Adhyaya 22

Verse 1

सूत उवाच । एवमुक्तास्तदा देवा विष्णुना परमेष्ठिना । जग्मुः सर्वे महेशं च द्रष्टुकामाः पिनाकिनम्

စူတက ပြော၏—ထိုအခါ အမြင့်မြတ်သော ဗိဿနုက ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ ဒေဝတော်အပေါင်းတို့သည် ပင်ာကင် မဟေရှကို တွေ့မြင်လိုကြသဖြင့် အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 2

परे पारे परमेण समाधिना । योगपीठे स्तितं शंभुं गणैश्च परिवारितम्

ထိုနေရာ၌ အလွန်အဝေးဆုံးသော ကမ်းပါး (အလွန်မြင့်မြတ်သော အလွန်တက်လွန်မှု) တွင်၊ အမြင့်ဆုံးသော သမာဓိဖြင့်၊ ယောဂပီဋ္ဌပေါ် ထိုင်နေသော ရှမ်းဘုကို သူ၏ ဂဏများက ဝိုင်းရံထားသည်ကို သူတို့ မြင်ကြ၏။

Verse 3

यज्ञोपवितविधिना उरसा बिभ्रंत वृतम् । वासुकिं सर्पराजं च कंबलाश्वतरौ तथा

သူတို့သည် ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းသောကြိုး) ကို စည်းကမ်းတကျ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်ကြ၏။ ထို့ပြင် အလှဆင်အဖြစ် မြွေဘုရင် ဝါဆုကီနှင့် ကမ္ဘလ၊ အရှဝတရ တို့ကိုလည်း တွေ့မြင်ကြ၏။

Verse 4

कर्णद्वये धारयंतं तथा कर्कोटकेन हि । पुलहेन च बाहुभ्यां धारयंतं च कंकणे

သူတို့သည် နားနှစ်ဖက်တွင် မြွေများကို ဆင်မြန်းထားသည်ကို မြင်ကြ၏—အမှန်တကယ် ကရ္ကုဋက—ထို့ပြင် လက်နှစ်ဖက်တွင် ပုလဟကို လက်ကောက်ကဲ့သို့ ဆောင်ထားသည်ကိုလည်း မြင်ကြ၏။

Verse 5

सन्नृपुरे शङ्खकपद्मकाभ्यां संधारयंतं च विराजमानम् । कर्पूरगौरं शितिकंठमद्भुतं वृपान्वितं देववरं ददर्शुः

ထိုသန့်ရှင်းသော နတ်မြို့၌ သူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘုရားသခင်ကို မြင်ကြ၏။ သင်္ခါနှင့် ကြာပန်းကို ကိုင်ဆောင်၍ တောက်ပလင်းလက်နေပြီး၊ ကာပူရကဲ့သို့ ဖြူဝင်းကာ၊ အပြာလည်ပင်းရှိသော အံ့ဖွယ်သခင်၊ မဟာတန်ခိုးတော်နှင့် ပြည့်စုံသူကို မြင်ကြ၏။

Verse 6

तदा ब्रह्मा च विष्णुश्च ऋषयो देवदानवाः । तुष्टुवुर्विविधैः सूक्तैर्वेदोपनिपदन्वितैः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာနှင့် ဗိဿဏု၊ ရှင်ရသီများ၊ နတ်တော်အစုအဝေးနှင့် ဒာနဝများသည် ဝေဒနှင့် ဥပနိရှဒ်၏ အာရုံဓမ္မကို ထင်ဟပ်စေသော သီချင်းတော်များစွာဖြင့် (သူ့ကို) ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 7

ब्रह्मोवाच । नमो रुद्राय देवाय मदनांतकराय च । भर्गाय भूरिभाग्याय त्रिनेत्राय त्रिविष्टषे

ဘြဟ္မာက မိန့်တော်မူ၏—ရုဒြာ ဘုရားသခင်တော်၊ မဒနကို ဖျက်ဆီးသူအား နမောတော်။ ဘရ္ဂါ၊ မဟာကံကောင်းမြတ်သူအား နမောတော်။ မျက်စိသုံးပါးရှိသူအား နမောတော်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ချီးမွမ်းခံရသူအား နမောတော်။

Verse 8

शिपिविष्टाय भीमाय शेषशायिन्नमोनमः । त्र्यंबकाय जगद्धात्रे विश्वरूपाय वै नमः

သိပိဝိဿဋ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်သခင်၊ ရှေရှပေါ်၌ လျောင်းတော်မူသူအား နမောနမော။ ထို့အပြင် တြျမ်ဗက၊ ကမ္ဘာကို ထောက်ပံ့သူ၊ စကြဝဠာရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသူအားလည်း နမောတော်။

Verse 9

त्वं धाता सर्वलोकानां पिता माता त्वमीश्वरः । कृपया परया युक्तः पाह्यस्मांस्त्वं महेश्वर

သင်သည် လောကအားလုံး၏ စီမံခန့်ခွဲသူ၊ အဖေမိခင်လည်း သင်ပင်—အရှင်တော်ဖြစ်၏။ အမြင့်မြတ်သော ကရုဏာတော်ဖြင့် ပြည့်စုံလျက်၊ အို မဟေရှ္ဝရ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 10

इत्थं स्तुवत्सु देवेषु नन्दी प्रोवाच तान्प्रति । किमर्थमागता यूयं किं वा मनसि वर्तते

ဤသို့ နတ်တို့က ချီးမွမ်းနေစဉ် နန္ဒီသည် သူတို့ထံသို့ ပြော၏—“သင်တို့ ဘာအကြောင်းကြောင့် လာကြသနည်း၊ စိတ်ထဲ၌ မည်သည့်အရာ ရှိနေသနည်း?”

Verse 11

ते प्रोचुर्देवकार्यार्थं विज्ञप्तुं शंभुमागता । विज्ञप्तो नंदिना तेन शैलादेन महात्मना । ध्यानस्थितो महादेवः सुरकार्यार्थसिद्धये

သူတို့က ပြန်လည်ဆို၏—“နတ်တို့၏ အလုပ်ကိစ္စအတွက် ရှမ္ဘုကို တင်ပြပန်ကြားရန် ကျွန်ုပ်တို့ လာကြသည်။” စီလာဒ၏ မဟာစိတ်ရှိသော သား နန္ဒီက ထိုသို့ လျှောက်တင်သဖြင့်၊ သမาธိ၌ တည်နေသော မဟာဒေဝသည် နတ်တို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် (အာရုံပြောင်း၍) လှုပ်ရှားတော်မူ၏။

Verse 12

ब्रह्मादयः सुग्गणाः सुरसिद्धसंघास्त्वां द्रष्टुमेव सुरवर्य विसेषयंति । कार्य्यार्थिनोऽसुरवरैः परिभर्त्स्यमाना अभ्यागताः सपदि शत्रुभिरर्दिताश्च

ဗြဟ္မာနှင့် အခြား ဂုဏ်သရေရှိသော အစုအဖွဲ့များ—နတ်တော်အဖွဲ့များနှင့် စိဒ္ဓတို့၏ သံဃာ—အို နတ်တို့အထက်မြတ်ဆုံး၊ သင့်ကို မြင်လိုစိတ်ဖြင့် လာကြသည်။ မိမိတို့၏ ကိစ္စ ပြီးမြောက်စေရန် အဆုရတို့၏ အထက်ဆုံးများက နှိပ်စက်ရိုက်နှက်သဖြင့်၊ ရန်သူတို့ကြောင့် ဒဏ်ရာရလျက် ချက်ချင်း ရောက်လာကြ၏။

Verse 13

तस्मात्त्वया हि देवेश त्रातव्याश्चाधुना सुराः । एवं तेन तदा शंभुर्विज्ञप्तो नंदिना द्विजाः

ထို့ကြောင့် အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ ယခုအခါ နတ်တို့ကို သင်က ကယ်တင်ကာကွယ်ရမည်။ ထိုသို့ပင် အို ဒွိဇတို့၊ ထိုအချိန်၌ ရှမ္ဘုကို နန္ဒီက ဤသို့ လျှောက်တင်ပန်ကြားခဲ့၏။

Verse 14

शनैःशनैरुपरमच्छंभुः परमकोपनः । समाधेः परमात्माऽसावुवाच परमेश्वरः

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရှမ္ဘူသည် အလွန်ဒေါသထန်နေသော်လည်း ငြိမ်းချမ်းလာ၏။ ထို့နောက် သမာဓိမှ ထွက်လာသော အမြင့်ဆုံးအတ္တမ၊ ပရမေရှဝရသည် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 15

महादेव उवाच । कस्माद्युयं महाभागा ह्यागता मत्समीपगाः । ब्रह्मादयो ह्यमी देवा ब्रूत कारणमद्य वै

