Adhyaya 23

Verse 1

लोमश उवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र महेशेन प्रणोदिताः । आजग्मुः सहसा सद्य ऋषयोऽपि हिमालयम्

လောမရှာက ပြော၏— «ထိုအချိန်အတွင်း၌ မဟေရှ (ရှီဝ) ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ရှင်ရသီတို့သည် ချက်ချင်း လျင်မြန်စွာ ဟိမာလယသို့ ရောက်လာကြ၏»။

Verse 2

तान्दृष्ट्वा सहसोत्थाय हिमाद्रिः प्रतिमानसः । पूजयामास तान्सर्वानुवाच नतकंधरः

သူတို့ကို မြင်သော် ဟိမာဒြိ (ဟိမာလယ) သည် လေးစားသဒ္ဓါဖြင့် ချက်ချင်း ထ၍ မိမိခေါင်းကို ငုံ့ကာ အားလုံးကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီး စကားဆို၏။

Verse 3

किमर्थमागता यूयं ब्रूतागमनकारणम् । तदोचुः सप्त ऋषयो महेशप्रेरिता वयम्

«သင်တို့ ဘာအကြောင်းကြောင့် လာကြသနည်း၊ လာရခြင်းအကြောင်းရင်းကို ပြောကြပါ» ဟု မေးလျှင်၊ ရသီခုနစ်ပါးက «ကျွန်ုပ်တို့သည် မဟေရှ (ရှီဝ) ၏ စေခိုင်းမှုဖြင့် လာကြသည်» ဟု ပြန်ဆိုကြ၏။

Verse 4

समागतास्त्वत्सकाशं कन्यायाश्च विलोकने । तानस्मान्विद्धि भोः शैल स्वां कन्यां दर्शयाशु वै

«ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်၏အနီးသို့ သမီးကညာကို ကြည့်ရှုရန် လာရောက်ကြသည်။ အို တောင်ကြီးရေ၊ ဤအကြောင်းကြောင့် လာကြောင်း သိမှတ်ပါ၊ သင်၏ သမီးကို အလျင်အမြန် ပြပါ» ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 5

तथेत्युक्त्वा ऋषिगणानानीता तत्र पार्वती । स्वोत्संगे परिगृह्याशु गिरीन्द्रः पुत्रवत्सलः । हिमवान्गिरिराजोऽथ उवाच प्रहसन्निव

“ဤသို့ပင်” ဟုဆိုကာ ရှင်ရသီတို့၏အစုအဝေးရှေ့သို့ ပါဝတီကို ခေါ်ဆောင်လာ၏။ တောင်တို့၏အရှင် ဟိမဝန်သည် မိဘကဲ့သို့ သမီးကိုချစ်မြတ်နိုး၍ ချက်ချင်း မိမိပေါင်ပေါ်သို့ ချီယူကာ၊ ထို့နောက် တောင်ဘုရင် ဟိမဝန်သည် ပြုံးသကဲ့သို့ ပြောကြားလေ၏။

Verse 6

इयं सुता मदीया हि वाक्यं श्रुणुत मे पुनः । तपस्विनां वरिष्ठऽसौ विरक्तो मदनांतकः

“ဤသမီးသည် အမှန်တကယ် မိမိ၏သမီးပင် ဖြစ်၏—ငါ့စကားကို ထပ်မံနားထောင်ကြလော့။ မဒနာန္တက (ကာမကို သတ်သော ရှိဝ) သည် တပသီတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၍ လောကရေးရာမှ ကင်းလွတ်သူ ဖြစ်၏။”

Verse 7

कथमुद्वहनार्थी च येनानंगः कृत स्मरः । अत्यासन्नेचातिदूरे आढ्ये धनविवर्जिते । वृत्तिहीने च मूर्खे च कन्यादानं न शस्यते

“အနင်္ဂ (ကိုယ်မဲ့) စမရ (ကာမ) ကို ထိုသူက အဲဒီလို ဖြစ်စေခဲ့သဖြင့်၊ ထိုသူနှင့် မင်္ဂလာဆောင်လိုသူ မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။ ထို့ပြင် အလွန်နီးလွန်းခြင်း၊ အလွန်ဝေးလွန်းခြင်း၊ ချမ်းသာလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် ဆင်းရဲလွန်းခြင်း၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမရှိခြင်း၊ သို့မဟုတ် မိုက်မဲခြင်းတို့ရှိလျှင် သမီးပေးမင်္ဂလာ မချီးမွမ်းကြ။”

Verse 8

मूढाय च विरक्ताय आत्मसंभाविताय च । आतुराय प्रमत्ताय कन्यादानं न कारयेत्

“မိုက်မဲသူ၊ လောကရေးရာမှ ကင်းလွတ်နေသူ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြှောက်တင်သူ၊ နာမကျန်းနှိပ်စက်ခံရသူ၊ သို့မဟုတ် ပေါ့ပျက်မူးယစ်သူတို့အား သမီးပေးမင်္ဂလာကို မစီစဉ်သင့်။”

Verse 9

तस्मान्मया विचार्यैव भवद्भिरृषिसत्तमाः । प्रदातव्या महेशाय एतन्मे व्रतमुत्तमम्

“ထို့ကြောင့် ငါသည် စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးမှ—အရှင်ရသီတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့ရေ—သူမကို မဟေရှ (ရှင်ရှိဝ) ထံသို့ ပေးအပ်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်၏။ ဤသည်ကား ငါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝရတ (သစ္စာကတိ) ဖြစ်၏။”

Verse 10

तच्छ्रुत्वा गिरिराजस्य वचनं ते महर्षयः । एकपद्येन ऊचुस्ते प्रहस्य च हिमालयम्

တောင်ဘုရင်၏စကားကိုကြားသော် မဟာရသီတို့သည် ဟိမဝန္တကို ရယ်ပြုံးလျက် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းဖြင့် ပြန်လည်ဆိုကြ၏။

Verse 11

यया कृतं तपस्तीव्रं यया चाराधितः शिवः । तपसा तेन संतुष्टः प्रसन्नोद्य सदाशिवः

သူမ၏ပြင်းထန်သောတပသနှင့် ရှိဝကို ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်းကြောင့် စဒါရှိဝသည် ထိုတပသဖြင့် စိတ်တော်ကျေနပ်ကာ ယခု ကရုဏာတော်ဖြင့် ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။

