Brahma Purana in Tamil

அத்தியாயம் 2 ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தை மையமாகக் கொண்டு வம்சவரலாற்றைச் சுருக்கமாக முன்னெடுக்கிறது. லோமஹர்ஷணர் ஆதிமனு (ஸ்வாயம்புவ) அவர்களின் துணை சதரூபா தோற்றத்தைச் சொல்லி, அரச வம்சங்களையும் பிரஜாபதி பரம்பரைகளையும் முக்கிய பண்பாட்டு நாயகர்கள் வரை தொடர்கிறார்.

இந்த அதிகாரத்தில் பிதாமகன் பிரம்மா முதலில் ப்ருது வைண்யனை மேலரசனாக அபிஷேகம் செய்து, தேவர்கள், ரிஷிகள், பூதவகைகள், தத்துவங்கள் மற்றும் பூமி-லோக முதலிய இயற்கைத் துறைகளுக்குத் தனித்தனியாக ஆளுநர்களை நியமித்து அரசாட்சியை பிரபஞ்ச நிர்வாகமாக ஒழுங்குபடுத்துகிறார்; திசைக்காவலர்களும்…

இந்த அத்தியாயத்தில் கச்யபபுத்திரன் விவஸ்வான் (மார்த்தாண்டன்) மற்றும் த்வஷ்ட்ரியின் மகள் ஸஞ்ஞை ஆகியோரின் வம்சவிருத்தமும் காரணக் கதையும் கூறப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தை மையமாகக் கொண்டு கதையும் வம்சவரலாறும் இணைந்து கூறப்படுகின்றன.

இந்த அதிகாரத்தில் ஐல (சந்திர) வம்சத்தின் வம்சவரிசையும் காரணக் கதைகளும் கூறப்படுகின்றன. புதனின் மகன் புரூரவஸ் வேதக் கல்வி, யாகதானப் பெருந்தன்மை, சத்தியநிஷ்டை, அரச வீரியம் ஆகிய தர்மராஜ இலக்கணங்களால் போற்றப்படுகிறார்.

இந்த அதிகாரத்தில் நஹுஷ வம்சத்து அரசன் யயாதியின் வம்ச வரலாறும் நெறி உபதேசமும் கூறப்படுகிறது. விரஜையின் கருவில் நஹுஷனுக்கு யதி, யயாதி என்ற புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; யதி தவத்தால் பிரம்மபாவத்தை அடைந்தான்.

அத்தியாயம் 14 வृष்ணி–அந்தக கூட்டமைப்பின் வம்சவரலாறும் காரணக் கதைகளும் கூறும் தொகுப்பாக அமைகிறது. க்ரோஷ்டுவின் மனைவிகள் காந்தாரி, மாத்ரி ஆகியோரின் சந்ததியிலிருந்து தொடங்கி பல கிளைகளாக விரிந்து முக்கிய யாதவப் பெருமக்கள் வரை வம்சத் தொடர் வரையப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 16-ல் லோமஹர்ஷணர் முதலில் வ்ருஷ்ணி–அந்தக வம்சத்தின் வம்சாவளியைத் தொடர்ந்து, சந்ததிகள் மற்றும் கிளைவரிசைகளைச் சொல்லி உறவுமுறை–உரிமைத் தொடர்ச்சிக்கான அமைப்பை நிறுவுகிறார்.

இந்த அதிகாரத்தில் சிருஷ்டிக் கதைக்குப் பின் பூமண்டலத்தின் சுருக்கமான ஆனால் தகவல் நிறைந்த புனிதப் புவியியல் (பூமண்டல) விளக்கம் வழங்கப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் லோமஹர்ஷணர் புராணங்களில் கூறப்படும் உலக அமைப்பைச் சுருக்கமாகவும் முறையாகவும் விளக்குகிறார்.

அத்தியாயம் 22 யமனின் நரக உலகை நீதிசார்-பிரபஞ்சக் கோணத்தில் விளக்குகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் விண்ணில் நட்சத்திரங்களால் அமைந்த ‘சிசுமார’ வடிவம் ஹரியின் தெய்வத் திருமேனியாக விளக்கப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 26 புனிதப் புவியியல் மற்றும் மோட்ச சாதனையின் முன்னுரையை அமைக்கிறது. தவசிகள் கூடி லோமஹர்ஷணரை அணுகி, வியாச பரம்பரையின் வழியாக—பூமியில் தர்மம், காமம், அர்த்தம், மோட்சம் அளிக்கும் சிறந்த கர்மபூமி எது? தீர்த்தங்களில் தலைசிறந்த தீர்த்தம் எது? என்று கேட்கிறார்கள்.

அத்தியாயம் 28 இந்தியவர்ஷத்தின் கிழக்குக் கடற்கரைப் பகுதியின் புனித நிலவரலாறையும் வழிபாட்டு விதிகளையும் எடுத்துரைக்கிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் முனிவர்கள்—நான்கு ஆசிரமங்களிலும் மோட்சத்திற்காக எத்தெய்வத்தை வழிபடுவது உயர்ந்தது, படைப்பின் மூலக் காரணம் என்ன, மேலும் சொர்க்கத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட ‘அச்யுத/அவிழ்ச்சி’ நிலை எவ்வாறு பெறப்படும் என்று கேட்கிறார்கள்.

அத்தியாயம் 32-ல் பிரம்மா முனிவர்களுக்கு விளக்குகிறார்: தக்ஷனின் புதல்விகள் அதிதி, திதி, தனு, விநதை முதலியோர் கश्यபரின் மனைவிகளாகி, அவர்களிடமிருந்து தேவர்கள், தைத்யர்கள், தானவர்கள் மற்றும் பல உயிரினங்கள் தோன்றின.

