Adhyaya 9

Verse 1

लोमश उवाच । एकदा तु सभामध्य आस्थितो देवराट् स्वयम् । लोकपालैः परिवृतो देवैश्च ऋषिभिस्तथा

လောမာရှက ပြောသည်—တစ်ခါက နတ်ဘုရင်သည် မင်းစည်းဝေးခန်းမအလယ်၌ ကိုယ်တိုင် ထိုင်နေပြီး၊ ဒိသပာလတို့၊ နတ်တို့နှင့် ရှိသီတို့ကလည်း ဝိုင်းရံထားကြ၏။

Verse 2

अप्सरोगणसंवीतो गंधर्वैश्च पुरस्कृतः । उपगीयमानविजयः सिद्धविद्याधरैरपि

အပ္ဆရာအစုအဝေးတို့က အနီးကပ် စောင့်ရှောက်လျက်၊ ဂန္ဓဗ္ဗတို့က ရှေ့မှ ဂုဏ်ပြုတင်မြှောက်ကာ၊ သူ၏ အောင်ပွဲများကို စိဒ္ဓနှင့် ဝိဒ္ယာဓရတို့ကပါ သီဆိုချီးမွမ်းနေကြ၏။

Verse 3

तदा शिष्यैः परिवृतो देवराजगुरुः सुधीः । आगतोऽसौ महाभागो बृहस्पति रुदारधीः

ထို့နောက် တပည့်များ ဝိုင်းရံလျက် နတ်ဘုရင်၏ ဂုရုဖြစ်သော ပညာရှိကြီးသည် ရောက်လာ၏—မဟာဘုန်းတော်ရှိသော ဗြဟ္စပတိ၊ ရုဒြ၏ ဘက္တိ၌ တည်ကြည်သူ။

Verse 4

तं दृष्ट्वा सहसा देवाः प्रणेमुः समुपस्थिताः । इंद्रोपि ददृशे तत्र प्राप्तं वाचस्पतिं तदा

ထိုသူကို မြင်လျှင် အဲဒီနေရာ၌ ရှိနေသော နတ်တို့သည် ချက်ချင်း ဦးချကန်တော့ကြ၏။ အင်ဒြာလည်း ထိုအခါ ဝါစပတိ (ဗြဟ္စပတိ) ရောက်လာသည်ကို တွေ့မြင်၏။

Verse 5

नोवाच किंचिद्दुर्मेधावचो मानुपुरःसरम् । नाह्वानं नासनं तस्य न विसर्जनमेव च

သို့သော် ထိုမိုက်မဲသူသည် နှုတ်ခွန်းဆက်စကား တစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ပေ။ ဖိတ်ကြားခြင်း၊ နေရာထိုင်ခင်း ပေးခြင်း၊ ကောင်းမွန်စွာ နှုတ်ဆက်ခြင်းတို့ကို မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

Verse 6

शक्रं प्रमत्तं ज्ञात्वाथ मदाद्राज्यस्य दुर्मतिम् । तिरोधानमनुप्राप्तो बृहस्पती रुषान्वितः

သိကြားမင်း (Śakra) သည် မင်းအာဏာယစ်မူးပြီး ပေါ့ဆကာ အမှားအမှန် မခွဲခြားနိုင်ကြောင်း သိမြင်သဖြင့်၊ ဆရာ Bṛhaspati သည် အမျက်ဒေါသထွက်ကာ ပုန်းအောင်းရန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 7

गते देवगुरौ तस्मिन्विमनस्काऽभवन्सुराः । यक्षा नागाः सगंधर्वा ऋषयोऽपि तथा द्विजाः

နတ်ဆရာ ထွက်ခွာသွားသောအခါ နတ်တို့သည် စိတ်နှလုံး ညှိုးနွမ်းကြလေသည်။ ဘီလူးများ၊ နဂါးများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗနတ်များ၊ ရသေ့များနှင့် ဗြာဟ္မဏများလည်း ထို့အတူ ဝမ်းနည်းပူဆွေးကြသည်။

Verse 8

गांधर्वस्या वसाने तु लब्धसंज्ञो हरिः सुरान् । पप्रच्छ त्वरितेनवै क्व गतो हि महातपाः

ဂန္ဓဗ္ဗနတ်သီချင်း ဆုံးသောအခါ၊ ဟရိ (သိကြားမင်း) သည် အသိဝင်လာပြီး "ထိုမြတ်သော ရသေ့ကြီး အဘယ်သို့ ကြွသွားပါသနည်း" ဟု နတ်တို့ကို အလျင်အမြန် မေးမြန်းလေသည်။

Verse 9

तदैव नारदेनोक्तः शक्रो देवाधिपस्तथा । त्वया कृता ह्यवज्ञा च गुरोर्नस्त्यत्र संशयः

ထိုစဉ်တွင် နာရဒသည် နတ်တို့သခင် သိကြားမင်းအား "သင်သည် သင့်ဆရာအပေါ် မလေးမစား ပြုမူခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်၊ ယင်းအချက်ကို သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပါ" ဟု ပြောကြားလေသည်။

Verse 10

गुरोरवज्ञया राज्यं गतं ते बलसूदन । तस्मात्क्षमापनीयोऽसौ सर्वभावेन हि त्वया

အို ဘလကိုသတ်သောသူ၊ ဂုရုကို မလေးစားမိသဖြင့် သင်၏ မင်းအာဏာသည် လျော့ကျသွားပြီ။ ထို့ကြောင့် သင်သည် စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် ဂုရုထံ အပြစ်လွှတ်တောင်းရမည်။

Verse 11

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य नारदस्य महात्मनः । आसनात्सहसोत्थाय तैः सर्वैः परिवारितः । आगच्छत्त्वरया शक्रो गुरोर्गेहमतंद्रितः

မဟာအတ္တမ နာရဒ၏ စကားကို ကြားသော်၊ သက္ကရသည် ထိုင်ခုံမှ ချက်ချင်းထ၍ အဖော်အပါများအားလုံး ဝိုင်းရံလျက် မနှောင့်နှေးဘဲ ဂုရု၏ အိမ်သို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်하였다။

Verse 12

पृष्ट्वा तारां प्रणम्यादौ क्व गतो हि महातपाः । न जानामीत्युवाचेदं तारा शक्रं निरीक्षती

တားရာကို မေးမြန်း၍ အရင်ဆုံး ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သက္ကရက “မဟာတပသီသည် ဘယ်သို့ သွားသနည်း” ဟု မေး၏။ တားရာသည် သက္ကရကို ကြည့်လျက် “မသိပါ” ဟု ပြန်ဆို하였다။

Verse 13

तदा चिंतान्वितो भूत्वा शक्रः स्वगृहमाव्रजत् । एतस्मिन्नंतरे स्वर्गे ह्यनिष्टान्द्भुतानि च

ထိုအခါ စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သော သက္ကရသည် မိမိအိမ်တော်သို့ ပြန်သွား၏။ ထိုအကြားကာလတွင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ မကောင်းသော၊ မနှစ်သက်ဖွယ် အံ့ဩဖွယ် နိမိတ်များ ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 14

अभवन्सर्वदुःखार्थे शक्रस्य च महात्मनः । पातालस्थेन बलिना ज्ञातं शक्रस्य चेष्टितम्

ထိုနိမိတ်ဆိုးများသည် မဟာအတ္တမ သက္ကရအား အပြည့်အဝ ဒုက္ခရောက်စေရန် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့ပြင် ပာတားလ၌ နေထိုင်သော ဘလီသည် သက္ကရ၏ လုပ်ရပ်နှင့် အခြေအနေကို သိရှိလာ하였다။