မဟာဒေဝ မိန့်တော်မူ၏—“ကံကောင်းသူတို့၊ အဘယ်ကြောင့် ငါ့အနီးသို့ လာကြသနည်း။ ဤသူတို့သည် ဘြဟ္မာမှစ၍ ဒေဝတို့ဖြစ်ကြ၏။ ယခု အကြောင်းရင်းကို ပြောကြလော့။”

Verse 16

तदा ब्रह्मा ह्युवाचेदं सुरकार्यं महत्तरम् । तारकेण कृतं शंभो देवानां परमाद्भुतम्

ထိုအခါ ဘြဟ္မာ မိန့်တော်မူ၏—“အို ရှမ္ဘူ၊ ဒေဝတို့နှင့် သက်ဆိုင်သော အလွန်ကြီးမားသည့် ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီ။ တာရကာက အံ့ဩဖွယ်ရာကို ပြုလုပ်ခဲ့၏။”

Verse 17

कष्टात्कष्टतरं देव तद्विज्ञप्तुमिहागताः । हे शंभो तव पुत्रेण औरसेन हतो भवेत् । तारको देवशत्रुश्च नान्यथा मम भाषितम्

“အရှင်ဘုရား၊ ဒုက္ခထက်ပိုဆိုးသော ဘေးကပ်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာပြီ။ ထိုအကြောင်းကို လျှောက်တင်ရန် ဤသို့လာကြ၏။ အို ရှမ္ဘူ၊ ဒေဝတို့၏ ရန်သူ တာရကာကို သင်၏ ကိုယ်ပိုင် သားတော်မှသာ သတ်နိုင်မည်။ ငါ၏ စကားသည် ဤသို့မဟုတ် အခြားမဖြစ်နိုင်။”

Verse 18

तस्मात्त्वया गिरिजा देव शंभो गृहीतव्या पाणिना दक्षिणेन । पाणिग्रहेणैव महानुभाव दत्ता गिरीन्द्रेण च तां कुरुष्व

ထို့ကြောင့် အို ဒေဝရှမ္ဘူ၊ သင်သည် ဂိရိဇာကို လက်ယာလက်ဖြင့် လက်ထပ်ပွဲအဖြစ် လက်ကိုင်ယူရမည်။ အို မဟာနုဘာဝ၊ တောင်တော်အရှင်က ပေးအပ်ထားသော သူမကို လက်ကိုင်ယူခြင်းဖြင့်ပင် လက်ခံတော်မူပါ။

Verse 19

ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा प्रहसन्नब्रवीच्छिवः । यदा मया कृता देवी गिरिजा सर्वसुन्दरी

ဗြဟ္မာ၏စကားကို ကြားသော် ရှိဝသည် ပြုံး၍ မိန့်တော်မူ၏— «ငါသည် နတ်မိခင် ဂိရိဇာ၊ အလှအပအကုန်ပြည့်စုံသူကို ဖန်ဆင်းသောအခါ…»

Verse 20

तदा सर्वे सुरेन्द्राश्च ऋषयो मुनयस्तथा । सकामाश्च भविष्यंति अक्षमाश्च परे पथि

«ထိုအခါ ဒေဝတို့၏အရှင်များအားလုံးနှင့် ရိရှီ၊ မုနိတို့ပါ ကာမလိုလားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်လာမည်၊ မြင့်မြတ်သောလမ်းပေါ်တွင်လည်း ထိန်းချုပ်မှုကို မခံနိုင်ကြတော့မည်»

Verse 21

मदनो हि मया दग्धः सर्वेषां कार्यसिद्धये । मया ह्यधि कृता तन्वी गिरिजा च सुमध्यमा

«အမှန်တကယ် ငါသည် အားလုံး၏ကိစ္စအောင်မြင်စေရန် မဒနကို မီးလောင်စေခဲ့၏။ ထို့ပြင် ခါးသေးသွယ်သော ဂိရိဇာ (စုမဓျမာ) ကိုလည်း ငါက ထိန်းညှိကာ ဦးဆောင်ထား၏»

Verse 22

तदानीमेव भो देवाः पार्वती मदनं च सा । जीवयिष्यति भो ब्रह्मन्नात्र कार्या विचारणा

«ယခုတင်ပင် ဒေဝတို့ရေ၊ ထို ပါရဝတီသည် မဒနကို ပြန်လည်အသက်သွင်းမည်။ အို ဗြဟ္မန်၊ ဤကိစ္စ၌ စဉ်းစားဆွေးနွေးရန် မလို»

Verse 23

एवं विमृश्य भो देंवाः कार्या कार्यविचारणा । मदनेनैव दग्धेन सुरकार्यं महत्कृतम्

«ထို့ကြောင့် ဒေဝတို့ရေ၊ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကို ကောင်းစွာ စဉ်းစား၍ ဆုံးဖြတ်ကြလော့။ မီးလောင်ပြီးသော မဒနကြောင့် ဒေဝတို့အတွက် အရေးကြီးသောအမှုကြီးကို ပြုလုပ်ပြီးသားဖြစ်သည်»

Verse 24

यूयं सर्वे च निष्कामा मया नास्त्यत्र संशयः । यथाहं च सुराः सर्वे तथा यूयं प्रयत्नतः

သင်တို့အားလုံးသည် ကိုယ်ကျိုးလိုစိတ်ကင်းကြောင်း—ဤအကြောင်း၌ ငါ မသံသယရှိ။ ငါကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ နတ်တို့အားလုံးကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ သင်တို့လည်း ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် ထိုသို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 25

तपः परमसंयुक्ताः पारयामः सुदुष्करम् । परमानन्दसंयुक्ताः सुखिनः सर्व एव हि

အမြင့်ဆုံးသော တပဿ (အာစတေရီတီ) နှင့် ပြည့်စုံ၍ အလွန်ခက်ခဲသည့်အရာကိုပင် ငါတို့ ပြီးမြောက်စေသည်။ အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒ (ပရမသုခ) နှင့် ပေါင်းစည်းသဖြင့် ငါတို့အားလုံး အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်ကြသည်။

Verse 26

यूयं समाधिना तेन मदनेन च विस्मृतम् । कामो हि नरकायैव तस्मात्क्रोधोऽभिजायते

ထို သမာဓိကြောင့် သင်တို့သည် မဒန (ကာမဒေဝ) ကို မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။ အလိုဆန္ဒ (ကာမ) သည် နရကသို့သာ ဦးတည်စေပြီး၊ ထိုမှ ကရောဓ (အမျက်) ပေါက်ဖွားလာသည်။

Verse 27

क्रोधाद्भवति संमोहः संमोहाद्भ्रमते मनः । कामक्रोधौ परित्यज्य भवद्भिः सुरसत्तमैः । सर्वैरेव च मंतव्यं मद्वाक्यं नान्यथा क्वचित्

ကရောဓမှ မောဟ (မ भ्रम) ဖြစ်ပေါ်လာ၍၊ မောဟမှ စိတ်သည် လမ်းလွဲသွားသည်။ ထို့ကြောင့် နတ်တို့အထက်မြတ်ဆုံးတို့よ၊ ကာမနှင့် ကရောဓကို စွန့်ပယ်ကြလော့။ ငါ၏စကားကို အားလုံးက အမြဲတမ်း ထိုသို့ပင် ယုံကြည်လက်ခံရမည်—မည်သည့်အခါမျှ အခြားသို့ မဖြစ်စေရ။

Verse 28

एवं विश्राव्य भगवान्स हि देवो वृषध्वजः । सुरान्प्रबोधयामास तथा ऋषिगणान्मुनीन्

ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ဘုရား—နွားအလံတော်ကို ဆောင်သော ရှိဝ (ဝೃષဓ್ವဇ) သည် နတ်တို့ကို နိုးကြားစေ၍ သင်ကြားတော်မူသကဲ့သို့၊ ရှိ (ṛṣi) အစုအဝေးနှင့် မုနိတို့ကိုလည်း ထိုနည်းတူ ဉာဏ်ပွင့်စေတော်မူ၏။

Verse 29

तूष्णींभूतोऽभवच्छंभुर्ध्यानमाश्रित्य वै पुनः । आस्ते पुरा यथावच्च गणैश्च परिवारितः

ထို့နောက် သမ္ဘု (ရှီဝ) သည် ထပ်မံတိတ်ဆိတ်သွား၍ တရားစူးစိုက်ခြင်းကို အားကိုးကာ ယခင်ကဲ့သို့ မှန်ကန်စွာ တည်နေပြီး မိမိ၏ ဂဏများက ဝန်းရံနေ하였다။

Verse 30

ध्यानास्थितं च तं दृष्ट्वा नन्दौ सर्वान्विसृज्य तान् । सब्रह्मसेन्द्रान्विबुधानुवाच प्रहसन्निव

သူသည် တရားစူးစိုက်ခြင်း၌ တည်နေသော ထိုအရှင်ကို မြင်သော် နန္ဒိန်က အားလုံးကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ဘြဟ္မာနှင့် အိန္ဒြာတို့ပါဝင်သော နတ်တို့အား ပြုံးသကဲ့သို့ ပြောကြား하였다။

