Adhyaya 5

Verse 1

लोमश उवाच । विष्णौ गते तदा सर्वे देवाश्च ऋषिभिः सह । विनिर्जिता गणैः सर्वे ये च यज्ञोपजीविनः

လောမရှာက ပြောသည်—ဗိဿဏု ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ ဒေဝတားအပေါင်းတို့သည် ရှိသီများနှင့်အတူ ဂဏများ၏ လက်၌ အပြည့်အဝ ရှုံးနိမ့်ကြ၏။ ယဇ္ဉာဖြင့် အသက်မွေးသူတို့လည်း အားလုံး ထိုနည်းတူ ရှုံးနိမ့်ကြ၏။

Verse 2

भृगुं च पातयामास स्मश्रूणां लुंचनं कृतम् । द्विजांश्चोत्पाटयामास पूष्णो विकृतविक्रियान्

သူသည် ဘೃဂုကို လဲကျစေပြီး မုတ်ဆိတ်ကို ဆွဲနှုတ်၏။ ထို့ပြင် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များကိုလည်း ဆွဲခေါ်ထုတ်သွား၏။ ပူရှန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည်လည်း အလွန်ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွား၏။

Verse 3

विडंबिता स्वधा तत्र ऋषयश्च विडंबिताः । ववृषुस्ते पुरीषेण वितानाग्नौ रुपान्विताः

ထိုနေရာ၌ ဆွဓာကို လှောင်ပြောင်ကြပြီး ရှိသီများလည်း အရှက်ခွဲခံရ၏။ ဂဏများသည် ပုံသဏ္ဍာန်မျိုးစုံ ယူဆောင်ကာ ယဇ္ဉာမဏ္ဍပ်အောက်ရှိ ပူဇော်မီးပေါ်သို့ အညစ်အကြေးကို မိုးကဲ့သို့ ရွာချ၏။

Verse 4

अनिर्वाच्यं तदा चक्रुर्गणाः क्रोधसमन्विताः । अंतर्वेद्यंतरगतो दक्षो वै महतो भयात्

ထို့နောက် ဒေါသပြည့်ဝသော ဂဏများသည် ဖော်ပြမရသော အမှုများကို ပြုလုပ်ကြ၏။ ဒက္ခသည် ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ယဇ္ဉာဝေဒီ၏ အတွင်းပိုင်း အကာအရံထဲသို့ လျှောဝင်ပုန်းကွယ်သွား၏။

Verse 5

तं निलीनं समाज्ञाय आनिनायरुषान्वितः । कपोलेषु गृहीत्वा तं खड्गेनोपहतं शिरः

သူပုန်းနေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ဗီရဘဒြသည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်လျက် သူ့ကို ဆွဲထုတ်လာပြီး ပါးများကို ဆွဲကိုင်ကာ ဓားဖြင့် ခေါင်းကို ရိုက်နှက်လေသည်။

Verse 6

अभेद्यं तच्छिरो मत्वा वीरभद्रः प्रतापवान् । स्कंधं पद्भ्यां समाक्रम्य कधरेऽपीडयत्तदा

သူ၏ခေါင်းသည် ခွဲရန်ခက်ခဲသည်ဟု တွေးတောလျက် တန်ခိုးကြီးသော ဗီရဘဒြသည် ပခုံးပေါ်သို့ ခြေဖြင့်နင်း၍ လည်ပင်းကို ချေမှုန်းလေသည်။

Verse 7

गंधरात्पाट्यमानाच्च शिरश्छिन्नं दुरात्मनः । दक्षस्य च तदा तेन वीरभद्रेण धीमता । तच्छिरः सुहुतं कुंडे ज्वलि

လည်ပင်းမှ ဆွဲနှုတ်လိုက်သောအခါ ယုတ်မာသော ဒက္ခ၏ခေါင်းကို ပညာရှိ ဗီရဘဒြက ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ထိုခေါင်းကို တောက်လောင်နေသော ယဇ်မီးတွင်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 8

ये चान्य ऋषयो देवाः पितरो यक्षराक्षसाः । गणैरुपद्रुताः सर्वे पलायनपरा ययुः

ဂဏတို့၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံရသော အခြား ရသေ့များ၊ နတ်များ၊ ဘိုးဘေးများ၊ ယက္ခများနှင့် ရက္ခသများသည် ထွက်ပြေးရန် ကြံရွယ်ပြီး ထွက်ပြေးကြလေသည်။

Verse 9

चंद्रादित्यगणाः सर्वे ग्रहनक्षत्रतारकाः । सर्वे विचलिता ह्यासन्गणैस्तेपि ह्युपद्रुताः

လနှင့် နေ၏ အခြွေအရံများဖြစ်သော ဂြိုဟ်များ၊ နက္ခတ်များနှင့် ကြယ်များအားလုံးသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်ကုန်ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည်လည်း ဂဏတို့၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

Verse 10

सत्यलोकं गतो ब्रह्मा पुत्रशोकेन पीडितः । चिंतयामास चाव्यग्रः किं कार्यं कार्यमद्य वै

ဗြဟ္မာသည် သားအပေါ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းကြောင့် နှိပ်စက်ခံလျက် သတ္တျလောကသို့ သွားရောက်ပြီး၊ စိတ်မလှုပ်မရှားဖြင့် «ယနေ့ ဘာကို လုပ်ရမည်နည်း၊ ကျန်ရှိသေးသော တာဝန်သည် အဘယ်နည်း» ဟု စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 11

मनसा दूयमानेन शंन लेभे पितामहः । ज्ञात्वा सर्वं प्रयत्नेन दुष्कृतं तस्य पापिनः

စိတ်နှလုံးသည် ပူလောင်နာကျင်နေသဖြင့် အဘိုးကြီးဘုရား (ဗြဟ္မာ) သည် အေးချမ်းမှု မရခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ အပြစ်သား ဒက္ခ၏ မကောင်းမှုအကုန်လုံးကို ကြိုးစား၍ တိတိကျကျ သိရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 12

गमनाय मतिं चक्रे कैलासं पर्वतं प्रति । हंसारूढो महातेजाः सर्वदेवैः समन्वितः

ကေလိုသတောင်သို့ သွားရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။ မဟာတေဇရှိသော ဗြဟ္မာသည် ဟံသာပေါ်စီး၍ နတ်အပေါင်းတို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 13

प्रविष्टः पर्वतश्रेष्ठं स ददर्श सदाशिवम् । एकांतवासिनं रुद्रं शैलादेन समन्वितम्

ထိုတောင်တန်းအထွဋ်အမြတ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သော်၊ သဒာရှီဝကို မြင်တော်မူ၏။ တိတ်ဆိတ်တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သော ရုဒြာအား ရှိုင်လာဒ (နန္ဒိန်) က အနီးကပ် စောင့်ရှောက်လျက်ရှိ၏။

Verse 14

कपर्द्दिनं श्रिया युक्तं वेदांगानां च दुर्गमम् । तथाविधं समालोक्य ब्रह्म क्षोभपरोऽभवत्

ဆံပင်ထုံးထားသော အရှင် (ကပရ္ဒ္ဒင်) ကို မြင်လျှင်၊ သီရိတော်ဖြင့် တောက်ပ၍ ဝေဒအင်္ဂပညာတို့တောင် မရောက်နိုင်အောင် နက်နဲသော ထိုသဘောကို တွေ့မြင်ရာတွင် ဗြဟ္မာ၏ အတွင်းစိတ်သည် လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်သွား၏။

Verse 15

दंडवत्पतितो भूमौक्षमापयितुमुद्यतः । संस्पृशं स्तत्पदाब्जं च चतुर्मुकुटकोटिभिः । स्तुतिं कर्तुं समारेभे शिवस्य परमात्मनः

သူသည် မြေပေါ်၌ ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် လဲကျကာ ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းလိုစိတ်ဖြင့် မျက်နှာလေးဖက်၏ မရေတွက်နိုင်သော မကူဋ်များဖြင့် သီဝ၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို ထိကပ်၍ အမြင့်ဆုံးအတ္တမန် သီဝအား စတုတိကို စတင်ရွတ်ဆို하였다။

Verse 16

ब्रह्मोवाच । नमो रुद्राय शांताय ब्रह्मणे परमात्मने । त्वं हि विश्वसृजां स्रष्टा धाता त्वं प्रपितामहः

ဗြဟ္မာက မိန့်ကြားသည်— ငြိမ်းချမ်းသော ရုဒြာအား နမော၊ ပရမအတ္တမန် ဘြဟ္မန်အား နမော။ သင်သည် စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းသူတို့အနက် အမြင့်ဆုံး ဖန်ဆင်းရှင်၊ သင်သည် ထိန်းသိမ်းသူ၊ သင်သည် အားလုံး၏ မဟာအဘိုးတော် ဖြစ်၏။

Verse 17

नमो रुद्राय महते नीलकंठाय वेधसे । विश्वाय विश्वबीजाय जगदानंदहेतवे

မဟာရုဒြာအား နမော၊ နီလကဏ္ဍ (လည်ပင်းပြာ) အရှင်အား နမော၊ စီမံခန့်ခွဲတော်မူသော ဝေဓသေ အရှင်အား နမော။ အလုံးစုံဖြစ်တော်မူသောအရှင်၊ စကြဝဠာ၏ မျိုးစေ့တော်၊ ကမ္ဘာလောက၏ အာနန္ဒ၏ အကြောင်းရင်းတော်အား နမော။

Verse 18

ओंकारस्त्वं वषट्कारः सर्वारंभप्रवर्तकः । यज्ञोसि यज्ञकर्मासि यज्ञानां च प्रवर्तकः

သင်သည် အိုံကာရ (Oṃ) ဖြစ်တော်မူ၏၊ သင်သည် ဝஷတ်ကာရ (Vaṣaṭ) ဟူသော အော်ဟစ်သံ ဖြစ်တော်မူ၏၊ လုပ်ငန်းအစအရာရာကို စတင်လှုပ်ရှားစေသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်သည် ယဇ్ఞတော်ပင် ဖြစ်၍၊ ယဇ्ञကမ္မလည်း ဖြစ်ကာ၊ ယဇ्ञအားလုံးကို လှုံ့ဆော်တော်မူသူလည်း ဖြစ်၏။

Verse 19

सर्वेषां यज्ञकर्तॄणां त्वमेव प्रतिपालकः । शरण्योसि महादेव सर्वेषां प्राणिनां प्रभो । रक्ष रक्ष महादेव पुत्रशोकेन पीडितम्

ယဇ్ఞပြုသူအားလုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူမှာ သင်တော်မူတစ်ပါးတည်း ဖြစ်၏။ မဟာဒေဝ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အရှင်၊ သင်သည် ခိုလှုံရာ ဖြစ်တော်မူ၏။ ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ မဟာဒေဝ၊ သားအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် နာကျင်နေသူကို ကယ်တင်တော်မူပါ။

Verse 20

महादेव उवाच । श्रृणुष्वावहितो भूत्वा मम वाक्यं पितामह । दक्षस्य यज्ञभंगोयं न कृतश्च मया क्वचित्

မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူ၏—အို ပိတாமဟာ၊ ငါ၏စကားကို သတိပြု၍ နားထောင်လော့။ ဒက္ခ၏ ယဇ္ဉပွဲ ပျက်စီးခြင်းသည် ငါက မည်သည့်အခါမျှ မပြုလုပ်ခဲ့သေး။

Verse 21

स्वीयेन कर्मणा दक्षो हतो ब्रह्मन्न संशयः

ဒက္ခသည် မိမိ၏ကံအလုပ်ကြောင့်ပင် ပျက်စီးသွားသည်၊ အို ဘြဟ္မာ—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 22

परेषां क्लेशदं कर्म न कार्यं तत्कदाचन । परमेष्ठिन्परेषां यदात्मनस्तद्भविष्यति

သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခပေးသော အလုပ်ကို မည်သည့်အခါမျှ မပြုလုပ်သင့်။ အို ပရမေဋ္ဌင်၊ သူတစ်ပါးအပေါ် ပြုသောအရာသည် မိမိအပေါ်သို့ ထိုအတိုင်း ပြန်လာမည်။

Verse 23

एवमुक्त्वा तदा रुद्रो ब्रह्मणा सहितः सुरैः । ययौ कनखलं तीर्थं यज्ञवाटं प्रजापतेः

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ရုဒြသည် ဘြဟ္မာနှင့် နတ်ဒေဝတော်များနှင့်အတူ ကနခလ တီရ္ထသို့၊ ပရဇာပတိ (ဒက္ခ) ၏ ယဇ္ဉဝါဋသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 24

रुद्रस्तदा ददर्शाय वीरभद्रेण यत्कृतम् । स्वाहा स्वधा तथा पूषा भृगुर्मतिमतां वरः

ထိုအခါ ရုဒြသည် ဝီရဘဒြက ပြုလုပ်ခဲ့သမျှကို မြင်တော်မူ၏—စွာဟာ၊ စွာဓာ၊ ပူရှန်နှင့် ဉာဏ်ပညာရှင်တို့အထဲ အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဘೃဂုတို့ အပေါ် ဖြစ်ပျက်သွားပုံကိုလည်း တွေ့မြင်တော်မူ၏။

