Adhyaya 6

Verse 1

ऋषय ऊचुः । लिंगे प्रतिष्ठा च कथं शिवं हित्वा प्रवर्तिता । तत्कथ्यतां महाभाग परं शुश्रुषतां हि नः

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်—လင်္ဂ၌ ပရတိဋ္ဌာ (တင်မြှောက်ပူဇော်ခြင်း) ဟူသော အကျင့်သည် ရှီဝကို တိုက်ရိုက်ရုပ်ဖြင့် ထားလျက် မည်သို့ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။ အလွန်ကံကောင်းမြတ်သူရေ၊ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားပါ—ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြည့်အစုံ နားထောင်လိုလှပါသည်။

Verse 2

लोमश उवाच । यदा दारुवने शंभुर्भिक्षार्थं प्राचरत्प्रभुः

လောမရှာက ဆိုသည်—ဒါရုဝန၌ အရှင် သမ္ဘူ မဟာပရဘုသည် ဆွမ်းခံရန် လှည့်လည်သွားလာသောအခါ—

Verse 3

दिगंबरो मुक्तजटाकलापो वेदांतवेद्यो भुवनैकभर्ता । स ईश्वरो ब्रह्मकलापधारो योगीश्वराणां परमः परश्च

ကောင်းကင်ကဲ့သို့ အဝတ်မဝတ်၊ ဆံပင်ကြမ်းတုပ်များ ဖြန့်လွှတ်ထား၏; ဝေဒန္တအားဖြင့် သိမြင်ရသော၊ လောကအပေါင်းကို တစ်ပါးတည်း ထိန်းသိမ်းသူ—ထိုဣශ්ဝရသည် သာသနာဗေဒပညာ အစုအဝေးကို ထမ်းဆောင်သူ၊ ယောဂီရှင်တို့၏ အရှင်များထဲ၌ အမြင့်ဆုံး၊ ထို့ထက်ပင် အလွန်မြင့်တော်မူ၏။

Verse 4

अणोरणीयान्महतो मही यान्महानुभावो भुवनाधिपो महान् । स ईश्वरो भिक्षुरूपी महात्मा भिक्षाटनं दारुवने चकार

အဏုထက်ပင် အဏုသေး၊ မဟာထက်ပင် မဟာကြီး; အာနုဘော်ကြီးမား၍ လောကအပေါင်း၏ မဟာအရှင်—ထိုဣශ්ဝရ မဟာတမန်သည် ဘိက္ခုရုပ်ကို ခံယူကာ ဒာရုတော၌ ဘိက္ခာလှည့်လည်ခြင်းကို ပြုတော်မူ၏။

Verse 5

मध्याह्न ऋषयो विप्रास्तीर्थं जग्मुः स्वकाश्रमात् । तदानीमेव सर्वास्ता ऋषीभार्याः समागताः

နေ့လယ်ခင်းတွင် ရှင်ရသေ့ဗြာဟ္မဏများသည် မိမိတို့၏ အာရှရမ်များမှ ထွက်၍ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ (ရေချိုးသန့်စင်ရာ) သို့ သွားကြ၏; ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ရသေ့တို့၏ ဇနီးများ အားလုံးလည်း ထိုနေရာ၌ စုဝေးလာကြ၏။

Verse 6

विलोकयंत्यः शंभुं तमाचख्युश्च परस्परम् । कोऽसौ भिक्षुकरूपोयमागतोऽपूर्वदर्शनः

သူတို့သည် ထိုရှံဘုကို ကြည့်ရှုကာ အချင်းချင်း ပြောကြသည်—“ဤနေရာသို့ ရောက်လာသော ဘိက္ခုရုပ်ရှိသူသည် မည်သူနည်း၊ မမြင်ဖူးသေးသော အံ့သြဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ပါလား?”

Verse 7

अस्मै भिक्षां प्रयच्छामो वयं च सखिभिः सह । तथेति गत्वा सर्वास्ता गृहेभ्य आनयन्मुदा

“ငါတို့သည် မိတ်ဆွေမများနှင့်အတူ သူ့အား ဘိက္ခာပေးကြစို့” ဟုဆိုကြ၏။ “ကောင်းပြီ” ဟုဆိုကာ အမျိုးသမီးတို့အားလုံး မိမိတို့အိမ်သို့ သွားပြီး ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် လှူဒါန်းရန် ဘိက္ခာအလှူကို ယူဆောင်လာကြ၏။

Verse 8

भिक्षान्नं विविधं श्लक्ष्णं सोपचारं च शक्तितः । प्रदत्तं भिक्षितं तेन देवदेवेन शूलिना

