Adhyaya 27

Verse 1

लोमश उवाच । तथैव विष्णुना सर्वे पर्वताश्च प्रपूजिताः । सह्याचलश्च विंध्यश्च मैनाको गंधमादनः

လောမရှက ပြောသည်—ထိုနည်းတူ ဗိဿဏုသည် တောင်တန်းအပေါင်းတို့ကိုလည်း သင့်တော်စွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခဲ့၏—ဆဟျာချလ၊ ဝိန္ဓျ၊ မိုင်နာက နှင့် ဂန္ဓမာဒန တို့ဖြစ်ကြ၏။

Verse 2

माल्यवान्मलयश्चैव महेंद्रो मंदरस्तथा । मेरुश्चैव प्रयत्नेन पूजितो विष्णुना तदा

မာလျဝါန်နှင့် မလယ၊ မဟေန္ဒြနှင့် မန္ဒရ—ထို့ပြင် မေရုတောင်လည်း—ထိုအခါ ဗိဿဏုသည် အားထုတ်စိတ်ပြင်းပြ၍ သေချာသတိထားကာ ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 3

श्वेतः कृतः श्वेतगिरिर्निलाद्रिश्च तथैव च । उदयाद्रिश्च श्रृंगश्च अस्ताचलवरो महान्

ရှွေတကို ဂုဏ်ပြုခဲ့၏။ ထိုနည်းတူ ရှွေတဂိရိနှင့် နီလာဒြိလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ဥဒယာဒြိနှင့် သြೃင်္ဂ၊ အထူးမြတ်သော အစတာချလ တောင်ကြီးလည်းကောင်း ဖြစ်ကြ၏။

Verse 4

मानसाद्रिस्तथा शैलः कैलासः पर्वतोत्तमः । लोकालोकस्तथा शैलः पूजितः परमेष्ठिना

မာနသာဒြိကို ဂုဏ်ပြုခဲ့ပြီး၊ တောင်တန်းအထွဋ်အမြတ် ကိုင်လာသ တောင်ကိုလည်း ဂုဏ်ပြုခဲ့၏။ ထိုနည်းတူ ပရမေဋ္ဌင် (ဗြဟ္မာ) သည် လောကာလောက တောင်ကိုလည်း ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 5

एवं ते पर्वतश्रेष्ठाः पूजिताः सर्व एव हि । तथान्ये पूजितास्तेन सर्वे पर्वतवासिनः

ဤသို့ပင် တောင်မြတ်ကြီးများအားလုံးကို အမှန်တကယ် ပူဇော်ကန်တော့ခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူ တောင်ပေါ်နေထိုင်သူ အခြားသူများအားလုံးကိုလည်း သူက ဂုဏ်ပြုလေးစား하였다။

Verse 6

विष्णुना ब्रह्मणा सार्द्धं कृतं सर्वं यथोचितम् । अन्येहनि च संप्राप्ते वरयात्रा कृता तथा

ဗြဟ္မာနှင့်အတူ ဗိဿဏုသည် အရာအားလုံးကို သင့်လျော်သကဲ့သို့ စီစဉ်ပြင်ဆင်하였다။ ထို့နောက် နောက်တစ်နေ့ ရောက်လာသော် မင်္ဂလာလှည့်လည်ခရီး (varayātrā) ကိုလည်း ထိုနည်းတူ စတင်ထွက်ခွာ하였다။

Verse 7

हिमाद्रिणा बंधुभिश्च पर्वतं गंधमादनम् । ययुः सर्वे सुरगणा गणाश्च बहवस्तथा

ဟိမာဒြိနှင့် သူ၏ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ နတ်တော်အဖွဲ့အစည်းအားလုံးနှင့် အခြားအဖွဲ့များစွာလည်း ဂန္ဓမာဒန တောင်သို့ ထွက်ခွာကြ하였다။

Verse 8

प्रमथाश्च तथा सर्वे तथा चंडीगणाः परे । ये चान्ये बहवस्तत्र समायाता हिमालया

ပ్రమထာများအားလုံးလည်း ထိုနေရာ၌ ရှိကြပြီး၊ အခြားသော ချဏ္ဍီအဖွဲ့များလည်း ထိုနည်းတူပင်။ ထို့ပြင် ဟိမာလယမှ လာရောက်ကြသော အခြားသူများစွာလည်း ထိုတွင် စုဝေးလာကြ하였다။

Verse 9

शिवस्योद्वहनं विप्राः शिवेन परिभाविताः । परं हर्षं समापन्ना दृष्ट्वा तौ दंपती तदा

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ရှိဝ၏ မင်္ဂလာလှည့်လည်ခရီးကို မြင်ကြသော်၊ အတွင်းစိတ်၌ ရှိဝ၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့် ပြည့်ဝလျက်၊ ထိုသန့်ရှင်းသော ဇနီးမောင်နှံကို မြင်ရာတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့ ရောက်ကြ하였다။

Verse 10

पार्वतीसहितः शंभुः शंभुना सह पार्वती । पुष्पगन्धौ यथा स्यातां वागर्थाविव तत्त्वतः

ရှမ္ဘူ (သီဝ) သည် ပါရဝတီနှင့်အတူရှိ၍ ပါရဝတီလည်း ရှမ္ဘူနှင့်အတူရှိသည်။ အမှန်တရားအရ ခွဲမရသကဲ့သို့ ပန်းနှင့်အနံ့၊ စကားနှင့်အဓိပ္ပါယ်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 11

तथा प्रकृतिपुंसौ च ऐकपद्येन नान्यथा । दंपती तौ गजारूढौ शुशुभाते महाप्रभौ

ထိုနည်းတူပင် ပရကృతိနှင့် ပုရုෂလည်း တစ်ခြေတည်းပေါ်၌ တည်၏၊ အခြားမဟုတ်။ အာနုဘော်ကြီးမား၍ တောက်ပသော ထိုမဟာဇနီးမောင်နှံသည် ဆင်ပေါ်စီးကာ လှပစွာ ထင်ရှား၏။

Verse 12

विमास्थस्तदा ब्रह्मा विष्णुश्च गरुडोपरि । ऐरावतगतश्चेंद्रः कुबेरः पुष्पकोपरि

ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် ကောင်းကင်ရထားပေါ်၌ ထိုင်၍၊ ဗိෂ္ဏုသည် ဂရုဍပေါ်၌၊ အိန္ဒြသည် အဲရာဝတဆင်ပေါ်၌ စီး၍၊ ကုဗေရသည် ပုෂ္ပက (လေယာဉ်ရထား) ပေါ်၌ ရှိ၏။

Verse 13

पाशी च मकरा रूढो यमो महिषमेव च । प्रेतारूढो नैरृतः स्यादग्निर्बस्तगतो महान्

ကြိုးပတ်ကိုင်သော ဝရုဏသည် မကရပေါ်၌ စီး၍၊ ယမသည် ကျွဲပေါ်၌ စီး၏။ နೈရృతသည် ပရိတ် (preta) ပေါ်၌ စီးကာ၊ မဟာအဂ္နိသည် ဆိတ်ပေါ်၌ စီးသွား၏။

Verse 14

मृगारूढोऽथ पवन ईशो वृषभमेव च । इत्येवं लोकपालाश्च सग्रहाः परमेष्ठिनः

ထို့နောက် ဝါယုသည် သမင်ပေါ်၌ စီး၍၊ အီရှာနသည် နွားထီး (ဝೃಷဘ) ပေါ်၌ စီး၏။ ဤသို့ဖြင့် လောကပာလတို့သည် မိမိတို့၏ အဖွဲ့အပေါင်းနှင့်တကွ၊ အမြင့်မြတ်သူတို့၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ရောက်လာကြ၏။

Verse 15

स्वैः स्वैर्बलैः परिक्रांतास्तथान्ये प्रमथादयः । हिमाद्रिश्च महाशैल ऋषभो गंधमादनः

