Adhyaya 271

Verse 1

इत्याग्नेये महापुराणे वेदशाखादिकीर्तिनं नाम सप्तत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथैकसप्तत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः दानादिमाहत्म्यं पुष्कर उवाच ब्रह्मणाभिहितं पूर्वं यावन्मात्रं मरीचये लक्षार्धाद्धन्तु तद्ब्राह्मं लिखित्वा सम्प्रदापयेत्

ດັ່ງນີ້ ໃນອາກນິມະຫາປຸຣານະ ບົດທີ 271 ຊື່ «ການນັບລາຍຊື່ສາຂາແຫ່ງເວດ ແລະອື່ນໆ» ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 272 «ມະຫິມາແຫ່ງທານ ແລະກິດອື່ນໆ». ພຸສກະຣະກ່າວວ່າ: “ຄໍາສອນອັນສັກສິດທີ່ພຣະພຣະຫມາເຄີຍກ່າວແກ່ມະຣີຈິ ຕາມປະມານໃດ—ຄວນໃຫ້ຄ່າທານເປັນຄື່ງໜຶ່ງລັກ (ໜ່ວຍ/ເງິນ) ສໍາລັບພຣະພຣະຫມະວິທະຍານັ້ນ, ແລ້ວໃຫ້ຂຽນຄັດລອກ ແລະມອບຖວາຍໂດຍຖືກຕ້ອງ.”

Verse 2

वैशाख्याम्पौर्णमास्याञ्च स्वर्गार्थी जलधेनुमत् पाद्मं द्वादशसाहस्रं द्यैष्ठे दद्याच्च धेनुमत्

ໃນວັນເຕັມດວງເດືອນໄວສາຂະ ຜູ້ປາດຖະນາສະຫວັນຄວນຖວາຍທານທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຊະລະເທນຸ” (ງົວນໍ້າ). ໃນເດືອນເຈຍສຖະ ຄວນຖວາຍທານ “ປັດມະ” ຈໍານວນ 12,000 (ໜ່ວຍ) ແລະຖວາຍງົວເປັນທານອີກດ້ວຍ.

Verse 3

वराहकल्पवृत्तान्तमधिकृत्य पराशरः त्रयोविंशतिसाहस्रं वैष्णवं प्राह चार्पयेत्

ໂດຍອີງໃສ່ເລື່ອງລາວແຫ່ງວະຣາຫະ-ກັລປະ ພະຣາຊະຣະໄດ້ອະທິບາຍປຸຣານະໄວສະນະວະ ຈໍານວນ 23,000 ຄາຖາ ແລະຄວນຖືກສົ່ງຕໍ່ສືບທອດຕາມປະເພນີ.

Verse 4

जलधेनुमदाषाढ्यां विष्णोः पदमवाप्नुयात् चतुर्दशसहस्राणि वायवीयं हरिप्रियं

ຜູ້ໃຫ້ທານ «ຊະລະເທນຸ» (ງົວນ້ຳ) ຄຽງຄູ່ກັບການບູຊາເດືອນອາສາດະ ຈະໄດ້ບັນລຸພະທີ່ສະຖິດຂອງພະວິສະນຸ; ກຸສົນນີ້ໄດ້ 14,000 ມີລັກສະນະວາຍະວີຍະ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງພະຫະຣິ.

Verse 5

श्वेतकल्पप्रसङ्गेन धर्मान् वायुरिहाब्रवीत् दद्याल्लिखित्वा तद्विप्रे श्रावण्यां गुडधेनुमत्

ໃນຕອນເລື່ອງ «ເສວຕະກັລປະ» ພະວາຍຸໄດ້ປະກາດຫຼັກທຳມະໄວ້ທີ່ນີ້ວ່າ: ຄວນໃຫ້ຂຽນບັນທຶກໄວ້ ແລະໃນວັນ «ສຣາວະນີ» ໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມັນ «ກຸດະເທນຸ»—ການບູຊາງົວທີ່ໃຊ້ນ້ຳຕານກ້ອນ (jaggery) ເປັນຫຼັກ.