သူတို့သည် မိမိတို့၏စွမ်းအားအတိုင်း အလှူအဖြစ် အမျိုးမျိုးသော နူးညံ့သန့်ရှင်းသော အစာများကို လေးစားကာရိုသေမှုနှင့်အတူ ဆက်ကပ်ကြ၏။ ထိုအလှူအစာကို သုံးမြှားတံကိုင်သော ဒေဝဒေဝ မဟာဒေဝက လက်ခံ၍ သုံးဆောင်တော်မူ၏။

Verse 9

काचित्प्रियतमं शंभुं बभाषे विस्मयान्विता । कोसि त्वं भिक्षुको भूत्वा आगतोत्र महामते

ထို့နောက် အံ့ဩသွားသော မိန်းမတစ်ဦးက မိမိချစ်မြတ်နိုးသော သမ္ဘူအား ပြောလေ၏— “အို မဟာစိတ်ရှိသူ၊ သင်သည် ဘယ်သူနည်း၊ ဘိက္ခုကဲ့သို့ အလှည့်အပြောင်းဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသနည်း?”

Verse 10

ऋषीणामाश्रमं शुद्धं किमर्थं नो निषीदसि । तयोक्तोऽपि तदा शंभुर्बभाषे प्रहसन्निव

“ဤနေရာသည် ရှင်ရသီတို့၏ သန့်ရှင်းသော အာရှရမ်ဖြစ်သည်—အဘယ်ကြောင့် မထိုင်နားမလဲ?” ဟု သူမပြောသော်လည်း သမ္ဘူသည် ထိုအခါ ရယ်ပြုံးသကဲ့သို့ ပြန်လည်မိန့်ကြား၏။

Verse 11

ईश्वरोहं सुकेशांते पावनं प्राप्तवानिमम् । ईश्वरस्य वचः श्रुत्वा ऋषिभार्या उवाच तम्

သူက မိန့်တော်မူသည်— “အို ဆံပင်လှသူမ၊ ငါသည် ဣရှ္ဝရ ဖြစ်၏; ဤသန့်စင်ပေးသော အရပ်သို့ ငါရောက်လာပြီ।” ဣရှ္ဝရ၏ စကားကို ကြားသော် ရသီ၏ ဇနီးသည် သူ့အား ပြောလေ၏။

Verse 12

ईश्वरोऽसि महाभाग कैलासपतिरेव च । एकाकिनः कथं देव भिक्षार्थमटनं तव

သူမက မိန့်လေ၏— “သင်သည် အမှန်တကယ် ဣရှ္ဝရ ဖြစ်ပါ၏၊ အို ကံကောင်းမြတ်သူ၊ ကైలားသ၏ အရှင်လည်း ဖြစ်ပါ၏။ သို့ရာတွင် အို ဒေဝ၊ အဘယ်ကြောင့် သင်သည် အလှူအတွက် တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်နေသနည်း?”

Verse 13

एवमुक्तस्तया शंभुः पुनस्तामब्रवीद्वचः । दाक्षायण्या विरहितो विचरामि दिगंबरः

ဤသို့ သူမပြောကြားသဖြင့် သမ္ဘု (Śambhu) သည် ထပ်မံ၍ မိန့်တော်မူသည်— «ဒက္ရှာယဏီ (Dākṣāyaṇī) နှင့် ကွာခွာနေရသဖြင့် ငါသည် မိုးဝတ်သမား ဒိဂမ္ဗရ အစေတသကဲ့သို့ လှည့်လည်နေ၏»။

Verse 14

भिक्षाटनार्थं सुश्रोणि संकल्परहितः सदा । तया सत्या विना किंचित्स्त्रीमात्रं मम भामिनि । न रोचते विशालाक्षि सत्यं प्रतिवदामि ते

«အလှူခံလှည့်လည်ရန်အတွက်ပင်၊ အလှတင်ပါးရှင်၊ ငါသည် အမြဲတမ်း လောကီဆန္ဒကင်းစင်နေ၏။ သတီ (Satī) မရှိလျှင်၊ အချစ်ပြင်းသော မိန်းမရေ၊ မိန်းမသာမန်တစ်ဦးမျှ ငါ့အတွက် မနှစ်သက်။ မျက်လုံးကျယ်ရှင်၊ ဤသည်ကို သင့်အား အမှန်တရားအဖြစ် ပြော၏»။

Verse 15

तस्योक्तं वचनं श्रुत्वा उवाच कमलेक्षणा । स्त्रियो हि सुखसंस्पर्शाः पुरुषस्य न संशयः

သူ၏စကားကို ကြားသော် ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသော မိန်းမက ပြန်လည်ဆိုသည်— «မိန်းမတို့၏ ထိတွေ့မှုသည် ယောက်ျားအတွက် သာယာချမ်းမြေ့သည်၊ သံသယမရှိ»။