Verse 15

ययौ दैत्यैः परिवृतः पातालादमरावतीम् । तदा युद्धमतीवासीद्देवानां दानवैः सह

ဒိုင်တျများ ဝိုင်းရံလျက် သူသည် ပါတားလာမှ အမရာဝတီသို့ ချီတက်သွား၏။ ထိုအခါ နတ်တို့နှင့် ဒာနဝတို့အကြား ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲ ပေါက်ကွဲလေ၏။

Verse 16

देवाः पराजिता दैत्यै राज्यं शक्रस्य तत्क्षणात् । संप्राप्तं सकलं तस्य मूढस्य च दुरात्मनः

နတ်တို့သည် ဒိုင်တျများကြောင့် ရှုံးနိမ့်၍ ထိုခဏတည်းကပင် အင်ဒြ၏ နိုင်ငံတော်ကို မောဟနှင့် မကောင်းစိတ်ရှိသူက အလုံးစုံ သိမ်းယူသွား၏။

Verse 17

नीतं सर्वप्रयत्नेन पातालं त्वरितं गताः । शुक्रप्रसादात्ते सर्वे तथा विजयिनोऽभवन्

သူတို့သည် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ယူဆောင်ကာ အလျင်အမြန် ပါတားလာသို့ ပြန်သွားကြ၏။ သုက္ရ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သူတို့အားလုံး အမှန်တကယ် အောင်မြင်သူများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 18

शक्रोऽपि निःश्रिको जातो देवैस्त्यक्तस्ततो भृशम् । देवी तिरोधानगता बभूव कमलेक्षणा

ရှကရ (အင်ဒြ) လည်း အလွန်အမင်း ဆင်းရဲကင်းမဲ့သွားကာ နတ်တို့က စွန့်ပစ်ကြ၏။ ထို့ပြင် ကြာမျက်စိရှိသော သရီဒေဝီသည် သူ့ထံမှ ပျောက်ကွယ်၍ ဖုံးကွယ်ရာသို့ ဝင်သွားလေ၏။

Verse 19

ऐरावतो महानागस्तथैवोच्चैःश्रवा हयः । एवमादीनि रत्नानि अनेकानि बहून्यपि । नीतानि सहसा दैत्यैर्लोभादसाधुवृत्तिभिः

အဲရာဝတ မဟာဆင်နှင့် ဥစ္စೈရှရဝါ ကောင်းကင်မြင်းတို့အပါအဝင် အဖိုးတန် ရတနာများ များစွာကိုလည်း လောဘကြောင့် မသမာသော အကျင့်ရှိသည့် ဒာနဝတို့က ချက်ချင်း လုယူသွားကြ၏။

Verse 20

पुण्यभांजि च तान्येव पतितानि च सागरे । तदा स विस्मयाविष्टो बलिराह गुरुं प्रति

ကုသိုလ်ပေးသော ထိုရတနာများပင် ပင်လယ်ထဲသို့ ကျသွားကြ၏။ ထိုအခါ ဘလိသည် အံ့ဩလွန်ကဲ၍ မိမိဂုရုထံသို့ ပြောကြားလေ၏။

Verse 21

देवान्निर्जित्य चास्माभिरानीतानि बहूनि च । रत्नानि तु समुद्रेऽथ पतितानि तदद्भुतम्

«ဒေဝတို့ကို အနိုင်ယူပြီး ကျွန်ုပ်တို့က ရတနာများစွာကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ထိုရတနာများ ပင်လယ်ထဲသို့ ကျသွားသည်—အံ့ဖွယ်တကား!»

Verse 22

बलेस्तद्वचनं श्रुत्वा उशना प्रत्युवाच तम् । अश्वमेधशतेनैव सुरराज्यं भविष्यति । दीक्षितस्य न संदेहस्तस्माद्भोक्त स एव च

ဘလိ၏စကားကို ကြားသော် ဥရှနာ (သုက္ကရ) က ပြန်လည်ဆိုသည်– «အရှွမေဓ ယဇ్ఞာ တစ်ရာပြုလျှင် ဒေဝတို့၏ အာဏာပိုင်မှုသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည်။ သေချာစွာ ဒိက္ခိတ (အဘိသေက) ခံပြီးသူအတွက် သံသယမရှိ—ထို့ကြောင့် ထိုသူတစ်ဦးတည်းသာ ထိုအာဏာကို ခံစားရမည်»။

Verse 23

अश्वमेधं विना किंचित्स्वर्गं भोक्तं न पार्यते

အရှွမေဓ ယဇ్ఞာ မရှိလျှင် ကောင်းကင်ဘုံကို အနည်းငယ်မျှပင် ရောက်၍ ခံစားနိုင်ခြင်း မရှိ။

Verse 24

गुरोर्वचनमाज्ञाय तूष्णींभूतो बलिस्ततः । बभूव देवैः सार्द्धं च यथोचितमकारयत्

ဂုရု၏မိန့်ကြားချက်ကို နားလည်သဖြင့် ဘလိသည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထို့နောက် ဒေဝတို့နှင့်အတူ သင့်လျော်သကဲ့သို့ အရာရာကို စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်စေ하였다။

Verse 25

इन्द्रोपि शोच्यतां प्राप्तो जगाम परमेष्ठिनम् । विज्ञापयामास तथा सर्वं राज्यभयादिकम्

အင်ဒြာလည်း သနားဖွယ်အခြေအနေသို့ကျရောက်ကာ ပရမေဋ္ဌိန် (ဗြဟ္မာ) ထံသို့သွား၍ နိုင်ငံတော်အပေါ်ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အခြားအရာအားလုံးကို အပြည့်အစုံလျှောက်တင်하였다။

Verse 26

शक्रस्य वचनं श्रुत्वा परमेष्ठी उवाच ह

ရှက္ကရာ၏စကားကိုကြားသော် ပရမေဋ္ဌိန် (ဗြဟ္မာ) က မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 27

संमिलित्वा सुरान्सर्वांस्त्वया साकं त्वरान्विताः । आराधनार्थं गच्छामो विष्णुं सर्वेश्वरेश्वरम्

“နတ်အားလုံးကို စုစည်း၍ သင်နှင့်အတူ အလျင်အမြန် သွားကြစို့။ အရှင်တို့၏အရှင်၊ အားလုံး၏အရှင်ဖြစ်သော ဗိဿနုကို ပူဇော်အာရాధနာပြုရန် သွားကြမည်။”

Verse 28

तथेति गत्वा ते सर्वे शक्राद्या लोकपालकाः । ब्रह्माणं च पुरस्कृत्य तटं क्षीरार्णवस्य च । प्राप्योपविश्य ते सर्वे हरिं स्तोतुं प्रचक्रमुः

“အဲဒီလိုပဲ” ဟုဆိုကာ ရှက္ကရာတို့ အစရှိသော လောကပာလက နတ်တို့အားလုံး ထွက်ခွာကြသည်။ ဗြဟ္မာကို ရှေ့တန်းတင်၍ နို့သမုဒ္ဒရာ၏ ကမ်းခြေသို့ရောက်ကာ ထိုင်လျက် ဟရီကို ချီးမွမ်းသီဆိုရန် စတင်ကြ하였다။

Verse 29

ब्रह्मोवाच । देवदेव जगान्नाथ सुरासुरनमस्कृत । पुण्यश्लोकाव्ययानंत परमात्मन्नमोऽस्तु ते

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်— “ဒေဝတို့၏ဒေဝ၊ လောက၏နာထ၊ ဒေဝနှင့် အသူရတို့ကပါ နမസ്കာရပြုသောအရှင်၊ ပုဏ္ဏသ္လောကဖြင့် ချီးမွမ်းခံရသော မဖျက်ဆီးနိုင် အနန္တ ပရမအတ္တမန်၊ သင့်အား နမောတော်တင်ပါ၏။”