Verse 25

तदान्य ऋषयः सर्वे पितरश्च तथाविधाः । येऽन्ये च बहवस्तत्र यक्षगंधर्वकिन्नराः

ထို့နောက် အခြားရိရှီများအားလုံးနှင့် ထိုအစည်းအဝေးတူညီသော ပိတೃများလည်းကောင်း၊ ထိုနေရာ၌ရှိသော အခြားများစွာသော ယက္ခ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ကိန္နရတို့လည်းကောင်း—ထိုဘေးအန္တရာယ်ထဲသို့ပါဝင်သွားကြ၏။

Verse 26

त्रोटिता लुंचिताश्चैव मृताः केचिद्रणाजिरे

အချို့မှာ ချိုးဖောက်ခံရ၍၊ အချို့မှာ ဆုတ်ဖြဲခံရပြီး၊ အချို့မှာ ထိုစစ်မြေပြင်ကဲ့သို့သော မြေပြင်ပေါ်၌ပင် သေဆုံးကြ၏။

Verse 27

शंभुं समागतं दृष्ट्वा वीरभद्रो गणैः सह । दंडप्रणामसंयुक्तस्तस्थावग्रे सदाशिवम्

ရှမ္ဘု ရောက်လာသည်ကိုမြင်သော်၊ ဝီရဘဒ္ဒရသည် ဂဏများနှင့်အတူ စဒါရှီဝ၏ရှေ့၌ ရပ်တည်ကာ ဒဏ္ဍဝတ် ပရဏာမ (အပြည့်အဝ လဲလျောင်းပူဇော်) ကို ပြုလေ၏။

Verse 28

दृष्ट्वा पुरः स्थितं रुद्रो वीरभद्रं महाबलम् । उपाच प्रहसन्वाक्यं किं कृतं वीर नन्विदम्

မဟာဗလ ဝီရဘဒ္ဒရသည် မိမိရှေ့၌ ရပ်နေသည်ကိုမြင်သော်၊ ရုဒ္ရသည် ပြုံးလျက် စကားဆို၏—“ဟေ သူရဲကောင်း၊ ဤအရာကို အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း?”

Verse 29

दक्षमानय शीघ्रं भो येनेदं कृतमीदृशम् । यज्ञे विलक्षणं तात यस्येदं फलमीदृशम्

“ဟေသူ၊ ဒက္ခကို အမြန်ခေါ်လာပါ—ဤအရာကို ဤသို့ ဖြစ်ပေါ်စေသူပင် ဖြစ်၏။ အို ချစ်သား၊ ဤယဇ္ဉသည် အလွန်ထူးဆန်းလှ၏၊ ၎င်း၏ အကျိုးဖလသည် ဤသို့ ဖြစ်လာသတည်း!”

Verse 30

एवमुक्तः शंकरेण वीरभद्रस्त्वरान्वितः । कबंधमानयित्वाथ शंभोरग्रे तदाक्षिपत्

ဤသို့ ရှန်ကရာ (Śaṅkara) မိန့်တော်မူသည်ရှိသော် ဝီရဘဒြ (Vīrabhadra) သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းပြတ်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ယူဆောင်လာပြီး ရှမ်ဘူ (Śambhu) ၏ ရှေ့တော်မှောက်တွင် ချထားလေ၏။

Verse 31

तदोक्तः शंकरेणैव वीरभद्रो महामनाः । शिरः केना पनीतं च दक्षस्यास्य दुरात्मनः

ထို့နောက် ရှန်ကရာသည် မြင့်မြတ်သောစိတ်ရှိသည့် ဝီရဘဒြအား "ယုတ်မာသောစိတ်ရှိသည့် ဤဒက္ခ (Dakṣa) ၏ ဦးခေါင်းကို မည်သူဖြတ်လိုက်သနည်း" ဟု မေးမြန်းတော်မူ၏။

Verse 32

दास्यामि जीवनं वीर कुटिलस्यापि चाधुना । एवमुक्तः शंकरेण वीरभद्रोऽब्रवीत्पुनः

"အို သူရဲကောင်း၊ ငါသည် ယခုပင် ဤကောက်ကျစ်သောသူအား အသက်ကို ပေးသနားမည်" ဟု ရှန်ကရာ မိန့်တော်မူသောအခါ ဝီရဘဒြသည် ပြန်လည်လျှောက်တင်လေ၏။

Verse 33

मया शिरो हुतं चाग्नौ तदानीमेव शंकर । अवशिष्टं शिरःशंभो पशोश्च विकृताननम्

ဝီရဘဒြက "အို ရှန်ကရာ၊ ကျွန်ုပ်သည် ထိုအချိန်ကပင် ဦးခေါင်းကို မီးထဲသို့ ပူဇော်ခဲ့ပါပြီ။ အို ရှမ်ဘူ၊ ကျန်ရှိနေသည်မှာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသော ယဇ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းသာ ဖြစ်ပါသည်" ဟု လျှောက်တင်၏။

Verse 34

इति ज्ञात्वा ततो रुद्रः कबंधोपरि चाक्षिपत् । शिरः पशोश्च विकृतं कूर्चयुक्तं भयावहम्

ဤအကြောင်းကို သိရှိသောအခါ ရုဒြ (Rudra) သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ပုံပျက်နေသော အမွေးအမှင်ပါသည့် တိရစ္ဆာန်ဦးခေါင်းကို ခေါင်းပြတ်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်ရာ ကြောက်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်လာလေသည်။

Verse 35

स दक्षो जीवितं लेभे प्रसादाच्छंकरस्य च । स दृष्ट्वाग्रे तदा रुद्रं दक्षो लज्जासमन्वितः । तुष्टाव प्रणतो भूत्वा शंकरं लोकशंकरम्

ဤသို့ ဒက္ခသည် သင်္ကရ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အသက်ပြန်လည်ရရှိ하였다။ ထို့နောက် မိမိရှေ့၌ ရုဒြကို မြင်သော် ဒက္ခသည် အရှက်တရားဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဦးချ၍ လောကတို့၏ ကောင်းကျိုးပြုရှင် သင်္ကရကို ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 36

दक्ष उवाच । नमामि देवं वरदं वरेण्यं नमामि देवेश्वरं सनातनम् । नमामि देवाधिपमीश्वरं हरं नमामि शंभुं जगदेकबंधुम्

ဒက္ခက ပြော၏— အကျိုးပေးတော်မူသော၊ အလွန်အမြတ်တင်ကာ ကိုးကွယ်ထိုက်သော ဘုရားကို ငါနမಸ್ಕာရပြု၏။ ဒေဝတို့၏ အရှင် အနန္တတော်ကို ငါနမಸ್ಕာရပြု၏။ ဒေဝတို့၏ အဓိပတိ၊ အရှင် ဟရကို ငါနမಸ್ಕာရပြု၏။ ကမ္ဘာလောကတစ်လောကလုံး၏ တစ်ပါးတည်းသော ဆွေမျိုးတော် သမ္ဘုကို ငါနမಸ್ಕာရပြု၏။

Verse 37

नमामि विश्वेश्वरविश्वरूपं सनातनं ब्रह्म निजात्मरूपम् । नमामि सर्वं निजभावभावं वरं वरेण्यं नतोऽस्मि

စကြဝဠာ၏ အရှင်၊ စကြဝဠာပုံသဏ္ဌာန်တော်ရှိသော အရှင်ကို ငါနမಸ್ಕာရပြု၏—အနန္တ ဘြဟ္မန်၊ မိမိအတ္တမ၏ သဘာဝတော်ဖြစ်၏။ အရာအားလုံးဖြစ်တော်မူသော၊ အခြေအနေတရားတို့၏ အတွင်းခံအမြစ်ဖြစ်တော်မူသော အမြတ်ဆုံး၊ ကိုးကွယ်ထိုက်ဆုံးအရှင်ကို ငါဦးချကာ ပျပ်ဝပ်၏။

Verse 38

लोमश उवाच । दक्षेण संस्तुतो रुद्रो बभाषे प्रहसन्रहः

လောမရှက ပြော၏— ဒက္ခ၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံယူပြီးနောက် ရုဒြသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးရယ်ကာ စကားဆိုလေ၏။

Verse 39

हर उवाच । चतुर्विधा भजंते मां जनाः सुकृतिनः सदा । आर्तो जिज्ञासुरर्थार्थी ज्ञानी च द्विजसत्तम

ဟရက ပြော၏— အို ဒွိဇတို့အထက်မြတ်ဆုံး၊ ကုသိုလ်ရှိသူတို့သည် ငါ့ကို အမြဲတမ်း လေးမျိုးဖြင့် ကိုးကွယ်ကြ၏။ ဒုက္ခရောက်သူ၊ ဉာဏ်ကို စူးစမ်းလိုသူ၊ လောကီအကျိုးကို လိုလားသူ၊ နှင့် သစ္စာကို သိမြင်သူ တို့ဖြစ်သည်။

Verse 40

तस्मान्मे ज्ञानिनः सर्वे प्रियाः स्युर्नात्र संशयः । विना ज्ञानेन मां प्राप्तुं यतंते ते हि बालिशः

ထို့ကြောင့် ဉာဏ်ရှိသူတို့အားလုံးသည် ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်ကြသည်—ဤအရာ၌ သံသယမရှိ။ ဉာဏ်မရှိဘဲ ငါ့ထံရောက်ရန် ကြိုးစားသူတို့သည် အမှန်တကယ် ကလေးဆန်သူများ ဖြစ်၏။

Verse 41

केवलं कर्मणा त्वं हि संसारात्तर्तुमिच्छसि

သင်သည် အမှန်တကယ် သံသရာကို ကူးလွန်ရန် ကမ္မတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ဆန္ဒရှိနေသည်။

Verse 42

न वेदैश्च न दानैश्च न यज्ञैस्तपसा क्वचित् । न शक्नुवंति मां प्राप्तुं मूढाः कर्म्मवशानराः

ဝေဒများဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ ဒါနဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ ယဇ္ဉများဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ တပသဖြင့်လည်း မဟုတ်—မည်သည့်အခါမျှ—ကမ္မတစ်ခုတည်း၏ အာဏာအောက်၌ ကျရောက်နေသော မိုက်မဲသူတို့သည် ငါ့ထံ မရောက်နိုင်ကြ။

Verse 43

तस्माज्ज्ञानपरो भूत्वा कुरु कर्म्म समाहितः । सुखदुःखसमो भूत्वा सुखी भव निरंतरम्

ထို့ကြောင့် ဉာဏ်ကို အဓိကထား၍ စိတ်ကို စုစည်းကာ ကမ္မကို ဆောင်ရွက်လော့။ ချမ်းသာနှင့် ဒုက္ခကို တူညီစွာ မြင်ကာ အတွင်းစိတ်၏ မပြတ်သားသော ချမ်းသာ၌ နေထိုင်လော့။

Verse 44

लोमश उवाच । उपदिष्टस्तदा तेन शंभुना परमेष्ठिना । दक्षं तत्रैव संस्थापाय ययो रुद्रः स्वपर्वतम्

လောမရှက ပြောသည်—ထိုအခါ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင် သမ္ဘူ၏ သင်ကြားညွှန်ကြားမှုကို ခံယူပြီးနောက် ရုဒြသည် ဒက္ခကို ထိုနေရာ၌ပင် တည်စေကာ မိမိ၏ တောင်တန်းနိဝါသသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 45

ब्रह्मणापि तथा सर्वे भृग्वाद्याश्च महर्षयः । आश्वासिता बोधिताश्च ज्ञानिनश्चाभवन्क्षणात्

ထိုနည်းတူပင် ဗြဟ္မာသည် ဘೃဂုတို့မှစ၍ မဟာရိရှီအပေါင်းတို့ကို နှစ်သိမ့်ကာ သင်ကြားပေး၍ ခဏချင်းပင် သမ္မာဉာဏ်၌ တည်မြဲလာကြ၏။

Verse 46

गतः पितामहो ब्रह्मा ततश्च सदनं स्वकम्

ထို့နောက် ပိတာမဟာ ဗြဟ္မာသည် မိမိ၏ နေရာတော်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 47

दक्षोपि च स्वयं वाक्यात्परं बोधमुपागतः । शिवध्यानपरो भूत्वा तपस्तेपे महामनाः

ဒက္ခလည်း ထိုစကားတော်များကြောင့် အမြင့်ဆုံးသော ဗောဓိကို ရရှိ하였다။ ရှိဝကို သတိစိုက် ဓ్యာနပြုသူဖြစ်ကာ မဟာမနာသူသည် တပသကို ကျင့်ဆောင်၏။

Verse 48

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन संक्षेव्यो भगवाञ्छिवः

ထို့ကြောင့် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့် ဘဂဝန် ရှိဝကို စေတနာပြည့်ဝစွာ ဝတ်ပြုကာ ဆည်းကပ်သင့်၏။

Verse 49

संमार्जनं च कुर्वंति नरा ये च शिवांगणे । ते वै शिवपुरं प्राप्य जगद्वंद्या भग्सि च

ရှိဝ၏ အင်္ဂဏ်၌ လှည်းသုတ်သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်သော လူတို့သည် အမှန်တကယ် ရှိဝပုရကို ရောက်ရှိပြီး လောက၌လည်း ဂုဏ်ပြုကာ ကန်တော့ထိုက်သူများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 50