Verse 6

यत्राधिकृत्य गायत्रीं कीर्त्यते धर्मविस्तरः वृत्रासुरबधोपेतं तद्भागवतमुच्यते

ປຸຣານະໃດທີ່ເອົາ «ຄາຍະຕຣີ» ເປັນຈຸດເລີ່ມ ແລະປະກາດການຂະຫຍາຍອະທິບາຍທຳມະຢ່າງກວ້າງຂວາງ ພ້ອມທັງມີເລື່ອງການປະຫານອະສຸຣະ «ວຣິຕຣາສຸຣະ» ນັ້ນ ເອີ້ນວ່າ «ພາຄະວະຕະ» (Bhāgavata).

Verse 7

सारस्वतस्त कल्पस्य प्रोष्ठपद्यान्तु तद्ददेत् अष्टादशसहस्राणि हेमसिंहसमन्वितं

ໃນພິທີ «ສາຣັສວະຕະກັລປະ» ໃນໂອກາດ «ໂປຣດຖະປະດາ» ຄວນໃຫ້ທານນັ້ນ—ຈຳນວນ 18,000—ພ້ອມກັບຮູບສິງທອງເປັນເຄື່ອງປະກອບ.

Verse 8

यत्राह नारदो धर्मान् वृहत्कल्पाश्रितानिहं पञ्चविंशसहस्राणि नारदीयं तदुच्यते

ຄຳພີໃດທີ່ນາຣະດະໄດ້ອະທິບາຍທຳມະຢູ່ທີ່ນີ້ ໂດຍອີງໃສ່ «ມະຫາກັລປະ» (ລະບຽບພິທີ-ຈັກກະວານອັນໃຫຍ່) ມີຈຳນວນ 25,000 ນັ້ນ ເອີ້ນວ່າ «ນາຣະດີຍະ» (Nāradiya).

Verse 9

सधेनुञ्चाश्विने दद्यात्सिद्धिमात्यन्तिकीं लभेत् यत्राधिकृत्य शत्रूनान्धर्माधर्मविचारणा

ຄວນຖວາຍງົວໜຶ່ງໂຕແດ່ອັສວິນ (Aśvins); ໂດຍນັ້ນຈະໄດ້ຮັບສິດທິອັນສູງສຸດ. ໃນບົດບາດນັ້ນ ເມື່ອຍົກເລື່ອງສັດຕູຂຶ້ນພິຈາລະນາ ມີການວິນິດໄສວ່າອັນໃດແມ່ນທຳ ແລະອັນໃດແມ່ນອະທຳ.

Verse 10

कार्त्तिक्यां नवसाहस्रं मार्कण्डेयमथार्पयेत् अग्निना यद्वशिष्ठाय प्रोक्तञ्चाग्नेयमेव तत्

ໃນປຸຣານະ «ກາຣຕຕິກຍະ» ມີ 9,000 ຄາຖາ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນກໍານົດຈໍານວນຂອງ «ມາຣກັນເດຍະ» (Purāṇa). ແລະສິ່ງທີ່ອັກນິໄດ້ສອນແກ່ວະສິດຖະ ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນ «ອັກເນຍະ» (Agneya Purāṇa) ເອງ.

Verse 11

लिखित्वा पुस्तकं दद्यान्मार्गशीर्ष्यां स सर्वदः द्वादशैव सहस्राणि सर्वविद्यावबोधनं

ເມື່ອຂຽນປຶ້ມແລ້ວ ຄວນຖວາຍເປັນທານໃນເດືອນມາຣຄະຊີຣສະ (Mārgaśīrṣa); ຜູ້ໃຫ້ທານແບບນັ້ນຈະເປັນຜູ້ມອບຄວາມຮູ້ໄດ້ທຸກເວລາ. ບຸນກ່າວວ່າເທົ່າ 12,000 ເປັນການປຸກໃຫ້ເກີດຄວາມເຂົ້າໃຈໃນວິຊາທັງປວງ.

