Adhyaya 139: Khaḍga Tīrtha: The Knowledge-Sword that Cuts Anger, Craving, and Doubt
ອັດທະຍາ 139 ກ່າວເຖິງ ຂັດຄະຕີຣຖະ ຢູ່ຝັ່ງເໜືອຂອງແມ່ນ້ຳ ໂກຕະມີ ເປັນທີ່ຂ້າມນ້ຳອັນສັກສິດ. ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ ອາບນ້ຳແລະໃຫ້ທານທີ່ນີ້ ນຳໃຫ້ມີສິດເຂົ້າສູ່ ໂມກສະ. ຕໍ່ມາເລົ່າເຖິງ ພາຍລູສະ ພຣາຫມັນ ລູກຂອງ ກະວະສະ ຜູ້ຖືກພາລະຄອບຄົວແລະຫາລ້ຽງຊີບບໍ່ສຳເລັດ ຈຶ່ງຫັນໄປສູ່ ໄວຣາກຍະ ຢ່າງມີວິໄນ. ລາວເຫັນວ່າ ໃນຍາມຊະຕາກຳບໍ່ເປັນໃຈ ການພະຍາຍາມຢ່າງດຽວບໍ່ພໍ ແລະຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດແມ່ນທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ຮູ້. ເພື່ອຕັດພັນທະແຫ່ງສັງສານ—ໂກຣດ, ໂລບ, ຕັນຫາ—ລາວຖາມພໍ່ ແລະໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳໃຫ້ບູຊາ ອີສານ (ພຣະສິວະ) ເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງປັນຍາປົດປ່ອຍ. ດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ ລາວໄດ້ ຍານະ ຈາກ ມະເຫສະວະ ແລະຂັບກາຖາກ່ຽວກັບ “ດາບແຫ່ງຄວາມຮູ້” ທີ່ຕັດ ຄວາມໂກຣດ, ຕັນຫາ, ການຍຶດຕິດ, ແລະຄວາມສົງໄສ ຈົນເຖິງການຫຼຸດພົ້ນ; ຈຶ່ງເອີ້ນຕີຣຖະນີ້ວ່າ ຂັດຄະຕີຣຖະ ແລະ ຍານະຕີຣຖະ.
Chapter Arc
{"opening_hook":"The chapter opens in tīrtha-māhātmya mode: Brahmā points to a specific, name-bearing ford on the northern bank of the Gautamī and declares it immediately “mokṣa-eligible” through snāna and dāna—drawing the listener in with a concrete place and a concrete promise.","rising_action":"The narrative shifts from geography to exemplum: the brāhmaṇa Pailūṣa, weighed down by household duties and repeated livelihood-failure, reflects on the futility of sheer exertion under adverse daiva and turns toward vairāgya as the only steady support. His inner conflict sharpens into a practical question: how to cut the bonds of saṃsāra—especially krodha, lobha, and tṛṣṇā.","climax_moment":"Kavaṣa’s decisive instruction—grounded in Vedic authority—that liberating knowledge is to be sought from Īśvara, and that Īśāna-worship yields jñāna; Maheśa then grants Pailūṣa the “knowledge-sword” (jñāna-khaḍga). Pailūṣa’s gāthās crystallize the teaching: inner enemies (anger, craving, attachment, doubt, hope) are slain not by weapons but by knowledge.","resolution":"Having received jñāna and proclaimed its cutting power, Pailūṣa attains liberation; the site is memorialized by toponymy as Khaḍgatīrtha and also Jñānatīrtha, praised as sin-destroying and wish-fulfilling within the larger Gautamī tīrtha-catalogue.","key_verse":"“Knowledge is the sword: with it one cuts anger and craving, attachment and doubt; when these inner foes are severed, the wise cross saṃsāra and reach liberation.” (sense of Pailūṣa’s gāthā on the jñāna-khaḍga)"}
Thematic Essence
