Kedara Khanda
Kedara Khanda
A Himalayan sacred-geography unit focused on Kedāra/Kedārnāth and its surrounding tīrthas, reflecting North Indian pilgrimage networks (uttarāpatha) where mountain landscapes, rivers, and shrines are interpreted as embodied theology and ethical space.
Adhyayas in Kedara Khanda
35 chapters to explore.
Adhyaya 1
Śiva-māhātmya Praśnaḥ — The Sages’ Inquiry into Śiva’s Greatness and the Dakṣa Episode (Part 1)
ဤအধ্যာယသည် ပုရာဏသဘောတရားအရ သာမန်မင်္ဂလာပဋိသင်္ခါရများဖြင့် စတင်ကာ နိုင်မိရှာရဏ္ယာတော၌ ရှောင်နကာဦးဆောင်သော တပသီရဟန်းများက ရှည်လျားသော ယဇ္ဉပူဇော်ပွဲကို ကျင်းပနေကြသည်ဟု အခြေအနေတည်ဆောက်သည်။ ဗျာသဝంశစဉ်၏ သင်္ခါရသိပ္ပံကျွမ်းကျင်သော တပသီ လောမရှာ ရောက်လာပြီး အခမ်းအနားဖြင့် ကြိုဆိုခံရသည်။ ရဟန်းများက ရှိဝဓမ္မကို စနစ်တကျ ရှင်းလင်းပေးရန် တောင်းဆိုကြပြီး ပူဇော်ရေးအကျိုးကျေးဇူးများနှင့် ဘက်တီတရားဖြင့် ပေးလှူသည့် အလှူများ (ပူဇော်ရာသန့်ရှင်းရေး၊ အလှဆင်ပုံရေး၊ မှန်၊ ပန်ကာ၊ မိုးကာ၊ မဏ္ဍပ၊ မီးအလင်း) တို့၏ ကုသိုလ်ဖလ၊ ထို့ပြင် ရှိဝရှေ့၌ ပုရာဏ/ဣတိဟာသ ဖတ်ကြားပွဲကို ထောက်ပံ့ခြင်းနှင့် ဝေဒသင်ယူခြင်း၏ အကျိုးကိုလည်း မေးမြန်းကြသည်။ လောမရှာက ရှိဝ၏ မဟာတန်ခိုးကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြရန် ခက်ခဲကြောင်း၊ “ရှိဝ” ဟူသော နှစ်အက္ခရာနာမသည် ကယ်တင်နိုင်သော အာနုဘော်ကြီးမားကြောင်း၊ စဒါရှိဝမရှိဘဲ သံသရာကို ဖြတ်ကူးရန် ကြိုးစားခြင်းသည် အကျိုးမရှိကြောင်း အလေးပေးပြောသည်။ ထို့နောက် ဒက္ခအဖြစ်အပျက်သို့ ကူးပြောင်းကာ ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်ဖြင့် သတီကို ရှင်ကာရအား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဒက္ခသည် ရှိဝက မတ်တပ်မရပ်၍ မကြိုဆိုသဖြင့် စိတ်ဆိုးကာ ရှိဝနှင့် သူ၏ အဖော်အပါများကို အပြစ်တင်၍ ကျိန်စာချသည်။ နန္ဒိန်ကလည်း ဒက္ခဘက်လိုက်သော ရိုးရာယဇ္ဉဝါဒနှင့် လူမှုအကျင့်ပျက်မှုတို့အပေါ် ပြန်လည်ကျိန်စာချသည်။ ရှိဝက ဝင်ရောက်၍ ဓမ္မသဘောတရားကို သင်ကြားသည်—ဗြာဟ္မဏများအပေါ် အမျက်ထွက်ခြင်း မသင့်တော်၊ ဝေဒသည် မန္တရရূপဖြစ်၍ အခြေခံဖြစ်သည်၊ အမှန်တကယ်သော ဉာဏ်သည် အယူအဆပွားများခြင်းကို စွန့်လွှတ်ကာ စိတ်ညီမျှမှုကို မွေးမြူရမည်။ အဆုံးတွင် ဒက္ခသည် ရန်လိုစိတ်မပြေလျော့ဘဲ ထွက်ခွာကာ ရှိဝနှင့် ရှိဝဘက်တီများကို ဆက်လက်ဝေဖန်နေသည်။
Adhyaya 2
Dakṣayajña-prasaṅgaḥ — The Dakṣa Sacrifice Episode (Sati’s Departure)
ဤအধ্যာယတွင် ယဇ్ఞကြီးတစ်ခုအတွင်း ပူဇော်ပွဲဆိုင်ရာနှင့် လူမှုရေးဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခကို ဖော်ပြသည်။ လောမသက ဒက္ခသည် ကဏဟခလ၌ ယဇ्ञကြီးကို စတင်ကျင်းပကာ ဝသိဋ္ဌ၊ အဂஸ္တျ၊ ကာশ্যပ၊ အတြိ၊ ဝာမဒေဝ၊ ဘൃဂု စသည့် ရှိများနှင့် ဘြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု၊ အိန္ဒြ၊ သောမ၊ ဝရုဏ၊ ကုဗေရ၊ မရုတ်၊ အဂ္နိ၊ နိရ္ဋတိ စသည့် ဒေဝတများကို ဖိတ်ကြားပြီး တ္ဝஷ္ဋೃ ပြုလုပ်ပေးသော အလှပဆုံး အိမ်ရာများဖြင့် ဂုဏ်ပြုကြောင်း ပြောသည်။ ပူဇော်ပွဲ ဆက်လက်ဖြစ်နေစဉ် ဒဓီချိ ရှိက ပိနာကိန်/ရှီဝ မပါလျှင် ယဇ्ञ၏ တကယ့်တန်ခိုးမပြည့်စုံကြောင်း လူရှေ့တွင် သတိပေးသည်။ တြျမ်ဗကနှင့် ခွဲကာ မင်္ဂလာကို လုပ်လျှင် မင်္ဂလာမဟုတ်သို့ ပြောင်းလဲကြောင်း ဆိုပြီး ဒက္ခာယဏီနှင့်အတူ ရှီဝကို ဖိတ်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ ဒက္ခက ဝိෂ္ဏုကို ပူဇော်ပွဲ၏ အမြစ်ဟုဆိုကာ ရုဒြကို မသင့်တော်ဟု အထင်သေး၍ ငါးမာန်နှင့် ဖယ်ထုတ်မှုကို ပူဇော်ပွဲ၏ အပြစ်အနာအဆာအဖြစ် ထင်ရှားစေသည်။ ဒဓီချိက ထွက်ခွာကာ ပျက်စီးမှု နီးကပ်လာမည်ဟု သတိပေးသည်။ နောက်တစ်ဖက်တွင် စတီ (ဒက္ခာယဏီ) သည် ဒေဝလောက၌ သောမက ဒက္ခ၏ ယဇ्ञသို့ သွားမည်ကို ကြားသိပြီး မိမိနှင့် ရှီဝကို မဖိတ်ကြားသည့် အကြောင်းကို မေးမြန်းသည်။ နန္ဒိန်၊ ဘೃင်္ဂိ၊ မဟာကာလ စသည့် ဂဏများအလယ်ရှိ ရှီဝထံ သွားကာ ဖိတ်စာမရှိသော်လည်း သွားခွင့်တောင်းသည်။ ရှီဝက လူမှု-ပူဇော်ပွဲ စည်းကမ်းနှင့် မဖိတ်ကြားဘဲ သွားခြင်း၏ အန္တရာယ်ကြောင့် မသွားရန် တားမြစ်သော်လည်း စတီက အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ရှီဝက ဂဏအများကြီးနှင့်အတူ သွားခွင့်ပေးပြီး သူမ မပြန်လာနိုင်တော့မည်ဟု စိတ်တွင် ခံစားကာ မိသားစုတာဝန်၊ ပူဇော်ပွဲဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဒေဝဂုဏ်သိက္ခာတို့၏ တင်းမာမှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။
Adhyaya 3
Dakṣa-Yajña: Satī’s Protest, Self-Immolation, and the Dispatch of Vīrabhadra
ဤအဓျာယတွင် လောမာရှ (Lomāśa) က ဒက္ခယဇ္ဈ (Dakṣa-yajña) ဖြစ်ရပ်ကို အခြေခံ၍ “ဣရှ္ဝရကို မလေးစားသော ယဇ္ဈ၏ အာဏာ” ကို သာသနာရေးအမြင်ဖြင့် ဝေဖန်တင်ပြသည်။ စတီ (Dākṣāyaṇī) သည် အဖေ ဒက္ခ၏ မဟာယဇ္ဈသို့ ရောက်လာပြီး သမ္ဘု (Śiva) ကို မဖိတ်ကြား မပူဇော်ထားခြင်းကို မေးခွန်းထုတ်ကာ၊ အဓိကတရားတော်ဖြစ်သော မဟာဒေဝကို မလေးစားလျှင် ပူဇော်ပစ္စည်း၊ မန္တရ၊ အာဟုတိတို့သည် မသန့်ရှင်းသို့ ပြောင်းလဲပြီး ယဇ္ဈသည် အခြေခံအားဖြင့် မပြည့်စုံကြောင်းကို ဒေဝနှင့် ရှိ (ṛṣi) အာဏာပိုင်များရှေ့တွင် ထောက်ပြသည်။ သီဝ၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပျံ့နှံ့တည်ရှိမှုနှင့် အရင်က ပေါ်ထွန်းခဲ့သည့် အရုပ်အဆင်းများကိုလည်း ရည်ညွှန်းကာ ဣရှ္ဝရ-ပူဇော်မှုမရှိသော ယဇ္ဈသည် အစိတ်အပိုင်းမပြည့်စုံကြောင်းကို အတည်ပြုသည်။ ဒက္ခက ဒေါသထွက်၍ သီဝကို မင်္ဂလာမရှိသူ၊ ဝေဒစည်းကမ်းပြင်ပသူဟု စော်ကားသည်။ စတီသည် မဟာဒေဝကို စော်ကားခြင်းကို မခံနိုင်သဖြင့် “စော်ကားသူသာမက၊ စော်ကားမှုကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံနားထောင်သူလည်း အပြစ်ကြီးမားသည်” ဟူသော သီလသဘောတရားကို ကြေညာပြီး မီးထဲသို့ ဝင်ကာ ကိုယ်တိုင်မီးလောင်သေဆုံးသည်။ ထို့နောက် ယဇ္ဈအစုအဝေးသည် ထိတ်လန့်ပျက်စီးကာ ပါဝင်သူအချို့သည် အကြမ်းဖက်၍ ကိုယ်ကို ထိခိုက်စေသည့် အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နာရဒ (Nārada) က ဤအကြောင်းကို ရုဒြ (Rudra) ထံ သတင်းပို့ရာ သီဝ၏ ဒေါသသည် ပြင်ပသို့ ထွက်ပေါ်ကာ ဝီရဘဒြ (Vīrabhadra) နှင့် ကာလိကာ (Kālikā) တို့ ပေါ်ထွန်းလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ဂဏ (gaṇa) များနှင့် အမင်္ဂလာလက္ခဏာများ ပေါ်လာသည်။ ဒက္ခသည် ဗိဿနု (Viṣṇu) ထံ ခိုလှုံရာ ဗိဿနုက “မထိုက်တန်သူကို ဂုဏ်ပြု၍ ထိုက်တန်သူကို လျစ်လျူရှုသည့် နေရာတွင် ဆာလောင်မှု၊ သေဆုံးမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု ပေါ်ပေါက်တတ်ပြီး ဣရှ္ဝရကို မလေးစားလျှင် လုပ်ရပ်အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သည်” ဟူသော အုပ်ချုပ်ရေးသဘောတရားကို သတိပေးသည်။ အဆုံးတွင် “ကေဝလကမ္မ” (ဣရှ္ဝရမပါသော ရိုးရာလုပ်ရပ်/ယဇ္ဈ) သည် ကာကွယ်မှု သို့မဟုတ် အကျိုးမပေးနိုင်ဘဲ၊ ဘက္တိနှင့် ဘုရားအာဏာကို အသိအမှတ်ပြု၍ လုပ်ဆောင်သော ကမ္မသာလျှင် အကျိုးရလဒ် ရနိုင်ကြောင်းကို သာသနာတော်အဖြစ် ထင်ရှားစွာ ချုပ်ဆိုထားသည်။
Adhyaya 4
ईश्वराधीनकर्मफलप्रकरणम् (Karma’s Fruit as Dependent on Īśvara) — Vīrabhadra–Viṣṇu–Deva Saṅgrāma Episode
ဤအခန်းသည် စစ်ပွဲဇာတ်ကြောင်းအတွင်း ထည့်သွင်းထားသော သာသနာဗေဒဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်များကို ဖော်ပြသည်။ လောမာရှက ဒက္ခ၏ ဗိဿနုအပေါ် တုံ့ပြန်မှုကို ပြောပြရာတွင် “ဣရှ္ဝရ မရှိလျှင် ဝေဒကမ္မသည် မည်သို့ မှန်ကန်နိုင်သနည်း” ဟု မေးမြန်းသည်။ ဗိဿနုက ဝေဒသည် ဂုဏသုံးပါးအတွင်း လည်ပတ်ပြီး၊ ရိတုအခမ်းအနားတို့၏ အကျိုးသည် ဣရှ္ဝရအပေါ် မူတည်မှသာ ဖြစ်ထွန်းကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်ထံ အားကိုးခိုလှုံရန် တိုက်တွန်းသည်။ ထို့နောက် စစ်ရေးတင်းမာမှု မြင့်တက်လာသည်။ ဘೃဂု၏ မန္တရစွမ်း (uccaṭana) ကြောင့် ဒေဝတများက စိဝ၏ ဂဏများကို အစပိုင်းတွင် အနိုင်ယူသော်လည်း၊ ဝီရဘဒ္ဒရက ကြမ်းတမ်းသော အကူအညီတပ်များနှင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကာ ဒေဝတများကို အလွန်အမင်း ဖိအားပေးသည်။ ဒေဝတများသည် ဘృဟස්ပတိထံ အကြံယူရာ၊ သူက မန္တရ၊ ဆေးဝါး၊ မာယာ၊ လောကီနည်းလမ်းများ သို့မဟုတ် ဝေဒ/မီမာံသာတောင် ဣရှ္ဝရကို ပြည့်စုံစွာ မသိနိုင်ကြောင်း၊ စိဝကိုတော့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမခွဲသော ဘက္တိနှင့် အတွင်းငြိမ်းချမ်းမှုဖြင့်သာ သိနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ဝီရဘဒ္ဒရသည် ဒေဝတများနှင့် ထို့နောက် ဗိဿနုကို ရင်ဆိုင်ကာ၊ စိဝနှင့် ဗိဿနုတို့၏ လုပ်ဆောင်မှုဆိုင်ရာ တူညီမှုကို သဘောတူညီစွာ ဖော်ပြသော်လည်း ဇာတ်ကြောင်းတင်းမာမှုကို ထိန်းထားသည်။ တိုက်ပွဲပြန်လည်ဖြစ်ပွားပြီး ရုဒ္ဒရ၏ ဒေါသမှ “ဂျွာရ” အပူရောဂါများ ပေါ်ထွက်ကာ အရှွင်တို့က ထိန်းချုပ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဗိဿနု၏ စက္ကရကို လက်ခံလျက် မျိုသော်လည်း ပြန်ပေးပြီး၊ ဗိဿနုသည် နောက်ဆုတ်ကာ အင်အားနှင့် ရိတုသာမက ဣရှ္ဝရကို ဦးတည်သော ဘက္တိ၏ အထက်မြတ်မှုကို ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 5
Dakṣayajñabhaṅga–Prasāda Upadeśa (Disruption of Dakṣa’s Sacrifice and Śiva’s Instruction)
