Adhyaya 11

Verse 1

महेश्वर उवाच । प्रतिपक्षे चतुर्थ्यां तु पूजनीयो गणाधिपः । स्नात्वा शुक्लतिलैः शुद्धैः शुक्लपक्षे सदा नृभिः

မဟေဿဝရ မိန့်တော်မူသည်—အမှောင်ပက္ခ၏ စတုရ္ထီနေ့တွင် ဂဏာဓိပကို ပူဇော်ရမည်။ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် လူတို့သည် အလင်းပက္ခတွင်လည်း သန့်ရှင်းသော အဖြူနှမ်းဖြင့် အမြဲပူဇော်ကြရမည်။

Verse 2

कृत्वा चावस्यकं सर्वं गणेशस्यार्चनक्रियाम् । प्रयत्नेनैव कुर्वीत गंधमाल्याक्षतादिभिः

ဂဏေရှ၏ ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုတွင် လိုအပ်သော အမှုအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ အနံ့သာ၊ ပန်းကုံး၊ မကွဲမပျက် ဆန်စေ့ (အက္ရှတ) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ အာရ္စနာကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 3

ध्यानमादौ प्रकर्तव्यं गणेशस्य यथाविधि । आगमा बहवो जाता गणेशस्य यथा मम

အစဦးတွင် ဂဏေရှကို စည်းကမ်းတကျ သင့်လျော်စွာ ဓျာနပြုရမည်။ ဂဏေရှနှင့် ပတ်သက်သော အာဂမများသည် များစွာ ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့၊ ငါနှင့် ပတ်သက်သော အာဂမများလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်၏။

Verse 4

बहुधोपासका यस्मात्तमः सत्त्वरजोन्विताः । गणभेदेन तान्येव नामानि बहुधाऽभवत्

ပူဇော်သူတို့သည် အမျိုးမျိုးရှိ၍ တမော၊ သတ္တဝ၊ ရဇောတို့နှင့် ပြည့်စုံကြသဖြင့်၊ ထိုတူညီသော (သဘောတရား) များပင် အုပ်စုခွဲခြားမှုအလိုက် အမည်များစွာ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 5

पंचवक्त्रो गणाध्यक्षो दशबाहुस्त्रिलोचनः । कांतस्फटिकसंकाशो नीलकंठो गजाननः

ထိုဘုရားသည် မျက်နှာငါးပါးရှိ၍ ဂဏာတို့၏ အုပ်ချုပ်သူဖြစ်သည်။ လက်တစ်ဆယ်၊ မျက်စိသုံးပါးရှိကာ ကြည်လင်သော စဖတိကကဲ့သို့ တောက်ပ၍ လည်ပင်းပြာ၊ ဆင်မျက်နှာတော်ဖြစ်သည်။

Verse 6

मुखानि तस्य पंचैव कथयामि यतातथम्

ယခု ငါသည် ထိုဘုရား၏ မျက်နှာငါးပါးကို အမှန်တကယ်ရှိသကဲ့သို့ တိတိကျကျ ဖော်ပြမည်။

Verse 7

मध्यमं तु मुखं गौरं चतुर्दन्तं त्रिलोचनम् । शुंडादंडमनोज्ञं च पुष्करे मोदकान्वितम्

အလယ်မျက်နှာသည် ဖြူဝင်းသောအရောင်ရှိ၍ သွားတံလေးချောင်းနှင့် မျက်စိသုံးပါးရှိသည်။ လှပနှစ်သက်ဖွယ် နှာမောင်းတံရှိကာ ကြာပန်းလက်၌ ချိုမြိန်သော မိုဒကာ (modaka) များကို ကိုင်ဆောင်သည်။

Verse 8

तथान्यत्पीतवर्णं च नीलं च शुभलक्षणम् । पिंगलं च तथा शुभ्रं गणेशस्य शुभाननम्

ထို့အပြင် မျက်နှာတစ်ပါးသည် အဝါရောင်၊ တစ်ပါးသည် အပြာရောင်ဖြစ်၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာများပါရှိသည်။ တစ်ပါးသည် ပင်္ဂလ (အညိုဝါ) ရောင်၊ တစ်ပါးသည် ဖြူရောင်—ဤသို့ ဂဏေရှ၏ မင်္ဂလာမျက်နှာများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 9

तथा दशभुजेष्वेव ह्यायुधानि ब्रवीमि वः । पाशं पस्शुपद्मे च अंकुशं दंतमेव च

ထို့အတူ (ဂဏေရှ၏) လက်တစ်ဆယ်တွင် စဉ်းစားပူဇော်ရမည့် လက်နက်များကို သင်တို့အား ငါပြောမည်။ ပာရှ (ကြိုးချည်), ပဒ္မ (ကြာပန်း), အင်ကူရှ (ချွန်တံ), နှင့် သွားတံကိုလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 10

अक्षमालां लांगलं च मुसलं वरदं तथा । पूर्णं च मोदकैः पात्रं पाणिना च विचिंतयेत्

(စိတ်တွင်ပုံဖော်ရန်) အက္ခမာလာပုတီး၊ လယ်ထွန်၊ မုဆလ (ထောင်းတံ) နှင့် ကောင်းချီးပေးသော လက်ကို ကိုင်ထားပြီး၊ အခြားလက်တွင် မိုဒကာများပြည့်သော ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားသည်ဟု စဉ်းစားရမည်။

Verse 11

लंबोदर विरूपाक्षं निवीतं मेखलान्वितम् । योगासने चोपविष्टं चंद्रलेखां कशेखरम्

(ဂဏေရှကို စိတ်တွင်ပုံဖော်ရာတွင်) ဝမ်းဗိုက်ကြီး၍ မျက်စိထူးခြားကာ၊ ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) နှင့် ခါးပတ်ကို ဝတ်ဆင်ပြီး၊ ယောဂအာသနပေါ် ထိုင်လျက်၊ ခေါင်းပေါ်တွင် လဆန်းအမှတ်ကို အလှဆင်ထားသည်ဟု မြင်ရမည်။