{"primary_theme":"Gautamī tīrtha-māhātmya fused with Śaiva jñāna-soteriology (Khaḍgatīrtha as ‘knowledge-sword’ ford).","secondary_themes":["Vairāgya arising from household pressure and failed worldly striving","Inner-enemy ethics: anger, greed, craving, attachment, doubt, and hope as binders","Upāsanā to Īśāna as the practical path to liberating knowledge","Toponymy as theology: place-names encoding spiritual attainment"],"brahma_purana_doctrine":"A characteristic Brahma-Purāṇa move: tīrtha-efficacy is not merely ritual (snāna/dāna) but is completed by jñāna bestowed through devotion to Īśāna—so the tīrtha becomes a pedagogy of inner conquest, not only a site of outer purification.","adi_purana_significance":"As “Adi Purāṇa,” it models the Purāṇic synthesis: sacred geography + exemplary human struggle + a concise doctrine of liberation, showing how a named landscape becomes a map of inner transformation."}
Emotional Journey
{"opening_rasa":"अद्भुत (adbhuta)","climax_rasa":"शान्त (śānta)","closing_rasa":"शान्त (śānta)","rasa_transitions":["adbhuta → करुण (karuṇa) → चिन्ता/उद्वेग (bhayānaka-tinged anxiety) → वीर (vīra) → śānta"],"devotional_peaks":["Pailūṣa’s decisive turn to vairāgya and his resolve to ‘cut’ saṃsāra’s bonds","Kavaṣa’s śruti-grounded direction to worship Īśāna","Maheśa’s granting of jñāna and Pailūṣa’s gāthās on the jñāna-khaḍga"]}
Tirtha Focus
{"tirthas_covered":["खड्गतीर्थ (Khaḍgatīrtha)","ज्ञानतीर्थ (Jñānatīrtha)","गौतमी नदी (Gautamī/Goḍāvarī)","गङ्गा-तीर (Gaṅgā riverbank—contextual mention)"],"jagannath_content":null,"surya_content":null,"cosmology_content":null}
Shlokas in Adhyaya 139
Verse 1
ब्रह्मोवाच खड्गतीर्थम् इति ख्यातं गौतम्या उत्तरे तटे तत्र स्नानेन दानेन मुक्तिभागी भवेन् नरः //
ຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້: «1» — ຂໍໃຫ້ນັບຖືເປັນອັກສອນສັກສິດໃນພຣະປູຣານະ.
Verse 2
तत्र वृत्तं प्रवक्ष्यामि शृणु नारद यत्नतः पैलूष इति विख्यातः कवषस्य सुतो द्विजः //
ຂໍ້ນີ້: «2» — ເປັນຖ້ອຍຄຳບໍລິສຸດ ສຳລັບການອ່ານດ້ວຍສັດທາ ແລະການສຶກສາດ້ວຍປັນຍາ.
Verse 3
कुटुम्बभारात् परितो ह्य् अर्थार्थी परिधावति न किमप्य् आससादासौ ततो वैराग्यम् आस्थितः //
ຂໍ້ນີ້: «3» — ຂໍໃຫ້ຜູ້ຟັງ ແລະຜູ້ອ່ານ ຮັກສາໄວ້ໃນໃຈດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.
Verse 4
अत्यन्तविमुखे दैवे व्यर्थीभूते तु पौरुषे न वैराग्याद् अन्यद् अस्ति पण्डितस्यावलम्बनम् //
ຂໍ້ນີ້: «4» — ເປັນນັຍະແຫ່ງບູຮານ ຊີ້ແຈງປັນຍາ ແລະທຳມະ ດ້ວຍຄວາມສະງົບ.
Verse 5
इति संचिन्तयाम् आस तदासौ निःश्वसन् मुहुः क्रमागतं धनं नास्ति पोष्याश् च बहवो मम //
ຂໍ້ນີ້: «5» — ຂໍໃຫ້ພຣະປູຣານະນີ້ ເປັນແນວທາງນຳໄປສູ່ຄວາມດີ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈ.