Verse 12

अस्यास्तस्य च भोः शैल न जानासि च किंचन । महिमानं परं चैव तस्मादेनां प्रयच्छ वै

အို တောင်ရေ၊ သင်သည် သူမ၏အမြင့်မြတ်ဆုံးသော မဟိမကို အမှန်တကယ် မသိနိုင်သေး။ ထို့ကြောင့် သူမကို ရှိဝထံ အမှန်တကယ် ပေးအပ်လော့။

Verse 13

शिवाय गिरिजामेनां कुरुष्य वचनं हि नः । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषामृषीणां भावितात्मनाम्

ဤဂိရိဇာကို ရှိဝထံ ပေးအပ်လော့—ငါတို့၏စကားကို အကောင်အထည်ဖော်လော့။ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သင့်တော်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော ရသီတို့၏စကားကို ကြားသော်…

Verse 14

उवाच त्वरया युक्तः पर्वतान्पर्वतेश्वरः । हे मेरो हे निषधकिं गन्धमादन मन्दर । मैनाक क्रियतामद्य शंसध्वं च यथातथम्

ထို့နောက် အရေးတကြီးစိတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားသော တောင်တို့၏အရှင်သည် တောင်များကို ခေါ်ဆို၍—«ဟေ မေရု၊ ဟေ နိရှဓ၊ ဟေ ဂန္ဓမာဒန၊ ဟေ မန္ဒရ၊ ဟေ မိုင်နာက၊ ယနေ့ပင် ဆောင်ရွက်ကြလော့၊ သင့်တော်သလို ကြေညာစီစဉ်ကြလော့» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 15

मेना तदा उवाचेदं वाक्यं वाक्यविशारदा । अधुना किं विमशन कृतं कार्यं तदैव हि

ထိုအခါ စကားပြောရာ၌ ကျွမ်းကျင်သော မေနာက ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။ «ယခုအခါ ဘာကို ထပ်မံ စဉ်းစားရမည်နည်း။ လိုအပ်သော ကိစ္စသည် ထိုအချိန်တည်းက ပြီးစီးပြီးသား ဖြစ်၏»။

Verse 16

उत्पन्नेयं महाभागा देवकार्यार्थमेव च । प्रदातव्या शिवायेति शिवस्यार्थेऽवतारिता

ဤမဟာကံကောင်းရှင်သည် နတ်တို့၏ အလုပ်တော်အတွက်သာ မွေးဖွားလာ၏။ «ရှီဝအား ပေးအပ်ရမည်» ဟူ၍ ရှီဝ၏ အကျိုးအတွက်ပင် ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်၏။

Verse 17

अनयाराधितो रुद्रो रुद्रेण परिभाविता । इयं महाभागा शिवाय प्रतिदीयताम्

ဤသူမကြောင့် ရုဒြာကို ပူဇော်ကန်တော့ခဲ့ပြီး၊ ရုဒြာ၏ ကရုဏာဖြင့်လည်း သန့်စင်မြတ်နိုး ခံရ၏။ ထိုမဟာကံကောင်းရှင်ကို ရှီဝအား သင့်တော်စွာ ပေးအပ်ကြပါစေ။

Verse 18

निमित्तमात्रं च कृतं तया वै शिवपूजने । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्यामेनायाः परिभाषितम्

ရှီဝပူဇော်မှု၌ သူမသည် အမှန်တကယ် အကြောင်းကိန်းသာ ဖြစ်ခဲ့၏။ မေနာ၏ ထိုစကားကို ကြားသော်…

Verse 19

परितुष्टो हिमाद्रिश्च वाक्यं चेदमुवाच ह । ऋषीन्प्रति निरीक्षंस्तां कन्येयं मम संप्रति

စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်သော ဟိမာဒြီ (တောင်တော်အရှင်) သည် ရှင်ရသီတို့ကို မျက်နှာမူကြည့်၍ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။ «ဤကညာသည် ယခုအခါ အမှန်တကယ် ငါ၏ သမီး ဖြစ်၏»။

Verse 20

ततः समानीय सुलोचनां तां श्यामां नितंबार्षितमेखलां शुभाम् । वैडूर्यमुक्तावलयान्दधानां भास्वत्प्रभां चांद्रमसीं व रेखम्

ထို့နောက် မင်္ဂလာရှိသော မျက်လုံးကန့်ကန့်မိန်းကလေးကို ရှေ့သို့ခေါ်လာ၍ အမဲရောင်သွင်ပြင်၊ ခါးပတ်လှပစွာဝတ်ဆင်ထားကာ ဝိုင်ဒူရျ (ကြောင်မျက်လုံး) ရတနာနှင့် ပုလဲလက်ကောက်များကို ဆင်မြန်းထားသဖြင့် လမင်းအလင်းတန်းကဲ့သို့ တောက်ပစေ하였다။

Verse 21

लावण्यामृतवापिकां सुवदनां गौरीं सुवासां शुभां दृष्ट्वा ते ह्यृषयोऽपि मोहमगन्भ्रांतास्तदा संभ्रमात् । नोचुः किंचना वाक्यमेव सुधियो ह्यासन्प्रमत्ता इव स्तब्धाः कान्तिमतीमतीव रुचिरां त्रैलोक्यनाथप्रियाम्

လှပမှု၏ အမృతရေကန်ကဲ့သို့သော မျက်နှာလှ၊ ဝတ်စားကောင်း၍ မင်္ဂလာရှိသော ဂေါရီကို မြင်ကြသော် အရှင်ရဟန်းများတောင် အံ့ဩမောဟဖြစ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှား၍ မူးဝေသကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဉာဏ်ရှိသူတို့သည် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုနိုင်ဘဲ မူးယစ်သူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်တုန်လှုပ်ကာ သုံးလောကအရှင်၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ အလွန်တောက်ပ၍ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်သော သူမကိုသာ ကြည့်နေကြ၏။

Verse 22

एवं तदा ते ह्यृषयोऽपि मोहिता रूपेण तस्याः किमुताथ देवताः । तथैव सर्वे च निरीक्ष्य तन्वीं सतीं गिरिन्द्रस्य सुतां शिवप्रियाम्

ထို့ကြောင့် ထိုအချိန်၌ အရှင်ရဟန်းများတောင် သူမ၏ရုပ်သွင်ကြောင့် မောဟဖြစ်လျှင် ဘုရားဒေဝတားတို့အတွက်တော့ ဘာပြောစရာရှိမည်နည်း။ တင်ပါးပါးလှသော စတီ—တောင်တော်အရှင်၏ သမီး၊ ရှိဝ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ—ကို မြင်ကြသော် အားလုံးတူတူ စိတ်လှုပ်ရှား၍ ဆွဲဆောင်ခံရကြ၏။