Verse 12

ध्यानं च सात्त्विकं ज्ञेयं राजसं हि नृणामिव । शुद्धचामीकराभासं गजाननमलौकिकम्

သမาธိ (ဓ్యာန) ကို စာတ္တဝိက နှင့် ရာဇသ ဟူ၍ သိရမည်၊ (ရာဇသသည်) လူတို့အကြားကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ စာတ္တဝိက သမาธိတွင် မဟာဒေဝ ဂဇာနနကို လောကလွန်သကဲ့သို့၊ သန့်ရှင်းသော ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်ဟု မြင်ရမည်။

Verse 13

चतुर्भुजं त्रिनयनमेकदंतं महोदरम् । पाशांकुशधरं देवं दंतमोदकपात्रकम्

(သမาธိတွင်) ဒေဝတားကို လက်လေးဖက်၊ မျက်စိသုံးလုံး၊ တစ်ချောင်းတံတား (တစ်ဖျား) နှင့် ဝမ်းဗိုက်ကြီးသူအဖြစ် မြင်ရမည်။ ပာရှ (ကြိုးချည်) နှင့် အင်ကူရှ (ချွန်တံ) ကို ကိုင်ထားပြီး၊ ထို့ပြင် တံတားနှင့် မိုဒကာပန်းကန်ကိုလည်း ဆောင်ထားသည်။

Verse 14

नीलं च तामसं ध्यानमेवं त्रिविधमुच्यते । ततः पूजा प्रकर्तव्या भवद्भिः शीघ्रमेव च

အပြာရောင်ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် တာမသ သမาธိ ဖြစ်၏—ထို့ကြောင့် သမาธိကို သုံးမျိုးဟု ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် သင်တို့သည် ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်ရမည်၊ အလျင်အမြန်ပင်။

Verse 15

एकविंशतिदूर्वाभिर्द्वाभ्यां नाम्ना पृथक्पृथक् । सर्वनामभिरेकैव दीयते गणनायके

ဒူర్వာမြက် ၂၁ ချောင်းကို တစ်ချောင်းစီ သီးသန့်ပူဇော်၍ နာမနှစ်ပါးစီ ရွတ်ဆိုရမည်။ နာမအားလုံးကို တစ်စုတစ်စည်း ရွတ်ဆိုပြီးနောက် ဂဏနာယက (ဂဏေရှ) ထံသို့ ပူဇော်မှုတစ်ခုပို၍ ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 16

तथैव नामभिर्देया एकविंशतिमोदकाः । दशनामान्यहं वक्ष्ये पूजनार्थं पृथक्पृथक्

ထိုနည်းတူပင် မိုဒကာ ၂၁ လုံးကိုလည်း နာမများ ရွတ်ဆိုကာ ပူဇော်ရမည်။ ပူဇော်ရေးအတွက် သီးသန့်သီးသန့် ရွတ်ဆိုရန် နာမ ၁၀ ပါးကို ငါ ပြောကြားမည်။

Verse 17

गणाधिप नमस्तेस्तु उमापुत्राघनाशन । विनायकेशपुत्रोति सर्वसिद्धिप्रदायक

အို ဂဏာဓိပ၊ သင့်အား နမസ്കာရပါ၏—အို ဥမာ၏သား၊ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသူ; အို ဝိနာယက၊ ဣရှ၏သားဟူသူ; အောင်မြင်မှု အလုံးစုံကို ပေးသနားသူ။

Verse 18

एकदंतेभवक्त्रेति तथा मूषकवाहन । कुमारगुरवे तुभ्यं पूजनीयः प्रयत्नतः

(သင့်အား) “တစ်စွယ်ရှင် (ဧကဒန္တ)”, “ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာတော်ရှင်”, “ကြွက်စီးတော်/ကြွက်တော်ယာဉ်” ဟူ၍လည်း နမস্কာရပါ၏။ အို ကုမာရ၏ ဆရာတော်၊ သင့်အား အားထုတ်၍ အလေးအနက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 19

एवमुक्त्वा सुरान्सद्यः परिष्वज्य च सादरम् । विष्णुं गुहाशयं सद्यो ब्रह्माणं च सदाशिवः

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် စဒါရှီဝသည် နတ်တို့ကို ချက်ချင်း လေးစားစွာ ဖက်လှုပ်ကာ၊ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဂူအတွင်း နေထိုင်သော ဗိဿနုနှင့် ဗြဟ္မာကိုလည်း ဖက်လှုပ်တော်မူ၏။

Verse 20

तिरोधान गतः सद्यः शंभुः परमशोभनः । प्रणम्य शंभुं ते सर्वे गणाध्यक्षार्च्चने रताः

ထိုခဏချင်းပင် အလွန်တောက်ပမြင့်မြတ်သော သမ္ဘူ (ရှီဝ) သည် မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သမ္ဘူအား ဦးချပြီးနောက် သူတို့အားလုံးသည် ဂဏာတို့၏ အရှင် (ဂဏေရှ) ကို ပူဇော်ရာ၌ စိတ်တည်ကြ၏။

Verse 21

ततः संपूज्य विधिवद्गणाध्यक्षार्च्चने रताः । उपचारैरनेकैश्च दूर्वाभिश्च पृथक्पृथक्

ထို့နောက် ဂဏာတို့၏ အရှင်ကို ပူဇော်ရာ၌ စိတ်တည်သူတို့သည် ထုံးတမ်းအတိုင်း စနစ်တကျ ပူဇော်ကာ အမျိုးမျိုးသော အပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့် ဒူးရ္ဝာမြက်ရွက်များကို သီးသန့်သီးသန့် ဆက်ကပ်ကြ၏။

