Adhyaya 12

Verse 1

लोमश उवाच । प्रणम्य परमात्मानं रमायुक्तं जनार्द्दनम् । अमृतार्थं ममंथुस्ते सुरासुरगणाः पुनः

လောမရှာ မိန့်တော်မူသည်။ ရာမာ(သရီ)နှင့် ပေါင်းစည်းသော အထွတ်အမြတ် အတ္တမဟာတော် ဂျနာဒနကို ဦးညွတ်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဒေဝတများနှင့် အဆုရအုပ်စုတို့သည် အမရတရည် အမෘတကို ရယူရန် ပင်လယ်ကို ထပ်မံ မွှေကြသည်။

Verse 2

उदधेर्मथ्यमानाच्च निर्गतः सुमहायशाः । धन्वंतरिरिति ख्यातो युवा मृत्युञ्जयः परः

ပင်လယ်ကို မွှေနေစဉ်တွင် ကမ္ဘာကျော်ဂုဏ်သတင်းကြီးသူ တစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူသည် “ဓနွန္တရီ” ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ လူငယ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် အထွတ်အမြတ်၊ သေခြင်းကို အနိုင်ယူသူ ဖြစ်၏။

Verse 3

पाणिभ्यां पूर्णकलशं सुधायाः परिगृह्य वै । यावत्सर्वे सुराः सर्वे निरीक्षंते मनोहरम्

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သုဓာ(အမෘတရည်) ပြည့်လျှံသော အိုးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရပ်နေ၏။ ထိုအလှတရားကို ဒေဝတအားလုံး စူးစမ်းကြည့်ရှုနေကြသည်။

Verse 4

तदा दैत्याः समं गत्वा हर्तुकामा बलादिव । सुधया पूर्णकलशं धन्वंतरिकरे स्थितम्

ထို့နောက် ဒೈတျာတို့သည် အတူတကွ ချဉ်းကပ်လာပြီး အင်အားဖြင့် လုယူလိုကြသည်။ ဓနွန္တရီ၏ လက်ထဲရှိ သုဓာပြည့်အိုးကို ရယူရန် ကြံစည်ကြ၏။

Verse 5

यावत्तरंगमालाभिरावृतोऽभूद्भिषक्तमः । शनैः शनैः समायातो दृष्टोऽसौ वृषपर्वणा

ဆေးပညာ၏ အထွတ်အမြတ်သူသည် လှိုင်းပန်းကွင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေစဉ်၊ တဖြည်းဖြည်း ရှေ့သို့ လာရောက်ခဲ့သည်။ ထိုသူကို ဝೃષပರ್ವန်က မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 6

करस्थः कलशस्तस्य हृतस्तेन बलादिव । असुराश्च ततः सर्वे जगर्जुरतिभीषणम्

သူ၏လက်ထဲရှိ ကလသ (အိုး) ကို ထိုသူက အင်အားဖြင့် လုယူသကဲ့သို့ ဆွဲယူသွား၏။ ထို့နောက် အသူရတို့အားလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ဟိန်းဟောက်ကြ၏။

Verse 7

कलशं सुधया पूर्णं गृहीत्वा ते समुत्सुकाः । दैत्याः पातालमाजग्मुस्तदा देवा भ्रमान्विताः

အမృతရည်ဖြင့် ပြည့်နှက်သော ကလသကို လက်ဝယ်ယူကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဒိုင်တျယတို့သည် ပာတာလသို့ ဆင်းသွားကြ၏။ ထိုအခါ ဒေဝတို့သည် စိတ်ရှုပ်ထွေး၍ မတည်မငြိမ် ဖြစ်ကြ၏။

Verse 8

अनुजग्मुः सुसंनद्धा योद्धुकामाश्च तैः सह । तदा देवान्समालोक्य बलिरेवमभाषत

သူတို့သည် လက်နက်စုံလင်စွာ တပ်ဆင်၍ ထိုသူတို့နှင့်အတူ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ပြင်းပြကာ လိုက်လံသွားကြ၏။ ထိုအခါ ဒေဝတို့ကို မြင်သော ဘလိသည် ဤသို့ ပြောလေ၏။

Verse 9

बलिरुवाच । वयं तु केवलं देवाः सुधया परितोषिताः । शीघ्रमेव प्रगंतव्यं भवद्भिश्च सुरोत्तमैः

ဘလိက ပြော၏— “အမృతရည်ကြောင့် ကျေနပ်သည့် ငါတို့သာ ‘ဒေဝ’ ဖြစ်ကြသည်။ သင်တို့လည်း၊ သုရတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ချက်ချင်း ထွက်ခွာကြလော့။”

Verse 10

त्रिविष्टपं मुदा युक्तैः किमस्माभिः प्रयोजनम् । पुरास्माभिः कृतं मैत्रं भवद्भिः स्वार्थतत्परैः । अधुना विदितं तत्तु नात्र कार्या विचारणा

