດທະຍາຍ 155 ບັນຍາຍເລື່ອງພູມສັກສິດແລະຈັນຍາບັນທາງນິຕິທຳ ອະທິບາຍຄວາມສັກສິດແລະຊື່ຂອງ ກະປິລະຕີຣຖະ (Kapilatīrtha) ທີ່ຖືກຈື່ຈຳວ່າ ອາງຄິຣະສະ (Āṅgirasa) ແລະ ອາດິຕະຍະ (Āditya) ພ້ອມທັງກ່ຽວພັນກັບນາມ ໄຊໍມຫິເກຍ (Saiṃhikeya)។ ພຣະພຣະມາ (Brahmā) ເລົ່າວ່າ ພວກອາດິຕະຍະ ຢູ່ຝັ່ງໃຕ້ຂອງແມ່ນ້ຳ ໂກຕະມີ…

ອັດທະຍາຍ 157 ເປັນການສັນລະເສີນມະຫາອານຸພາບ (tīrtha-māhātmya) ຂອງ ກິສກິນທາ-ຕີຣຖະ ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ໂກຕະມີ (ໂກດາວະຣີ) ອັນເປັນສະຖານທີ່ບຸນຍາທີ່ສົມປາດຖະນາ ແລະທຳລາຍບາບ ເພາະພຣະສິວະສະຖິດຢູ່ຢ່າງພິເສດ.

ອັດທະຍາຍ 159 ສັນລະເສີນຕີຣຖະ “ວັນຈະຣາສັງກະມະ” ອັນໂດງດັງໃນສາມໂລກ ແລະເປັນທີ່ມາຂອງຣິສີ, ສິດທະ, ຣາຊຣິສີ. ຄວາມສັກສິດຖືກອະທິບາຍຜ່ານເລື່ອງກຣຸດະຕ້ອງຮັບໃຊ້ນາກ ເນື່ອງຈາກວິນະຕາແພ້ການພະນັນທີ່ຖືກຫລອກລວງກັບກັດຣູ.

ອັດທະຍາຍ 161 ນຳເສີນການເປີດເຜີຍພູມສັນຖານອັນສັກສິດຄຽງຄູ່ກັບຄວາມລະລຶກເຖິງກຳເນີດຈັກກະວານ: ພຣະພຣະຫມາເວົ້າກັບນາຣະດະ ແລະປະກາດຄຸນຄ່າອັນພິເສດຂອງຕີຣຖະ «ກຸສະຕັຣປະນະ» ພ້ອມ «ປຣະນີຕາສັງກະມະ» ວ່າໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໂລກີ (bhukti) ແລະການຫຼຸດພົ້ນ (mukti) ແກ່ສັດທັງປວງ.

ອັດທະຍາຍ 163 ກ່າວເຖິງສາຣັສວະຕະຕີຣຖະ (Sarasvata Tīrtha) ອັນມີຊື່ສຽງວ່າໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໂລກີ ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ພ້ອມທັງທໍາລາຍບາບ ໂລກໄພ ແລະ ອຸປະສັກ. ພຣະພຣະຫມາສອນນາຣະດະ ໂດຍເລົ່າເຫດການໃກ້ແມ່ນ້ໍາໂກຕະມີ ຝັ່ງໃຕ້ ທີ່ພູຂາວ (Śveta/Śubhra Parvata) ທາງຕາເວັນອອກຂອງ Puṣpotkaṭa.

ອັດທະຍາຍ 165 ບັນຍາຍກ່ຽວກັບກຳເນີດແລະອານຸພາບຂອງ ພັດຣະຕີຣຖະ ຢູ່ແມ່ນ້ຳ ໂກຕະມີ ໂດຍພຣະພຣະຫມາແນະນຳເປັນສະຖານທີ່ຈາລິກທີ່ຂັບໄລ່ເຄາະຮ້າຍ ບັນເທົາບາບ ແລະໃຫ້ຄວາມສະຫງົບຍິ່ງ.

ອັດທະຍາ 167 ກ່າວເຖິງຕີຣຖະ-ມາຫາດມະຍະ ຂອງ ວິປຣະຕີຣຖະ ທີ່ຮູ້ຈັກອີກຊື່ວ່າ ນາຣາຍະນະ-ຕີຣຖະ ໂດຍພຣະພຣະຫມາເປັນຜູ້ເລົ່າ.