அத்தியாயம் 34 சிவன் (ருத்ரன்/சங்கரன்) மற்றும் பிரஜாபதி தக்ஷன் இடையிலான முறிவின் காரணக் கதையை எடுத்துரைக்கிறது. பிரம்மா, தக்ஷனின் பிரமாண்ட யாகத்தை சிவன் முன்பு தடை செய்ததையும் அதனால் தேவர்கள் அஞ்சியதையும் கூறி, சிவனைத் தன்னாட்சி கொண்ட பேரண்ட சக்தியாக நிறுவுகிறார்.

அத்தியாயம் 36-ல் பிரம்மாவின் உரையாக, ஹிமவானின் விரிந்த சரிவுகளில் ஷைலபுத்ரி உமா/பார்வதியின் ஸ்வயம்வரத்தின் சடங்கு மற்றும் தத்துவ விரிவுகள் கூறப்படுகின்றன. தெய்வீக நோக்கை உணர்ந்த ஹிமவான் மூவுலகிலும் ஸ்வயம்வரத்தை அறிவித்து, ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மண்டபத்தை அமைக்கிறான்.

அத்தியாயம் 38-ல் பிரம்மா முனிவர்களுக்கு ஒரு முக்கியமான சைவ நிகழ்வை உரைக்கிறார். தவம் மற்றும் ரிஷி-விரதங்களைச் சிதைக்கும் மன்மதன் (காமன்) சிவனின் சமாதியை குலைக்க முயல்கிறான்.

இந்த அதிகாரத்தில் தக்ஷ யாகம் சிதைந்த பின், பிரம்மா தக்ஷன் சிவனின் பேராற்றலை நேரில் உணர்ந்த நிகழ்வை கூறுகிறார்.

அத்தியாயம் 42-ல் பிரம்மா விரஜா-க்ஷேத்திரத்தின் புனித மகிமையை விளக்குகிறார். விரஜா மற்றும் தாய்த் தேவியர்கள் வெறும் தரிசனத்தாலேயே குலத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி பாவத்தை அகற்றுவார்கள் என்று போற்றப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் பிரம்மாவின் உரையாக ஒரு மாதிரி அரசன் வர்ணிக்கப்படுகிறான்.

இந்த அதிகாரத்தில் முனிவர்கள் பிரம்மாவிடம், புகழ்பெற்ற தீர்த்தக்ஷேத்திரத்தை அடைந்த பின் அரசன் என்ன செய்தான் என்று கேட்கிறார்கள்.

இந்த अध्यாயத்தில் முனிவர்கள் தெய்வீக உரையாளர்ிடம் கேட்கிறார்கள்—அரசன் இந்திரத்யும்னன் எந்த வழியிலும் எந்த முறையிலும் புனித பிரதிமைகளை உருவாக்கினான், மேலும் மாதவனாகிய விஷ்ணு அவனிடம் எவ்வாறு प्रसன்னனானார்?

அத்தியாயம் 50-ல் அரசன் இந்திரத்யும்னன், வாசுதேவனின் எந்நாளும் வணங்கத்தக்க திருவுருவை பெற வழி தேடி மனக்கலக்கமடைகிறான்.

அத்தியாயம் 52 மகாப்ரளயத்தின் அச்சமூட்டும் காட்சியை வர்ணிக்கிறது. சூரியன்-சந்திரன் மறைந்து, அசைவும் அசையாதும் அழிந்தொழிய, இடிமுழக்கம், மின்னல், பேரழிவு உற்பாதங்கள் முழு லயத்தின் தொடக்கத்தை அறிவிக்கின்றன.

அத்தியாயம் 54-ல் பிரம்மா ஒரு தெய்வீக அதிசயத்தை உரைக்கிறார். ஒரு தலைசிறந்த முனிவர் தெய்வக் குழந்தையின் வயிற்றில் புகுந்து, அங்கேயே பூமியும் முழு பிரபஞ்சமும் உள்ளதைக் காண்கிறார்.

அத்தியாயம் 56 பிரம்மாவின் உரையால் அமைந்த தெய்வீக உரையாடலாக விரிகிறது. தெய்வக் குழந்தை வடிவைத் துதித்த மார்கண்டேயர், ஆண்டவனின் அறிதற்கரிய மாயையும், அவன் திருமேனியில் அடங்கிய பிரபஞ்சத் தரிசனத்தின் பொருளையும் கேட்கிறார்.

அத்தியாயம் 58-ல் பிரம்மா முனிவர்களுக்கு நரசிம்ம மஹாத்மியத்தை உபதேசிக்கிறார்.

அத்தியாயம் 60‑ல் பிரம்மா முனிவர்களுக்கு இரு பகுதிகளாக உபதேசிக்கிறார். முதல் பகுதியில், வேதங்களைப் பாதுகாத்து ஆதிநீரில் உலக ஒழுங்கை மீட்ட மత్స்ய அவதாரமான மாதவனை தரிசித்து வழிபடுவதின் மீட்பளிக்கும் மகிமை கூறப்படுகிறது.

இந்த अध्यாயத்தில் சாகரம் ‘தீர்த்தராஜன்’—அனைத்து தீர்த்தங்களின் அரசன்—என்று பெருமைப்படுத்தப்படுகிறது. பிரம்மா கூறுவது: பக்தியுடன் புருஷோத்தம நாராயணனை முறையாக வழிபட்டு வணங்கி, பின்னர் உயிர்களின் பிராணமும் நதிகளின் மூலமும் ஆன சாகரத்தைப் பிரசன்னப்படுத்த வேண்டும்.