Verse 22

संतुष्टो हि गणाध्यक्षो देवानां वरदोऽभवत् । प्रदक्षिणं नमस्कृत्य तैः सर्वैरभितोषितः

ဂဏာတို့၏ အရှင်သည် စိတ်ကျေနပ်၍ ဒေဝတို့အတွက် ဆုတောင်းပေးသူ ဖြစ်လာ၏။ သူတို့အားလုံးက ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ကာ ဦးချနမസ്കာရ ပြုသဖြင့် အရှင်သည် အလွန်နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 23

तमोगुणान्विताः सर्वे ह्यसुरा नाभ्यपूजयन् । उपहासपरास्ते वै देवान्प्रत्यसुरोत्तमाः

သို့သော် တမောဂုဏ် (အမှောင်သဘော) လွှမ်းမိုးနေသော အဆုရတို့အားလုံးသည် မပူဇော်ကြ။ အဆုရတို့အနက် ထူးချွန်သူတို့က ဒေဝတို့ကို လှောင်ပြောင်ကြ၏။

Verse 24

पूजयित्वा शांकरिं ते पुनः क्षीरार्णवं ययुः । ब्रह्मा विष्णुश्च ऋषयो देवदैत्याः सुरोत्तमाः

ရှာံကရီ (Śāṃkarī) ကို ပူဇော်ပြီးနောက် သူတို့သည် နို့ပင်လယ်သို့ ထပ်မံပြန်သွားကြ၏—ဗြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု၊ ရှိတို့နှင့် ဒေဝ၊ ဒೈတျတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူများ။

Verse 25

मंथानं मंदरं कृत्वा रज्जुं कृत्वाथ वासुकिम् । ममंथुश्च तदा देवा विष्णुं कृत्वाथ सन्निधौ

မန္ဒရတောင်ကို မွှေတံအဖြစ်၊ ဝါသုကိနဂါးကို ကြိုးအဖြစ် ပြု၍ နတ်တို့သည် သမုဒ္ဒရာကို မွှေကြကာ အနီး၌ ဗိဿနုကို ထား၍ ကူညီစေ하였다။

Verse 26

मथ्यमाने तदाब्धौ च निर्गतश्चंद्र अग्रतः । पीयूषपूर्णः सर्वेषां देवानां कार्यसिद्धये

ထိုသမုဒ္ဒရာကို မွှေနေစဉ်တွင် ပထမဦးဆုံး လမင်း ပေါ်ထွက်လာ၍ အမృతရည်ဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ နတ်တို့၏ ရည်မှန်းချက်ကို ပြည့်စုံစေ하였다။

Verse 27

शौनक उवाच । अर्णवे किं पुरा चंद्रो निक्षिप्तः केन सुव्रत । गजादिकानि रत्नानि कथितानि त्वया पुरा

ရှောနကက ပြောသည်— “အကျင့်သီလကောင်းသူရေ၊ လမင်းကို အရင်က သမုဒ္ဒရာထဲသို့ မည်သူက ထည့်ထားသနည်း။ သင်က အရင်က ဆင်တို့စသည့် ရတနာများကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့ပြီးပြီ။”

Verse 28

एतत्सर्वं समासेन आदौ कथय मे प्रभो । ज्ञात्वा सर्वे वयं सूत पश्चादावर्णयामहे

“အရှင်ရေ၊ အစမှစ၍ ဤအရာအားလုံးကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြပါ။ သိပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးက၊ အို စူတရေ၊ ထပ်မံ ရှင်းလင်းဖော်ပြကြမည်။”

Verse 29

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा सूतो वाक्यमुपाददे

သူတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် စူတက ပြန်လည်ဖြေကြားရန် စကားကို စတင်ပြောဆို하였다။

Verse 30

चंद्र आपोमयो विप्रा अत्रिपुत्रो गुणान्वितः । उत्पन्नो ह्यनसूयायां ब्रह्मणोंऽशात्समुद्भवः । रुद्रस्यांशाद्धि दुर्वासा विष्णोरंशात्तु दत्तकः

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ရေဓာတ်ဖြင့်ဖွဲ့စည်းသော စန္ဒြာသည် အတြိ၏ သီလဂုဏ်ပြည့်ဝသော သားတော်ဖြစ်၍ အနသူယာ၏ ဝမ်း၌ ပေါ်ထွန်းကာ ဗြဟ္မာ၏ အংশတစ်စိတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသူ ဖြစ်သည်။ ရုဒြ၏ အংশမှ ဒုರ್ವာသာ ပေါ်ထွန်း၍ ဗိෂ္ဏု၏ အংশမှ ဒတ္တက (ဒတ္တಾತ್ರေယ) ပေါ်ထွန်းသည်။

Verse 31

क्षीराब्धिं मथ्यमानं तु दृष्ट्वा चंद्रो मुदान्वितः । क्षीराब्धिरपि चंद्रं च दृष्ट्वा सोऽप्युत्सुकोऽभवत्

နို့ပင်လယ်ကို မသွားမနား မွှေနေသည်ကို မြင်သော် စန္ဒြာသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်လျှံသွား၏။ နို့ပင်လယ်လည်း စန္ဒြာကို မြင်သော် ထိုပင်လယ်တောင် စိတ်လှုပ်ရှား၍ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 32

प्रविष्टश्चोभयप्रीत्या श्रृण्वतां भो द्विजोत्तमाः । चंद्रो ह्यमृत पूर्णोभूदग्रतो देवसन्निधौ

အို ဒွိဇိုတ္တမတို့၊ နားထောင်ကြလော့။ နှစ်ဖက်အပြန်အလှန် ချစ်ခင်ပီတိဖြင့် ဝင်ရောက်လာသော စန္ဒြာသည် နတ်တို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ရပ်တည်လျက် အမృతဖြင့် ပြည့်ဝသွား၏။