ဗိဿနုသည် ဒက္ခ၏ ယဇ္ဉာရုံမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ရှိဝ၏ ဂဏများက အခမ်းအနားကို လွှမ်းမိုးကာ ယဇ္ဉာကို ဖျက်ဆီး၍ ပါဝင်သူများကို အရှက်ခွဲကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဒေဝတားများ၊ ရှင်သန်သူ ရှင်တော်များနှင့် ကောင်းကင်အရာဝတ္ထုများပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။ စိတ်ပူပန်သော ဘြဟ္မာသည် ကိုင်လာသသို့ သွားရောက်ကာ ရှိဝကို စတုတိဖြင့် ဂုဏ်ပြု၍ ကမ္ဘာ့စည်းကမ်းနှင့် ယဇ္ဉာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုတို့၏ အလွန်မြင့်မြတ်သော အရင်းအမြစ်ဟု အသိအမှတ်ပြုသည်။ ရှိဝသည် ဒက္ခ၏ ယဇ္ဉာပျက်ကွက်မှုသည် အကြောင်းမဲ့ အပြစ်တင်လိုစိတ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဒက္ခ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္မကြောင့် ဖြစ်လာသော အကျိုးဆက်ဖြစ်ကြောင်း၊ အခြားသူတို့ကို ဒုက္ခပေးသော အပြုအမူသည် ဓမ္မအရ ရှုတ်ချခံရကြောင်း ရှင်းလင်းတော်မူသည်။ ထို့နောက် ကဏာခလသို့ သွားကာ ဝီရဘဒ္ဒရ၏ လုပ်ရပ်ကို စိစစ်ပြီး ဒက္ခကို တိရစ္ဆာန်ခေါင်းဖြင့် အစားထိုးကာ အသက်ပြန်ရှင်စေသည်—ဤသည်မှာ ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းနှင့် အမြင့်ဓမ္မအောက်တွင် ယဇ္ဉာစည်းကမ်း ပြန်တည်ဆောက်ခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။ ဒက္ခသည် ရှိဝကို ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ ရှိဝသည် ဘက္တများကို အဆင့်လိုက် (ārta, jijñāsu, arthārthī, jñānī) ခွဲခြားသင်ကြားကာ ယဇ္ဉာလုပ်ငန်းသာမက ဉာဏ်အခြေပြု ဘက္တိကို အထူးမြတ်နိုးတော်မူသည်။ ထို့ပြင် ဘုရားကျောင်းဝန်ဆောင်မှု အလှူအတန်းများ၏ အကျိုးဖော်ပြချက်နှင့် ဥပမာဇာတ်လမ်းများ ပါဝင်သည်—အင်ဒြသေန မင်းသည် မတော်တဆ ရှိဝနာမကို ခေါ်ဆိုခြင်းကြောင့် ကယ်တင်ခံရခြင်း၊ ဝိဘူတိနှင့် ပဉ္စာက္ခရာ၏ အာနိသင်ကို အတည်ပြုခြင်း၊ နှင့် ငွေကြေးအခြေပြု ပူဇော်မှု (ကုန်သည် နန္ဒီ) နှင့် မထုံးစံသော်လည်း ပြင်းပြသော ဘက္တိ (မုဆိုး ကိရာတ) ကို နှိုင်းယှဉ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ရှိဝ၏ ကရုဏာဖြင့် ပာရ္ṣဒ/တံခါးစောင့်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
Adhyaya 6
Liṅga-Manifestation in Dāruvana: Sage-Conflict, Cosmic Expansion, and the Question of Verification
အခန်း ၆ တွင် ရှင်တော်များက “ရှီဝကို မျက်နှာမူမထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချိန်တွင် လိင်္ဂ-ပရတိဋ္ဌာ (လိင်္ဂကို တည်ထောင်ပူဇော်ခြင်း) ကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်နိုင်သနည်း” ဟု မေးမြန်းကြသည်။ လောမရှာက ဒါရုဝန၌ ဖြစ်ပွားသော သင်ခန်းစာပေး အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြသည်။ ရှီဝသည် ဒိဂမ္ဗရ သံဃာတော်မဟုတ်သော်လည်း အဝတ်မဝတ်သော တောင်းစားသူအဖြစ် ပေါ်လာ၍ ရှင်တော်တို့၏ ဇနီးများထံမှ ဆွမ်းခံကာ သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသည်။ ပြန်လာသော ရှင်တော်များက ထိုအရာကို တပဿာစည်းကမ်း ချိုးဖောက်မှုဟု ထင်မြင်ကာ ရှီဝကို အပြစ်တင်ကြသည်။ ရှင်တော်တို့၏ ကျိန်စာကြောင့် ရှီဝ၏ လိင်္ဂသည် မြေပြင်သို့ ကျရောက်ပြီး ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အလွန်ကြီးမားသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ချဲ့ထွင်ကာ ဦးတည်ရာ၊ ဓာတ်တရားနှင့် ဒွိဝါဒ ခွဲခြားမှုများကို ပျက်စီးစေသည်။ ထိုလိင်္ဂသည် စကြဝဠာကို ထောက်ပံ့သော အဘ်ဆိုလျုတ၏ သင်္ကေတတော်အဖြစ် ထင်ရှားလာသည်။ နတ်များက အဆုံးအစကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားရာတွင် ဝိෂ္ဏုသည် အောက်သို့ ဆင်းရှာပြီး ဘြဟ္မာသည် အပေါ်သို့ တက်ရှာသော်လည်း အဆုံးမတွေ့ကြ။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာက ထိပ်ဆုံးကို မြင်ခဲ့ကြောင်း အဆိုပြု၍ ကေတကီနှင့် စုရဘီကို သက်သေခံအဖြစ် ထောက်ခံစေသည်။ သို့သော် ကိုယ်မဲ့အသံတော်က မမှန်ကန်သော သက်သေခံမှုကို ဖော်ထုတ်ကာ လိမ်လည်ပြောဆိုခြင်းနှင့် အာဏာအပေါ် မူတည်၍ မမှန်ကန်စွာ အတည်ပြုခြင်းတို့အပေါ် သင်ခန်းစာပေးသည့် ပြစ်တင်ချက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဆုံးတွင် နတ်များနှင့် ရှင်တော်များသည် ဒုက္ခရောက်လျက် လိင်္ဂထံ ခိုလှုံကာ လိင်္ဂကို ဘက္တိနှင့် မေတ္တာဖိဇစ် အဓိပ္ပါယ်၏ တည်ငြိမ်သော ဗဟိုအဖြစ် ထပ်မံ အတည်ပြုကြသည်။
Adhyaya 7
Mahāliṅga-stuti, Liṅga-saṃvaraṇa, and the Spread of Liṅga-Sthāpanā (महालिङ्गस्तुति–लिङ्गसंवरण–लिङ्गप्रतिष्ठा)
အဓ್ಯಾಯ ၇ တွင် သာသနာဗေဒဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုကို အလွှာလိုက်ဖော်ပြသည်။ Lomasha သည် ဘုရားများနှင့် ရှင်သန်ပညာရှိများက ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သိမြင်မှုမသေချာမှုကြောင့် Īśa-liṅga ကို ချီးမွမ်းသည့် အရေးအခင်းကို ပြောပြသည်။ Brahmā ၏ စတုတိတွင် လိင်္ဂကို Vedānta ဖြင့် သိနိုင်သော အရာ၊ စကြဝဠာ၏ အကြောင်းရင်း၊ အနန္တအာနန္ဒ၌ တည်မြဲသော အခြေခံအဖြစ် တင်ပြပြီး၊ Ṛṣi များက Śiva ကို မိခင်၊ ဖခင်၊ မိတ်ဆွေ၊ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်းရှိ အလင်းတစ်ခုတည်းဟု ချီးမြှောက်ကာ “Śambhu” အမည်ကို ပေါ်ပေါက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် Mahādeva သည် စုဝေးသူများအား Viṣṇu ထံ တောင်းပန်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ Viṣṇu က ယခင်က daitya များမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံသော်လည်း ရှေးဟောင်းလိင်္ဂ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှ မကာကွယ်နိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ ထိုအခါ ကောင်းကင်အသံတစ်ခုက ကာကွယ်ရေးပူဇော်နည်းကို ညွှန်ပြပြီး Viṣṇu သည် လိင်္ဂကို “ဖုံးအုပ်/ထိန်းသိမ်း” ကာ ပူဇော်ရန်၊ ကိုယ်တိုင်ကို piṇḍibhūta အဖြစ် ကျစ်လစ်စေ၍ လှုပ်ရှားသတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားသတ္တဝါတို့ပါဝင်သော လောကကို ကာကွယ်ရန် ဆိုသည်။ ထို့ပြင် Vīrabhadra သည် Śiva အမိန့်တော်အတိုင်း ပူဇော်မှုကို ဆောင်ရွက်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အခန်းသည် သဘောတရားညွှန်းကိန်းသို့ ကူးပြောင်းကာ လိင်္ဂကို လယ (laya)၊ ပျက်သိမ်းခြင်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်ဖြင့် သတ်မှတ်ပြီး၊ လောကအမျိုးမျိုးနှင့် အရပ်ဒిశများအနှံ့ (လူ့လောကရှိ Kedāra အပါအဝင်) လိင်္ဂများ တည်ထောင်ပျံ့နှံ့သည့် စာရင်းသဘောဖော်ပြချက်ဖြင့် သန့်ရှင်းသော ပထဝီဝင်ကွန်ယက်ကို တင်ပြသည်။ ထို့အပြင် śivadharma နှင့် လက်တွေ့အမှတ်အသားများ—pañcākṣarī၊ ṣaḍakṣarī မန္တရဗိဒ္ဓာ၊ guru အယူအဆ၊ Pāśupata dharma—တို့ကို ရှင်းလင်းပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဘက်တိကျင့်ဝတ်ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ patangī (ပိုးဖလံ) တစ်ကောင်က ဘုရားကျောင်းကို မတော်တဆ သန့်ရှင်းစေရာမှ ကောင်းကင်ဖလားရပြီး၊ နောက်တစ်ဘဝတွင် Sundarī မင်းသမီးအဖြစ် မွေးဖွားကာ နေ့စဉ် ဘုရားကျောင်းသန့်ရှင်းရေးကို သစ္စာရှိစွာ ဆောင်ရွက်သည်။ Uddālaka သည် Śiva-ဘက်တိ၏ အင်အားကို သိမြင်ကာ စိတ်ငြိမ်သက်သော ဉာဏ်အလင်းကို ရရှိသည်။
Adhyaya 8
Liṅgārcana-prādhānya: Taskaroddhāra, Rāvaṇa-tapas, and Deva-sammati (Liṅga Worship as Salvific Priority)
ဤအဓ್ಯಾಯ၌ လောမရှာက အပြစ်ကြီးမား၍ လူမှု-ကျင့်ဝတ်ကို ချိုးဖောက်သော ခိုးသူတစ်ဦးကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ ဘုရားကျောင်းရှိ ခေါင်းလောင်းကို ခိုးယူရန် ကြိုးစားစဉ်၊ ထိုအမှုကပင် ရှိဝ၏ မမျှော်လင့်သော ချီးမွမ်းခြင်းအကြောင်းဖြစ်လာပြီး၊ ရှိဝက ထိုခိုးသူကို မိမိအတွက် အချစ်တော်ရဆုံး ဘက္တိဝန်ထမ်းအဖြစ် ကြေညာသည်။ ဝီရဘဒ္ဒရ စသည့် ရှိဝဂဏများက သူ့ကို ကိုင်လာသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ဒေဝတော်အမှုထမ်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးသည်။ ထို့နောက် သဘောတရားအရ ရှိဝဘက္တိ—အထူးသဖြင့် လိင်္ဂပူဇာ—သည် စကားဝိုင်းအငြင်းပွားမှုထက် အထက်မြတ်ဆုံးဟု ဆိုပြီး၊ ပူဇာအနီးကပ်နေခြင်းကြောင့် တိရစ္ဆာန်တောင် ကုသိုလ်ရနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ရှိဝ–ဝိෂ္ဏု အတူတကွတစ်ပါးတည်းဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ထောက်ပြကာ၊ လိင်္ဂနှင့် ပီဋ္ဌိကာကို သင်္ကေတတစ်ခုတည်းအဖြစ် ရှင်းလင်းသည်—လိင်္ဂသည် မဟေရှ္ဝရ၊ ပီဋ္ဌိကာသည် ဝိෂ္ဏုရုပ်ဟု ဆိုပြီး လိင်္ဂာရ္စနာ၏ အထက်မြတ်မှုကို သတ်မှတ်သည်။ နမူနာအဖြစ် လောကပာလ၊ ဒေဝ၊ ဒိုင်တျ၊ ရာက္ခသ စသည့် ကမ္ဘာလောကရှိ အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းများအားလုံး လိင်္ဂပူဇာပြုကြောင်း စာရင်းပြုဖော်ပြပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ရာဝဏ၏ အလွန်ပြင်းထန်သော တပသ်ကို ရောက်သည်။ ရာဝဏသည် ခေါင်းများကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပူဇာအဖြစ် ဆက်ကပ်ကာ ရှိဝထံမှ ကောင်းချီးနှင့် ဗဟုသုတကို ရရှိသည်။ ဒေဝများက ရာဝဏကို မနိုင်သဖြင့် နန္ဒိန်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ဝိෂ္ဏုထံ သွားရပြီး၊ ဝိෂ္ဏုက ရာမအဝတာရနှင့် မဟာမိတ်အဝတာရများ (ဟနုမာန်ကို ဧကာဒသ-ရုဒ္ဒရ ပေါ်ထွန်းမှုအဖြစ်ပါ) ဖြင့် အစီအစဉ်ချမှတ်ပေးသည်။ အဆုံးတွင် ယဇ္ဉာကုသိုလ်သည် ကန့်သတ်ရှိသော်လည်း လိင်္ဂဘက္တိသည် မာယာပျောက်ကွယ်ခြင်း၊ ဂုဏ်လွန်ခြင်းနှင့် မုတ်ခ္ခသို့ ဦးတည်စေကြောင်း ဆိုကာ၊ နောက်အခန်းတွင် ရှိဝ၏ အဆိပ်သောက်ခြင်း (garabhakṣaṇa) ကို ဆက်လက်ရှင်းမည်ဟု ပြောင်းလဲသွားသည်။
Adhyaya 9