அத்தியாயம் 64-ல் பிரம்மா ‘மஹாஜ்யைஷ்டீ’ எனும் காலச் சேர்க்கையை (ராசி–நட்சத்திர ஒத்திசைவு) விளக்கி, அந்த நேரத்தில் முயற்சியுடன் புருஷோத்தம க்ஷேத்திரத்திற்கு யாத்திரை செய்ய வேண்டும் என உபதேசிக்கிறார்.

அத்தியாயம் 66 ‘குடிவா யாத்திரை’யின் மகிமையை விளக்குகிறது. இது க்ருஷ்ணனுடன் சங்கர்ஷணன் (பலராமன்/ஹலின்) மற்றும் சுபத்ரை ஆகியோரின் பொது தரிசனமும் வழிபாடும் மையமாகக் கொண்ட மோட்சம் அளிக்கும் தீர்த்தவிரதமாக கூறப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் முனிவர்கள் விஷ்ணுலோகத்தின் அளவு, ஒளிவீச்சு, இன்பங்கள், மேலும் தர்மநிஷ்டர்கள் எந்தக் கர்மம்/உபாசனையால் அதை அடைவார்கள் என்பதைத் தெளிவாகக் கேட்கிறார்கள்.

இந்த அதிகாரம் உரையாடல் வடிவில் தீர்த்தயாத்திரையின் தத்துவமும் புனிதப் புவியியலும் மதிப்பிடப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் ஹிமவத் மலைப்பகுதி ரத்தினச் செழுமையும் நீர்வளமும் கொண்ட, யாகங்களுக்கு உகந்த புனித நிலமாக வர்ணிக்கப்படுகிறது.

இந்த अध्यாயத்தில் நாரத–பிரம்மா உரையாடலாக, சிவனின் ஜடைகளில் தங்கியும் பிரம்மாவின் கமண்டலுவுடன் தொடர்புடையவளுமான தேவீ கங்கை பூமியில் இறங்கும்போது எவ்வாறு இருவகைத் தோற்றம் (இருமுறை/இரு வழி) பெற்றாள் என்பதைக் கூறுகிறது.

அத்தியாயம் 76-ல் கங்காதேவி–கௌதம முனிவரை மையமாகக் கொண்ட புனித நிலவியல் கதையும், கோதாவரி தீர்த்தஸ்நான விதியும் கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 78-ல் கங்கையின் ‘இருவகைத் தன்மை’ வம்சக் கதையாலும் புனிதப் புவியியலாலும் விளக்கப்படுகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில் பிரம்மா குசாவர்த்தத் தீர்த்தத்தின் மஹிமையை உரைக்கிறார். நீலபர்வதத்திலிருந்து தோன்றிய நீலகங்கையை முனிவர் கௌதமர் குசா புல்லால் விதிப்படி ‘ஆவர்த்தித’ (திருப்பி ஓடச் செய்த) காரணத்தால், இது விருப்பநிறைவு தரும் குசாவர்த்தம் எனப் புகழ்பெற்றது.

அத்தியாயம் 82 க்ருத்திகா-தீர்த்தத்தின் மகிமையையும், ஷண்முகன் (கார்த்திகேயன்) பிறப்புக் கதையையும் புனிதமாக எடுத்துரைக்கிறது. பிரம்மா—இந்த தீர்த்தத்தின் வரலாற்றை கேட்பதாலேயே சோமபானப் பலன் கிடைக்கும் எனப் புகழ்கிறார்.

அத்தியாயம் 84-ல் கௌதமி நதியின் தென் கரையில், பிரம்மகிரிக்கு அருகிலுள்ள குறைவாக அறியப்பட்டாலும் மிகப் பலனளிக்கும் ‘பைசாச தீர்த்தம்’ பற்றிய தோற்றக் கதை கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 86-ல் கோதாவரி–கௌதமீ சங்கமத்துடன் தொடர்புடைய சக்கரதீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 88-ல் உலக இன்பம் (புக்தி) மற்றும் விடுதலை (முக்தி) ஆகியவற்றின் தொடர்பைத் தத்துவ விசாரணையாக முன்வைத்து ஜனஸ்தானத் தீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 90-ல் கருடதீர்த்தத்தின் மகிமையும், அதனுடன் தொடர்புடைய கௌதமி (கோதாவரி) ஸ்நானத்தின் சுத்திகரிப்பு மற்றும் மீளுருவாக்க சக்தியும் நிறுவப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 92-ல் பிரம்மா நாரதருக்கு, கௌதமீ கங்கையுடன் தொடர்புடைய ‘பாப-ப்ரணாசன’ (தௌதபாப) தீர்த்தத்தின் மகிமையை உரைக்கிறார்.

இந்த அதிகாரத்தில் கௌதமி நதிக்கரையில் உள்ள ஸ்வேத-தீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது. பிரம்மா நாரதருக்கு ஸ்வேதன் எனும் பிராமணனின் வரலாற்றை உரைக்கிறார்—அவன் மனம், சொல், செயல் அனைத்திலும் சிவபக்தன்; அதிதி உபசரிப்பில் புகழ்பெற்றவன்; இடையறாத பூஜை செய்பவன்.