Verse 16

तास्स्त्रियो वर्जिताः शंभो त्वादृशेन विपश्चिता

«ထို့ကြောင့်၊ သမ္ဘု (Śambhu) ရေ၊ သင်ကဲ့သို့ ဉာဏ်ပညာရှိသော ယောက်ျားသည် မိန်းမတို့ကို ရှောင်ကြဉ်သင့်၏»။

Verse 17

इति च प्रमदाः सर्वा मिलिता यत्र शंकरः । भिक्षापात्रं च तच्छंभोः पूरितं च महागुणैः

ဤသို့ဖြစ်၍ သီလသမာဓိရှိသော မိန်းမများအားလုံးသည် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ရှိရာသို့ စုဝေးလာကြပြီး၊ သမ္ဘု၏ ဘိက္ခာပാത്രသည် အလွန်ကောင်းမြတ်သော အလှူပစ္စည်းများနှင့် ကုသိုလ်ဂုဏ်တို့ဖြင့် ပြည့်လျှံသွား၏။

Verse 18

अन्नैश्चतुर्विधैः षड्भी रसैश्च परिपूरितम् । यदा संभुर्गंतुकामः कैलासं पर्वतं प्रति । तदा सर्वा विप्रपत्न्यो ह्यन्गच्छन्मुदान्विताः

အစားအစာလေးမျိုးနှင့် အရသာခြောက်ပါးတို့ဖြင့် ပြည့်စုံလျက်ရှိ၏။ သမ္ဘူ (ရှီဝ) သည် ကိုင်လာသ पर्वတသို့ ထွက်ခွာလိုသောအခါ၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ ဇနီးများအားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်စိတ်ဖြင့် လိုက်ပါသွားကြ၏။

Verse 19

गृहकार्यं परित्यज्य चेरुस्तद्गतमानसाः । गतासु तासु सर्वासु पत्नीषु ऋषिसत्तमाः

အိမ်မှုကိစ္စတို့ကို စွန့်လွှတ်၍၊ သူ့အပေါ်သို့ စိတ်တည်ကာ ဆက်လက်သွားကြ၏။ ထိုဇနီးများအားလုံး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ အထူးမြတ်သော ရှိသီတို့သည် (ပြန်လာ၍) သူတို့မရှိတော့သည်ကို တွေ့ကြ၏။

Verse 20

यावदाश्रममभ्येत्य तावच्छून्यं व्यलोकयन् । परस्परमथोचुस्ते पत्न्यः सर्वाः कुतो गताः

အာရှရမ်သို့ ပြန်ရောက်သော်၊ အလွတ်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ကြ၏။ ထို့နောက် အချင်းချင်း ပြောကြသည်မှာ—“ကျွန်ုပ်တို့၏ ဇနီးများအားလုံး ဘယ်သို့ သွားကြသနည်း” ဟူ၍။

Verse 21

न विदामोऽथ वै सर्वाः केन नष्टेन चाहृताः । एवं विमृश्यमानास्ते विचिन्वंतस्ततस्ततः

သူတို့က “ကျွန်ုပ်တို့ လုံးဝ မသိပါ—ဘယ်သူက ခေါ်ယူသွား၍ ပျောက်ကွယ်စေသနည်း” ဟု ပြောကြ၏။ ထို့သို့ စဉ်းစားကာ၊ ဟိုဒီ နေရာနေရာ ရှာဖွေကြ၏။

Verse 22

समपश्यंस्ततः सर्वे शिवस्यानुगताश्च ताः । शिवं दृष्ट्वा तु संप्राप्ता ऋषयस्ते रुषान्विताः

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် ထိုမိန်းမများ ရှီဝ၏ နောက်လိုက်နေသည်ကို မြင်ကြ၏။ ရှီဝကို မြင်လျှင်၊ ထိုရှိသီတို့သည် ဒေါသပြည့်ဝကာ နီးကပ်လာကြ၏။

Verse 23

शिवस्याथाग्रतो भूत्वा ऊचुः सर्वे त्वरान्विताः । किं कृतं हि त्वया शंभो विरक्तेन महात्मना । परदारापहर्त्तासि त्वमृषीणां न संशयः

ရှီဝ၏ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အားလုံးက အလျင်အမြန် ပြောကြသည်— «အို သမ္ဘူ၊ မဟာအတ္တမန်၊ ကိလေသာကင်းသောသူ၊ သင်ဘာကို လုပ်ခဲ့သနည်း။ သင်သည် အခြားသူတို့၏ မယားကို လုယူသူ၊ ဥရှီတို့၏ မယားကိုပါ—သံသယမရှိ!»