မိမိတို့၏ အင်အားတပ်ဖွဲ့များဖြင့် ဝန်းရံလျက်၊ ပရမထာတို့ကဲ့သို့ အခြားသတ္တဝါများလည်း ရောက်လာကြ၏။ ထို့အပြင် ဟိမာဒြီ (ဟိမလယ)၊ မဟာရှိုင်လ၊ ရှဘ၊ ဂန္ဓမာဒန တို့လည်း ပူးပေါင်းလာကြ၏။

Verse 16

सह्याचलो नीलगिरिर्मंदरो मलयाचलः । कैलासो हि महातेजा मैनाकश्च महाप्रभः

ဆဟျာချလ၊ နီလဂိရိ၊ မန္ဒရ၊ မလယာချလ တို့လည်း ရောက်လာကြ၏။ ထို့ပြင် တောက်ပသည့် ကိုင်လာသ တောင်လည်း ရှိနေပြီး၊ ရောင်ဝါကြီးမားသော မိနာက တောင်လည်း လာရောက်၏။

Verse 17

एते चान्ये च गिरयः क्षीमंतो हि महाप्रभाः । सकलत्राश्च ते सर्वे ससुताश्च मनोरमाः

ဤတောင်များနှင့် အခြားတောင်များလည်း စည်းစိမ်ပြည့်ဝ၍ ရောင်ဝါကြီးမားကြ၏။ ထိုသူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့၏ ဇနီးများနှင့် သားသမီးများပါအတူ စုံလင်စွာ စုဝေးလာကြပြီး မြင်ရသမျှ ချစ်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။

Verse 18

बलिनो रूपिणः सर्वे मेर्वाद्यास्तत्र पर्वताः । वरयात्राप्रसंगेन शिवार्चनपराभवन्

မေရုတောင်မှစ၍ ထိုနေရာရှိ တောင်များအားလုံးသည် အင်အားကြီး၍ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ထင်ရှားပေါ်လွင်ကြ၏။ မင်္ဂလာလှည့်လည်ပွဲ အခါသမယတွင် သူတို့သည် ရှီဝဘုရားကို ပူဇော်အာရုံပြုသူများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 19

नंदिना ह्युपविष्टास्ते मेर्वाद्यास्तत्र पर्वताः । वरयात्रा कृता ते यथोक्ता च हिमाद्रिणा । सर्वैस्तैर्बंधुभिः सार्द्धं पुनरागमनं कृतम्

နန္ဒိန်က ထိုင်ခိုင်းထားသဖြင့် မေရုတောင်ကို ဦးဆောင်သော တောင်များသည် ထိုနေရာ၌ စုဝေးနေကြ၏။ ဟိမာဒြီက ညွှန်ကြားသကဲ့သို့ မင်္ဂလာလှည့်လည်ပွဲကို တိတိကျကျ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့နှင့်အတူ ပြန်လည်ခရီးကိုလည်း သင့်တင့်စွာ ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 20

स्वकालयस्थो हिमवान्स रेजे हि महा यशा । शिवसंपर्कजेनैव महसा परमेम च । विख्यातो हि महाशैलस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

မိမိ၏သင့်လျော်သောနေရာ၌ တည်နေသော်လည်း ဂုဏ်သတင်းကြီးသော ဟိမဝန်သည် ရှိဝနှင့် ထိတွေ့မှုမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အမြင့်မြတ်သော တောက်ပမှုကြောင့် ထင်ရှားစွာ လင်းလက်တောက်ပ하였다။ ထိုမဟာတောင်သည် လောကသုံးပါးတစ်လျှောက် ကျော်ကြားလူသိများလာ하였다။

Verse 21

कन्यादानेन महता तुष्टो यस्य च शंकरः । ते धन्यास्ते महात्मानः कृतकृतत्यास्तथैव च

သမီးကို ဂုဏ်မြတ်စွာ လှူဒါန်းခြင်းကြောင့် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ပျော်ရွှင်တော်မူသည့် ထိုမဟာစိတ်ရှိသူတို့သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် တာဝန်ပြီးမြောက်၍ ပြည့်စုံသူများပင် ဖြစ်သည်။

Verse 22

द्व्यक्षरं नाम येषां च जिह्वाग्रे संस्थितं सदा । शिवेति द्व्यक्षरं नाम यैर्हृदीरितमद्य वै । ते वै मनुष्यरूपेण रुद्रा एव न संशयः

နှစ်လုံးသံ နာမတော်သည် လျှာထိပ်၌ အမြဲတည်ရှိသူတို့၊ ထို့ပြင် “ရှီဝ” ဟူသော နှစ်လုံးသံ နာမတော်ကို နှလုံးမှ ထုတ်ဖော်ရွတ်ဆိုသူတို့—သူတို့သည် လူ့ရုပ်ဖြင့်ရှိသော်လည်း ရုဒ္ဒရများပင် ဖြစ်ကြသည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 23

किंचिद्दानेन संतुष्टः पत्रेणापि तथैव च । तोयेनापि हि संतुष्टो महादेवो निरन्तरम्

မဟာဒေဝသည် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်တော်မူသည်—အနည်းငယ်သော လှူဒါန်းမှုဖြင့်ပင်၊ ရွက်တစ်ရွက်ဖြင့်ပင် ထိုနည်းတူ၊ ရေဖြင့်ပင်လည်း ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။

Verse 24

पत्रेण पुष्पेण तथा जलेन प्रीतो भवत्येष सदाशिवो हि । तस्माच्च सर्वैः प्रतिपूजनीयः शिवो मद्दाभाग्यकरो नृणामिह

ရွက်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပန်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ရေဖြင့်လည်းကောင်း ဤ စဒါရှီဝသည် ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် လူအပေါင်းတို့သည် ရှီဝကို သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ရမည်၊ အကြောင်းမူကား ဤလောက၌ သူသည် လူတို့အား မဟာကံကောင်းခြင်းကို ပေးသနားတော်မူသူ ဖြစ်သည်။

Verse 25

एको महाञ्ज्योतिरजः परेशः परापराणां परमो महात्मा । निरंतरो निर्विकारो निरीशो निराबाधो निर्विकल्पो निरीहः

ထိုအရှင်သည် တစ်ပါးတည်း—အလွန်တောက်ပသော မဟာအလင်းတော်၊ အမြင့်ဆုံးအရှင်; အမြင့်နှင့်အနိမ့် အရာအားလုံး၏ အမြင့်ဆုံး အတ္တမဟာတော်ဖြစ်၏။ အမြဲတည်ရှိ၍ မပြောင်းလဲ၊ မမှီခို၊ မနှောင့်ယှက်၊ ရွေးချယ်မှုကင်း၊ အလိုဆန္ဒကင်း—ထိုသို့ပင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 26

निरंजनो नित्यरूपो निरोधो नित्यानन्दो नित्यमुक्ताः सदेव । एवंभूतो देवदेवोऽर्च्चितश्च तैर्देवाद्यर्विश्ववेद्यो भवश्च । स्तुतो ध्यातः पूजितश्चिंतितश्च सर्वज्ञोऽसौ सर्वदा सर्वदश्च

အညစ်အကြေးကင်း၍ ထာဝရရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၊ တားဆီးထိန်းချုပ်သူ; ထာဝရအာနန္ဒ; အမြဲလွတ်မြောက်ပြီး အမြဲသိဝင်သော—ထိုသို့သော နတ်တို့၏နတ် «ဘဝ» ကို နတ်များပင် ပူဇော်ကြပြီး စကြဝဠာတစ်လျှောက် သိမြင်ကြ၏။ ချီးမွမ်းခံ၊ သမาธိပြု၊ ပူဇော်ခံ၊ သတိရခံတော်မူ၍၊ ထိုအရှင်သည် အမြဲတမ်း အရာရာ၌ စုံလင်သိမြင်သော စర్వজ্ঞ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 27

यथा वरिष्ठो हिमवान्प्रसिद्धः सर्वैर्गुणैः सर्वगुणो महात्मा । विश्वेशवंद्यो हि तदा हिमालयो जातो गिरीणां प्रवरस्तदानीम्