ये शिवस्य प्रयच्छति दर्प्पणं सुमहाप्रभम् । भविष्यंति शिवस्याग्रे पार्षदत्वेन ते नराः

ရှင်သီဝအား အလွန်တောက်ပသော မှန်တစ်ချပ်ကို ပူဇော်လှူဒါန်းသူတို့သည် ရှင်သီဝ၏ ရှေ့တော်၌ ပါရိသဒ (အမှုထမ်း) အဖြစ် ဖြစ်လာကြမည်။

Verse 51

चामराणि प्रयच्छंति देवदेवस्य शूलिनः । चामरैर्वीज्यपानास्ते भविष्यंति जगत्त्रय

တံခွန်သုံးချောင်းကိုင်သော ဘုရားတို့၏ဘုရား ရှင်သီဝအား ချာမရာ (ယက်အမြီးပန်ကာ) များကို ပူဇော်သူတို့သည် လောကသုံးပါးအတွင်း ချာမရာဖြင့် လေဝှေ့ခံရသကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုခံရမည်။

Verse 52

दीपदानं प्रयच्छंति महादेवालये नराः । तेजस्विनो भविष्यंति ते त्रैलोक्यप्रदीपका

မဟာဒေဝ၏ ဘုရားကျောင်း၌ မီးအလှူ ပူဇော်သူတို့သည် တောက်ပရောင်ခြည်ရှိလာ၍ လောကသုံးပါးကို ထွန်းလင်းစေသော မီးအိမ်ကဲ့သို့ ဖြစ်ကြမည်။

Verse 53

धूपं ये वै प्रयच्छन्ति शिवाय परमात्मने । यशस्विनो भविष्यंति उद्धरन्ति कुलद्वयम्

အထွဋ်အမြတ် အတ္တမဖြစ်သော ရှင်သီဝအား နံ့သာမီး (ဓူပ) ကို ပူဇော်သူတို့သည် ဂုဏ်သတင်းကျော်ကြားလာပြီး မိဘဘက်နှစ်ဖက် မျိုးရိုးကိုလည်း မြှောက်တင်ပေးမည်။

Verse 54

नैवेद्यं ये प्रयच्छंति भकया हरिहराग्रतः । सिक्थेसिक्थे क्रतुफलं प्राप्नुवंति हि ते नराः

ဟရီနှင့် ဟရ (Hari-Hara) ၏ ရှေ့တော်၌ ဘက္တိဖြင့် နైవေဒျ (အစားအစာပူဇော်) ကို ပူဇော်သူတို့သည် ယဇ్ఞ၏ အကျိုးफलကို ရရှိကြပြီး၊ ခြေလှမ်းတိုင်း အနည်းငယ်တိုင်း၌ပင် ယဇ్ఞပုဏ္ဏကို ခံစားရမည်။

Verse 55

भग्नं शिवालयं ये च प्रकुर्वंति नरोत्तमाः । प्राप्नुवति फल ते वै द्विगुणं नात्र संशयः

ကျိုးပဲ့နေသော ရှိဝဘုရားကျောင်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်တည်ဆောက်သော လူကောင်းမြတ်တို့သည် အကျိုးပွားနှစ်ဆကို မသံသယဘဲ ရရှိကြ၏။

Verse 56

नूतनं ये प्रकृर्वंति इष्टकैरश्मनापि वा । स्वर्गे हि ते प्रमोदंते यावत्तिष्ठति निर्मलम् । यशो भूमौ द्विजश्रेष्ठा कार्या विचारणा

အုတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ ကျောက်ဖြင့်ဖြစ်စေ အသစ်တည်ဆောက်သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော ထိုဘုရားကျောင်းတည်တံ့နေသမျှ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပျော်မြူးကြ၏။ သူတို့၏ဂုဏ်သတင်းသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ကျန်ရစ်၏။ အို ဒွိဇမြတ်သူ၊ ဤတာဝန်ကို စဉ်းစားလော့။

Verse 57

कारयंति च ये विप्राः प्रासादं बहुभूमिकम् । शिवस्याथ महाप्राज्ञाः प्राप्नुवंति परां गतिम्

ရှီဝဘုရားအတွက် အထပ်များစွာရှိသော မဟာပရသာဒ်ကို တည်ဆောက်စေသော ဗြာဟ္မဏတို့သည် မဟာပညာရှိများဖြစ်၍ အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 58

शुद्धं धवलितं ये च कुर्वन्ति हरमंदिरम् । स्वीयं परकृतं चापि तेऽपि यांति परां गतिम्

ဟရ (ရှီဝ) ဘုရားကျောင်းကို သန့်စင်၍ အဖြူဆေးလိမ်းကာ တောက်ပစေသူတို့သည် မိမိ၏ဘုရားကျောင်းဖြစ်စေ အခြားသူတည်ဆောက်ထားသည့်ဘုရားကျောင်းဖြစ်စေ ထိုသူတို့လည်း အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 59

वितानं ये प्रयच्छति नराः सुकृतिनोपि हि । तारयति कुलं कृत्स्नं शिवलोकं गताः पुनः

ပူဇော်ရာနေရာအတွက် ဗိတான (အမိုးကာ/ကာနိုပီ) ကို လှူဒါန်းသော သုကရိတရှိသူတို့သည် မိမိတို့၏ မျိုးရိုးတစ်လျှောက်လုံးကို မြှောက်တင်ကယ်တင်နိုင်၏။ ရှီဝလောကသို့ ရောက်ပြီးနောက်လည်း ကုသိုလ်အာနိသင်ဖြင့် မိသားစုတစ်စုလုံး၏ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 60

ये च नादमयीं घंटां निबध्नंति शिवालये । तेजस्विनः कीर्तिमंतो भविष्यंति जगत्त्रये

ရှီဝဘုရားကျောင်းတွင် အသံမြည်သံကောင်းသော ခေါင်းလောင်းကို တပ်ဆင်သူတို့သည် တောက်ပမြင့်မြတ်၍ ကမ္ဘာသုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားကီရ్తိရှိလာမည်။

Verse 61

एककालं द्विकालं वा त्रिकालं चानुपश्यति । आढ्यो वापि दरिद्रो वा सुखं दुःखात्प्रचुच्यते

တစ်နေ့တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် သုံးကြိမ်ပင် ဘုရားရှင်ကို ဖူးမြင်ကြည့်ရှုသူသည် ချမ်းသာသူဖြစ်စေ ဆင်းရဲသူဖြစ်စေ ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်၍ သုခကို ရရှိမည်။

Verse 62

श्रद्धावान्भजते यो वा शिवाय परमात्मने । कुलकोटिं समुद्धृत्य शिवेन सह मोदते

ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပရမအတ္တမန်ဖြစ်သော ရှီဝကို ပူဇော်သူသည် မိမိမျိုးရိုးဝင် သန်းတစ်ဆယ်ကို ကယ်တင်မြှောက်တင်၍ ရှီဝနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်မြူးတူးမည်။

Verse 63

अत्रैवोदाहरंतीम मितिहासं पुरातनम् । ऐंद्रद्युम्नेश्च संवादं यमस्य च महात्मनः

ဤနေရာတွင်ပင် ရှေးဟောင်းသန့်ရှင်းသော အတ္ထုပ္ပတ္တိတစ်ပုဒ်ကို ဥပမာပြုမည်—အိုင်န္ဒြဒျုမ္နနှင့် မဟာတမန် ယမ၏ ဆွေးနွေးပွဲဖြစ်သည်။

Verse 64

पुरा कृतयुगे ह्यसीदिन्द्रसेनो नराधिपः । प्रतिष्ठानाधिपो वीरो मृगयारसिकः सदा

ရှေးကာလ ကృతယုဂ၌ လူတို့၏ဘုရင် အင်ဒြစေန မင်းကြီးတစ်ပါးရှိ၍ ပရတိဋ္ဌာနမြို့ကို အုပ်စိုးသော သူရဲကောင်းဖြစ်하였다။ သို့သော် အမြဲတမ်း အမဲလိုက်ခြင်း၏ အာရုံစွဲလမ်းမှု၌ မူးယစ်နေတတ်၏။

Verse 65

अब्रह्मण्यः सदा क्रूरः केवलासुतृपः सदा । परप्राणौर्निजप्राणान्पुष्णाति स खलः सदा

သူသည် ဗြာဟ္မဏများကို အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်၍ ကြမ်းကြုတ်ကာ မည်သည့်အခါမျှ မပြည့်စုံသူဖြစ်၏။ အခြားသူတို့၏ အသက်ကိုယူကာ မိမိအသက်နှင့် အာသာကို ပျိုးထောင်သဖြင့် အမြဲတမ်း လူဆိုးအဖြစ် နေထိုင်၏။

Verse 66

परस्त्रीलं पटोऽत्यंतं परद्रव्येषु लोलुपः । ब्राह्मणा घातितास्तेन सुरापश्च निरंतरम्

သူသည် အခြားသူ၏ မယားများကို လိုက်လံရယူရာတွင် အလွန်လှည့်ကွက်ကျွမ်းကျင်၍ အခြားသူ၏ ဥစ္စာပစ္စည်းများကိုလည်း လွန်စွာ လောဘကြီး၏။ ဗြာဟ္မဏများကို သူက သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အရက်ကိုလည်း မရပ်မနား သောက်သုံး၏။

Verse 67

गुरुलत्पगतोत्यर्थं सदा सौवर्णतस्करः । तथाभूतानुगाः सर्वे राज्ञस्तस्य दुरात्मनः

သူသည် ဆရာသမားနှင့် အကြီးအကဲတို့ကို ရိုသေမှုမှ အလွန်ဝေးကွာကျသွားပြီး ရွှေကို ခိုးယူသူအဖြစ် အမြဲတမ်း နေထိုင်၏။ ထိုမကောင်းသော မင်း၏ လိုက်ပါသူအားလုံးလည်း ထိုသဘောသဘာဝတူ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 68

एवं बहुविधं राज्यं चकार स दुरात्मवान् । ततः कालेन महता पंचत्वं प्राप दुर्मतिः

ဤသို့ မကောင်းသောနည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ထိုမကောင်းစိတ်ရှိသူသည် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခဲ့၏။ ထို့နောက် အချိန်ကြာမြင့်သွားသော် ထိုအကြံဆိုးသူသည် အဆုံးသတ်ကို တွေ့ကာ ဓာတ်ငါးပါးသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်၏။

Verse 69

तदा याम्यैश्च नीतोऽसाविंद्रसेनो दुरात्मवान् । यमान्तिकमनुप्राप्तस्तदा राजा सकल्मषः

ထိုအခါ မကောင်းသော အိန္ဒြစေနာကို ယမမင်း၏ အမှုထမ်းများက ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။ အပြစ်အနာအဆာများဖြင့် မဲညစ်နေသော မင်းသည် ယမမင်း၏ ရှေ့တော်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာ၏။

Verse 70

यमेन दृष्टस्तत्रासाविंद्रसेनोग्रतः स्थितः । अभ्युत्थानपरो भूत्वा ननाम शिरसा शिवम्

ယမမင်းက ထိုနေရာ၌ သူကိုမြင်သောအခါ အိန္ဒြစေနသည် ယမမင်းရှေ့၌ ရပ်တည်၏။ ရိုသေကြည်ညိုစွာ ထ၍ ခေါင်းချကာ သီဝဘုရားကို ဦးညွှတ်ပူဇော်၏။

Verse 71

दूतान्संभर्त्सयामास यमो धर्मभृतां वरः । पाशैर्बद्धं चंद्रसेनं मुक्त्वा प्रोवाच धर्मराट्

ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းသူတို့အထဲ၌ အမြင့်မြတ်ဆုံး ယမမင်းသည် မိမိ၏တမန်များကို ပြစ်တင်ဆုံးမ၏။ ပာရှကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော စန္ဒြစေနကို လွှတ်ပေးပြီး တရားမင်းက မိန့်ကြား၏။

Verse 72

गच्छ पुण्यतमांल्लोकान्भुंक्ष्व राजन्यसत्तम । यावदिंद्रश्च नाकेऽस्ति यावत्सूर्यो नभस्तले

«အလွန်ပုဏ္ဏတော်သော လောကများသို့ သွား၍ အကျိုးပွားကို ခံစားလော့၊ အရှင်မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော မင်းကြီး။ အိန္ဒြာသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိနေသမျှ၊ နေမင်းသည် မိုးကောင်းကင်ပေါ်၌ ထွန်းလင်းနေသမျှ»။

Verse 73

पंचभूतानि यावच्च तावत्त्वं च सुखी भव । सुकृती त्वं महाराज शिवभक्तोऽसि नित्यदा

«ပဉ္စဘူတတို့ တည်ရှိနေသမျှ အချိန်တိုင်အောင် သင်သည် ချမ်းသာပျော်ရွှင်ပါစေ။ မဟာမင်းကြီး၊ သင်သည် ကုသိုလ်ပြုသူဖြစ်၏၊ အမြဲတမ်း သီဝဘုရား၏ ဘက္တဖြစ်သောကြောင့်»။