Verse 24

एवं क्षिप्तः शिवो मौनी गच्छमानोऽपि पर्वतम् । तदा स ऋषिभिः प्राप्तो महादेवोऽव्ययस्तथा । यस्मात्कलत्रहर्ता त्वं तस्मात्षंढो भव त्वरम्

ဤသို့ ပြစ်တင်ခံရသော်လည်း တိတ်ဆိတ်သော ရှီဝသည် တောင်သို့ ဆက်လက်သွားနေ၏။ ထိုအခါ မပျက်မယွင်း မဟာဒေဝကို ဥရှီတို့က ရောက်လာ၍ ပြောကြသည်— «သင်သည် မယားလုယူသူ ဖြစ်သောကြောင့် ချက်ချင်း အင်အားမရှိသူ ဖြစ်စေ!»

Verse 25

एवं शप्तः स मुनिभिर्लिंगं तस्यापतद्भुवि । भूमिप्राप्तं च तल्लिंगं ववृधे तरसा महत्

ဤသို့ ဥရှီတို့၏ ကျိန်စာခံရသဖြင့် သူ၏ လင်္ဂသည် မြေပေါ်သို့ ကျသွား၏။ မြေကို ထိမိသည်နှင့် ထိုလင်္ဂသည် လျင်မြန်စွာ အလွန်ကြီးမားလာ၏။

Verse 26

आवृत्य सप्त पातालान्क्षणाल्लिंगमदोर्ध्वतः । व्याप्य पृथ्वीं समग्रां च अंतरिक्षं समावृणोत्

ခဏအတွင်း လင်္ဂသည် အထက်သို့ တက်မြင့်ကာ ပာတားလ ခုနစ်ထပ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ ထို့ပြင် မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို ပြန့်နှံ့ကာ အလယ်ကောင်းကင် (အန္တရိက္ခ) ကိုပါ လွှမ်းခြုံလိုက်၏။

Verse 27

स्वर्गाः समावृताः सर्वे स्वर्गातीतमथाभवत् । न मही न च दिक्चक्रं न तोयं न च पावकः

ကောင်းကင်ဘုံအားလုံး ဖုံးကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံကိုတောင် ကျော်လွန်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်လာ၏။ မြေမရှိ၊ အရပ်ဒిశာမဏ္ဍလ မရှိ၊ ရေမရှိ၊ မီးမရှိ။

Verse 28

न च वायुर्न वाकाशं नाहंकारो न वा महत् । न चाव्यक्तं न कालश्च न महाप्रकृतिस्तथा

လေမရှိ၊ အာကာသမရှိ။ အဟံကာရမရှိ၊ မဟတ်တတ္တဝမရှိ။ အဗျက္တမရှိ၊ ကာလမရှိ၊ ထို့အတူ မဟာပရကృతိလည်း မရှိ။

Verse 29

नासीद्द्ववैतविभागं च सर्वं लीनं च तत्क्षणात् । यस्माल्लीनं जगत्सर्वं तस्मिंल्लिगे महात्मनः

ဒွိဝါဒခွဲခြားမှု မကျန်တော့ဘဲ၊ ထိုခဏတည်းက အရာအားလုံး လုံးဝလျောကွယ်သွား၏။ စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ထိုအရာထဲသို့—မဟာအတ္မာ၏ လင်္ဂထဲသို့—လျောဝင်သွားသဖြင့်—

Verse 30

लयनाल्लिंगमित्येवं प्रवदंति मनीषिणः । तथाभूतं वर्द्धमानं दृष्ट्वा तेऽपि सुरर्षयः

“လျောကွယ်ရာနေရာဖြစ်သဖြင့် ‘လင်္ဂ’ ဟု ခေါ်သည်” ဟု ပညာရှိတို့ ကြေညာကြ၏။ ထိုသို့ဖြစ်နေ၍ တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာသည်ကို မြင်သော်၊ ဒေဝဣသီတို့တောင်—

Verse 31

ब्रह्मेंद्रविष्णुवाय्यग्निलोकपालाः सपन्नगाः । विस्मयाविष्टमनसः परस्परमथाब्रुवन्

ဗြဟ္မာ၊ အိန္ဒြ၊ ဗိဿဏု၊ ဝါယု၊ အဂ္နိ၊ လောကပာလတို့နှင့်အတူ နာဂတို့ပါဝင်၍ အံ့ဩမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ထို့နောက် အချင်းချင်း ပြောဆိုကြ၏။

Verse 32

किमायामं च विस्तारं क्व चांतः क्व च पीठिका । इति चिंतान्विता विष्णुमूचुः सर्वे सुरास्तदा

“၎င်း၏ အလျားနှင့် အနံ ဘယ်လောက်နည်း။ အဆုံးသည် ဘယ်မှာနည်း၊ အခြေခံသည် ဘယ်မှာနည်း” ဟု စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ထိုအခါ နတ်အားလုံးက ဗိဿဏုအား ပြောကြ၏။

Verse 33

देवा ऊचुः । अस्य मूलं त्वया विष्णो पद्मोद्भव च मस्तकम् । युवाभ्यां च विलोक्यं स्यात्स्थाने स्यात्परिपालकौ