Verse 31

यतागतेन मार्गेण गच्छध्वं मा विलंबितम् । तथेति मत्वा ते सर्वे स्वंस्वं स्थानमथाऽव्रजन्

«သင်တို့လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်းပင် ပြန်သွားကြလော့၊ မနှောင့်နှေးကြနှင့်» ဟုဆို၏။ «အဲဒီလိုပဲ» ဟုသဘောတူကာ သူတို့အားလုံး မိမိမိမိ နေရာသို့ သွားကြ하였다။

Verse 32

गतेषु तेषु सर्वेषु समाधिस्थोऽभवद्भवः । आत्मानमात्मना कृत्वा आत्मन्येन विचंतयन्

သူတို့အားလုံး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဘဝ (ရှီဝ) သည် သမာဓိ၌ တည်နေခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကို မိမိဖြင့်ပင် ပြုလုပ်ကာ အတ္တမ၌သာ စူးစိုက်၍ ဆင်ခြင်နေ하였다။

Verse 33

परात्परतरं स्वच्छं निर्मलं निरवग्रहम् । निरञ्जनं निराभासं यस्मिन्मुह्यंति सूरयः

အလွန်အထက်တော်မူသော အမှန်တရားတစ်ပါး ရှိ၏—အလွန်ကြည်လင်သန့်ရှင်း၍ အညစ်အကြေးကင်း၊ အတားအဆီးမရှိ; အလင်းမဲမကပ်၊ မာယာရုပ်ပုံမရှိ—ထိုအရာ၌ ပညာရှိမြတ်သူများပင် မောဟဖြစ်ကြ၏။

Verse 34

भानुर्नभात्यग्निरथो शशी वा न ज्योतिरेवं न च मारुतो न हि । यं केवलं वस्तुविचारतोऽपि सूक्ष्मात्परं सूक्ष्मतरात्परं च

ထိုနေရာ၌ နေမတောက်ပ၊ မီးမလင်း၊ လမတောက်ပ၊ ထိုကဲ့သို့သော သာမန်အလင်းမရှိ၊ လေတောင်မရှိ။ အရာဝတ္ထုဟု စူးစမ်းသိမြင်၍ စိစစ်သော်လည်း အလွန်သိမ်မွေ့မှုကို ကျော်လွန်ကာ အလွန်သိမ်မွေ့ဆုံးကိုပါ ကျော်လွန်သော အရာတည်း။

Verse 35

अनिर्द्देश्य मचिन्त्यं च निर्विकारं निरामयम् । ज्ञप्तिमात्रस्वरूपं च न्यासिनो यांति तत्र वै

ဖော်ပြမရ၊ စိတ်ကူးမရ၊ မပြောင်းလဲ၊ ဝေဒနာကင်း—သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ်တစ်မျိုးတည်း၏ သဘာဝဖြစ်သော ထိုအရာသို့ပင် နျာစင် (စွန့်လွှတ်သူ) တို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိကြသည်။

Verse 36

शब्दातीनं निर्गुणं निर्विकारं सत्तामात्रं ज्ञानगम्यं त्वगम्यम् । यत्तद्वस्तु सर्वदा कथ्यते वै वेदातीतैश्चागमैर्मन्त्रभूतैः

စကားလွန်ကဲ၍ ဖော်မပြနိုင်၊ ဂုဏ်သတ္တိမဲ့၊ မပြောင်းလဲ—ရှိခြင်းသက်သက်တည်း။ မှန်ကန်သော ဉာဏ်ဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သော်လည်း သာမန်နည်းလမ်းဖြင့် မဖမ်းမိနိုင်။ ထိုအမှန်တရားကို ဝေဒလွန်ကဲသော ထုတ်ဖော်ချက်များနှင့် မန္တရသဘောရှိသော အာဂမများက အစဉ်ဆိုကြသည်။

Verse 37

तद्वस्तुभूतो भगवान्स ईश्वरः पिनाकपाणिर्भगवान्वृध्वजः । येनैव साक्षान्मकरध्वजो हतस्तपो जुषाणः परमेश्वरः सः

ထိုအမှန်တရားတည်းဟူသော ဘဂဝန် အရှင်ဣश्वरသည် ပိနာက လက်ကိုင်ထားသော သီဝ၊ နွားတံခွန်အမှတ်ရှိသော ဘဂဝန်ဖြစ်သည်။ ထိုအရှင်တည်းဟူသော ပရမေရှဝရသည် တပသကို နှစ်သက်သူဖြစ်၍ မကရဓွဇ (ကာမ) ကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

Verse 38

लोमश उवाच । गिरिजा हि तदा देवी तताप परमं तपः । तपसा तेन रुद्रोऽपि उत्तमं भयमागतः

လောမရှာက ပြောသည်။ ထိုအခါ ဂိရိဇာ ဒေဝီသည် အမြင့်ဆုံးသော တပသကို ကျင့်ဆောင်하였다။ ထိုတပသကြောင့် ရုဒြာတောင် ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် ဖမ်းဆီးခံရသည်။

Verse 39

विजित्य तपसा देवी पार्वती परमेण हि । शम्भुं सर्वार्थदं स्थाणुं केवलं स्वस्वरूपिणम्

အမြင့်မြတ်ဆုံး တပဿာဖြင့် ဒေဝီ ပါရဝတီသည် အတားအဆီးအားလုံးကို အောင်မြင်ကျော်လွှားကာ၊ အကျိုးကျေးဇူးအလုံးစုံ ပေးသနားတော်မူသော မလှုပ်မရှား သ္ထာဏု ရှမ္ဘုကို မိမိသဘောသဘာဝတော်၌သာ တည်နေသောအဖြစ်ဖြင့် အနိုင်ရခဲ့သည်။

Verse 40

यदा जितस्तया देव्या तपसा वृषभध्वजः । समाधेश्चलितो भूत्वा यत्र सा पार्वती स्थिता

ဒေဝီ၏ တပဿာကြောင့် နွားအလံတော်ရှင် ဝೃષဘဓွဇ (ရှီဝ) သည် အနိုင်ရခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသောအခါ၊ နက်ရှိုင်းသော သမာဓိမှ လှုပ်ရှားထွက်ပေါ်ကာ ပါရဝတီ တည်နေရာသို့ သွားရောက်တော်မူသည်။

Verse 41

जगाम त्वरितेनैव देवदेवः पिनाकधृक् । तत्रापश्यत्स्थितां देवीं सखीभिः परिवारिताम्

ဒေဝဒေဝ ပိနာကကိုင်ရှင်သည် အလျင်အမြန် သွားရောက်တော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ မိတ်သဟာယများ ဝန်းရံထားသော ဒေဝီကို ရပ်တည်နေသည်ဟု မြင်တော်မူသည်။

Verse 42

वेदिकोपरि विन्यस्तां यथैव शशिनः कलाम् । स देवस्तां निरीक्ष्याथ बटुर्भूत्वाथ तत्क्षणात्

ယဇ်ပလက်ဖောင်းပေါ်၌ လကွေးကဲ့သို့ တင်ထားသကဲ့သို့၊ ဒေဝတော်သည် သူမကို ကြည့်ရှုတော်မူပြီး၊ ထိုခဏချင်းပင် ဘတု—လူငယ် သာသနာ့တပသီ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူတော်မူသည်။

Verse 43

ब्रह्मचारिस्वरूपेण महेशो भगवान्भवः । सखीनां मध्यमाश्रित्य ह्युवाच बटुरूपवान् । किमर्थमालिमध्यस्था तन्वी सर्वांगसुन्दरी

ဘဂဝန် မဟေရှ—ဘဝတော်မူသောသူ—သည် ဗြဟ္မစာရီ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူတော်မူ၏။ မိတ်သဟာယများအလယ်၌ ရပ်တည်ကာ ဘတုရုပ်ဖြင့် မိန့်တော်မူသည်– “အလှအပ အပြည့်စုံသော ကိုယ်ပါးလှသောသူမ၊ မိတ်ဆွေများအလယ်၌ ဤနေရာ၌ အဘယ်ကြောင့် ရပ်နေသနည်း?”