“ပျော်ရွှင်မှုနှင့်တကွ ရရှိသော်လည်း တ్రိဗိष्टပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သည် ငါတို့အတွက် ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ ယခင်က ငါတို့သည် သင်တို့နှင့် မိတ်ဖွဲ့ခဲ့သော်လည်း သင်တို့သည် ကိုယ့်အကျိုးကိုသာ လိုက်စားသူများဖြစ်၏။ ယခု ထိုအရာကို သိမြင်ပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာ၌ ထပ်မံ စဉ်းစားရန် မလိုတော့။”

Verse 11

एवं निर्भार्त्सितास्तेन बलिना सुरसत्तमाः । यथागतेन मार्गेण जग्मुर्नारायणं प्रभुम्

ဤသို့ ဘလိမင်း၏ ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းကို ခံရသော နတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့သည် မိမိတို့လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်းပင် ပြန်ထွက်၍ အရှင် နာရာယဏ (နာရायण) ထံသို့ သွားကြ၏။

Verse 12

तं दृष्ट्वा विष्णुना सर्वे सुरा भग्नमनोरथा । आश्वासिता वचोभिश्च नानानुनयको विदैः

ဗိဿနုကို မြင်သောအခါ မျှော်လင့်ချက်ပျက်စီးသွားသော နတ်အားလုံးသည် အမျိုးမျိုးသော နှစ်သိမ့်ခြင်းနှင့် ဆွဲဆောင်ခြင်းနည်းလမ်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုသော သူ၏စကားတော်တို့ဖြင့် နှစ်သိမ့်ခံရကြ၏။

Verse 13

मा त्रासं कुरुतात्रार्थ आनयिष्यामि तां सुधाम् । एवमाभाष्य भगवान्मुकुन्दोऽनाथसंश्रयः

“ဤကိစ္စအတွက် မကြောက်ကြနှင့်။ ထို သုဓာ (အမတရည်) ကို ငါ ယူဆောင်လာမည်” ဟု မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ အားကိုးရာမဲ့သူတို့၏ အားကိုးရာဖြစ်သော ဘဂဝန် မုကုန္ဒသည် ထိုသို့ မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 14

स्थापयित्वा सुरान्सर्वांस्तत्रैव मधुसूदनः । मोहनीरूपमास्थाय दैत्यनामग्रतोऽभवत्

မဓုသူဒနသည် နတ်အားလုံးကို ထိုနေရာ၌ပင် တည်စေပြီးနောက် မောဟိနီရုပ်ကို ခံယူကာ ဒာနဝ (ဒೈတျ) တို့၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 15

तावद्दैत्याः सुसंरब्धाः परस्परमथाब्रुवन् । विवादः सर्वदैत्यानाममृतार्थे तदाऽभवत्

ထိုအချိန်တွင် ဒೈတျတို့သည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားကာ အချင်းချင်း ပြောဆိုကြ၏။ ထို့နောက် အမృత (အမတရည်) အတွက် ဒೈတျအားလုံးအကြား အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 16

एवं प्रवर्तमाने तु मोहिनीरूपमाश्रिताम् । दृष्ट्वा योषां तदा दैवात्सर्वभूतमनोरमाम्

ဤသို့ အမှုအရာများ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေစဉ်၊ ကံကြမ္မာကြောင့် မောဟိနီ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူထားသော မိန်းမတစ်ဦးကို မြင်ကြရသည်။ သူမသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်လှပ၏။

Verse 17

विस्मयेन समाविष्टा बभूवुस्तृषितेक्षणाः । तां संमान्य तदा दैत्यराजो बलिरुवाच ह

အံ့ဩခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရကာ သူမကို ဆာလောင်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် တစ်ချက်မလွတ် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက် သူမကို ဂုဏ်ပြုကာ ဒိုင်တျာတို့၏ ဘုရင် ဘလီက ပြောလေ၏။

Verse 18

बलिरुवाच । सुधा त्वया विभक्तव्या सर्वेषां गतिहेतवे । शीघ्रत्वेन महाभागे कुरुष्व वचनं मम

ဘလီက ပြောသည်—“အားလုံး၏ အကျိုးနှင့် ရောက်ရာလမ်းကြောင်းအတွက် အမရတရည်ကို သင်က ခွဲဝေ ပေးရမည်။ အလွန်ကံကောင်းသော မိန်းမရေ၊ ငါ့စကားကို မြန်မြန် ဆောင်ရွက်ပါ။”

Verse 19

एवमुक्ता ह्युवाचेदं स्मयमाना बलिं प्रति । स्त्रीणां नैव च विश्वासः कर्तव्यो हि विपश्चिता

ထိုသို့ ပြောဆိုခံရသော်၊ သူမသည် ဘလီကို ပြုံးလျက် ပြန်ဆိုသည်—“ပညာရှိတို့သည် မိန်းမတို့ကို ယုံကြည်မှု မထားသင့်ပါ။”

Verse 20

अनृतं साहसं माया मूर्खत्वमति लोभता । अशौचं निर्घृणत्वं च स्त्रीणां दोषाः स्वभावजाः