Verse 12

चतुर्दशसहस्राणि भविष्यं सूर्यसम्भवं भवस्तु मनवे प्राह दद्यात् पौष्यां गुडादिमत्

«ພະວິສຍະ» (Bhaviṣya Purāṇa) ອັນເກີດຈາກພຣະອາທິດ ມີ 14,000 ຄາຖາ. ພະວະ (Bhava) ໄດ້ກ່າວເລື່ອງນີ້ແກ່ມະນຸ (Manu): ໃນວັນນັກສັດ «ປຸສຍາ» (Puṣyā) ຄວນໃຫ້ທານທີ່ປະກອບດ້ວຍນ້ໍາຕານອ້ອຍກ້ອນ (guda) ແລະສິ່ງອື່ນໆທຳນອງດຽວກັນ.

Verse 13

सावर्णिना नारदाय ब्रह्मवैवर्तमीरितं रथान्तरस्य वृत्तान्तमष्टादशसहस्रकं

ສາວັນນິ (Sāvarṇi) ໄດ້ປະກາດ «ພຣະຫມະໄວວັດຕະ» (Brahmavaivarta Purāṇa) ແກ່ນາຣະດະ (Nārada) — ມີເລື່ອງລາວຂອງ «ຣະຖານຕະຣະ» (Rathāntara) — ມີ 18,000 ຄາຖາ.

Verse 14

माघ्यान्दद्याद्वराहस्य चरितं ब्रह्मलोकभाक् यत्रग्निलिङ्गमध्यस्थो धर्मान्प्राह महेश्वरः

ໃນເດືອນມາຄະ ຄວນໃຫ້ທານໂດຍມອບຄຳບັນຍາຍເລື່ອງວຣາຫະ (ພະອະວະຕານເປັນໝູປ່າ)។ ດ້ວຍກຸສົນນັ້ນ ຜູ້ໃຫ້ຈະໄດ້ຮ່ວມພາກໃນພຣະພຣະຫມະໂລກ ເພາະໃນກະຖາອັນສັກສິດນີ້ ມະເຫສະວະຣະ ຜູ້ປະທັບຢູ່ກາງອັກນິລິງຄະ ໄດ້ປະກາດກົດແຫ່ງທຳມະ.

Verse 15

आग्नेयकल्पे तल्लिङ्गमेकादशसहस्रकम् तद्दत्वा शिवमाप्नोति फाल्गुन्यां तिलधेनुमत्

ໃນພິທີອັກເນຍະ-ກັລປະ (Agneya-kalpa) ລິງຄະນັ້ນຄວນຈັດເຮັດໃຫ້ເທົ່າ 11,000; ເມື່ອນຳໄປຖວາຍເປັນທານ ຍ່ອມເຖິງພຣະສິວະ (Śiva). ແລະໃນເດືອນພາລຄຸນະ (Phālguna) ຄວນຖວາຍ “ຕິລະ-ເທນຸ” (tila-dhenu) ຄື ງົວແຫ່ງງາ.

Verse 16

चतुर्दशसहस्राणि वाराहं विष्णुणेरितम् भूमौ वराहचरितं मानवस्य प्रवृत्तितः

ຈຳນວນ 14,000 ແມ່ນເນື້ອຫາຂອງວຣາຫະ (Varāha) ອັນພຣະວິສະນຸ (Viṣṇu) ໄດ້ປະກາດ. ມັນເປັນການບັນຍາຍເລື່ອງກິດຈະກຳຂອງວຣາຫະໃນໂລກ ຈັດວາງຕາມຂະບວນການເລົ່າເລື່ອງຂອງມະນຸດ.

Verse 17

सहेमगरुडञ्चैत्र्यां पदमाप्नोति वैष्णवम् सर्वविद्यावधारणमिति ञ चतुरशीतिसाहस्रं स्कान्दं स्कन्देरितं महत्

ໃນພິທີອັນສັກສິດຊື່ ໄຈຕຣີ (Caitrī) ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ບັນລຸສະພາວະໄວສະນະວະ (Vaiṣṇava) ຄື ຖິ່ນພຳນັກຂອງພຣະວິສະນຸ ພ້ອມກັບກຸສົນທີ່ແທນດ້ວຍກະຣຸດາຄຳ (Garuḍa ທອງ). ແລະຍັງໄດ້ຄວາມສາມາດຈື່ຈຳແລະຄອບຄອງວິຊາທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນ ສະກັນດະ-ປຸຣານະ (Skanda-Purāṇa) ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ 84,000 ບົດ ຈຶ່ງຖືກປະກາດວ່າ ສະກັນດະເປັນຜູ້ກ່າວ.