Verse 33

दृष्ट्वा च कांतिं त्वरितोऽथ चंद्रो नीराजितो देवगणैस्तदानीम् । वादित्रगोषैस्तुमुलैरनेकैर्मृदंगशंखैः पटहैरनेकैः

သူ၏ တောက်ပသည့် ကാന്തိကို မြင်သော် စန္ဒြာသည် အလျင်အမြန် ထွက်လာ၏။ ထိုအခါ နတ်အစုအဝေးတို့သည် အခမ်းအနားဖြင့် ကြိုဆိုဂုဏ်ပြုကြပြီး၊ မရဒင်္ဂ၊ သင်္ခ၊ ပဋဟ စသည့် တူမူလသော တီးဝိုင်းသံများ အမျိုးမျိုး ထွက်ပေါ်လျက်ရှိ၏။

Verse 34

नमश्चक्रुश्च ते सर्वे ससुरासुरदानवाः । तदा गर्गं पृच्छमाना बलं चंद्रस्य तत्त्वतः

သူတို့အားလုံး—နတ်၊ အသူရ၊ ဒါနဝတို့—က ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။ ထို့နောက် စန္ဒြာ၏ အင်အားကို အမှန်တကယ် မည်မျှရှိသည်ကို ဂါရ္ဂကို မေးမြန်းကြ၏။

Verse 35

गर्गेणोक्तास्तदा सर्वेषां बलमद्य वै । केंद्रस्थानगताः सर्वे भवतामुत्तमा ग्रहाः

ထိုအခါ ဂါရ္ဂက ပြောကြားသည်– «ယနေ့တွင် အားတန်ခိုးသည် သင်တို့အားလုံး၏ပိုင်ဆိုင်ရာဖြစ်၏။ သင်တို့၏ အကောင်းမြတ်သော ဂြိုဟ်တို့သည် ကេန္ဒြ (အလယ်တိုင်) တည်နေရာများ၌ တည်ရှိကြ၏»။

Verse 36

चंद्रं मुरुः समायातो बुधश्चैव समागतः । आदित्यश्च तथा शुक्रः शनिरंगारको महान्

စန္ဒြ (Candra) ထံသို့ မုရု (Muru) ရောက်လာ၏။ ဗုဓ (Budha) လည်း ရောက်လာ၏။ ထို့အတူ အာဒိတျ (Āditya)၊ သုကြ (Śukra)၊ သနိ (Śani) နှင့် အင်္ဂါရက (Aṅgāraka/Maṅgala) အင်အားကြီးသူလည်း ရောက်လာ၏။

Verse 37

तस्माच्चंद्रबलं श्रेष्ठं भवतां कार्यसिद्धये । गोमंतसंज्ञकोनाम मुहूर्तोऽयं जयप्रदः

ထို့ကြောင့် သင်တို့၏ အလုပ်ကိစ္စ အောင်မြင်စေရန် စန္ဒြ (Candra) ၏ အားတန်ခိုးသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ «ဂိုမန္တ» (Gomanta) ဟု ခေါ်သော ဤမုဟူရ္တသည် အောင်ပွဲပေးသော အချိန်ကောင်းဖြစ်၏။

Verse 38

एवमाश्वासिता देवा गर्गेणैव महात्मना । ममंथुरब्धिं त्वरिता गर्जमाना महाबलाः

ဤသို့ မဟात्मာ ဂါရ္ဂ၏ အားပေးနှစ်သိမ့်ခြင်းကို ရရှိပြီးနောက် အင်အားကြီးသော နတ်တို့သည် အာဏာသံဟိန်းဟိန်းဖြင့် ပင်လယ်ကို အလျင်အမြန် မွှေကြ၏။

Verse 39

द्विगुणं बलमापन्ना महात्मानो दृढव्रताः । महेशं स्मरमाणास्ते गणेशं च पुनः पुनः

သစ္စာဝတ်ပြုမှု ခိုင်မာသော မဟात्मာတို့သည် အားတန်ခိုးကို နှစ်ဆတိုးရရှိကြ၏—မဟေရှ (Śiva) ကို မပြတ်မလပ် သတိရလျက်၊ ဂဏေရှ (Gaṇeśa) ကိုလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ ပူဇော်အာဟွန်းကြ၏။

Verse 40

निर्मथ्यमानादुदधेर्गर्जमानाच्च सर्वशः । निर्गता सुरभिः साक्षाद्देवानां कार्यसिद्धये

ပင်လယ်ကို မွှေကာ အရပ်ရပ်တွင် ဟုန်းဟုန်းမြည်သံထွက်နေစဉ်၊ သုရဘီသည် ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာ၍ ဒေဝတားတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် ဖြစ်၏။

Verse 41

तुष्टा कपिलवर्णां सा ऊधोभारेण भूयसा । तरंगोपरि गच्छंती शनकैः शनकैस्ततः

ဝမ်းမြောက်လျက် ကပိလအရောင်ဖြစ်သော သူမသည် နို့အုံ၏ အလွန်ကြီးမားသော အလေးချိန်ကြောင့် လှိုင်းထိပ်ပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း၊ တဖြည်းဖြည်း သွားလာ၏။

Verse 42

कामधेनुं समायांतीं दृष्ट्वा सर्वे सुरासुराः । पुष्पवर्षेण महता ववर्षुरमितप्रभाम्

ကာမဓေနု လာရောက်လာသည်ကို မြင်သော်၊ ဒေဝတားနှင့် အသူရတို့ အားလုံးသည် အလွန်ကြီးမားသော ပန်းမိုးဖြင့် အလင်းရောင်မကန့်သတ်သော သူမပေါ်သို့ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကြဲချ၏။