“မုသာစကား၊ အကြမ်းဖက်မှုကို အလျင်အမြန်လုပ်ခြင်း၊ လှည့်ဖြားမောဟ၊ မိုက်မဲခြင်း၊ လောဘအလွန်အကျွံ၊ မသန့်ရှင်းမှုနှင့် ကရုဏာမဲ့ခြင်း—ဤတို့ကို မိန်းမတို့၏ သဘာဝမှ ပေါက်ဖွားသော အပြစ်များဟု ဆိုကြသည်။”

Verse 21

निःस्नेहत्वं च विज्ञेयं धूर्तत्वं चैव तत्त्वतः । स्वस्त्रीणां चैव विज्ञेया दोषा नास्त्यत्र संशयः

အမှန်တကယ်အားဖြင့် ချစ်ခင်မှုမရှိခြင်းနှင့် လှည့်စားတတ်ခြင်းကို သိမြင်ရမည်။ ဤအရာတို့သည် ကိုယ့်အိမ်သူအိမ်သား မိန်းမတို့တွင်ပင် ချို့ယွင်းချက်ဟု သိရမည်—သံသယမရှိ။

Verse 22

यथैव श्वापदानां च वृका हिंसापरायणाः । काका यतांडजानां च श्वापदानां च जंबुकाः । धूर्ता तथा मनुष्याणां स्त्रीज्ञेया सततं बुधैः

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့အနက် ဝံပုလွေသည် အမြဲတမ်း အကြမ်းဖက်မှုကို လိုလားသကဲ့သို့၊ ဥမှပေါက်သောသတ္တဝါတို့အနက် ကျီးကန်းကဲ့သို့၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့အနက် မြေခွေးကဲ့သို့ လှည့်စားတတ်ကြသကဲ့သို့—လူတို့အနက်လည်း ပညာရှိတို့က မိန်းမကို အမြဲလှည့်စားတတ်သူဟု သိမြင်ကြသည်။

Verse 23

मया सह भवद्भिश्च कथं सख्यं प्रवर्तते । सर्वथात्र न विज्ञेयाः के यूयं चैव क ह्यहम्

«သင်တို့အားလုံးနှင့် ငါနှင့်အကြား မိတ်သဟာယ အမှန်တကယ် ဘယ်လိုဖြစ်ပေါ်နိုင်မလဲ။ အကြောင်းမူကား ဤနေရာ၌ အရာအားလုံးအရ သင်တို့က ဘယ်သူများလဲ၊ ငါကလည်း ဘယ်သူလဲ မသိနိုင်သေး»။

Verse 24

तस्माद्भवद्भिः संचिंत्यकार्याकार्यविचक्षणैः । कर्तव्यं परया बुद्ध्या प्रयातासुरसत्तमाः

ထို့ကြောင့် အဆုရတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့ရေ၊ လုပ်သင့်သည် မလုပ်သင့်သည်ကို ခွဲခြားသိမြင်တတ်သော သင်တို့သည် ကောင်းစွာ စဉ်းစားပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံး ဉာဏ်ပညာဖြင့် လုပ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာကြလော့။

Verse 28

बलिरुवाच । अद्यामृतं च सर्वेषां विभजस्व यथातथम् । त्वया दत्तं च गृह्णीमः सत्यंसत्यं वदामि ते

ဗလိက ပြောသည်—«ယနေ့ အမရိတကို အားလုံးအတွက် သင့်တော်သလို မျှဝေပေးပါ။ သင်ပေးသမျှကို ကျွန်ုပ်တို့ လက်ခံမည်—ဤသည် အမှန်တရားပင်၊ အမှန်အကန် သင့်အား ပြောပါသည်»။

Verse 29

एवमुक्ता तदा देवी मोहिनी सर्वमंगला । उवाचाथासुरान्सर्वान्रोचयंल्लौकिकीं स्थितिम्

ဤသို့ဆိုကြားခံရသော မင်္ဂလာအပေါင်းနှင့်ပြည့်စုံသည့် မောဟိနီဒေဝီသည် ထိုအခါ အဆုရတို့အားလုံးကို မိန့်ကြား၍ လောကီသဘောအတိုင်း ကျင့်သုံးရန် ချီးမွမ်းညွှန်ပြ하였다။

Verse 30

भगवानुवाच । यूयं सर्वे कृतार्थाश्च जाता दैवेन केनचित् । अद्योपावाससंयुक्ता अमृतस्याधिवासनम्

ဘုရားသခင်မိန့်တော်မူသည်– “သင်တို့အားလုံးသည် တစ်စုံတစ်ရာသော ဒေဝတော်အလိုတော်ကြောင့် အလိုရှိရာကို အမှန်တကယ် ပြည့်စုံစေခဲ့ကြပြီ။ ယနေ့ အုပ်ဝါသ (အစာရှောင်) ဝတ္တရားနှင့် ပေါင်းစည်းနေသဖြင့် အမရတရားကဲ့သို့သော အမృతရည်ကို အဘိသေကခံယူရန် သင့်တော်လာကြပြီ။”