Verse 44

केयं कस्य कुतो याता किमर्थं तप्यते तपः । सर्वं मे कथ्यतां सख्यो याथा तथ्येन संप्रति

“ဤမိန်းကလေးသည် မည်သူနည်း။ မည်သူ၏သူနည်း။ ဘယ်ကလာသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် တပဿာကျင့်သနည်း။ မိတ်ဆွေမများတို့၊ အမှန်အတိုင်း ယခုချက်ချင်း အကုန်ပြောပါ”

Verse 45

तदोवाच जया रुद्रं तपसः कारणं परम्

ထို့နောက် ဂျယာသည် ရုဒြအား မိမိတပဿာ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကြောင်းရင်းကို ကြေညာကာ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 46

हिमाद्रेर्दुहितेयं वै तपसा रुद्रमीश्वरम् । प्राप्तुकामा पतित्वन सेय मत्रोपविश्य च

“ဤသူမသည် ဟိမာဒြီ၏ သမီးတော်ပင် ဖြစ်သည်။ အရှင် ရုဒြကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရရှိလိုသဖြင့် ဤနေရာ၌ ထိုင်ကာ တပဿာကျင့်နေသည်”

Verse 47

तपस्तताप सुमहत्सर्वेषां दुरतिक्रमम् । बटो जानीहि मे वाक्यं नान्यथा मम भाषितम्

“သူမသည် အလွန်ကြီးမားသော တပဿာကို ကျင့်လေပြီ၊ အားလုံးအတွက် ကျော်လွန်ရန် ခက်ခဲ၏။ အို လူငယ်တပဿီ၊ ငါ့စကားကို သိမှတ်လော့—ငါပြောသည်မှာ အမှန်မှ လွဲ၍ မရှိ”

Verse 48

तच्छत्वा वचनं तस्याः प्रहस्येदमुवाच ह । श्रृण्वतीनां सखीनां वै महेशो बटुरूपवान्

သူမ၏စကားကို ကြားသော် မဟေရှသည် လူငယ်တပဿီ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့်ပင် ရယ်မောကာ၊ မိတ်ဆွေမများ ကြားနာနေစဉ် ဤသို့ ပြောလေ၏။

Verse 49

मूढेयं पार्वती सख्यो न जानाति हिताहितम् । किमर्थं च तपः कार्यं रुद्रपाप्त्यर्थमेव च

အချင်း မိတ်သမီးတို့၊ ဤ ပါర్వတီသည် မောဟဖြစ်၍ အကျိုးနှင့် အန္တရာယ်ကို မခွဲခြားတတ်။ အဘယ်ကြောင့် တပဿာကို ပြုရမည်နည်း—ရုဒြကို ရရှိရန်အတွက်သာလော?

Verse 50

सोऽमंगलः कपाली च श्मशानालय एव च । अशिवः शिवशब्देन भण्यते च वृथाथ वै

သူသည် မင်္ဂလာမရှိသူ၊ ခေါင်းခွံကို ဆောင်သူ၊ သင်္ချိုင်းမြေ၌ နေထိုင်သူဖြစ်၏။ “အ-သိဝ” (မင်္ဂလာမဟုတ်) ဖြစ်လျက်ပင် “သိဝ” ဟူသော နာမဖြင့် အလကားခေါ်ကြ၏။

Verse 51

अनया हि वृतो रुद्रो यदा सख्यः समेष्यति । तदेयमशुभा तन्वी भविष्यति न संशयः

မိတ်သမီးတို့၊ သူမက ရုဒြကို ရွေးချယ်၍ ရုဒြသည် သူမနှင့် ပေါင်းဆုံလာသောအခါ၊ ဤ ပါးလျားသမီးသည် မကောင်းကံဖြစ်လာမည်မှာ သံသယမရှိ။

Verse 52

यो दक्षशापाद्विकृतो यज्ञबाह्योऽभवद्विटा । ये ह्यंगभूताः शर्वस्य सर्पा ह्यासन्महाविषाः

အို မိန်းမရေ၊ ဒက္ခ၏ ကျိန်စာကြောင့် ရုပ်ပျက်သွား၍ ယဇ္ဉမှ ပြင်ပသို့ ထုတ်ပယ်ခံရသူသည် သူပင်။ ထို့ပြင် သရ္ဝ၏ အင်္ဂါ/အလှဆင်အဖြစ် ရှိသောအရာတို့သည် မြွေများဖြစ်၍ အလွန်ပြင်းထန်သော အဆိပ်ရှိကြ၏။

Verse 53

शवभस्मान्वितो रुद्रः कृत्तिवासा ह्यमंगलः । पिशाचैः प्रमथैर्भूतैरावृतो हि निरंतरम्

ရုဒြသည် သေကောင်အမှုန့်ပြာကို လိမ်းထား၍ အရေခွံကို ဝတ်ဆင်ကာ မင်္ဂလာမရှိသူဟု ဆိုကြ၏။ ပိသာချာ၊ ပ္ရမထာ နှင့် အခြား ဘူတဝိညာဉ်များက အမြဲတမ်း ဝိုင်းရံသွားလာကြ၏။

Verse 54

तेन रुद्रेण किं कार्यमनया सुकुमारया । निवार्यतां सखीभिश्च मर्तुकामा पिशाचवत्

ထို ရုဒ္ဒရနှင့် ဤနူးညံ့သော မိန်းကလေးသည် ဘာအလုပ်ရှိနိုင်မည်နည်း။ မိတ်သမီးတို့က တားဆီးကြပါစေ—သူမသည် သေခြင်းသို့ လိုက်လံချင်သကဲ့သို့၊ ပိသာစတို့ဆီသို့ ပြေးသွားသူကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

Verse 55

इंद्रं हित्वा मनोज्ञं च यमं चैव महाप्रभम् । नैरृतं च विशालाक्षं वरुणं च अपां पतिम्

နှစ်သက်ဖွယ် အိန္ဒြာကိုလည်းကောင်း၊ မဟာတေဇရှိသော ယမကိုလည်းကောင်း၊ မျက်လုံးကျယ်သော နૈရృతကိုလည်းကောင်း၊ ရေတို့၏ အရှင် ဝရုဏကိုလည်းကောင်း—အားလုံးကို ချန်ထား၍—

Verse 56

कुबेरं पवनं चैव तथैव च विभावसुम् । एवमादीनि वाक्यानि उवाच परमेश्वरः । सखीनां श्रृण्वतीनां च यत्र सा तपसि स्थिता

—ကူဗေရကိုလည်းကောင်း၊ ပဝန(ဝါယု)ကိုလည်းကောင်း၊ ထို့အတူ ဗိဘာဝသု(အဂ္နိ)ကိုလည်းကောင်း။ ထိုသို့သော စကားများကို ပရမေရှ္ဝရသည် မိန့်ကြားတော်မူ၏။ သူမသည် တပသ်၌ တည်ကြည်စွာ ရပ်နေသော နေရာ၌ မိတ်သမီးတို့လည်း နားထောင်နေကြ၏။

Verse 57

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य रुद्रस्य बटुरूपिणः । चुकोप च शिवा साध्वी महेशं बटुरूपिणम्

လူငယ် ဘြဟ္မစာရင်(ဘတု) ရုပ်ကို ဆောင်ထားသော ရုဒ္ဒရ၏ စကားကို ကြားသော်၊ သီလသမာဓိပြည့်စုံသော ရှီဝါသည် ထို ဘတုရုပ်ရှိ မဟေရှကို ဒေါသထွက်လေ၏။

Verse 58

जये त्वं विजये साध्वि प्रम्लोचेऽप्यथ सुन्दरि । सुलोचने महाभागे समीचीनं कृतं हि मे

«ဇယာ၊ ဝိဇယာ တို့ရေ—သီလဝတီရေ; ပရမ္လိုစာလည်း—လှပသူရေ; စုလိုစာနာ—ကံကောင်းကြီးသူရေ—ငါပြုခဲ့သမျှသည် အမှန်တကယ် သင့်လျော်၏» ဟု။

Verse 59

किमेतस्य बटोः कार्यं भवतीनामिहाधुना । बटुस्वरूपमास्थाय आगतो देवनिंदकः

«ယခုဒီနေရာမှာ မိန်းမတို့နှင့် ဤဗတုက ဘာကိစ္စရှိသနည်း။ ဗတုရုပ်ကို ဆောင်ယူကာ နတ်ဘုရားတို့ကို အပြစ်တင်သူတစ်ဦး ရောက်လာပြီ»။

Verse 60

अयं विसृज्यतां सख्यः किमनेन प्रयोजनम् । बटुस्वरूपिणं रुद्रं कुपिता सा ततोऽब्रवीत्

«မိတ်ဆွေတို့၊ ဒီသူကို လွှတ်လိုက်ကြ—သူနဲ့ ဘာအကျိုးရှိသနည်း?» ဟု ဒေါသထွက်ကာ ဗတုရုပ်ဆောင်ထားသော ရုဒြာအား ပြောလေ၏။

Verse 61

बटो गच्छाशु त्वरितो न स्थेयं च त्वयाऽधुना । किमनेन प्रलापेन तव नास्ति प्रयोजनम्

«အို ဗတု၊ မြန်မြန်သွားလော့—ယခု ဒီမှာ မနေရ။ ဒီလို စကားပေါများတာ ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ မင်းအတွက် ဒီမှာ အလုပ်မရှိ»။

Verse 62

बटुर्निर्भर्त्सितस्तत्र तया चैवं तदा पुनः । प्रहस्य वै स्थिरो भूत्वा पुनर्वाक्यमथाब्रवीत्