နတ်တို့က ဆိုကြသည်– «အို ဗိဿဏု၊ သင်သည် ၎င်း၏ အမြစ်ကို ရှာလော့။ အို ကြာပန်းမွေးဖွားသော ဘြဟ္မာ၊ သင်သည် ၎င်း၏ ထိပ်ကို ရှာလော့။ သင်တို့နှစ်ဦးက စိစစ်ကြ၍ မိမိနေရာ၌ တည်ကာ ကာကွယ်သူများ ဖြစ်ကြလော့»။

Verse 34

श्रुत्वा तु तौ महाभागौ वैकुंठकमलोद्भवौ । विष्णुर्गतो हि पातालं ब्रह्मा सर्वर्गं जगाम ह

ထိုစကားကို ကြားသော် ကံကောင်းသူနှစ်ပါး—ဝိုင်ကుంఠ၏ အရှင် ဗိဿဏုနှင့် ကြာပန်းမွေးဖွားသော ဘြဟ္မာ—ထွက်ခွာကြသည်။ ဗိဿဏုသည် ပာတාලသို့ ဆင်းသွားပြီး ဘြဟ္မာသည် ကောင်းကင်သို့ တက်သွား하였다။

Verse 35

स्वर्गं गतस्तदा ब्रह्मा अवलोकनतत्परः । नापस्यत्तत्र लिंगस्य मस्तकं च विचक्षमः

ထိုအခါ ဘြဟ္မာသည် ရှာဖွေရန် စိတ်အားထက်သန်လျက် ကောင်းကင်သို့ သွား하였다။ သေချာမြင်နိုင်သူဖြစ်သော်လည်း ထိုလိင်္ဂ၏ ထိပ်ကို ထိုနေရာ၌ မမြင်နိုင်ခဲ့။

Verse 36

तथा गतेन मार्गेण प्रत्यावृत्त्याब्जसंभवः । मेरुपृष्ठमनुप्राप्तः सुरभ्या लक्षितस्ततः

ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လှည့်လာသော ကြာပန်းမွေးဖွားသူ ဘြဟ္မာသည် မေရုတောင်၏ ကျောရိုးသို့ ရောက်လာ하였다။ ထိုနေရာ၌ ဆုရဘီက သူ့ကို သတိပြုမြင်တွေ့하였다။

Verse 37

स्थिता या केतकीच्छायामुवाच मधुरं वचः । तस्या वचनमाकर्ण्य सर्वलोकपितामहः । उवाच प्रहसन्वाक्यं छलोक्त्या सुरभिं प्रति

ကေတကီပင်အရိပ်အောက်၌ ရပ်နေသော သူမသည် ချိုမြိန်သော စကားကို ပြော하였다။ သူမ၏ စကားကို ကြားသော် လောကအားလုံး၏ အဘိုးကြီး ဘြဟ္မာသည် ရယ်မောကာ လှည့်စားလိုသည့် စိတ်ဖြင့် ဆုရဘီအား စကားဆို하였다။

Verse 38

लिंगं महाद्भुतं दृष्टं येनव्याप्तं जगत्त्रयम् । दर्शनार्थं च तस्यांतं देवैः संप्रेषितोस्मयहम्

လောကသုံးပါးလုံးကို ပျံ့နှံ့ဖုံးလွှမ်းထားသော အလွန်အံ့ဩဖွယ် လိင်္ဂကို ငါမြင်ခဲ့၏။ ၎င်း၏ အဆုံးကို မြင်ရန်အတွက် နတ်တို့က ငါ့ကို စေလွှတ်ခဲ့ကြ၏။

Verse 39

न दृष्टं मस्तकं तस्य व्यापकस्य महात्मनः । किं वक्ष्येऽहं च देवाग्रे चिंता मे चाति वर्तते

အလုံးစုံကို ပျံ့နှံ့ဖုံးလွှမ်းသော မဟာအတ္တမ၏ ဦးခေါင်းကို ငါမမြင်ရ။ နတ်တို့ရှေ့တွင် ငါဘာပြောရမည်နည်း။ အလွန်ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ငါ့ကို လွှမ်းမိုး၏။

Verse 40

लिंगस्य मस्तकं दृष्टं देवानां च मृषा वदेः । ते सर्वे यदि वक्ष्यंति इंद्राद्या देवतागणाः

«ငါသည် နတ်တို့အား ‘လိင်္ဂ၏ ဦးခေါင်းကို ငါမြင်ခဲ့သည်’ ဟု မုသာပြောမည်—အင်္ဒြာတို့အစရှိသော နတ်အစုအဖွဲ့အားလုံးကလည်း ထိုသို့ပင် ထောက်ခံပြောကြမည်ဆိုလျှင်»။