Verse 31

क्रियतामसुराः श्रेष्ठाः शुभेच्छा किंचिदस्ति वः । श्वेभूते पारणं कुर्याद्व्रतार्चनरतिश्च वः

“အဆုရတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့ရေ—သင်တို့တွင် မင်္ဂလာကောင်းသော ဆန္ဒတစ်စုံတစ်ရာရှိလျှင် ထိုအတိုင်း ဆောင်ရွက်ကြလော့။ မနက်ဖြန်ရောက်သော် အစာရှောင်ခြင်းကို ပါရဏ (pāraṇa) ဖြင့် မှန်ကန်စွာ အဆုံးသတ်၍ ဝတ္တရားနှင့်အတူရှိသော ပူဇော်ခြင်း၌ သင်တို့၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ထားကြလော့။”

Verse 32

न्यायोपार्जितवित्तेन दशमांशेन धीमता । कर्तव्यो विनियोगश्च ईशप्रीत्यर्थहेतवे

တရားမျှတသော နည်းလမ်းဖြင့် ရရှိသော ငွေကြေးဖြင့် ပညာရှိသည် ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ခွဲထုတ်၍ သင့်လျော်စွာ သုံးစွဲလှူဒါန်းရမည်။ ထိုသည်မှာ အီရှဝရ (သခင်) ကို ပျော်ရွှင်စေခြင်းအတွက် အကြောင်းရင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 33

तथेति मत्वा ते सर्वे यथोक्तं देवमायया । चक्रुस्तथैव दैतेया मोहिता नातिकोविदाः

“အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေ” ဟု တွေးကာ ဒေဝမாயာ၏ အာဏာကြောင့် မောဟဖြစ်၍ မထက်မြက်သေးသော ဒိုင်တျယတို့အားလုံးသည် ညွှန်ကြားသမျှအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်ကြ하였다။

Verse 34

मयासुरेण च तदा भवनानि कृतानि वै । मनोज्ञानि महार्हाणि सुप्रभाणि महांति च

ထိုအခါ အသူရ မာယာက အလွန်တင့်တယ်သော မဟာမဏ္ဍပ်အိမ်တော်များကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ စိတ်ကိုပျော်ရွှင်စေ၍ အလွန်တန်ဖိုးကြီး၊ တောက်ပလင်းလက်ကာ ကျယ်ဝန်းလှ၏။

Verse 35

तेषुपविष्टास्ते सर्वे सुस्नाताः समलंकृताः । स्थापयित्वा सुसंरब्धाः पूर्णं कलशमग्रतः

ထိုနေရာ၌ သူတို့အားလုံး ထိုင်နေကြပြီး ရေချိုးသန့်စင်ကာ အလှဆင်အင်္ဂါရပ်များဖြင့် တင့်တယ်လှသည်။ ထို့နောက် စိတ်အားထက်သန်စွာ ရေပြည့် ကလသ (kalaśa) ကို မိမိတို့ရှေ့တွင် တင်ထားကြ၏။

Verse 36

रात्रौ जागरणं सर्वैः कृतं परमया मुदा । अथोषसि प्रवृत्ते च प्रातःस्नानयुता भवन्

ညအခါတွင် သူတို့အားလုံး အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ (နိုးကြားစောင့်ကြည့်ခြင်း) ကို ပြုကြ၏။ ထို့နောက် မိုးလင်းအာရုဏ်တက်လာသော် နံနက်ရေချိုးကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 37

असुरा बलिमुख्याश्च पंक्तिभूता यताक्रमम् । सर्वमावश्यकं कृत्वा तदा पानरता भवन्

အသူရတို့သည် ဘလိကို ခေါင်းဆောင်ထား၍ အစဉ်အလာအတိုင်း တန်းစီထိုင်ကြ၏။ လိုအပ်သော အခမ်းအနားများအားလုံးကို ပြီးစီးစေပြီးနောက် သောက်သုံးခြင်း၌ စိတ်နှစ်မြုပ်ကြ၏။

Verse 38

बलिश्च वृषपर्वा च नमुचिः शंख एव च । सुदंष्ट्रश्चैव संह्लादी कालनेमिर्विभीषणः

ထိုနေရာ၌ ဘလိနှင့် ဝೃષပರ್ವန်၊ နမုချိနှင့် သင်္ခ၊ ထို့ပြင် စုဒံෂ္ဍရ၊ စံဟ္လာဒ၊ ကာလနေမိနှင့် ဝိဘီෂဏ တို့လည်း အားလုံး ရှိနေကြ၏။

Verse 39

वातापिरिल्वलः कुम्भो निकुम्भः प्रच्छदस्तथा । तथा सुन्दोपसुन्दौ च निशुम्भः शुम्भ एव च

ဝါတာပိနှင့် အိလ္ဝလ၊ ကုမ္ဘနှင့် နိကုမ္ဘ၊ ထို့ပြင် ပရစ္ဆဒလည်းရှိ၏။ ထို့အတူ စုန္ဒနှင့် ဥပစုန္ဒ၊ နိရှုမ္ဘနှင့် ရှုမ္ဘတို့လည်း—အတူတကွ ရောက်ရှိကြ၏။