இந்த 96ஆம் அதிகாரத்தில் வ்ருத்ரவதத்திற்குப் பின் பிரம்மஹத்தியா தோஷத்தால் அஞ்சி இந்திரன் தப்பிச் செல்லும் நிகழ்வு கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 98-ல் கௌதமி நதிக்கரையில் உள்ள அக்னிதீர்த்தம் (வஹ்னிதீர்த்தம்) பற்றிய மகிமை கூறப்படுகிறது. பிரம்மா இதை விக்னநாசகமும் எல்லா யாகங்களின் பலனையும் அளிப்பதும் என அறிமுகப்படுத்துகிறார்.

அத்தியாயம் 100 கங்கைக் கரையில் மகேஸ்வரன் உறையும் தீர்த்தத்தின் மகிமையையும், சுபர்ணா–கத்ரூ சங்கமத்தின் காரணக் கதையையும் விளக்குகிறது.

அத்தியாயம் 102-ல் சாவித்ரீ, காயத்ரீ, ஸ்ரத்தா, மேதா, சரஸ்வதீ எனும் ஐந்து புனித நதி-தீர்த்தங்களின் மகிமையும் தோற்றக் காரணக் கதையும் கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 104-ல் கௌதமீ (கோதாவரி)–கங்கை நதித் தீர்த்தத் தொகுதியின் புனித நிலவியல் மற்றும் அறநெறிக் கதையமைப்பு கூறப்படுகிறது. பிரம்மா வாருண, பிராஹ்ம, ஆக்நேய, ஐந்திர, வைஷ்ணவ முதலிய பெயர்பெற்ற தீர்த்தங்களைப் பட்டியலிடுகிறார்.

அத்தியாயம் 106ல் ‘ப்ரவராஸங்கம’ எனும் தீர்த்தத்தின் மஹிமை கூறப்படுகிறது; அனைவர் நலனையும் அருளும் சித்தேஸ்வரன் சன்னிதியால் கங்கா-சங்கமம் மிகப் புனிதம் என நிறுவப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 108 இல் இளாதீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது. இது பிரம்மஹத்தியை உட்படப் பெரும் பாவங்களைப் போக்கி, வேண்டிய பயன்களை அளிக்கும் மிகச் சக்திவாய்ந்த தீர்த்தமாக விளங்குகிறது.

அத்தியாயம் 110 தண்டகாரண்யத்தில் கோதாவரி–கௌதமி கரையில் உள்ள சக்ரதீர்த்தம் மற்றும் பிப்பலேஸ்வரர் (சக்ரேஸ்வரர்/பிப்பலேச) ஆகியவற்றின் தோற்றமும் மகிமையும் கூறும் புனித-புவியியல் கதையாகும்.

அத்தியாயம் 112-ல் கௌதமி கரையில் உள்ள மாத்ருதீர்த்தங்களின் தோற்றமும் மகிமையும் கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 114-ல் கௌதமீ நதியின் வடகரையில் உள்ள அவி஘்ன தீர்த்தத்தின் தோற்றமும் மகிமையும் கூறப்படுகிறது. பிரம்மா நாரதரிடம்—தேவசத்திரத்தில் விநாயகனால் ஏற்பட்ட யாகவிக்னங்கள் காரணமாக கர்மங்கள் தடைபட்டன என்று உரைக்கிறார்.

அத்தியாயம் 116-ல் மகாநல/வடவாநல தீர்த்தத்தின் மகிமையும், வடவா-சங்கமத்தின் தோற்றமும் கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 118-ல் அச்வத்த–பிப்பல தொடர்புடைய தீர்த்தங்களின் தோற்றம், பெயர்கள், வழிபாட்டு பலன் ஆகியவை புனிதமாக விளக்கப்படுகின்றன.

அத்தியாயம் 120 கங்கைக் கரையிலுள்ள தான்யதீர்த்தத்தின் மகிமையை உரைக்கிறது; அது செல்வம், பாதுகாப்பு, பேரிடர் நீக்கம் ஆகியவற்றை அளிக்கும் உலகமெங்கும் நன்மை தரும் தீர்த்தமாகப் போற்றப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 122 பூர்ண-தீர்த்தத்தின் மகிமையை விளக்குகிறது. இது கங்கையின் வடகரையில் உள்ளதாகவும், பின்னர் பல சங்கமங்களும் தெய்வ-சன்னிதிகளும் இணைந்த தீர்த்தத் தொகுப்பாகவும் கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 124-ல் பிரம்மா நாரதருக்கு கௌதமி கரையில் உள்ள ‘புத்ரதீர்த்த’த்தின் மகிமையை உபதேசிக்கிறார்; இது வேண்டுதலை நிறைவேற்றும் தீர்த்தமாகப் போற்றப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 126‑ல் தபஸ்தீர்த்தம் (சத்ரதீர்த்தம், அக்னிதீர்த்தம், சாரஸ்வதம்) பற்றிய மகிமை, ‘மூத்தது (ஜ்யேஷ்டம்) எது—அக்னியா அல்லது ஆபஸ் (நீர்) ஆ?’ என்ற வேத முனிவர்களின் வாதத்தின் வழியாக உரைக்கப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் கௌதமியின் தென் கரையில் உள்ள புனித நிலவியல் விளக்கமாகத் தீர்த்தமாஹாத்மியம் கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 130-ல் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றதும் நினைவு மட்டுமே பலன் தருவதுமான ஆபஸ்தம்ப தீர்த்தத்தின் மஹிமையும், திரிமூர்த்திகளின் ஏகத்துவத் தீர்மானமும் கூறப்படுகிறது. ரிஷி ஆபஸ்தம்பரின் ஆசிரமத்திற்கு அகஸ்தியர் வர, தேவர்களில் யாரை வழிபடுதல் உத்தமம்?