Bṛhaspati-Avajñā, Bali-Śaraṇāgati, and the Initiation of Kṣīrasāgara-Manthana (Guru-Reverence and Cosmic Crisis)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် လောမရှာက ဒေဝလောကအစုအဝေး၌ အိန္ဒြာသည် လောကပာလများ၊ ဒေဝများ၊ ရှိများ၊ အပ္စရာများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် ဝန်းရံနေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ဒေဝဂုရု ဘృဟස්ပတိ ရောက်လာသော်လည်း အိန္ဒြာသည် မာနနှင့် အာဏာမူးယစ်မှုကြောင့် သင့်တော်သည့် ဂုဏ်ပြုခြင်း (ဖိတ်ကြားခြင်း၊ ထိုင်ခုံပေးခြင်း၊ ဂုဏ်တင်ပို့ခြင်း) မပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာကို avajñā (ဂုရုကို မလေးစားခြင်း) ဟုယူဆကာ ဘృဟස්ပတိသည် tirodhāna ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒေဝများ စိတ်ပျက်ကြသည်။ နာရဒက ဂုရုကို လျစ်လျူရှုခြင်းကြောင့် အိန္ဒြာ၏ အာဏာတော်ကျဆုံးမည်၊ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရှာရမည်ဟု သတိပေးသည်။ အိန္ဒြာသည် ဂုရုကို လိုက်ရှာကာ တာရာကို မေးသော်လည်း နေရာမဖော်ပြနိုင်။ ပြန်လာချိန်တွင် မကောင်းသည့် နိမိတ်များ ပေါ်လာပြီး ပာတာလမှ ဘလိသည် ဒိုင်တျများနှင့် တက်လာကာ ဒေဝများကို အနိုင်ယူ၍ အရေးကြီးသော ရတနာများစွာ ပင်လယ်ထဲသို့ ကျသွားသည်။ ဘလိသည် ရှုကရကို တိုင်ပင်ရာတွင် စုရအာဏာကို ရယူရန် ယဇ్ఞာစည်းကမ်းကြီးမားစွာ၊ အထူးသဖြင့် အရှွမေဓကို လိုအပ်ကြောင်း ပြောသည်။ အိန္ဒြာသည် ဘြဟ္မာထံ အကူအညီတောင်းပြီး ဒေဝများသည် နို့ပင်လယ် (Kṣīrārṇava) ကမ်းခြေ၌ ဗိဿဏုထံ သွားကြသည်။ ဗိဿဏုက ဤအရေးအခင်းသည် အိန္ဒြာ၏ အကျင့်ပျက်မှုကံဖလ ချက်ချင်းပေါ်လာခြင်းဟု ဆိုကာ ဒိုင်တျများနှင့် သဟဇာတဖြစ်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ အိန္ဒြာသည် စုတလ၌ ဘလိထံ သွားကာ သနားခံသည်။ နာရဒက śaraṇāgata-pālana (သနားခံသူကို ကာကွယ်ခြင်း) သည် မြင့်မြတ်သော ဓမ္မဟု ဆိုသဖြင့် ဘလိက အိန္ဒြာကို ဂုဏ်ပြုကာ သဘောတူညီချက် ချမှတ်သည်။ ထို့နောက် ပင်လယ်ထဲကျသွားသော ရတနာများကို ပြန်ရရန် နို့ပင်လယ်ကို မန်ထန (churning) ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ကြသည်—မန္ဒရကို တံတားတိုင်အဖြစ်၊ ဝါစုကိကို ကြိုးအဖြစ် သုံးသည်။ အစပိုင်းတွင် မအောင်မြင်ဘဲ တောင်ပြိုကျ၍ ထိခိုက်ဒဏ်ရာများနှင့် စိတ်ပျက်မှု ဖြစ်ပေါ်သည်။ ဗိဿဏုက မန္ဒရကို မြှောက်တင်၍ ပြန်တင်ပေးပြီး နောက်တွင် ကူရ္မ (လိပ်) အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အောက်ခံအဖြစ် ထောက်ပံ့သည်။ မန်ထန ပြင်းထန်လာသော် ဟာလာဟလာ/ကာလကူဋ ပိုက်ဆန်သော အဆိပ် ပေါ်ထွက်လာ၍ လောကသုံးပါးကို ခြိမ်းခြောက်သည်။ နာရဒက အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာအဖြစ် ရှိဝထံ ချက်ချင်း ခိုလှုံရန် တိုက်တွန်းသော်လည်း စုရ–အဆုရ အဖွဲ့က မသိမသာ ဆက်လက်ကြိုးစားနေကြသည်။ အဆိပ်သည် မဟာပျက်စီးမှုအဖြစ် ကျယ်ပြန့်ကာ ဘြဟ္မာလောကနှင့် ဝိုင်ကွန်ဋထိတိုင် ရောက်သကဲ့သို့ ဖော်ပြပြီး၊ ရှိဝ၏ အမျက်ကြောင့် ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ရေးသားကာ နောက်ပိုင်းတွင် ရှိဝ၏ ကယ်တင်ရေး ဝင်ရောက်မှု လိုအပ်ကြောင်းကို သဘောတရားအဖြစ် တည်ဆောက်ပေးသည်။
Adhyaya 10
कालकूट-शमनं लिङ्ग-तत्त्वोपदेशश्च (Kālakūṭa Pacification and Instruction on Liṅga-Tattva)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် မဟာဗေဒသဘောတရားဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးခန်းတစ်ရပ်ကို ဖော်ပြသည်။ ရုဒြ၏ဒေါသနှင့် မီးကဲ့သို့အဆိပ်ပြင်းသော ကာလကူဋကြောင့် ဘြဟ္မာဏ္ဍနှင့် သတ္တဝါများ ပျက်စီး၍ ပြာဖြစ်သွားသည့် ကမ္ဘာလောင်ကျွမ်းမှုနောက်၊ ဖန်ဆင်းခြင်းသည် မည်သို့ပြန်လည်စတင်နိုင်သနည်းဟု ရှင်တော်များ မေးမြန်းကြသည်။ လောမာရှက အကြောင်းပြန်ရာတွင် ဘြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏုတို့အပါအဝင် ဒေဝတားများသည် ကြောက်ရွံ့မောဟဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရကြောင်း၊ ဟေရမ္ဗ (ဂဏေရှ) က ရှိဝအား တောင်းပန်၍ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မောဟကြောင့် ပူဇော်မှုမပြည့်စုံသဖြင့် အတားအဆီးများ ပိုမိုတိုးပွားကြောင်း ပြောကြားသည်။ ရှင်တော်ရှိဝသည် လင်္ဂရূপဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ လင်္ဂ-တတ္တဝကို သင်ကြားသည်။ ပေါ်လွင်သောလောကသည် အဟံကာရနှင့် ဂုဏသုံးပါး၏ ကစားပွဲဖြစ်ပြီး ကာလ-ရှက္တိအောက်တွင် လည်ပတ်သည်ဟု ဆိုသည်။ အမြင့်ဆုံးသဘောတရားမှာ တည်ငြိမ်၍ မာယာကင်း၊ ဒွိတနှင့် အဒွိတကိုလည်း ကျော်လွန်ကာ သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ်နှင့် အာနန္ဒဖြစ်သည်။ ဂဏေရှက မျိုးစုံပေါ်ထွန်းမှု၊ သဒ္ဒါတရားများ၏ မညီညွတ်မှု၊ သတ္တဝါတို့၏ မူလအကြောင်းကို ထပ်မံမေးမြန်းရာမှ ရှက္တိကို လောက၏ မိခင်ဂರ್ಭအဖြစ် ဖော်ပြပြီး၊ ဂဏေရှ၏ ပရကృతိမှ ပေါ်ထွန်းလာမှု၊ ပဋိပက္ခ၊ ဂဇာနနအဖြစ် ပြောင်းလဲမှုနှင့် ဂဏများ၏ အရှင်၊ အတားအဆီးဖယ်ရှားသူအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းတို့ကို ရှင်းလင်းသည်။ နိဂုံးတွင် ဂဏေရှက ရှက္တိနှင့်တကွ လင်္ဂကို ချီးမွမ်းသီချင်းဆိုပြီးနောက်၊ ရှိဝသည် လင်္ဂရূপဖြင့် ကာလကူဋအန္တရာယ်ကို စုပ်ယူ/သက်သာစေကာ လောကများကို ပြန်လည်အသက်သွင်းသည်။ ဒေဝတားများအား ဂဏေရှနှင့် ဒုရ္ဂါကို လျစ်လျူရှုမထားရန် သတိပေးပြီး၊ လုပ်ငန်းအစတွင် ဝိဃ္နေရှကို ပူဇော်ရမည်ဟူသော ပူဇော်ရေး-ကျင့်ဝတ်ညွှန်ကြားချက်ကို ထင်ရှားစွာ တည်ထောင်ကာ ထိုသို့ပြုလျှင်သာ စိဒ္ဓိရမည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 11
Gaṇeśa-pūjā-vidhi, Dhyāna-traya, and Samudra-manthana Prasaṅga (Gaṇādhipa Worship and Churning-of-the-Ocean Episode)
အခန်း ၁၁ တွင် မဟေရှဝရသည် ဂဏာဓိပ (ဂဏေရှ) ကို စနစ်တကျ ပူဇော်ရာ၌ လိုက်နာရမည့် ဝိဓိကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ အထူးသဖြင့် စတုရ္ထီ အကျင့်အထိမ်းအမှတ်အတွက် စနာန (ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း) ပြီးနောက် ဂန္ဓ၊ မာလျ၊ အက္ခတ စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို တင်ပူဇော်ကာ သတ်မှတ်ထားသော ဓျာန အစဉ်အတိုင်း စိတ်တည်ငြိမ်စေသည်။ ထို့နောက် ဂဏေရှ၏ ဓျာန-ရုပ်လက္ခဏာကို ဖော်ပြရာတွင် မျက်နှာငါးခု၊ လက်တစ်ဆယ်၊ မျက်စိသုံးလုံးရှိပြီး မျက်နှာအရောင်နှင့် ကိုင်ဆောင်သည့် အင်္ဂါရပ်များကို သေချာညွှန်ပြသည်။ ထို့ပြင် သာတ္တဝိက၊ ရာဇသ၊ တာမသ ဟူသော ဓျာန သုံးမျိုးကို ခွဲခြားကာ မြင်ကွင်းပုံစံကွာခြားမှုများကို ပြောကြားသည်။ ပူဇော်ရာတွင် တင်ရမည့် အရေအတွက်များ—အထူးသဖြင့် ဒူရ္ဝာ ၂၁ ချောင်းနှင့် မိုဒက ၂၁ လုံး—ကို သတ်မှတ်ပြီး ပူဇော်စဉ် ရွတ်ဆိုသင့်သော ချီးမွမ်းနာမများကိုလည်း ပေးထားသည်။ ထို့နောက် ဇာတ်ကြောင်းသည် က္ရှီရာရ္ဏဝ သို့ ရွှေ့ကာ သမုဒ္ဒရ-မန္ထန (ပင်လယ်ကို လှည့်ကာ မွှေခြင်း) ကို ဖော်ပြသည်။ မွှေရာတွင် စန္ဒြာ၊ စုရဘီ (ကာမဓေနု)၊ ဆန္ဒပြည့်သစ်ပင်များ၊ ကောသ္တုဘ မဏိ၊ ဥစ္စೈဃ္ရဝါ၊ အဲရာဝတ နှင့် အခြား အံ့ဖွယ်ရတနာများ ပေါ်ထွန်းလာပြီး နောက်ဆုံး မဟာလက္ခ္မီ ပေါ်ထွန်းကာ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို မျက်စိတစ်ချက်ဖြင့် ပေးသနားသည်။ ထို့နောက် မဟာလက္ခ္မီသည် ဝိෂ္ဏုကို ရွေးချယ်သဖြင့် ကောင်းကင်တော်၌ အောင်ပွဲအခမ်းအနားဖြစ်ပေါ်သည်။ ဤအခန်းသည် ဝိဓိ၊ ဓျာန-လက္ခဏာနှင့် ပုရာဏဇာတ်ကြောင်းကို ပေါင်းစည်းကာ ဘက္တိ၏ စနစ်တကျမှုက စကြဝဠာ၏ စနစ်တကျမှုကို ထောက်ပံ့ကြောင်း ပြသသည်။
Adhyaya 12
मोहिन्याः सुधाविभागः, राहुच्छेदः, पीडन-महालाय-स्थलनिर्देशश्च (Mohinī’s Distribution of Amṛta; Rāhu’s Decapitation; Site-Etymologies of Pīḍana and Mahālaya)
လောမရှာသည် အမృతရရန် သမုဒ္ဒရာကို ထပ်မံမွှေဖျော်သည့်အကြောင်း၊ အမృతကိုင်ဆောင်လာသော ဓနွန္တရီ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းနှင့် အဆုရာတို့က အမృతကလသကို အင်အားသုံး၍ လုယူသွားခြင်းကို ပြောပြသည်။ မူးဝေသွားသော ဒေဝတို့သည် နာရာယဏထံ ချဉ်းကပ်ရာ၊ နာရာယဏသည် သက်သာစေကာ မောဟိနီရုပ်သဏ္ဌာန်ယူ၍ အမృతခွဲဝေမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် စီမံသည်။ အဆုရာအတွင်း အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပေါ်ပြီး ဘလိသည် မောဟိနီအား လေးစားစွာဖြင့် အမృతကို ခွဲဝေပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ မောဟိနီသည် လူမှုဓလေ့အရ သဘောတရားများနှင့် လောကီအကြံပေးစကားတစ်ရပ်ကိုပါ ထည့်သွင်းကာ စည်းရုံးပြောဆိုပြီး၊ အစာရှောင်ခြင်း၊ ညလုံးနိုးစောင့်ခြင်း၊ မနက်ရေချိုးခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်နှောင့်နှေးသည့် အခမ်းအနားကို ချမှတ်သည်။ ထို့နောက် အဆုရာတို့ကို တန်းစီထိုင်စေပြီး ဒေဝတို့ထံ အမృతရောက်စေရန် ခွဲဝေစီမံသည်။ ရာဟုနှင့် ကေတုတို့သည် ဒေဝတန်းထဲသို့ ဖုံးကွယ်ဝင်ရောက်ကြပြီး ရာဟု အမృతသောက်မည့်အခါ နေမင်းနှင့် လမင်းက ဖော်ထုတ်သဖြင့် ဗိဿဏုက ခေါင်းဖြတ်သည်။ ခွဲထွက်သည့် ကိုယ်ခန္ဓာကြောင့် ကမ္ဘာလောက၌ အနှောင့်အယှက်များ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် မဟာဒေဝ၏ ရပ်တည်ရာနှင့် ပီဍန၊ မဟာလယ စသည့် နေရာအမည်များ၏ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြကာ သန့်ရှင်းသော ပထဝီဝင်အဖြစ် ချိတ်ဆက်သည်။ ကေတုသည် အမృతပြန်ပေးပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အဆုံးတွင် ဒိုင်ဝ (ကံတရား/ဘုရားစီမံမှု) သည် လူ့ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခုတည်းထက် အထက်ရှိကြောင်း သင်ခန်းစာတင်ပြပြီး အဆုရာတို့၏ ဒေါသထွက်မှုဖြင့် အခန်းကဏ္ဍ ပိတ်သိမ်းသည်။
Adhyaya 13
Adhyāya 13: Devāsura-saṅgrāma, Śiva-āśrayatva, and Śaiva Ācāra (Rudrākṣa–Vibhūti–Dīpadāna)
ဤအဓ್ಯಾಯ၌ လောမာရှာက ဒေဝ–အသူရ စစ်ပွဲ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို ရှင်းပြသည်။ ဒိုင်တျာတို့သည် စီးနင်းတိရစ္ဆာန်မျိုးစုံ၊ လက်နက်မျိုးစုံနှင့် လေယာဉ်ယာဉ်များဖြင့် အလွန်များပြားစွာ စုဝေးလာကြပြီး၊ အမృతအားဖြင့် ခိုင်မာလာသော ဒေဝတို့သည် အိန္ဒြာဦးဆောင်ကာ အောင်မြင်မှုကို မင်္ဂလာဖြင့် ဆုတောင်းကြသည်။ မြား၊ tomara၊ nārāca တို့ဖြင့် တိုက်ခိုက်သံများကြား၊ အလံများနှင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ ဖြတ်တောက်ကျိုးပဲ့သည့် ရုပ်ပုံများဖြင့် စစ်ကွင်းက တုန်လှုပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဒေဝတို့က အသာစီးရသည်။ ထို့နောက် Rahu–Candra အဖြစ်အပျက်ကို အကြောင်းပြု၍ သီဝသည် သုရနှင့် အသူရ နှစ်ဖက်လုံး၏ ချစ်ခင်ရာ၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အားထားရာဖြစ်ကြောင်း သဘောတရားကို ထုတ်ဖော်သည်။ Kālakūṭa အဆိပ်ကြောင့် Nīlakaṇṭha ဖြစ်လာခြင်းနှင့် muṇḍamālā ပေါ်ပေါက်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြကာ၊ သီဝဘက္တိသည် လူမှုအဆင့်အတန်းကွာခြားမှုကို တန်းတူစေသည့် သဘောတရားဟု သင်ကြားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အမိန့်သဘောဖြင့် Kārttika လတွင် လိင်္ဂရှေ့ မီးပူဇော် (dīpadāna) ၏ ကုသိုလ်၊ အသုံးပြုသင့်သော ဆီ/ဃြီတ နှင့် အကျိုးရလဒ်များ၊ ကမ္ဖာနှင့် အမွှေးတိုင်ဖြင့် နေ့စဉ် ārātrika ကို ချီးမွမ်းသည်။ ထို့ပြင် rudrākṣa အမျိုးအစားများ (ekamukha၊ pañcamukha)၊ ရုဒြာက္ခာက ကုသိုလ်ကိစ္စများကို တိုးမြှင့်ပေးပုံနှင့် vibhūti/tripuṇḍra လိမ်းပုံတို့ကို သတ်မှတ်သည်။ အဆုံးတွင် စစ်ပွဲသို့ ပြန်သွားကာ အိန္ဒြာနှင့် Bali တိုက်ခိုက်ပြီး Kālanemi သည် ပရဟိတကြောင့် မအနိုင်ယူနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသဖြင့် Nārada က Viṣṇu ကို သတိရရန် ညွှန်ကြားသည်။ ဒေဝတို့က Viṣṇu ကို ချီးမွမ်းရာ Garuḍa ပေါ်၌ ပေါ်ထွန်းလာသော Viṣṇu သည် Kālanemi ကို စစ်ခေါ်သည်။