Verse 40

महिषो महिषाक्षश्च बिडालाक्षः प्रतापवान् । चिक्षुराख्यो महाबाहुर्जृभणोऽथ वृषासुरः

မဟိෂနှင့် မဟိषာက္ṣ၊ အင်အားကြီးသော ဘိဍာလာက္ṣ။ နာမည်အားဖြင့် စိက္ṣုရဟူသော လက်မောင်းကြီးသူ၊ ထို့ပြင် ဂျృဘဏနှင့် ဝೃṣာသုရ—အားလုံးလည်း ရောက်ရှိကြ၏။

Verse 41

विबाहुर्बाहुको घोरस्तथा वै घोरदर्शनः । एते चान्ये च बहवो दैत्यदानवराक्षसाः । यथाक्रमं चोपविष्टा राहुः केतुस्तथैव च

ဝိဗာဟု၊ ဘာဟုက၊ ဂိုးရ၊ ထို့ပြင် ဂိုးရဒർശန။ ဤသူတို့နှင့် အခြားများစွာသော ဒೈတျ၊ ဒာနဝ၊ ရာက္ခသတို့သည် အစဉ်အတိုင်း ထိုင်ရာယူကြပြီး၊ ရာဟုနှင့် ကေတုတို့လည်း ပါဝင်ကြ၏။

Verse 42

तेषां तु कोटिसंख्यानां दैत्यानां पंक्तिरास्थिता

ထို ဒೈတျတို့သည် ကုဋိပေါင်းများစွာ အရေအတွက်ရှိသဖြင့်၊ သူတို့၏ တန်းစီမှုများကို စီစဉ်ကာ နေရာချထားကြ၏။

Verse 43

ततस्तया तदा देव्या अमृतार्थं हि वै द्विजाः । यज्जातं तच्छृणौध्वं हि तया देव्या कृतं महत्

ထို့နောက် ထိုအခါ ဒေဝီသည် အမృతကို ရယူရန်အတွက်—အို ဒွိဇတို့—အလွန်ကြီးမြတ်သော ကိစ္စတစ်ရပ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့၏။ ထိုဒေဝီ၏ လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသမျှကို ယခု နားထောင်ကြလော့။

Verse 44

सर्वे विज्ञापिताः सद्यो गृहीतकलशा तदा । शोभया परया युक्ता साक्षात्सा विष्णुमोहिनी

အားလုံးကို ချက်ချင်း အသိပေးပြီးနောက်၊ သူမသည် ကလသ (ရေခွက်) ကို ကိုင်ယူ하였다။ အမြင့်မြတ်ဆုံး အလှတရားဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်၊ သူမသည် ဗိဿဏု၏ မောဟိနီ—စိတ်ကို မောဟစေသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဟူ၍ ထင်ရှားပေါ်လွင်하였다။

Verse 45

करस्थेन तदा देवी कलशेन विराजिता । शुशुभे परया कांत्या जगन्मंगलमंगला

ထို့နောက် လက်ထဲတွင် ကလသကို ကိုင်ထားသော ဒေဝီသည် တောက်ပလင်းလက်하였다။ အမြင့်မြတ်ဆုံး တောက်ပမှုဖြင့် ရောင်ပြန်ထွက်လျက်၊ ကမ္ဘာအတွက် မင်္ဂလာတို့၏ မင်္ဂလာဖြစ်သူမ ဖြစ်하였다။

Verse 46

परिवेषधराः सर्वे सुरास्ते ह्यसुरांतिकम् । आगतास्तत्क्षणादेव यत्र ते ह्यसुरोत्तमाः

ထိုဒေဝတားအားလုံးသည် အစားအသောက်နှင့် သောက်စရာ ဝေငှပေးသော အမှုထမ်းပုံစံကို ဆောင်ယူကာ၊ အဆုရတို့အနီး—အဆုရအထူးကောင်းများ စုဝေးနေရာသို့ ချက်ချင်း ရောက်လာ하였다။

Verse 47

तान्दृष्ट्वा मोहिनी सद्य उवाच प्रमदोत्तमा

သူတို့ကို မြင်သည်နှင့် မောဟိနီ—မောဟစေသော မိန်းမတို့အနက် အထွတ်အထိပ်—သည် ချက်ချင်း ပြော하였다။

Verse 48

मोहिन्युवाच । एते ह्यतिथयो ज्ञेया धर्म्मसर्वस्वसाधनाः । एभ्यो देयं यताशक्त्या यदि सत्यं वचो मम । प्रमाणं भवतां चाद्य कुरुध्वं मा विलंबथ