Verse 30

यज्ञोऽसि यज्ञरूपोऽसि यज्ञांगोऽसि रमापते । ततोऽद्य कृपया विष्णो देवानां वरदो भव

အရှင်သည် ယဇ္ဉာတော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်တော်မူ၏၊ ယဇ္ဉာ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တော် ဖြစ်တော်မူ၏၊ ယဇ္ဉာ၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတော်လည်း ဖြစ်တော်မူ၏၊ ရမာ၏ အရှင်တော်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့ ဗိဿဏုဘုရား၊ ကရုဏာတော်ဖြင့် ဒေဝတော်တို့အား အပေးအယူကောင်းချီး ပေးတော်မူပါ။

Verse 31

गुरोरवज्ञया चाद्य भ्रष्टराज्यः शतक्रतुः । जातः सुरर्षिभिः साकं तस्मादेनं समुद्धर

ဂုရုကို မလေးစားသဖြင့် ယခု သတကရတု (အိန္ဒြာ) သည် မင်းအာဏာမှ ကျဆုံးသွားပြီး၊ ဒေဝရိရှီတို့နှင့်အတူ ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုကျဆုံးမှုမှ သူ့ကို ကယ်တင်၍ မြှောက်တင်တော်မူပါ။

Verse 32

श्रीभगवानुवाच । दुकोकलज्ञया सर्वं नस्यतीति किमद्भुतम् । ये पापिनो ह्यधर्मिष्ठाः केवलं विषयात्मकाः । पितरौ निंदितौ यैश्च निर्दैवात्वेन संशयः

ဘုရားသခင်က မိန့်တော်မူသည်— မကောင်းမှုကံ၏ အကျိုးရင့်မှည့်လာသဖြင့် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားသည်မှာ အံ့ဩစရာ ဘာရှိသနည်း။ အပြစ်ရှိ၍ အဓမ္မကို လိုက်နာသူများ၊ အာရုံခံအရာဝတ္ထုများတွင်သာ စွဲလမ်းသူများ၊ မိဘကိုတောင် အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့သူများသည် နတ်ဘုရား၏ စောင့်ရှောက်မှုရှိခြင်းကို သံသယဝင်ကာ ငြင်းပယ်ကြ၏။

Verse 33

अनेन यत्कृतं ब्रह्मन्सद्यस्तत्फलमागतम् । कर्मणा चास्य शक्रस्य सर्वेषां संकटागमः

အို ဘြဟ္မာ၊ သူပြုခဲ့သမျှ၏ အကျိုးသည် ချက်ချင်း ရောက်လာပြီ။ သကရ (အိန္ဒြာ) ၏ ထိုကံကြောင့် အားလုံးအပေါ် ဒုက္ခအန္တရာယ် ရောက်လာ၏။

Verse 34

विपरीतो यदा कालः पुरुषस्य भवेत्तदा । भूतमैत्रीं प्रकुर्वंति सर्वकार्यार्थसिद्धये

အချိန်ကာလသည် လူတစ်ဦးအပေါ် မကောင်းဘက်သို့ လှည့်သွားသောအခါ၊ ရည်မှန်းချက်အားလုံး ပြည့်စုံစေရန်အတွက် လူတို့သည် ယခင်ရန်သူနှင့်တောင် မိတ်ဖွဲ့ကြသည်။

Verse 35

तेन वै कारणेनेंद्र मदीयं वचनं कुरु । कार्यहेतोस्त्वया कार्यो दैत्यैः सह समागमः

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ အို အိန္ဒြာ၊ ငါ၏အမိန့်ကို လိုက်နာလော့။ လုပ်ငန်းတာဝန်အတွက် ဒိုင်တျာတို့နှင့် တွေ့ဆုံ၍ မဟာမိတ်ဖွဲ့ရမည်။

Verse 36

एवं भगवतादिष्टः शक्रः परमबुद्धिमान् । अमरावतीं ययौ हित्वा सुतलं दैवतैः सह

ထိုသို့ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်ကို ခံယူပြီးနောက် ဉာဏ်ပညာထက်မြက်သော သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည် ဒေဝတားတို့နှင့်အတူ စုတလကို ချန်ထားကာ အမရာဝတီသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 37

इन्द्रं समागतं श्रुत्वा इंद्रसेनो रुषान्वितः । बभूव सह सैन्येन हंतुकामः पुरंदरम्

အိန္ဒြာ ရောက်လာသည်ဟု ကြားသိသော် အိန္ဒြစေနသည် ဒေါသပြင်းထန်လာ၏။ သူသည် စစ်တပ်နှင့်အတူ ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ) ကို သတ်လိုစိတ်ဖြင့် ထွက်လာ၏။

Verse 38

नारदेन तदा दैत्या बलिश्च बलिनां वरः । निवारितस्तद्वधाच्च वाक्यैरुच्चावचैस्तथा

ထိုအခါ နာရဒသည် ဒိုင်တျာတို့နှင့် အင်အားရှင်တို့အနက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သော ဘလီကိုပါ တားဆီး၍ သူ့ကို မသတ်စေရန် အချိန်နှင့်ကိုက်ညီသည့် စကားမျိုးစုံ—မြင့်မားသည့်စကား၊ နိမ့်သည့်စကား—ဖြင့် ပြောဆိုတားမြစ်၏။

Verse 39

ऋषेस्तस्यैव वचनात्त्यक्तमन्युर्बलिस्तदा । बभूव सह सैन्येन आगतो हि शतक्रतुः

ထိုရသီ၏ စကားအတိုင်း ဘလီသည် ထိုအခါ ဒေါသကို စွန့်လွှတ်၏။ အမှန်တကယ်ပင် သတကရတု (အိန္ဒြာ) သည် မိမိစစ်တပ်နှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 40

इन्द्रसेनेन दृष्टोऽसौ लोकपालैः समावृतः । उवाच त्वरया युक्तः प्रहसन्निव दैत्यराट्

အင်ဒြစေနာက မြင်တွေ့၍ လောကပာလတို့ ဝိုင်းရံထားသဖြင့် ဒೈတျရာဇာ (ဗလိ) သည် အလျင်အမြန်ဖြင့်၊ ရယ်မောသကဲ့သို့ ပြုံးလျက် စကားဆို၏။

Verse 41

कस्मादिहागतः शक्र सुतलं प्रति कथ्यताम् । तस्यैतद्वचनं श्रुत्वा स्मयमान उवाचतम्

«အို သက္ကရာ၊ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသနည်း။ စုတလသို့ လာရခြင်းအကြောင်း ပြောပါ» ဟုဆို၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် အင်ဒြာသည် အနည်းငယ်ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြား၏။

Verse 42

वयं कश्यपदायादा यूयं सर्वे तथैव च । यथा वयं तथा यूयं विग्रहो हि निरर्थकः

«ကျွန်ုပ်တို့သည် ကশ্যပ၏ မျိုးဆက်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ သင်တို့အားလုံးလည်း ထိုနည်းတူပင်။ ကျွန်ုပ်တို့ကဲ့သို့ သင်တို့လည်း ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်သဖြင့် ရန်ငြိုးခြင်းသည် အဓိပ္ပါယ်မရှိ» ဟုဆို၏။

Verse 43

मम राज्यं क्षणेनैव नीतं दैववशात्तवया । तथा ह्येतानि तान्येन रत्नानि सुबहून्यपि । गतानि तत्क्षणादेव यत्नानीतानि वै त्वया

«ကံကြမ္မာ၏ အာဏာကြောင့် သင်က ကျွန်ုပ်၏ နိုင်ငံကို ခဏချင်းပင် ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူ အဖိုးတန် ရတနာများ များစွာလည်း သင်က ကြိုးစား၍ စုဆောင်းထားသော်လည်း ထိုခဏတည်းက ယူဆောင်သွားခဲ့သည်» ဟုဆို၏။

Verse 44

तस्माद्विमर्शः कर्तव्यः पुरुषेण विपश्चिता । विमर्शज्जायते ज्ञानं ज्ञानान्मोक्षो भविष्यति