Verse 41

ते संति साक्षिमो देवा अस्मिन्नर्थे वदत्वरम् । अर्थेऽस्मिन्भव साक्षी त्वं केतक्या सह सुव्रते

«ဤအမှု၌ ထိုနတ်တို့သည် သက်သေများဖြစ်ကြ၏—အမြန် ထောက်ခံပြောလော့။ ဤကိစ္စတွင် သင်လည်း သက်သေဖြစ်ရမည်၊ သီလကောင်းသောသူရေ၊ ကေတကီပန်းနှင့်အတူ»။

Verse 42

तद्वचः शिरसा गृह्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । केतकीसहिता तत्र सुरभी तदमानयत्

ပရမေဋ္ဌိန် ဘြဟ္မာ၏ ထိုစကားကို ခေါင်းငုံ့၍ လက်ခံကာ၊ စုရဘီသည် အမိန့်အတိုင်း ကေတကီကို အတူခေါ်၍ ထိုနေရာသို့ ယူဆောင်လာ၏။

Verse 43

एवं समागतो ब्रह्म देवाग्रे समुवाच ह

ထိုသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဘြဟ္မာသည် နတ်တို့၏ ရှေ့မှောက်၌ မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 44

ब्रह्मोवाच । लिंगस्य मस्तकं देवा दृष्टवानहमद्भुतम् । समीचीनं चार्तितं च केतकीदल संयुतम्

ဘြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– «အို နတ်တို့၊ လိင်္ဂ၏ အံ့ဩဖွယ် မူရင်းဦးခေါင်းကို ငါမြင်ခဲ့၏။ အချိုးအစားပြည့်စုံ၍ အလှဆင်ကောင်းကင်ကာ၊ ကေတကီပန်းရွက်တို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏»။

Verse 45

विशालं विमलं श्लक्ष्णं प्रसन्नतरमद्भुतम् । रम्यं च रमणीयं च दर्शनीयं महाप्रभम्

«အလွန်ကျယ်ဝန်း၍ အပြစ်ကင်းစင်၊ နူးညံ့ချောမွေ့ကာ ထူးကဲစွာ တောက်ပအံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏။ လှပ၍ စိတ်ချမ်းသာစေကာ ကြည့်ရှုရန် ထိုက်တန်ပြီး မဟာတန်ခိုးရောင်ခြည်ရှိ၏»။

Verse 46

एतादृशं मया दृष्टं न दृष्टं तद्विनाक्वचित् । ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा सुरा विस्मयमाययुः

«ဤသို့သော မြင်ကွင်းကို ငါမြင်ခဲ့၏—အခြားမည်သည့်နေရာတွင်မျှ ထိုကဲ့သို့ မမြင်ဖူး»။ ဘြဟ္မာ၏ စကားကို ကြားသော် နတ်တို့သည် အံ့ဩခြင်းဖြင့် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

Verse 47

एवं विस्मयपूर्णास्ते इंद्राद्या देवतागणाः । तिष्ठंति तावत्सर्वेशो विष्णुरध्यात्मदीपकः

ထိုသို့ အံ့ဩခြင်းပြည့်နှက်၍ အိန္ဒြာတို့နှင့် နတ်အစုအဝေးတို့သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်နေကြ၏။ ထိုအခါ ဗိဿနုသည်—အားလုံး၏ အရှင်၊ အတွင်းဉာဏ်အလင်း၏ မီးအိမ်—တည်ရှိနေတော်မူ၏။

Verse 48

पातालादागतः सद्यः सर्वेषामवदत्त्वरम् । तस्याप्यंतो न दृष्टो मे ह्यवलोकनतत्परः

ပာတာလာမှ ချက်ချင်းပြန်လာပြီး သူသည် အားလုံးထံ အရေးတကြီး ကြေညာ하였다—«ကြည့်ရှု၍ ရှာဖွေရန် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ အဆုံးကို မမြင်နိုင်ခဲ့» ဟု။

Verse 49

विस्मयो मे महाञ्जातः पातालात्परतश्चरन् । अतलं सुतलं चापि नितलं च रसातलम्

ပာတာလာကို ကျော်လွန်၍ သွားလာစဉ် ငါ့အတွင်း၌ အလွန်ကြီးမားသော အံ့ဩမှု ပေါ်ပေါက်လာ하였다—အတလ၊ စုတလ၊ နိတလ နှင့် ရသာတလတို့ကို လွန်ကျူး၍။

Verse 50

तथा गतस्तलं चैव पातालं च तथातलम् । तलातलानि तान्येनं शून्यवद्यद्विभाव्यते

ထို့အတူ သူသည် စတလ၊ ပာတာလာ နှင့် အတလတို့၏ နယ်မြေများကိုလည်း ဖြတ်သန်းသွား하였다။ ထိုအောက်လောက တလတလများသည် သူ့တော်မူခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွတ်အပျက်၊ အရေးမကြီးသကဲ့သို့ ထင်မြင်ရသည်။