ອັດທະຍາ 169 ພຣະພຣະຫມາໄດ້ສັນລະເສີນ “ພິລລະຕີຣຖະ” ເປັນທ່ານ້ຳສັກສິດທີ່ຮັກສາໂລກ ແລະທຳລາຍບາບ ຊຶ່ງໃຫ້ຄວາມພັກດີຕໍ່ພຣະມະຫາເທວະ. ເລື່ອງຢູ່ຝັ່ງໃຕ້ແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ໃກ້ສຣີຄິຣິ ທີ່ມີລິງຄະຂອງພຣະສິວະນາມ “ອາດິເກສະ” ຖືກບູຊາໂດຍຣິສີ ແລະຖືກກ່າວວ່າໃຫ້ສຳເລັດປາຖະໜາທຸກປະການ.

ອັດທະຍາຍ 171 ກ່າວເຖິງອຸຣະວະສີຕີຣຖະ (ໄກຕະວະຕີຣຖະ) ສະຖານທີ່ສັກສິດ ທີ່ການອາບນ້ຳ ການໃຫ້ທານ ແລະການບູຊາພຣະມະເຫສະວະຣະ ແລະພຣະວາສຸເທວ ໃຫ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບອັສວະເມດະ. ເລື່ອງຫັນໄປທີ່ພຣະຣາຊາປຣະມະຕິ ຂຶ້ນໄປໂລກຂອງອິນທຣະ ແລະການພະນັນກາຍເປັນເຫດໃຫ້ອັບອາຍ ແລະຖືກຈອງຈຳ.

ອັດທະຍາຍ 173 ນຳເສີນການສົນທະນາດ້ານພູມສາດສັກສິດ ແລະ ຈັນຍາບັນ ອີງໃສ່ພິທີຣິສິ-ສັດຕຣະ (ຍັດຍາຂອງລະດັບ຤ິສີ) ທີ່ສະຖານທີ່ກ່ຽວກັບພຣະສິວະ ພີເມສະວະຣ. ພຣະພຣະຫມາເລົ່າວ່າ ຤ິສີ 7 ອົງ ມີນາຣະດະຮ່ວມຢູ່ ໄດ້ແບ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາເປັນ 7 ສາຍ ຕາມສາຍວົງວິຊາເວດ ເພື່ອສ້າງພູມທັດພິທີກຳທີ່ອີງໃສ່ອຳນາດຂອງ຤ິສີ.

ອັດທະຍາຍ 175 ເປັນບົດສົນທະນາວ່າດ້ວຍພູມສັນຖານອັນສັກສິດ ຍົກຍ້ອງອຳນາດຊຳລະບາບອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ຂອງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ແລະການປາກົດທາງໃຕ້ໃນນາມ ໂກຕະມີ (ໂກດາວະຣີ)។ ນາຣະດະຂໍໃຫ້ພຣະພຣະຫມາເລົ່າຢ່າງຫຍໍ້ເຖິງເສັ້ນທາງຈັກກະວານຂອງນ້ຳ: ເຄີຍຢູ່ໃນກະມັນດະລຸຂອງພຣະພຣະຫມາ, ລົງມາຈາກພຣະບາດຂອງວິສນຸ,…

ອັດທະຍາຍ 177 ຍົກຍ້ອງມະຫາອິດທິພົນຂອງ ປຸຣຸໂສຕະມະ-ເຂດຕຣະ ເປັນພູມສັກສິດທີ່ໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໂລກີ (bhukti) ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (mukti)។ ພຣະພຣະມາເວົ້າເຖິງພຣະກຣິສນະ ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣະ ແລະ ຄະທາ ພ້ອມດ້ວຍ ສັງກັຣສະນະ (ພຣະບະລະຣາມ) ແລະ ສຸພັດຣາ ແລະຢືນຢັນອຳນາດກູ້ພົ້ນຂອງການໄດ້ເຫັນ…