Verse 74

यमस्य वचनं श्रुत्वा इंद्रसेनोभ्यभाषत । अहं शिवं न जानामि मृगयारसिको ह्यहम्

ယမမင်း၏ မိန့်တော်ကို ကြားပြီးနောက် အိန္ဒြစေနက ပြန်လည်ဆို၏—«ကျွန်ုပ်သည် သီဝဘုရားကို မသိပါ။ အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်သည် အမဲလိုက်ခြင်းကို နှစ်သက်သူ ဖြစ်ပါသည်»။

Verse 75

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य यमो भाष्यमभाषत । आहर प्रहरस्वेति उक्तं चेदं सदा त्वया

သူ၏စကားကိုကြားသော် ယမမင်းက ပြန်ဆိုသည်။ «သင်သည် အမြဲတမ်း ‘ယူလာ! ထိုးနှက်!’ ဟူသော စကားကိုပင် ပြောလေ့ရှိသည်»

Verse 76

तेन कर्मविपाकेन सदा पूतोसि मानद । तस्मात्त्वं गच्छ कैलासं पर्वतं शंकरं प्रति

«ထိုကံ၏အကျိုးပေါက်ရောက်ခြင်းကြောင့် သင်သည် အမြဲသန့်စင်နေ၏၊ ဂုဏ်ပေးသူရေ။ ထို့ကြောင့် ကైలាសတောင်သို့ သွား၍ သင်္ကရ (ရှီဝ) ထံသို့ ချဉ်းကပ်လော့»

Verse 77

एवं संभाषमाणस्य यमस्य च महात्मनः । आगताः शिवद्वतास्ते वृषारूढा महाप्रभाः

ယမမင်း မဟာတ္တမက ထိုသို့ စကားပြောနေစဉ်၊ နွားပေါ်စီး၍ တောက်ပအင်အားကြီးသော ရှီဝ၏ သံတမန်တို့ ရောက်လာကြသည်။

Verse 78

नीलकंठा दशभुजाः पंचवक्त्रास्त्रिलोचनाः । कपर्द्दिनः कुंडलिनः शशंकांकितमौलयः

သူတို့သည် လည်ချောင်းပြာရောင်၊ လက်ဆယ်ဖက်၊ မျက်နှာငါးဖက်၊ မျက်စိသုံးလုံးရှိ၍—ဇဋာဆံပင်ချည်ထားကာ နားကပ်ဝတ်ဆင်ပြီး ခေါင်းမောင်းပေါ်တွင် လမင်းအမှတ်တံဆိပ် ထင်ရှားသည်။

Verse 79

तान्दृष्ट्वा सहसोत्थाय यमो धर्मभृतां वरः । पूजयामास तान्सर्वान्महेंद्रप्रतिमांस्तदा

သူတို့ကိုမြင်သော် ဓမ္မကိုထိန်းသိမ်းသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ယမမင်းသည် ချက်ချင်းထ၍ မဟေန္ဒြ (အိန္ဒြ) ကဲ့သို့ တောက်ပသော သူတို့အားလုံးကို ပူဇော်ကန်တော့하였다။

Verse 80

त्वरीरेनैव ते सर्वे ऊचुर्वैवस्वतं यमम् । अत्रागतो महाभाग इंद्रसेनोऽमितद्युतिः । नाम्नाः प्रवर्त्तको नित्यं रुद्रस्य च महात्मनः

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် အလျင်အမြန် ဝိုင်ဝသွဝတ ယမမင်းထံ လျှောက်တင်ကြသည်။ «အရှင် မဟာဘဂ၊ အလင်းရောင်အဆုံးမရှိသော အိန္ဒြစေန မင်းသည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာပါပြီ—မဟာအတ္တရှိ ရုဒြ၏ သန့်ရှင်းသော နာမတော်ကို အမြဲတမ်း ထုတ်ဖော်ရွတ်ဆိုစေသူ ဖြစ်ပါသည်» ဟု။

Verse 81

श्रुत्वा च वचनं तेषां यमेन च पुरस्कृतः । इंद्रसेनो विमानस्थः प्रेषितो हि शिवालयम्

သူတို့၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ယမမင်းက အခမ်းအနားဖြင့် ချီးမြှောက်ကာ၊ ကောင်းကင်ယာဉ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အိန္ဒြစေနကို သီဝ၏ အာလယသို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။

Verse 82

आनीतोयं तदा तैश्च पार्षदप्रवरोत्तमैः । शंभुना हि तदा दृष्ट इंद्रसेनोऽमितद्युतिः

ထို့နောက် အထူးကောင်းမြတ်သော ပါရ္သဒများက သူ့ကို ခေါ်ဆောင်လာကြပြီး၊ ထိုအခါ အလင်းရောင်အကန့်အသတ်မရှိသော အိန္ဒြစေနကို သမ္ဘု (သီဝ) က မြင်တော်မူ하였다။

Verse 83

अभ्युत्थायागतो रुद्रः परिष्वज्य तदा नृपम् । अर्द्धासनगतं कृत्वा इंद्रसेनं ततोऽब्रवीत्

ရုဒြသည် ထ၍ ရှေ့သို့ လာကာ မင်းကို ဖက်လှုပ်ပြီးနောက်၊ အိန္ဒြစေနကို မိမိ၏ အာသန၏ တစ်ဝက်ပေါ်တွင် ထိုင်စေကာ ထို့နောက် မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 84

किं दातव्यं नृपश्रेष्ठ प्रयच्छामि तवेप्सितम् । इति श्रुत्वा वचस्तस्य महेशस्य तदा नृपः । आनंदाश्रुकणान्मुंचन्प्रेम्णा नोवाच किंचन

«အရှင် မင်းမြတ်ကြီး၊ ဘာကို ပေးရမည်နည်း။ သင်လိုချင်သမျှကို ငါပေးမည်» ဟု မဟေရှ၏ မိန့်တော်ကို ကြားသော်၊ မင်းသည် ဝမ်းမြောက်မျက်ရည်စက်များ ကျလာကာ ချစ်ခြင်းနှင့် ဘက္တိကြောင့် ဘာမျှ မပြောနိုင်ခဲ့။

Verse 85

तदा कृतो महेशेन पार्षदो हि महात्मना । चंडो नाम्नाच विख्यातोमुण्डस्य च सखा प्रियः

ထို့နောက် မဟာအတ္တရှိသော မဟေရှာက သူ့ကို ဂဏအဖွဲ့၏ ပါရ္ရှဒ (အနီးကပ်အမှုထမ်း) အဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူ၏။ ထိုသူသည် “ချဏ္ဍ” ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားလာပြီး မုဏ္ဍ၏ ချစ်ခင်ရသော မိတ်ဆွေဖြစ်၏။

Verse 86

नामोच्चारणमात्रेण रुद्रस्य परमात्मनः । सिद्धिं प्राप्तो हि पापिष्ठ इद्रसेनो नराधिपः

ရုဒ္ဒရ အမြင့်ဆုံးအတ္တ (ပရမအတ္တ) ၏ နာမကို အမည်ထွက်ဆိုရုံသာဖြင့်ပင် အပြစ်အလွန်ကြီးသော ဘုရင် အိဒ္ရသေန သည် စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်ပြည့်စုံမှု) ကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 87

रहेहरेति वै नाम्ना शंभोश्चक्रधरस्य च । रक्षिता बहवो मर्त्याः शिवेन परमात्मना

«ရာဟေ ဟရေ» ဟူသော သန့်ရှင်းသော အော်ဟစ်သံသည် ရှမ္ဘုနှင့်လည်း ဆက်နွယ်ပြီး စက်ရကိုင်ရှင်နှင့်လည်း ဆက်နွယ်သော နာမဖြစ်၏။ ထိုနာမကြောင့် အမြင့်ဆုံးအတ္တဖြစ်သော ရှိဝက လူများစွာကို ကာကွယ်တော်မူခဲ့၏။

Verse 88

महेशान्नापरो देवो दृश्यतेभुवनत्रये । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजनीयः सदाशिवः

လောကသုံးပါးတွင် မဟေရှာထက် မြင့်မြတ်သော ဒေဝတားတစ်ပါးမျှ မမြင်ရ။ ထို့ကြောင့် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် စဒါရှိဝကို ပူဇော်ဝတ်ပြုသင့်၏။

Verse 89

पत्रैःपुष्पैः फलैर्वापि जलैर्वा विमलैः सदा । करवीरैः पूज्यमानः शंकरो वरदो भवेत्

အရွက်၊ ပန်း၊ အသီးတို့ဖြင့်ဖြစ်စေ သန့်ရှင်းသော ရေဖြင့်ဖြစ်စေ အမြဲပူဇော်လျှင်—အထူးသဖြင့် ကရဝီရ ပန်းများဖြင့် ရှင်ကရကို ပူဇော်သောအခါ သူသည် ဆုတောင်းအကျိုးပေးသော အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 90

करवीराद्दशगुणमर्कपुष्पं विशिष्यते । विभूत्यादिकृतं सर्वं जगदेतच्चराचरम्

ပူဇော်ရာတွင် အာရ္က ပန်းသည် ကရဝီရ ပန်းထက် ဆယ်ဆ ပိုမိုမြတ်ကြောင်း ဆိုကြသည်။ အမှန်တကယ်ပင် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် ဤလောကတစ်လုံးလုံးသည် သူ၏ ဂုဏ်တန်ခိုး (ဗိဘူတိ) စသည်တို့မှ ဖန်ဆင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 91

शिवस्यांगणलग्ना या तस्मात्तां धारयेत्सदा । ततस्त्रिपुंड्रे यत्पुम्यं तच्छृणुध्वं द्विजोत्तमाः

ထို့ကြောင့် ရှိဝ၏ ကိုယ်တော်နှင့် ကပ်လျက်ရှိသော အရာ—သန့်ရှင်းသော ပြာ (ဗိဘူတိ) ကို အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်ထားသင့်သည်။ ထို့နောက်၊ နှစ်ကြိမ်မွေး အထက်မြတ်တို့၊ သုံးကြောင်းပြာတံဆိပ် တြိပုဏ္ဍရ (tripuṇḍra) ၏ ကုသိုလ်ကို နားထောင်ကြလော့။

Verse 92

सर्वपापहरं पुण्यं तच्छृणुध्वं द्विजोत्तमाः । स्तेनः कोऽपि महापापो घातितो राजदूतकैः

နှစ်ကြိမ်မွေး အထက်မြတ်တို့၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော ကုသိုလ်သန့်ရှင်းမှုကို နားထောင်ကြလော့။ တစ်ခါက ခိုးသူတစ်ယောက်—အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ရှိသူ—ကို မင်း၏ အရာရှိများက သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

Verse 93

तं खादितुं समायातः श्वाशिरस्युपरिस्थितः । नखांतरालसंलग्ना रक्षा तस्यैव पापिनः

ခွေးတစ်ကောင်က သူ့ကို စားသောက်ရန် လာရောက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရပ်နေစဉ်၊ လက်သည်းကြားတွင် ကပ်နေသော ကာကွယ်ရေးမန်တရားတစ်ခုက ထိုအပြစ်သား၏ အမှန်တကယ် ကာကွယ်မှု ဖြစ်လာ하였다။

Verse 94

ललाटे पतिता तस्य त्रिपुंड्रांकिंतमुद्रया । चैतन्येन विना तस्य देहमात्रैकलग्नया

၎င်းသည် သုံးကြောင်းပြာတံဆိပ် တြိပုဏ္ဍရ၏ အမှတ်တံဆိပ်ဖြင့် မှတ်သားထားပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ သို့သော် သတိနှင့် ဘက်တိမရှိသဖြင့် ၎င်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ အမှတ်အသားတစ်ခုအဖြစ်သာ ကပ်လျက်နေ하였다။

Verse 95

कैलासं तस्करो नीतो रुद्रदूतैस्ततस्तदा । विभूतेर्महिमानं तु को विशेषितुर्महति

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ခိုးသူကို ရုဒ္ဒရ၏ သံတမန်များက ကိုင်လာသသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ အမှန်တကယ်၊ ဝိဘူတိ—သန့်ရှင်းသော ပြာ၏ မဟာဂုဏ်ကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနိုင်သူ မည်သူရှိမည်နည်း။

Verse 96

विभूत्वा मंडितांगानां नराणां पुण्यकर्मणाम् । मुखे पंचाक्षरो येषां रुद्रास्ते नात्र शंशयः

ဝိဘူတိဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ အလှဆင်ထားသော ကုသိုလ်ကောင်းပြုသူများ၊ နှုတ်၌ ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရား တည်ရှိသူများ—ထိုသူတို့သည် လူ့ရုပ်ဖြင့် ပေါ်လာသော ရုဒ္ဒရများပင် ဖြစ်ကြသည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 97

जटाकलापिनो ये च ये रुद्राक्षविभूषणाः । ते वै मनुष्यरूपेण रुद्रा नास्त्यत्र संशयः

ဇဋာဆံပင်ချည်ထားသူများနှင့် ရုဒ္ဒရာက္ခ မဏိပုတီးဖြင့် အလှဆင်ထားသူများ—ထိုသူတို့သည် လူ့ရုပ်ဖြင့် ပေါ်လာသော ရုဒ္ဒရများပင် ဖြစ်ကြသည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 98