ထိုသို့ သူမက အဲဒီနေရာမှာ ဆူပူပြစ်တင်သော်လည်း ဗတုသည် ရယ်မောကာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး နောက်တစ်ဖန် ဤစကားများကို ပြောလေ၏။

Verse 63

शनैः शनैरवितथं विजयां प्रति सत्वरम् । कस्मात्कोपस्तयातन्वि कृतः केनैव हेतुना

«ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း မလွဲမသွေ အောင်မြင်မှုကို ရောက်နိုင်သည်။ အို ကိုယ်လုံးသေးသွယ်သူ၊ အဘယ်ကြောင့် ဒေါသထွက်သနည်း။ ဤအမျက်သည် ဘာကြောင့် ပေါ်လာသနည်း»။

Verse 64

सर्वेषामपि तद्वाच्यं वचनं सूक्तमेव यत् । यथोक्तेन च वाक्येन कस्मात्तन्वी प्रकोपिता

ထိုစကားသည် လူအားလုံးရှေ့တွင် ပြောဆိုရန် သင့်တော်၏၊ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်စွာ ပြောထားသော စကားဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ပါးလှသောသူမ၊ ပြောထားသကဲ့သို့ တိတိကျကျ ပြောသောစကားကြောင့် အဘယ်ကြောင့် ဒေါသထွက်သနည်း။

Verse 65

यः शंभुरुच्यते लोके भिक्षुको भिक्षुकप्रियः । यदि मे ह्यनृतं प्रोक्तं तदा कोप इहोचितः

လောက၌ “ဘိက္ခု” ဟု ခေါ်ကြသော၊ ဘိက္ခုတို့ချစ်ခင်ရာ သမ္ဘူကို အကြောင်းပြု၍—အကယ်၍ ငါ မမှန်ကန်သောစကား ပြောခဲ့လျှင်၊ ထိုအခါ ဤနေရာ၌ ဒေါသထွက်ခြင်းသည် သင့်တော်မည်။

Verse 66

इयं तावत्सुरूपा च विरूपोऽसौ सदाशिवः । विशालाक्षी त्वियं बाला विरूपाक्षो भवस्तथा

ဤသူမသည် အလွန်လှပ၏၊ ထို စဒါရှီဝသည် ထူးဆန်းသောရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၏။ ဤမိန်းကလေးသည် မျက်လုံးကျယ်ဝန်းသော်လည်း၊ ဘဝ (Bhava) သည်လည်း “ထူးခြားမျက်စိ” ရှိသူဖြစ်၏။

Verse 67

एवंभूतेन रुद्रेण मोहितेयं कथं भवेत् । सभाग्यो हि पतिः स्त्रीणां सदा भाव्यो रतिप्रियः

ဤသို့သော ရုဒြာကို နားလည်မောဟသွား၍ သူမ မည်သို့ ချစ်မောနိုင်မည်နည်း။ အမှန်တကယ် မိန်းမတို့၏ ခင်ပွန်းသည် ကံကောင်းသူဖြစ်၍ အမြဲတမ်း ဆွဲဆောင်ဖွယ်ကောင်းကာ ချစ်ခြင်းရတိကို နှစ်သက်သူ ဖြစ်သင့်၏။

Verse 68

इयं कथं मोहितास्ति निर्गुणेन युगात्मिका । न श्रुतो न च विज्ञातो न दृष्टः केन वा शिवः

ယုဂတို့၏ အတ္တကို ကိုယ်စားပြုသော သူမသည် ဂုဏ်သတ္တိမဲ့သော အရှင်ကြောင့် မည်သို့ မောဟသွားနိုင်မည်နည်း။ ရှီဝကို မည်သူမျှ မကြားဖူး၊ မသိမြင်ဖူး၊ မမြင်ဖူးကြချေ။

Verse 69

सकामानां च भूतानां दुर्लभो हि सदाशिवः । तपसा परमेणैव गर्वितेयं सुमध्यमा

ကာမတဏှာဖြင့် မောင်းနှင်ခံရသော သတ္တဝါတို့အတွက် စဒါရှီဝကို ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲ၏။ ခါးသေးလှသော ဤမိန်းမသည် အမြင့်မြတ်သော တပဿာကြောင့်သာ မာနထောင်လျက်ရှိ၏။

Verse 70

निःस्तंभो हि सदा स्थाणुः कथं प्राप्स्यति तं पतिम् । मयोक्तं किं विशालाक्षि कस्मान्मे रुषिताऽधुना

သထာဏုသည် အမြဲတမ်း အားကိုးရာမရှိသူဖြစ်၏—သူမက ထိုသခင်ကို ခင်ပွန်းအဖြစ် မည်သို့ရနိုင်မည်နည်း။ မျက်လုံးကျယ်သော မိန်းကလေးရေ၊ ငါပြောခဲ့သမျှထဲက ဘာကြောင့် ယခု ငါ့ကို စိတ်ဆိုးနေသနည်း။

Verse 71

यावद्रोषो भवेन्नॄणां नारीणां च विशेषतः । तेन रोषेण तत्सर्वं भस्मीभूतं भविष्यति

လူတို့၌—အထူးသဖြင့် မိန်းမတို့၌—ဒေါသ ပေါ်ပေါက်နေသရွေ့၊ ထိုဒေါသကြောင့်ပင် ဤအရာအားလုံးသည် ပြာဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

Verse 72

सुकृतं चोर्जितं तन्वि सत्यमेवोदितं सति । कामः क्रोधश्च लोभश्च दंभो मात्सर्यमेव च

ကိုယ်လုံးပါးသောသူမရေ၊ ငါပြောသောစကားသည် အမှန်တကယ်မှန်၏။ ခက်ခဲစွာ ရရှိထားသော ကုသိုလ်သည် စုဆောင်းတိုးပွားသော်လည်း ကာမ၊ ဒေါသ၊ လောဘ၊ ဟန်ဆောင်မှုနှင့် မနာလိုမှုတို့က ထိုးနှက်လျက်ရှိ၏။

Verse 73

च प्रपंचश्चतेन सर्वं विनश्यति । तस्मात्तपस्विभिर्युक्तं कामक्रोधादिवर्जनम्

ထိုအရာတို့ကြောင့်ပင် လောကီအရှုပ်အထွေးအားလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် တပဿာကျင့်သူတို့အတွက် ကာမ၊ ဒေါသ စသည့်အရာတို့ကို စွန့်ပယ်ခြင်းသည် သင့်လျော်၏။

Verse 74

यदीश्वरो हृदि मध्ये विभाव्यो मनीषिभिः सर्वदा ज्ञप्तिमात्रः । तदा सर्वैर्मुनिवृत्त्या विभाव्यस्तपस्विभिर्नान्यथा चिंतनीयः

ပညာရှိတို့သည် အမြဲတမ်း နှလုံးအလယ်၌ သန့်ရှင်းသော အသိတရားတစ်ခုတည်းအဖြစ် အရှင်ကို သတိစိုက်စဉ်းစားရမည်ဟုဆိုလျှင်၊ တပသီတို့သည် မုနိတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားဖြင့်သာ အရှင်ကို ဓ్యာနပြုရမည်၊ အခြားနည်းဖြင့် မစဉ်းစားသင့်။

Verse 75

एतच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शंभोस्तदाब्रवीद्विजया तं च सर्वम् । गच्छात्र किंचित्तव नास्ति कार्यं न वक्तव्यं वचनं बालिशान्यत्

ရှမ္ဘု၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဗိဇယာသည် သူ့အား အပြည့်အစုံ ပြန်ဆိုလေသည်—“ဒီကနေ သွားပါ၊ သင်လုပ်စရာ မရှိပါ။ ကလေးဆန်သော စကားများကို ထပ်မပြောပါနှင့်။”

Verse 76

एवं विवदमानं तं बटुरूपं सदाशिवम् । विसर्जयामास तदा विजया वाक्यकोविदा

ဤသို့ အငြင်းပွားနေသေးသော လူငယ် ဘြဟ္မစာရင်ပုံစံရှိ စဒါရှီဝကို စကားပြောကျွမ်းကျင်သော ဗိဇယာသည် ထိုအခါ ပယ်လွှတ်လိုက်သည်။

Verse 77

तिरोधानं गतः सद्यो महेशो गिरिजां प्रति । अलक्ष्यमाणः सर्वासां सखीनां परमेश्वरः

ထိုခဏချင်း မဟေရှသည် ဖျောက်ကွယ်သွား၍ ဂိရီဇာဘက်သို့ လှည့်သွားလေသည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်သည် သူမ၏ မိတ်သမီးအားလုံးအတွက် မမြင်နိုင်တော့ပေ။