Verse 23

ततः पुनश्चैत्य शिवं शिवप्रियाः शशंसुरस्मा ऋषयस्तदानीम्

ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ရှိဝကို ချစ်မြတ်နိုးသော ဘုရားဘက်တော်သားများဖြစ်သည့် အရှင်ရဟန်းတို့သည် ထိုနေရာ၌ ချက်ချင်း ရှိဝကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 24

ऋषय ऊचुः । भूषिता हि गिरीन्द्रेण स्वसुता नास्ति संशयः । उद्वोढुं गच्छ देवेश देवैश्च परिवारितः

အရှင်ရဟန်းတို့က ဆိုကြသည်– «တောင်တော်အရှင်သည် မိမိသမီးကို အလှဆင်ပြီးပြီ၊ သံသယမရှိပါ။ အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ဒေဝတားတို့ ဝိုင်းရံလိုက်ပါလျက် သွား၍ သူမကို လက်ထပ်တော်မူပါ»။

Verse 25

गच्छ शीघ्रं महादेव पार्वतीमात्मजन्मने । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां प्रहस्येदमुवाच ह

«မြန်မြန်သွားလော့၊ မဟာဒေဝ၊ မိမိ၏ကံကြမ္မာတော်တော်တင်ထားသော အဖော်ဖြစ်သည့် ပါရဝတီထံသို့» ဟုဆိုကြ၏။ ထိုစကားကိုကြားသော် သဒာရှီဝသည် ပြုံး၍ ထိုသို့မိန့်တော်မူ၏။

Verse 26

विवाहो हि महाभागा न दृष्टो न श्रुतोऽपि वा । मया पुरा च ऋषयः कथ्यतां च विशेषतः

«ကံကောင်းမြတ်သော ရှင်ရသီတို့၊ ဤသို့သော မင်္ဂလာပွဲကို မမြင်ဖူး၊ မကြားဖူးပင်။ ထို့ကြောင့် ရှင်ရသီတို့၊ အထူးသဖြင့် အသေးစိတ် ပြောပြပါလော့» ဟုမိန့်တော်မူ၏။

Verse 27

तदोचुरृषयः सर्वे प्रहसंतः सदाशिवम् । विष्णुमाह्वय वै देव ब्रह्मणं च शतक्रतुम्

ထို့နောက် ရှင်ရသီအားလုံးသည် ပြုံးလျက် သဒာရှီဝထံသို့ ဆိုကြ၏—«အို ဒေဝ၊ ဗိဿနုကို ခေါ်ပါလော့၊ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာနှင့် ရှတကရတု (အိန္ဒြ) ကိုလည်း ခေါ်ပါ»။

Verse 28

तथा ऋषिगणांश्चैव यक्षगन्धर्वपन्नगान् । सिद्धविद्याधरांश्चैव किंनरांश्चाप्सरोगणान्

«ထို့အတူ ရှင်ရသီအဖွဲ့များ၊ ယက္ခ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ နာဂတို့ကိုလည်း ခေါ်ပါ။ ထို့ပြင် စိဒ္ဓ၊ ဝိဒ္ယာဓရ၊ ကိန္နရနှင့် အပ်ဆရာအဖွဲ့တို့ကိုလည်း ခေါ်ပါ» ဟုဆိုကြ၏။

Verse 29

एतांश्चान्यांश्च सुबहूनानयस्वेति सत्वरम् । तदाकर्ण्य ऋषिप्रोक्तं वाक्यं वाक्यविशारदः

«ဤသူတို့နှင့် အခြားများစွာကိုလည်း အလျင်အမြန် ခေါ်လာပါ» ဟုဆိုကြ၏။ ရှင်ရသီတို့၏စကားကိုကြားသော် စကားပညာကျွမ်းကျင်သောသူသည် ထိုအမိန့်ကို နှလုံးသွင်းလေ၏။

Verse 30

उवाच नारदं देवो विष्णुमानय सत्वरम् । ब्रह्माणं च महेन्द्रं च अन्यांश्चैव समानय

ဘုရားသခင်သည် နာရဒအား မိန့်တော်မူ၏—«ဗိဿနုကို အလျင်အမြန် ခေါ်လာပါ။ ဘြဟ္မာနှင့် မဟာဣန္ဒြာကိုလည်း ခေါ်လာပြီး အခြားသူတို့ကိုပါ ခေါ်စုပါ»။

Verse 31

शंभोर्वचनमादाय शिरसा लोकपावनः । जगाम त्वरितो भूत्वा वैकुण्ठं विष्णुवल्लभः

လောကကို သန့်စင်ပေးသူ နာရဒသည် ရှံဘု၏ အမိန့်ကို ခေါင်းငုံ့လက်ခံကာ အလျင်အမြန် ဗိုင်ကుంఐဋ္ဌသို့ သွားလေ၏—ဗိဿနု၏ ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်၏။

Verse 32

ददर्श देवं परमासने स्थितं श्रिया च देव्या परिसेव्यमानम् । चतुर्भुजं देववरं महाप्रभं नीलोत्पलश्यामतनुं वरेण्यम्

သူသည် အမြင့်ဆုံး အာသနပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသော ဘုရားကို မြင်လေ၏။ သရီဒေဝီက ဝန်းရံ၍ ဆောင်ရွက်နေပြီး၊ လက်လေးဖက်ရှိသော ဒေဝတော်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ မဟာတောက်ပသူ—နီလာကြာပန်းကဲ့သို့ အမဲရောင်ကာယဖြင့် ပူဇော်ထိုက်မြတ်သူ။

Verse 33

महार्हरत्नावृतचारुकुण्डलं महाकिरीटोत्तमरत्नभास्वतम् । सुवैजयंत्या वनमालया वृतं स नारदस्तं भुवनैकसुन्दरम्

နာရဒသည် လောကတစ်လောက၏ အလှတရားတစ်ပါးတည်းဖြစ်သော ထိုဘုရားကို မြင်လေ၏—အဖိုးတန်ရတနာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော လှပသည့် နားကပ်များ၊ အကောင်းဆုံး ရတနာတောက်ပသည့် မဟာမကူဋ်၊ နှင့် ဗိုင်ဇယန္တီ တောပန်းမാലာဖြင့် ဝန်းရံလျက်။