तस्मात्सदाशिवः पुंभिः पूजनीयो हि नित्यशः । प्रातर्मध्याह्नकाले च सायं संध्या विशिष्यते

ထို့ကြောင့် စဒါရှီဝကို လူတို့သည် နေ့စဉ် အမြဲတမ်း ပူဇော်သင့်သည်။ အထူးသဖြင့် မနက်ခင်း၊ မွန်းတည့်ချိန်နှင့် ညနေ သန္ဓျာအချိန်တို့တွင် ဖြစ်သည်။

Verse 99

प्रातस्तु दर्शनाच्छंभोर्नैशमेनो व्यपोहति । मध्याह्ने दर्शनाच्छंभोः सप्तजन्मार्जितं नृणाम् । पापं प्रणाशमायाति निशायां नैव गण्यते

မနက်ခင်းတွင် ရှမ္ဘုကို မြင်တွေ့ခြင်းဖြင့် ညအပြစ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မွန်းတည့်တွင် ရှမ္ဘုကို မြင်တွေ့ခြင်းဖြင့် လူတို့၏ မွေးဖွားမှု ခုနစ်ဘဝတိုင် စုဆောင်းလာသော အပြစ်များ ပျက်စီးသွားသည်။ ညအချိန်၏ ကုသိုလ်မူကား တိုင်းတာ၍ မရနိုင်။

Verse 100

शिवेति द्व्यक्षरं नाम महा पापप्रणाशनम् । येषां मुखोद्गतं नॄणां तैरिदं धार्यते जगत्

«သီဝ» ဟူသော အက္ခရာနှစ်လုံးပါ နာမတော်သည် အကြီးမားဆုံးသော အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။ ထိုနာမတော် မိမိတို့၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်သူတို့ကြောင့် ဤလောကသည် ထိန်းသိမ်းတည်တံ့၏။

Verse 101

शिवांगणे तु या भेरी स्थापिता पुण्यकर्मभिः । तस्या नादेन पूता वै ये च पापरता जनाः । पाषंडिनोऽप्यसद्वादास्तेऽपि यांति परां गतिम्

သီဝ၏ အဝင်းအဝိုင်း၌ ကုသိုလ်ကံဖြင့် တည်ထားသော ဘေရီတီးတံပိုး၏ အသံကြောင့် အပြစ်ကိုနှစ်သက်သူများပင် သန့်စင်လာကြ၏။ မိစ္ဆာဝါဒသမားများနှင့် မမှန်ကန်သော သဘောတရားပြောသူများပင် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 102

पशोर्यस्य च संबद्धा चर्मणा च शिवालये । नृभिर्या स्थापिता भेरी मृदंगमुरजादि च । स पशुः शिवसान्निध्यमाप्नोत्यत्र न संशयः

သီဝဘုရားကျောင်း၌ လူတို့တည်ထားသော ဘေရီ၊ မৃদင်္ဂ၊ မုရဇာ စသည့် တီးဝိုင်းကိရိယာများအတွက် အသုံးပြုထားသော အရေပြားနှင့် ဆက်နွယ်သည့် တိရစ္ဆာန်ပင် သီဝ၏ နီးကပ်မှုကို ရရှိ၏။ ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 103

तस्मात्ततं च विततं घनं सुषिरमेव च । चामराणि महार्हाणि मंचकाः शयनानि च

ထို့ကြောင့် ကြိုးတီး၊ အရေပြားတင်းတီး၊ ထုထည်တီး၊ အပေါက်တီး ဟူသော တီးဝိုင်းကိရိယာအမျိုးမျိုးကို စီစဉ်ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် တန်ဖိုးကြီးသော ချာမရ (ယင်ပျံနှင့်ဖျား) များ၊ ခုံတင်များ၊ အိပ်ရာများကိုလည်း ပြင်ဆင်ရမည်။

Verse 104

गाथाश्च इतिहासाश्च गायनं च यथाविधि । बहुरूपादिकं शंभोः प्रियान्येतानि कल्पयेत्

သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းအတိုင်း သီချင်းဂါထာများနှင့် ရှေးဟောင်းအတ္ထုပ္ပတ္တိများကို ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ ထို့ပြင် ဘုရားပူဇော်သီချင်းကို စနစ်တကျ သီဆိုခြင်းတို့ကို စီစဉ်ရမည်။ အမျိုးမျိုးသော ချီးမွမ်းပွဲတော်ပူဇော်မှုများသည် သမ္ဘူ (သီဝ) အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်၏။

Verse 105

कल्पयित्वा च गच्छंति शिवलोकं हि पापिनः । सुधर्माणो महात्मानः शिवपूजाविशारदाः

အပြစ်ကြီးသူတို့ပင် ဤအကျင့်ဝတ်များကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရှိဝလောကသို့ အမှန်တကယ် သွားရောက်နိုင်သည်။ ထိုသူတို့သည် သဒ္ဓာသီလပြည့်စုံ၍ စိတ်ကြီးမြတ်ကာ ရှိဝပူဇာ၌ ကျွမ်းကျင်လာကြသည်။

Verse 106

गुरोर्मुखाच्च संप्राप्तशिवपूजारताश्च ये । शिवरूपेण ये विश्वं पश्यंति कृतनिश्चयाः

ဂုရု၏ မျက်နှာမှ တိုက်ရိုက် သင်ကြားချက်ကို ရရှိ၍ ရှိဝပူဇာ၌ ပျော်မွေ့သူတို့၊ ထို့ပြင် အဆုံးအဖြတ်ခိုင်မာစွာဖြင့် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ရှိဝ၏ ရূপတော်အဖြစ် မြင်သူတို့သည် အမြတ်ဆုံး ကံကောင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 107

सम्यग्बुद्ध्या समाचारा वर्णाश्रमयुता नराः । ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्वयाः शूद्राश्चान्ये तथा नराः

အမြင်မှန်သော ဉာဏ်နှင့် အကျင့်ကောင်းကို ထိန်းသိမ်းကာ ဝဏ္ဏ-အာရှရမ စည်းကမ်းများအတွင်း နေထိုင်သူတို့—ဗြာဟ္မဏ၊ ခတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှုဒ္ဒရ နှင့် အခြားလူများပါ—ဤလမ်းစဉ်တွင် ပါဝင်ကြသည်။

Verse 108

श्वपचोऽपि वरिष्ठः स शंभोः प्रियतरो भवेत् । शंभुनाधिष्ठितं सर्वं जगदेतच्चराचरम्

ခွေးသားချက်သူ (အနိမ့်ဆုံးမွေးဖွားသူ) ပင်လျှင် သဒ္ဓာဖြင့် ဆည်းကပ်ပါက ရှမ္ဘု၏ အကောင်းဆုံးနှင့် အချစ်ဆုံး ဖြစ်လာနိုင်သည်။ အကြောင်းမူကား လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် ဤလောကတစ်လုံးလုံးကို ရှမ္ဘုက အုပ်စိုး၍ ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 109

तस्मात्सर्वं शिवमयं ज्ञातव्यं सुविशेषतः । वेदैः पुराणैः शास्त्रैश्च तथौपनिपदैरपि

ထို့ကြောင့် အထူးသဖြင့် အရာအားလုံးသည် ရှိဝမယ ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ရမည်။ ဗေဒများ၊ ပုရာဏများ၊ ရှာස්တြများနှင့် ဥပနိရှဒ်များပင်လည်း ထိုသို့ သင်ကြားထားသည်။

Verse 110

आगमैर्विविधैः शंभुर्ज्ञातव्यो नात्र संशयः । निष्कामैश्च सकामैश्च पूजनीयः सदा शिवः

အာဂမများ အမျိုးမျိုးအားဖြင့် သမ္ဘုကို သိမြင်ရမည်၊ ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။ ဆန္ဒကင်းသူဖြစ်စေ ဆန္ဒရှိသူဖြစ်စေ၊ ရှိဝကို အစဉ်မပြတ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 111

लोमश उवाच । कथयामि पुरावृत्तमितिहासं पुरातनम् । नंदी नाम पुरा वैश्यो ह्यवंतीपुरमावसत्

လောမရှာက ပြောသည်—အတိတ်ကာလမှ ရှေးဟောင်းအတ္ထုပ္ပတ္တိတစ်ပုဒ်ကို ငါ ပြောပြမည်။ ဟိုးရှေးက အဝန္တီမြို့ (ဩဇ္ဇယိနီ) တွင် နန္ဒီဟု အမည်ရသော ဝိုင်ရှျယ တစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 112

शिवध्यानपरो भूत्वा शिवपूजां चकार सः । नित्यं तपोवनस्थं हि लिंगमेकं समर्चयत्

ရှီဝကို ဓ്യာနပြု၍ စိတ်တည်ငြိမ်ကာ၊ သူသည် ရှီဝပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်하였다။ နေ့စဉ်ပင် တပိုးဝန်အတွင်းရှိ လင်္ဂတစ်ပါးကို အလွန်လေးစားစွာ ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 113

उषस्युषसि चोत्थाय प्रत्यहं शिववल्लभः । नंदीलिंगार्च्चनरतो बभूवातिशयेन हि

နေ့တိုင်း မိုးလင်းအာရုံ၌ ထ၍၊ ရှီဝ၏ ချစ်သူဖြစ်သော သူသည် နန္ဒီ-လင်္ဂကို ပူဇော်ခြင်း၌ အလွန်တရာ စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့သည်။

Verse 114

लिंगं पंचामृतेनैव यथोक्तेनाभ्यषेचयत् । विप्रैः समावृतो नित्यं वेदवेदांगपारगैः

ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း ပဉ္စာမృతဖြင့် ရှီဝလင်္ဂကိုသာ အဘိသေက ပြုလုပ်၍ ဆေးကြော하였다။ နေ့စဉ် ပူဇော်ပွဲအတွင်း ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့ကို ကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏများက အမြဲ ဝိုင်းရံနေ하였다။

Verse 115

यथाशास्त्रेण विधिना लिंगार्चनपरोऽभवत् । स्नापयित्वा ततः पुष्पैर्नानश्चर्यसमन्वितैः

သတ္တဝါသတ်မှတ်ထားသော သာස්တရများနှင့် အညီ သင့်တော်သောနည်းလမ်းဖြင့် သူသည် လိင်္ဂကို ပူဇော်ရာ၌ စိတ်အပြည့်အဝ တည်ကြည်လာ၏။ ထို့နောက် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး အံ့ဩဖွယ် မျိုးစုံသော ပန်းများဖြင့် ထပ်မံ ပူဇော်လှူဒါန်း하였다။

Verse 116

मुक्ताफलैरिंद्रनीलैर्गोमेदैश्च निरंतरम् । वैडूर्यैश्चैव नीलैश्च माणिक्यैश्च तथार्चयत्

သူသည် မုက္တာပလ (ပုလဲ)၊ အိန္ဒြနီလ (စဖိုင်ယာ)၊ ဂိုမေဒက ကျောက်၊ ဝိုင်ဒူရျ (ကြောင်မျက်လုံးကျောက်)၊ အပြာရောင်ကျောက်များနှင့် မာဏိက്യ (ရူဘီ) တို့ဖြင့် မပြတ်မလပ် လိင်္ဂကို ပူဇော်အလှဆင်하였다။

Verse 117

एवं नंदी महाभागो बहून्यब्दानि चार्च्चयत् । विजनस्थं तदा लिंगं नानाभोगसमन्वितम्

ဤသို့ မဟာကံကောင်းသူ နန္ဒီသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပူဇော်ခဲ့၏။ ထိုအခါ လူသူကင်းသောနေရာ၌ လိင်္ဂသည် မျိုးစုံသော အပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့် သန့်ရှင်းသော ဝန်ဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်စုံလျက် တည်ရှိနေ하였다။

Verse 118

एकदा मृगयासक्तः किरातो भूतहिंसकः । अविवेकपरो भूत्वा मृगयारसिकः सदा

တစ်ခါတစ်ရံ မုဆိုးလုပ်ငန်းကို စွဲလမ်းပြီး သတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်တတ်သော ကိရာတတစ်ဦးသည် ပေါ်လာ၏။ အမြဲတမ်း အမဲလိုက်ခြင်းကိုသာ နှစ်သက်ကာ အ विवेक မရှိသဖြင့် မိုက်မဲစိတ်ဖြင့် လှည့်လည်သွားလာ하였다။

Verse 119

पापी पापसमाचारो विचरन्गिरिकंदरे । अनेकश्वापदाकीर्णे हन्यमान इतस्ततः

အပြစ်သားဖြစ်၍ အပြစ်လုပ်ရပ်များကို ကျင့်သုံးကာ တောင်ဂူအတွင်း လှည့်လည်နေ하였다။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ များစွာ ပြည့်နှက်သောဒေသများ၌ သူသည် ဒီဘက်ဟိုဘက် ထိုးနှက်နှောင့်ယှက်ခံရကာ အနှံ့အပြား လွင့်လျားခဲ့၏။

Verse 120

एवं विचरमाणोऽसौ किरातो भूतहिंसकः । यदृच्छयागतस्तत्र यत्र लिंगं सुपूजितम्

ဤသို့ လှည့်လည်သွားလာနေစဉ် သတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်တတ်သော ကိရာတ မုဆိုးသည် ကံတရားကြောင့် မတော်တဆ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏—လင်္ဂကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ပူဇော်နေသည့် အရပ်၌ပင်။