«ထို့ကြောင့် ပညာရှိသူသည် စဉ်းစားဆင်ခြင်ခြင်းကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ ဆင်ခြင်ခြင်းမှ ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ဉာဏ်ပညာမှ မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ဖြစ်လာမည်» ဟုဆို၏။

Verse 45

किं तु मे बत उक्तेन जाने न च तवाग्रतः । शरणार्थी ह्यहं प्राप्तः सुरैः सह तवांतिकम्

အို… ငါပြောနေခြင်းက ဘာအကျိုးရှိမလဲ။ သင်၏ရှေ့တော်၌ ငါဘာလုပ်ရမည်ကို မသိပါ။ ကာကွယ်ရာကို ရှာဖွေသူအဖြစ် ငါသည် နတ်တို့နှင့်အတူ သင်၏အနီးတော်သို့ ရောက်လာပါပြီ။

Verse 46

एतच्छ्रुत्वा तु शक्रस्य वाक्यं वाक्यविदां वरः । प्रहस्योवाच मतिमाञ्छक्रं प्रति विदां वरः

ရှကရ၏စကားကို ကြားသော်၊ စကားပညာရှင်တို့အထက်မြတ်သူ—ပညာရှိ၍ ခွဲခြားသိမြင်သူ—နူးညံ့စွာ ရယ်မောကာ ရှကရအား ပြန်လည်မိန့်ကြား하였다။

Verse 47

त्वमागतोसि देवेंद्र किमर्थं तन्न वेद्मयहम्

အို နတ်တို့၏အရှင် ဒေဝိန္ဒြ၊ သင်ရောက်လာပြီ။ သို့သော် ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ—ငါမသိပါ။

Verse 48

शक्रस्तद्वचनं श्रुत्वा ह्यश्रुपूर्णाकुलेक्षणः । किंचिन्नोवाच तत्रैनं नारदो वाक्यमब्रवीत्

ထိုစကားကို ကြားသော် ရှကရ၏ မျက်လုံးတို့သည် ရင်ခုန်လှုပ်ရှား၍ မျက်ရည်ပြည့်လာသည်။ သူသည် အနည်းငယ်မျှ မပြောဘဲ နေ၏; ထို့နောက် နာရဒသည် သူ့အား စကားဖြင့် မိန့်ကြား하였다။

Verse 49

बले त्वं किं न जानासि कार्याकार्यविचारणाम् । धर्मो हि महतामेष शरणागतपालनम्

အို ဘလိ၊ လုပ်သင့်သော်လည်းကောင်း မလုပ်သင့်သော်လည်းကောင်း ခွဲခြားစဉ်းစားခြင်းကို သင်မသိသလော။ ဤသည်မှာ မဟာသူတို့၏ ဓမ္မ—ကာကွယ်ရာကို လာရောက်တောင်းခံသူကို စောင့်ရှောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 50

शरणागतं च विप्रं च रोगिणं वृद्धमेव च । यएतान्न च रक्षंति ते वै ब्रह्महणो नराः

ခိုလှုံလာသူ၊ ဗြာဟ္မဏ၊ နာမကျန်းသူ၊ အိုမင်းသူတို့ကို မကာကွယ်သူတို့သည် အမှန်တကယ် ဗြဟ္မဟန် (Brahman သတ်သူ) ဟု ရေတွက်ကြသည်။

Verse 51

शरणागतशब्देन आगतस्तव सन्निधौ । संरक्षणाय योग्यश्च त्वया नास्त्यत्र संशयः । एवमुक्तो नारदेन तदा दैत्यपतिः स्वयम्

«ခိုလှုံလာသူ» ဟူသောစကားကြောင့်ပင် သူသည် သင်၏အနီးတော်သို့ ရောက်လာသည်။ သင်က ကာကွယ်ရန် သင့်တော်သူဖြစ်သည်—ဤအရာ၌ သံသယမရှိ။ နာရဒက ထိုသို့ဆိုသဖြင့် ထိုအခါ ဒိုင်တျယတို့၏အရှင် (ဗလိ) ကိုယ်တိုင်…

Verse 52

विमृश्य परया बुद्ध्या कार्याकार्यविचारणाम् । शक्रं प्रपूजयामास बहुमानपुरःसरम् । लोकपालैः समेतं च तथा सुरगणैः सह

လုပ်သင့်မလုပ်သင့်ကို ဉာဏ်ထက်မြက်စွာ စိစစ်စဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူသည် လောကပာလများနှင့် ဒေဝဂဏများနှင့်အတူ ရောက်လာသော ရှကရ (အိန္ဒြ) ကို အလွန်လေးစားစွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြု하였다။

Verse 53

प्रत्ययार्थं च सत्त्वानि ह्यनेकानि व्रतानि वै । बलिप्रत्ययभूतानि स चकारः पुरंदरः

ယုံကြည်မှုနှင့် သက်သေအတွက် ပူရန္ဒရ (အိန္ဒြ) သည် ဝရတများနှင့် သစ္စာပြုလုပ်ရပ်များ အများအပြားကို ဆောင်ရွက်ကာ ဗလိအတွက် အာမခံအဖြစ် ထားရှိ하였다။

Verse 54

एवं स समयं कृत्वा शक्रः स्वार्थपरायणः । बलिना सह चावासीदर्थशास्त्रपरो महान्

ထိုသို့ သဘောတူညီချက်ကို ချုပ်ဆိုပြီးနောက်၊ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးကို ဦးတည်သော ရှကရ (အိန္ဒြ) သည် အတ္ထသတ်သ (နိုင်ငံရေးနှင့် မူဝါဒ) ကို ကျွမ်းကျင်သည့် မဟာသူ ဗလိနှင့်အတူ နေထိုင်하였다။

Verse 55

एवं निवसतस्तस्य सुतलेऽपि शतक्रतोः । वत्सरा बहवो ह्यासंस्तदा बुद्धिमकल्पयत् । संस्मृत्य वचनं विष्णोर्विमृश्य च पुनःपुनः

ဤသို့နေထိုင်စဉ်တွင်ပင် သုတလာ၌ရှိသော သတကရတု (အိန္ဒြ) အတွက် နှစ်များစွာ ကုန်လွန်သွား၏။ ထို့နောက် ဗိဿနု၏ မိန့်တော်ကို သတိရကာ ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစား၍ အကြံအစည်တစ်ရပ်ကို ချမှတ်လေ၏။

Verse 56

एकदा तु सभामध्य आसीनो देवराट्स्वयम् । उवाच प्रहसन्वाक्यं बलिमुद्दिश्य नीतिमान्

တစ်ခါတစ်ရံတွင် နတ်ဘုရင်သည် ကိုယ်တိုင် အစည်းအဝေးအလယ်၌ ထိုင်နေ၍၊ မူဝါဒနည်းလမ်းကျွမ်းကျင်သူအဖြစ် ပြုံးလျက် စကားတစ်ခွန်းကို ဘလိကို ရည်ညွှန်း၍ ပြောလေ၏။

Verse 57

प्राप्तव्यानि त्वया वीर अस्माकं च त्वया बले । गजादीनि बहून्येव रत्नानि विविधानि च

အို သူရဲကောင်း၊ သင် (ဘလိ) နှင့် ကျွန်ုပ်တို့တို့အတွက် ရယူရမည့်အရာများ များစွာရှိ၏—ဆင်တို့ကဲ့သို့ အများအပြားနှင့် အမျိုးမျိုးသော ရတနာများလည်း ပါဝင်၏။

Verse 58

गतानि तत्क्षणादेव सागरे पतितानि वै । प्रयत्नो हि प्रकर्तव्यो ह्यस्माभिस्त्वयान्वितैः