அத்தியாயம் 132-ல் கௌதமீ நதியின் யக்ஷிணீ-சங்கம தீர்த்தத்தின் சுருக்கமான தீர்த்தமாஹாத்மியம் கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 134-ல் சக்கரதீர்த்தத்தின் தோற்றமும் அதன் பாபநாசக, மோக்ஷப்ரத மகிமையும் கூறப்படுகிறது. பிரம்மா நாரதரிடம்—இந்த தீர்த்தத்தை நினைத்தாலே பாவம் அழியும் என அறிவிக்கிறார்.

அத்தியாயம் 136-ல் பிரம்மாவின் உரையாக விஷ்ணுதீர்த்தத்தின் மகிமையும், முத்கலரின் புதல்வன் மௌத்கல்ய முனிவரின் சிறந்த வைஷ்ணவ பக்தியும் கூறப்படும் தீர்த்தமாஹாத்மியம் விளங்குகிறது.

அத்தியாயம் 138-ல் கௌதமீ கரையில் உள்ள பானுதீர்த்தம் (ம்ருதஸஞ்ஜீவன தீர்த்தம்) பற்றிய மகிமை கூறப்படுகிறது. பிரம்மா இதை மகாபாதகங்களை அழிக்கும், எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும், அனைவருக்கும் பயன் தரும் தீர்த்தமாகப் புகழ்கிறார்.

அத்தியாயம் 140-ல் கௌதமீ நதியின் வடகரையில் உள்ள ஆத்திரேய (அன்விந்திர) தீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 142-ல் பிரம்மா நாரதருக்கு தேவஸ்தான தீர்த்தத்தின் தோற்றம், பெயரிடல், புகழ் மற்றும் சடங்கு-பலன் ஆகியவற்றை விளக்குகிறார். க்ருதயுகத்தின் தொடக்கத்தில் தேவர்–தானவர் போரின் பின்னணியில் சிம்ஹிகா வம்சம்—ராகு மற்றும் அவன் மகன் மேகஹாசன்—என்ற நிகழ்ச்சி வருகிறது.

அத்தியாயம் 144 பருஷ்ணீ–கங்கை சங்கமத் தீர்த்தத்தின் மகிமையும் அதன் தோற்றக் கதையும் கூறுகிறது. பிரம்மா இதை மூவுலகப் புகழ்பெற்றது, கேட்பதாலேயே பாபநாசம் தரும் தீர்த்தம் என அறிவிக்கிறார்.

அத்தியாயம் 146 காலஞ்சர எனும் ஷைவ தீர்த்தத்தின் மஹிமையை விளக்குகிறது; அது அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கும், ஜரா-ரோகம் (முதுமைத் துன்பம்) நாசம் செய்யும் தீர்த்தமாகப் போற்றப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 148 கோடிதீர்த்தத்தின் மகிமையைப் புகழ்கிறது. இது தெற்கு கங்கைத் துறையில் உள்ள புகழ்பெற்ற தீர்த்தம்; கருத்தரங்கில் கௌதமீ (கோதாவரி) தீரப் பரம்பரையுடன் இணைக்கப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் கங்கையின் வடகரையில் உள்ள பைசாச தீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 152-ல் கங்கையின் புனிதத் துறைமுகமான ‘நந்தீதட’ (வேத அறிஞர்கள் மிகப் பலமுள்ள தீர்த்தம் எனக் கூறுவது) பற்றிய மகிமை கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 154-ல் பிரம்மாவின் அதிகாரவாக்கினால் கௌதமி (கோதாவரி) கரையிலுள்ள ஸஹஸ்ரகுண்ட தீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது—அதன் நினைவு மட்டுமே நலத்தை அளிக்கும்.

அத்தியாயம் 156ல் சங்கஹ்ரத தீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது. இங்கு விஷ்ணு சங்ககதாதரராக தரிசனம் தருகிறார்; இந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி இறைவனைத் தரிசித்தால் யாத்திரிகன் சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான் என்று பிரம்மா உரைக்கிறார்.

அத்தியாயம் 158‑ல் வ்யாசதீர்த்தம் (பிராசேதச) எனப்படும் தலத்தின் ஒப்பற்ற மகிமை கூறப்படுகிறது. பிரம்மா உரைப்பதாவது: தம் மனப்புதல்வர்கள் பத்துப் பேரும்—பின்னர் வேத‑வேதாங்க‑சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்த தெய்வீக ஆங்கிரசர்கள்—தாயை வணங்காமல் தவம் தொடங்கினர்.

அத்தியாயம் 160-ல் கௌதமி (கோதாவரி) கரையிலுள்ள தேவாகம தீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது. இது சைவத் தீர்த்தம்; பக்தர்களுக்கு போகம் (புக்தி) மற்றும் மோட்சம் (முக்தி) அளிக்கும்; அங்கு செய்யும் ஸ்ராத்த‑தர்ப்பணங்களால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைகிறார்கள்.

அத்தியாயம் 162 மன்யு-தீர்த்தத்தின் மகிமையை விளக்குகிறது. பிரம்மா கூறுவதாவது: இதை நினைவு கூருதல், நீராடுதல், தானம் செய்தல் பாபங்களை அழித்து விரும்பிய பயன்களை அளிக்கும்.