Verse 121

उदकं वीक्ष्माणोऽसौ तृषया पीडितो भृशम् । ततो वने सरः शीघ्रं दृष्ट्वा तोये समाविशत्

ရေငတ်လွန်စွာ ခံစားနေရသဖြင့် သူသည် ရေကို ရှာဖွေကြည့်၏။ ထို့နောက် တောအတွင်းရှိ ရေကန်တစ်ကန်ကို ချက်ချင်းမြင်၍ ထိုရေထဲသို့ ဝင်လေ၏။

Verse 122

तीरे संस्थाप्य दुष्टात्मा तत्सर्वं मृगयादिकम् । गंडूषोत्सर्जनं कृत्वा पीत्वा तोयं च निर्गतः

စိတ်ဆိုးသောသူသည် မုဆိုးကိရိယာနှင့် မုဆိုးဖမ်းရသော အရာအားလုံးကို ကမ်းပေါ်တွင် ထား၏။ ထို့နောက် ပါးစပ်ဆေး၍ ရေကို ထွက်ပစ်ပြီး ရေသောက်ကာ ရေကန်မှ ထွက်လာ၏။

Verse 123

शिवालयं ददर्शाग्रे अनेकाश्चर्यमंडितम् । दृष्टं सुपूजितं लिंगं नानारत्नैः पृथक्पृथक्

သူ၏ရှေ့တွင် အံ့ဖွယ်အလှများစွာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ရှိဝဘုရားကျောင်းကို မြင်၏။ ထို့ပြင် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ပူဇော်ထားပြီး ရတနာမျိုးစုံဖြင့် သီးသန့်သီးသန့် အလှဆင်ထားသော လင်္ဂကိုလည်း မြင်ရ၏။

Verse 124

तथा लिंगं समालक्ष्य यदा पूजां समाहरत् । रत्नानि सर्वभूतानि विधूतानि इतस्ततः

ထို့နောက် လင်္ဂကို သေချာစွာ ကြည့်ရှု၍ ပူဇော်ပွဲကို စီစဉ်ရန် စတင်သောအခါ၊ ဒီမှာဟိုမှာ ပြန့်ကျဲနေသော ရတနာများနှင့် ပူဇော်အရာမျိုးစုံကို အရပ်ရပ်မှ စုစည်းလာကြ၏။

Verse 125

स्नपनं तस्य लिंगस्य कृतं गंडूषवारीणा । करेणैकेन पूजार्थं बिल्वपत्राणि सोऽर्पयत्

သူသည် ပါးစပ်ထဲတွင်ယူထားသော ရေဖြင့် ထိုလိင်္ဂကို သန့်စင်အဘိသေက ပြုလုပ်၍၊ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပူဇော်ရန် ဘိလ္ဝရွက်များကို ဆက်ကပ်하였다။

Verse 126

द्वितीयेन करेंणैव मृगमांसं समर्पयत् । दण्डप्रणामसंयुक्तः संकल्पं मनसाऽकरोत्

ဒုတိယလက်ဖြင့် မုဆိုးသည် သမင်အသားကို ဆက်ကပ်ပြီး၊ ဒဏ္ဍပရဏာမဖြင့် အပြည့်အဝ လဲကျကန်တော့လျက် စိတ်အတွင်း၌ သင်္ကల్పကို ချမှတ်하였다။

Verse 127

अद्यप्रभृति पूजां वै करिष्यामि प्रयत्नतः । त्वं मे स्वामी च भक्तोहमद्यप्रभृति शंकर

«ယနေ့မှစ၍ ငါသည် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ပူဇော်ပွဲကို အမှန်တကယ် ပြုလုပ်မည်။ သင်သည် ငါ၏ အရှင်၊ ငါသည် သင်၏ ဘက္တ—ယနေ့မှစ၍ အို ရှင်ကရ!»

Verse 128

एवं नैयमिको भूत्वा किरातो गृहमागतः । नन्दी ददर्श तत्सर्वं किरातेन इतस्ततः

ဤသို့ ဘာသာရေးစည်းကမ်းကို တိတိကျကျ လိုက်နာသူဖြစ်လာသော မုဆိုးသည် အိမ်သို့ ပြန်လာ하였다။ နန္ဒီသည် မုဆိုးက ဒီနေရာဟိုနေရာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှကို အကုန်မြင်하였다။

Verse 129

चिंतायुक्तोऽभवन्नंदी जातं किं छिद्रमद्य मे । कथितानि च विघ्नानि शिवपूजारतस्य च । उपस्थितानि तान्येव मम भाग्यविपर्ययात्

နန္ဒီသည် စိုးရိမ်ပူပန်လာ၍—«ယနေ့ ငါ၌ ဘာချို့ယွင်းချက် ပေါ်လာသနည်း။ ရှိဝပူဇာ၌ မျှော်လင့်တက်ကြွသူအတွက် ပြောထားသော အတားအဆီးများ—အဲဒီအတားအဆီးများပင် ငါ၏ ကံဆိုးမှုကြောင့် ပေါ်လာခဲ့ပြီ» ဟု တွေး하였다။

Verse 130

एवं विमृश्य सुचिरं प्रक्षाल्य शिवमंदिरम् । यथागतेन मार्गेण नंदी स्वगृहमागतः

ဤသို့ အကြာကြီး စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက်၊ သီဝဘုရားကျောင်းကို သန့်စင်ဆေးကြောကာ၊ နန္ဒီသည် မိမိအိမ်သို့ မိမိလာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်သွား하였다။

Verse 131

ततो नंदिनमागत्य पुरोधा गतमानसम् । अब्रवोद्वचनं तं तु कस्मात्त्वं गतमानसः

ထို့နောက် အိမ်တော်ပုရောဟိတ်သည် နန္ဒီထံသို့ လာရောက်၍ စိတ်ညှိုးနွမ်းနေသည်ကို မြင်ကာ၊ “အဘယ်ကြောင့် သင်၏စိတ်သည် ထိုသို့ ပူပန်နေသနည်း” ဟု မေးလေ၏။

Verse 132

पुरोहितं प्रति तदा नन्दी वचनमब्रवीत्

ထိုအခါ နန္ဒီသည် ပုရောဟိတ်အား စကားဆိုလေ၏။

Verse 133

अद्य दृष्टं मया विप्र अमेध्यं शिवसंनिधौ । केनेदं कारितं तत्र न जानामि कथंचन

နန္ဒီက ပြောသည်— “ယနေ့ ဗြာဟ္မဏာရေ၊ သီဝဘုရား၏ အနီးတော်၌ မသန့်ရှင်းသော အရာတစ်ခုကို ငါမြင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ဤအမှုကို မည်သူက ပြုလုပ်သနည်းဟု ငါလုံးဝ မသိပါ”။

Verse 134

ततः पुरोधा वचनं नन्दिनं चाब्रवीत्तदा । येन विस्खलितं तत्र रत्नादीनां प्रपूजनम् । सोऽपि मूढो न संदेहः कार्याकार्येषु मंदधीः

ထို့နောက် ပုရောဟိတ်က နန္ဒီအား ပြောသည်— “ထိုနေရာ၌ ရတနာတို့နှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများပါဝင်သော ပူဇော်ပွဲကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသူသည် မသံသယမရှိ မောဟတရားဖုံးလွှမ်းသူ၊ လုပ်သင့်မလုပ်သင့်ကို ခွဲခြားသိမြင်ရာ၌ ဉာဏ်နှေးသူ ဖြစ်၏”။

Verse 135

तस्माच्चिंता न कर्तव्या त्वया अमुरपि प्रभो । प्रभाते च मया सार्द्धं गम्यतां तच्छिवालयम्

ထို့ကြောင့် အရှင်ဘုရား၊ ထိုသူအကြောင်း စိတ်ပူမနေပါနှင့်။ မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ သီဝဘုရား၏ ဘုရားကျောင်းသို့ သွားကြပါစို့။

Verse 136

निरीक्षणार्थं दुष्टस्य तत्कार्यं विदधाम्यहम् । एतच्छ्रुत्वा तु वचनं नन्दी तस्य पुरोधसः

ထိုမကောင်းသူကို စောင့်ကြည့်၍ စမ်းသပ်ရန်အတွက် ထိုကိစ္စကို ကျွန်ုပ်ပင် ဆောင်ရွက်မည်။ သူ၏ ပုရောဟိတ်၏ စကားကို ကြားသော် နန္ဒီ…

Verse 137

आस्थितः स्वगृहे नक्तं दूयमानेन चेतसा । तस्यां रात्र्यां व्यतीतायामाहूय च पुरोधसम्

သူသည် တစ်ညလုံး အိမ်၌ပင် နေထိုင်၍ စိတ်နှလုံးသည် ပူလောင်သော ဝေဒနာဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေ၏။ ထိုည ကုန်လွန်သွားသောအခါ ပုရောဟိတ်ကို ခေါ်ယူလေ၏။

Verse 138

गतः शिवालयं नन्दी समं तेन महात्मना । ततो दृष्टं पूर्वदिने कृतंतेन दुरात्मना

နန္ဒီသည် ထိုမဟာတမ ပုရောဟိတ်နှင့်အတူ သီဝဘုရား၏ ဘုရားကျောင်းသို့ သွားလေ၏။ ထိုနေရာတွင် မနေ့က ထိုမကောင်းသူ ပြုလုပ်ခဲ့သမျှကို မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 139

सम्यक्प्रपूजनं कृत्वा नानारत्नपरिच्छदम् । पञ्चोपचारसंयुक्तं चैकादस्यन्वितं तथा

ထို့နောက် ရတနာမျိုးစုံနှင့် ပူဇော်ပစ္စည်းအလှဆင်များစွာဖြင့် ပူဇော်ရေးကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ကာ၊ ပဉ္စဥပစာရ (ပူဇော်ခြင်းငါးပါး) ဖြင့် ပြည့်စုံစေ၍၊ ထို့ပြင် ဧကာဒသီ ဝတ်ပြုခြင်းကိုလည်း သင့်တော်စွာ ထိန်းသိမ်းလေ၏။

Verse 140

अनेकस्तुतिभिः स्तुत्वा गिरीशं ब्राह्मणैः सह । तदा यामद्वयं जातं स्तूयमानस्य नंदिनः

ဗြာဟ္မဏတို့နှင့်အတူ ဂီရိရှ (တောင်၏အရှင် ရှီဝ) ကို သီချင်းတော်များစွာဖြင့် ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ နန္ဒိန်က ဆက်လက်ချီးမွမ်းနေစဉ် အချိန်နှစ်ယာမ ကုန်လွန်သွား하였다။

Verse 141

आयातो हि महाकालस्थारूपो महाबलः । कालरूपो महारौद्रो धनुष्पाणिः प्रतापवान्

ထိုအခါ မဟာကာလ၌ တည်နေသကဲ့သို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် အင်အားကြီးမားသူတစ်ဦး ရောက်လာ၏။ သူသည် ကာလ၏ရုပ် (အချိန်တရား) ဖြစ်၍ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ လက်တွင် လေးကိုင်၍ တန်ခိုးတောက်ပနေ하였다။

Verse 142

तं दृष्ट्वा भयवित्रस्तो नन्दी स विललाप ह । पुरोधाश्चैव सहसा भयभीतस्तदाभवत्

သူကိုမြင်သော် နန္ဒိန်သည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ငိုကြွေးအော်ဟစ်၏။ ပုရောဟိတ်လည်း ထိုခဏချင်းပင် ကြောက်ရွံ့သွား하였다။

Verse 143

किरातेन कृतं तत्र यथापूर्वमविस्खलम् । तां पूजां प्रपदाहत्य बिल्वपत्रं समर्पयत्

ထိုနေရာ၌ ကိရာတ (မုဆိုး) ပြုလုပ်ထားသမျှသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် မလွဲမသွေ ဖြစ်နေ၏။ သူသည် ထိုပူဇာသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ဘိလွပတ်တစ်ရွက်ကို ဆက်ကပ်하였다။

Verse 144

स्नपनं तस्य कृत्वा च ततो गंडूषवारिणा । नैवेद्यं तत्पलं चैव किरातः शिवमर्पयत्

ထို (ရှီဝလင်္ဂ) ကို ရေချိုးသန့်စင်ပူဇာ (snāpana) ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ပါးစပ်တွင်ယူထားသော ရေဖြင့် လောင်းပူဇာကာ၊ ကိရာတသည် နైవေဒျ (အာဟာရပူဇာ) နှင့် ထိုအသီးကိုပါ ရှီဝထံ ဆက်ကပ်하였다။

Verse 145

दण्डवत्पतितो भूमावुत्थाय स्वगृहं गतः । तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं चिंतयामास वै चिरम्

သူသည် မြေပေါ်၌ ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် အပြည့်အဝ ပျပ်ဝပ်ပူဇော်ကာ ထပြီး မိမိအိမ်သို့ သွားလေ၏။ ထိုအံ့ဩဖွယ်ကြီးကို မြင်ပြီးနောက် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားတော်မူလေ၏။