မောဟိနီက မိန့်ကြားသည်– «ဤသူတို့ကို ဧည့်သည်ဟု သိမှတ်ရမည်၊ သူတို့ကို ပြုစုဝတ်ပြုခြင်းသည် ဓမ္မ၏ အနှစ်သာရနှင့် ပြည့်စုံမှုတည်း။ ငါ၏စကားမှန်လျှင် သင်တို့၏စွမ်းအားအတိုင်း ပေးကမ်းကြလော့။ ယနေ့မှစ၍ သင်တို့အတွက် အတည်ပြုစည်းကမ်းအဖြစ် ချမှတ်ကြလော့၊ မနှောင့်နှေးကြနှင့်»။

Verse 49

परेषामुपकारं च ये कुर्वंति स्वशक्तितः । धन्यास्ते चैव विज्ञेयाः पवित्राः लोकपालकाः

မိမိ၏စွမ်းအားအတိုင်း အခြားသူတို့ကို ကူညီအကျိုးပြုသူတို့သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းမြတ်သူများ၊ သန့်ရှင်းစေသူများ၊ လောကကို ကာကွယ်သူများဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 50

केवलात्मोदरार्थाय उद्योगं ये प्रकुर्वते । ते क्लेशभागिनो ज्ञेया नात्र कार्या विचारणा

သို့သော် မိမိ၏ဝမ်းစာအတွက်သာ ကြိုးပမ်းလုပ်ကိုင်သူတို့သည် ဒုက္ခကို ခံစားရမည့်သူများဟု သိမှတ်ရမည်။ ဤအကြောင်း၌ ထပ်မံစဉ်းစားရန် မလို။

Verse 51

तस्माद्विभजनं कार्यं मयैतस्य शुभव्रताः । देवेभ्यश्च प्रयच्छध्वं यद्धि चात्मप्रियाप्रियम्

ထို့ကြောင့် အကျင့်သီလမြတ်သောသူတို့၊ ဤခွဲဝေခြင်းကို ငါက ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့ပြင် မိမိနှစ်သက်သည်ဖြစ်စေ မနှစ်သက်သည်ဖြစ်စေ ဒေဝတားတို့ထံလည်း အပိုင်းအခွဲကို ပူဇော်ပေးကြလော့။

Verse 52

इत्युक्ते वचने देव्या तथा चक्रुरतं द्रिताः । आह्वयामासुरसुराः सर्वान्देवान्सवासवान्

ဒေဝီက ဤသို့ မိန့်တော်မူသော် ထိုသူတို့သည် မပျက်မကွက် အတိုင်းလိုက် ဆောင်ရွက်ကြ၏။ ထို့နောက် အဆုရတို့သည် ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) နှင့်တကွ ဒေဝတို့အားလုံးကို ခေါ်ယူစုဝေးစေကြ၏။

Verse 53

उपविष्टाश्च ते सर्वे अमृतार्थं च भो द्विजाः । तेषूपविश्यमानेषु ह्युवाच परमं वचः । मोहिनी सर्वधर्म्मज्ञा असुराणां स्मयन्निव

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ သူတို့အားလုံးသည် အမရတရည် (အမృత) ကို လိုလား၍ ထိုင်ကြ၏။ ထိုင်ရာယူနေစဉ်တွင် စည်းကမ်းဓမ္မအားလုံးကို သိမြင်သော မောဟိနီသည် အဆုရတို့ကို ပြုံးသကဲ့သို့ အမြင့်မြတ်သော စကားတော်ကို မိန့်ကြား၏။

Verse 54

मोहिन्युवाच । आदौ ह्यभ्यागताः पूज्या इति वै वैदिकी श्रुतिः

မောဟိနီက ဆိုသည်– «ဝေဒသုတ္တန်တော်၌ ဧည့်သည်လာရောက်လျှင် အရင်ဆုံးပူဇော်ဂုဏ်ပြုရမည်ဟု ကြေညာထားသည်»။

Verse 55

तस्माद्यूयं वेदपराः सर्वे देवपरायणाः । ब्रुवंतु त्वरितेनैव आदौ केषां ददाम्यहम् । अमृतं हि महाभागा बलिमुख्या वदंतु भोः

«ထို့ကြောင့် သင်တို့အားလုံး ဝေဒကိုအလေးထား၍ ဒေဝတားတို့၌ အားထားသူများဖြစ်သဖြင့် မြန်မြန်ပြောကြပါ– အမృతရည်ကို အရင်ဆုံး ဘယ်သူ့အား ပေးရမည်နည်း။ ကံကောင်းသူတို့ရေ၊ ဘလိကို ဦးဆောင်သူများက ကြေညာပါစေ»။

Verse 56

बलिनोक्ता तदा देवी यत्ते मनसि रोचते । स्वामिनी त्वं न संदेहो ह्यस्माकं सुंदरानने

ထိုအခါ ဘလိက ဒေဝီအား ဆိုသည်– «သင်၏စိတ်နှလုံးနှစ်သက်ရာကို ပြုပါ။ သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အရှင်မဖြစ်သည်မှာ သံသယမရှိပါ၊ မျက်နှာလှသူရေ»။

Verse 57

एवं संमानिता तेन बलिना भावितात्मना । परिवेषणकार्यार्थं कलशं गृह्य सत्वरा

ထို့သို့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော ဘလိက ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်သဖြင့် သူမသည် ဝေငှပူဇော်ရန်အတွက် ကလသ (အိုး) ကို မြန်မြန်ယူကာ လှုပ်ရှား하였다။