အရာတို့သည် ချက်ချင်းပင် ထွက်သွား၍ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ကျသွားကြ၏။ ထို့ကြောင့် သင်နှင့်အတူ ကျွန်ုပ်တို့က အားထုတ်ကြိုးပမ်းခြင်းကို မဖြစ်မနေ ပြုရမည်။

Verse 59

तेषां चोद्धरणे दैत्य रत्नानामिह सागरात् । तर्हि निर्मथनं कार्यं भवता कार्यसिद्धये

“အို ဒೈတျ၊ ထိုရတနာတို့ကို ဤသမုဒ္ဒရာမှ ဆယ်ယူလိုပါက၊ ရည်ရွယ်ချက်အောင်မြင်စေရန် သင်က မဖြစ်မနေ ပင်လယ်ကို မွှေထုတ်ခြင်း (churning) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်” ဟုဆို၏။

Verse 60

बलिः प्रवर्तितस्तेन शक्रेण सुरसूदनः । उवाच शक्रं त्वरितः केनेदं मथनं भवेत्

သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် နတ်တို့ကို သတ်နိုင်သူ ဘလိသည် သက္ကရာထံ အလျင်အမြန် ပြော၏— «ဤမန်ထနာ (ကမ်းချာ) ကို မည်သို့သော နည်းဖြင့် ဆောင်ရွက်နိုင်မည်နည်း?»

Verse 61

तदा नभोगता वाणी मेघगंभीरनिःस्वना । उवाच देवा दैत्याश्च मंथध्वं क्षीरसागरम्

ထိုအခါ မိုးကောင်းကင်၌ မိုးတိမ်မိုးကြိုးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်သံ မြည်ဟည်းလာ၍— «ဟေ ဒေဝါတို့၊ ဒိုင်တျာတို့၊ နို့ပင်လယ်ကို မန်ထနာ (ကမ်းချာ) လုပ်ကြလော့» ဟု ကြေညာ၏။

Verse 62

भवतां बलवृद्धिश्च भविष्यति न संशयः

«ထို့ပြင် သင်တို့၏ အင်အားလည်း တိုးပွားမည်—သံသယ မရှိ»

Verse 63

मंदरं चैव मंथानं रज्जुं कुरुत वासुकिम् । पश्चाद्देवाश्च दैत्याश्च मेलयित्वा विमथ्यताम्

«မန္ဒရတောင်ကို မန်ထနာတံတား (လှည့်တံ) အဖြစ် ပြုလုပ်ကြလော့၊ ဝါသုကီကို ကြိုးအဖြစ် ပြုလုပ်ကြလော့။ ထို့နောက် ဒေဝါတို့နှင့် ဒိုင်တျာတို့ ပေါင်းစည်းကာ ကမ်းချာကို ဆောင်ရွက်ကြလော့»

Verse 64

नभोगतां च तां वाणीं निशम्याथ तदाःसुराः । दैत्यैः सार्द्धं ततः सर्व उद्यमं चक्रुरुद्यताः

ကောင်းကင်မှ ထိုအသံကို ကြားသိပြီးနောက် အဆုရာတို့သည် ဒိုင်တျာတို့နှင့်အတူ အားလုံး တက်ကြွစွာ လှုပ်ရှားကာ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာ၍ ထိုလုပ်ငန်းကို စတင်ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 65

पातालान्निर्गताः सर्वे तदा तेऽथ सुरासुराः । आजग्मुरतुलं सर्वे मंदरं पर्वतोत्तमम्

ထို့နောက် ဒေဝတားနှင့် အသူရားတို့ အားလုံးသည် ပာတာလာမှ ထွက်ပေါ်လာကာ၊ အတူတကွ မန္ဒရတောင်—တောင်တန်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သောတောင်သို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 66

दैत्याश्च कोटिसंख्याकास्तथा देवा न संशयः । उद्युक्ताः सहसा प्राऽयुर्मंदरं कनकप्रभम्

ဒိုင်တျာတို့သည် ကောဋိအရေအတွက်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဒေဝတားတို့လည်း မသံသယဘဲလည်းကောင်း၊ အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီး ချက်ချင်း မန္ဒရတောင်—ရွှေရောင်တောက်ပသောတောင်သို့ တိုးတက်သွားကြ၏။

Verse 67

सरत्नं वर्तुलाकारं स्थूलं चैव महाप्रभम् । अनेकरत्नसंवीतं नानाद्रुमनिषेवितम्

ထိုတောင်သည် ရတနာများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ဝိုင်းဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိကာ ကြီးမားလှပြီး အလွန်တောက်ပ၏။ ရတနာမျိုးစုံဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး သစ်ပင်မျိုးစုံတို့ နေထိုင်ပေါက်ရောက်ရာ ဖြစ်၏။

Verse 68

चंदनैः पारिजातैश्च नागपुन्नागचंपकैः । नानामृगगणाकीर्णं सिंहशार्दूलसेवितम्

ထိုတောင်သည် တိရစ္ဆာန်အုပ်စုမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်၍ စန္ဒနပင်နှင့် ပါရိဇာတပင်တို့ဖြင့် လှပကာ၊ နာဂ၊ ပုန္နာဂ၊ စမ္ပက ပန်းများလည်း ပွင့်လန်း၏။ ထို့ပြင် ခြင်္သေ့နှင့် ကျားတို့ လာရောက်နေထိုင်ရာ ဖြစ်၏။

Verse 69

महाशैलं दृष्ट्वा ते सुरसत्तमाः । ऊचुः प्रांजलयः सर्वे तदा ते सुरसत्तमाः

ထိုအခါ ကြီးမြတ်သောတောင်ကို မြင်ကြသော ဒေဝတားအမြတ်ဆုံးတို့သည် လက်အုပ်ချီ၍ အားလုံးက ရိုသေစွာ ရပ်ကာ၊ ထိုတောင်ကို မိန့်ကြားပြောဆိုကြ၏။

Verse 70

देवा ऊचुः । अद्रे सुरा वयं सर्वे विज्ञप्तुमिह चागताः । तच्छृणुष्व महाशैल परेषामुपकारकः

နတ်တို့က ဆိုကြသည်။ «အို တောင်ကြီးအဒြေ၊ ငါတို့ နတ်အားလုံးသည် ဤနေရာသို့ တောင်းဆိုရန် လာရောက်ကြ၏။ ကြားနာပါ၊ အို မဟာတောင်ထိပ်၊ အခြားသူတို့ကို ကူညီပေးသူ»။

Verse 71

एवमुक्तस्तदा शैलो दवैर्दैत्यैः स मंदरः । उवाच निःसृतो भूत्वा परं विग्रहवान्वचः

ထိုသို့ နတ်တို့နှင့် ဒೈత్యတို့က ပြောဆိုသော် မန္ဒရတောင်သည် ထွက်ပေါ်လာကာ၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော စကားကို ပြောလေ၏။

Verse 72

तेन रूपेण रूपी स पर्वतो मंदराचलः । किमर्थमागताः सर्वे मत्समीपं तदुच्यताम्

ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ ရုပ်ရှိသော မန္ဒရာချလ တောင်က ဆိုသည်။ «သင်တို့အားလုံး ငါ့အနီးသို့ ဘာအကြောင်းကြောင့် လာကြသနည်း။ ပြောကြပါ»။

Verse 73

तदा बलिरुवाचेदं प्रस्तावसदृशं वचः । इंद्रोपि त्वरया युक्तो बभाषे सूनृतं वचः

ထိုအခါ ဘလိသည် အခါအလျော်ညီသော စကားကို ပြောလေ၏။ အင်ဒြာလည်း အလျင်အမြန်ဖြင့် တိုက်တွန်းခံရကာ အမှန်တရားနှင့် ယဉ်ကျေးသော စကားကို ပြောလေ၏။