ထိုသို့ ဟိမဝန်သည် အမြင့်ဆုံးဟု ကျော်ကြားလာ၏—ဂုဏ်သတ္တိအားလုံး ပြည့်စုံသော မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသူ။ ထိုအခါ ဟိမာလယသည် စကြဝဠာ၏ အရှင်အား ချီးမြှောက်လေးစားထိုက်လာပြီး၊ အဲဒီအချိန်တွင် တောင်တန်းတို့၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်ထွန်းလာ၏။

Verse 28

मेनया सह धर्मात्मा यथास्थानगतस्ततः । सर्वान्विसर्जयामास पर्वतान्पर्वतेश्वरः

ထို့နောက် တောင်တန်းတို့၏ သာသနာတရားပြည့်ဝသော အရှင်သည် မေနာနှင့်အတူ မိမိနေရာသို့ ပြန်သွားပြီး၊ တောင်များအားလုံးကို မိမိတို့၏ နေရာနေရာသို့ ပြန်လွှတ်လိုက်၏။

Verse 29

गतेषु तेषु हिमवान्पुत्रैः पौत्रैः प्रपौत्रकैः । राजा गिरीणां प्रवरो महादेवप्रसादतः

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဟိမဝန်သည် သားများ၊ မြေးများ၊ မြေးတော်မြေးတော်များ ဝန်းရံလျက်၊ မဟာဒေဝ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် တောင်တန်းတို့၏ အမြင့်ဆုံး ဘုရင်ဖြစ်လာ၏။

Verse 30

अथो गिरिजया सार्द्धं महेशो गन्धमादने । एकांते च मतिं चक्रे रमणार्थं स्वरूपवान्

ထို့နောက် တောက်ပသည့် မဟေရှာဘုရားသည် ဂိရီဇာမယ်တော်နှင့်အတူ ဂန္ဓမာဒန တောင်၏ တိတ်ဆိတ်ရာ၌ ချစ်မြတ်နိုးစွာ ပေါင်းစည်းကစားရန် စိတ်ကူးတော်ကို ချမှတ်တော်မူ၏။

Verse 31

सुरतेनैव महता तपसा हि समागमे । द्वयोः सुरतमारब्धं तद्द्वयोश्च तदाऽभवत्

သူတို့၏ ပေါင်းစည်းမှု၌ ချစ်ခြင်း၏ မဟာကာရိယာတော်သည် အင်အားကြီးသော တပသ်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။ ထိုနှစ်ပါးအတွက် ပေါင်းစည်းရာ အခမ်းအနားသည် စတင်ကာ ထိုအခါ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပွားလေ၏။

Verse 32

अनिष्टं महदाश्चर्यं प्रलयोपममेव च । तस्मिन्महारते प्राप्ते नाविंदंत सुखं परम्

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ အံ့ဩဖွယ်ကြီးမားသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ရပ်—ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့—ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုမဟာဘေးအန္တရာယ် ရောက်လာသောအခါ အမြင့်ဆုံးသော ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို မည်သူမျှ မတွေ့နိုင်ခဲ့။

Verse 33

सर्वे ब्रह्मादयो देवाः कार्याकार्यव्यवस्थितौ । रेतसा च जगत्सर्वं नष्टं स्थावरजंगमम्

ဗြဟ္မာမှ စ၍ နတ်ဘုရားအားလုံးသည် အလုပ်သင့် မသင့်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘဲ ရပ်တည်နေကြ၏။ ထိုဗီဇကြောင့် လောကတစ်လောကလုံး—မရွေ့မလျားနှင့် ရွေ့လျားသတ္တဝါအပါအဝင်—ပျက်စီးသွားလေ၏။

Verse 34

सस्मार चाग्निं ब्रह्मा च विष्णुश्चाध्यात्मदायकः । मनसा संस्मृतः सद्यो जगामाग्निस्त्वरान्वितः

ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် အဂ္နိကို သတိရတော်မူ၏။ အတွင်းရေး ဝိညာဉ်အားပေးသူ ဗိဿဏုလည်း ထိုသို့ သတိရတော်မူ၏။ စိတ်ဖြင့် သတိရခံရသော အဂ္နိသည် ချက်ချင်း အလျင်အမြန် ရောက်လာလေ၏။

Verse 35

ताभ्यां संप्रेषितोऽपश्यद्रुचिरं शिवमांदिरम् । द्वारि स्थितं नंदिनं च ददर्शाग्रे महाप्रभम्

သူတို့နှစ်ဦးက စေလွှတ်သဖြင့်၊ သူသည် ရောင်ပြန်လှပသော သီဝဘုရား၏ မန္ဒိရ-ဗိမာန်ကို မြင်ရ၏။ တံခါးဝ၌ မဟာတန်ခိုးရှင် အရှေ့တန်းကာကွယ်သူ နန္ဒိန် ရပ်နေသည်ကိုလည်း တွေ့မြင်၏။

Verse 36

अग्निर्ह्रस्वस्तदा भूत्वा काश्मीरसदृशच्छविः । प्रविष्टोंतः पुरं शंभोर्नानाश्चर्यसमन्वितम्

ထို့နောက် အဂ္နိသည် ကိုယ်အရွယ်သေးငယ်လာ၍ ကေသရရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်ရှိ၏။ ထို့ပြင် အံ့ဩဖွယ်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်သော သမ္ဘု၏ အတွင်းမြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်၏။

Verse 37

अनेकरत्नसंवीतं प्रासादैश्च स्वलं कृतम् । तदंगणमनुप्राप्य उपविश्याह हव्यवाट्

အမျိုးမျိုးသော ရတနာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး မဟာဗိမာန်များကြောင့် လှပစွာ တင့်တယ်သော ထိုအင်္ဂဏ်သို့ ရောက်လျှင်၊ ထိုင်ချပြီး ဟဗျဝာတ် (အဂ္နိ) က ပြောဆို၏။

Verse 38

पाणिपात्रस्य मे ह्यम्ब भिक्षां देह्यवरोधतः । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य पाणिपात्रस्य बालिका

«အမေ၊ ကျွန်ုပ်အား ဆွမ်းတောင်းအလှူ ပေးပါ။ ကျွန်ုပ်သည် လက်ကိုင်ဘိက္ခာပാത്രဖြစ်၍ တံခါးဝ၌ တားဆီးခံနေရပါသည်» ဟုဆို၏။ လက်ပാത്രကိုင်သူ၏ ထိုစကားကို ကြားသော် မိန်းကလေးငယ်သည်…

Verse 39

यावद्दातुं च सारेभे भिक्षां तस्मै ततः स्वयम् । उत्थाय सुरतात्तस्माच्छिवो हि कुपितो भृशम्

သို့ရာတွင် ထိုဘိက္ခာတောင်းသူအား ဆွမ်းတောင်းအလှူ ပေးရန် နှောင့်နှေးသော်၊ သီဝဘုရားသည် ထိုဒေဝီယသမဂ္ဂမှ ကိုယ်တိုင် ထ၍ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လေ၏။

Verse 40

रुद्रस्त्रिशूलमुद्यम्य भैरवो ह्यऽभवत्तदा । निवारितो गिरिजया वधात्तस्माच्छिवः स्वयम् । भिक्षां तस्मै ददौ वाचा अग्नये जातवेदसे

ရုဒြာသည် သုံးချွန်လှံကို မြှောက်ကာ ထိုခဏ၌ ဘိုင်ရဝ ဖြစ်လာ၏။ သို့သော် ဂိရိဇာသည် ရှိဝကို သတ်မိမည့်အမှုမှ တားဆီး၏။ ထို့နောက် ရှိဝသည် မိမိ၏ ဝါစကားဖြင့် အလှူအတန်းကို အဂ္နိ ဇာတဝေဒသ—အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ—ထံ ပေးတော်မူ၏။

Verse 41

पाणौ भिक्षां गृहीत्वाथ प्रत्यक्षं तेन चाग्निना । भिक्षिता कुपिता तं वै शशाप गिरिजा ततः