Verse 18

अधिकृत्य सधर्मांश् च कल्पे तत्पुरुषे ऽर्पयेत् वामनं दशसाहस्रं धौमकल्पे हरेः कथां

ເມື່ອໄດ້ດຳເນີນຕາມຂັ້ນຕອນຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຄວນນຳໄປຖວາຍແດ່ ຕັດປຸຣຸສະ (Tatpuruṣa) ໃນກັລປະນັ້ນ ພ້ອມທັງທຳມະທີ່ກ່ຽວເນື່ອງ. ໃນວາມະນະ-ກັລປະ (Vāmana-kalpa) ກ່າວວ່າມີ 10,000 (ບົດ/ຫນ່ວຍ); ແລະໃນດາວມະ-ກັລປະ (Dhauma-kalpa) ມັນເປັນກະຖາຂອງຮະຣິ (Hari, ພຣະວິສະນຸ).

Verse 19

दद्यात् शरदि विषुवे धर्मार्थादिनिबोधनम् कूर्मञ्चाष्टसहस्रञ्च कूर्मोक्तञ्च रसातले

ໃນວັນວິສຸວັດລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ຄວນຖວາຍຄູ່ມື/ຄຳສອນທີ່ຊີ້ນຳ ທັມມະ, ອັດຖະ ແລະອື່ນໆ; ພ້ອມທັງຖວາຍເຕົ່າ, ເງິນ 8,000 ແລະສິ່ງທີ່ຄູຣມະປູຣານະກຳນົດໄວ້ກ່ຽວກັບ ຣະສາຕະລະ।

Verse 20

इन्द्रद्युम्नप्रसङ्गेन दद्यात्तद्धेमकूर्मवत् त्रयोदशसहस्राणि मात्स्यं कल्पादितो ऽब्रवीत्

ໂດຍອ້າງອີງເຫດການຂອງ ອິນດຣະດຍຸມນະ ຄວນຖວາຍທານນັ້ນໃນຮູບແບບເຕົ່າຄຳ; ມັດສະຍະປູຣານະໄດ້ປະກາດໄວ້ ຕັ້ງແຕ່ພາກກັລປະ ວ່າຜົນບຸນເທົ່າ 13,000.

Verse 21

मत्स्यो हि मनवे दद्याद्विषुवे हेममत्स्यवत् गारुडञ्चाष्टसाहस्रं विष्णूक्तन्तार्क्षकल्पके

ແທ້ຈິງແລ້ວ ໃນວັນວິສຸວັດ ຄວນຖວາຍປາແກ່ພຣາຫມັນ ໂດຍເຮັດເປັນຄຳໃນຮູບປາ. ອີກທັງ ໃນຕາຣກສະ-ກັລປະ (Tārkṣa-kalpa) ທີ່ພຣະວິສນຸປະກາດ ກ່າວວ່າທານທີ່ກ່ຽວກັບ ກາຣຸດະ (Gāruḍa) ໃຫ້ຜົນ 8,000.

Verse 22

विश्वाण्डाद्गरुडोत्पत्तिं तद्दद्याद्धेमहंसवत् ब्रह्मा ब्रह्माण्डमाहात्म्यमधिकृत्याब्रबीत्तु यत्

ຄວນເລົ່າການກຳເນີດຂອງ ກາຣຸດະ ຈາກໄຂ່ໂລກະ (Viśvāṇḍa) ໂດຍນຳສະເໜີໃນຮູບແບບ «ຫົງຄຳ» (Golden Haṃsa). ດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ໄດ້ກ່າວ ໂດຍຍົກມະຫາຕະມະຂອງ ພຣະຫມານະອັນດະ (Brahmāṇḍa) ເປັນຫົວຂໍ້।

Verse 23

तच्च द्वादशसाहस्रं ब्रह्माण्डं तद्द्विजे ऽर्पयेत् भारते पर्वसमाप्तौ वस्त्रगन्धस्रगादिभिः

ແລະຄວນມອບ ບຣະຫມານະອັນດະ-ປູຣານະ ຈຳນວນ 12,000 (ຄຳກະວີ/ສະໂລກະ) ໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນນັ້ນ; ແລະເມື່ອຈົບພາກ (parvan) ໜຶ່ງຂອງ ພາຣະຕະ (Mahābhārata) ຄວນເຄົາລົບບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງ, ນ້ຳຫອມ, ພວງມາລາ ແລະອື່ນໆ.