ອັດຍາຍ 179 ເປັນການສອບຖາມທາງປັນຍາ ຍັງບໍ່ແມ່ນການເລົ່າເລື່ອງທີ່ສຳເລັດ. ຫຼັງຈາກຟັງຄຳສອນຂອງ ວະຍາສະ ບັນດາລະສີຜູ້ຊຸມນຸມກັນເກີດຄວາມພິສົດໃຈ ແລະຍົກຂໍ້ສົງໄສທາງທິດສະດີດົນນານ: ນາຣາຍະນະຜູ້ຄອບຄຸມທົ່ວສາກົນ ອະມະຕະ ເປັນຜູ້ສ້າງ ຜູ້ຮັກສາ ແລະຜູ້ທຳລາຍໂລກ ຈະຮັບຮ່າງມະນຸດໃນໂລກມະຕະໄດ້ແນວໃດ?

ອັດທະຍາຍ 181 ສະແດງວິກິດແຫ່ງທຳມະ ໂດຍໃຫ້ໂລກມານດາ (ເມດິນີ) ຖືກກົດທັບດ້ວຍພາລະໜັກຈາກອະສຸຣະຜູ້ຮຸນແຮງທີ່ອວຕານລົງມາເປັນມະນຸດ. ວະຍາສະອະທິບາຍຫຼັກອວຕາຣ: ເມື່ອອະທຳເພີ່ມ ແລະທຳມະຫຼຸດ ພຣະຈະນາຣະດະນະ (ວິສນຸ) ຈະປາກົດເພື່ອປົກປ້ອງສາທຸ ຂັບຂີ່ຄົນຊົ່ວ ແລະຟື້ນຟູຄວາມສົມດຸນຂອງຈັກກະວານ.

ອັດທະຍາຍ 183 ບັນຍາຍເຫດການສັ້ນໆ ທີ່ກ່ຽວກັບຄວາມຫວາດຫວັ່ນຂອງກັມສະ ຕໍ່ຄໍາພະຍາກອນວ່າຈະມີຜູ້ມາປິດຊີວິດລາວ.

ອັດທະຍາ 185 ເລົ່າເຫດການສຳຄັນໃນວົງຈອນວຣາຊະ: ພຣະກຣິດສະນາປະຈັນໜ້າກັບນາຄະຣາຊ ກາລິຍະ ໃນແມ່ນ້ຳຢະມຸນາ (ກາລິນດີ). ພຣະອົງເດີນຜ່ານວຣິນດາວັນໂດຍບໍ່ມີພຣະບະລະຣາມ ແລະເຫັນບຶງທີ່ຖືກພິດເຜົາ ຄວັນພິດເຮັດໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ ແລະນົກເສຍຫາຍ ຈົນນ້ຳຢະມຸນາໃຊ້ບໍ່ໄດ້ສຳລັບຄົນແລະງົວ.

ອັດທະຍາຍ 187 ເລົ່າເຫດການໃນວົງຈອນວຣິນດາວັນ ຫຼັງຈາກອະສູຣຮູບລາໃນຕາລະວະນະຖືກປາລາຊະ. ກຣິດສະນະ ແລະ ບະລະຣາມ (ສັງກະຣະສະນະ) ຫຼິ້ນກິລາກັບພວກຄົນເລີ້ຍງງົວ; ດານະວະ ປຣະລັມບະ ປອມໂຕເປັນກົບະ ເຂົ້າມາໃນວຣະຈະ ເພື່ອຫາໂອກາດຂ້າບະລະຣາມ.

ອັດທະຍາຍ 189 ດຳເນີນເປັນ 3 ຊ່ວງທີ່ຕໍ່ເນື່ອງ ສະທ້ອນຕົວຕົນຂອງພຣະກຣິດສະນະ, ລີລາອັນໃກ້ຊິດກັບວຣະຈະ, ແລະພຣະອົງເປັນຜູ້ປົກປ້ອງຊຸມຊົນຄົນລ້ຽງງົວ.

ອັດທະຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງອະກຣູຣະເດີນທາງຢ່າງວ່ອງໄວໄປນັນດະໂກກຸລ ເນື່ອງຈາກຄວາມປາຖະໜາອັນແຮງກ້າທີ່ຈະໄດ້ເຫັນພຣະກຣິດສະນະ.