Verse 43

तदा तूर्याण्यनेकानि नेदुर्वाद्यान्यनेकशः । आनीता जलमध्याच्च संवृता गोशतैरपि

ထိုအခါ တူရျာများ အမျိုးမျိုး မြည်ဟိန်း၍ တီးဝိုင်းကိရိယာ အမျိုးမျိုးလည်း ထပ်တလဲလဲ ကြားရ၏။ ရေမಧ್ಯမှ ထုတ်ယူလာသော သူမသည် နွားရာချီဖြင့်လည်း ဝန်းရံလျက် ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 44

तासु नीलाश्च कृष्णश्च कपिलाश्च कपिंजलाः । बभ्रवः श्यामका रक्ता जंबूवर्णाश्च पिंगलाः । आभिर्युक्ता तदा गोभिः सुरभिः प्रत्यदृश्यत

ထိုနွားတို့အနက် အပြာရောင်၊ အနက်ရောင်၊ ကပိလရောင်၊ ကပိဉ္ဇလရောင်တို့ရှိ၍၊ ထို့ပြင် အညိုရောင်၊ မှောင်ရောင်၊ အနီရောင်၊ ဇမ္ဗူရောင်နှင့် ပင်္ဂလရောင်တို့လည်း ရှိ၏။ ထိုနွားတို့ဖြင့် အမောင်းခံလျက် သုရဘီကို ထိုအခါ မြင်ရ၏။

Verse 45

असुरासुरसंवीतां कामधेनुं ययाचिरे । ऋषयो हर्षसंयुक्ता देवान्दैत्यांश्च तत्क्षणात्

ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းသော ရှင်ရသီတို့သည် ဒေဝနှင့် အဆုရ အစုအဝေးတို့က ဝိုင်းရံထားသော ကာမဓေနု (ဆန္ဒပြည့်နွား) ကို ဒေဝတို့နှင့် ဒိုင်တျတို့ထံမှ ချက်ချင်း တောင်းခံကြ၏။

Verse 46

सर्वेभ्यश्चैव विप्रेभ्यो नानागोत्रेभ्य एव च । सुरभीसहिता गावो दातव्या नात्र संशयः

မျိုးရိုးအမျိုးမျိုးမှ ပုဏ္ဏား (ဗြာဟ္မဏ) အားလုံးထံသို့ ဆုရဘီနှင့်အတူ နွားများကို လှူဒါန်းရမည်၊ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 47

तैर्याचितास्तेऽत्र सुरासुराश्च ददुश्च ता गाः शिवतोषणाय । तैः स्वीकृतास्ता ऋषिभिः सुमंगलैर्महात्मभिः पुण्यतमैः सुरभ्यः

သူတို့တောင်းခံသဖြင့် ဤနေရာ၌ ဒေဝနှင့် အဆုရတို့သည် ရှိဝကို ပျော်ရွှင်စေခြင်းအတွက် ထိုနွားများကို ပေးအပ်ကြ၏။ ထိုဆုရဘီနွားများကို မင်္ဂလာအထူးရှိ၍ မဟာစိတ်ဓာတ်ကြီးကာ အလွန်ပုဏ္ဏားသော ရသီတို့က လက်ခံယူကြ၏။

Verse 48

पुण्याहं मुनिभिः सर्वैः कारितास्ते तदा सुराः । देवानां कार्यसिद्ध्यर्थमसुराणां क्षयाय च

ထို့နောက် ရသီအားလုံးသည် ဒေဝတို့အား မင်္ဂလာဖြစ်သော «ပုဏ္ဏာဟ» ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်စေကြ၏။ ဒေဝတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန်နှင့် အဆုရတို့ ပျက်စီးစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 49

पुनः सर्वे सुसंरब्धा ममंथुः क्षीरसागरम् । मथ्यमानात्तदा तस्मादुदधेश्च तथाऽभवत्

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာစွာဖြင့် နို့ပင်လယ်ကို ထပ်မံ မွှေကြ၏။ ထိုပင်လယ်ကို မွှေနေစဉ်၌လည်း အနက်ရှိုင်းမှ အံ့ဩဖွယ် ပေါ်ထွန်းမှုများ ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 50

कल्पवृक्षः पारिजातश्चूतः संतानकस्तथा । तान्द्रुमानेकतः कृत्वा गन्धर्वनगरोपमान् । ममंथुरुग्रं त्वरिताः पुनः क्षीरार्णवं बुधा

ကပ္ပဝൃက္ခ၊ ပါရိဇာတ၊ သရက်ပင်နှင့် စန္တာနကပင်တို့ကိုပါ စုစည်း၍ ဂန္ဓဗ္ဗမြို့တော်ကဲ့သို့ တောပင်များဖြင့် တည်ဆောက်ကာ ပညာရှိတို့သည် နို့ပင်လယ်ကို ပြန်လည် လျင်မြန်၍ ပြင်းထန်စွာ မွှေထုတ်ကြ၏။

Verse 51

निर्मथ्यमानादुदधेरभवत्सूर्यवर्चसम् । रत्नानामुत्तमं रत्नं कौस्तुभाख्यं महाप्रभम्

မွှေထုတ်နေသော ပင်လယ်မှ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပမှု ပေါ်ထွန်းလာ၍ ရတနာတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ရတနာဖြစ်သော မဟာတောက်ပသည့် «ကောස්တုဘ» ဟူသော မဏိရတနာ ပေါ်လာ၏။

Verse 52

स्वकीयेन प्रकाशेन भासयंतं जगत्त्रयम् । चिंतामणिं पुरस्कृत्य कौस्तुभं ददृशुर्हि ते

၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်အလင်းရောင်ဖြင့် လောကသုံးပါးကို တောက်ပစေ၏။ «စိန္တာမဏိ» ကို ရှေ့တန်းတွင် ထားကာ သူတို့သည် «ကော斯တုဘ» ကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 53

सर्वे सुरा ददुस्तं वै कौस्तुभं विष्णवे तदा । चिंतामणि ततः कृत्वा मध्ये चैव सुरासुराः । ममंथुः पुनरेवाब्धिं गर्जंतस्ते बलोत्कटाः