அத்தியாயம் 164-ல் வடகரையில் உள்ள, கதாகரன் (விஷ்ணு) தொடர்புடைய கௌதமி/கங்கை நதியின் சிச்சிகா-தீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 166-ல் கௌதமி கரையில் உள்ள பதத்ரி-தீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது. இது நோய்நாசகமும் பாபநாசகமும்; இதன் புகழை கேட்பதாலேயே ஆன்மிக நிறைவு கிடைக்கும் எனப் போற்றப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 168-ல் பானுதீர்த்தமும் அதனைச் சூழ்ந்த த்வாஷ்ட்ர, யாம்ய (யமன்), அக்னி, ஐந்திர (இந்திரன்), மாஹேஸ்வர தீர்த்தங்களின் மஹாத்மியம் பாபநாசகமாக விளக்கப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 170-ல், கௌதமீ நதியின் தென் கரையில் யோகேஸ்வர ஹரி வழிபடப்படும் சக்குஷ்தீர்த்தத்தின் மகிமை, தர்மம் அதர்மத்தை விட உயர்ந்தது என்பதைச் சோதிக்கும் நெறிக்கதையுடன் இணைத்து கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 172-ல் சாமுத்ர தீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது—இது எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் அளித்து, பாபநாசம் செய்து, போகம் மற்றும் மோக்ஷம் தரும் உத்தமத் தீர்த்தம்.

அத்தியாயம் 174-ல் பிரம்மா, கௌதமீ கங்கையின் பரம புனிதத்தையும், அவளின் புகழ்பெற்ற சங்கமங்களைச் சுற்றி அமைந்த தீர்த்த-வலையையும் விளக்குகிறார். தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் வணங்கும் இந்த தேவிநதியிடம் பல ரிஷிகள் வந்து வேத மந்திரங்களாலும் உள்ளார்ந்த பக்தியாலும் ஸ்துதி செய்கிறார்கள்.

அத்தியாயம் 176 அனந்த-வாசுதேவரின் சுருக்கமான மாஹாத்மியத்தை ஒரு புனிதப் பிரதிமையின் வாழ்க்கை வரலாறாக எடுத்துரைக்கிறது.

அத்தியாயம் 178 தவத்தின் பாதிப்புக்குரிய தன்மை, தெய்வீக தலையீடு, மற்றும் மோட்சம் அளிக்கும் புண்ணியத் தலத்தின் மகிமை ஆகியவற்றை போதிக்கும் கதை. வியாசர், கோமதி நதியின் தனிமையான கரையில் வேதநிபுணனும் இந்திரியநிக்ரஹம் கொண்டவருமான முனிவர் கண்டு செய்த கடுந்தவத்தை விவரிக்கிறார்.

அத்தியாயம் 180 வியாசரின் விரிவான விஷ்ணு-ஸ்துதியுடன் தொடங்குகிறது. விஷ்ணு நித்தியன், அழிவிலாப் புருஷன்; ஒரே நேரத்தில் நிர்குணனும் சகுணனும்; வெளிப்பட்ட-மறைந்த (வ்யக்த-அவ்யக்த) நிலைகளில் பிரபஞ்சமெங்கும் வியாபித்தவன் என விளக்கப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 182 கிருஷ்ணாவதாரத்தின் தீர்மானமான நள்ளிரவு நிகழ்வை உரைக்கிறது. மூவுலக நலனுக்காக விஷ்ணு தேவகியின் கர்ப்பத்தில் பிரவேசிக்கிறார்; பரம சிருஷ்டிகர்த்தாவின் முன் நியமப்படி அதே வேளையில் யோகமாயை யசோதையின் கர்ப்பத்தில் வெளிப்படுகிறாள்.

அத்தியாயம் 184-ல் வ்ரஜ லீலையின் தொடக்கத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பால்ய நிகழ்வுகளும், மீண்டும் மீண்டும் தோன்றிய அபசகுனச் சம்பவங்களுக்கு கோகுல மக்கள் காட்டிய எதிர்வினையும் கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 186-ல் வியாசர் கூறுவது: கோபாலர்களுடன் மாடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்த ராமன் (சங்கர்ஷணன்/பலபத்ரன்) மற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மணமிக்க, பழுத்த கனிகளால் நிறைந்த தாளவனத்திற்குச் செல்கிறார்கள்.

இந்த அதிகாரத்தில் வ்ரஜச் சுழற்சியின் உச்ச நிகழ்வு கூறப்படுகிறது. தன் மரியாதை குலைந்ததால் கோபமுற்ற இந்திரன், ஸம்வர்த்தகன் தலைமையிலான மேகப் படையை நந்தகோகுலத்தின் மீது பேர்காற்று–பெருமழை வெள்ளத்தைப் பொழிய ஆணையிடுகிறான்.

அத்தியாயம் 190-ல் கிருஷ்ணச் சுழற்சி மேய்ப்பர் வெற்றிகளிலிருந்து மத்துராவின் அரசியல் நெருக்கடிக்குத் திரும்புகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில் அக்ரூரன் வ்ரஜத்திற்கு வந்து ஸ்ரீகிருஷ்ண–பலராமரை பக்தியுடன் சந்தித்து வணங்குவது கூறப்படுகிறது. கம்சன் வசுதேவர் (ஆனகதுந்துபி), தேவகி, அரசன் உக்ரசேனன் ஆகியோருக்கு செய்த அடக்குமுறை மற்றும் தன் தூதுப்பணியின் அரசியல் நோக்கம் ஆகியவற்றை அக்ரூரன் அறிவிக்கிறான்.