အလှူအတန်းကို လက်ထဲတွင် လက်ခံယူပြီးနောက်—ထိုအခါ သူသည် အဂ္နိဟု ထင်ရှားပေါ်လွင်လာသဖြင့်—ဂိရိဇာသည် ထိုတောင်းစားသူအပေါ် ဒေါသထွက်ကာ နောက်တစ်ဖန် ကျိန်စာ ချလိုက်၏။

Verse 42

रे भिक्षो भविता शापात्सर्वभक्षो ममाशु वै । अनेन रेतसा सद्यः पीडां प्राप्स्यसि सर्वतः

“ဟေ့ တောင်းစားသူရေ! ငါ့ကျိန်စာကြောင့် မကြာခင် အရာအားလုံးကို စားသောက်သူ ဖြစ်ရမည်။ ထို့ပြင် ဤဗီရျ (သုက်) ကြောင့် ချက်ချင်းပင် အရပ်ရပ်မှ ဝေဒနာကို ခံရမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 43

इत्युक्तो भक्षयित्वाग्नी रेत ईशस्य हव्यवाट् । यत्र देवाः स्थिताः सर्वे ब्रह्माद्याश्चैव सर्वशः

ထိုသို့ ပြောဆိုခံရသဖြင့် ဟဗျဝာဟန အဂ္နိသည် အရှင်၏ ဗီရျ (သုက်) ကို စားသောက်ယူကာ၊ ဘြဟ္မာအစရှိသော နတ်အပေါင်းတို့ စုဝေးနေရာသို့ သွားရောက်၏။

Verse 44

आगत्याकथयत्सर्वं तद्रेतोभक्षणादिकम् । सर्वे सगर्भा ह्यभवन्निन्द्राद्या देवतागणाः

ရောက်လာပြီးနောက် သူသည် ထိုဗီရျစားသောက်ခြင်းအစရှိသမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောပြ၏။ ထို့ကြောင့် အင်ဒြာအစရှိသော နတ်အစုအဝေးအားလုံးသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင် ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 45

अग्नेर्यथा हविश्चैव सर्वेषामुपतिष्ठति । अग्नेर्मुखोद्भवेनैव रेतसा ते सुरेश्वराः

အဂ္နိထဲသို့ ဟဝိစ်ကို ပူဇော်လှူသကဲ့သို့၊ ထိုပူဇော်ပစ္စည်းသည် နတ်အားလုံးထံ ရောက်သကဲ့သို့ပင်၊ အဂ္နိ၏ ပါးစပ်မှ ပေါ်ထွက်လာသော မျိုးစေ့ကြောင့် နတ်အရှင်တို့လည်း ထိခိုက်ခံရ၏။

Verse 46

सगर्भाह्यभवन्सर्वे चिंतया चप्रपीडिताः । विष्णुं शरणमाजग्मुर्द्देवदेवेश्वरं प्रभुम्

သူတို့အားလုံး မျိုးဝင်ကာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံရ၏။ ထို့ကြောင့် နတ်တို့၏ အရှင်၊ ဒေဝဒေဝေရှဝရ ဖြစ်သော ဗိဿဏုထံ သရဏဂတ သွားရောက်ခိုလှုံကြ၏။

Verse 47

देवा ऊचुः । त्वं त्राता सर्वदेवानां लोकानां प्रभुरेव च । तस्माद्रक्षा विधातव्या शरणागतवत्सल

နတ်တို့က ပြောကြသည်– «သင်သည် နတ်အားလုံး၏ ကယ်တင်ရှင်၊ လောကတို့၏ အရှင်တကယ်လည်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သရဏဂတတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူအရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပေးပါ»။

Verse 48

वयं सर्वे मर्तुकामा रेतसानेन पीडिताः । असुरेभ्यः परित्रस्ता वयं सर्वे दिवौकसः

«ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံးသည် ကောင်းကင်ဘုံနေ နတ်များဖြစ်၍ ဤမျိုးစေ့ကြောင့် နှိပ်စက်ခံရကာ သေချင်သလို ဖြစ်နေကြ၏။ ထို့ပြင် အဆုရတို့ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေကြ၏»။

Verse 49

शरणं शंकरं याताः परित्रातुं कृतोद्वहाः । यदा पुत्रो हि रुद्रस्य भविष्यति तदा वयम् । सुखिनः स्याम सर्वे निर्भयाश्च त्रिविष्टपे

ရှင်ကာရ (Śaṅkara) ထံ သရဏဂတဝင်ကာ ကာကွယ်ပေးစေလိုသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် နတ်တို့က ဆိုကြသည်– «ရုဒ္ရ၏ သားတော် ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ၊ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) တွင် ပျော်ရွှင်၍ မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်ကြမည်»။

Verse 50

एवं विष्टभ्यमानानां सर्वेषां भयमागतम् । अनेन रेतसा विष्णो जीवितुं शक्यते कथम्

ဤသို့ အားလုံးကို ဖိနှိပ်တားဆီးထားစဉ် လူတိုင်းအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှု ကျရောက်လာ၏။ «ဤအလွန်ပြင်းထန်သော ဗီဇ/ဓာတ်အားဖြင့် ဗိဿနုဘုရားသည် မည်သို့ အသက်ရှင်နိုင်မည်နည်း?»

Verse 51

त्रिवर्गो हि यथा पुंसां कृतो हि सुपरिष्कृतः । विपरीतो भवत्येव विना देवेन नान्यथा

လူသားတို့အတွက် ကောင်းစွာ စီမံထားသော ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက်သုံးပါး (ဓမ္မ၊ အဓ္ဓ၊ ကာမ) သည်ပင် ဒေဝ (အရှင်ဘုရား) မရှိလျှင် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အခြားမဖြစ်နိုင်။

Verse 52

तस्मात्तद्वै बलं मत्वा सर्वेषामपि देहिनाम् । कार्याकार्यव्यवस्थायां सर्वे मन्यामहे वयम्

ထို့ကြောင့် ထိုဘုရားသခင်၏ အင်အားကို ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါအားလုံး၏ အမှန်တကယ်သော ခွန်အားဟု သိမြင်ကာ၊ လုပ်သင့်မလုပ်သင့်ကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ရာတွင် ထိုအင်အားသည် အဆုံးအဖြတ်ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ယုံကြည်ကြ၏။

Verse 53

तथा निशम्य देवानां परेशः परिदेवनम् । उवाच प्रहसन्वाक्यं देवानां देवतारिहा

ဤသို့ ဒေဝတော်တို့၏ ငိုကြွေးပူဆွေးသံကို ကြားသိပြီးနောက် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်သည် ပြုံးရယ်လျက် ဒေဝတော်တို့အတွက် စကားတော်ကို မိန့်ကြား၏—သူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသော အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 54

स्तूयतां वै महादेवो महेशः कार्यगौरवात्

«လုပ်ငန်း၏ အလေးအနက်ကြောင့် မဟာဒေဝ မဟေရှကို အမှန်တကယ် ချီးမွမ်းကြစို့» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 55

तथेति गत्वा ते सर्वे देवा विष्णुपुरोगमाः । तथा ब्रह्मादयः सर्व ईडिरे ऋषयो हरम्

«ထိုသို့ဖြစ်ပါစေ» ဟုဆိုကာ ဗိဿဏုကို ဦးဆောင်သူအဖြစ်ထား၍ နတ်တော်တို့အားလုံး ထွက်ခွာကြ၏။ ထိုနည်းတူ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားတို့၊ ရှိသီတို့လည်း ဟရ (ရှီဝ) ကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 56

ओंनमो भर्गाय देवाय नीलकंठाय मीढुषे । त्रिनेत्राय त्रिवेदाय लोकत्रितयधारिणे

«အောံ၊ နမော» တောက်ပသော ဒေဝတော်အား၊ အပြာလည်ပင်းရှိသော ကရုဏာရှင်အား၊ မျက်စိသုံးပါးရှင်အား၊ ဝေဒသုံးပါး၏ အရှင်အား၊ လောကသုံးပါးကို ထမ်းဆောင်တော်မူသော အရှင်အား။