Verse 74

अस्माभिः सह कार्यार्थे भव त्वं मंदराचल । अमृतोत्पादनार्थे त्वं मंथानं भव सुव्रत

«ဤကိစ္စကို အောင်မြင်စေရန် ငါတို့နှင့်အတူ ရှိပါ၊ အို မန္ဒရာချလ။ အမృత ထုတ်ပေါ်စေရန်အတွက် သင်သည် မန်ထနတံ (လှည့်မွှေတံ) ဖြစ်ပါ၊ အို သီလမြတ်သူ»။

Verse 75

तथेति मत्वा तद्वाक्यं देवानां कार्यसिद्धये । ऊचे देवासुरांश्चेदमिन्द्रं प्रति विशेषतः

“ဤသို့ပင် ဖြစ်စေ” ဟု စိတ်တွင် ခံယူကာ၊ နတ်တို့၏ အမှုတော် ပြီးမြောက်စေရန်၊ နတ်နှင့် အသူရတို့အား စကားတော်ကို မိန့်ကြား၍ အထူးသဖြင့် အိန္ဒြာကို ရည်ညွှန်းကာ ပြောကြား하였다။

Verse 76

छेदितौ च त्वया पक्षौ वज्रेण शतपर्वणा । गंतुं कथं समर्थोऽहं भवतां कार्यसिद्धये

“ထို့ပြင် ငါ၏ အတောင်နှစ်ဖက်ကို သင်သည် အဆစ်တစ်ရာပါသော ဝဇ္ဇရဖြင့် ဖြတ်တောက်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သင်တို့၏ အမှုတော် ပြီးမြောက်စေရန် ငါသည် မည်သို့ သွားနိုင်မည်နည်း?”

Verse 77

तदा देवासुराः सर्वे स्तूयमाना महाचलम् । उत्पाटयेयुरतुलं मंदरं च ततोद्भुतम्

ထို့နောက် နတ်နှင့် အသူရတို့ အားလုံးသည် မဟာတောင်ကို ချီးမွမ်းလျက်၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် အံ့ဖွယ် မန္ဒရတောင်ကို မြေမှ ဆွဲထုတ်၍ လှန်တင်ကြ၏။

Verse 78

क्षीरार्णवं नेतुकामा ह्यशक्तास्ते ततोऽभवन् । पर्वतः पतितः सद्यो देवदैत्योपरि ध्रुवम्

နို့ပင်လယ်သို့ သယ်ဆောင်လိုကြသော်လည်း သူတို့သည် မတတ်နိုင်ကြတော့၏။ ထိုတောင်သည် ချက်ချင်းပင်—အမှန်တကယ်—နတ်နှင့် ဒೈတျတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လေ၏။

Verse 79

केचिद्भग्ना मृताः केचित्केचिन्मूर्छापरा भवन् । परीवादरताः केचित्केचित्क्लेशत्वमागताः

အချို့သည် ဖိနှိပ်ကာ ကျိုးပဲ့ကြ၍၊ အချို့သည် သေဆုံးသွားကြ၏။ အချို့သည် အလွန်အမင်း မူးမေ့လဲကျကြ၏။ အချို့သည် အပြစ်တင်ကာ အပြောအဆိုဆိုးရွားကြပြီး၊ အချို့သည် ဒုက္ခပင်ပန်းမှုထဲသို့ ကျရောက်ကြ၏။

Verse 80

ेवं भग्नोद्यमा जाता असुराःसुरदानवाः । चेतनां परमां प्राप्तास्तुष्टुवुर्जगदीश्वरम्

ဤသို့ ကြိုးပမ်းမှုတို့ ပျက်စီးသွားသောအခါ အသူရများနှင့် ဒေဝ/ဒါနဝတို့သည် သတိပြန်လည်ရ၍ အမြင့်ဆုံးသော အသိဉာဏ်ကို ရရှိကာ စကြဝဠာ၏ အရှင်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 81

रक्षरक्ष महाविष्णो शरणागतवत्सल । त्वया ततमिदं सर्वं जंगमाजंगमं च यत्

ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ၊ မဟာဗိဿနုရေ—ခိုလှုံလာသူတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသောအရှင်။ သင်၏အာနုဘော်ဖြင့် ဤအရာအားလုံးသည် ပြည့်နှံ့လျက်ရှိ၏—လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာတို့အားလုံး။

Verse 82

देवानां कार्यसिद्ध्यर्थं प्रादुर्भूतो हरिस्तदा । तान्दृष्ट्वा सहसा विष्णुर्गरुडोपरि संस्थितः

ထိုအခါ ဒေဝတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် ဟရိသည် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သူတို့ကို မြင်သည်နှင့် ဗိဿနုသည် ချက်ချင်း ဂရုဍပေါ်၌ ထိုင်လျက် ပေါ်လာ၏။

Verse 83

लीलया पर्वतश्रेष्ठमुत्तभ्यारोपयत्क्षणात् । गरुत्मति तदा देवः सर्वेषामभयं ददौ

လီလာဖြင့် ဘုရားသည် တောင်တန်းအထွတ်အထိပ်ကို ခဏချင်း မြှောက်တင်၍ ဂရုဍပေါ်သို့ တင်ထား၏။ ထို့နောက် ဒေဝသည် အားလုံးအား မကြောက်မရွံ့ခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 84

तत उत्थाय तान्देवान्क्षीरोस्योत्तरं तटम् । नीत्वा तं पर्वतं वृद्धं निक्षिप्याप्सु ततो ययौ

ထို့နောက် ဘုရားသည် ထ၍ ဒေဝတို့ကို နို့ပင်လယ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ ထိုတောင်ကြီးကို ယူဆောင်ကာ ရေထဲသို့ ချထားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 85

तदा सर्वे सुरगणाः स्वागत्य असुरैः सह । वासुकिं च समादाय चक्रिरे समयंच तम्

ထို့နောက် ဒေဝတားအစုအဝေးအားလုံးသည် အသူရတို့နှင့်အတူ စုဝေးလာ၍ ဝါစုကီကို ယူကာ အချင်းချင်း သဘောတူစာချုပ်ကို ချမှတ်ကြ၏။

Verse 86

मंथानं मंदरं चैव वासुकिं रज्जुमेव च । कृत्वा सुराऽसुराः सर्वे ममंथुः श्रीरसागरम्

မန္ဒရတောင်ကို မွှေတံအဖြစ်၊ ဝါစုကီကို ကြိုးအဖြစ် ပြုလုပ်၍ ဒေဝတားနှင့် အသူရတို့အားလုံး ပေါင်းစည်းကာ ဂုဏ်တော်ပြည့် နို့ပင်လယ်ကို မွှေကြ၏။

Verse 87

क्षीराब्धेर्मथ्यमानस्य पर्वतो हि रसातलम् । गतः स तत्क्षणादेव कूर्मो भूत्वा रमापतिः । उद्धृतस्तत्क्षणादेव तदद्भुतमिवाभवत्

နို့ပင်လယ်ကို မွှေနေစဉ် တောင်သည် ချက်ချင်း ရသာတလသို့ နစ်ကျသွား၏။ ထိုခဏတည်းမှာပင် ရမာ၏အရှင်သည် ကူရ္မ (လိပ်) အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချက်ချင်းပင် ထိုတောင်ကို မြှောက်တင်ခဲ့သဖြင့် အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်လေ၏။

Verse 88

भ्राम्यमाणस्ततः शैलो नोदितः सुरदानवैः । भ्रममाणो निराधारो बोधश्चेव गुरुं विना

ထို့နောက် ဒေဝတားနှင့် ဒာနဝတို့က တွန်းနှိုးသဖြင့် တောင်သည် လှည့်ပတ်လေ၏။ အထောက်အထားမရှိဘဲ လှည့်ပတ်နေသကဲ့သို့၊ ဆရာမရှိလျှင် အသိပညာသည်လည်း ရှုပ်ထွေးလှည့်လည်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 89