Verse 78

प्रादुर्बभूव सहसा निजरूपधरस्तदा । यदा ध्यानस्थिता देवी निजध्यानपरा सती

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူသည် မိမိ၏ အမှန်တကယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာလေသည်။ ထိုအခါ သီလဝတီ သတီဒေဝီသည် ဓ്യာနထိုင်ကာ မိမိအတွင်းဓ്യာန၌သာ အပြည့်အဝ တည်နေ၏။

Verse 79

तदा हृदिस्थो देवेशो बहिर्हृष्टिचरोभवत् । नेत्रे उन्मील्य सा साध्वी गिरिजायतलोचना । अपश्यद्देवदेवेशं सर्वलोकमहेश्वरम्

ထိုအခါ နှလုံးအတွင်း၌ တည်နေသော ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် အပြင်ဘက်၌ ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာ၏။ မျက်စိဖွင့်လျက် သန့်ရှင်းသော မိခင်ဂိရီဇာ (ပါဝတီ) သည် ဒေဝတို့၏ ဒေဝအရှင်၊ လောကအားလုံး၏ မဟာဣရှဝရကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 80

द्विभुजं चैकवक्त्रं कृत्तिवाससमद्भुतम् । कपर्दं चंद्ररेखांकं निवीतं गजचर्मणा

အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှ၏—လက်နှစ်ဖက်၊ မျက်နှာတစ်ခုတည်း၊ အရေပြားအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်တော်မူ၏။ ဆံပင်ကပ်ပါဒ (matted locks) တွင် လဆန်းရေခါးအမှတ်ရှိ၍ ဆင်အရေဖြင့် ခါးပတ်တင်ထား၏။

Verse 81

कर्णस्थौ हि महानागौ कंबलाश्वतरौ तदा । वासुकिः सर्पराजश्च कृताहारो महाद्युति

ထိုအခါ နား၌ မြွေကြီးနှစ်ကောင်—ကမ္ဗလာနှင့် အရှဝတရ—ကို တပ်ဆင်ထား၏။ ထို့ပြင် မြွေဘုရင် ဝါဆုကီသည် တောက်ပလင်းလက်၍ အာဟာရပြည့်ဝကာ (အလှဆင်အဖြစ်) ပါဝင်တော်မူ၏။

Verse 82

वलयानि महार्हाणि तदा सर्पमयानि च । कृतानि तेन रुद्रेण तथा शोभाकराणि च

ထို့နောက် တန်ဖိုးကြီးမားသော လက်ကောက်များလည်း ရှိ၏—မြွေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော—ထို ရုဒ္ရက ဖန်တီးထားပြီး ထိုအလှဆင်များသည် တောက်ပမှုကိုလည်း ပေးစွမ်း၏။

Verse 83

एवंभूतस्तदा शंभुः पार्वतीं प्रति चाग्रतः । उवाच त्वरया युक्तो वरं वरय भामिनि

ထိုသို့သော အဆင်အပြင်ဖြင့် ရှိတော်မူသော ရှမ္ဘုသည် မိမိရှေ့၌ ရပ်နေသော ပါဝတီအား အလျင်အမြန် ပြောကြားတော်မူ၏—“အလှရှင်မ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့၊ သင်လိုချင်သမျှကို တောင်းလော့” ဟု။

Verse 84

व्रीडया परया युक्ता साध्वी प्रोवाच शंकरम् । त्वं नाथो मम देवेश त्वया किं विस्मृतं पुरा

အလွန်အမင်းရှက်ကြောက်သိမ်မွေ့မှုဖြင့် ပြည့်စုံသော သဒ္ဓာရှင်မိန်းမသည် ရှင်ကရာအား မိန့်ကြားလေ၏— «အရှင်သည် ကျွန်မ၏နာထာ၊ ဒေဝတို့၏ဒေဝရှင်၊ အတိတ်က ပြုခဲ့သမျှထဲမှ မည်သို့သောအရာကို မေ့လျော့သနည်း?»

Verse 85

दक्षयज्ञविनाशं च यदर्थं कृतवान्प्रभो । स त्वं साहं समुत्पन्ना मेनायां कार्यसिद्धये

«အရှင်၊ ဒက္ခယဇ్ఞကို ဖျက်ဆီးစေခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းအတွက်ပင်—ယခု အရှင်လည်း ဤနေရာ၌ရှိ၏၊ ကျွန်မလည်း မေနာမှ ပြန်လည်မွေးဖွားလာ၏၊ ထိုဘုရားရေးရာ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန်ပင်။»

Verse 86

देवानां देवदेवेश तारकस्य वधं प्रति । भवतो हि मया देव भविष्यति कुमारकः

«ဒေဝတို့၏ဒေဝရှင်၊ ဒေဝတို့အကျိုးအတွက်နှင့် တာရကကို သတ်ရန်အတွက်—အရှင်နှင့် ကျွန်မမှ၊ အရှင်၊ သားတော်တစ်ပါး အမှန်တကယ် မွေးဖွားလာမည်။»

Verse 87

तस्मात्त्वया हि कर्तव्यं मम वाक्यं महेश्वर । गंतव्यं हिमवत्पार्श्व नात्र कार्या विचारणा

«ထို့ကြောင့် မဟေရှ္ဝရ၊ ကျွန်မ၏စကားကို အရှင်ပြုလုပ်ရမည်—ဟိမဝတ်၏အနားသို့ သွားရမည်၊ ဤအမှု၌ စဉ်းစားဆင်ခြင်ရန် မလို။»

Verse 88

याचस्व मां महादेव ऋषिभिः परिवारितः । करिष्यति न संदेहस्तव वाक्यं च मे पिता

«မဟာဒေဝ၊ ရှင်တို့ရဟန်းများ ဝန်းရံလျက် ကျွန်မကို လက်ထပ်ရန် တောင်းခံပါ။ သံသယမရှိ၊ ကျွန်မ၏ဖခင်သည် အရှင်၏တောင်းဆိုချက်ကို ဆောင်ရွက်၍ အရှင်၏စကားကို ဂုဏ်ပြုမည်။»

Verse 89

दक्षकन्या पुराहं वै पित्रा दत्ता यदा तव । यथोक्तविधिना तत्र विवाहो न कृतस्त्वया

အရင်က ငါသည် ဒက္ခ၏သမီးဖြစ်စဉ်၊ အဖေက သင့်ထံ ငါ့ကို ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း၊ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း အဲဒီနေရာမှာ မင်္ဂလာပွဲကို သင် မကျင်းပခဲ့ပါ။

Verse 90

न ग्रहाः पूजितास्तेन दक्षेण च महात्मना । ग्रहाणां विषयत्वेन सच्छिद्रोऽयं महानभूत्

ထို့ပြင် မဟာသတ္တိရှိသော ဒက္ခက ဂြဟ (ဂြိုဟ်များ) ကို မပူဇော်ခဲ့ပါ။ ဂြဟတို့ကို လျစ်လျူရှုရာအဖြစ် ပြုမိသဖြင့် ဤအရေးကြီးသောကိစ္စသည် ချို့ယွင်း၍ အပေါက်အပြဲပါသောအဖြစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

Verse 91

तस्माद्यथोक्तविधिना कर्तुमर्हसि सुव्रत । विवाहं स्वं महाभाग देवानां कार्यसिद्धये

ထို့ကြောင့် သုဝြတ—ကောင်းမြတ်သောဝတ်ပြုသစ္စာရှိသူ၊ မဟာဘာဂ—ကံကောင်းမြတ်သူ၊ နတ်တို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် သင့်မင်္ဂလာကို သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ပြုလုပ်သင့်ပါသည်။

Verse 92

तदोवाच महाबाहो गिरिजां प्रहसन्निव । स्वभावेनैव तत्सर्वं जंगमाजंगमं महत् । जातं त्वया मोहितं च त्रिगुणैः परिवेष्टितम्

ထိုအခါ လက်မောင်းကြီးသော အရှင်သည် ဂိရိဇာကို ပြုံးသကဲ့သို့ ပြောကြား၏— “သင်၏ သဘာဝတရားကြောင့်ပင် လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာတို့ပါဝင်သည့် ဤကြီးမားသောလောကအားလုံး ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့ပြင် သုံးဂုဏ် (tri-guṇa) တို့ဖြင့် ပတ်လည်ဖုံးလွှမ်းခံရ၍ မောဟဖြစ်နေ၏။”

Verse 93

अहंकारात्समुत्पन्नं महत्तत्त्वं च पार्वति । महत्तत्त्वात्तमो जातं तमसा वेष्टितं नभः

ပာဝတီရေ၊ အဟံကာရ (ကိုယ်တိုင်တည်ရှိမှု) မှ မဟတ်တတ္တဝ (Mahat တတ္တဝ) ပေါ်ပေါက်သည်။ မဟတ်တတ္တဝ မှ တမစ် (အမှောင်) မွေးဖွားလာပြီး၊ ထိုတမစ်ကြောင့် နဘ (အာကာသ) သည် ဖုံးလွှမ်းခံရသည်။