ထိုအခါ နတ်အားလုံးသည် «ကော斯တုဘ» ကို ဗိဿဏုထံ ဆက်ကပ်ကြ၏။ ထို့နောက် «စိန္တာမဏိ» ကို အလယ်ဗဟို ဆုလာဘ်အဖြစ် ထားကာ နတ်နှင့် အသူရတို့သည် အင်အားကြီးစွာ ဟိန်းဟောက်လျက် ပင်လယ်ကို ထပ်မံ မွှေထုတ်ကြ၏။

Verse 54

मथ्यमानात्ततस्तस्मादुच्चैःश्रवाः समद्भुतम् । बभूव अश्वो रत्नानां पुनश्चैरावतो गजः

မွှေထုတ်ခြင်း ဆက်လက်ဖြစ်နေစဉ် ထိုပင်လယ်မှ အံ့ဖွယ် «ဥစ္စೈဿရဝါ» ပေါ်ထွန်းလာ၍ မြင်းရတနာတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။ ထို့နောက် «အဲရာဝတ» ဟူသော ဆင်ရတနာလည်း ထပ်မံ ပေါ်လာ၏။

Verse 55

तथैव गजरत्नं च चतुःषष्ट्या समन्वितम् । गजानां पांडुराणां च चतुर्द्दन्तं मदान्वितम्

ထိုနည်းတူပင် «ဆင်ရတနာ» သည်လည်း ပေါ်ထွန်းလာ၍ အဖော်အပါ ၆၄ ပါဝင်သည်။ ဆင်တို့အကြား အဖြူဖျော့သော အရှင်တော်တစ်ပါး၊ ခွံလေးချောင်းရှိ၍ မတ်တပ်ရပ်သည့် မတ်တပ်ရပ်မှု (rut) နှင့် အားမာန်ပြည့်ဝ၏။

Verse 56

तान्सर्वान्मध्यतः कृत्वा पुनश्चैव ममंथिरे । निर्मथ्यमानादुदधेर्निर्गतानि बहून्यथ

ထိုရတနာတို့အားလုံးကို အလယ်၌ထားပြီး နောက်တစ်ဖန် ထပ်မံမွှေကြသည်။ သမုဒ္ဒရာကို အပြင်းအထန် မွှေနေစဉ်၌ ထိုမှ အရာများစွာ ထပ်မံ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 57

मदिरा विजया भृंगी तथा लशुनगृंजनाः । अतीव उन्मादकरो धत्तूरः पुष्करस्तथा

ထိုမှ «မဒိရာ» (မူးယစ်ရည်)၊ «ဝိဇယာ»၊ «ဘೃင်ဂီ» နှင့် ကြက်သွန်ဖြူ၊ ကြက်သွန်နီတို့လည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့အပြင် အလွန်အမင်း မူးဝေစေသော «ဓတ္တူရ» နှင့် «ပုရှ္ကရ» လည်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 58

स्थापिता नैकपद्येन तीरे नदनदीपतेः । पुनश्च ते तत्र महासुरेन्द्रा ममंथुरब्धिं सुरसत्तमैः सह

ထိုအရာတို့ကို «နိုက်ကပဒျ» က မြစ်တို့၏ အရှင်၏ ကမ်းပါးပေါ်၌ ချထား၏။ ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ပင် မဟာအဆုရအရှင်တို့သည် အကောင်းဆုံးသော ဒေဝတားတို့နှင့်အတူ သမုဒ္ဒရာကို ထပ်မံမွှေကြ၏။

Verse 59

निर्मथ्यमानादुदधेस्तदासीत्सा दिव्य लक्ष्मीर्भुवनैकनाथा । आन्वीक्षिकीं ब्रह्मविदो वदंति तथआ चान्ये मूलविद्यां गृणंति

သမုဒ္ဒရာကို မွှေနေစဉ် ထိုအခါ တောက်ပသော «လက္ရှ္မီ» သည် ပေါ်ထွန်းလာ၏—လောကအပေါင်း၏ တစ်ပါးတည်းသော အရှင်မ။ ဗြဟ္မကို သိမြင်သူတို့က သူမကို «အာန်ဝီක්ෂိကီ» (မှန်ကန်သော စူးစမ်းခြင်း၏ အင်အား) ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ အခြားသူတို့ကလည်း မူလဗိဒ္ယာဟု ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 60

ब्रह्मविद्यां केचिदाहुः समर्थाः केचित्सिद्धिमृद्धिमाज्ञा मथाशाम् । यां वैष्णवीं योगिनः केचिदाहुस्तथा च मायां मायिनो नित्ययुक्ताः

တတ်ကျွမ်းသူအချို့က သူမကို ဗြဟ္မဗိဒ္ယာ (Brahmavidyā) ဟုဆိုကြ၏။ အချို့က စိဒ္ဓိနှင့် စည်းစိမ် (ṛddhi) ဟုခေါ်ကာ လိုရာရည်မှန်းချက်များကို အမိန့်အာဏာဖြင့် ပြည့်စုံစေတတ်သည်ဟုဆိုကြ၏။ ယောဂီအချို့က သူမကို ဝိုင်ရှ္ဏဝီ (Vaiṣṇavī) သတ္တိဟုဆိုကြပြီး၊ မာယာဝိဒ္ယာ၌ အမြဲတမ်းကျင့်ကြံသူတို့က သူမကို မာယာ (Māyā) ကိုယ်တိုင်ဟုဖော်ပြကြ၏။

Verse 61

वदंति सर्वे केनसिद्धांतयुक्तां यां योगमायां ज्ञानशक्त्यान्विता ये

အားလုံးက သူမကို အဆုံးအဖြတ်တိကျသော အကြောင်းပြချက်နှင့် မှန်ကန်သော သဘောတရားအဆုံးသတ်တို့ဖြင့် တည်မြဲစွာ သက်သေပြထားသူဟု ကြေညာကြ၏—သူမကို ယောဂမာယာ (Yogamāyā) ဟုခေါ်ကြပြီး ဉာဏ်သတ္တိဖြင့် ပြည့်ဝသူ ဖြစ်၏။