Verse 6
मानी चात्मा न कष्टार्हो हा धिग् दुर्दैवचेष्टितम् स कदाचिद् वृत्तियुतो वृत्तिभिः परिवर्तयन् //
ຂໍ້ຄຳພີນີ້ (ເລກ 6) ເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນ ພຣະບຣາຫມະປູຣານະ ທີ່ສະແດງຄວາມສັກສິດ ແລະ ຄວາມຮູ້।
Verse 7
न लेभे तद् धनं वृत्तेर् विरागम् अगमत् तदा सेवा निषिद्धा या काचिद् गहना दुष्करं तपः //
ຂໍ້ຄຳພີນີ້ (ເລກ 7) ໃນ ພຣະບຣາຫມະປູຣານະ ສືບຕໍ່ສະແດງຄຳສອນອັນສັກສິດຕາມປະເພນີ।
Verse 8
बलाद् आकर्षतीयं मां तृष्णा सर्वत्र दुष्कृते त्वयापकृतम् अज्ञानात् तस्मात् तृष्णे नमो ऽस्तु ते //
ຂໍ້ຄຳພີນີ້ (ເລກ 8) ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນບັນທຶກອັນສັກສິດໃນ ພຣະບຣາຫມະປູຣານະ ເພື່ອການອ່ານບູຊາ ແລະ ການສຶກສາ।
Verse 9
एवं विचिन्त्य मेधावी तृष्णाछेदाय किं भवेत् इत्य् आलोच्य स पैलूषः पितरं वाक्यम् अब्रवीत् //
ຂໍ້ຄຳພີນີ້ (ເລກ 9) ໃນ ພຣະບຣາຫມະປູຣານະ ສະແດງຄວາມໝາຍຢ່າງສົມຄວນເຄົາລົບ ຕາມແນວຄຳພີສັນສະກຣິດ।
Verse 10
पैलूष उवाच ज्ञानासिना क्रोधलोभौ संसृतिं चातिदुस्तराम् छेद्मीमां केन हे तात तम् उपायं वद प्रभो //
ຂໍ້ຄຳພີນີ້ (ເລກ 10) ປິດທ້າຍຕອນນີ້ດ້ວຍສຽງອັນສັກສິດໃນ ພຣະບຣາຫມະປູຣານະ ເພື່ອເປັນກະແຈແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈ।
Verse 11
कवष उवाच ईश्वराज् ज्ञानम् अन्विच्छेद् इत्य् एषा वैदिकी श्रुतिः तस्माद् आराधयेशानं ततो ज्ञानम् अवाप्स्यसि //
ຂໍ້ຄຳພີນີ້ (ບົດ 139, ຂໍ້ 11) ໄດ້ຖືກບັນທຶກໃນພຣະປຸຣານດ້ວຍຄວາມສັກສິດ ແລະ ຄວາມຊັດເຈນ។
Verse 12
ब्रह्मोवाच तथेत्य् उक्त्वा स पैलूषो ज्ञानायेश्वरम् आर्चयत् ततस् तुष्टो महेशानो ज्ञानं प्रादाद् द्विजातये प्राप्तज्ञानो महाबुद्धिर् गाथाः प्रोवाच मुक्तिदाः //
ຂໍ້ນີ້ (ຂໍ້ 12) ສືບຕໍ່ການອະທິບາຍໃນພຣະປຸຣານ ໂດຍຮັກສາທັງຄວາມສັກສິດ ແລະ ຄວາມແຈ້ງຊັດ।
Verse 13
पैलूष उवाच क्रोधस् तु प्रथमं शत्रुर् निष्फलो देहनाशनः ज्ञानखड्गेन तं छित्त्वा परमं सुखम् आप्नुयात् //
ຂໍ້ນີ້ (ຂໍ້ 13) ຖືກນັບຖືເປັນຄຳສອນອັນຄວນເຄົາລົບ ໃນປະເພນີພຣະປຸຣານ।
Verse 14
तृष्णा बहुविधा माया बन्धनी पापकारिणी छित्त्वैतां ज्ञानखड्गेन सुखं तिष्ठति मानवः //
ຂໍ້ນີ້ (ຂໍ້ 14) ສະແດງການສືບຕໍ່ຂອງພຣະວັດຈະນະໃນພຣະປຸຣານ ໂດຍເຄົາລົບຕາມຂະບວນທາງສາສະໜາ।
Verse 15
सङ्गस् तु परमो ऽधर्मो देवादीनाम् इति श्रुतिः असङ्गस्यात्मनो ह्य् अस्य सङ्गो ऽयं परमो रिपुः //
ຂໍ້ນີ້ (ຂໍ້ 15) ສະຫຼຸບການບັນຍາຍໃນພຣະປຸຣານດ້ວຍນ້ຳສຽງອັນສັກສິດ ເພື່ອການປະຕິບັດ ແລະ ການສຶກສາ।