Verse 51

शून्यादपि च शून्यं च तत्सर्वं सुनिरीक्षितम् । न मूलं च न मध्यं च न चांतो ह्यस्य विद्यते

ထိုအရာအားလုံးကို စူးစမ်းကြည့်ရှုရာ၌—အလွတ်ထက်ပင် အလွတ်ဖြစ်သကဲ့သို့ တွေ့ရသည်။ သို့သော် ၎င်းတွင် အမြစ်မရှိ၊ အလယ်မရှိ၊ အဆုံးလည်း မတွေ့နိုင်။

Verse 52

लिंगरूपी महादेवो येनेदं धार्यते जगत् । यस्य प्रसादादुत्पन्ना यूयं च ऋषयस्तथा

လိင်္ဂရূপဖြင့် တည်ရှိသော မဟာဒေဝသည် ဤလောကအလုံးစုံကို ထောက်တည်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်ပင် သင်တို့လည်း—အို ရှင်ရသီတို့—ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။

Verse 53

श्रुत्वा सुराश्च ऋषयस्तस्य वाक्यमपूजयन् । तदा विष्णुरुवाचेदं ब्रह्माणं प्रहसन्निव

ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက် နတ်တို့နှင့် ရှင်ရသေ့တို့သည် လေးစားပူဇော်ကြ၏။ ထို့နောက် ဗိဿနုသည် ဗြဟ္မာထံသို့ သိမြင်နူးညံ့သော အပြုံးတစ်စုံဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 54

दृष्टं हि चेत्त्वया ब्रह्मन्मस्तकं परमार्थतः । साक्षिणः के त्वया तत्र अस्मिन्नर्थे प्रकल्पिताः

“အကယ်၍ သင်သည် အမှန်တကယ် အထွတ်အထိပ်ကို မြင်ခဲ့သည်ဟုဆိုလျှင်၊ အို ဗြဟ္မာ၊ ထိုအကြောင်းအရာအတွက် သင်က အဲဒီမှာ သက်သေများကို မည်သူတို့အဖြစ် ခန့်အပ်ထားသနည်း?”

Verse 55

आकर्ण्य वचनं विष्णोर्ब्रह्मा लोकपितामहः । उवाच त्वरितेनैव केतकी सुरभीति च

ဗိဿနု၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် လောကတို့၏ အဘိုးအဘ (ဗြဟ္မာ) သည် အလျင်အမြန် ပြန်လည်မိန့်ကြား၏— “ကေတကီနှင့် သုရဘီ” ဟူ၍။

Verse 56

ते देवा मम साक्षित्वे जानीहि परमार्थतः । ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा सर्वे देवास्त्वरान्विताः

“ထိုနတ်တို့ကို ငါ့ဘက်မှ သက်သေများဟု အမှန်တကယ် သိမှတ်ကြလော့” ဟုဆို၏။ ဗြဟ္မာ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် နတ်အားလုံးသည် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်လာကြ၏။

Verse 57

आह्वानं चक्रिरे तस्याः सुरभ्याश्च तया सह । आगते तत्क्षमादेव कार्यार्थं ब्रह्मणस्तदा

ထို့နောက် သူတို့သည် သူမကို ခေါ်ယူကြပြီး သုရဘီကိုလည်း သူမနှင့်အတူ ခေါ်လာကြ၏။ သူတို့ ရောက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ဗြဟ္မာ၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အမှုကိစ္စကို ချက်ချင်း စတင်ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 58

इंद्राद्यैश्च तदा देवैरुक्ता च सुरभी ततः । उवाच केतकीसार्द्धं दृष्टो वै ब्रह्मणा सुराः

ထို့နောက် အင်ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့က မေးမြန်းပြောဆိုကြသဖြင့် စုရဘီသည် ကေတကီနှင့်အတူ ပြောလေ၏— «အို ဒေဝတားတို့၊ ထိုအမြင့်ဆုံးကို ဗြဟ္မာက မြင်ခဲ့သည်» ဟု။

Verse 59

लिंगस्य मस्तको देवाः केतकीदलपूजितः । तदा नभोगता वाणी सर्वेषां श्रृण्वतामभूत्

«အို ဒေဝတားတို့၊ လိင်္ဂ၏ အမြင့်ဆုံးကို ကေတကီပန်းရွက်များဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သည်» ဟုဆို၏။ ထိုအခါ ကောင်းကင်ထဲသို့ လှုပ်ရှားသွားသော အသံတစ်သံ ပေါ်ထွက်လာ၍ အားလုံး နားထောင်နေကြ၏။

Verse 60

सुरभ्या चैव यत्प्रोक्तं केतक्या च तथा सुराः । तन्मृषोक्तं च जानीध्वं न दृष्टो ह्यस्य मस्तकः