Verse 24

वाचकं पूजयेदादौ भोजयेत् पायसैर् द्विजान् गोभूग्रामसुवर्णादि दद्यात्पर्वणि पर्वणि

ກ່ອນອື່ນ ຄວນນະມັດສະການແລະບູຊາຜູ້ສວດ/ຜູ້ອ່ານ; ຕໍ່ມາ ຄວນເລີ້ຍງດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ດ້ວຍເຂົ້ານົມ (ພາຍະສະ)។ ແລະໃນທຸກວາລະສັກສິດ (parvan) ຄວນໃຫ້ທານເຊັ່ນ ງົວ, ດິນ, ບ້ານ, ຄຳ ແລະອື່ນໆ។

Verse 25

समाप्ते भारते विप्रं संहितापुस्तकान्यजेत् शुभे देशे निवेश्याथ क्षौमवस्त्रादिनावृतान्

ເມື່ອການສວດ/ອ່ານມະຫາພາຣະຕະ ສຳເລັດແລ້ວ, ໂອ ພຣາຫມະນ, ຄວນວາງປຶ້ມຕອນ/ເລັ່ມຂອງສັງຫິຕາໄວ້, ຈັດໃຫ້ຢູ່ໃນສະຖານທີ່ມົງຄຸນ ແລ້ວຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າລິນິນ (kṣauma) ແລະອື່ນໆ।

Verse 26

नरनारयणौ पूज्यौ पुस्तकाः कुसुमादिभिः गो ऽन्नभूहेम दद्वाथ भोजयित्वा क्षमापयेत्

ຄວນບູຊານະຣະ ແລະ ນາຣາຍະນະ, ແລະຄວນນັບຖືປຶ້ມດ້ວຍດອກໄມ້ ແລະເຄື່ອງບູຊາອື່ນໆ. ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ທານງົວ, ອາຫານ, ດິນ, ຄຳ, ແລະເມື່ອໄດ້ເລີ້ຍງຜູ້ຄວນແລ້ວ ຈຶ່ງຂໍອະໄພສຳລັບຂໍ້ບົກພ່ອງໃນພິທີ.

Verse 27

महादानानि देयानि रत्नानि विविधानि च मासकौ द्वौ त्रयश् चैव मासे मासे प्रदापयेत्

ຄວນໃຫ້ທານອັນໃຫຍ່ (ມະຫາທານ) ແລະຄວນບໍລິຈາກອັນມີຄ່າເປັນຮັດຕະນະຫຼາຍຊະນິດ. ແລະໃນແຕ່ລະເດືອນ ຄວນມອບ māṣaka ສອງ ຫຼື ສາມ ເປັນຈຳນວນກຳນົດ.

Verse 28

अयनादौ श्राबकस्य दानमादौ विधीयते श्रोतृभिः सकलैः कार्यं श्रावके पूजनं द्विज

ໃນຕອນເລີ່ມອະຍະນະ (ayana) ແມ່ນກຳນົດໃຫ້ໃຫ້ທານແກ່ śrāvaka (ຜູ້ສັດທາລາວະສິກ/ຜູ້ຟັງທຳ) ເປັນອັນດັບທຳອິດ. ຜູ້ຟັງທັງໝົດຄວນປະກອບການບູຊາ śrāvaka, ໂອ ພຣາຫມະນ.

Verse 29

इतिहासपुराणानां पुस्तकानि प्रयच्छति पूजयित्वायुरारोग्यं स्वर्गमोक्षमवाप्नुयात्

ຜູ້ໃດບໍລິຈາກປຶ້ມອິຕິຫາສະ ແລະ ປູຣານະ ໂດຍໄດ້ນະມັດສະການບູຊາກ່ອນ ຈະໄດ້ອາຍຸຍືນ ປອດໂລກ ແລະບັນລຸສະຫວັນກັບໂມກສະ।