Verse 16
छित्त्वैनं ज्ञानखड्गेन शिवैकत्वम् अवाप्नुयात् संशयः परमो नाशो धर्मार्थानां विनाशकृत् //
ຂໍ້ຄຳນີ້ກ່າວເຖິງທຳມະ ແລະ ລຳດັບໂລກ ຕາມຄຳສອນຂອງພຣະພຣະຫມາ।
Verse 17
छित्त्वैनं संशयं जन्तुः परमेप्सितम् आप्नुयात् पिशाचीव विशत्य् आशा निर्दहत्य् अखिलं सुखम् पूर्णाहन्तासिना छित्त्वा जीवन् मुक्तिम् अवाप्नुयात् //
ນັກປັນຍາຄວນຟັງ ແລະ ຈື່ຈຳຖ້ອຍຄຳເກົ່ານີ້ ເພື່ອຮູ້ກ່ຽວກັບກຳເນີດ ແລະ ການດຳລົງຕາມທຳມະ।
Verse 18
ब्रह्मोवाच ततो ज्ञानम् अवाप्यासौ गङ्गातीरं समाश्रितः ज्ञानखड्गेन निर्मोहस् ततो मुक्तिम् अवाप सः //
ດ້ວຍການນົບນ້ອມພຣະເທວະ ແລະ ການຮັກສາວິໄນ ຄວາມສຸກ ແລະ ກຽດສັກສີ ເກີດຂຶ້ນໃນໂລກນີ້ ແລະ ໂລກໜ້າ।
Verse 19
ततः प्रभृति तत् तीर्थं खड्गतीर्थम् इति स्मृतम् ज्ञानतीर्थं च कवषं पैलूषं सर्वकामदम् //
ຜູ້ທີ່ລະທິ້ງຄວາມຊົ່ວ ແລະ ຍຶດຖືຄວາມຈິງ ຈະຂ້າມພົ້ນທຸກຂ໌ ແລະ ເຂົ້າສູ່ທາງອັນດີ।
Verse 20
इत्यादिषट्सहस्राणि तीर्थान्य् आहुर् महर्षयः अशेषपापतापौघहराणीष्टप्रदानि च //
ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປະພຶດທຳມະດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດ ແລະ ນົບນ້ອມບັນພະບຸລຸດ ແລະ ຄູອາຈານ ເພື່ອຮັກສາລຳດັບໂລກ।
Frequently Asked Questions
The chapter’s core theme is liberation through jñāna supported by vairāgya: inner enemies—krodha (anger), tṛṣṇā (craving), saṅga (attachment), and saṃśaya (doubt)—are to be ‘cut’ with the jñāna-khaḍga (knowledge-sword), a discipline grounded in Śaiva devotion and culminating in mokṣa.
It exemplifies a foundational Purāṇic function: integrating sacred geography (tīrtha-mahātmya) with normative soteriology. By linking a named riverbank tīrtha to a transferable doctrine of liberation via knowledge and detachment, the chapter models the Purāṇa’s role as an early, encyclopedic archive of ritual space and philosophical instruction.
Khaḍgatīrtha is authorized as a pilgrimage locus where snāna (bathing) and dāna (charitable giving) are explicitly praised as liberative acts. Additionally, worship/ārādhana of Īśāna (Śiva) is prescribed as the operative sādhana for obtaining jñāna, after which the tīrtha is remembered as both Khaḍgatīrtha and Jñānatīrtha.