Adhyaya 14
Kālanemi’s Renunciation of Combat, Nārada’s Ethical Injunction, and the Restoration of the Daityas (Kedārakhaṇḍa Adhyāya 14)
ဤအধ্যာယတွင် ဒေဝ–အသူရ စစ်ပွဲကြီး၏ အထွတ်အထိပ်ကို ဖော်ပြသည်။ ဗိဿဏုသည် ဒိုင်တျများကို အနိုင်ယူ၍ သုံးချွန်လှံဖြင့် ထိုးရန်ကြိုးစားသော Kālanemi ကို ထိန်းချုပ်နှိမ်နင်းသည်။ သတိပြန်ရလာသော Kālanemi သည် ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် ငြင်းဆိုကာ စစ်မြေ၌ သေခြင်းသည် ခဏတာသာဖြစ်ပြီး၊ လက်နက်ဖြင့် သတ်ခံရသော အသူရတို့သည် ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် မပျက်စီးသော လောကသို့ ရောက်ကာ နောက်တစ်ခါ ဒေဝတော်တူ အပျော်အပါးခံစားပြီးမှ သံသရာသို့ ပြန်လာကြသည်ဟု ဆင်ခြင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အနိုင်မတောင်းဘဲ ကైవလျ (kaivalya) အမြင့်ဆုံး လွတ်မြောက်ခြင်း/တစ်ကိုယ်တော်တည်ခြင်းကို ဗိဿဏုထံ တောင်းခံသည်။ ထို့နောက် အင်ဒြာသည် ရှုံးနိမ့်၍ ကြောက်ရွံ့နေသော ဒိုင်တျကျန်ရစ်သူများကို ဆက်လက် အကြမ်းဖက်သဖြင့် နာရဒ (Nārada) ဝင်ရောက်တားမြစ်သည်။ ကြောက်ရွံ့သူ သို့မဟုတ် လက်နက်ချသူကို ထိခိုက်စေခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲတွင်တောင် မဖြစ်သင့်ဟု သာသနာတော်အရ သတိပေးသည်။ အင်ဒြာသည် ရပ်တန့်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပြန်သွားပြီး၊ ရှင်ကရာ၏ ကရုဏာကြောင့် အောင်ပွဲပွဲတော်ကို သီချင်းတီးဝိုင်းနှင့် ကောင်းကင်ပွဲလမ်းသဘင်ဖြင့် ကျင်းပကြသည်။ အသက်ရှင်ကျန်သော ဒိုင်တျများသည် ဘൃဂု၏ သား Śukra ထံ သွားရောက်ကာ အကူအညီတောင်းသည်။ Śukra သည် အသက်ပြန်ပေးသော ဗိဇ္ဇာဖြင့် ကျဆုံးသူများကို ပြန်လည်အသက်သွင်းပြီး၊ လက်နက်ဖြင့် သတ်ခံရသူတို့သည် ကောင်းကင်သို့ ရောက်ကြသည်ဟု သဘောတရားဖြင့် ဘလီ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို သက်သာစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် Śukra ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ဒိုင်တျများသည် ပာတာလာသို့ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်ကာ စစ်သတ္တိ၊ သီလတရားနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး အကြံဉာဏ်တို့ဖြင့် လောကစည်းကမ်းကို တည်ငြိမ်စေသည်။
Adhyaya 15
Indra’s Brahmahatyā, Interregnum in Heaven, and the Rise and Fall of Nahūṣa (इन्द्रस्य ब्रह्महत्यादोषः—नहुषाभिषेकः—शापः)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် အာဏာ၊ ကျူးလွန်မှုနှင့် လူမှုစည်းကမ်းတို့အပေါ် သင်ခန်းစာဆန်သော ဇာတ်ကြောင်းဖြစ်သည်။ အင်ဒြာသည် အာဏာပြန်ရသော်လည်း အကြပ်အတည်းထပ်မံကျရောက်သည်ကို ရှင်များက မေးမြန်းကြသည်။ လောမရှာက ပြောကြားသည့်အတိုင်း အင်ဒြာသည် မဟာယဇ္ဈပုရောဟိတ် ဗိශ්ဝရူပ (တရိရှီရသ) ကို အားကိုးခဲ့ပြီး၊ သူသည် ပူဇော်သက္ကာများကို ဘက်လိုက်၍ ဒေဝများအတွက် မန္တရကို အသံထွက်ဖတ်ကာ ဒိုင်တျများအတွက် တိတ်တိတ်ဖတ်သဖြင့် အင်ဒြာ၏ သံသယကို ဖြစ်စေသည်။ ဂုရုကို မလေးစားခြင်းနှင့် အလျင်အမြန်ဒေါသကြောင့် အင်ဒြာက ဗိශ්ဝရူပကို သတ်လိုက်ရာ «ဗြဟ္မဟတ္ယာ» အပြစ်သည် ရုပ်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် လိုက်လံနှိပ်စက်လာသည်။ အင်ဒြာသည် ရေထဲတွင် အချိန်ကြာရှည် ပုန်းကွယ်နေသဖြင့် ကောင်းကင်တွင် အာရာဇက (မင်းမရှိကာလ) ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ စာတမ်းသည် အပြစ်ရှိသော မင်း သို့မဟုတ် မသန့်စင်ရသေးသော ဗြဟ္မဟတ္ယာသည် အစာခေါင်းပါးမှု၊ ကပ်ဘေးနှင့် အချိန်မတော်သေဆုံးမှုတို့ကို ဖြစ်စေကြောင်း သဘောတရားအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ဒေဝများသည် ဗြဟ္စပတိကို တိုင်ပင်ရာတွင်၊ ပညာရှိပုရောဟိတ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သတ်ခြင်း၏ အလွန်ပြင်းထန်မှုနှင့် ရာအရှွမေဓပင် အကျိုးမကျန်နိုင်ကြောင်းကို သူက သတိပေးသည်။ အုပ်ချုပ်ရေးပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် နာရဒက နဟူရှကို အကြံပြု၍ ထီးနန်းတင်သော်လည်း၊ သူသည် ကာမတဏှာကြောင့် မုနိများကို ပလန်ကင်ထမ်းခိုင်းကာ မထီမဲ့မြင်ပြုသဖြင့် အဂஸတျက မြွေဖြစ်စေသော ကျိန်စာချသည်။ ထို့နောက် ယယာတိကို စမ်းသပ်ရာတွင်လည်း သူက မိမိကောင်းမှုများကို လူရှေ့တွင် ပြောကြားသည့်အခါ ချက်ချင်းကျဆုံးသဖြင့် ဒေဝများသည် ထပ်မံ၍ သင့်တော်သော ယဇ္ဈမင်းကို မတွေ့နိုင်တော့သည်။
Adhyaya 16
Brahmahatyā-vimocana, Pāpa-vibhāga, and Dadhīci’s Self-Sacrifice (Indra–Vṛtra Prelude)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် ဆက်စပ်နေသော အပိုင်းသုံးခုဖြင့် ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ (၁) Śacī သည် ဒေဝတားတို့အား Viśvarūpa ကိုသတ်ခြင်းကြောင့် brahmahatyā အပြစ်ဒဏ်ခံနေရသော အိန္ဒြာထံ သွားရောက်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ဒေဝတားတို့က အိန္ဒြာကို ရေထဲတွင် ပုန်းကွယ်၍ တစ်ကိုယ်တည်း တပသ္ယာနှင့် သမာဓိပြုနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ (၂) ထို့နောက် ဓမ္မနှင့် သီလဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ brahmahatyā ကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးသဘောဖြင့် ဖော်ပြကာ Bṛhaspati ၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် အပြစ်ကို လောကဓာတ်လက်ခံသူ လေးမျိုး—မြေ (kṣamā/pṛthivī), သစ်ပင်များ, ရေများ, မိန်းမများ—ထံ အပိုင်းလေးပိုင်း ခွဲဝေစေ၍ အိန္ဒြာ၏ ရာဇဝတ်-ယဇ္ဉာဆိုင်ရာ ပြန်လည်တည်မြဲမှုနှင့် လောကတည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိစေသည်။ (၃) ဇာတ်လမ်းသည် Tvāṣṭṛ ၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် တပသ္ယာသို့ လှည့်ကာ Brahmā ၏ ပရသာဒကြောင့် Vṛtra မွေးဖွား၍ လောကကို ခြိမ်းခြောက်သော ရန်သူ ဖြစ်လာသည်။ ဒေဝတားတို့ အလက်နက်မရှိသဖြင့် Dadhīci ရှင်၏ အရိုးများကို အလက်နက်ပြုလုပ်ရန် ရယူရန် ညွှန်ကြားခံရသည်။ ဘြာဟ္မဏကို ထိခိုက်စေမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းကို ātātāyin ဓမ္မတရားဖြင့် ဖြေရှင်းကာ Dadhīci သည် လောကအကျိုးအတွက် သမာဓိဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒအလျောက် လက်ခံသည်။
Adhyaya 17
प्रदोषव्रत-विधानम् तथा वृत्र-नमुचि-संग्रामः (Pradoṣa Vrata Procedure and the Vṛtra–Namuci War Narrative)
ဤအধ্যာယတွင် ဒဓီစိ (Dadhīci) ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဒေဝတို့၏တုံ့ပြန်မှုကိုဖော်ပြသည်။ အိန္ဒြာ၏ညွှန်ကြားချက်အရ သုရဘီ (Surabhi) သည် ဒဓီစိ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ အသားကိုဖယ်ရှားကာ အရိုးများမှ ဝဇ္ရ (vajra) အပါအဝင် လက်နက်များကို ဒေဝတို့ပြုလုပ်နိုင်စေသည်။ ဒဓီစိ၏ဇနီး သုဝရ္စာ (Suvarcā) သည် ထိုအမှုကိုတွေ့၍ တပဿာဒေါသဖြင့် ဒေဝတို့ကို မျိုးဆက်မရှိစေမည်ဟု ကျိန်စာတင်ပြီး အရှဝတ္ထ (aśvattha) အောက်တွင် ရုဒြ-အဝတာရ (Rudra-avatāra) ဟုသတ်မှတ်သော ပိပ္ပလာဒ (Pippalāda) ကိုဖွားမြင်ကာ ခင်ပွန်းနှင့်အတူ သမာဓိသို့ဝင်သည်။ ထို့နောက် ဒေဝ–အသူရ စစ်ပွဲကြီးသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နမုချိ (Namuci) သည် ပရဟိတကြောင့် သာမန်လက်နက်များဖြင့် မသတ်နိုင်သော်လည်း ကောင်းကင်သံက ရေဘေးနားတွင် ဖဲန (phena) အမြှုပ်ဖြင့် သတ်ရန် အိန္ဒြာကိုညွှန်ကြားကာ ပရဟိတ၏ကန့်သတ်ချက်ကို ဖြေရှင်းပေးသည်။ စစ်ပွဲတိုးတက်လာသော်လည်း ဝෘတြ (Vṛtra) ၏အင်အားကို တပဿာနှင့် အတိတ်ကမ္မကြောင့်ဖြစ်ပေါ်မှုများ (စိတြရထ (Citraratha) နှင့်ဆိုင်သော ကျိန်စာဇာတ်ကြောင်းအပါအဝင်) နှင့်ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ ဗြဟස්ပတိ (Bṛhaspati) သည် အောင်မြင်မှုအတွက် မဟာဗျူဟာအဖြစ် ပရဒိုးရှ ဝရတ (Pradoṣa-vrata) နှင့် လင်္ဂပူဇာ (liṅga-arcana) ကိုအသေးစိတ်ညွှန်ပြသည်—ကာလ (ကာရ္တိက Kārtika လ၊ ရှုကလပက္ခ śukla pakṣa၊ တရယောဒသီ trayodaśī၊ အထူးသဖြင့် တနင်္လာ), ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ပူဇာပစ္စည်းများ၊ မီးအလင်းပွဲ၊ ပရဒက္ခိဏာနှင့် ဦးချခြင်း၊ ရုဒြ၏နာမတော် ၁၀၀ ကိုရွတ်ဆိုခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အိန္ဒြာကို ဝෘတြက မျိုသွားသဖြင့် ဘြဟ္မာနှင့် ဒေဝတို့သည် ရှိဝ (Śiva) ထံတောင်းပန်ကြသည်။ ကောင်းကင်ညွှန်ကြားချက်က ပီဋ္ဌိကာ (pīṭhikā) ကိုကျော်နင်းသည့်အပါအဝင် မမှန်ကန်သော ပရဒက္ခိဏာကိုဝေဖန်ကာ နေ့အချိန်အလိုက် ပန်းရွေးချယ်မှုပါဝင်သည့် လင်္ဂပူဇာနည်းလမ်းမှန်ကို ထပ်မံသင်ကြားသည်။ ရုဒြ-သုက္တ (Rudra-sūkta) နှင့် ဧကာဒသ ရုဒြ (Ekādaśa Rudra) ပူဇာကြောင့် အိန္ဒြာလွတ်မြောက်ပြီး ဝෘတြကျဆုံးသည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မဟတ္ယာ (brahmahatyā) အပြစ်ကြီး၏ရုပ်ပုံသဘော ပေါ်ထွက်/တည်ငြိမ်လာခြင်းနှင့်အတူ ဘလီ (Bali) သည် ယဇ္ဉကြီးဖြင့် တန်ပြန်စစ်ဆင်ရေးကို ပြင်ဆင်သည်။
Adhyaya 18
Aditi’s Annual Viṣṇu-Vrata (Bhādrapada Daśamī–Dvādaśī) and the Ethics of Dāna in the Bali Narrative