ອັດທະຍາຍ 193 ເລົ່າເຖິງຈຸດຫັນສາທາລະນະອັນສຳຄັນໃນເຫດການຂອງພຣະກຣິດສະນະໃນເມືອງມະຖຸຣາ ຈາກການພົບພາຕາມຖະໜົນໄປສູ່ຈຸດສູງສຸດທາງການເມືອງໃນສະໜາມຫຼວງ.

ອັດທະຍາຍ 195 ເລົ່າເຫດການສົງຄາມພ້ອມການຕີຄວາມທາງເທວະວິທະຍາ. ວະຍາສະກ່າວວ່າ ກັມສະໄດ້ຮັບກຳລັງເພີ່ມຈາກການແຕ່ງງານພັນທະມິດກັບລູກສາວຂອງ ຈະຣາສັນທະ ຄື ອັສຕິ ແລະ ປຣາປຕິ ເຮັດໃຫ້ກະສັດມາຄະທະໂກດແຄ້ນຕໍ່ຊາວຢາດະວະ.

ອັດຍາຍນີ້ເປັນເລື່ອງຜ່ານກາງ ທີ່ເຊື່ອມໂຍງຄວາມເລື່ອມໃສຂອງກະສັດ, ພຣະຄຸນຕອບແທນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະການປ່ຽນແປງໃນໂລກຂອງຍາດະວະ.

ອັດຍາຍ 199 ເລົ່າເຫດການວິດັບພະ ທີ່ເມືອງກຸນດິນາ ກ່ຽວກັບນາງຣຸກມິນີ ທິດາຂອງພຣະຣາຊາພີສະມະກະ ແລະເປັນນ້ອງສາວຂອງຣຸກມີ. ພຣະກຣິດສະນາ ແລະ ຣຸກມິນີ ຮັກພັກດີຕໍ່ກັນ ແຕ່ຣຸກມີຜູ້ມີຄວາມອາຄາດຕໍ່ຈັກຣິນ ປະຕິເສດການສູ່ຂໍ ແລະຕາມການຍຸຍົງຂອງຊະຣາສັນທະ ຈັດໃຫ້ນາງແຕ່ງກັບຊິຊຸປາລະ.

ອັດທະຍາຍ 201 ບັນທຶກເລື່ອງວົງສານຸວົງຂອງພຣະກຣິດສະນະ ແລະເຫດການຂັດແຍ່ງສຳຄັນໃນວົງຍາດະວະ. ເລີ່ມດ້ວຍການລຽນນາມລູກຫຼານຂອງຣຸກມິນີ ມີລູກຊາຍຫຼາຍອົງ ແລະລູກສາວໜຶ່ງອົງ ພ້ອມກ່າວສັ້ນໆເຖິງມະຫາມະເຫສີອື່ນໆຂອງພຣະກຣິດສະນະ ເພື່ອສະແດງເຄືອຂ່າຍລາຊະວົງ.

ອັດທະຍາຍ 203 ເລົ່າວ່າ ຫຼັງຈາກການປາບນະຣະກາສຸຣະ ພຣະກຣິດສະນະຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນກັບຄຣຸດ ຖືຮົ່ມຂອງວະຣຸນ ແລະ ພູມະນິປະຣະວະຕະ ພ້ອມທັງເປົ່າສັງຂ໌ເຂົ້າສູ່ສະຫວັນ. ເທວະທັງຫຼາຍຕ້ອນຮັບ ແລະ ບູຊາ; ພຣະອົງໄປຫາວິຫານອັນສະຫວ່າງໄສຂອງອະດິຕິ ຖວາຍຕຸ້ມຫູອັນປະເສີດ ແລະ ແຈ້ງຂ່າວການທໍາລາຍນະຣະກາ.

ອັດທະຍາຍ 205 ນຳເສີນບັນຊີສາຍວົງຂອງພຣະສີກຣິດສະນະ ຜ່ານພຣະມະເຫສີຫຼາຍພຣະອົງ ເພື່ອວາງກອບລາຊະວົງກ່ອນເຂົ້າສູ່ເລື່ອງ ອຸສາ–ອະນິຣຸດ.