Verse 34

उवाच नारदोऽभ्येत्य शंभोर्वाक्यमथादरात् । ब्रह्मवीणां वाद्यवीणां वाद्यमानः सर्वज्ञ ऋषिसत्तमः

နာရဒသည် နီးကပ်လာ၍ ရှံဘု၏ စကားကို ရိုသေစွာ ပြောကြားလေ၏—တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဘြဟ္မဝီဏာဟု ခေါ်သော ဒေဝီဏာကို တီးခတ်နေသော ဂီတပညာရှင်၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ ရှင်ရသီတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 35

एह्येहि त्वं महाविष्णो महादेवं त्वरान्वितः । उद्वाहनार्थं शंभोश्च त्वमेकः कार्यसाधकः

«လာပါ၊ လာပါ၊ မဟာဝိෂ္ဏုရေ—မဟာဒေဝထံ အလျင်အမြန် သွားပါ။ ရှမ္ဘု၏ မင်္ဂလာကိစ္စအတွက် ဤတာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေနိုင်သူမှာ သင်တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်»။

Verse 36

प्रहस्य भगवान्प्राह नारदं प्रति वै तदा । कथमुद्वहने बुद्धिरुत्पन्ना तस्य शूलिनः । विज्ञातार्थोऽपि भगवान्नारदं परिपृष्टवान्

ထိုအခါ ဘုရားသခင်သည် ပြုံးလျက် နာရဒအား မိန့်တော်မူသည်—«ထို သုံးမြှားကိုင်ရှင် (သူလိန်) အတွက် မင်္ဂလာအကြံ ဘယ်လို ပေါ်ပေါက်လာသနည်း?» အကြောင်းကို သိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် နာရဒကို ထပ်မံ မေးမြန်းတော်မူ၏။

Verse 37

नारद उवाच । तपसा महता रुद्रः पार्वत्या परितोषितः । स्वयमेवागतस्तत्र यत्रास्ते गिरिजा सती

နာရဒက ပြောသည်—«အလွန်ကြီးမားသော တပသဖြင့် ပါရဝတီက ရုဒြကို အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။ သီလရှိသော ဂိရိဇာ နေထိုင်ရာ အရပ်သို့ ရုဒြသည် ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒဖြင့် လာရောက်ခဲ့သည်»။

Verse 38

दासोऽहमवदच्छंभुः पार्वत्या परितोषितः । पार्वतीं च समभ्यर्थ्य वरयस्व च भामिनि

ပါရဝတီကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူသော ရှမ္ဘုက «ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ ကျွန်ဖြစ်၏» ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ပါရဝတီအား လေးစားစွာ တောင်းပန်၍ «အလင်းရောင်တောက်ပသော မိန်းမမြတ်ရေ၊ မင်္ဂလာဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ရွေးချယ်ပါ» ဟု ဆို၏။

Verse 39

त्वरितेनावदच्छंभुस्त्वामाह्वयति संप्रति । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवदेवो जनार्दनः । नारदेन समायुक्तः पार्षदैः परिवारितः

သတင်းပို့သူက «ရှမ္ဘုက ယခုချက်ချင်း သင့်ကို ခေါ်နေသည်» ဟု အလျင်အမြန် ပြော၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် နတ်တို့၏ နတ်ဖြစ်သော ဇနာရဒနသည် နာရဒနှင့်အတူ၊ အမှုထမ်းပရိသတ်တို့ ဝိုင်းရံလျက် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 40

सुपर्णमारुह्य तदा महात्मा योगीश्वराणां प्रभुरच्युतो महान् । ययौ तदाऽकाशपथा हरिः स्वयं सनारदो देववरैः समेतः

ထိုအခါ မဟာအတ္တမ အချျုတ (ဟရီ) သည် ယောဂီရှင်တို့၏ အရှင်ကြီးအဖြစ် စုပဏ္ဏ (ဂရုဍ) ပေါ်သို့ တက်စီးလေ၏။ ဟရီသည် မိုးကောင်းကင်လမ်းကြောင်းဖြင့် ကိုယ်တိုင် ခရီးသွား၍ နာရဒနှင့်အတူ၊ အထွတ်အမြတ် ဒေဝတော်များလည်း ပူးပေါင်းလိုက်ပါလာကြ၏။

Verse 41

तं दृष्ट्वा त्वरितं देवो योगिध्येयांघ्रिपंकजः । अभ्युत्थाय मुदा युक्तः परिष्वज्य च शार्ङ्गिणम्

သူရောက်လာသည်ကို မြန်မြန်မြင်သော် ယောဂီတို့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အမြဲသတိပြုသည့် ကြာပန်းခြေတော်ရှင် ဒေဝတော်သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ထ၍ ရှာရင်ဂင် (ဗိဿနု၊ ရှာရင်ဂါဓနုကိုင်ရှင်) ကို ဖက်လှုပ်လေ၏။

Verse 42

तदा हरिहरौ देवावैकपद्येन तिष्ठतः । ऊचुतुः स्म तदान्योन्यं क्षेमं कुशलमेव च

ထိုအခါ ဟရီနှင့် ဟရ (ရှီဝ) ဒေဝတော်နှစ်ပါးသည် တစ်စိတ်တစ်သဘောတည်းဖြင့် အတူတကွ ရပ်တည်ကာ အချင်းချင်း၏ ချမ်းသာရေး၊ လုံခြုံရေးနှင့် ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာကို မေးမြန်းကြလေ၏။

Verse 43

ईश्वर उवाच । गिरिजातपसा विष्णो जितोऽहं नात्र संशयः । पाणिग्रहार्थमेवाद्य गंतुकामो हिमालयम्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်— “အို ဗိဿနု၊ ဂိရိဇာ၏ တပသ (အကျင့်တရား) ကြောင့် ငါသည် အနိုင်ယူခံရပြီ၊ သံသယမရှိ။ ယနေ့ ငါသည် ဟိမာလယသို့ သွားလိုသည်မှာ သူမ၏ လက်ကို မင်္ဂလာအတွက် ဆုပ်ကိုင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 44