ဤအခန်းသည် စကားဝိုင်းအလွှာများဖြင့် ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ Lomāśa က ဒေဝတားများသည် အဆုရာတို့ကြောင့် ရှုံးနိမ့်ပြီး Amarāvatī ကို စွန့်ခွာကာ တိရစ္ဆာန်ရုပ်သဏ္ဌာန်များကို ယူဆောင်၍ Kaśyapa ၏ သန့်ရှင်းသော အာရှရမ်သို့ ခိုလှုံသွားကြပြီး မိခင် Aditi ထံ မိမိတို့၏ ဒုက္ခကို တင်ပြကြောင်း ရှင်းပြသည်။ Kaśyapa က အဆုရာတို့၏ အင်အားသည် တပဿ (austerity) မှ အခြေခံကြောင်း ပြောပြီး Aditi အတွက် နှစ်စဉ် Viṣṇu-ဗြတကို စနစ်တကျ သတ်မှတ်ပေးသည်—Bhādrapada မှ စ၍ သန့်ရှင်းမှုနှင့် အစားအသောက်စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းကာ Ekādaśī တွင် အစာရှောင်၊ ညလုံးနိုးကြား၊ Dvādaśī တွင် ပာရာဏာကို မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်ပြီး ဂုဏ်သရေရှိသော ဒွိဇများကို ကျွေးမွေးရမည်။ ဤဗြတကို ၁၂ လ ဆက်တိုက်ပြုလုပ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် kalaśa ပေါ်၌ Viṣṇu ကို အထူးပူဇော်ရသည်။ Janārdana သည် ပျော်ရွှင်၍ bāṭa ရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ ဒေဝတားများကို ကာကွယ်ပေးရန် တောင်းခံခံရသည်။ ထို့နောက် ဒါန (dāna) ၏ သီလတရားကို ဆက်လက်ဟောကြားရာတွင် Indra ၏ လောဘနှင့် Bali ၏ စေတနာကြီးမားသော ပေးကမ်းမှုကို နှိုင်းယှဉ်ပြသည်။ အပြင်ပုံပြင်တစ်ပုဒ်တွင် အပြစ်ရှိသော လောင်းကစားသမားတစ်ဦးက Śiva ထံ မတော်တဆ ပူဇော်မှုကြောင့် ကမ္မအကျိုးသက်ရောက်ကာ အချိန်တစ်ခဏ Indra အဆင့်သို့ ရောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး စေတနာ၊ ပူဇော်မှုနှင့် ဘုရားကရုဏာတို့၏ ပုရာဏသဘောတရားကို ဖော်ပြသည်။ အခန်းသည် Bali–Vāmana အစဉ်သို့ ဦးတည်ကာ Bali ၏ အရှွမေဓ အခမ်းအနား၊ Vāmana ၏ ရောက်လာမှု၊ ခြေလှမ်းသုံးလှမ်း ပေးမည်ဟု ကတိပြုမှုနှင့် Śukra ၏ သတိပေးချက်တို့ကို တင်ပြ၍ ဗြတအပေါ် အခြေခံသော ပေးကမ်းမှုနှင့် စကြဝဠာညှိနှိုင်းမှုကြား တင်းမာမှုကို တည်ဆောက်သည်။
Adhyaya 19
Adhyāya 19 — Bali, Vāmana-Trivikrama, Gaṅgā-utpatti, and Śiva as Guṇātīta (Bali–Vāmana–Trivikrama-prasaṅgaḥ)
ဤအধ্যာယအပိုင်းကို လောမာရှာက ပြောကြားရာတွင် ဒိုင်တျာဘုရင် ဘလီသည် မိမိ၏ဂုရု ရှုကရ (ဘားဂဝ) ၏တားမြစ်ချက်ရှိသော်လည်း ဓမ္မတရားအရ ဒါနပြုခြင်းကို အတည်ပြုကာ ဘြဟ္မစာရီ ဝါမန (ဗိဿနု၏ဖုံးကွယ်ရုပ်) ထံ လှူဒါန်းရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ ရှုကရသည် ဒေါသထွက်၍ အမင်္ဂလာအကျိုးဆက်ဖြစ်စေမည့် ကျိန်စာတင်သော်လည်း ဘလီသည် ဝိန္ဓျာဝလီ၏ ရိုးရာပူဇော်ပွဲပါဝင်ကူညီမှုနှင့်အတူ လှူဒါန်းပွဲကို ဆက်လက်ပြုလုပ်သည်။ ဗိဿနုသည် တြိဝိက్రమအဖြစ် ကြီးမားလာကာ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းဖြင့် မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသည်။ တတိယခြေလှမ်းအတွက် နေရာမရှိသဖြင့် ကတိတည်မှုနှင့် သီလအကျင့်၏ အကျပ်အတည်းဖြစ်လာပြီး ဂရုဍက ဘလီကို ချည်နှောင်သည်။ ထိုအခါ ဝိန္ဓျာဝလီက မိမိခေါင်းနှင့် ကလေးခေါင်းကို ကျန်ခြေလှမ်းတင်ရာအဖြစ် ဆက်ကပ်ပေးမည်ဟု တင်ပြကာ ကတိကို ကိုယ်တိုင်အပ်နှံခြင်းနှင့် မိသားစုဘက်တော်မူခြင်းအဖြစ် ပြန်လည်အဓိပ္ပါယ်ဖော်သည်။ ဗိဿနုသည် နှစ်သက်၍ ဘလီကို လွှတ်ပေးကာ စုတလာကို ပေးသနားပြီး ဘလီတံခါးဝတွင် အစဉ်အမြဲ ကာကွယ်သူအဖြစ် နီးကပ်နေမည်ဟု ကတိပြုသည်။ ထို့ကြောင့် ဘလီသည် ဒါနနှင့် ဘက္တိ၏ စံပြဖြစ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှိုင်ဝသဒ္ဓါန်သို့ လှည့်ကာ ဂင်္ဂါသည် ဗိဿနု၏ ခြေထောက်ကို ထိသော ရေမှ ပေါ်ပေါက်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း ရှိဝသည် အလွန်မြတ်ဆုံးဟု ကြေညာသည်။ စဒါရှိဝကို ပူဇော်ခြင်းသည် လူမျိုးအဆင့်အတန်းမရွေး (အနိမ့်ခံအုပ်စုများပါ) အားလုံးအတွက် ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ရှိဝသည် အတွင်းတည်ရှိသော သတ္တဝါအမှန်တရားဖြစ်သည်။ မဟာဒေဝသည် ဂုဏာတီတ (ဂုဏသုံးပါးကို ကျော်လွန်) ဖြစ်ပြီး ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ ရုဒ္ဒရတို့သည် ရဇတ်၊ သတ္တဝ၊ တမတ်တို့ဖြင့် လုပ်ဆောင်ကြသည်ဟု သတ်မှတ်သည်။
Adhyaya 20
Liṅga as Nirguṇa Reality; Śakti’s Re-emergence and the Taraka Narrative (लिङ्गनिर्गुणतत्त्वं तथा गिरिजाप्रादुर्भावः)
အခန်း ၂၀ သည် ရှင်ပညာရှိများ၏ မေးခွန်းဖြင့် စတင်သည်။ ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ ရုဒြ တို့ကို သတ္တိလက္ခဏာရှိသော (saguṇa) အဖြစ် ဖော်ပြကြသော်လည်း၊ ဣရှာသည် လိင်္ဂရုပ်ဖြစ်လျက် နိရ္ဂုဏ (nirguṇa) ဖြစ်နိုင်သလားဟု မေးကြသည်။ စူတက ဗျာသ၏ သင်ကြားချက်အဖြစ် ဖြေကြားရာတွင် လိင်္ဂသည် နိရ္ဂုဏ ပရမာတ္မန်၏ သင်္ကေတရုပ်ဖြစ်ပြီး၊ ထင်ရှားသော လောကသည် မာယာကြောင့် တြိဂုဏဖြင့် ပြည့်နှက်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးနိုင်သော အနိစ္စဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားသတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် ဒဏ္ဍာရီသမိုင်းသို့ ပြောင်းလဲသည်။ စတီ (ဒက္ရှာယဏီ) သည် ယဇ္ဉာမီးဖြစ်ရပ်ကြောင့် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ရှိဝသည် ဟိမဝန္တာတောင်တန်းတွင် ဂဏများနှင့် အစေခံများဝန်းရံလျက် ပြင်းထန်သော တပသကို ဆောင်ရွက်သည်။ ထိုကာလအတွင်း အဆုရများ ထွန်းကားလာပြီး တာရကာသည် ဘြဟ္မာထံမှ “ကလေးတစ်ဦးသာ အနိုင်ယူနိုင်မည်” ဟူသော ကန့်သတ်ချက်ပါသော အာနုဂြဟကို ရယူကာ ဒေဝများအတွက် အန္တရာယ်ကြီးဖြစ်လာသည်။ ဒေဝများက အကြံဉာဏ်ရှာရာတွင် ကောင်းကင်သံတစ်ခုက ရှိဝ၏ သားတော်သာ တာရကာကို သတ်နိုင်မည်ဟု ပြောကြားသည်။ ထို့ကြောင့် ဒေဝများသည် ဟိမဝတ်ထံ သွားရောက်ကာ မေနာနှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဟိမဝတ်သည် ရှိဝနှင့် သင့်တော်သော သမီးတော်ကို မွေးဖွားပေးရန် သဘောတူသည်။ ထိုသို့ ဂိရီဇာ—အမြင့်ဆုံး သက္တိ၏ ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းမှု—မွေးဖွားလာရာတွင် လောကတစ်ဝန်း ဝမ်းမြောက်သံများထွက်ပေါ်ကာ ဒေဝနှင့် ရှင်ပညာရှိတို့၏ ယုံကြည်အားတက်မှု ပြန်လည်တည်မြဲလာသည်။
Adhyaya 21
Himavān’s Darśana of Śiva, Kāma’s Burning, and Pārvatī’s Intensified Tapas (Apārṇā Episode)
ဤအধ্যာယတွင် Lomāśa သည် ဟိမဝန္တတောင်တန်းဝှမ်းရှိ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု၌ ပရဝတီ၏ ကြီးထွားလာပုံနှင့် ဂဏများဝန်းရံကာ ရှိဝ၏ ပြင်းထန်သော တပဿာကို ရှင်းလင်းပြောကြားသည်။ ဟိမဝန္သည် ပရဝတီကို ခေါ်ဆောင်၍ ရှိဝကို ဒർശနပြုလိုသော်လည်း နန္ဒိန်က ဝင်ရောက်နီးကပ်ခြင်းကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းညှိကာ တပဿဝင်ဘုရားထံ နီးကပ်ခြင်းသည် ရိုသေသည့် အစဉ်အလာဖြစ်ကြောင်း ထောက်ပြသည်။ ရှိဝသည် ဟိမဝန္အား ပုံမှန်ဒർശနခွင့်ပေးသော်လည်း မိန်းကလေးကို နီးကပ်မခေါ်လာရန် တိတိကျကျ ကန့်သတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပရဝတီက ရှိဝ၏ “ပရကృతိကို ကျော်လွန်သည်” ဆိုသည့် အဆိုကို မေးခွန်းထုတ်ကာ မြင်ယူခြင်းနှင့် စကားပြောဆိုခြင်း၏ သဘောတရားကို ဆွေးနွေးသည့် ဒဿနဆန်သော အပြန်အလှန် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ တစ်ဖက်တွင် ဒေဝများသည် တာရကာကြောင့် ဖြစ်လာမည့် ကမ္ဘာလောကအန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်ကာ ရှိဝ၏ တပဿာကို ချိုးဖောက်နိုင်သူမှာ မဒန (ကာမ) တစ်ဦးတည်းဟု ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ မဒနသည် အပ္စရာများနှင့် လာရောက်သဖြင့် သဘာဝတရားသည် ရာသီမဟုတ်ဘဲ ကာမရသာဖြင့် လှုပ်ရှားလာကာ ဂဏများတောင် ထိခိုက်သွားသည်။ မဒနက မိုဟနမြားကို ပစ်သဖြင့် ရှိဝသည် ခဏတာ ပရဝတီကို မြင်၍ စိတ်လှုပ်ရှားသော်လည်း မဒနကို သိမြင်ပြီး တတိယမျက်စိဖြင့် မီးရှို့ဖျက်ဆီးသည်။ ဒေဝနှင့် ရှင်တော်များက ဆွေးနွေးရာတွင် ရှိဝက ကာမကို ဒုက္ခ၏ အမြစ်ဟု ပြစ်တင်သော်လည်း ရှင်တော်များက ကာမသည် လောကဖန်ဆင်းမှု၏ ဖွဲ့စည်းပုံထဲတွင် ပါဝင်နေ၍ လုံးဝပယ်ဖျက်၍ မရဟု ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် ရှိဝသည် တိရဟ္ဓာနဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပရဝတီက အခြေအနေကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် တပဿာကို ပိုမိုတင်းကျပ်စေမည်ဟု သစ္စာပြုကာ ရွက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်သဖြင့် “အပါර්ဏာ” ဟု ခေါ်ရပြီး ကိုယ်ခန္ဓာထိန်းချုပ်မှုကို အလွန်အမင်း တိုးမြှင့်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဒေဝများသည် ဘြဟ္မာထံ အကူအညီတောင်းကာ ဘြဟ္မာသည် ဝိෂ္ဏုထံ သွားပြီး ဝိෂ္ဏုက ရှိဝထံ သွားရောက်၍ အိမ်ထောင်ရေးအကျိုးရလဒ်ကို အတည်ပြုရန် အကြံပြုကာ ဤဇာတ်ကြောင်းကို သန့်ရှင်းသော သီလနှင့် ဓမ္မလိုအပ်ချက်အဖြစ် တင်ပြသည်။
Adhyaya 22
देवस्तुति–समाधिवर्णन–पार्वतीतपः–बटुरूपशिवोपदेशः (Deva-stuti, Samādhi Description, Pārvatī’s Tapas, and Śiva’s Instruction in Disguise)
အခန်း ၂၂ တွင် စူတာက ဘြဟ္မာနှင့် ဝိෂ္ဏုတို့ ဦးဆောင်သော ဒေဝတားများသည် နက်ရှိုင်းသော သမာဓိ၌ ထိုင်နေသော သီဝကို ဂဏများဝန်းရံလျက်၊ မြွေအလှဆင်နှင့် တပသီအမှတ်အသားများဖြင့် တွေ့မြင်ကာ ချဉ်းကပ်ကြသည်ဟု ရှင်းပြသည်။ ဒေဝတားများသည် ဝေဒသံယောဇဉ်ပါသော စတုတိများဖြင့် သီဝကို ချီးမွမ်းကြပြီး၊ နန္ဒီက ရည်ရွယ်ချက်ကို မေးမြန်းရာတွင် တာရက အဆုရကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေသဖြင့် သီဝ၏ သားတော်သာ အနိုင်ယူနိုင်ကြောင်း တောင်းပန်ကြသည်။ သီဝသည် တောင်းဆိုချက်ကို သာမန်အလိုဆန္ဒအဖြစ် မယူဘဲ သီလနှင့် သတိတရားအကြံပေးချက်ဖြင့် ပြန်လည်ဖော်ပြသည်။ ကာမနှင့် က္ရောဓကို စွန့်လွှတ်ရန်၊ အလိုတဏှာမှ မောဟပေါ်ပေါက်ကြောင်း သတိပေးပြီး ထပ်မံ သမာဓိသို့ ပြန်ဝင်သည်။ ထို့နောက် ပာရဝတီ၏ တပသို့ ဇာတ်ကြောင်းပြောင်းကာ သီဝကို လှုပ်ရှားစေသည်။ သီဝသည် ဗြဟ္မစာရင် (ဘတု) အဖြစ် ဖုံးကွယ်ပေါ်လာ၍ သီဝကို မင်္ဂလာမရှိ၊ လူမှုအနားသတ်ဟု ဝေဖန်စမ်းသပ်သော်လည်း ပာရဝတီ (သူမ၏ မိတ်ဖော်များမှတဆင့်) ထိုအပြစ်တင်မှုကို ငြင်းပယ်သည်။ ထို့နောက် သီဝသည် မူလရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ထုတ်ဖော်ကာ အပေးအယူတစ်ရပ် ပေးမည်ဟု ဆိုသည်။ ပာရဝတီသည် ဟိမာလယမှတဆင့် တရားဝင် မင်္ဂလာပွဲစီမံကိန်းကို တောင်းဆိုပြီး၊ တာရကကို ဖျက်ဆီးရန် ကုမာရ (စကန္ဒ) မွေးဖွားရေး အပါအဝင် ဒေဝရေးရာ ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်စုံစေလိုသည်။ သီဝသည် ဂုဏသုံးပါး၊ ပရကృతి–ပုရုෂ ဆက်နွယ်မှုနှင့် မာယာကြောင့် ပေါ်ထွန်းသော လောက၏ သဘောတရားကို သဒ္ဓါဖြင့် ရှင်းလင်းဟောကြားကာ “လောကဓလေ့အရ” လက်ခံသည်။ အဆုံးတွင် ဟိမာလယ ရောက်လာ၍ မိသားစုဝမ်းမြောက်ကြပြီး ပာရဝတီသည် အတွင်းစိတ်ဖြင့် သီဝကိုသာ အမြဲတမ်း ဦးတည်နေသည်။