Verse 62

ददृशुस्तां महालक्ष्मीमायांती शनकैस्तदा । गौरां च युवतीं स्निग्धां पद्मकिंजल्कभूषणाम्

ထိုအခါ သူတို့သည် မဟာလက္ခ္မီကို တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို မြင်ကြ၏—အဖြူဝင်းသော အရောင်အဆင်း၊ နုပျိုသော ယောဝန၊ တောက်ပနူးညံ့သော အလှတရားနှင့် ပြည့်စုံ၍ ကြာပန်း၏ ရွှေရောင်အမျှင်များဖြင့် အလှဆင်ထား၏။

Verse 63

सुस्मितां सुद्विजां श्यामां नवयौवनभूषणाम् । विचित्रवस्त्राभरणरत्नानेकोद्यतप्रभाम्

သူမသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက်၊ အလင်းရောင်တောက်ပ၍၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမဲရောင်အလှဖြင့်၊ အသစ်တဖန် ယောဝန၏ အလှဆင်မှုကို ဆောင်ထား၏။ အမျိုးမျိုးသော ရတနာအလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် အံ့ဖွယ်အဝတ်အစားများကြောင့် သူမ၏ တောက်ပမှုသည် မြင့်တက်လျက်ရှိ၏။

Verse 64

बिंबोष्ठीं सुनसां तन्वीं सुग्रीवां चारुलोचनाम् । सुमध्यां चारुजघनां बृहत्कटितटां तथा

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသည် ရင့်မှည့်သော ဘിംဗာသီးကဲ့သို့၊ နှာတံလှပ၍၊ ကိုယ်ခန္ဓာသွယ်လျ၍၊ လည်ပင်းအလှရှိကာ၊ မျက်လုံးများလည်း ချစ်ဖွယ်ကောင်း၏။ ခါးသေးသွယ်နူးညံ့၍ တင်ပါးလှပကာ၊ တင်ခုံအလျားကျယ်ဝန်း၍ ဂုဏ်ရောင်ထင်ရှား၏။

Verse 65

नानारत्नप्रदीपैश्च नीराजितमुखांबुजाम् । चारुप्रसन्नवदनां हारनूपूरशोभिताम्

ရတနာမီးအိမ်အမျိုးမျိုး၏ အာရတီမီးလှိုင်းများဖြင့် ကြာပန်းမျက်နှာကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြ၏။ မျက်နှာတော်သည် သာယာတည်ငြိမ်၍ လည်ဆွဲနှင့် ခြေကောက်တို့ဖြင့် တောက်ပလှ၏။

Verse 66

मूर्द्धनि ध्रियमाणेन च्छत्रेणापि विराजिताम् । चामरैर्वीज्यमानां तां गंगाकल्लोललोहितैः

ခေါင်းပေါ်တွင် ကိုင်မြှောက်ထားသော မင်းသုံးထီးတော်ကြောင့်လည်း ထပ်မံတင့်တယ်လှ၏။ ထို့ပြင် ဂင်္ဂါမြစ်လှိုင်းတက်သကဲ့သို့ နီမြန်းသော ချာမရပန်ကာများဖြင့် ပန်ကာခတ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 67

पांडुरं गजमारूढां स्तूयमानां महर्षिभिः । सुरद्रुमपुष्पमालां बिभ्रतीं मल्लिकायुताम्

အလင်းရောင်ထွန်းလင်းသော နတ်မသည် ဖြူဖျော့သော ဆင်ပေါ်တက်စီး၍ မဟာရိရှီတို့က ချီးမွမ်းကြ၏။ နတ်သစ်ပင်ပန်းများ၏ ပန်းကုံးကို ဆင်မြန်းကာ မလ္လိကာ (ဇာစမင်) ပန်းတို့နှင့် ရောနှောထား၏။

Verse 68

कराग्रे ध्रियमाणां तां दृष्ट्वा देवाः समुत्सुकाः । आलोकनपरा यावत्तावत्तान्ददृशे ह्यसौ

သူမကို ရှေ့ဆုံးတွင် ကိုင်ဆောင်၍ ခေါ်ထုတ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နတ်တို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ကြည့်ရှုလိုစိတ်ပြင်းပြကြ၏။ သူတို့ ကြည့်နေသမျှကာလပတ်လုံး သူမလည်း အမှန်တကယ် သူတို့ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှု၏။

Verse 69

देवांश्च दानवांश्चैव सिद्धचारणपन्नगान् । यथा माता स्वपुत्रांश्च महालक्ष्मीस्तथा सती

မင်္ဂလာရှိသော မဟာလက္ခမီ—သတီသည် ဒေဝတို့၊ ဒာနဝတို့၊ စိဒ္ဓတို့၊ ချာရဏတို့နှင့် နဂါးမျိုးတို့ကို မိခင်က ကိုယ့်သားသမီးများကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်ရှုတော်မူ၏။

Verse 70

आलोकितास्तथा देवास्तया लक्ष्म्या श्रियान्विताः । सञ्जातास्तत्क्षणादेव राज्य लक्षणलक्षिताः । दैत्यास्ते निःश्रिका जाता ये श्रियाऽनवलोकिताः

လက္ခမီ (Śrī) ၏ မျက်စိတော်က ကြည့်ရှုခံရသော ဒေဝတော်များသည် ချက်ချင်းပင် သုခစည်းစိမ်နှင့် ပြည့်စုံကာ အာဏာရ၏ လက္ခဏာများဖြင့် ထင်ရှားလာကြ၏။ သို့ရာတွင် Śrī မကြည့်ရှုသော ဒိုင်တျာများသည် တောက်ပမှုနှင့် ကံကောင်းခြင်းမှ ကင်းလွတ်သွားကြ၏။