Verse 57

त्रिस्वराय त्रिमात्राय त्रिवेदाय त्रिमूर्त्तये । त्रिवर्गाय त्रिधामाय त्रिपदाय त्रिशूलिने

«နမော» သုံးသံမြတ်၏ အရှင်အား၊ သုံးမတ်ရာ၏ အရှင်အား၊ ဝေဒသုံးပါး၏ အရှင်အား၊ သုံးရုပ်သဏ္ဍာန်တော်အား၊ လူဘဝရည်မှန်းချက်သုံးပါး၏ အမြစ်တော်အား၊ သုံးဌာနတော်၏ အရှင်အား၊ သုံးခြေလှမ်းတော်၏ အရှင်အား၊ တြိရှူလကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်အား။

Verse 58

त्राहित्राहि महादेव रेतसो जगतः पते

«ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ» ဟေ မဟာဒေဝ၊ ဟေ လောက၏ အရှင်—ဤအလွန်ပြင်းထန်သော ဒေဝီယ အင်အား (ရေတသ) မှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်တော်မူပါ။

Verse 59

ब्रह्मणा तु स्तुतो यावत्तावद्देवो वृषध्वजः । प्रादुर्बभूव तत्रैव सुराणां कार्यसिद्धये

ဗြဟ္မာက ချီးမွမ်းနေသမျှကာလပတ်လုံး၊ နွားတံဆိပ်တော်ကို ထမ်းဆောင်သော အရှင် (ဝೃષဓ్వဇ) သည် ထိုနေရာတင်ပင် ပေါ်ထွန်းလာ၍ နတ်တော်တို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြီးမြောက်စေရန် ဖြစ်၏။

Verse 60

दृष्टस्तदानीं जगदेकबंधुर्महात्मभिर्देववरैः सुपूजितः । संस्तूयमानो विविधैर्वचोभिः प्रत्यग्रूपैः श्रुतिसंमतैश्च

ထိုအခါ လောက၏ တစ်ပါးတည်းသော မိတ်ဆွေတော်ကို မြင်တွေ့ရ၏—မဟာစိတ်ရှိသော အမြတ်ဆုံး နတ်ဒေဝတို့က အထူးကောင်းမွန်စွာ ပူဇော်ကန်တော့ကြပြီး—စကားအမျိုးမျိုးဖြင့် ချီးမွမ်းကြရာ၌ အသစ်သစ်သော အနက်ရသနှင့် ဝေဒသမ္မာတရားနှင့် ကိုက်ညီလျက်ရှိ၏။

Verse 61

स्तुवतां चैव देवानामुवाच परमेश्वरः । त्रासं कुर्वंतु मा सर्वे रेतसानेन पीडिताः

နတ်ဒေဝတို့ ချီးမွမ်းနေစဉ် ပရမေရှဝရက မိန့်တော်မူ၏—“ဤ ရေတစ် (retas) ကြောင့် ထိခိုက်နာကျင်နေကြသော်လည်း သင်တို့အနက် မည်သူမျှ မကြောက်ကြနှင့်။”

Verse 62

वमनं वै भवद्भिश्च कार्यमद्यैव भोःसुराः । तथेति मत्वा ते सर्व इंद्राद्या देवतागणाः । वेमुः सर्वे तदा विप्रास्तद्रेतः शंकरस्य च

“ယနေ့ပင် သင်တို့က အပြင်ထုတ်ခြင်း (အန်ထုတ်ခြင်း) ကို မဖြစ်မနေ ပြုရမည်၊ ဟေ့ နတ်ဒေဝတို့။” ဟု မိန့်တော်မူသဖြင့်၊ “ထိုသို့ပင်” ဟု သဘောတူကာ အိန္ဒြာမှ စ၍ နတ်အစုအဝေးအားလုံးက ထိုအရာကို အန်ထုတ်ကြ၏။ ထိုအခါ ရှင်ပုဏ္ဏားရဟန်း (ရိရှီ) အားလုံးက သင်္ကရ၏ ရေတစ်ကို မြင်သက်သေခံကြ၏။

Verse 63

ऐकपद्येन तद्रेतो महापर्वतसन्निभम् । तप्तचामीकरप्रख्यं बभूव परमाद्भुतम्

တစ်ခဏတည်းအတွင်း ထိုရေတစ်သည် မဟာတောင်တန်းနှင့်တူအောင် ကြီးမားလာ၍၊ ပူလောင်သော ရွှေရည်ကဲ့သို့ တောက်ပကာ အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်လာ၏။

Verse 64

सर्वे च सुखिनो जाता इंद्राद्या देवतागणाः । विना ह्यग्निं च ते सर्वे परितुष्टास्तदाऽभवन्

ထိုနောက် အိန္ဒြာမှ စ၍ နတ်ဒေဝအစုအဝေးအားလုံးသည် ပျော်ရွှင်ချမ်းသာလာကြ၏။ အဂ္နိမရှိသော်လည်း ထိုအချိန်၌ သူတို့အားလုံး စိတ်ကျေနပ်ပြည့်ဝကြ၏။

Verse 65

तेनाग्निनापि चोक्तस्तु शंकरो लोकशंकरः । किं मयाद्य महा देव कर्तव्यं देवतावर

ထို့နောက် အဂ္နိသည်လည်း လောကအပေါင်းကို ကောင်းကျိုးပေးသော ရှင်ကရာ (ရှီဝ) ထံသို့ မိန့်ကြားလေ၏။ «အို မဟာဒေဝ၊ ဒေဝတားတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရှင်၊ ယနေ့ ကျွန်ုပ် ဘာကို ပြုလုပ်ရမည်နည်း»

Verse 66

तद्ब्रूहि मे प्रभोऽद्य त्वं येनाहं सर्वदा सुखी । भविष्यामि च येनाहं देवानां हव्यवाहकः

«အရှင်ဘုရား၊ ယနေ့ ကျွန်ုပ်အား မိန့်တော်မူပါ။ ထိုအရာကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အမြဲတမ်း သက်သာချမ်းသာ ဖြစ်မည်၊ ထိုအရာကြောင့်ပင် ဒေဝတားတို့၏ ဟဗျ (ပူဇော်သကာ) ကို သယ်ဆောင်သူ ဟဗျဝါဟက ဖြစ်လာမည်»

Verse 67

तदोवाच शिवः साक्षाद्देवानामिह श्रृण्वताम् । रेतो विसृज्यतां योनौ तदाग्निः प्रहसन्नवि

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့ ကြားနာနေစဉ် ရှီဝဘုရားသည် ကိုယ်တိုင် မိန့်တော်မူလေ၏။ «ရေတ (သန္ဓေဓာတ်) ကို ယောနီ (သားအိမ်) ထဲသို့ လွှတ်ချပါစေ» ဟု မိန့်တော်မူရာ အဂ္နိသည် ရယ်မောလေ၏။

Verse 68

उवाच शंकरं देवं भवत्तेजो दुरासदम् । इदमुल्बणवत्तेजो धार्यते प्राकृतैः कथम्

သူသည် ရှင်ကရာဘုရားအား လျှောက်လေ၏။ «အရှင်၏ တေဇော (ရောင်ခြည်အာနုဘော်) သည် ချဉ်းကပ်မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားပါသည်။ ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်း၍ လွန်ကဲသော တေဇောကို သာမန်သတ္တဝါတို့က မည်သို့ ခံနိုင်မည်နည်း»

Verse 69

ततः प्रोवाच भगवानग्निं प्रति महेश्वरः । मासिमासि प्रतप्तानां देहे तेजो विसृज्यताम्