Verse 58

तस्मान्नरेन्द्रकरभोरुलसद्दृकूला श्रोणीतटालसगतिर्मविह्वलांगी । सा कूजती कनकनूपुरसिंजितेन कुंभस्तनी कलशपाणिरथाविवेश

ထိုအခါ မူးယစ်မောမနေသော ကိုယ်အင်္ဂါများရှိသည့် မောဟင်ီ—မျက်စိအနားထောင့်များ တောက်ပ၍ တင်ပါးလှုပ်ရှားသည့် လှပသောလျှောက်လှမ်းမှုနှင့်အတူ—ဝင်ရောက်လာသည်။ ရွှေခြေကောက်ကွင်းများ၏ သံစဉ်မြည်သံက ကူညီတီးတိုးကာ၊ ရင်သားပြည့်ဝ၍ လက်တွင် ကလသ (အိုး) ကို ကိုင်ထားလေသည်။

Verse 59

तदा तु देवी परिवेषयंती सा मोहिनी देवगणाय साक्षात् । ववर्ष देवेषु सुधारसं पुनः पुनः सुधाहाररसामृतं यथा

ထိုအခါ မောဟိနီ ဒေဝီသည် ဒေဝတားအစုအဖွဲ့ကို တိုက်ရိုက်ပြုစုကာ အမృతရည်၏ အနှစ်သာရကို ဒေဝတားတို့အပေါ် ထပ်ခါထပ်ခါ လောင်းချခဲ့သည်—အမတအာဟာရ၏ အမృతရသာကဲ့သို့။

Verse 60

पुनश्च ते देवगणाः सुधारसं दत्तं तया परया विश्वमूर्त्या । बलिमुख्याः सह लोकपाला गंधर्वयक्षाप्सरसां गणाश्च

ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ဒေဝတားအစုအဖွဲ့သည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော အမြင့်မြတ်ဆုံးသူမက ပေးအပ်သည့် အမృతရည်၏ အနှစ်သာရကို လက်ခံရရှိကြသည်။ ဘာလီနှင့် သူ၏ခေါင်းဆောင်များ၊ လောကပာလများနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ယက္ခ၊ အပ္စရာတို့၏ အဖွဲ့များလည်း ကြည့်ရှုနေကြသည်။

Verse 61

सर्वे दैत्या आसनस्था पुनश्च ते देवगणाः सुधारसं दत्तं पीडिताश्च । तूष्णींभूता बलिमुख्या द्विजेंद्रा मनस्विनो ध्यानपरा बभूवुः

ဒိုင်တျာအားလုံးသည် ထိုင်ရာနေရာ၌ပင် ရှိနေကြပြီး၊ ထပ်မံ၍ ဒေဝတားအစုအဖွဲ့အား အမృతရည်၏ အနှစ်သာရ ပေးအပ်ခံရသဖြင့် ဒိုင်တျာတို့ စိတ်ပင်ပန်းနာကျင်ကြသည်။ ဘာလီကို ဦးဆောင်သော ခေါင်းဆောင်များသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး၊ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်၊ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူတို့သည် အတွေးအခေါ်သမาธိ၌ နစ်မြုပ်သွားကြသည်။

Verse 62

ततस्तथाविधान्दृष्ट्वा दैत्यांस्तान्मोहमाश्रितान् । तदा राहुश्च केतुश्च द्वावेतौ दैत्यपुंगवौ

ထို့နောက် ထိုဒိုင်တျာတို့သည် ထိုသို့သော မောဟအတွင်း ကျရောက်နေသည်ကို မြင်သော် ရာဟုနှင့် ကေတုဟူသော ဒိုင်တျာအထက်မြတ်နှစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။

Verse 63

देवानां रूपमास्थाय अमृतार्थं त्वरान्वितौ । उपविष्टौ तदा पङ्क्त्यां देवानाममृतार्थिनौ

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဒေဝတားတို့၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်ယူကာ အမတဖြစ်စေသော အမృతအတွက် အလျင်အမြန်ဖြင့်၊ အမృతကို လိုလားသူနှစ်ဦးအဖြစ် ဒေဝတားတို့၏ အတန်းတန်းအတွင်း ထိုင်နေကြသည်။

Verse 64

यदामृतं पातुकामो राहुः परमदुर्जयः । चन्द्रार्काभ्यां प्रकथितो विष्णोरमिततेजसः

အနိုင်ယူရန် အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သော ရာဟုသည် အမြိုက်ဆေးကို သောက်လိုသောအခါ လနှင့်နေတို့က အတိုင်းမသိ တန်ခိုးကြီးမားသော ဗိဿနိုးထံ လျှောက်တင်ကြလေသည်။

Verse 65

तदा तस्य शिरश्छिन्नं राहोर्दुर्विग्रहस्य च । शिवरो गगनमापेदे कबंधं च महीतले । भ्रममाणं तदा ह्यद्रींश्चूर्णयामास वै तदा