यथार्थेन च भो विष्णो कथयामि तवाग्रतः । यदा दक्षेण भो विष्णो प्रदत्ता च पुरा सती

“ထို့ပြင် အို ဗိဿနု၊ သင်၏ရှေ့တွင် အမှန်တရားကိုပင် ငါ ပြောမည်။ အို ဗိဿနု၊ ယခင်က ဒက္ခက စတီကို (မင်္ဂလာအဖြစ်) ပေးအပ်ခဲ့သောအခါ…”

Verse 45

न च संकल्पविधिना मया पाणिग्रहः कृतः । अधुनैव मया कार्यं कर्मविस्तारणं बहु

သင်္ကల్ప အခမ်းအနားစည်းကမ်းအတိုင်း လက်ကိုင်မင်္ဂလာ (ပာဏိဂ္ရဟ) ကို ငါ မပြုလုပ်ခဲ့သေး။ ယခုမှစ၍ လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စများ များစွာကို စနစ်တကျ ချဲ့ထွင်စီမံရမည်။

Verse 46

यत्कार्यं तन्न जानामि सर्वं पाणिग्रहोचितम् । शंभोस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्य मधुसूदनः

(ဗိဿနု၏အဓိပ္ပါယ်) «လက်ကိုင်မင်္ဂလာအတွက် သင့်လျော်သမျှ လုပ်ရမည့်အရာအားလုံးကို ငါ မသိသေး» ဟုဆိုသည်။ သမ္ဘု (ရှီဝ) ၏စကားကို ကြားသော် မဓုသူဒန (ဗိဿနု) သည် ပြုံးရယ်လေ၏။

Verse 47

यावद्वक्तुं समारेभे तावद्ब्रह्मा समागतः । इंद्रेण सह सर्वैश्च लोकपालैस्त्वरान्वितः

(ဗိဿနု) စကားပြောရန် စတင်ချိန်တင်ပင် ဘြဟ္မာသည် အင်္ဒြနှင့်အတူ လောကပာလ အားလုံးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အလျင်အမြန် ရောက်လာ၏။

Verse 48

तथैव देवासुरयक्षदानवा नागाः पतंगाप्सरसो महर्षयः । समेत्य सर्वे परिवक्तुमीशमूचुस्तदानीं शिरसा प्रणम्य

ထို့အတူ ဒေဝ၊ အဆုရ၊ ယက္ခ၊ ဒာနဝ၊ နာဂ၊ ငှက်တို့၊ အပ္ဆရာတို့နှင့် မဟာရိရှီတို့ အားလုံး စုဝေးလာကြသည်။ ထိုအခါ ခေါင်းငုံ့ပူဇော်ကာ အီရှ (ရှီဝ) ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လျှောက်ထားပြောဆိုကြ၏။

Verse 49

गच्छगच्छ महादेव अस्माभिः सहितः प्रभो । ततो विष्णुरुवाचेदं प्रस्तावसदृशंवचः

«သွားပါ၊ သွားပါ၊ မဟာဒေဝ၊ အရှင်ဘုရား—ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ» ဟုဆိုကြသည်။ ထို့နောက် ဗိဿနုသည် အခါအလျော်ညီသော စကားကို ပြောလေ၏။

Verse 50

गृह्योक्तविधिना शंभो कर्म कर्तुमिहार्हसि

အို ရှမ္ဘုဘုရား၊ ဤနေရာ၌ ဂೃಹ்ய (အိမ်တွင်းပူဇော်ရေး) ထုံးတမ်းအတိုင်း သင်ကြားထားသော နည်းလမ်းဖြင့် ကర్మပွဲကို ဆောင်ရွက်သင့်၏။

Verse 51

नांदीमुखं मण्डपस्थापनं च तथा चैतत्कुरु धर्मेण युक्तम् । महानदीसंगमं वर्जयित्वा कुर्वंति केचिद्वेदमनीषिणश्च

နာန္ဒီမုခ ပွဲနှင့် မဏ္ဍပ တည်ဆောက်ခြင်းကိုလည်း ပြုလုပ်လော့—ဓမ္မနှင့်ညီညွတ်စွာ အားလုံးကို ဆောင်ရွက်လော့။ အချို့သောသူတို့သည် ဝေဒပညာရှိကြသော်လည်း မြစ်ကြီးများ ဆုံရာကို ရှောင်ကာ ဤပွဲများကို ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 52

मण्डपस्थापनं चैव क्रियतां ह्यधुना विभो । तथोक्तो विष्णुना शंभुश्चकारात्महिताय वै

အို အင်အားကြီးသော အရှင်၊ ယခုအခါ မဏ္ဍပကို တည်ဆောက်ကြပါစို့။ ဗိဿဏု၏ ဤသို့မိန့်ကြားခြင်းကို ခံယူ၍ ရှမ္ဘုဘုရားသည် မိမိ၏ သာသနာရေးကိစ္စနှင့် ကောင်းကျိုးအတွက် အမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 53

ब्रह्मादिभिः कृतं तेन सर्वमभ्युदयोचितम् । ग्रहाणां पूजनं चक्रे कश्यपो ब्रह्मणा युतः

ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် အရာအားလုံးကို စီးပွားကောင်းခြင်းနှင့် မင်္ဂလာအောင်မြင်မှုနှင့် ကိုက်ညီအောင် စီစဉ်ထားလေ၏။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာနှင့်အတူ ကശ്യပသည် ဂြဟ (ဂြိုဟ်ဒေဝတား) များကို ပူဇော်လေ၏။

Verse 54

तथात्रिश्च वशिष्ठश्च गौतमोथ गुरुर्भृगुः । कण्वो बृहस्पतिः शक्तिर्जमदग्निः पराशरः

ထို့အတူ အတြိနှင့် ဝသိဋ္ဌ၊ ဂေါတမနှင့် ဂုရုဘೃဂုတို့လည်း ရောက်လာကြ၏။ ထို့ပြင် ကဏ္ဝ၊ ဘృဟஸ္ပတိ၊ သက္တိ၊ ဇမဒဂ္နိ နှင့် ပရာଶရ တို့လည်း ရောက်လာကြ၏။

Verse 55

मार्कंडेयः शिलावाकः शून्यपालोऽक्षतश्रमः । अगस्त्यश्च्यवनो गर्गः शिलादोऽथ महामुनिः

မဟာရိရှီ မာရကဏ္ဍေယ၊ ရှီလာဝါက၊ ရှုန်ယပါလ နှင့် အက္ခတရှရမ; အဂတ်စတျ၊ ချျဝန၊ ဂါရဂ နှင့် ရှီလာဒ—ဤမဟာမုနိတို့လည်း ထိုနေရာ၌ ရောက်ရှိနေကြ၏။