ထို့နောက် မဟေရှ္ဝရဘုရားသည် အဂ္နိထံသို့ မိန့်တော်မူလေ၏။ «လစဉ်လတိုင်း၊ တပဿာနှင့် အခက်အခဲတို့ကြောင့် ပူလောင်ကင်မီးခံရသူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများထဲသို့ ဤမီးတေဇောကို လွှတ်ချပါစေ»

Verse 70

तथेति मत्वा वचनं महाप्रभः स जातवेदाः परमेण वर्चसा । समुज्ज्वलंस्तत्र महाप्रभावो ब्राह्मे मुहूर्त्ते हि सचोपविष्टः

«ထိုသို့ဖြစ်စေ» ဟု အမိန့်ကို လက်ခံကာ မဟာသတ္တိရှင်—ဇာတဝေဒသ (အဂ္ဂနိ)—သည် အမြင့်မြတ်သော တောက်ပမှုဖြင့် ထိုနေရာ၌ မဟာအာနုဘော်တော်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းတောက်ပလာ၏။ ထို့နောက် ဗြဟ္မမုဟူရ္တ၌ အမိန့်ကို ဆောင်ရွက်ရန် ထိုင်ချလိုက်၏။

Verse 71

तदा प्रातः समुत्थाय प्रातः स्नानपराः स्त्रियः । ययुः सदा ऋषीणां च सत्यस्ता जातवेदसम्

ထို့နောက် မနက်စောစော ထ၍ မနက်ရေချိုးကို အလေးထားသော၊ ဗြဟ္မဏ္ဍရ္ဩီတို့၏ ဇနီးများအဖြစ် သစ္စာရှိ၍ ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသော ထိုမိန်းမများသည် ဇာတဝေဒသ (အဂ္ဂနိ) ထံသို့ သွားကြ၏။

Verse 72

दृष्ट्वा प्रज्वलितं तत्र सर्वास्ताः शीतकर्षिताः । तप्तुकामास्तदा सर्व्वा ह्यरुधत्या निवारिताः

ထိုနေရာ၌ မီးတောက်လောင်နေသည်ကို မြင်ကြသော် အအေးဒဏ်ကြောင့် နာကျင်နေသော သူမတို့အားလုံးသည် ကိုယ်ကို နွေးထွေးစေလိုကြ၏။ သို့ရာတွင် အရုန္ဓတီက သူမတို့အားလုံးကို တားမြစ်လိုက်၏။

Verse 73

तया निवारिताश्चापि तास्तेपुः कृत्तिकाः स्वयम् । यावत्तेपुश्च ताः सर्व्वा रेतसः परमाणवः । विविशू रोमकूपेषु तासां तत्रैव सत्वरम्

သူမက တားမြစ်ထားသော်လည်း ကೃတ္တိကာတို့သည် ကိုယ်တိုင် တပစ် (tapas) ကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။ သူမတို့အားလုံး အာသီတိကျင့်စဉ်၌ ရေတသ်၏ အလွန်သေးငယ်သော အမှုန်အမွှားများသည် ထိုနေရာ၌ပင် အလျင်အမြန် သူမတို့၏ အမွှေးပေါက်များထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

Verse 74

नीरेतोग्निस्तदा जातो विश्रांतः स्वयमेव हि

ထို့နောက် «မျိုးစေ့မရှိသော မီး» ပေါ်ပေါက်လာ၍ အမှန်တကယ်ပင် ကိုယ်တိုင်အလိုအလျောက် ငြိမ်သက်သွား၏။

Verse 75

ततस्ता ऋषिभार्या हि ययुः स्वभवनं प्रति । ऋषिभिस्तु तदा शप्ताः कृत्तिकाः खेचराभवन्

ထို့နောက် ရှိသီတို့၏ ဇနီးများသည် မိမိတို့၏ နေအိမ်သို့ ပြန်သွားကြ၏။ သို့ရာတွင် ထိုအခါ ရှိသီတို့၏ ကျိန်စာကြောင့် ကೃတ္တိကာတို့သည် ကောင်းကင်သွားလာနိုင်သော သတ္တဝါများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 76

तदानीमेव ताः सर्वा व्यभिचारेण दुःखिताः । तत्ससर्जुस्तदा रेतः पृष्ठे हिमवतो गिरेः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် သူတို့အားလုံးသည် (ကျူးလွန်မှုဟု) စွပ်စွဲခံရခြင်းကြောင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးကြ၏။ ထို့နောက် ဟိမဝတ်တောင်၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုမျိုးစေ့ကို ထုတ်လွှတ်ကြ၏။

Verse 77

एकपद्येन तद्रेतस्तप्तचामीकरप्रभम् । गंगायां च तदा क्षिप्रं कीचकैः परिवेष्टितम्

ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ထိုမျိုးစေ့သည် ပူနွေးသော ရွှေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလျက် ဂင်္ဂါမြစ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပစ်ချခံရပြီး ထိုနေရာ၌ ကန့်ကာပင်များဖြင့် ဝိုင်းရံခံရ၏။

Verse 78

षण्मुखं बालकं ज्ञात्वा सर्वे देवा मुदान्विताः । गर्गेणोक्तास्तदंते वै सुखेन ह्रियतामिति

ကလေးကို Ṣaṇmukha ဟု သိမြင်သဖြင့် နတ်တို့အားလုံး ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းကြ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ဂာရ္ဂ၏ မိန့်ကြားချက်အတိုင်း “အန္တရာယ်ကင်းကင်း၊ လွယ်လွယ်ကူကူ သယ်ဆောင်ကြပါစေ” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 79

शंभोः पुत्रः प्रसादेन सर्वो भवति शाश्वतः । गंगायाः पुलिने जातः कार्त्तिकेयो महाबलः

ရှမ္ဘု၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အရာအားလုံးသည် တည်တံ့ခိုင်မြဲ၍ မင်္ဂလာဖြစ်လာ၏။ ဂင်္ဂါမြစ်၏ သဲကမ်းပေါ်၌ အင်အားကြီးမားသော ကာရ္တ္တိကေယ သန္ဓေတော်ဖွားမြင်၏။

Verse 80

उपविष्टोथ गांगेयो ह्यहोरात्रोषितस्तदा । शाखो विशाखोऽतिबलः षण्मुखोऽसौ महाबलः

ထို့နောက် ဂင်္ဂါ၏သားတော်သည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်ကာ တစ်နေ့တစ်ညလုံး နေတော်မူ၏။ ထိုအလွန်အင်အားကြီးမားသောသူ — သာခ နှင့် ဝိသာခ — သည် မျက်နှာခြောက်ဘက်ပါသော တန်ခိုးကြီးသော အရှင်သခင်ဖြစ်သည်။

Verse 81

जातो यदाथ गंगायां षण्मुखः शंकरात्मजः । तदानीमेव गिरिजा संजाता प्रस्नुतस्तनी

ရှန်ကရာ၏သားတော် ရှန်မုခသည် ဂင်္ဂါမြစ်၌ ဖွားမြင်သောအခါ၊ ထိုခဏချင်းပင် ဂိရိဇာ၏ ရင်သားတို့သည် စီးဆင်းနေသော နို့ရည်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်လာလေသည်။

Verse 82

शिवं निरीक्ष्य सा प्राह हे शंभो प्रस्नवो महान् । संजातो मे महादेव किमर्थस्तन्निरीक्ष्यताम् । सर्वज्ञोऽपि महादेवो ह्यब्रवीत्तामथाज्ञवत्

ရှိဝဘုရားကို ကြည့်လျက် သူမက ဆိုလေသည် - "အို ရှမ္ဘု၊ အကျွန်ုပ်၌ နို့ရည်အများအပြား စီးဆင်းလာပါသည်၊ အို မဟာဒေဝ - ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကား အဘယ်နည်း။ ဤအရာကို ဆင်ခြင်တော်မူပါ။" အလုံးစုံကို သိမြင်တော်မူသော်လည်း မဟာဒေဝသည် မသိသကဲ့သို့ သူမအား ပြန်လည်မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 83

नारदस्तत्र चागत्य प्रोक्तवाञ्जन्म तस्य तत् । शिवाय च शिवायै च पुत्रो जातो हि सुंदरः