இந்த அதிகாரத்தில் கம்சனை வதைத்த பின் மதுராவில் தர்மமும் அரச ஒழுங்கும் மீண்டும் நிலைபெறுவது கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 196-ல் காலயவனன் அழிவிற்கு வழிவகுத்த காரணத் தொடர் மற்றும் யாதவர்களின் திட்டமிட்ட இடமாற்றம் கூறப்படுகிறது. கார்க்யன் சமூக அவமதிப்பால் தென்னாட்டில் கடும் தவம் செய்து மகாதேவனைப் பிரசன்னப்படுத்தி, யாதவர் அல்லாத வல்லமைமிக்க எதிரி பிறக்குமாறு வரம் பெறுகிறான்.

அத்தியாயம் 198-ல் வியாசர் வ்ரஜத்தை மையமாகக் கொண்ட நிகழ்வை உரைக்கிறார். பூமியைத் தாங்கும் அனந்தன் மனித வேடத்தில் பலராமராக, கடினமான தெய்வப் பணிகள் முடிந்த பின் இன்பவிளையாட்டிற்கு உரியவனாகிறார்.

இந்த அதிகாரத்தில் முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—வல்லமைமிக்க சம்பரன் அபகரித்த பிரத்யும்னன் பின்னர் அதே அசுரனை எவ்வாறு வென்றான்?

அத்தியாயம் 202 போர்மிகு தெய்வீக நிகழ்வை எடுத்துரைக்கிறது. சக்கிரன் (இந்திரன்) ஐராவதத்தில் ஏறி துவாரகைக்கு வந்து தேவகீசுதன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வேண்டுகிறான்—பிராக்ஜ்யோதிஷபுரத்தின் அரசன் நரகன் (பௌமன்) உலகங்களை கலக்கி வன்முறையால் துன்புறுத்துகிறான்; அவனை அடக்க வேண்டும் என்று.

அத்தியாயம் 204-ல் வியாசர் கூறுகிறார்—தேவராஜன் இந்திரன் புகழ்ந்தபின் கேசவன் மிகுந்த கம்பீரத்துடன் ‘அபராதம்’ பொறுக்குமாறு வேண்டி, பாரிஜாத மரத்தை எடுத்தது சத்தியப் பிரதிஞ்ஞையை காக்கவே எனத் தெளிவுபடுத்துகிறான்.

அத்தியாயம் 206-ல் அனிருத்த–உஷா நிகழ்வு, அசுரராஜன் பாணனின் கோட்டையமைந்த சோணிதபுரத்தை மையமாகக் கொண்டு பெரும் தெய்வப் போராக விரிகிறது. தக்க போரைக் காமித்த பாணனுக்கு, தன் மயூரக் கொடி முறிந்தால் விரும்பிய போர் வரும் என சிவன் சகுனம் அளிக்கிறார்.

அத்தியாயம் 208 யாதவர்கள் மற்றும் கௌரவர்கள் இடையே ஏற்பட்ட தூதர்ச் சிக்கலை விவரிக்கிறது. ஜாம்பவதியின் மகன் சாம்பன், துரியோதனனின் மகளைக் சுயம்வரத்திலிருந்து வலுக்கட்டாயமாகக் கடத்துகிறான்; போரில் தோற்று கௌரவர்களால் பிடிக்கப்பட்டு கட்டப்படுகிறான்.

அத்தியாயம் 210-ல் உலக ஒழுங்கின் நிறைவு நிகழ்வுகளாக யாதவ குலத்தின் தன்னிச்சையான உபசம்ஹாரம் மற்றும் த்வாரகை கடலில் மூழ்கவிருக்கும் நிலை வரிசையாக கூறப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 212 ஹரி பூமியிலிருந்து மறைந்த பின் யாதவ உலகம் கரைந்த விதத்தைச் சொல்கிறது. அர்ஜுனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பலராமன் ஆகியோரின் அந்த்யேஷ்டியை நிறைவேற்றி, மீதமுள்ள மக்களைப் பாதுகாக்கக் கிருஷ்ணனின் மனைவியர் மற்றும் யாதவ வாரிசு வஜ்ரனைத் துவாரகையிலிருந்து அழைத்துச் செல்கிறான்.

அத்தியாயம் 214-ல் முனிவர்கள் வியாசரிடம் மரணத்திற்குப் பின் யமலோகப் பயணம் எவ்வளவு கடினம், அதன் அளவு, புண்ணியவான்–பாவியின் நிலை, நரகங்களின் எண்ணிக்கையும் வகைகளும் என்ன என்று கேட்கிறார்கள்.

அத்தியாயம் 216-ல், யமமார்க்கத்தில் முன்பு கூறப்பட்ட அச்சமூட்டும் துன்பங்களை கேட்ட முனிவர்கள் நடுங்கி, அந்த பயங்கரப் பாதையை எளிதில் கடக்க வழி உள்ளதா என்று கேட்கிறார்கள்.

அத்தியாயம் 218-இல், அதர்மத்தின் கதி கேட்ட முனிவர்கள், தர்மத்தால் அடையும் கதி என்ன? பாவச் செயலிலிருந்து சுபநிலைக்கு எவ்வாறு செல்லலாம்? என்று வியாசரை வினவுகின்றனர்.