Adhyaya 23
पार्वती-विवाह-प्रस्तावः (Proposal and Preparations toward Pārvatī’s Marriage)
ဤအধ্যာယတွင် တပဿာဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော သာသနာတော်ဆန္ဒမှ လူမှုရေးအရ သိသာထင်ရှားသော ရိုးရာပွဲတော်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းသို့ ပြောင်းလဲသွားပုံကို ဖော်ပြသည်။ မဟေရှ၏ အမိန့်ဖြင့် ရှင်တော်များသည် ဟိမာလယသို့ ရောက်လာကာ တောင်ဘုရင်၏ သမီးကို တွေ့လိုကြောင်း တောင်းဆိုသည်။ ဟိမဝန်က ပါဝတီကို မိတ်ဆက်ပြီး ကနျာဒါန (သမီးပေးအပ်ခြင်း) အတွက် စဉ်းစားသင့်သည့် စံနှုန်းများကို ရှင်းပြကာ မသင့်လျော်သည့် အခြေအနေများ—အလျင်အမြန်မိုက်မဲခြင်း၊ မတည်ငြိမ်ခြင်း၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမရှိခြင်း၊ မသင့်တော်သော အလွန်အကျွံ ဝိဝေက—တို့ကို ဖော်ပြ၍ အိမ်ထောင်ရေးကို သာမန်ဆန္ဒမဟုတ်ဘဲ ဓမ္မအဖွဲ့အစည်းအဖြစ် တင်ပြသည်။ ရှင်တော်များက ပါဝတီ၏ တပဿာနှင့် ရှိဝ၏ ကျေနပ်နှစ်သက်မှုကို အလေးပေးကာ ပါဝတီကို ရှိဝထံ ပေးအပ်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ မေနာကလည်း ပါဝတီ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် ဘုရားရေးရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဖြစ်ကြောင်း ပြော၍ သဘောတူသဖြင့် အတည်ပြုချက် တည်ငြိမ်လာသည်။ ထို့နောက် ပြင်ဆင်ရေးသို့ လှည့်ကာ ရှင်တော်များက ရှိဝအား ဗိဿနု၊ ဗြဟ္မာ၊ အိန္ဒြာနှင့် သတ္တဝါအမျိုးအစားများစွာကို ဖိတ်ကြားရန် ညွှန်ကြားသည်။ နာရဒသည် ဗိဿနုထံ သံတမန်အဖြစ် သွားပြီး ဗိဿနုနှင့် ရှိဝတို့က မဏ္ဍပတည်ဆောက်ခြင်းနှင့် မင်္ဂလာအကြိုအလုပ်များအပါအဝင် မင်္ဂလာပွဲတော်ရိုးရာကို ဆွေးနွေးကြသည်။ ရှင်တော်အစုအဝေးက ဝေဒကာကွယ်ရေးနှင့် မင်္ဂလာကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ပြီး ရှိဝကို အလှဆင်ကာ ချန်ဒီနှင့် ဂဏာများ၊ ဒေဝများ၊ ကမ္ဘာလောကသတ္တဝါများပါဝင်သည့် လှည့်လည်တော်မူခရီးစဉ်သည် ဟိမာလယသို့ ဦးတည်၍ ပာဏိဂြဟဏ (လက်ကိုင်ယူခြင်း) အခမ်းအနားသို့ သွားရောက်သည်။
Adhyaya 24
Viśvakarmā’s Wonder-Pavilion and the Devas’ Approach to the Wedding (विश्वकर्मकृतमण्डप-विवाहोपक्रमः)
လောမာရှာက ဟိမဝန်သည် မိမိသမီး၏ မင်္ဂလာကိစ္စအတွက် ကောင်းမွန်သည့် အခမ်းအနားနေရာကို ရှာဖွေကာ ဝိශ්ဝကರ್ಮာကို ခေါ်ယူ၍ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး အလှဆင်အပြည့်ရှိသော မဏ္ဍပနှင့် ယဇ్ఞဝါဋာကို တည်ဆောက်စေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ထိုမဏ္ဍပသည် မာယာကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ်ဖြစ်ပြီး—လူတု၊ တိရစ္ဆာန်တုများ (ခြင်္သေ့၊ ဟင်္သာ၊ စာရသ၊ မယုရ)၊ နာဂ၊ မြင်း၊ ဆင်၊ ရထား၊ အလံတန်း၊ တံခါးစောင့်နှင့် နန်းတော်အစုအဝေးတို့သည် အသက်ရှိသကဲ့သို့ ထင်ရ၍ ရေ၊ မြေကိုတောင် ခွဲမသိနိုင်သလို လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာကိုပါ မခွဲနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။ တံခါးကြီးတွင် နန္ဒီကို ထားရှိပြီး တံခါးဝတွင် လက္ရှမီကို ထားရှိကာ ရတနာမိုးကာများဖြင့် အလှတိုးစေသည်။ ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်ဖြင့် နာရဒ မုနိ ရောက်လာရာ အနုပညာ၏ မာယာဆန်မှုကြောင့် ခဏတာ မူးဝေသွားပြီး၊ ထို့နောက် ဒေဝတားနှင့် ရှိသီများထံ “အမြင်ကို လှည့်စားနိုင်သည့် အဆောက်အဦကြီး” တည်ဆောက်ပြီးကြောင်း သတင်းပို့သည်။ အင်ဒြ၊ ဝိෂ္ဏု၊ ရှိဝတို့အကြား အခြေအနေနှင့် မင်္ဂလာရည်ရွယ်ချက်အကြောင်း ဆွေးနွေးပြီး နာရဒ ဦးဆောင်ကာ ဒေဝတားတို့သည် ဟိမဝန်၏ အံ့ဩဖွယ် နေရာသို့နှင့် ပြင်ဆင်ထားသော ယဇ్ఞဝါဋာသို့ စုပေါင်းသွားကြသည်။ အဆုံးတွင် ဒေဝ၊ စိဒ္ဓ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ယက္ခနှင့် အခြားသတ္တဝါမျိုးစုံအတွက် မြေပြင်အနှံ့ အထူးတည်ဆောက်ထားသော နေရာထိုင်ခင်းများကို စီစဉ်ပေးထားသည်။
Adhyaya 25
Śiva’s Procession and the Initiation of Kanyādāna (शिवस्य आगमन-नीराजन-कन्यादानारम्भः)
လောမသသည် ဟိမဝန္တာတောင်တန်း၌ ကျင်းပသော မဟာအခမ်းအနားကို ရှင်းပြသည်။ ဝိශ්ဝကರ್ಮန်၊ တွဝဿ္ဋြ နှင့် အခြားသမားတော်များက နတ်ဗိမာန်များကို တည်ဆောက်ကာ ရှိဝကို အလွန်တင့်တယ်စွာ တည်ထောင်ပူဇော်ကြသည်။ မေနာသည် မိတ်ဆွေများနှင့် လာရောက်၍ ရှိဝအပေါ် နီရာဇန (မင်္ဂလာမီးလှည့်ပူဇော်) ပြုကာ ပါရဝတီက ယခင်ဖော်ပြခဲ့သမျှထက် ပိုမိုလှပသည့် မဟာဒေဝ၏ ရုပ်ရည်ကို အံ့ဩချီးမွမ်းသည်။ ဂာဂ္ဂက မင်္ဂလာအခမ်းအနားအတွက် ရှိဝကို ခေါ်ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးသဖြင့် တောင်တန်းများ၊ အမတ်များနှင့် လူစုလူဝေးတို့က လက်ဆောင်များ ပြင်ဆင်ကာ တူရိယာသံနှင့် ဝေဒသံများ ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်။ ရှိဝသည် ဂဏာများ၊ ယောဂိနီ-စက်ရဝိုင်းတပ်များနှင့် ကြမ်းတမ်းသည့် ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့များ (ချဏ္ဍီ၊ ဘဲရဝများ၊ ပရေတာ/ဘူတာ) ဖြင့် ဝန်းရံကာ ရှေ့တိုးလာသည်။ ဗိဿ္ဏုက ကမ္ဘာကာကွယ်ရေးအတွက် ချဏ္ဍီကို အနီးတွင် နေစေလိုကြောင်း တောင်းဆိုပြီး ရှိဝကလည်း စစ်သဘောတပ်ဖွဲ့ကို ယာယီတားဆီး၍ သဘောပေါက်ညှိနှိုင်းစေသည်။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿ္ဏု၊ အလင်းရောင်နတ်များ၊ လောကပါလများ၊ ရှင်ရသေ့များနှင့် အရုန္ဓတီ၊ အနသုယာ၊ သာဝိထရီ၊ လက္ခမီ စသည့် ဂုဏ်သရေရှိ မိန်းမမြတ်များ ပါဝင်သော မဟာလှည့်လည်တော်မူခန်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရှိဝကို ရေချိုးပူဇော်၊ ချီးမွမ်းကာ မဏ္ဍပသို့ ခေါ်ဆောင်ကြသည်။ ပါရဝတီသည် အတွင်းပူဇော်ရာနေရာ၌ အလှဆင်တင့်တယ်စွာ ထိုင်နေပြီး မင်္ဂလာအချိန်ကို လိုက်နာကာ ဂာဂ္ဂက ပရဏဝ (oṃ) မန္တရများကို ရွတ်ဆိုသည်။ ရှိဝနှင့် ပါရဝတီတို့သည် အရ္ဃျ၊ အက္ခတ နှင့် ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် အပြန်အလှန် ပူဇော်ကြသည်။ ထို့နောက် ကနျာဒာန စတင်ရာတွင် ဟိမဝတ်က လုပ်ထုံးလုပ်နည်း မေးမြန်းပြီး ရှိဝ၏ ဂိုထရ၊ ကုလ အကြောင်း မေးခွန်းကြောင့် တင်းမာမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နာရဒက ဝင်ရောက်၍ ရှိဝသည် မျိုးရိုးကွင်းဆက်ကို ကျော်လွန်သူ၊ နာဒ (သန့်ရှင်းသော အသံ) အပေါ် အခြေခံသော အလွန်မြင့်မြတ်သည့် အတ္တသဘောဖြစ်ကြောင်း ကြေညာသဖြင့် စည်းဝေးပွဲတစ်ရပ်လုံး အံ့ဩကာ ရှိဝ၏ မသိမသာတော်မူမှုနှင့် စကြဝဠာအုပ်စိုးမှုကို အတည်ပြုချီးမွမ်းကြသည်။
Adhyaya 26
Śiva–Pārvatī Udvāha (The Divine Marriage Ceremony and Yajña Assembly)
အခန်း ၂၆ တွင် လောမရှ၏ အစီရင်ခံချက်အဖြစ် ပာရဝတီကို ဟိမာလယက မဟေရှဝရ (ရှီဝ) ထံ တရားဝင် ကညာဒါန ပြုအပ်သည့် အခမ်းအနားအစဉ်အလာကို ဖော်ပြသည်။ တောင်မင်းများက ဟိမာလယအား မနှောင့်နှေးဘဲ ကညာဒါန ပြုရန် တိုက်တွန်းကြပြီး၊ ဟိမာလယက မန္တရအပ်နှံ၍ သမီးကို ရှီဝထံ ဆက်ကပ်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ ဇနီးမောင်နှံကို ယဇ္ဈာမဏ္ဍပသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ အာသနပေါ် ထိုင်စေပြီး၊ ကာရှျယပက ပူဇော်ဆရာအဖြစ် အဂ္ဂိကို ဖိတ်ခေါ်၍ ဟဝန်ကို စတင်စေသည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာ ရောက်လာပြီး ယဇ္ဈာသည် ဗေဒအဓိပ္ပါယ်ကို ဆန့်ကျင်ကွဲပြားစွာ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုကြသည့် ရှိသီများ၏ ပညာရှင်စုဝေးရာတွင် ဆက်လက်ကျင်းပသည်။ နာရဒက တိတ်ဆိတ်ခြင်း၊ အတွင်းသတိပြုခြင်းနှင့် အရာအားလုံး၏ အတွင်းခံအခြေခံဖြစ်သော စဒါရှီဝကို သိမြင်ရန် အကြံပေးသည်။ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာသည် ဒေဝီ၏ ခြေဖဝါးကို မြင်၍ ခဏတာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရာမှ ဝါလခိလျယ ရှိသီများ ပေါ်ထွန်းလာပြီး နာရဒက သူတို့ကို ဂန္ဓမာဒနသို့ ပို့ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ အခမ်းအနားသည် ရှာန္တိပဋ္ဌာန မန္တရများကို ကျယ်ပြန့်စွာ ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ နီရာဇန ပြုခြင်းနှင့် အများပေါင်းက ဂုဏ်ပြုပူဇော်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြီးဆုံးသည်။ ဒေဝတားများ၊ ရှိသီများနှင့် သူတို့၏ ဇနီးများက ရှီဝကို ပူဇော်ကြပြီး၊ ဟိမာလယက လက်ဆောင်များ ဖြန့်ဝေကာ ဂဏများ၊ ယောဂိနီများ၊ ဘူတများ၊ ဝေတားလများနှင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူများပါ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွင် ပါဝင်ကြသည်။ ဗိဿနုက မူးယစ်နေသော ဂဏများကို ထိန်းချုပ်ရန် တောင်းဆိုသဖြင့် ရှီဝက ဝီရဘဒ္ဒရကို အမိန့်ပေး၍ စည်းကမ်းပြန်လည်တည်ဆောက်စေသည်။ နိဂုံးတွင် ဤဥဒ္ဝါဟ၏ မင်္ဂလာတရားနှင့် အလွန်အကျွံ ခမ်းနားမှု၊ ထို့ပြင် ဟိမာလယက လေးရက်ကြာ ပူဇော်ကာ ရှီဝ၊ လက္ခ္မီနှင့်အတူ ဗိဿနု၊ ဘြဟ္မာ၊ အိန္ဒြ၊ လောကပါလများ၊ ခဏ္ဍီနှင့် စုဝေးလာသူအားလုံးကို ဂုဏ်ပြုသည့် အစဉ်အလာကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။
Adhyaya 27
गिरिपूजा, वरयात्रा, रेतोवमनं च—कार्त्तिकेयजन्मप्रसङ्गः (Mountain Worship, Divine Procession, and the Karttikeya Birth Episode)