ອັດທະຍາຍ 207 ເລົ່າເຖິງອົງພຣະເທວະທີ່ແທ້ ແລະຄວາມໄຮ້ປະໂຫຍດຂອງອຳນາດປອມ. ນັກບວດຖາມເຖິງກິດຈະກຳອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະກຣິດສະນະ ແລະພຣະວະຍາສະເລົ່າເລື່ອງພະເຈົ້າປໍນດຣະກະ ຜູ້ຫຼົງຕົນປະກາດຕົນເປັນ “ວາສຸເທວະ” ສວມເຄື່ອງໝາຍຂອງພຣະວິສະນຸ ແລະສົ່ງທູດໄປຮ້ອງຂໍໃຫ້ພຣະກຣິດສະນະມອບຈັກຣາ ແລະເຄື່ອງໝາຍອື່ນໆ.

ອັດທະຍາຍ 209 ໃນການເລົ່າຂອງວະຍາສະແກ່ບັນດາລິສີ ກ່າວເຖິງການກໍ່ຄວາມວຸ່ນວາຍແລະການພິນາດຂອງ ດວິວິດາ ວານະຣາຜູ້ມີພະລັງ ຜູ້ເປັນພັນມິດຂອງ ນະຣະກະ ອະສຸຣະກະສັດຜູ້ຕໍ່ຕ້ານເທວະ.

ອັດທະຍາ 211 ເລົ່າເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງລີລາພຣະກຣິສນະໃນໂລກ ແລະການຖອນຄືນໂດຍສະໝັກໃຈເຂົ້າສູ່ພຣະພຣາຫມັນອະມະຕະ. ດາຣຸກະ ຕາມພຣະບັນຊາ ໄປດວາຣະກາ ແລະນຳອາຣຈຸນະມາພ້ອມກັບ ວັຊຣະ ຜູ້ຖືກສະແດງເປັນຜູ້ສືບທອດລາຊະວົງ. ຕໍ່ມາ ໂກວິນດະ ຕັ້ງຈິດພາຍໃນ ຮັກສາຫຼັກວາສຸເທວະອັນສູງສຸດໃນສັດທັງປວງ.

ອັດທະຍາຍ 213 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລະສີຜູ້ສະຫງ່າງາມປະຫລາດໃຈອີກຄັ້ງຕໍ່ເລື່ອງຂອງ ກຣິດສະນາ ແລະ ຣາມາ ແລ້ວຂໍໃຫ້ເລົ່າລາຍລະອຽດເຕັມກ່ຽວກັບການປາກົດພຣະອົງຂອງ ວິສນຸ ເປັນ ວະຣາຫະ (Varāha)—ສະພາບ, ຮູບຮ່າງ, ຄວາມໝາຍທາງພິທີຍັດຍະ (yajña) ແລະລຳດັບການກະທຳທີ່ຍົກແຜ່ນດິນຂຶ້ນຈາກນ້ຳຄອສມິກ.

ອັດທະຍາຍນີ້ສືບຕໍ່ການສອບຖາມຂອງພະລະສີກ່ຽວກັບຊະຕາກຳຫຼັງຄວາມຕາຍ ໂດຍອະທິບາຍຢ່າງເປັນລະບົບເຖິງ ຍະມະມາຣຄະ (ເສັ້ນທາງໄປອານາຈັກຂອງພະຍົມ) ແລະໂຄງສ້າງການລົງໂທດໃນນະຣະກະ. ວະຍາສະກ່າວວ່າ ສັດມີຮ່າງກາຍທຸກຕົວຕ້ອງເດີນທາງໄກອັນຫຍຸ້ງຍາກຈາກໂລກມະນຸດໄປຫາ ຢາມະຍະໂລກະ ໂດຍບຸນແລະບາບເປັນຕົວກຳນົດປະສົບການ.

ອັດທະຍາຍ 217 ນໍາເສີນຄໍາສອນດ້ານຈິດທໍາແລະຈັກກະວານວິທະຍາຜ່ານການສົນທະນາ: ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງເລື່ອງເສັ້ນທາງຂອງພຣະຍະມະ ແລະທຸກທໍລະມານໃນນະລົກ ບັນດາລິສີຖາມພຣະວະຍາສະວ່າ ສິ່ງໃດແທ້ທີ່ຕິດຕາມມະນຸດໄປຫຼັງຄວາມຕາຍ.