Verse 146

पुरोधसा सह तदा नंदीव्याकुलचेतसा । तेन चाकारिता विप्रा बहवो वेदवादिनः

ထို့နောက် မိမိအိမ်ပူရောဟိတ်နှင့်အတူ၊ စိတ်ပူပန်လှသော နန္ဒီသည် ဝేదတရားကို ဟောပြောရှင်းလင်းတတ်သော ဗြာဟ္မဏများ အများအပြားကို ခေါ်ယူစေ၏။

Verse 147

निवेद्य तेषु तत्सर्वं किरातेन च यत्कृतम् । किं कार्यमथ भो विप्राः कथ्यतां च यथातथम्

ကိရာတက ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို သူတို့အား တင်ပြပြီးနောက်၊ «အခု ဘာလုပ်သင့်သနည်း၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ သင့်တော်သလို အတိအကျ ပြောကြပါ» ဟု မေးလေ၏။

Verse 148

संप्रधार्य ततः सर्वे मिलित्वा धर्मशास्त्रतः । ऊचुः सर्वे तदा विप्रा नंदिनं चातिशंकिनम्

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် ဓမ္မရှာစတြာအတိုင်း စုပေါင်း၍ ဆင်ခြင်ညှိနှိုင်းကြပြီး၊ အလွန်စိုးရိမ်နေသော နန္ဒီအား ဗြာဟ္မဏတို့က ထိုအခါ ပြောကြားလေ၏။

Verse 149

इदं विघ्नं समुत्पन्नं दुर्निवार्यं सुरैरपि । तस्मादानय लिंगं त्वं स्वगृहं वैश्यसत्त्

«ဤအတားအဆီးသည် ပေါ်ပေါက်လာပြီ၊ နတ်တို့တောင်မှ ဖယ်ရှားရန် ခက်ခဲ၏။ ထို့ကြောင့် လိင်္ဂကို မိမိအိမ်သို့ ယူဆောင်လာပါ၊ အို အထူးကောင်းမြတ်သော ဝိုင်ရှျယ» ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 150

तथेति मत्वासौ नंदी शिवस्योत्पाटनं तदा । कृत्वा स्वगृह मानीय प्रतिष्ठाप्य यताविधि

“ဤသို့ပင် ဖြစ်စေ” ဟု စိတ်ထဲတွင် ခံယူကာ နန္ဒီသည် ထိုအခါ ရှိဝ၏ လင်္ဂကို မြေမှ ဆွဲထုတ်၍ မိမိအိမ်သို့ ယူဆောင်လာကာ ထုံးတမ်းအတိုင်း ပရတိဋ္ဌာပန ပြုလေ၏။

Verse 151

सुवर्णपीठिकां कृत्वा नवरत्नसुशोभिताम् । उपचारैरनेकैश्च पूजयामास वै तदा

ရွှေဖြင့် ပီဋ္ဌိကာတစ်ခု ပြုလုပ်၍ ရတနာကိုးပါးဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ကာ ထိုအခါ အမျိုးမျိုးသော ပူဇော်ပစ္စည်းနှင့် ဝတ်ပြုစေဝါတို့ဖြင့် လင်္ဂကို ပူဇော်လေ၏။

Verse 152

अथापरे द्युरायातः कितरातः शिवमंदिरम् । यावद्विलोक्यामास लिंगमैशं न दृष्टवान्

နောက်တစ်နေ့တွင် ကိရာတသည် ရှိဝမন্দိရသို့ ရောက်လာ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုသော်လည်း အိုင်ရှဝရ လင်္ဂကို မမြင်ရလေ။

Verse 153

मौनं विहाय सहसा ह्याक्रोशन्निदमब्रवीत् । हे शंभो क्व गतोसि त्वं दर्शयात्मानमद्य वै

တိတ်ဆိတ်နေခြင်းကို ချက်ချင်းပယ်၍ သူသည် အော်ဟစ်ကာ ပြောလေ၏— “ဟေ သမ္ဘု၊ သင် ဘယ်သို့ သွားသနည်း။ ယနေ့ အမှန်တကယ် မိမိကိုယ်ကို ငါ့အား ပြသတော်မူပါ။”

Verse 154

न दृष्टोसि मया त्वं हि त्यजाम्यद्य कलेवरम् । हे शंभो हे जगन्नाथ त्रिपुरांतकर प्रभो

“သင့်ကို ငါ မမြင်ရသဖြင့် ယနေ့ ငါသည် ဤကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်မည်။ ဟေ သမ္ဘု၊ ဟေ ဇဂန္နာထ၊ တြိပုရာန္တကရ ပရဘို—အလင်းရောင်တော်ရှင်!”

Verse 155

हे रुद्र हे महादेवदर्शयात्मानमात्मना

အို ရုဒြ၊ အို မဟာဒေဝ၊ ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အနှစ်သာရကို ထုတ်ဖော်ပြသတော်မူပါ။

Verse 156

एवं साक्षेपमधुरैर्वाक्यैः क्षिप्तः सदाशिवः । किरातेन ततो रंगैर्वीरोसौ जठरं स्वकम्

ထို့ကြောင့် ကိရာတ သည် ချိုသာသော်လည်း အပြစ်တင်သံပါသော စကားတို့ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ရာ၊ ထိုသူရဲကောင်း မုဆိုးသည် မိမိဝမ်းဗိုက်ကို ရိုက်နှက်လေ၏။

Verse 157

विभेदाशु ततो बाहूनास्फोट्यैव रुषाब्रवीत् । हे शंभो दर्शयात्मानं कुतो मां त्यज्य यास्यसि

ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ မိမိကိုယ်ကို ဆုတ်ဖြဲလျက် လက်မောင်းတို့ကို ရိုက်ပုတ်ကာ ဒေါသဖြင့် ဆိုလေ၏ - 'အို ရှမ္ဘု၊ ကိုယ်ထင်ပြတော်မူပါ။ အကျွန်ုပ်ကို စွန့်ပစ်၍ အဘယ်သို့ ကြွတော်မူမည်နည်း။'

Verse 158

इति क्षित्वा ततोंत्राणि मांसमुकृत्त्य सर्वतः । तस्मिन्गर्ते करेणैव किरातः सहसाक्षिपत्

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် မိမိ၏ အူများကို ဆွဲထုတ်ကာ အရပ်ရပ်မှ အသားများကို လှီးဖြတ်လေ၏။ ထို့နောက် ကိရာတ သည် ၎င်းတို့ကို မိမိလက်ဖြင့် ထိုကျင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 159

स्वस्थं च हृदयं कृत्वा सस्नौ तत्सरसि ध्रुवम् । तथैव जलमानीय बिल्वपत्त्रं त्वरान्वितः

ထို့နောက် စိတ်နှလုံးကို တည်ငြိမ်စေလျက် ထိုရေကန်၌ ဧကန်မုချ ရေချိုးလေ၏။ ထို့အတူ ရေနှင့် ဥသျှစ်ရွက်တို့ကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာပြီးလျှင်၊

Verse 160

पूजयित्वा यथान्यायं दंडवत्पतितो भुवि

ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သူသည် မြေပေါ်၌ ဒဏ္ဍဝတ် ပျပ်ဝပ်ကန်တော့လျက် လဲကျ하였다။

Verse 161

ध्यानस्थितस्ततस्तत्र किरातः शिवसंनिधौ । प्रादुर्भूतस्तदा रुद्रः प्रमथैः परिवारितः

ထို့နောက်၊ ကိရာတသည် ရှိဝ၏ အနီးအပါး၌ ထိုနေရာတွင် သမาธိ၌ စူးစိုက်နေစဉ်၊ ရုဒ္ဒရသည် ပရမဿတို့ ဝန်းရံလျက် ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 162

कर्पूरगौरोद्युतिमान्कपर्दी चंद्रशेखरः । तं गृहीत्वा करे रुद्र उवाच परिसांत्वयन्

ရုဒ္ဒရသည် ကမ္ဖော်ဖြူရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၍ ဆံပင်ချည်ထုံး (ကပရ္ဒီ) နှင့် လမောက်တင် (စန္ဒြသေခရ) ဖြစ်ကာ၊ သူ၏လက်ကို ကိုင်၍ သက်သာစေသကဲ့သို့ ပြောကြား하였다။

Verse 163

भोभो वीर महाप्राज्ञ मद्भक्तोसि महामते । वरं वृणीष्वात्महितं यत्तेऽभिलषितं महत्

«ဟေ့ သူရဲကောင်း၊ မဟာပညာရှိ၊ မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသူရေ—သင်သည် အမှန်တကယ် ငါ၏ ဘက္တ ဖြစ်၏။ သင်၏ အမြင့်ဆုံး အကျိုးအတွက်၊ သင်လိုလားသော ကြီးမြတ်သည့် ဆန္ဒအတိုင်း ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့» ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 164

एवमुक्तः स रुद्रेण महाकालो मुदान्वितः । पपात दंडवद्भूमौ भक्त्या परमया युतः

ရုဒ္ဒရ၏ မိန့်တော်ကို ကြားသော် မဟာကာလသည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်း၍ အမြင့်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် ဒဏ္ဍဝတ်ကဲ့သို့ မြေပေါ်၌ ပျပ်ဝပ်လဲကျ하였다။

Verse 165

ततो रुद्रं बभापे स वरं सम्प्रार्थयाम्यहम् । अहं दासोस्मि ते रुद्र त्वं मे स्वामी न संशयः

ထို့နောက် သူသည် ရုဒ္ဒရအား လျှောက်ထား၏—«အရှင်ရုဒ္ဒရ၊ ကျွန်ုပ်သည် ကောင်းချီးတစ်ပါးကို တောင်းလျှောက်ပါ၏။ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ကျွန်ဖြစ်ပြီး၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏သခင်—သံသယမရှိပါ»။

Verse 166

एतद्बुद्धात्मनो भक्तिं देहि जन्मनिजन्मनि । त्वं माता च पिता त्वं च त्वं बंधुश्च सखा हि मे

ဤအရာကို စိတ်နှလုံးတည်မြဲထားသော ကျွန်ုပ်အား မွေးဖွားခြင်းတိုင်း၌ ဘက္တိကို ပေးသနားတော်မူပါ။ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ မိခင်လည်းဖြစ်၊ ဖခင်လည်းဖြစ်; သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဆွေမျိုးလည်းဖြစ်၊ အမှန်တကယ် မိတ်ဆွေလည်းဖြစ်ပါသည်။

Verse 167

त्वं गुहुस्त्वं महामंत्रो मंत्रवेद्योऽसि सर्वदा । तस्मात्त्वदपरं नान्यत्त्रिषु लोकेषु किंचन

သင်သည် ဖုံးကွယ်သော အာရုံလျှို့ဝှက်တော်မူ၏; သင်သည် မဟာမန္တရ ဖြစ်၏၊ မန္တရဖြင့် အစဉ်သိမြင်ရသော အရှင်လည်းဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် လောကသုံးပါး၌ သင်ထက် အခြားအရာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိ။

Verse 168

निष्कामं वाक्यमाकर्ण्य किरातस्य तदा भवः । ददौ पार्षदमुख्यत्वं द्वारपालत्वमेव च

ကိရာတ၏ အလိုဆန္ဒမပါသော စကားကို ကြားသော် ဘဝ (ရှီဝ) သည် ထိုသူအား မိမိ၏ ပါရ္ရှဒများအနက် အကြီးအကဲရာထူးကိုလည်းကောင်း၊ တံခါးစောင့်ရာထူးကိုလည်းကောင်း ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 169

तदा डमरुनादेन नादितं भुवनत्रयम् । भेरीभांकारशब्देन शंखानां निनदेन च

ထို့နောက် ဒမရု၏ အသံကြောင့် လောကသုံးပါးလုံး တုန်လှုပ်မြည်ဟည်းသွား၏။ ထို့ပြင် ဘေရီဒုံသံ၏ ဟုန်းဟုန်းမြည်သံနှင့် သင်္ခများ၏ နင်ဒသံတို့ကြောင့်လည်း ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိ၏။

Verse 170

तदा दुंदुबयो नेदुः पटहाश्चसहस्रशः । नंदी तं नादमाकर्ण्य विस्मयात्तवरीतो ययौ

ထိုအခါ ဒုန္ဒုဘီ စည်များက မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ တုန်လှုပ်မြည်ဟည်း၍ ပဋဟ စည်များလည်း ထောင်ပေါင်းများစွာ မြည်ဟည်းလေ၏။ ထိုအော်ဟစ်သံကို ကြားသော် နန္ဒီသည် အံ့ဩ၍ အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေ၏။

Verse 171

तपोवनं यत्र शिवः स्थितः प्रमथसंवृतः । किरातो हि तथा दृष्टो नंदिना च तदा भृशम्

နန္ဒီသည် ပရမဋ္ဌများ ဝန်းရံထားသော သီဝဘုရား တည်ရှိရာ တပောဝန (တပသစ်တော) သို့ ရောက်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ နန္ဒီသည် ကိရာတကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 172

उवाच प्रश्रितो वाक्यं स नंदी विस्मयान्वितः । किरातं स्तोतुकामऽसौ परमेण समाधिना

အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နန္ဒီသည် ယဉ်ကျေးနိမ့်ချစွာ စကားဆိုလေ၏။ ကိရာတကို ချီးမွမ်းလိုသော သူ၏စိတ်သည် အမြင့်ဆုံး သမာဓိ၌ တည်ငြိမ်လေ၏။

Verse 173

इहानीतस्त्वया शंभुस्त्वं भक्तोसि परंतप । त्वं भक्तोऽहमिह प्राप्तो मां निवेदय शंकरे

“သမ္ဘုကို သင်က ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ရန်သူတို့ကို နှိမ်နင်းသူရေ၊ သင်သည် ဘက်တိရှိသောသူ ဖြစ်၏။ ငါလည်း ဘက်တိရှိသူအဖြစ် ဤသို့ ရောက်လာသည်—ရှင်ကရ (သင်္ကရ) ထံ ငါ့ကို တင်ပြပေးပါ” ဟု ဆိုလေ၏။

Verse 174

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य किरातस्त्वरयान्वितः । नंदिनं च करे गृह्य शंकरं समुपागतः

သူ၏စကားကို ကြားသော် ကိရာတသည် အလျင်အမြန် ဖြစ်လာ၍ နန္ဒီ၏လက်ကို ကိုင်ကာ သင်္ကရထံ ချဉ်းကပ်သွားလေ၏။

Verse 175

प्रहस्य भगवान्रुद्रः किरातं वाक्यमब्रवीत् । कोऽयं त्वया समानीतो गणानामिह सन्निधौ

အပြုံးဖြင့် ဘုရားရုဒ္ဒရသည် ကိရာတအား မိန့်တော်မူ၏— «ငါ့ဂဏာတို့၏ ရှေ့မှောက်သို့ သင်က ယူဆောင်လာသော ဤသူသည် မည်သူနည်း?»