လောမာရှာက ဗိဿနုသည် ဘြဟ္မာနှင့်အတူ အဓိကတောင်တန်းကြီးများကို သာသနာတော်အဖြစ် ဂုဏ်ပြုပူဇော်သည့် ရိုးရာပူဇော်ပွဲကို ဖော်ပြပြီး၊ ပူဇော်ခံရသော ထင်ရှားသည့် တောင်ထိပ်များကို အမည်ရင်းဖြင့် ရေတွက်ပြသည်။ ထို့နောက် “ဝရယာထရာ” (အလှည့်အပြောင်း လှည့်လည်ခရီး) အကြောင်းသို့ ပြောင်းကာ ဒေဝတားများ၊ ဂဏများနှင့် တောင်၏ပုဂ္ဂိုလ်ရေးသဘောတရားများ စုဝေးလာကြပြီး၊ သီဝနှင့် ပါဝတီကို အနံ့နှင့် ပန်း၊ စကားနှင့် အဓိပ္ပါယ်ကဲ့သို့ ခွဲမရသော နှစ်ဦးတစ်ကိုယ်အဖြစ် ဥပမာတင်ပြသည်။ ထို့နောက် အရေးပေါ်အကြောင်းအရာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သီဝ၏ ဖန်ဆင်းစွမ်းအား (ရေတစ်) ၏ အလွန်အကျွံ အာနိသင်ကြောင့် ကမ္ဘာလောကတစ်ဝန်း ဒုက္ခရောက်ကာ ဒေဝတားများ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ကြသည်။ ဘြဟ္မာနှင့် ဗိဿနုတို့က အဂ္ဂနိကို ခေါ်ယူ၍ သီဝ၏ နေရာတော်သို့ ဝင်ရောက်ကာ ထိုစွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်း/စားသုံးရန် ဆောင်ရွက်စေသော်လည်း ထပ်မံရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် ဒေဝတားများ၏ စုပေါင်းစိုးရိမ်မှုကို ဖြစ်စေသည်။ ဗိဿနုက မဟာဒေဝကို စတုတ္ထာဖြင့် ချီးမွမ်းရန် အကြံပေးပြီး၊ ချီးမွမ်းသံပြီးနောက် သီဝ ပေါ်ထွန်းလာကာ ဒေဝတားများအား ထိုဝန်ကို အန်ထုတ်ခြင်း (vamanam) ဖြင့် ဖယ်ရှားရန် ညွှန်ကြားသည်။ အန်ထုတ်သော စွမ်းအားသည် အလင်းရောင်တောက်ပသည့် မဟာအစုအဝေးအဖြစ် ပေါ်လာပြီး၊ အဂ္ဂနိနှင့် ကೃတ္တိကာ မိခင်များနှင့် ဆက်စပ်ကာ စီမံထိန်းသိမ်းခံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းပေါ်၌ မွေးဖွားသော ကာရ္တိကေယ (ဆဏ္မုခ) အဖြစ် ထင်ရှားလာသည်။ အဆုံးတွင် ဒေဝတား၊ ရှင်တော်များနှင့် အစေခံများ စုဝေးအောင်မြင်စွာ အလှူအတန်းပြုကြပြီး၊ သီဝနှင့် ပါဝတီက ကလေးကို ချစ်ခင်ဖက်တွယ်ကာ မင်္ဂလာပွဲသဘောဖြင့် ချီးမြှောက်သံများဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 28
Kumāra Appointed as Senāpati; Deva–Tāraka Mobilization in Antarvedī (कुमारसेनापत्याभिषेकः तारकसंग्रामोद्योगश्च)
Lomāśa သည် အရေးပေါ်အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ပြောပြသည်။ Tāraka ၏ အန္တရာယ်ကြောင့် ဒေဝတားတို့ စိတ်ပူပန်ကာ ကာကွယ်ပေးရန် Rudra/Śiva ထံ တောင်းပန်ကြသည်။ Śiva သည် Kumāra (Kārttikeya) က အဖြေရှာပေးမည်ဟု အတည်ပြု၍ ဒေဝတားတို့သည် ကုမာရကို ရှေ့တန်းထားကာ ထွက်ခွာကြသည်။ Śaiva (Śāṅkarī) ဦးဆောင်မှုကို ထိန်းသိမ်းလျှင် အောင်ပွဲရမည်ဟု ကောင်းကင်မှ အသံတော်က အားပေးသည်။ စစ်ပွဲနီးလာသော် မရဏ၏ သမီး Senā ဟု အမည်ရပြီး အလွန်လှပသူကို Brahmā ၏ လှုံ့ဆော်မှုဖြင့် ရောက်လာစေကာ Kumāra နှင့် ဆက်နွယ်အဖြစ် လက်ခံကြပြီးနောက် Kumāra ကို စစ်တပ်ဦးစီး (senāpati) အဖြစ် တင်မြှောက်သည်။ ခေါင်းလောင်း၊ သံခွာ၊ ဒရမ်နှင့် စစ်တီးသံများက ကောင်းကင်ကို ပြည့်စေသည်။ Gaurī၊ Gaṅgā နှင့် Kṛttikās တို့အကြား မိခင်ဖြစ်မှုအပေါ် အငြင်းပွားမှုကို Nārada က ဖြေရှင်းကာ Kumāra ၏ Śaiva မူလနှင့် “ဒေဝတားတို့၏ အလုပ်အတွက်” ဟူသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ထပ်မံအတည်ပြုသည်။ Kumāra သည် Indra ကို ကောင်းကင်သို့ ပြန်၍ အုပ်ချုပ်ရေးမပြတ်စေဟု မိန့်ကာ နေရာရွှေ့ခံဒေဝတားတို့ကို သက်သာစေသည်။ Tāraka သည် အင်အားကြီးစစ်တပ်နှင့် ရောက်လာပြီး Nārada က သူ့ကို ရင်ဆိုင်ကာ ဒေဝတားတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုနှင့် Kumāra ၏ ကံကြမ္မာတော်ကို သတိပေးသည်။ Tāraka သည် လှောင်ပြောင်ကာ Indra ကို စိန်ခေါ်သည်။ Nārada ပြန်လည်တင်ပြပြီးနောက် ဒေဝတားတို့သည် စည်းလုံးကာ Kumāra ကို ရာဇသင်္ကေတများဖြင့် တင်မြှောက်၍ (ဆင်စီးပြီးနောက် မဏိကဲ့သို့ တောက်ပသော လေယာဉ်) lokapāla များနှင့် အဖွဲ့အစည်းများကို စုစည်းသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးသည် Gaṅgā နှင့် Yamunā ကြား Antarvedī တွင် စစ်တန်းစီကာ တပ်ဖွဲ့၊ ယာဉ်၊ လက်နက်များနှင့် အခမ်းအနားဆန်သော အာဏာပြသမှုတို့ကို အသေးစိတ်ဖော်ပြပြီး တိုက်ပွဲမတိုင်မီ ပြင်ဆင်ကြသည်။
Adhyaya 29
Tāraka–Vīrabhadra Saṅgrāmaḥ and the Appointment of Kumāra as Slayer (तारकवीरभद्रसंग्रामः कुमारनियुक्तिश्च)
ဤအধ্যာယတွင် ဒေဝတားနှင့် အသူရတို့အကြား စစ်တပ်လေးမျိုးပါဝင်သည့် (caturaṅga) စစ်ပွဲကြီးကို အလျင်အမြန် စစ်မြေပြင်ပုံရိပ်များဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ လက်ခြေခွဲကျိုးခြင်း၊ စစ်သူရဲများ လဲကျခြင်းတို့ကြားတွင် မုစုကုန္ဒ (မန်ဓာတೃ၏သား) သည် အသူရခေါင်းဆောင် တာရကကို တိုက်ခိုက်ကာ အဆုံးအဖြတ်ပြုရန် ကြိုးပမ်းပြီး ဘြဟ္မာစတြာ အသုံးပြုရန်တောင် တိုးတက်လာသည်။ နာရဒမုနိက သမ္မာဓမ္မအမိန့်တော်ကို သတိပေးကာ တားဆီးသည်—တာရကကို လူသားက မသတ်ရဟု ကန့်သတ်ထားသဖြင့် သတ်နိုင်သူအဖြစ် သီဝ၏သား ကုမာရ/ကုမာရะထံသို့ အာဏာကို ပြန်လှည့်ပေးရသည်။ စစ်ပွဲက ပိုမိုပြင်းထန်လာသော်လည်း ဝီရဘဒ္ဒရနှင့် သီဝ၏ ဂဏာများက တာရကနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြပြီး နာရဒက ထိန်းသိမ်းရန် အကြိမ်ကြိမ် အကြံပေးသဖြင့် စစ်စိတ်ဓာတ်နှင့် ကောစ्मिकအမိန့်တော်ကြား တင်းမာမှု ဖြစ်ပေါ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဝိෂ္ဏုက ကൃത္တိကာ-သုတ/ကုမာရသာ တာရကကို သတ်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူဟု ထင်ရှားစွာ ခန့်အပ်သည်။ ကုမာရက မိမိကို စောင့်ကြည့်သူအဖြစ် ထင်မြင်ကာ မိတ်–ရန် ခွဲခြားမသေချာသဖြင့် နာရဒက တာရက၏ တပဿာနှင့် အောင်နိုင်မှုဇာတ်ကြောင်းကို ရှင်းပြသည်။ အဆုံးတွင် တာရကက အဟန်တရားဖြင့် စိန်ခေါ်ကာ ကုမာရနှင့် တိုက်ရန် စစ်တပ်ကို စုစည်းသွားပြီး အဓမ္မကို သင့်တော်သော ဒေဝတော်ကိရိယာဖြင့် အဆုံးသတ်မည့် အခန်းသို့ လမ်းဖွင့်ပေးသည်။
Adhyaya 30
Kumāra’s Victory over Tāraka (Tārakavadha) — Śakti-Yuddha and Phalāśruti
ဤအধ্যာယတွင် တာရကာအဆုရနှင့် ဒေဝတားတို့၏ တိုက်ပွဲသည် အဆင့်ဆင့် ပြင်းထန်လာပုံကို လောမရှာက ရှင်းလင်းဖော်ပြသည်။ အင်ဒြာသည် ဝဇ္ဇရဖြင့် တာရကာကို ထိုးနှက်သော်လည်း တာရကာက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကာ ကောင်းကင်တော်ကြည့်ရှုသူများအကြား ကြောက်လန့်မှု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထို့နောက် ဝီရဘဒ္ဒရ ဝင်ရောက်ကာ မီးလောင်တောက်ပသော တြိရှူလဖြင့် တာရကာကို ထိခိုက်စေသော်လည်း တာရကာ၏ «သက္တိ» လက်နက်ကြောင့် ဝီရဘဒ္ဒရ ပြိုလဲရသည်။ ဒေဝတား၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ နာဂနှင့် အခြားသတ္တဝါများ၏ အော်ဟစ်သံများက တိုက်ပွဲ၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အရွယ်အစားကို ထင်ဟပ်စေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကာရ္တိကေယ (ကုမာရ) သည် ဝီရဘဒ္ဒရကို နောက်ဆုံးထိုးနှက်မှုမှ တားဆီးပြီး တာရကာနှင့် «သက္တိ-ယုဒ္ဓ» အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်သည်။ လှည့်ကွက်များ၊ လေထဲတွင် လှုပ်ရှားတိုက်ခိုက်မှုများနှင့် နှစ်ဖက်လုံး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုများဖြင့် တိုက်ပွဲသည် တင်းမာလှသည်။ အမည်ဖော်ပြထားသော တောင်တန်းများနှင့် တောင်ရိုးများသည် ကြောက်ရွံ့စွာ သက်သေခံလာကြပြီး ကုမာရက မကြာမီ အဆုံးသတ်မည်ဟု အားပေးပြောကြားသည်။ အဆုံးတွင် ကုမာရက တာရကာ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ကာ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အောင်ပွဲအခမ်းအနား ဖြစ်ပေါ်သည်—ချီးမွမ်းသံ၊ တေးဂီတ၊ အက၊ ပန်းမိုးနှင့် ပါရဝတီ၏ မိခင်အနမ်းအုပ်ချုပ်မှု၊ ရှိဝကို ရှင်သန်သူဋ္ဌာနရှိ ရှင်ရသီများအကြား ဂုဏ်ပြုခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ နိဂုံးတွင် ဖလအာရှရုတိကို ထင်ရှားစွာ ဆိုထားပြီး «ကုမာရ-ဝိဇယ» နှင့် တာရကာဇာတ်ကို ဖတ်ခြင်း၊ နားထောင်ခြင်းသည် အပြစ်ပယ်ဖျက်၍ ဆန္ဒပြည့်စုံစေသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 31
Kārttikeya’s Post-Tāraka Triumph: Darśana-Merit, Liṅga-Mountains, and Śiva’s Nondual Instruction (कुमारमहिमा–लिङ्गरूपगिरिवरदान–ज्ञानोपदेश)
ဤအဓ್ಯಾಯ၌ တာရကာကို ကာရ္တ္တိကေယျ (ကုမာရ) သတ်ပြီးနောက် ဘာဖြစ်သနည်းဟု ရှောနက မေးမြန်းသည်။ လောမရှက ကုမာရတတ္တဝါကို မြှောက်တင်ချီးမွမ်းကာ၊ သူ၏ ဒർശန (မြင်တွေ့ခြင်း) သည် လူမှုရေးအရ ပယ်ချခံရသူများတောင် ချက်ချင်း သန့်စင်စေနိုင်ကြောင်း ပြော၍ ကုသိုလ်သည် အဆင့်အတန်းထက် ကျော်လွန်ကြောင်း ထင်ဟပ်စေသည်။ ထို့နောက် ယမ (ဓမ္မရာဇ) သည် ဘြဟ္မာနှင့် ဝိෂ္ဏုတို့နှင့်အတူ သင်္ကရ (ရှီဝ) ထံသို့ လာရောက်ကာ မృత్యုဉ္ဇယ စသည့် နာမတော်များဖြင့် ချီးမွမ်းပြီး၊ ကာရ္တ္တိကေယျ၏ ဒർശနကြောင့် ကောင်းကင်တံခါး ပွင့်လင်းသွားသကဲ့သို့ အပြစ်ရှိသူများပါ ဝင်နိုင်မည်ဟု စိုးရိမ်ကြောင်း တင်ပြသည်။ ရှီဝက ယင်းကို ကမ္မဆက်လက်မှုနှင့် အတွင်းစိတ်အနေအထားအပေါ် ပြန်လည်တင်ပြကာ၊ အဟောင်းကာလမှ စံသတ်မှတ်ထားသော သံစ్కာရများနှင့် အတိတ်လေ့ကျင့်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် သန့်စင်မှု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ထို့ပြင် တီရ္ထ၊ ယဇ္ဉ၊ ဒါနတို့ကို စိတ်သန့်စင်ရေး ကိရိယာများအဖြစ် အတည်ပြုကာ၊ အဒွైతသဘောတရားကို ထူထောင်သင်ကြားသည်—အတ္တသည် ဂုဏ်သုံးပါးနှင့် ဒွိတဝါဒကို ကျော်လွန်၍၊ မာယာသည် ခွံ-ငွေ၊ ကြိုး-မြွေ ဥပမာများကဲ့သို့ မှားယွင်းသဘောယူခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မမတာ (ပိုင်ဆိုင်လိုမှု) နှင့် ကိလေသာများကို လွှတ်ချခြင်းဖြင့် မုက္ခရရှိကြောင်း။ စကား (śabda) ၏ ကန့်သတ်ချက်နှင့် သိနိုင်ရာအပေါ် ဆွေးနွေးပြီး နောက်ဆုံးတွင် နားထောင်ခြင်း၊ စဉ်းစားခြင်း၊ ခွဲခြားသိမြင်ခြင်းကို နည်းလမ်းအဖြစ် ထုတ်ပြသည်။ တာရကာသေပြီးနောက် တောင်တန်းများက ကာရ္တ္တိကေယျကို သီချင်းဖြင့် ချီးမွမ်းကြပြီး၊ သူက တောင်များကို လိင်္ဂရုပ်သို့ ပြောင်းလဲကာ အနာဂတ်၌ ရှီဝ၏ နေရာတော်များ ဖြစ်စေရန် ကောင်းချီးပေး၍ ထင်ရှားသော တောင်တန်းများကို ဖော်ပြသည်။ နန္ဒိန်က လိင်္ဂပူဇာအကြောင်း မေးရာ၊ ကာရ္တ္တိကေယျက ရတနာ/သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂများကို ခွဲခြားကာ အချို့သော နေရာများကို အထူးတန်ဖိုးထားပြီး၊ နర్మဒါ (ရေဝါ) မြစ်မှ ဘာဏလိင်္ဂများကို သေချာစွာ တင်သွင်းတပ်ဆင်၍ ပူဇာပြုရန် ညွှန်ကြားသည်။ အဆုံးတွင် ပဉ္စာက္ခရီမంత్ర၊ စိတ်ပြန်လည်ဆုတ်ခွာခြင်း၊ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် တန်းတူမြင်ခြင်းနှင့် သီလထိန်းသိမ်းခြင်းတို့ကို လေ့ကျင့်မှု၏ လက္ခဏာများအဖြစ် ချိတ်ဆက်ထားသည်။
Adhyaya 32
Śvetarāja-carita: Śiva’s Protection of the Devotee and the Restraint of Kāla