Verse 94

भसो वायुरुत्पन्नो वायोरग्निरजायत । अग्नेरापः समुत्पन्ना अद्भ्यो जाता मही तदा

ထိုအခြေခံအခြေအနေမှ လေ ပေါ်ထွန်းလာ၏; လေမှ မီး မွေးဖွားလာ၏။ မီးမှ ရေ ပေါ်ထွန်းလာ၍; ရေမှ မြေကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 95

मह्यादिकानि स्थास्नूनि चराणि च वरानने । दृश्यंयत्सर्वमेवैतन्नश्वरं विद्धि मानिनि

အလှမျက်နှာရှိသော မိန်းကလေးရေ၊ မြေကြီးနှင့် အခြားအရာများ—မလှုပ်ရှားသောအရာများနှင့် လှုပ်ရှားသောသတ္တဝါများ—မြင်ရသမျှ အားလုံးကို အနိစ္စ၊ ပျက်စီးနိုင်သောအရာဟု သိမှတ်လော့၊ မာနရှိသူရေ။

Verse 96

एकोऽनेकत्वमापन्नो निर्गुणो हि गुणावृतः । स्वज्योतिर्भाति यो नित्यं परज्योत्स्नान्वितोऽभवत् । स्वतंत्रः परतंत्रश्च त्वया देवि महत्कृतम्

တစ်ပါးတည်းသော အရာသည် များစွာအဖြစ် ထင်ရှားလာ၏; ဂုဏ်မဲ့သူသည် ဂုဏ်တို့ဖြင့် ဖုံးကွယ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ကိုယ်ပိုင်အလင်းဖြင့် အစဉ်တောက်ပသူသည် အခြား၏ အလင်းရောင်နှင့် တွဲဖက်လာ၏။ လွတ်လပ်သူသည် မှီခိုသူဖြစ်လာ—ဤကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုကို သင်က ပြုလုပ်ခဲ့သည်၊ ဒေဝီရေ။

Verse 97

मायामयं कृतमिदं च जगत्समग्रं सर्वात्मना अवधृतं परया च बुद्ध्या । सर्वात्मभिः सुकृतिभिः परमार्थभावैः संसक्तिरिंद्रियगणैः परिवेष्टितं च

ဤလောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် မာယာ၏ လက်ရာအဖြစ် ဖန်ဆင်းထားပြီး၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်နှင့် အလွန်မြင့်သော ဉာဏ်ပညာတို့က ထိန်းသိမ်းထား၏။ အမြင့်ဆုံး သစ္စာ၌ တည်သော ကုသိုလ်ရှိသူများပင်လျှင် အာရုံအင်္ဂါစုတို့က ဝိုင်းရံထားသဖြင့် ချည်နှောင်မိကြ၏။

Verse 98

के ग्रहाः के उडुगणाः के बाध्यंते त्वया कृताः । विमुक्तं चाधुना देवि शर्वार्थं वरवर्णिनि

မည်သည့်ဂြိုဟ်များ၊ မည်သည့်ကြယ်စုများ၊ မည်သည့်သတ္တဝါများကို သင်က ချုပ်နှောင်အောင် ပြုလုပ်ထားသနည်း။ ထို့ပြင် ယခုအခါ ဒေဝီရေ၊ ရှာဝ (Śarva) ၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် မည်သည်ကို လွတ်မြောက်စေခဲ့သနည်း၊ အလှအပအထူးရှိသူရေ။

Verse 99

गुणकार्यप्रसंगेन आवां प्रादुर्भवः कृतः । त्वं हि वै प्रकृतिः सूक्ष्मा रजःसत्त्वतमोमयी

ဂုဏ်သုံးပါးနှင့် ၎င်းတို့၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကြောင့် ငါတို့နှစ်ဦး၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သင်သည် အလွန်သိမ်မွေ့သော ပရကృతి ဖြစ်၍ ရဇစ်၊ သတ္တဝ၊ တမစ် တို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

Verse 100

व्यापारदक्षा सततमहं चैव सुमध्यमे । हिमालयं न गच्छामि न याचामि कथंचन

အလုပ်အကိုင်များကို ဆောင်ရွက်ရာ၌ အမြဲကျွမ်းကျင်သော ငါသည်၊ ခါးသေးသွယ်သော မိမိရေ၊ ဟိမဝန္တာသို့ မသွား၊ မည်သို့မျှလည်း မတောင်းခံပါ။

Verse 101

देहीति वचनात्सद्यः पुरुषो याति लाघवम् । इत्थं ज्ञात्वा च भो देवि किमस्माकं वदस्व वै

«ပေးပါ» ဟူသော စကားတစ်ခွန်းသာဖြင့် လူသည် ချက်ချင်းပင် (ဝန်မှ) ပေါ့ပါးသွားသည်။ ထိုသို့ သိပြီးနောက်၊ အို ဒေဝီ၊ ငါတို့အတွက် ဘာလုပ်ရမည်ကို အမှန်တကယ် ပြောပါ။

Verse 102

कार्यं त्वदाज्ञया भद्रे तत्सर्वं वक्तुमर्हसि । तेनोक्तात्र तदा साध्वी उवाच कमलेक्षणा

«သင်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း၊ အို မင်္ဂလာရှိသော မိဖုရား၊ လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာအားလုံးကို ပြောကြားသင့်ပါသည်» ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုသို့ မေးလျှင်၊ ထိုနေရာ၌ ကြာပန်းမျက်စိရှိသော သီလရှင်မက ပြောဆိုလေ၏။

Verse 103

त्वमात्मा प्रकृतिश्चाहं नात्र कार्या विचारणा । तथापि शंभो कर्तव्यं मम चोद्वहनं महत्

«သင်သည် အမြင့်ဆုံး အတ္တမန် (အာတ్మာ) ဖြစ်ပြီး ငါသည် ပရကृति ဖြစ်သည်—ဤအကြောင်း၌ စဉ်းစားရန် မလို။ သို့သော်လည်း အို ရှမ္ဘု၊ ငါ့ကို မင်္ဂလာပွဲဖြင့် တရားဝင် ခံယူသယ်ဆောင်ခြင်းဟူသော ကြီးမြတ်သော ကိစ္စကို သင် ပြုရမည်» ဟု ဆို၏။

Verse 104

देहो ह्यविद्ययाक्षिप्तो विदेहो हि भवान्परः । तथाप्येवं महादेव शरीरावरणं कुरु

ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် အဝိဇ္ဇာကြောင့် ဖြစ်တည်လာသောအရာပင် ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် သင်သည် အလွန်မြင့်မြတ်သော အကိုယ်မဲ့ အတိတံတော် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့်ပင် မဟာဒေဝ၊ ကိုယ်ခန္ဓာအဖုံးကို ဆောင်ယူပါ။

Verse 105

प्रपंचरचनां शंभो कुरु वाक्यान्मम प्रभो । याचस्व मां महादेव सौभाग्यं चैव देहि मे

အို သမ္ဘု၊ အရှင်ဘုရား—ကျွန်မ၏စကားအတိုင်း လောကရေးရာအစီအစဉ်ကို စီမံတော်မူပါ။ အို မဟာဒေဝ၊ ကျွန်မ၏လက်ကို တောင်းယူတော်မူ၍ မင်္ဂလာကံကောင်းခြင်းကိုလည်း ပေးသနားတော်မူပါ။

Verse 106

इत्येवमुक्तः स तया महात्मा महेश्वरो लोकविडंबनाय । तथेति मत्वा प्रहसञ्जगाम स्वमालयं देववरैः सुपूजितः

ထိုသို့ သူမက လျှောက်ထားသဖြင့် မဟာစိတ်ရှိသော မဟေရှ္ဝရသည် လောကအတွက် သာသနာလီလာကို ပြသလို၍ «အဲဒီအတိုင်းပဲ» ဟု သဘောတူတော်မူ၏။ ပြုံးရယ်လျက်၊ နတ်အထွဋ်အမြတ်တို့၏ အလွန်အမင်း ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံယူကာ မိမိ၏ နေရာတော်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 107

एतस्मिन्नंतरे तत्र हिमवान्गिरिभिः सह । मेनया भार्यया सार्द्धमाजगाम त्वरान्वितः

ထိုအချိန်အတွင်း၌ပင် ထိုနေရာသို့ ဟိမဝန်သည် တောင်တန်းများနှင့်အတူ၊ မိမိ၏ ဇနီး မေနာနှင့်တကွ အလျင်အမြန် ရောက်လာ၏။

Verse 108

पार्वतीदर्शनार्थं च सुतैश्च परिवारितः । तेन दृष्टा महादेवी सखीभिः परिवारिता

ပါရဝတီကို မြင်တွေ့လို၍ သားတော်များက ဝိုင်းရံလျက်၊ သူသည် မဟာဒေဝီကို မြင်တွေ့၏—သူမလည်း မိတ်သဟာယများက ဝိုင်းရံထားလေ၏။