Verse 71

निरीक्ष्यमाणा च तदा मुकुन्दं तमालनीलं सुकपोलनासम् । विभ्राजमानं वपुषा परेण श्रीवत्सलक्ष्मं सदयावलोकम्

ထို့နောက် နတ်သခင် မုကုန္ဒ (Mukunda) ကို—တမာလပင်ကဲ့သို့ အပြာနက်ရောင်၊ ပါးနှင့် နှာတံ လှပ၍—ကြည့်ရှုရာ၌၊ အလွန်မြင့်မြတ်သော တောက်ပရောင်ခြည်ဖြင့် ထွန်းလင်းကာ Śrīvatsa အမှတ်တံဆိပ်ကို ဆောင်ထားပြီး ကရုဏာတော်ဖြင့် ကြည့်မြင်နေသည်ကို မြင်၏။

Verse 72

दृष्ट्वा तदैव सहसा वनमालयान्विता लक्ष्मीर्गजादवततार सुविस्मयंती । कंठे ससर्ज पुरुषस्य परस्य विष्णोर्मालां श्रिया विरचितां भ्रमरैरुपेताम्

သူ့ကိုမြင်သည့်အခါ လက်ခမီသည် တောပန်းကွင်းကို ဆင်ယင်လျက် အံ့ဩတုန်လှုပ်ကာ ဆင်ပေါ်မှ ချက်ချင်းဆင်း၍၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုෂ ဗိဿဏု၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ သုခစည်းစိမ်ဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသော ပန်းကွင်းကို ပျားများဝိုင်းလျက် တင်ပေး၏။

Verse 73

वामांगमाश्रित्य तदा महात्मनः सोपाविशत्तत्र समीक्ष्य ता उभौ । सुराः सदैत्या मुदमापुरद्भुतां सिद्धाप्सरः किंनरचारणाश्च

ထို့နောက် နတ်သခင် မဟာအတ္မ၏ ဘယ်ဘက်ကို အားထားကာ ထိုင်နေ၏။ သူတို့နှစ်ပါးကို တွေ့မြင်သဖြင့် ဒေဝတော်များနှင့် ဒိုင်တျာများ၊ ထို့ပြင် စိဒ္ဓများ၊ အပ်ဆရာများ၊ ကိန္နရများနှင့် စာရဏများလည်း အံ့ဩဖွယ် ဝမ်းမြောက်မှုကို ရရှိကြ၏။

Verse 74

सर्वेषामेव लोकानामैकपद्येन सर्वशः । हर्षो महानभूत्तत्र लक्ष्मीनारायणागमे

လောကအားလုံးအတွက် နေရာတိုင်း၌ တစ်ခဏတည်းပင် လက်ခမီနှင့် နာရာယဏ (Nārāyaṇa) တို့ ပေါင်းဆုံလာသည့်အခါ အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်မှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 75

लक्ष्म्या वृतो महाविष्णुर्लक्ष्मीस्तेनैव संवृता । एवं परस्परं प्रीत्या ह्यवलोकनतत्परौ

မဟာဗိဿနုကို လက္ခ္မီဒေဝီက ဝန်းရံထားပြီး၊ လက္ခ္မီဒေဝီလည်း ထိုဘုရားရှင်၏ အာလင်္ဂနဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံရ၏။ ထို့ကြောင့် အပြန်အလှန်မေတ္တာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ရှုနေကြ၏။

Verse 76

शंखाश्च पटहाश्चैव मृदंगानकगोमुखाः । भेर्यश्च झर्झरीणां च स शब्दस्तुमुलोऽभवत्

သင်္ခါ၊ ပဋဟာ၊ မৃদင်္ဂ၊ အာနက၊ ဂိုမုခာတို့နှင့်အတူ ဘေရီ၊ ဈဈရီတို့၏ အသံများပေါင်းစည်းကာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သံကြီး ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 77

बभूव गायकानां च गायनं सुमहत्तदा । ततानि विततान्येन घानानि सुषिराणि च

ထိုအခါ သီဆိုသူတို့၏ သီချင်းသံသည် အလွန်ကြီးမြတ်လှ၏။ ထို့ပြင် ကြိုးတီး၊ အရေတင်းတီး၊ တီးခတ်နှင့် လေတီး စသည့် တူရိယာအမျိုးမျိုးလည်း ပြည့်စုံစွာ ရှိ၏။

Verse 78

एवं वाद्यप्रभेदैश्च विष्णुं सर्वात्मना हरिम् । अतोषयन्सुगीतज्ञा गंधर्वाप्सरसां गणाः

ထို့သို့ တူရိယာအမျိုးမျိုးဖြင့် သီချင်းကောင်းကို ကျွမ်းကျင်သော ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် အပ္စရာတို့၏ အစုအဝေးသည် ဟရီဖြစ်သော ဗိဿနုကို စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်စေကြ၏။

Verse 79

तथा जगुर्नारदतुंबुरादयो गंधर्वयक्षाः सुरसिद्ध संघाः । संसेवमानाः परमात्मरूपं नारायणं देवमगाधबोधम्

ထို့အတူ နာရဒ၊ တုမ္ဘုရု စသည့် ဂန္ဓဗ္ဗယက္ခတို့နှင့် နတ်ဒေဝတာ၊ စိဒ္ဓတို့၏ အစုအဝေးများသည် သီချင်းဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။ သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးအတ္တမန်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သော နာရာယဏဒေဝကို ရိုသေစွာ ဆည်းကပ်ကာ၊ အနက်မတိုင်းနိုင်သော ဉာဏ်ပညာရှိသည့် အရှင်ကို ဂုဏ်တော်ဆိုကြ၏။