Verse 56

एते चान्ये च बहवो ह्यागताः शिवसन्निधौ । ब्रह्मणा नोदितास्तत्र चक्रुस्ते विधिवत्क्रियाम्

ဤရိရှီတို့နှင့် အခြားရိရှီများစွာသည် ရှိဝ၏ အနီးတော်သို့ လာရောက်ကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ဗြဟ္မာ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် သူတို့သည် စည်းကမ်းတကျ အခမ်းအနားများကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 57

वेदोक्तविधिना सर्वे वेदवेदांगपारगाः । चक्रू रक्षां महेशस्य कृतकौतुकमंगलाम्

ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့ကို ကျွမ်းကျင်သော သူတို့အားလုံးသည် ဝေဒတွင် ဆိုထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း လိုက်နာကာ မဟေရှ၏ ကာကွယ်ရေးပူဇော်ပွဲကို မင်္ဂလာအမှတ်အသားများနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 58

ऋग्यजुःसामसहितैः सूक्तैर्नानाविधैस्तथा । मंगलानि च भूरीणि ऋषयस्तत्त्ववेदिनः

သစ္စာတရားကို သိမြင်သော ရိရှီတို့သည် ရိဂ္၊ ယဇု၊ သာမ တို့နှင့်အတူ အမျိုးမျိုးသော စုက္တများကို ရွတ်ဆိုကာ မင်္ဂလာကောင်းချီးများကို အလွန်များစွာ ပေါ်ထွန်းစေကြ၏။

Verse 59

अभ्यंजनादिकं सर्वं चक्रुस्तस्य परात्मनः । ख्यातः कपर्द्दस्तस्यैव शिवस्य परमात्मनः

သူတို့သည် ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး အတ္တမန်အတွက် လိမ်းသုတ်ခြင်းနှင့် အလှဆင်ခြင်း စသည့် အခမ်းအနားအားလုံးကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။ ထိုကိစ္စကြောင့်ပင် အမြင့်မြတ်သော ရှိဝသည် “ကပရ္ဒ္ဒ” (ဆံပင်ချည်ကွင်းထုံးထားသူ) ဟူ၍ ထင်ရှားလာ၏။

Verse 60

अनेकैर्मौक्तिकैर्युक्ता मुण्डमालाऽभवत्तदा । ये सर्पा ह्यंगभूताश्च ते सर्वे तत्क्षणादिव । बभूवुर्मडनान्येव जातरूपमयानि च

ထိုအခါ ဦးခေါင်းရိုးမော်လီသည် များစွာသော ပုလဲများဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက် ဖြစ်လာ၏။ ထို့ပြင် အလှဆင်အဖြစ် ကိုယ်အင်္ဂါတော်တွင် တပ်ဆင်ထားသော မြွေတို့သည်လည်း ခဏချင်းပင် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်သော အလှတန်ဆာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

Verse 61

सर्वभूषणसंपन्नो देवदेवो महेश्वरः । ययौ देवैः परिवृतः शैलराजपुरं प्रति

ထိုသို့ အလှတန်ဆာအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်စုံတန်ဆာဆင်ထားသော ဒေဝဒေဝ မဟေရှ္ဝရသည် ဒေဝတို့ ဝန်းရံလျက် တောင်မင်း၏ မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 62

चंडिका वरभगिनी तदा जाता भयावहा । प्रेतासना गता चण्डी सर्पाभरणभूषिता

ထိုအခါ ကောင်းချီးပေးခံရသော အစ်မတော် ချဏ္ဍိကာသည် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်စေ၏။ ထို ချဏ္ဍီသည် သေကောင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မြွေတန်ဆာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ ရှေ့သို့ ချီတက်လာ၏။

Verse 63

हैमं कलशमादाय पूर्णं मूर्ध्ना महाप्रभा । परिवारैर्महाचंडी दीप्तास्या ह्युग्रलोचना

တောက်ပသော မဟာချဏ္ဍီသည် ရွှေကလသအပြည့်ကို ဦးခေါင်းပေါ်တင်ယူ၍ အဖော်အပါများ ဝန်းရံလျက် ချီတက်လာ၏။ မျက်နှာတော် တောက်လောင်၍ မျက်လုံးတော် ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်၏။

Verse 64

तत्र भूतान्यनेकानि विरूपाणि सहस्रशः । तैः समेताग्रतश्चंडी जगाम विकृतानना

ထိုနေရာ၌ ရုပ်ပျက်ဆိုးရွားသော ဘူတများသည် ထောင်ပေါင်းများစွာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုတို့ကို ရှေ့တန်းတွင် ခေါ်ဆောင်လျက် မျက်နှာပုံစံ ကြောက်မက်ဖွယ်ရှိသော ချဏ္ဍီသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ချီတက်သွား၏။

Verse 65

तस्याः सर्वे पृष्ठतश्च गणाः परमदारुणाः । कोट्येकादशसंख्याका रौद्रा रुद्र प्रियाश्च ये

သူမ၏နောက်ဘက်တွင် ဂဏများအားလုံး လွန်စွာကြမ်းတမ်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ ရုဒြာသဘောတူကာ ရုဒြာ၏ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်ကြပြီး အရေအတွက် ဒသမတစ်ကုဋိ ဖြစ်하였다။

Verse 66

तदा डमरुनिर्घोषव्याप्तमासीज्जगत्त्रयम् । भेरीभांकारशब्देन शंखानां निनदेन च

ထိုအခါ ဒမရု၏ဟုန်းဟုန်းမြည်သံ၊ ဘေရီတီးဝိုင်း၏တုန်ခါသံနှင့် သင်္ခါတို့၏မြည်ဟုန်းသံတို့ကြောင့် လောကသုံးပါးလုံး ပြည့်နှက်သွား하였다။

Verse 67

तथा दुंदुभिनिर्घोषैः शब्दः कोलाहलोऽभवत् । गणानां पृष्ठतो भूत्वा सर्वे देवाः समुत्सुकाः । अन्वयुः सर्वसिद्धाश्च लोकपालैः समन्विताः