ອັດທະຍາຍ 219 ເລີ່ມດ້ວຍພວກ຤ິສີຖາມວ່າ ລູກຫຼານຄວນຮູ້ຈັກແລະປະກອບພິທີ śrāddha ແກ່ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຜູ້ຢູ່ໃນສະຖານະຫຼັງຄວາມຕາຍຕາມກຳຂອງຕົນແນວໃດ. ວະຍາສະຕອບໂດຍເລົ່າເຫດການຕົວຢ່າງທີ່ກົກາມຸຂະ (Kokāmukha) ຕີຣຖະ ອັນໂດງດັງວ່າໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໂລກີ ແລະ ມຸກຕິ.

ອັດທະຍາຍ 221 ນຳເສີນການອະທິບາຍຢ່າງເປັນລະບົບຂອງພຣະວະຍາສະ ກ່ຽວກັບ sadācāra (ຈັນຍາບັນອັນຖືກຕ້ອງ) ເປັນຮາກຖານຈຳເປັນຂອງຊີວິດທາງທຳຂອງຄົນຄອບຄົວ (gṛhastha)។ ເນື່ອງຈາກພຣະລິສີຖາມເລື່ອງກຳສາມປະເພດ—nitya, naimittika, kāmya—ພຣະວະຍາສະກ່າວວ່າ ຍັດຍາ, ທານ, ຕະປະ ຖ້າຂາດວິໄນຈິດໃຈ ຈະບໍ່ເກີດຜົນທາງວິນຍານ.

ອັດທະຍາ 223 ນໍາເສີນການສອບຖາມດ້ານຈັນຍາ–ພິທີກໍາ ກ່ຽວກັບເຫດປັດໃຈທີ່ເຮັດໃຫ້ວັນນະທັງສີ່ສູງຂຶ້ນຫຼືຕົກຕໍ່າ; ໃນເລື່ອງຊ້ອນ ພຣະອຸມາຖາມພຣະສິວະເທິງຍອດຫິມາລະຍະ.

ອັດທະຍາ 225 ເປັນບົດສົນທະນາສອນທຳລະຫວ່າງ ອຸມາ ແລະ ມະເຫສະວະຣ ວ່າດ້ວຍໂຄງສ້າງຈັນຍາຂອງກຳ ໂດຍເນັ້ນ ດານ (ການໃຫ້ທານ), ສັດກາຣ (ການໃຫ້ກຽດແກ່ຜູ້ຄວນເຄົາລົບ) ແລະ ອະຫິງສາ (ບໍ່ເບຍບຽນ).

ອັດທະຍາຍ 227 ເປັນບົດສົນທະນາ ເມື່ອບັນດາລະສີໄດ້ຟັງມະຫາອານຸພາບອັນອັດສະຈັນ ແລະອຳນາດລ້າງບາບຂອງພຣະກຣິດນາ ແລ້ວຖາມພຣະວະຍາສະວ່າ ຜູ້ທີ່ບູຊາພຣະວາສຸເທວະດ້ວຍພິທີອາຣຈະນາຢ່າງສັດຊື່ ແລະມີສັດທາ ຈະໄດ້ຮັບຄະຕິເປັນສະຫວັນ ຫຼືໂມກສະ ຫຼືທັງສອງ.

ອັດທະຍາ 229 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລະສີຖາມ ວະຍາສະ ວ່າ ພັກຕິ (bhakti) ຕໍ່ ວິສນຸ/ກຣິສນະ ເກີດຂຶ້ນແນວໃດ ແລະເປັນຫຍັງບາງຄົນຍັງບໍ່ເປັນໄວສະນະວະ. ວະຍາສະກ່າວວ່າ ການໄດ້ເກີດເປັນມະນຸດໃນສັງສາຣະອັນອັນຕະລາຍນັ້ນຫາຍາກ, ແລະພັກຕິຕໍ່ ວາສຸເທວະ ຈະເກີດເມື່ອບາບທີ່ສະສົມຖືກໃຊ້ໝົດ ແລະປັນຍາແຍກແຍະສຸກງອມ.