परमात्मा तदा विष्णुराधारो मंदरस्य च । दोर्भिश्चतुर्भिः संगृह्य ममंथाब्धिं सुखावहम्

ထိုအခါ ပရမအတ္မာ ဗိෂ္ဏုသည် မန္ဒရတောင်၏ အထောက်အထား ဖြစ်လာ၏။ လက်လေးဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ သုခနှင့် ကောင်းကျိုးကို ပေးသော ပင်လယ်ကို မွှေတော်မူ၏။

Verse 90

तदा सुरासुराः सर्वे ममंथुः क्षीरसागरम् । एकीभूत्वा बलेनैवमतिमात्रं बलोत्कटाः

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့နှင့် အသူရတို့ အားလုံးသည် နို့ပင်လယ်ကို အတူတကွ လှုပ်ခတ်ကာ မန်သနပြုကြ၏။ အင်အားတစ်စုတစ်စည်းဖြင့် ပေါင်းစည်း၍ အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားလာကြ၏။

Verse 91

पृष्ठकंठोरुजान्वंतः कमठस्य महात्मनः । तथासौ पर्वतश्रेष्ठो वज्रसारमयो दृढः । उभयोर्घर्षणादेव वडवाग्निः समुत्थितः

မဟာစိတ်ရှိသော ကမဋ္ဌ (လိပ်ကြီး) ၏ ကျော၊ လည်ပင်း၊ ပေါင်နှင့် ဒူးတို့ပေါ်တွင်၊ ဝဇ္ရကဲ့သို့ ခိုင်မာတည်ကြည်သော တောင်မြတ်ကြီးသည် ထိခိုက်ပွတ်တိုက်လေ၏။ ထိုနှစ်ဖက်၏ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် ပင်လယ်အောက်မီး ဝဍဝာဂ္နိ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 92

हलाहलं च संजातं तदॄष्ट्वा नारदेन हि । ततो देवानुवाचेदं देवर्षिरमितद्युतिः

ဟာလာဟလာ အဆိပ် ပေါ်ထွန်းလာသည်ကို နာရဒ မျက်မြင်တွေ့၏။ ထို့နောက် အလင်းရောင်မတိုင်းတာနိုင်သော ဒေဝဣသီသည် ဒေဝတားတို့အား ဤသို့ မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 93

न कार्यं मथनं चाब्धेर्भवद्भिरधुनाऽखिलैः । प्रार्थयध्वं शिवं देवाः सर्वे दक्षस्य याजनम् । तद्विस्मृतिं च वोयातं वीरभद्रेण यत्कृतम्

“ယခုအခါ သင်တို့အားလုံးသည် ပင်လယ်ကို မန်သနပြုခြင်းကို မဆက်လုပ်သင့်ကြ။ ဒေဝတားတို့၊ ဒက္ခ၏ ယဇ္ဉကို သတိရကာ ရှိဝကို ဆုတောင်းကြလော့။ ဗီရဘဒြ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် သင်တို့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော မေ့လျော့မှုကိုလည်း ပျောက်ကင်းစေကြလော့။”

Verse 94

तस्माच्छिवः स्मर्यतां चाशु देवाः परः पराणामपि वा परश्च । परात्परः परमानंदरूपो योगिध्येयो निष्प्रपंचो ह्यरूपः

“ထို့ကြောင့် ဒေဝတားတို့၊ ရှိဝကို ချက်ချင်း သတိရကြလော့—အမြင့်ထက် အမြင့်၊ အလွန်ထက် အလွန်ကိုတောင် ကျော်လွန်သူ; ကျော်လွန်မှုကိုပါ ကျော်လွန်သော၊ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ သဘောတရားဖြစ်သူ; ယောဂီတို့ စိတ်တည်၍ ဓ్యာနပြုရမည့်သူ၊ လောကဓာတ်အလုံးစုံမှ ကင်းလွတ်၍ ရုပ်မရှိသူ။”

Verse 95

ते मथ्यमानास्त्वरिता देवाः स्वात्मार्थसाधकाः । अभिलाषपराः सर्वे न श्रृण्वंति यतो जडाः

သို့သော် ထိုဒေဝတော်တို့သည် ပင်လယ်ကိုလှုပ်နှိုးကာ အလျင်အမြန်လုပ်ဆောင်၍ ကိုယ်အကျိုးသာ ရှာဖွေကြသည်။ ဆန္ဒတဏှာကြီးစိုးသဖြင့် အားလုံး မနာခံမကြားနာကြ၊ စိတ်မိုက်မဲ၍ ထုံထိုင်းနေကြ၏။

Verse 96

उपदेशैश्च बहुभिर्नोपदेश्याः कदाचन । ते रागद्वेषसंघाताः सर्वे शिवपराङ्मुखाः

အကြံဉာဏ်အမျိုးမျိုးဖြင့်ပင် မည်သည့်အခါမျှ သင်ကြားမရနိုင်ကြ။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ရာဂနှင့် ဒွေသ အစုအဝေးဖြစ်၍ အားလုံး ရှိဝဘုရားထံမှ မျက်နှာလွှဲနေကြ၏။

Verse 97

केवलोद्यमसंवीता ममंथुः क्षीरसागरम् । अतिनिर्मथनाज्जातं क्षीराब्धेश्चहलाहलम्

သူတို့သည် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ နို့ပင်လယ်ကို လှုပ်နှိုးကြ၏။ ထိုအလွန်အကျွံလှုပ်နှိုးမှုကြောင့် နို့ပင်လယ်မှ ဟာလာဟလာ အဆိပ် ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 98

त्रैलोक्यदहने प्रौढं प्राप्तं हंतुं दिवौकसः । अत ऊर्ध्वं दिशः सर्वा व्याप्तं कृत्स्नं नभस्तलम् । ग्रसितुं सर्वभूतानां कालकूटं समभ्ययात्

ကမ္ဘာသုံးလောကကို မီးလောင်စေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လာသော ကာလာကူဋ အဆိပ်သည် ကောင်းကင်နေထိုင်သူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် တိုးဝင်လာ၏။ ထို့နောက် အထက်သို့တက်ကာ အရပ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့၍ ကောင်းကင်တစ်လျှောက်လုံးကို ပြည့်နှက်စေပြီး သတ္တဝါအားလုံးကို မျိုချမည်သကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 99

दृष्ट्वा बृहंतं स्वकरस्थमोजसा तं सर्पराजं सह पर्वतेन । तत्रैव हित्वापययुस्तदानीं पलायमाना ह्यसुरैः समेताः

အားကြီးသောလက်ဖြင့် ကိုင်ထားသော အင်အားကြီးမြွေဘုရင်ကို တောင်နှင့်အတူ မြင်လိုက်ကြသဖြင့် သူတို့သည် ထိုနေရာကို ချက်ချင်းစွန့်ခွာကာ ထွက်ပြေးကြ၏။ အဆုရတို့လည်း ထိုပြေးလွှားမှုတွင် အတူပါလာကြ၏။

Verse 100

तथैव सर्व ऋषयो भृग्वाद्याः शतशाम्यति । दक्षस्य यजनं तेन यथा जातं तथाभवत्

ထိုနည်းတူပင် ဘൃဂုမှစ၍ ရှိသမျှ ရှိသီတို့သည် ရာပေါင်းများစွာဖြင့် စိတ်ငြိမ်းချမ်းသွားကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဒက္ခ၏ ယဇ္ဉာသည် ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင် အကျိုးရလဒ်လည်း ထိုအတိုင်း သတ်မှတ်ကာ ဖြစ်လာ၏။

Verse 101

सत्यलोकं गताः सर्वे भुगुणा नोदिता भृशम् । वेदवाक्यैश्च विविधैः कालकूटं शतशस्ततः । देवा नास्त्यत्र संदेहः सत्यं सत्यं वदामि वः