ထိုအခါ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော ရာဟု၏ ဦးခေါင်းသည် ပြတ်သွားလေ၏။ ဦးခေါင်းသည် ကောင်းကင်သို့ တက်သွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာ၏။ ထိုကိုယ်ခန္ဓာသည် လှည့်ပတ်လျက် တောင်များကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ချေပစ်လေသည်။

Verse 66

साद्रिश्च सर्वभूलोकश्चूर्णितश्च तदाऽभवत् । तया तेन च देहेन चूर्णितं सचराचरम्

ထိုအခါ တောင်များနှင့်တကွ မြေကမ္ဘာတစ်ခုလုံးသည် အမှုန့်ဖြစ်သွားလေ၏။ ထိုကိုယ်ခန္ဓာဖြင့်ပင် ရွေ့လျားသော အရာများနှင့် မရွေ့လျားသော အရာများအားလုံးသည် ကြိတ်ချေခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

Verse 67

दृष्ट्वा तदा महादेवस्तस्योपरि तु संस्थितः । निवासः सर्वदेवानां तस्याः पादतलेऽभवत्

ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မြင်သောအခါ မဟာဒေဝဘုရားရှင်သည် ၎င်းအပေါ်တွင် ရပ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ ခြေတော်အောက်တွင် နတ်ဘုရားအပေါင်းတို့အတွက် နေစရာဘုံဗိမာန် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

Verse 68

पीडनं तत्समीपेथ निवास इति नाम वै

ထိုကြိတ်ချေရာနေရာအနီးရှိ အရပ်ဒေသကို "နိဝါသ" ဟူသော အမည်ဖြင့် အမှန်ပင် ခေါ်တွင်လေသည်။

Verse 69

महतामालयं यस्माद्यस्यास्तच्चरणांबुजम् । महालयेति विख्याता जगत्त्रयविमोहिनी

သူမ၏ ကြာပန်းတော်ခြေတော်သည် မဟာသူတော်ကောင်းတို့၏ အာလယဖြစ်သောကြောင့်၊ သူမကို «မဟာလယာ» ဟုကျော်ကြားစေသည်—လောကသုံးပါးကို မောဟစေသော အရှင်မ။

Verse 70

केतुश्च धूमरूपोऽसावाकाशे विलयं गतः । सुधां समर्प्य चंद्राय तिरोधानगतोऽभवत्

ထို့နောက် ကေတုသည် မီးခိုးသဏ္ဌာန်ယူကာ အာကာသထဲသို့ ပျော်ဝင်သွား၏။ အမృతကို လသို့ ဆက်ကပ်ပေးပြီးနောက် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

Verse 71

वासुदेवो जगद्योनिर्जगतां कारणं परम् । विष्णोः प्रसादात्तज्जातं सुराणां कार्यसिद्धिदम्

ဝါစုဒေဝသည် လောက၏ မိခင်အုံ၊ စကြဝဠာဖန်ဆင်းမှု၏ အမြင့်ဆုံးအကြောင်းရင်းဖြစ်၏။ ဗိဿဏု၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဤအရာ ဖြစ်ပေါ်လာ၍ ဒေဝတို့၏ တာဝန်ကိစ္စ ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 72

असुराणां विनाशाय जातं दैवविपर्ययात् । विना दैवेन जानीध्वमुद्यमो हि निरर्थकः

ကံကြမ္မာ၏ လှည့်ပြောင်းမှုကြောင့် အဆုရတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ဤအရာ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ကံတော် (ဘုရားအမိန့်) မရှိလျှင် လူ၏ ကြိုးပမ်းမှုသည် အမှန်တကယ် အကျိုးမဲ့ဟု သိကြလော့။

Verse 73

यौगपद्येन तैः सर्वैः क्षीराब्धेर्मंथनं कृतम् । सिद्धिर्जाता हि देवानामसिद्धिरसुरान्प्रति

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ညီညွတ်စွာ နို့ပင်လယ်ကို မွှေကြ၏။ ဒေဝတို့အတွက် အောင်မြင်မှု ပေါ်ပေါက်လာပြီး အဆုရတို့အတွက်မူ ရှုံးနိမ့်ခြင်းသာ ဖြစ်လာ၏။

Verse 74

ततश्च ते देववरान्प्रकोपिता दैत्याश्च मायाप्रवि मोहिताः पुनः । अनेकशस्त्रास्त्रयुतास्तदाऽभवन्विष्णौ गते गर्जमानास्तदानीम्

ထို့နောက် ဒေဝတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့ကို မုန်းတီးဒေါသထွက်ကာ မာယာကြောင့် စိတ်မောဟိုက်ပြန်လည်မိုက်မဲသွားသော ဒိုင်တျာတို့သည် လက်နက်နှင့် အာஸ္တရများ များစွာကို ကိုင်ဆောင်လာကြ၏။ ဗိෂ္ဏု ထွက်ခွာသွားသောအခါ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် ဟိန်းဟောက်အော်မြည်ကြ၏။