ထို့နောက် နာရဒသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး ထိုဖွားမြင်ခြင်းအကြောင်းကို ကြေညာလေသည် - "ရှိဝဘုရားနှင့် ရှိဝါတို့အတွက် အလွန်ချောမောလှပသော သားတော်တစ်ပါး အမှန်တကယ် ဖွားမြင်တော်မူပြီ။"

Verse 84

तदाकर्ण्य वचो विप्रा हर्षनिर्भरमानसाः । बभूवुः प्रमथाः सर्वे गंधर्वा गीततत्पराः

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ရသေ့တို့သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံကြလေသည်။ ပြမထများ အားလုံး စုဝေးကြပြီး၊ ဂန္ဓဗ္ဗနတ်တို့သည် သီချင်းဆိုခြင်း၌ အာရုံစိုက်ကြလေသည်။

Verse 85

अनेकाभिः पताकाभिश्चैलपल्लवतोरणैः । तथा विमानैर्बहुभिर्बभौ प्रज्वलितो महान् । पर्वतः पुत्रजननाच्छंकरस्य महात्मनः

အလံများစွာ၊ အဝတ်နှင့် အရွက်ဖြင့် ပြုလုပ်သော တံခါးတန်းအလှများ၊ နတ်ဗိမာန်ရထားများစွာတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက် မဟာတောင်တန်းသည် မီးလောင်သကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်ကာ၊ မဟာအတ္တမရှိသော သင်္ကရ၏ သားတော် မွေးဖွားခြင်းကို ဂုဏ်ပြုအောင်ပွဲခံလေ၏။

Verse 86

तदा सर्वे सुरगणा ऋषयः सिद्धचारणाः रक्षोगंधर्वयक्षाश्च अप्सरोगणसेविताः

ထိုအခါ နတ်အဖွဲ့အစည်းအားလုံး၊ ရှိသီများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် ချာရဏများ၊ ထို့ပြင် ရက္ခသများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် ယက္ခများလည်း အပ္စရာအဖွဲ့များနှင့်အတူ လာရောက်စည်းဝေးကြ၏။

Verse 87

एकपद्येन ते सर्वे सहिताः शंकरेण तु । द्रष्टुं गांगेयमधिकं जग्मुः पुलिनसंस्थितम्

တစ်ခြေလှမ်းတည်းဖြင့် သူတို့အားလုံးသည် သင်္ကရနှင့်အတူ၊ မြစ်ကမ်းပေါ်၌ တည်ရှိနေသော ဂင်္ဂါ၏ အထူးမြင့်မြတ်သော သားတော်ကို မြင်တွေ့ရန် သွားကြ၏။

Verse 88

ततो वृषभमारुह्य ययौ गिरिजया सह । अन्यैः समेतो भगवान्सुरैरिंद्रादिभिस्तथा

ထို့နောက် ဘုရားသခင်မြတ်သည် နန္ဒီနွားပေါ်သို့ တက်စီးကာ၊ ဂိရိဇာနှင့်အတူ ထွက်ခွာလေ၏။ အင်္ဒြာတို့ဦးဆောင်သော နတ်များအပါအဝင် အခြားသူများလည်း လိုက်ပါကြ၏။

Verse 89

तदा शंखाश्च भेर्यश्च नेदुस्तूर्यीण्यनेकशः

ထိုအခါ သင်္ခါများနှင့် ဘေရီဒရမ်များ မြည်ဟည်းကြပြီး၊ တူရိယာအမျိုးမျိုးတို့လည်း နေရာအနှံ့ အပြားအပြား တီးခတ်မြည်ညံလေ၏။

Verse 90

तदानीमेव सर्वेशं वीरभद्रादयो गणाः । अन्वयुः केलिसंरब्धा नानावादित्रवादकाः । वादयन्तश्च वाद्यानि ततानि विततानि च

ထိုခဏတည်းကပင် ဗီရဘဒ္ဒရနှင့် အခြားဂဏများသည် အလုံးစုံ၏အရှင်ကို ပျော်ရွှင်ကစားပွဲအလိုဖြင့် လိုက်ပါကြ၍၊ တူရိယာမျိုးစုံတီးသူများက တန်၍ ဖြန့်ကျက်ထားသော တူရိယာသံများကို လမ်းလျှောက်ရင်း တီးခတ်ကြ၏။

Verse 91

केचिन्नृत्यपरास्तत्र गायकाश्च तथा परे । स्तावकाः स्तूयमानाश्च चक्रुस्ते गुणकीर्तनम्

အချို့သည် ထိုနေရာ၌ အကအပြိုင်အဆိုင် စိတ်ဝင်စားကြ၍၊ အချို့သည် သီချင်းဆိုသူများ ဖြစ်ကြ၏။ အချို့သည် စတုတိသံတော်များကို ရွတ်ဆိုသူများ၊ အချို့သည် ချီးမွမ်းခံရသူများဖြစ်ကာ၊ ထိုသို့ဖြင့် သူ၏ဂုဏ်တော်များကို ကီර්တနာဖြင့် ချီးမြှောက်ကြ၏။

Verse 92

एवंविधास्ते सुरसिद्धयक्षा गंधर्वविद्याधरपन्नगा ह्यमी । शिवेन सार्द्धं परिहृष्टचित्ता द्रष्टुं ययुस्तं वरदं च शांकरिम्

ထိုသို့သောသူတို့မှာ ဒေဝတား၊ စိဒ္ဓ၊ ယက္ခ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ဝိဒ္ဓာဓရ နှင့် နာဂတို့ ဖြစ်ကြ၏။ ရှိဝနှင့်အတူ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လွန်ကဲကာ၊ ပေးကမ်းကောင်းချီးတော်မူသော သားတော်မြတ်နှင့် ရှာင်ကရီကိုပါ မြင်တွေ့ရန် သွားကြ၏။

Verse 93

यावत्समीक्षयामासुर्गांगेयं शंकरोपमम् । ददृशुस्ते महत्तेजो व्याप्तमासीज्जगत्त्रयम्

သူတို့သည် ရှင်ကရနှင့်တူသော ဂါင်ဂေယကို ကြည့်ရှုနေစဉ်၊ လောကသုံးပါးလုံးကို ပျံ့နှံ့လွှမ်းမိုးထားသော မဟာတေဇောကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 94

तत्तोजसावृतं बालं तप्तचामीकरप्रभम् । सुमुखं सुश्रिया युक्तं सुनसं सुस्मितेक्षणम्

ထိုတေဇောဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ကလေးတော်ကို သူတို့မြင်ကြ၏။ ပူလောင်သော ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ မျက်နှာလှပ၊ အလှတရားတင့်တယ်စွာ ပြည့်စုံကာ၊ နှာတံသပ်ရပ်၍ မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့သော အပြုံးရိပ်ဖြင့် တောက်လင်းနေ၏။

Verse 95

चारुप्रसन्न वदनं तथा सर्वागसुंदरम् । तं दृष्ट्वा महदाश्चर्यं गांगेयं प्रथितात्मकम्

နှလုံးအေးမြသော မျက်နှာတော်လှပ၍ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း သာယာလှပသော ဂင်္ဂေယာအရှင်ကို မြင်သော် အံ့ဩကြီးစွာ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 96

ववंदिरे तदा बालं कुमारं सूर्यवर्चसम् । प्रमथाश्च गणाः सर्वे वीरभद्रादयस्तथा

ထို့နောက် ပရမထာတို့နှင့် ဂဏာအပေါင်း—ဗီရဘဒ္ဒရတို့ အစရှိသူတို့—နေကဲ့သို့ တောက်ပသော ကလေးကူမာရကို ဦးချ၍ ဝတ်ပြုကြ၏။

Verse 97

परिवार्योपतस्थुस्ते वामदक्षिणभागतः । तथा ब्रह्मा च विष्णुश्च इंद्रश्चापि सुरैर्वृतः