ထို့ပြင် ဒုန္ဒုဘိတီးဝိုင်း၏ဟုန်းဟုန်းသံကြောင့် အသံသည် အလွန်ကြီးမားသော အော်ဟစ်ဆူညံမှု ဖြစ်လာ하였다။ ဂဏများ၏နောက်ဘက်တွင် နေရာယူကာ စိတ်လှုပ်ရှားသော ဒေဝများအားလုံး လိုက်ပါကြပြီး၊ စိဒ္ဓများအားလုံးနှင့် လောကပာလများပါ အတူတကွ လိုက်လာကြ하였다။

Verse 68

मध्ये व्रजन्महेंद्रोऽथ ऐरावतमुपास्थितः । शुभ्रेणो च्छ्रियमाणेन छत्रेण परमेण हि

ထိုခရီးစဉ်အလယ်တွင် မဟေန္ဒြ (အိန္ဒြ) သည် အဲရာဝတနှင့်အတူ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ခံကာ အလွန်မြင့်မြတ်သော အဖြူရောင် ချတ်တရ (ထီးတော်) ကို မြှောက်တင်၍ အရိပ်ပေးထားလျက် ရွေ့လျားသွား하였다။

Verse 69

चामरैर्वीज्यमानोऽसौ सुरैर्बहुभिरावृतः । तदा तु व्रजमानास्त ऋषयो बहवो ह्यमी

သူသည် စာမရ (ယက်ပန်) များဖြင့် လေညှင်းပေးခံရကာ ဒေဝများအများအပြားက ဝန်းရံလျက် ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွား하였다။ ထိုအချိန်တည်းတွင်ပင် ဤခရီးစဉ်အတွင်း ရှိသမျှ ရှင်ရသေ့များစွာလည်း လိုက်ပါရွေ့လျားနေ하였다။

Verse 70

भरद्वाजादयो विप्राः शिवस्योद्वहनं प्रति । शाकिन्यो यातुधानाश्च वेताला ब्रह्मराक्षसाः

ဘရဒ္ဝါဇာ စသော ရှင်ပညာရှိများနှင့် ဗြာဟ္မဏများသည် သီဝ၏ အခမ်းအနားတင်ဆောင်ပွဲကို လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ကြ၏။ ထို့နှင့်အတူ ရှာကိနီများ၊ ယာတုဓာနများ၊ ဝေတාලများနှင့် ဗြဟ္မရက္ခသများလည်း လာရောက်ကြ၏။

Verse 71

भूतप्रेतपिशाचाश्च तथान्ये प्रमथादयः । पृच्छमानास्तदा चंडीं पृष्ठतोऽन्वगमंस्तदा

ဘူတ၊ ပရေတ၊ ပိသာချာတို့နှင့် အခြား ပရမထာတို့သည် ချန်ဒီကို မကြာခဏ မေးမြန်းလျက်၊ ထိုအခါ သူမ၏ နောက်ကပ်ကပ် လိုက်ပါသွားကြ၏။

Verse 72

क्व गता साऽधुना चंडी धावमानास्तदा भृशम् । प्राप्ता गता व्रजंतीं तां प्रणिपत्य महाप्रभाम्

“အခု ချန်ဒီ ဘယ်သို့ သွားသနည်း” ဟုဆိုကာ သူတို့သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးလျက်၊ သွားနေသော သူမထံ ရောက်ကြ၏။ ရောက်ပြီးနောက် အလွန်တောက်ပသော မဟာသခင်မကို ဦးချကန်တော့ကြ၏။

Verse 73

अथ प्रोचुस्तदा सर्वे चंडीं भैरवसंयुताम् । विनास्माभिः कुतो यासि वद चंडि यथा तथा

ထို့နောက် ဘဲရဝနှင့်အတူရှိသော ချန်ဒီကို သူတို့အားလုံးက ပြောကြ၏—“ကျွန်ုပ်တို့မပါဘဲ ဘယ်သို့ သွားမည်နည်း။ ချန်ဒီရေ၊ အမှန်အတိုင်း ပြောပါ” ဟု။

Verse 74

प्रहस्योवाच सा चंडी भूतानां तत्र श्रृण्वताम् । शंभोरुद्वहनार्थाय प्रेतारूढा व्रजाम्यहम्

ထိုအခါ ချန်ဒီသည် ပြုံးလျက်၊ အဲဒီနေရာရှိ ဘူတတို့ နားထောင်နေစဉ်—“ရှမ္ဘု၏ အခမ်းအနားတင်ဆောင်ပွဲအတွက် ပရေတပေါ်စီး၍ ငါ ထွက်ခွာသွားမည်” ဟု မိန့်ကြား၏။

Verse 75

हैमं कलशमादाय शिरसा बिभ्रती स्वयम् । करवालीस्वरूपेण चंडी जाता ततः स्वयम्

ရွှေရောင်ရေခွက်ကိုယူ၍ မိမိခေါင်းပေါ်တွင် ထမ်းဆောင်ကာ၊ ချန်ဒီဒေဝီသည် ထိုခဏ၌ပင် ကရဝါလီ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ကိုယ်တိုင်ခံယူလေ၏။

Verse 76

भूतैः परिवृता सर्वैः सर्वेषामग्रतोऽव्रजत् । गणास्तामनुजग्मुस्ते गणानां पृष्ठतः सुराः

ဘူတများအားလုံးက ဝိုင်းရံလျက်၊ သူမသည် အားလုံး၏ရှေ့ဆုံး၌ ချီတက်သွား၏။ ဂဏာတို့သည် သူမနောက်လိုက်ကြပြီး၊ ဂဏာတို့၏နောက်ဘက်တွင် ဒေဝတားတို့ လိုက်ပါလာကြ၏။

Verse 77

इंद्रादयो लोकपाला ऋषयस्तेऽग्रपृष्ठतः । ऋषीणां पृष्ठतो भूत्वा पार्षदाश्च महाप्रभाः

အိန္ဒြာနှင့် အခြားလောကပာလများ၊ ထို့ပြင် ရှင်ရသီတို့သည် ရှေ့နှင့်နောက်တွင် တည်နေကြ၏။ ရှင်ရသီတို့၏နောက်ဘက်တွင် ထွန်းလင်းတောက်ပသော ပါර්ṣဒာ (pārṣada) အစေခံများ ရှိကြ၏။

Verse 78

विष्णोरमितभावज्ञा मुकुंदाच्च मनोरमाः । सर्वे पयोदसंकाशाः स्रग्विणो वनमालिनः । श्रीवत्सांकधराः सर्वे पीतवासोन्विताश्च ते