Verse 176

किरात उवाच । विज्ञप्तोऽसौ किरातेन शंकरो लोकशंकरः । तव भक्तः सदा देव तव पूजारतो ह्यसौ

ကိရာတက ပြော၏— «အို ရှင်ကရ၊ လောကတို့၏ ကောင်းကျိုးပြုရှင်၊ ဤသူကို ကိရာတတစ်ဦးက ကျွန်ုပ်အား မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ အို ဘုရား၊ သူသည် အမြဲတမ်း သင်၏ ဘက္တဖြစ်၍ သင်၏ ပူဇော်မှု၌ အစဉ်မပြတ် ရတနာတော်ဖြစ်၏»

Verse 177

प्रत्यहं रत्नमाणिक्यैः पुष्पैश्चोच्चावचैरपि । जीवितेन धनेनापि पूजितोऽसि न संशयः

«နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ရတနာနှင့် မဏိကျပ်တို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အမျိုးမျိုးသော ပန်းများဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် မိမိ၏ အသက်နှင့် ဥစ္စာပစ္စည်းဖြင့်ပင်လည်းကောင်း—သင်ကို ပူဇော်ခဲ့သည်မှာ သံသယမရှိပါ»

Verse 178

तस्माज्जानीहि मन्मित्रं नंदिनं भक्तवत्सल

«ထို့ကြောင့်၊ ဘက္တတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးတော်မူသော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ မိတ်ဆွေ နန္ဒင်ကို သိမှတ်တော်မူပါ»

Verse 179

महादेव उवाच । न जानामि महाभाग नंदिनं वैश्यचर्चितम् । त्वं मे भक्तः सखा चेति महाकाल महामते

မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူ၏— «အို ကံကောင်းသူ၊ ဗိုက်ရှျတို့အကြား ပြောဆိုကြသော နန္ဒင်ကို ငါမသိ။ သို့သော် သင်သည် ငါ၏ ဘက္တလည်း ဖြစ်၍ မိတ်ဆွေလည်း ဖြစ်သည်၊ အို မဟာကာလ၊ အို ပညာရှိသူ»

Verse 180

उपाधिरहिता च येऽपि चैव मनस्विनः । तेऽतीव मे प्रिया भक्तास्ते विशिष्टा नरोत्तमाः

လောကီအမည်တံဆိပ်နှင့် ခွဲခြားမှုတို့မှ ကင်းလွတ်၍ စိတ်ဓာတ်တည်ကြည်သောသူတို့—ထိုသို့သော ဘက္တများသည် ငါ့အတွက် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်ပြီး လူတို့အနက် အထူးထင်ရှားသော နရောတ္တမများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 181

तव भक्तो ह्यहं तात स च मे प्रियकृत्तरः । तावुभौ स्वीकृतौ तेन पार्षदत्वेन शंभुना

အဖေတော်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ဘက္တ ဖြစ်၏၊ ထိုသူကလည်း ငါ့ကို ပိုမိုနှစ်သက်စေသော အလုပ်ကို ပြုသူဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သမ္ဘု (Śambhu) သည် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးလုံးကို ပārṣada အဖြစ်၊ အစေခံအဖွဲ့ဝင်အဖြစ် လက်ခံတော်မူ၏။

Verse 182

ततो विमानानि बहूनि तत्र समागतान्येव महाप्रभाणि । किरातवर्येण स वैश्यवर्य उद्धारितस्तेन महाप्रभेण

ထို့နောက် အလင်းရောင်တောက်ပသော မဟာဗိမာန်များ အများအပြား ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။ ထိုကီရာတခေါင်းဆောင် အထင်ကရသူကြောင့် ဗေဿယတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူသည် ထိုမဟာပရဘု၏ ကယ်တင်မြှောက်တင်ခြင်းကို ခံရ၏။

Verse 183

कैलासं पर्वतं प्राप्तौ विमानैर्वेगवत्तरैः । सारूप्यमेव संप्राप्तावीश्वरेण महात्मना

သူတို့သည် အလွန်လျင်မြန်သော ဗိမာန်များဖြင့် ကိုင်လာသ पर्वတ သို့ ရောက်ရှိကြ၏။ ထိုမဟာတမား အီશ્વရ၏ ကရုဏာကြောင့် sārūpya—ဒေဝရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် ဆင်တူသော အဆင့်ကို ရရှိကြ၏။

Verse 184

नीराजितौ गिरिजया शिवेन सहितौ तदा । उवाचेदं ततो देवी प्रहस्य गजगामिनी

ထိုအခါ ဂိရိဇာသည် ရှိဝနှင့်အတူ နီရာဇန (မီးအလင်းဖြင့် ဂုဏ်ပြုပူဇော်ခြင်း) ကို ပြု၍ သူတို့နှစ်ဦးကို ဂုဏ်ပြုတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဆင်လျှောက်သကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသည့် ဒေဝီသည် ပြုံးရယ်ကာ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 185

यथा त्वं हि महादेव तथा चैतौ न संशयः । स्वरूपेण च गत्या च हास्यभावैः सुपूजितौ

အို မဟာဒေဝ၊ သင်ကို ဂုဏ်ပြုသကဲ့သို့ပင် ဤနှစ်ဦးလည်း သံသယမရှိဘဲ၊ သူတို့၏ရုပ်သဏ္ဌာန်၊ လှုပ်ရှားသွားလာပုံနှင့် ရယ်မောပျော်ရွှင်သဘောတို့ဖြင့် ကောင်းစွာပူဇော်ခံရ၏။

Verse 186

मया त्वमेक एवासीः सेवितो वै न संशयः । देव्यास्तद्वचनं श्रुत्वा किरातो वैश्य एव च

“ကျွန်ုပ်က သင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ အမှန်တကယ် ဆည်းကပ်ပူဇော်ခဲ့သည်—သံသယမရှိ” ဟုဆို၏။ ဒေဝီ၏စကားကို ကြားသော် ကိရာတနှင့် ဝိုင်ရှျယတို့သည် ထိုနေရာ၌ပင် တုံ့ပြန်ကြ၏။

Verse 187

सद्यः पराङ्मुखौ भूत्वा शंकरस्य च पश्यतः । भवावस्त्वनुकंप्यौ च भवता हि त्रिलोचन

ချက်ချင်းပင် သူတို့သည် မျက်နှာလှည့်ကာ နောက်သို့ဆုတ်သွားကြ၏၊ ရှင်ကရာက ကြည့်နေစဉ်ပင်။ “အို တြိလိုချန၊ သူတို့ကို သင်က မေတ္တာကရုဏာ ပြသသင့်သည်” ဟု ဒေဝီက ဆို၏။

Verse 188

तव द्वारि स्थितौ नित्यं भाववस्ते नमोनमः

“သူတို့သည် သင်၏တံခါးဝ၌ အစဉ်တည်နေလိုကြသည်—ထိုသည် သူတို့၏စိတ်ရည်ဖြစ်၏။ အို ဘဝ၊ သင်အား နမောနမဿကာရ အကြိမ်ကြိမ် တင်ပါ၏။”

Verse 189

तयोर्भावं स भगवान्विदित्वा प्रहसन्भवः । उवाच परया भक्त्या भवतोरस्तु वांछितम्

သူတို့နှစ်ဦး၏အတွင်းစိတ်ကို သိမြင်သော အရှင်ဘဝသည် ပြုံးရယ်ကာ ဆို၏—“သင်တို့၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့်၊ သင်တို့လိုချင်သော ဆန္ဒသည် ပြည့်စုံပါစေ။”

Verse 190

तदा प्रभृति तावेतौ द्वारपालौ बभूवतुः । शिवद्वारि स्थितौ विप्रा मध्याह्ने शिवदर्शिनौ

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုနှစ်ဦးသည် တံခါးစောင့်များ ဖြစ်လာကြ၏။ ရှိဝ၏ တံခါးဝ၌ ရပ်တည်၍၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ နေ့လယ်အချိန်တွင် ရှိဝကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 191

एको नंदी महाकालो द्वावेतौ शिववल्लभौ । ऊचतुस्तौ मुदायुक्तावेक एव सदाशिवः

တစ်ဦးမှာ နန္ဒီ ဖြစ်၍၊ တစ်ဦးမှာ မဟာကာလ ဖြစ်၏—ထိုနှစ်ဦးသည် ရှိဝ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်ကြ၏။ ဝမ်းမြောက်စိတ်ပြည့်ဝစွာ သူတို့က “စဒာရှိဝသည် တစ်ပါးတည်းသာ” ဟု ကြေညာကြ၏။

Verse 192

एकांगुलिं समुद्धृत्य महादेवोभ्यभाषत । तथा नंदी उवाचेदमुद्धृत्य स्वांगुलिद्वयम्

မဟာဒေဝသည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို မြှောက်၍ မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် နန္ဒီလည်း မိမိ၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို မြှောက်ကာ ထိုသို့ပင် ပြောကြား၏။

Verse 193

एवं संज्ञान्वितौ द्वारि तिष्ठतस्तौ महात्मनः । शंकरस्य महाभागाः श्रृण्वंतु ऋषयो ह्यमी

ဤသို့ အမှတ်အသားများဖြင့် ညွှန်ကြားခံရ၍ မဟာအတ္တမနှစ်ဦးသည် တံခါးဝ၌ ရပ်တည်ကြ၏။ အို ကံကောင်းသူတို့၊ သင်တို့သည် သင်္ကရအကြောင်းကို နားထောင်ကြလော့—ဤရိရှိတို့သည် အမှန်တကယ် စိတ်နှလုံးတင်၍ နားထောင်ကြ၏။

Verse 194

शैलादेन पुरा प्रोक्तं शिवधर्ममनंतकम् । प्राणिनां कृपया विप्राः सर्वेषां दुष्कृतात्मनाम्

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ရှေးကာလ၌ ရှိုင်လာဒသည် သတ္တဝါတို့အပေါ် ကရုဏာဖြင့် အဆုံးမရှိသော ရှိဝဓမ္မကို ဟောကြားသင်ကြားခဲ့၏—အပြစ်ကံဆိုးများ၌ နစ်မြုပ်နေသောသူတို့အားလုံးအတွက်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 195

ये पापिनोऽप्यधर्मिष्ठा अंधा मूकाश्च पंगवः । कुलहीना दुरात्मानः श्वपचा अपि मानवाः

အပြစ်ရှိ၍ အဓမ္မကိုလိုက်စားသူများ—မျက်ကန်း၊ စကားမပြောနိုင်သူ၊ ခြေမသန်သူတို့; မျိုးရိုးဂုဏ်မရှိသူ၊ စိတ်ဆိုးယုတ်သူ၊ ခွေးသားချက်သူအုပ်စုတွင် မွေးဖွားသူ လူများတောင်—

Verse 196

यादृशास्तादृशाश्चान्ये शिवभक्तिपुरस्कृताः । तेऽपि गच्छंति सांनिध्यं देवदेवस्य शूलिनः

လူတို့သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အမျိုးမျိုးသောသူတို့—ရှီဝဘက္တိကို ဦးဆောင်ထားလျှင်—သူတို့လည်း သုံးချွန်လက်နက်ကိုင်သော ဒေဝဒေဝ ရှူလိန်၏ နီးကပ်တော်မူရာသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 197

लिंगं सिकतामयं ये पूजयंति विपश्चितः । ते रुद्रलोकं गच्छंति नात्र कार्या विचारणा

သဲဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော လင်္ဂကိုပင် ဉာဏ်ရှိသော ဘက္တားတို့က ပူဇော်လျှင်၊ သူတို့သည် ရုဒ္ရလောကသို့ သွားရောက်ကြသည်။ ဤအပေါ်တွင် သံသယမလို၊ စဉ်းစားရန်မလို။