ອັດທະຍາ 231 ເປັນບົດສົນທະນາ ເມື່ອບັນດາລິສີຜູ້ກັງວົນເລື່ອງການປ່ຽນຍຸກ ຂໍໃຫ້ພຣະວະຍາສະອະທິບາຍນິມິດແຫ່ງຍຸກສິ້ນ ແລະການຕົກຕ່ຳຂອງທຳມະ.

ອັດຍາຍ 233 ນຳເສີນການອະທິບາຍຢ່າງເປັນລະບົບເກືອບຄົບຖ້ວນເກືອບທຸກດ້ານກ່ຽວກັບພຣະລະຍະ (pralaya) ໃນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະວະຍາສະຕໍ່ບັນດາດວິຊະ.

ອັດທະຍາຍ 235 ເລີ່ມດ້ວຍບັນດາລະສີຂໍໃຫ້ ກຣິສນະທວຍປາຍນ ວະຍາສ ອະທິບາຍຢ່າງມີອໍານາດເກືອບກ່ຽວກັບໂຍຄະທີ່ເອີ້ນວ່າ «ຢາແກ້ການປະສົມກັບທຸກຂ໌» (duḥkha-saṃyoga-bheṣaja)। ວະຍາສກ່າວວ່າ ໂຍຄະແມ່ນເສັ້ນທາງວິໄນທີ່ສາມາດນໍາໄປສູ່ມົກສະອັນຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງ।

ອັດຍາຍ 237 ເປັນບົດສົນທະນາທີ່ພວກລະສີຖາມເຖິງຄວາມເຫັນຄ້ານໃນຄໍາສອນເວດະ: “ເຮັດກຳ” (kuru karma) ແລະ “ລະກຳ” (tyaja)។ ວະຍາສະຕອບໂດຍແຍກສອງເສັ້ນທາງທີ່ອີງເວດະ—pravṛtti-dharma ເສັ້ນທາງພາຍນອກທີ່ເນັ້ນການກະທໍາ ແລະ nivṛtti ເສັ້ນທາງພາຍໃນແຫ່ງການສະຫຼະ.

ອັດທະຍາຍ 239 ເປີດດ້ວຍການສອບຖາມຢ່າງເປັນທາງການຂອງບັນດາລະສີ ກ່ຽວກັບສະຖານະຂອງ ສາງຂະຍະ ແລະ ໂຍຄະ ໃນຖານະເປັນວິທີຫຼຸດພົ້ນ. ວະຍາສະຕອບວ່າ ແຕ່ລະສາຍມັກຍົກຍ້ອງວິທີຂອງຕົນ ແຕ່ທັງສອງຖ້າຮູ້ແລະປະຕິບັດຕາມສາດສະຕຣາ ກໍພາໄປສູ່ເປົ້າໝາຍສູງສຸດໄດ້.

ອັດທະຍາ 241 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລິສີຖາມການແຍກແຍະຢ່າງແນ່ນອນລະຫວ່າງ ອັກສະຣະ (akṣara) ຄວາມຈິງອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ທີ່ບໍ່ມີການກັບຄືນ ແລະ ກະສະຣະ (kṣara) ໂລກທີ່ເສື່ອມສະລາຍ ທີ່ສັດທັງຫຼາຍກັບຄືນມາຊ້ຳໆ.

ອັດທະຍາຍ 243 ເປັນບົດສົນທະນາທາງປັດຊະຍາລະຫວ່າງ (ກາຣາລ-)ຈະນະກະ ແລະ ວະສິດຖະ ວ່າດ້ວຍຄວາມສຳພັນຂອງ ກະສະຣະ (ສິ່ງທີ່ເສື່ອມສະລາຍ) ແລະ ອະກະສະຣະ (ອະມະຕະ) ຕາມໝວດສາງຂະຍະ–ໂຍຄະ.

ອັດຍາຍ 245 ນໍາເສີນຄໍາສອນທາງປັດຊະຍາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ໃນຮູບແບບທີ່ວະສິດຖະສອນກະສັດ ກ່ຽວກັບອະວະຍັກຕະ (ສິ່ງບໍ່ປາກົດ) ແລະການຕື່ນຮູ້ຂອງວິເວກທີ່ນໍາໄປສູ່ຫຼຸດພົ້ນ.