அத்தியாயம் 220-ல் வியாசர் ஸ்ராத்தகல்பம் (பித்ருமேத-விதானம்) எனும் முன்னோர் வழிபாட்டு விதிகளை விரிவாகத் தொகுத்துரைக்கிறார். ரிஷிகளின் வேண்டுகோளின்படி கர்த்தா, இடம், காலம், பொருட்கள் ஆகியவற்றுடன் முழுமையான கையேடு வழங்கப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 222 உரையாடல் வடிவில் வர்ணாஶ்ரமதர்மத்தை விதிமுறையுடன் விளக்குகிறது. முனிவர்கள் வர்ணதர்மங்களையும் நான்கு ஆசிரமங்களின் கடமைகளையும் விரிவாகக் கேட்க, வியாசர் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட கட்டளையுரையாக எடுத்துரைக்கிறார்.

அத்தியாயம் 224 உமையின் கேள்வியால் தொடங்குகிறது—உடலுடையோர் செயல், வாக்கு, மனம் என்ற மூவகைச் செயலாற்றலால் எவ்வாறு பந்தமோ விடுதலையோ அடைகிறார்கள்?

அத்தியாயம் 226‑ல் தீர்த்தயாத்திரைச் சூழலில் கூடிய முனிவர்கள் திரிபுராரி சிவனை அணுகி, பயங்கரமான சம்சாரச் சுழலும் கர்மப் பந்தமும் இருந்து விடுபடும் உறுதியான வழியை வினவுகின்றனர்.

அத்தியாயம் 228-ல் ஏகாதசி அனுஷ்டானம் முழுமையான வைஷ்ணவ வழிபாட்டு-சுழற்சியாக விளக்கப்படுகிறது—உபவாசம், சுத்திகரிப்பு, கோவில் பூஜை, இரவு விழிப்பு (ப்ரஜாகர) ஆகியவை ஸ்தோத்திரம், ஜபம், ஹோமம், பிரதக்ஷிணை மற்றும் பக்திப் பாடல் (கீதிகா) மூலம் நிறைவேறுகின்றன.

அத்தியாயம் 230 உரையாடல் வடிவில் அமைந்துள்ளது.

இந்த அதிகாரத்தில் புராணக் கோஸ்மாலஜி படி பிரதிசஞ்சாரம்/பிரளயம் மூன்று வகையாக வ்யாசர் வகைப்படுத்துகிறார்—நைமித்திக (காலாந்தர), பிராக்ருதிக (பூத-ப்ரக்ருதி லயம்), ஆத்தியந்திக (மோக்ஷரூப இறுதி லயம்)।

அத்தியாயம் 234 துயரமே விடுதலைக்கான தீர்மானத் தூண்டுதலென போதிக்கிறது. வியாசர் தாபத்ரயம்—ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகம்—எனும் மூவகைத் துன்பங்களை விளக்குகிறார்; ஆத்யாத்மிகத்தை உடல்-மனம் எனப் பிரித்து நோய்களும் காம-க்ரோதாதி வேட்கைகளும் கூறப்படுகின்றன.

அத்தியாயம் 236-ல் முனிவர்கள் வியாசரின் வாக்கை அமுதமெனப் போற்றி, மோட்சத்திற்கு நேரடி சாதனங்களான யோகம் மற்றும் சாங்க்யம் குறித்து விரிவாகக் கேட்கிறார்கள். வியாசர்—ஞானம்‑தபஸ், இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, முழு வைராக்யம்/சர்வசன்னியாசம் என்ற மூன்றும் இன்றி சாதனை நிறைவேறாது என்கிறார்.

அத்தியாயம் 238-ல் வியாசர் கூடியிருந்த முனிவர்களுக்கு மோட்சம் குறித்த தொடர்ச்சியான தத்துவ உபதேசத்தை வழங்குகிறார். தொடக்கத்தில் குணங்களின் தத்துவமும், இறைவனின் தோற்றமான அலிப்தத்தையும் விளக்கி, ஸ்வபாவத்தால் வெளிப்பாடு நிகழ்வதை சிலந்தி–நூல் உவமையால் கூறுகிறார்.

அத்தியாயம் 240-ல் முனிவர்கள் யோக ஒழுக்கத்தை கேட்ட பின், சாங்க்யக் கோட்பாட்டின்படி தர்மத்தைத் துல்லியமாக விளக்குமாறு வேண்டுகின்றனர்.

அத்தியாயம் 242-ல் வசிஷ்டர் ஸம்ஸாரத் தத்துவத்தை விளக்குகிறார்—அஞ்ஞானம் (அப்ரதிபுத்தத்வம்) காரணமாகப் பிரக்ருதி மற்றும் அதன் மூன்று குணங்களுடன் தன்னை ஒன்றுபடுத்திக் கொள்வதால் பிறப்பு-இறப்பு சுழற்சி நடைபெறுகிறது.

அத்தியாயம் 244-ல் வசிஷ்டர் அரசரிடம் சாங்க்யத் தத்துவங்களைத் தொடர்ந்து போதித்து, ‘வித்யா’–‘அவித்யா’ என்பதை படிநிலைத் தத்துவத் தொடர் என மறுவிளக்கி, அது இருபத்தைந்தாம் தத்துவம் (பஞ்சவிம்ஶக) வரை நிறைவுறுவதைச் சொல்கிறார்.

அத்தியாயம் 246-ல் லோமஹர்ஷணர் பிரம்மபுராணத்தின் பரம்பரைப் பரவலும் அதன் பலனும் குறித்து நிறைவுரையாகச் சொல்கிறார். வ்யாசர் முனிவர் சபையில் குற்றமற்ற, செம்மையான, சாஸ்திரச் சாரம் ஒருங்கிணைந்த, தத்துவமும் முறையும் நிறைந்த வைஷ்ணவ புராணத்தை உரைத்தார்.