ဘൃဂု၏ အားပြင်းစွာ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် သတ္တယလောကသို့ သွားရောက်ကြ၏။ ထိုနေရာတွင် ဝေဒဝါကျ အမျိုးမျိုးဖြင့် ကာလကူဋ အဆိပ်ကို အကြိမ်ကြိမ် တားဆီးနှိမ်နင်းကြ၏။ အို ဒေဝတို့၊ ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ—အမှန်တကယ် အမှန်တကယ် သင်တို့အား ငါဆို၏။

Verse 102

भृगुणोक्तं वचः श्रुत्वा कालकूटविषार्द्दिताः । सत्यलोकं समासाद्य ब्रह्माणं शरणं ययुः

ဘൃဂု၏ စကားကို ကြားပြီး ကာလကူဋ အဆိပ်ကြောင့် နာကျင်ပင်ပန်းနေကြသော သူတို့သည် သတ္တယလောကသို့ ရောက်ကာ ဘြဟ္မာကို အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံသွားကြ၏။

Verse 103

तदा जाज्वल्यमानं वै कालकूटं प्रभोज्जवलम् । दृष्ट्वा ब्रह्माथ तान्दृष्ट्वा ह्यकर्मज्ञानसुरासुरान् । तेषां शपितुमारेभे नारदेन निवारितः

ထိုအခါ ဘြဟ္မာသည် မီးလောင်တောက်ပ၍ ကြမ်းတမ်းသော အာနုဘော်ဖြင့် ထွန်းလင်းနေသည့် ကာလကူဋကို မြင်၏။ ထို့ပြင် ကိစ္စအကျင့်၌ မှန်ကန်သော ဉာဏ်မရှိသည့် ဒေဝနှင့် အဆုရတို့ကိုလည်း မြင်၍ သူတို့ကို ကျိန်စာချရန် စတင်သော်လည်း နာရဒက တားဆီးလိုက်၏။

Verse 104

ब्रह्मोवाच । अकार्यं किं कृतं देवाः कस्मात्क्षोभोयमुद्यतः । ईश्वरस्य च जातोऽद्य नान्यथा मम भाषितम्

ဘြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—“အို ဒေဝတို့၊ မသင့်လျော်သော အလုပ်အကိုင် မည်သို့ ပြုခဲ့ကြသနည်း၊ ထို့ကြောင့် ဤအလှုပ်အရှား ပေါ်ပေါက်လာရသနည်း။ ယနေ့ ဤအနှောင့်အယှက်သည် အရှင်၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်၏—ငါ၏ မိန့်ခွန်းသည် ထိုမှတပါး မဟုတ်” ဟု။

Verse 105

ततो देवैः परिवृतो वेदोपनिषदैस्तथा । नानागमैः परिवृतः कालकूटभयाद्ययौ

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့က ဝိုင်းရံလျက်၊ ဝေဒနှင့် ဥပနိရှဒ်တို့ကလည်း ဖုံးလွှမ်းဝန်းရံလျက်၊ အာဂမများစွာက ဝိုင်းရံလျက်၊ ကာလကူဋ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူသည် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 106

ततश्चिंतान्विता देवा इदमूचुः परस्परम् । अविद्याकामसंवीताः कुर्यामः शंकरं च कम्

ထို့နောက် စိတ်ပူပန်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဒေဝတားတို့သည် အချင်းချင်း ပြောကြ၏—“အဝိဇ္ဇာနှင့် ကာမတို့က ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် ငါတို့ ဘာလုပ်ရမည်နည်း၊ ထို့ပြင် မည်သူကို ရှင်ကရ (ကာကွယ်ရှင်) အဖြစ် ထားရမည်နည်း?”

Verse 107

ब्रह्माणं च पुरस्कृत्य तदा देवास्त्वरान्विताः । वैकुण्ठमाव्रजन्सर्वे कालकूट भयार्द्दिताः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာကို ရှေ့တန်းတင်၍ ဒေဝတားအားလုံးသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာကြပြီး၊ ကာလကူဋ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံရလျက် ဗೈကుంఠသို့ သွားကြ၏။

Verse 108

ब्रह्मादयश्चर्षिगणाश्च तदा परेशं विष्णुं पुराणपुरुषं प्रभविष्णुमीशम् । वैकुण्ठमाश्रितमधोक्षजमाधवं ते सर्वे सुरासुरगणाः शरणं प्रयाताः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာနှင့် ရှိဂဏများသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်—ဗိဿနု၊ ပုရာဏပုရုෂ၊ အာဏာ၏ မူလအရှင်—မాధဝ၊ ဗဲကుంఠ၌ တည်သော အဓိုက္ṣဇကို ချဉ်းကပ်ကြ၏။ ထိုဒေဝနှင့် အသူရ အစုအဝေးအားလုံးသည် သူ့ထံသို့ ခိုလှုံရန် သွားရောက်ကြ၏။

Verse 109

तावत्प्रवृद्धं सुमहत्कालकूटं समभ्ययात् । दग्ध्वादो ब्रह्मणो लोकं वैकुण्ठं च ददाह वै

ထိုအခါ အလွန်ကြီးမားစွာ တိုးပွားလာသော ကာလကူဋသည် တက်ကြွစွာ ပေါ်ထွက်လာ၍ ပထမဦးစွာ ဘြဟ္မာ၏ လောကကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး၊ အမှန်တကယ် ဗဲကుంఠကိုပါ မီးလောင်စေ၏။

Verse 110

कालकूटाग्निना दग्धो विष्णुः सर्वगुहाशयः । पार्षदैः सहितः सद्यस्तमालसदृशच्छविः

ကာလကူဋ မီးလောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် ဗိဿဏု—နှလုံး၏ လျှို့ဝှက်ဂူအတွင်း အားလုံး၌ နေထိုင်သူ—သည် အပါအဝင် ပရိသတ်တို့နှင့်တကွ ချက်ချင်း တမာလာပင်ကဲ့သို့ အမဲနက်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွား하였다။

Verse 111

वैकुण्ठं च सुनीलं च सर्वलोकैः समावृतम् । जलकल्मषसंवीताः सर्वे लोकास्तदाभवन्

ဝိုင်ကွဏ္ဌလည်း အပြာနက်ရောင်သို့ ပြောင်းကာ လောကအားလုံးက ဝိုင်းရံဖုံးလွှမ်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် လောကအားလုံးသည် အံ့ဖွယ် “ရေညစ်အညစ်အကြေး” ကဲ့သို့သော အညစ်တိမ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်သွား하였다။

Verse 112

अष्टावरणसंवीतं ब्रह्मांडं ब्रह्मणा सह । भस्मीभूतं चकाराशु जलकल्मषमद्भुतम्

အဝါရဏ်ရှစ်ထပ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဘြဟ္မာဏ္ဍ (စကြဝဠာဥ) သည် ဘြဟ္မာနှင့်တကွ ထိုအံ့ဖွယ် “ရေညစ်အညစ်အကြေး” ကြောင့် လျင်မြန်စွာ ပြာဖြစ်သွား하였다။

Verse 113

नोभूमिर्न जलं चाग्निर्न वायुर्न नभस्तदा । नाहंकारो न च महान्मूलाविद्या तथैव च । शिवस्य कोपात्संजातं तदा भस्माकुलं जगत्

ထိုအခါ မြေမရှိ၊ ရေမရှိ၊ မီးမရှိ၊ လေမရှိ၊ ကောင်းကင်တောင် မရှိတော့။ အဟင်္ကာရ မရှိ၊ မဟတ် (မဟာန်) မရှိ၊ မူလအဝိဇ္ဇာတောင် မကျန်တော့။ ရှိဝ၏ အမျက်ကြောင့် ထိုအချိန် စကြဝဠာသည် ပြာမှုန်အလွန်အကျွံ လှုပ်ရှားသည့် အခြေအနေဖြစ်သွား하였다။