ဤအধ্যာယတွင် ရှင်တော်များက Lomāśa ကို မင်း Śveta (rājasimha ဟုလည်းခေါ်) ၏ အံ့ဩဖွယ်ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြရန် တောင်းဆိုသည့် ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် စတင်သည်။ မင်းသည် မပြတ်မလပ် Śiva-bhakti ဖြင့် Śaṅkara ကို ပူဇော်ကာ ဓမ္မတရားအတိုင်း အုပ်ချုပ်သဖြင့် နိုင်ငံတွင် တည်ငြိမ်မှု၊ ရောဂါကင်းမှု၊ ဘေးအန္တရာယ်ကင်းမှုနှင့် စီးပွားချမ်းသာမှုတို့ ပေါ်ထွန်းသည်။ အသက်တမ်းကုန်ချိန်တွင် Citragupta ၏ညွှန်ကြားချက်အရ Yama သည် သံတမန်များကို မင်းအားခေါ်ယူရန် ပို့သည်။ သို့သော် မင်းသည် Śiva-ဒျာနာတွင် နစ်မြုပ်နေသဖြင့် သံတမန်များ မရဲမဝံ့ဖြစ်ကြပြီး Yama ကိုယ်တိုင် ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် Kāla ပေါ်လာကာ အချိန်၏ဥပဒေ မလွဲမသွေဟုဆို၍ Śiva ဘုရားကျောင်းအတွင်း မင်းကို သတ်ရန် ကြိုးစားသည်။ Pinākin ဟုခေါ်သော Śiva သည် “Kālântaka” အဖြစ် ဝင်ရောက်ကာ တတိယမျက်စိဖြင့် Kāla ကို မီးခိုးပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းစေ၍ ဘက္တကို ကာကွယ်သည်။ မင်းက ထိုအမှုကို မေးမြန်းရာ Śiva သည် Kāla သည် သတ္တဝါအားလုံးကို မျိုသိမ်းသူဟု ဖော်ပြသည်။ သို့ရာတွင် မင်း Śveta က Kāla သည် ကမ္ဘာ၏ ဓမ္မ-ကာရဏာစနစ်ကို ထိန်းညှိသည့် စကြဝဠာစည်းကမ်းဖြစ်သဖြင့် ပြန်လည်အသက်သွင်းပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ Śiva သည် Kāla ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေပြီး Kāla က Śiva ၏ စကြဝဠာဆိုင်ရာ လုပ်ရပ်များကို ချီးမွမ်းကာ မင်း၏ ဘက္တိအင်အားကို အသိအမှတ်ပြုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် Yama ၏ သံတမန်များအား စည်းကမ်းတစ်ရပ် ထုတ်ပြန်သည်—tripuṇḍra၊ jaṭā၊ rudrākṣa၊ Śiva နာမနှင့် ဆက်နွယ်သည့် Śaiva အမှတ်အသားရှိသူများကို Yama လောကသို့ မခေါ်ယူရ; စစ်မှန်သော ပူဇော်သူများကို Rudra ကဲ့သို့ သဘောထားရမည်။ မင်းသည် နောက်ဆုံး Śiva-sāyujya ကို ရရှိကာ ဘက္တိသည် ကာကွယ်မှုနှင့် မောက္ခသို့ ဦးတည်သည့် ပြည့်စုံမှုကို ပေးကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 33
Puṣkasena’s Accidental Śivarātri Worship and the Doctrine of Kāla (Time) and Tithi
ဤအধ্যာယတွင် ရှင်တော်များက လောမာရှာအား ကိရာတ/မုဆိုးတစ်ဦး၏ အမည်နှင့် သစ္စာဝတ်ကို မေးမြန်းကြသည်။ လောမာရှာက စဏ္ဍ (Puṣkasena) ဟုခေါ်သော မုဆိုး၏ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြသည်။ သူသည် ကြမ်းတမ်း၍ သီလကျင့်ဝတ်ကို ချိုးဖောက်ကာ သတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုသူဖြစ်သည်။ Māgha လတွင် ကృష్ణပက္ခ-စတုရဒသီည၌ ဝက်တောကို သတ်ရန် သစ်ပင်ပေါ်တွင် စောင့်နေစဉ် bilva ရွက်များကို မသိမသာ ဖြတ်ကျစေပြီး၊ ပါးစပ်မှ ရေစက်များက သစ်ပင်အောက်ရှိ လိင်္ဂပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ မရည်ရွယ်ဘဲ လိင်္ဂဆနာပန (liṅga-snapana) နှင့် bilva ပူဇော်ခြင်း (bilva-arcana) ဖြစ်လာကာ၊ ညလုံးနိုးနေခြင်းသည် Śivarātri ဗီဂိလ်အဖြစ် ပြည့်စုံသွားသည်။ အိမ်တွင်းဇာတ်ကွက်တွင် ဇနီး Ghanodarī/Caṇḍī သည် ညလုံးစိုးရိမ်ကာ နောက်တစ်နေ့ မြစ်နားတွင် သူ့ကိုတွေ့ပြီး အစားအစာယူလာသည်။ သို့သော် ခွေးတစ်ကောင်က စားသွားသဖြင့် သူဒေါသထွက်ရာ Puṣkasena က အနိစ္စတရားကို သတိပေးကာ မာနနှင့် ဒေါသကို စွန့်လွှတ်ရန် သီလတရားဖြင့် တည်ငြိမ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် ညနိုးခြင်းနှင့် အစာရှောင်ခြင်းသည် သီလသင်ခန်းစာဖြင့် ထပ်မံခိုင်မာလာသည်။ amāvasyā နီးကပ်လာချိန်တွင် Śiva ၏ ဂဏများသည် vimāna များဖြင့် ရောက်လာကာ Puṣkasena ၏ မတော်တဆ Śivarātri ပူဇော်မှုကြောင့် ကမ္မဖလအဖြစ် Śiva နီးကပ်မှုကို ရရှိမည်ဟု ပြောကြသည်။ မုဆိုးကဲ့သို့ အပြစ်ရှိသူက ဘယ်လိုကောင်းကျိုးရသနည်းဟု မေးရာ Vīrabhadra က bilva ပူဇော်ခြင်း၊ ညနိုးခြင်းနှင့် upavāsa တို့သည် Śivarātri တွင် အထူးသဖြင့် Śiva ကို နှစ်သက်စေကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် Brahmā ၏ kālacakra ဖန်ဆင်းမှု၊ tithi ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ကృష్ణပက္ခ စတုရဒသီ၏ niśītha သည် Śivarātri ဖြစ်ရခြင်းကို ကာလဗေဒ-ကောသမောလောဂျီအဖြစ် ချဲ့ထွင်သင်ကြားပြီး၊ အပြစ်ဖျက်ကာ Śiva-sāyujya ပေးနိုင်ကြောင်း ချီးမွမ်းသည်။ ထပ်မံဥပမာတစ်ခုတွင် သီလကျဆုံးသူတစ်ဦးက Śiva ဘုရားကျောင်းအနီးတွင် Śivarātri ကို နိုးနိုးကြားကြား ဖြတ်သန်းခြင်းဖြင့် ကောင်းမွန်သော မွေးဖွားမှုနှင့် နောက်ဆုံး မောက္ခကို Shaiva ဘက္တိဖြင့် ရရှိကြောင်း ပြသည်။ အဆုံးတွင် Śivarātri ဝတ်၏ သမိုင်းတန်ခိုးကို ဖော်ပြကာ Śiva နှင့် Pārvatī တို့၏ ဒေဝလီလာကို မြင်ကွင်းအဖြစ် ပြန်လည်တင်ပြသည်။
Adhyaya 34
कैलासे नारददर्शनं द्यूतक्रीडा-विवादः (Nārada’s Vision of Kailāsa and the Dice-Play Dispute)
လောမာရှာသည် ကိုင်လာသတောင်ပေါ်ရှိ သီဝ၏ မင်းမြတ်တော်ဝင်တင့်တယ်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ဒေဝတားများနှင့် ရိရှီများက ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်ကြပြီး ကောင်းကင်ဂီတသမားများက သီဆိုတီးမှုတ်ကြကာ သီဝ၏ အကြီးမားဆုံး ရန်သူများအပေါ် အောင်ပွဲများကိုလည်း ပြန်လည်သတိရစေသည်။ နာရဒသည် လမင်းအလင်းတောက်ပသော ကိုင်လာသသို့ သွားရောက်ကာ ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော သစ်ပင်များ၊ ငှက်များ၊ တိရစ္ဆာန်များနှင့် ဂင်္ဂါမြစ်၏ အံ့ဩဖွယ် ဆင်းသက်မှုတို့ကို မြင်တွေ့ပြီး တံခါးစောင့်များနှင့် အတွင်းဝင်းအံ့ဖွယ်များကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ထို့နောက် နာရဒသည် ပါဝတီနှင့်အတူရှိသော သီဝကို မြင်ရပြီး မြွေအလှဆင်များနှင့် မျိုးစုံပုံသဏ္ဌာန်တင့်တယ်မှုကို အိုင်ကွန်နိုဂရဖီအရ အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည်။ ကစားပွဲအဖြစ် နာရဒက အန်စာတုံးကစားရန် အကြံပြုရာမှ ပါဝတီက စိန်ခေါ်ပြီး သီဝ–ပါဝတီတို့အကြား အပြုံးအမော၊ အနိုင်ဆိုမှုများနှင့် စကားပြိုင်မှုများ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာသည်။ ဘൃင်ဂီက သီဝ၏ မအနိုင်ယူနိုင်မှုနှင့် အထွတ်အမြတ်တော်ကို သဒ္ဓါတရားဖြင့် သတိပေးရာ ပါဝတီက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်ကာ ဘൃင်ဂီကိုတောင် ကျိန်စာတင်ပြီး ဒေါသဖြင့် သီဝ၏ အလှဆင်များကို လောင်းကြေးလို သုတ်ယူသကဲ့သို့ ပြုသည်။ သီဝသည် စိတ်မချမ်းသာ၍ အလွတ်လပ်ခြင်းကို ဆင်ခြင်ကာ တောထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဆုတ်ခွာပြီး ယောဂအနေအထားဖြင့် ထိုင်ကာ သမာဓိသို့ ဝင်ရောက်သည်။ ဤဖြစ်ရပ်ကို အဟင်္ကာရ၊ စကားနှင့် စွန့်လွှတ်ခြင်းအပေါ် သင်ခန်းစာတစ်ရပ်အဖြစ် ပြန်လည်တင်ပြထားသည်။
Adhyaya 35
गिरिजायाः शबरीरूपधारणं शंकरस्य मोहो नारदोपदेशश्च (Girijā’s Śabarī Disguise, Śaṅkara’s Bewilderment, and Nārada’s Counsel)
ဤအধ্যာယတွင် လောမသ မုနိက ဂိရိဇာ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ဖော်ပြသည်။ မဟာဒေဝ သစ်တောသို့ ထွက်ခွာသွားသောအခါ နန်းတော်၊ အနားယူရာများတွင်ပင် စိတ်မချမ်းသာနိုင်။ မိတ်ဖက် ဗိဇယာက အမြန်ပြန်လည်ညှိနှိုင်းရန် အကြံပေးကာ လောင်းကစား၏ အပြစ်နှင့် နှောင့်နှေးခြင်း၏ အကျိုးဆက်ကို သတိပေးသည်။ ဂိရိဇာက မိမိသည် ရုပ်သဏ္ဍာန်နှင့် စကြဝဠာကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူဖြစ်ကြောင်း၊ မဟေရှ၏ သဂုဏ/နိရဂုဏ ပေါ်ထွန်းမှုနှင့် လီလာစကြဝဠာတောင် မိမိ၏ ဖန်တီးနိုင်စွမ်းအတွင်းရှိကြောင်း သာသနာတရားဆန်စွာ ပြောကြားသည်။ ထို့နောက် ဂိရိဇာသည် သဘာရီ (သစ်တောမိန်းမ/တပသီ) အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ကာ အလှအပနှင့် အဝတ်အစားကို အသေးစိတ်ဖော်ပြလျက် သမాధိဝင်နေသော သီဝကို ချဉ်းကပ်သည်။ အသံနှင့် ရှိနေမှုကြောင့် သမాధိကို ချိုးဖောက်ကာ သီဝ၌ ခဏတာ မောဟနှင့် ဆန္ဒကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သီဝက မသိသူမ၏ အမည်အရင်းကို မေးမြန်းရာတွင် စကားဝိုင်းသည် အပြုံးအမောဖြစ်လာပြီး၊ သီဝက သင့်တော်သော ခင်ပွန်းကို ရှာပေးမည်ဟု ဆိုကာ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်တိုင်ပင် သင့်တော်သူဟု ကြေညာသည်။ သဘာရီရုပ်ဖျက် ဂိရိဇာက ယောဂီ၏ သက်သာလွတ်မြောက်မှုနှင့် ချက်ချင်းကပ်လှမ်းမှုကြားရှိ မညီညွတ်မှုကို ထောက်ပြကာ သီဝလက်ကို ဆုပ်ကိုင်သည့် အပြုအမူကို မသင့်တော်ဟု တားမြစ်ပြီး ဟိမာလယထံမှ တရားဝင် တောင်းခံရန် ညွှန်ကြားသည်။ ကိလားသသို့ ပြောင်းလဲရာတွင် ဟိမာလယက သီဝ၏ စကြဝဠာအာဏာကို ချီးမွမ်းသည်။ နာရဒ မုနိ ရောက်လာကာ ဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်သော ဆက်ဆံရေးသည် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သီလအန္တရာယ် ဖြစ်စေနိုင်ကြောင်း သတိပေးသည်။ သီဝက ထိုအကြံကို လက်ခံကာ မိမိအပြုအမူသည် အံ့သြဖွယ်နှင့် မသင့်တော်ဟု ဆိုပြီး ယောဂအားဖြင့် မရောက်နိုင်သော လမ်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ နာရဒက ဂိရိဇာ၊ ဟိမာလယနှင့် အဖော်အပါများအား ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းခံ၍ သီဝကို ပူဇော်ကန်တော့ရန် တိုက်တွန်းပြီး၊ အဆုံးတွင် အတူတကွ ဦးချကန်တော့ခြင်း၊ ချီးမွမ်းခြင်း၊ ကောင်းကင်ပွဲတော်နှင့် သီဝ၏ အံ့ဖွယ်ကာရိယာများကို နားထောင်ခြင်းသည် သန့်စင်ကာ အကျိုးကျေးဇူးကြီးမားကြောင်း ဖလသဘောအာမခံချက်ဖြင့် ပိတ်သိမ်းသည်။
FAQs about Kedara Khanda
Kedāra is framed as an eminent Shaiva power-center where landscape and shrine are treated as a locus of intensified merit, devotion, and purification through worship and disciplined conduct.
The section’s thematic arc links pilgrimage to merit through pūjā, dāna, and reverent behavior—especially honoring sacred beings and avoiding insult—so that tīrtha-sevā becomes both ritual practice and ethical training.
Kedāra’s narrative environment commonly hosts Shaiva legends of divine presence and moral consequence; in this opening chapter, the discourse pivots to the Dakṣa–Śiva conflict as a foundational cautionary narrative about disrespect and anger.