«အို ဒေဝတားတို့၊ စုရဘီနှင့် ကေတကီတို့ ပြောခဲ့သမျှသည် မုသာဖြစ်ကြောင်း သိကြလော့။ အကြောင်းမူကား ဤလိင်္ဂ၏ အမြင့်ဆုံးကို မည်သူမျှ မမြင်ခဲ့သေး» ဟုဆို၏။

Verse 61

तदा सर्वेऽथ विबुधाः सेंद्रा वै विष्णुना सह । शेपुश्च सुरभीं रोषान्मृषावादनतत्पराम्

ထို့နောက် အင်ဒြာနှင့် ဗိဿနုတို့အပါအဝင် ဒေဝတားအားလုံးသည် ဒေါသထွက်၍ မုသာပြောရန် အာရုံစိုက်နေသော စုရဘီကို ကျိန်စာတင်လေ၏။

Verse 62

मुखेनोक्तं त्वयाद्यैवमनृतं च तथा शुभे । अपवित्रं मुखं तेऽस्तु सर्वधर्मबहिष्कृतम्

«အို လှပသူရေ၊ သင်၏ ပါးစပ်ဖြင့် ယခုကဲ့သို့ မုသာကို ပြောခဲ့သဖြင့် သင်၏ ပါးစပ်သည် မသန့်ရှင်းပါစေ၊ ဓမ္မအားလုံးမှ ပယ်ဖျက်ခံရပါစေ» ဟုဆို၏။

Verse 63

सुगंधकेतकी चापि अयोग्या त्वं शिवार्चने । भविष्यसि न संदेहो अनृता चैव भामिनि

အနံ့မွှေးသော ကေတကီပန်းရေ—သံသယမရှိ—သင်သည် သီဝဘုရားကို ပူဇော်ရာ၌ မသင့်တော်တော့မည်၊ မိန်းမရေ၊ သင်သည် မုသားစကား ပြောခဲ့သောကြောင့်။

Verse 64

तदा नभो गता वाणी ब्रह्मणं च शशाप वै । मृषोक्तं च त्वया मंद किमर्थं बालिशेन हि

ထိုအခါ ကောင်းကင်မှ ထွက်ပေါ်သော အသံသည် ဘြဟ္မာကို အမှန်တကယ် ကျိန်စာတင်၍—“အို မိုက်မဲသူ၊ ကလေးဆန်စွာ မုသားကို အဘယ်ကြောင့် ပြောခဲ့သနည်း” ဟု ဆို၏။

Verse 65

भृगुणा ऋषिभिः साकं तथैव च पुरोधसा । तस्माद्युयं न पूज्याश्च भवेयुः क्लेशभागिनः

“ဘೃဂုနှင့် ရှင်တော်များနှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် သင်၏ ပုရောဟိတ်နှင့်လည်းတူ—ထို့ကြောင့် သင်တို့သည် ပူဇော်ထိုက်သူ မဖြစ်တော့ဘဲ ဒုက္ခကို မျှဝေခံရသူများ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။”

Verse 66

ऋषयोऽपि च धर्मिष्ठास्तत्त्ववाक्यबहिष्कृताः । विवादनिरता मूढा अतत्त्वज्ञाः समत्सराः

“ဓမ္မတရားရှိသူဟု နာမည်ကြီးသော ရှင်တော်များပင်လျှင် သစ္စာစကားမှ ပယ်ဖျက်ခံရကြ၏—အငြင်းပွားမှု၌ စွဲလမ်း၊ မောဟ၊ အမှန်တရားမသိ၊ မနာလိုစိတ် ပြည့်နှက်သူများ ဖြစ်ကြ၏။”

Verse 67

याचकाश्चावदान्याश्च नित्यं स्वज्ञानघातकाः । आत्मसंभाविताः स्तब्धाः परस्परविनिंदकाः

“(သူတို့သည်) တောင်းစားသူများလည်း ဖြစ်ကြပြီး၊ အလှူရှင်ဟု နာမည်ကြီးသူများပင်လျှင်—အမြဲတမ်း မိမိ၏ ဉာဏ်ခွဲခြားမှုကို ဖျက်ဆီးကြ၏; ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြင့်မားထင်၊ မာနကြီး၍ တင်းမာကာ အချင်းချင်း အပြစ်တင်ကြ၏။”

Verse 68

एवं शप्ताश्च मुनयो ब्रह्माद्या देवतास्तथा । शिवेन शप्तास्ते सर्वे लिंगं शरणमाययुः

ဤသို့ မုနိတို့နှင့် ဗြဟ္မာအစရှိသော ဒေဝတားတို့သည် ရှိဝက ကျိန်စာချခံရ၍ အားလုံး လိင်္ဂကို အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံသွားကြ၏။