သူတို့သည် ဗိဿဏု၏ အတိုင်းမသိသော သဘောတရားကို သိမြင်သူများဖြစ်၍ မုကုန္ဒကဲ့သို့ စိတ်ချမ်းသာဖွယ် လှပကြ၏။ အားလုံးသည် မိုးတိမ်ရောင်ကဲ့သို့ အရောင်ရှိ၍ ပန်းကုံးဆင်ကာ ဝနမာလာကို ပန်ဆင်ကြသည်။ အားလုံးသည် ශ්‍රීဝတ္စ အမှတ်တံဆိပ်ကို ဆောင်ထား၍ အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကြ၏။

Verse 79

चतुर्भुजाः कुंडलिनः किरीटकटकांगदैः । हारनूपुरसूत्रैश्च कटिसूत्राङ्गुलीयकैः । शोभिताः सर्व एवैते महापुरुषलक्षणाः

သူတို့အားလုံးသည် လက်လေးဖက်ရှိ၍ နားကပ်ဆင်ကြပြီး၊ မကွတ်၊ လက်ကောက်၊ လက်မောင်းကောက်၊ လည်ဆွဲ၊ ခြေကောက်၊ ယဇ္ဉသုတ် (sacred thread)၊ ခါးပတ်နှင့် လက်စွပ်တို့ဖြင့် တောက်ပစွာ တန်ဆာဆင်ထားကြ၏။ အားလုံးသည် မဟာပုရုಷ လက္ခဏာမင်္ဂလာတို့ကို ဆောင်ထားကြ၏။

Verse 80

तेषां मध्ये गतो विष्णुः श्रियोपेतः सुरारिहा

သူတို့အလယ်တွင် ဗိဿဏုဘုရားသည် လှုပ်ရှားသွားလာတော်မူ၏—သရီ (လက္ခ္မီ) အမိန့်တော်နှင့်အတူ၊ ဒေဝတို့၏ ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်သောအရှင်။

Verse 81

बभौ त्रिलोकीकृतविश्वमंगलो महानुभावैर्हृदि कृत्य धिष्ठितः । शिवेन साकं परमार्थदस्तदा हरिः परात्मा जगदेकबंधुः

ဟရီသည် ထွန်းလင်းတောက်ပ၍ သုံးလောကကို မင်္ဂလာဖြစ်စေ၏—မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသူတို့၏ နှလုံးသား၌ ထိုင်တော်မူသကဲ့သို့။ ထို့နောက် ရှိဝနှင့်အတူ အမြင့်ဆုံးသော သမ္မာတရားကို ပေးတော်မူ၏—ပရမာတ္မာ၊ ကမ္ဘာ၏ တစ်ပါးတည်းသော အမှန်တကယ် ဆွေမျိုးတော်။

Verse 82

स तार्क्ष्यपुत्रोपरि संस्थितो महांल्लक्ष्म्या समेतो भुवनैकभर्ता । स चामरैर्वीज्यमानो मुनींद्रैः सर्वैः समेतो हरिरीश्वरो महान्

တာရက္ရှျ၏ သား (ဂရုဍ) ပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသော မဟာအရှင်—လက္ခ္မီနှင့်အတူ၊ လောကတို့၏ တစ်ပါးတည်းသော ထိန်းသိမ်းရှင်။ ချာမရ ပန်ကာများဖြင့် လှုပ်ခတ်ပူဇော်ခံရ၍ မုနိဣန္ဒြများအားလုံး ဝန်းရံလျက်—ဟရီ၊ မဟာဣရှဝရ။

Verse 83

तथा विरिंचिर्निजवाहनस्थो वेदैः समेतः सह षड्भिरंगैः । तथागमैः सेतिहासैः पुराणैः स संवृतो हेमगर्भो बभूव

ထို့အတူ ဝိရိဉ္စိ (ဗြဟ္မာ) သည် မိမိ၏ ယာဉ်ပေါ်၌ ထိုင်လျက် ပေါ်ထွန်းလာ၏—အင်္ဂခြောက်ပါသော ဝေဒများက ဝန်းရံလျက်။ ထို့ပြင် အာဂမ၊ အီတိဟာသ၊ ပုရာဏတို့ဖြင့်လည်း ဖုံးလွှမ်းလျက်—ရွှေဂರ್ಭတော်ရှင်သည် သာသနာတော်၏ အလင်းအောက်၌ ဝန်းရံခံရ၏။

Verse 84

वेधोहरिभ्यां च तदा सुरेद्रैः समावृतश्चर्षिभिः संपरीतः । वृषारूढो वृषकेतुर्दुरापोयोगीश्वरैरपि सर्वैरगम्यः

ထို့နောက် ဗြဟ္မာနှင့် ဟရီတို့၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်များနှင့် ရှိသူတော်များက ဝန်းရံလျက် ပေါ်ထွန်းလာသူမှာ နွားပေါ်စီးသောအရှင်—နွားအလံတော်ကို ဆောင်သောသူ။ ထိုအရှင်သည် ရယူရန် ခက်ခဲ၍ ယောဂီဣရှဝရ အမြင့်ဆုံးတို့အားလုံးအတွက်ပင် မရောက်နိုင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 85

शुद्धस्फटिकसंकाशं वृषभं धर्मवत्सलम् । समेतो मातृभिश्चैव गोभिश्च कृतलक्षणम्

သန့်ရှင်းသော စဖတိကရတနာကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဓမ္မကိုချစ်မြတ်နိုးသော နန္ဒီနွားထီးသည် မင်္ဂလာလက္ခဏာများဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားကာ မာတೃဒေဝီများနှင့် သန့်ရှင်းသော နွားများအတူ လိုက်ပါနေ၏။

Verse 86

एभिस्समेतोऽसुरदानवैः सह ययौ महेशो विबुदैरलंकृतः । हिमालयं गिरिवर्यं तदानीं पाणिग्रहार्थं प्रमदोत्तमायाः

ဤသူတို့နှင့်အတူ အဆုရနှင့် ဒာနဝတို့ပါ လိုက်ပါကာ၊ ဒေဝတားတို့၏ အလှဆင်ခြင်းဖြင့် တင့်တယ်သော မဟေရှသည် ထိုအခါ တောင်တန်းအမြတ် ဟိမဝန္တသို့ သွားရောက်၍ အမြတ်ဆုံးသော ကညာ၏ လက်ကို မင်္ဂလာပွဲအတွက် ဆုပ်ကိုင်ရန် ထွက်ခွာလေ၏။