Verse 109

पार्वत्या च तदा दृष्टो हिमवान्गिरिभिः सह । अभ्युत्थानपरा साध्वी प्रणम्य शिरसा तदा । पितरौ च तदा भ्रातॄन्बंधूंश्चैव च सर्वशः

ထို့နောက် ပါဝတီသည် တောင်များနှင့်အတူ ဟိမဝန်ကို မြင်တွေ့하였다။ သီလသန့်ရှင်းသော မိန်းမသည် လေးစားစွာ ထရပ်ရန် စိတ်ထားကာ ထိုအခါ ခေါင်းငုံ့နမസ്കာပြု၍ မိဘများ၊ ညီအစ်ကိုများနှင့် ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့အား အစုံအလင် ဂါရဝပြု하였다။

Verse 110

स्वमंकमारोप्य महायशास्तदा सुतां परिष्वज्य च बाष्पपूरितः । उवाच वाक्यं मधुरं हिमालयः किं वै कृतं साध्वि यथा तथेन

ထို့နောက် ဂုဏ်သတင်းကြီးသော ဟိမာလယသည် သမီးကို မိမိပေါင်ပေါ်တင်ကာ ဖက်လှုပ်၍ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်ပြည့်နေ하였다။ ချိုမြိန်သောစကားဖြင့် သူက ပြောသည်– «သီလဝတီရေ၊ အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့သနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်နေသနည်း?»

Verse 111

तत्कथ्यतां महाभागे सर्वं शुश्रूषतां हि नः । तच्छ्रुत्वा मधुरं वाक्यमुवाच पितरं प्रति

«ကံကောင်းမြတ်သောသူရေ၊ အားလုံးကို ပြောပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့ နားထောင်လိုလှသည်» ဟု ဆိုကြ၏။ ထိုချိုမြိန်သောစကားကို ကြားပြီးနောက် နាងသည် မိမိအဖေထံ ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 112

तपसा परमेणैव प्रार्थितो मदनांतकः । शांतं च मे महात्कार्यं सर्वेषामपि दुर्ल्लभम्

နាងက ပြောသည်– «အမြင့်မြတ်ဆုံးသော တပသ (အာစတေရီတီ) ဖြင့်သာ မဒနာန္တက (ကာမကို သတ်သူ) ကို ကျွန်မ တောင်းပန်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သတ္တဝါအားလုံးအတွက်ပင် ရခဲသော ကျွန်မ၏ ကြီးမားသည့် အလုပ်ကိစ္စသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ ပြီးမြောက်သွားပြီ»။

Verse 113

तत्र तुष्टो महादेवो वरणार्थं समागतः । स मयोक्तस्तदा शंभुर्ममषाणिग्रहः कथम्

ထိုနေရာ၌ မဟာဒေဝသည် ကျေနပ်ပီတိဖြင့် မင်္ဂလာလက်ခံရန် ရောက်လာ하였다။ ထို့နောက် ကျွန်မသည် သမ္ဘုကို ပြော하였다– «ကျွန်မ၏ လက်ကို မင်္ဂလာအဖြစ် မည်သို့ ပေးအပ်ရမည်နည်း?»

Verse 114

क्रियते च तदा शंभो मम पित्रा विनाधुना । यतागतेन मार्गेण गतोऽसौ त्रिपुरांतकः

«ယခုအခါ အို ရှမ္ဘု၊ ကျွန်ုပ်၏အဖေသည် သင်မပါဘဲ ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်နေပါသည်။ တြိပုရာန္တကသည် မိမိလာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်းပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားပြီ»။

Verse 115

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अवाप परमां मुदम् । बंधुभिः सह धर्मात्मा उवाच स्वसुतां पुनः

သူမ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ဓမ္မတရားရှိသူသည် အလွန်မြင့်မားသော ပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိ하였다။ ဆွေမျိုးတို့နှင့်အတူ မိမိ၏သမီးကို ထပ်မံ၍ ပြောဆို하였다။

Verse 116

स्वगृहं चाद्य गच्छामो वयं सर्वे च भूधराः । अनया राधितो देवः पिनाकी वृषभध्वजः

«ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး၊ တောင်တန်းအရှင်တို့သည် မိမိတို့၏ နေရာသို့ ပြန်သွားကြစို့။ ဤသူမကြောင့် နတ်ဘုရား ပိနာကီ၊ နွားအလံတော်ကို ဆောင်သော သခင်သည် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ခံရပြီးပြီ»။

Verse 117

इत्यूचुस्ते सुराः सर्वे हिमालयपुरोगमाः । पार्वतीसहिताः सर्वे तुष्टुर्वाग्भिरादृताः

ထိုသို့ပင် ဟိမာလယကို ဦးဆောင်အဖြစ်ထား၍ နတ်တို့အားလုံးက ပြောကြသည်။ ထို့နောက် ပာရဝတီနှင့်အတူ အားလုံးသည် လေးစားသည့် စကားများဖြင့် သခင်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 118

तां स्तूयमानां च तदा हिमालयो ह्यारोप्य चांसं वरवर्णिनीं च । सर्वेथ शैलाः परिवार्य चोत्सुकाः समानयामासुरथ स्वमालयम्

သူမကို ချီးမွမ်းနေစဉ်တွင် ဟိမာလယသည် အရောင်အဆင်းလှပသော မိန်းကလေးကို ပခုံးပေါ်သို့ မြှောက်တင်하였다။ ထို့နောက် တောင်တန်းအားလုံးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဝိုင်းရံကာ မိမိတို့၏ နေအိမ်သို့ သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။

Verse 119

देवदुंदुभयो नेदुः शंखतूर्याण्यनेकशः । वादित्राणि बहून्येव वाद्यमानानि सर्वशः

ဒေဝတမန်ဒုန်ဒုဘိများ မြည်ဟည်းကာ၊ သင်္ခနှင့် တူရိယာတံပိုးများလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ အသံထွက်လေ၏။ တူရိယာမျိုးစုံကို နေရာအနှံ့ တီးခတ်လျက်ရှိ၏။

Verse 120

पुष्पर्षेण महता तेनानीता गृहं प्रति

ပန်းမိုးကြီးတစ်စင်းနှင့်အတူ၊ သူမကို အိမ်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ လိုက်ပါပို့ဆောင်ကြ၏။

Verse 121

सा पूज्यमाना बहुभिस्तदानीं महाविभूत्युल्लसिता तपस्विनी । तथैव देवैः सह चारणैश्च महर्षिभिः सिद्धगणैश्च सर्वशः

ထိုအခါ မဟာတန်ခိုးတောက်ပသော တပသ္စရိယာမိန်းကလေးကို များစွာသောသူတို့က ပူဇော်ကန်တော့ကြ၏—ဒေဝတများ၊ ချာရဏများ၊ မဟာရိရှီများနှင့် စိဒ္ဓဂဏများကလည်း အရပ်ရပ်မှ ပူဇော်ကြ၏။

Verse 122

पूज्यमाना तदा देवी उवाच कमलासनम् । देवानृषीन्पितॄन्यक्षानन्यान्सर्वान्समागतान्

ပူဇော်ကန်တော့ခံနေရစဉ်၊ ဒေဝီသည် ကမလာသန (ဗြဟ္မာ) ကိုလည်းကောင်း၊ စုဝေးလာကြသော အားလုံး—ဒေဝတများ၊ ရိရှီများ၊ ပိတೃများ၊ ယက္ခများနှင့် အခြားသူများကိုလည်းကောင်း—မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 123

गच्छध्वं सर्व एवैते येन्ये ह्यत्र समागताः । स्वंस्वं स्थानं यताजोषं सेव्यतां परमेश्वरः

«ဤနေရာ၌ စုဝေးလာကြသော သင်တို့အားလုံး ယခု သွားကြလော့။ မိမိမိမိ၏ သင့်လျော်ရာ အရပ်သို့ ပြန်ကြပြီး၊ ထိုနေရာ၌ မိမိ၏ အဆင့်အတန်းနှင့်အညီ ပရမေရှ္ဝရ (အမြင့်မြတ်ဆုံး သီဝ) ကို ဝတ်ပြုကြလော့» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 124

एवं तदानीं स्वपितुर्गृहं गता संशोभमाना परमेण वर्चसा । सा पार्वती देववरैः सुपूजिता संचिंतयंती मनसा सदाशिवम्

ထိုအခါ ပာဝတီသည် မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွား၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး တေဇောဓာတ်ဖြင့် တောက်ပလင်းလက်နေ၏။ အထွဋ်အမြတ် ဒေဝတားတို့က ကောင်းစွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသဖြင့်၊ သူမသည် စိတ်အတွင်း၌ စဒါရှီဝကို အမြဲတမ်း စဉ်းစားဆင်ခြင်နေ၏။