သူတို့သည် ဘယ်ညာဘက်တို့မှ ဝိုင်းရံကာ အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြု၍ ရပ်နေကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ဘြဟ္မာနှင့် ဗိဿဏုလည်း ရှိကြပြီး၊ ဒေဝတော်များ ဝိုင်းရံထားသော အိန္ဒြာလည်း ရှိ၏။

Verse 98

ऋषयो यक्षगंधर्वाः परिवार्य कुमारकम् । दंडवत्पितिता भूमौ केचिच्च नतकंधराः

ရိရှီများ၊ ယက္ခများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများသည် ကလေးကူမာရကို ဝိုင်းရံကြ၏။ အချို့သည် မြေပေါ်တွင် ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် လဲကျကာ ပူဇော်ကြပြီး၊ အချို့သည် လည်ပင်းငုံ့၍ နှိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်ကြ၏။

Verse 99

प्रणेमुः शिरसा चान्ये मत्वा स्वामिनमव्ययम् । अवाद्यंत विचित्राणि वादित्राणि महोत्सवे । एवमभ्युदये तस्मिन्नृषयः शांतिमापठम्

အခြားသူတို့သည် မပျက်မယွင်းသော အရှင်ကို သိမြင်ကာ ခေါင်းဖြင့် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။ မဟာပွဲတော်၌ အံ့ဖွယ် တူရိယာမျိုးစုံ တီးခတ်မြည်ဟည်းကြ၏။ ထိုကဲ့သို့ မင်္ဂလာအောင်မြင်မှုအတွင်း ရိရှီတို့သည် ငြိမ်းချမ်းရေး မန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်ကြ၏။

Verse 100

एतस्मिन्नंतरे यातः शंकरो गिरिजापतिः । अवतीर्य वृषाच्छीघ्रं पार्वत्या सहसुव्रताः

ထိုအချိန်တွင် ဂိရိဇာ၏အရှင် ရှင်ကရာ (သင်္ကရ) သည် ရောက်လာ၍ နန္ဒီနွားပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းကာ သုဝရတရှိသော ပါရဝတီနှင့်အတူ ရှိနေ하였다။

Verse 101

पुत्रं निरैक्षत तदा जगदेकबंधुः प्रीत्या युतः परमया सह वै भवान्या । स्नेहान्वितो भुजगभोगयुतो हि साक्षात्सर्वेश्वरः परिवृतः प्रमथैः प्रहृष्टः

ထို့နောက် ကမ္ဘာလောက၏ မိတ်ဆွေတစ်ပါးတည်းဖြစ်သော အရှင်သည် ဘဝာနီနှင့်အတူ အမြင့်ဆုံးသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် မိမိသားကို ကြည့်ရှု하였다။ မြွေကွင်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသော အရှင်အပေါင်း၏ အရှင်သည် ချစ်ခင်မေတ္တာပြည့်ဝကာ ပရမထများ ဝမ်းမြောက်စွာ ဝိုင်းရံလျက် ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားတောက်ပ하였다။

Verse 102

उपगुह्य गुहं तत्र पार्वती जातसंभ्रमा । प्रस्नुतं पाययामास स्तनं स्नेहपरिप्लुता

ထိုနေရာတွင် ပါရဝတီသည် နူးညံ့သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဂုဟကို ဖက်ကာ မိခင်မေတ္တာလွှမ်းမိုးလျက် နို့ရည်စီးထွက်လာသော ရင်သားမှ နို့တိုက်ပေး하였다။

Verse 103

तदा नीराजितो देवैः सकलत्रैर्मुदान्वितैः । जयशब्देन महता व्याप्तमासीन्नभस्तलम्

ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်နေသော နတ်များသည် မိသားစုများနှင့်အတူ အာရတီ (နီရာဇန) ဖြင့် ဂုဏ်ပြုကြပြီး «အောင်မြင်ပါစေ!» ဟူသော အော်ဟစ်သံကြီးက ကောင်းကင်တစ်လျှောက် ပြည့်နှက်သွား하였다။

Verse 104

ऋषयो ब्रह्मगोषेण गीतेनैव च गायकाः । वाद्यैश्च वादकाश्चैव उपतस्थुः कुमारकम्

ရသီများသည် ဗေဒသံတော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် ကုမာရကကို ဆောင်ရွက်ကြပြီး၊ အဆိုတော်များသည် သီချင်းဖြင့် ဆောင်ရွက်ကြကာ၊ တီးဝိုင်းများသည် တူရိယာများနှင့် တေးဂီတဖြင့် ဆောင်ရွက်ကြ하였다။

Verse 105

स्वमंकमारेप्य तदा गिरीशः कुमारकं तं प्रभया महाप्रभम् । बभौ भवानीपतिरेव साक्षाच्छ्रिया युतः पुत्रवतां वरिष्ठः

ထိုအခါ ဂိရီရှ (ရှီဝ) သည် မဟာတေဇောဖြင့် တောက်ပသော ကလေးကို မိမိ၏ပေါင်ပေါ်၌ ထားတော်မူ၏။ ဘဝာနီ၏သခင်တော် ရှမ္ဘုသည် ကိုယ်တိုင်ပင် သီရိတော်ဖြင့် ထင်ရှားစွာ တောက်ပ၍ သားရရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 106

दंपती तौ तदा तत्र ऐकपद्येन नंदतुः । अभिषिच्यमान ऋषिभिरावृतः सुरसत्तमैः

ထိုနေရာ၌ ထိုအခါပင် သာသနာတော်မြတ်သော ဇနီးမောင်နှံနှစ်ပါးသည် တစ်စိတ်တစ်ဝိညာဉ်တည်းဖြင့် ပျော်ရွှင်တော်မူကြ၏။ ကလေးကို ရှင်ရသေ့တို့က အဘိသေကပြုနေကြပြီး အမြတ်ဆုံးသော ဒေဝတားတို့က ဝန်းရံထားကြ၏။

Verse 107

कुमारः क्रीडयामास उत्संगे शंकरस्य च । कंठे स्थितं वासुकिं च पाणिभ्यां समपीडयत्

ကလေး ကုမာရသည် ရှင်ကရ (ရှီဝ) ၏ ပေါင်ပေါ်၌ ကစားလျက်ရှိပြီး၊ သခင်တော်၏ လည်ပင်းပေါ်၌ နားနေသော ဝါစုကီကို လက်သေးသေးများဖြင့် ဖိညှစ်ကစားလေ၏။

Verse 108

मुखं प्रपीडयित्वाऽसौ पाणीनगणयत्तदा । एकं त्रीणिदशाष्टौ च विपरीतक्रमेण च

ကလေးက ကလေးဆန်စွာ ပါးစပ်ကို ဖိကစားပြီးနောက် လက်ချောင်းများပေါ်တွင် “တစ်၊ သုံး၊ ဆယ်၊ ရှစ်” ဟု ရေတွက်လေ၏။ ထို့ပြင် ပြန်လှန်အစဉ်အတိုင်းလည်း ရေတွက်တတ်လေ၏။

Verse 109

प्रहस्य भगवाञ्छंभुरुवाच गिरिजां तदा

ထို့နောက် ဘုရားသခင်မြတ် ရှမ္ဘုသည် ပြုံးလျက် ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) ထံသို့ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 110

मंदस्मितेन च तदा भगवान्महेशः प्राप्तो मुदंच परमां गिरिजासमेतः । प्रेम्णा सगद्गदगिरा जगदेकबंधुर्नोवाच किंचन तदा भुवनैकभर्ता

ထိုအခါ ကရုဏာပြည့်ဝသော မဟေရှာဘုရားသည် နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် ဂိရီဇာနှင့်အတူ အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒကို ရရှိတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် ကမ္ဘာလောက၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးတော်၊ စကြဝဠာ၏ အရှင်တော်သည် မေတ္တာကြောင့် အသံတုန်လှုပ်နေသော်လည်း ထိုခဏ၌ မည်သည့်စကားမျှ မပြောတော်မူ။