Adhyaya 1

Verse 1

अथ श्रीस्कान्दे महापुराणे प्रथमं माहेश्वरखण्डं प्रारभ्यते । श्रीगणेशाय नमः । ओंनमो भगवते वासुदेवाय । ओंनारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वती चैव ततो जयमुदीरयेत्

ယခု «သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» ၏ ပထမပိုင်းဖြစ်သော မာဟေရှဝရခဏ္ဍ ကို စတင်ဖွင့်လှစ်သည်။ သီရိ ဂဏေရှအား နမಸ್ಕာရ။ အိုṁ—ဘဂဝန် ဝာစုဒေဝအား နမိုနမဟ။ နာရာယဏကို ဦးချ၍၊ လူတို့အထွတ်အမြတ် နရကိုလည်းကောင်း၊ ဒေဝီ စရஸဝတီကိုလည်းကောင်း နမಸ್ಕာရပြီးနောက် «အောင်မြင်ပါစေ» ဟု ကြွေးကြော်ရမည်။

Verse 2

तीर्थानामुत्तमं तीर्थं क्षेत्राणां क्षेत्रमुत्तमम् । तत्रैव नैमिषारण्ये सौनकाद्यास्तपोधनाः । दीर्घसत्रं प्रकुर्वंतः सत्रिणः कर्मचेतसः

တီရ္ထများအနက် အမြတ်ဆုံးတီရ္ထ၊ က္ရှေတများအနက် အမြတ်ဆုံးက္ရှေတဖြစ်သော နိုင်မိရှာရဏျ၌ သောနကနှင့် အခြားတပဓန ရှင်ရသေ့တို့သည် ကာလရှည် ယဇ్ఞစတရကို ပြုလုပ်ကာ ကర్మနှင့် ဝတ္တရားအပေါ် စိတ်တည်ကြည်နေကြ၏။

Verse 3

तेषां सदर्शनौत्सुक्यादागतो हि महातपाः । व्यासशिष्यो महाप्राज्ञो लोमशोनाम नामतः

သူတို့ကို မြင်တွေ့လိုသော ဆန္ဒကြောင့် မဟာတပသီတစ်ပါး ရောက်လာ၏။ ထိုသူမှာ ဗျာသ၏ တပည့်၊ ဉာဏ်ကြီးမားသော ရသေ့ လောမရှာ ဟူသော အမည်ဖြင့် လူသိများသူ ဖြစ်၏။

Verse 4

तत्रागतं ते ददृशुर्मुनयो दीर्घसत्रिणः । उत्तस्थुर्युगपत्सर्वे सार्घ्यहस्ताः समुत्सुकाः

ကာလရှည် စတရကို ဆောင်ရွက်နေသော မုနိတို့သည် သူရောက်လာသည်ကို မြင်ကြ၏။ ထိုအခါ အားလုံးတပြိုင်နက် ထ၍ စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းမြောက်ကာ လက်ထဲတွင် အရ္ဃျ (ကြိုဆိုပူဇော်သက္ကာ) ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။

Verse 5

दत्त्वार्घ्यपाद्यं सत्कृत्य मुनयो वीतकल्मषाः । तं पप्रच्छुर्महाभागाः शिवधर्मं सविस्तरम्

အရ္ဃျနှင့် ခြေသုတ်ရေကို ပူဇော်ကာ သေချာစွာ ဂုဏ်ပြုကြပြီးနောက်၊ အပြစ်ကင်းစင်သော မဟာဘဂါ မုနိတို့သည် သီဝ၏ ဓမ္မကို အသေးစိတ် မေးမြန်းကြ၏။

Verse 6

ऋषय ऊचुः । कथयस्व महाप्राज्ञ देवदेवस्य शूलिनः । महिमानं महाभाग ध्यानार्चनसमन्वितम्

ရသေ့တို့က ဆိုကြသည်။ အို ဉာဏ်ကြီးမားသူ၊ အို မဟာဘဂါ၊ ဒေဝဒေဝဖြစ်သော သူလင် (သုံးလှံကိုင်ရှင်) ၏ မဟိမကို၊ ဓျာနနှင့် အာရ္စနာ (ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်း) တို့နှင့်အတူ ပြောပြပါလော့။

Verse 7

संमार्जने किं फलं स्यात्तथा रंगावलीषु च । प्रदाने दर्पणस्याथ तथा वै चामरस्य च

သန့်ရှင်းရေးလုပ်၍ သန့်စင်ခြင်းမှ အကျိုးပုဏ္ဏာ ဘာဖြစ်သနည်း၊ အလှပန်းပုံ (ရင်္ဂဝလီ) တင်ဆင်ခြင်းမှလည်း အကျိုးဘာရှိသနည်း။ မှန်ကို လှူဒါန်းခြင်းနှင့် ခမ်းနားပန်ကာ (ချာမရ) ကို လှူခြင်း၏ ကုသိုလ်မည်မျှနည်း။

Verse 8

प्रदाने च वितानस्य तथा धारागृहस्य च । दीपदाने किं फलं स्यात्पूजायां किं फलं भवेत्

ထို့ပြင် မိုးကာ (ဝိတான) ကို လှူဒါန်းခြင်းနှင့် ရေစီးအိမ် (ဓာရာဂೃಹ) ကို လှူခြင်း၏ ကုသိုလ်ဘယ်လောက်ရှိသနည်း။ မီးအလှူ (ဒီပဒါန) မှ အကျိုးပုဏ္ဏာ ဘာဖြစ်သနည်း၊ ပူဇော်ခြင်း၌ အကျိုးဘာဖြစ်သနည်း။

Verse 9

कानिकानि च पुण्यानि कथ्यतां शिवपूजने । इतिहासपुराणानि वेदाध्ययनमेव च

ရှင်ဝပူဇာ၌ ရရှိသော ကုသိုလ်အမျိုးမျိုးကို မိန့်ကြားပါ။ အီတိဟာသနှင့် ပုရာဏာတို့ကို နားထောင်/ရွတ်ဆိုခြင်း၏ ကုသိုလ်၊ ထို့ပြင် ဝေဒသင်ယူခြင်း၏ ကုသိုလ်ကိုလည်း ပြောပြပါ။

Verse 10

शिवस्याग्रे प्रकुर्वंति कारयन्त्यथ वा नराः । किं फलं च नृणां तेषां कथ्यतां विस्तरेण हि

လူတို့သည် ရှင်ဝ၏ ရှေ့၌ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်သမျှ သို့မဟုတ် အခြားသူတို့အား ပြုလုပ်စေသမျှ—ထိုသူတို့အတွက် အကျိုးပုဏ္ဏာ ဘာဖြစ်သနည်း။ အသေးစိတ် မိန့်ကြားပါ။

Verse 11

शिवाख्यानपरोलोके त्वत्तो नान्योऽस्ति वै मुने

ဤလောက၌၊ မုနိရေ၊ ရှင်ဝ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ပြောကြားရာ၌ သင်ကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်သူ အခြားမရှိပါ။

Verse 12

इति श्रुत्वा वचस्तेषां मुनीनां भावितात्मनाम् । उवाच व्यासशिष्योऽसौ शिवमाहात्म्यमुत्तमम्

စိတ်ကိုသန့်စင်၍ တည်ငြိမ်သော မုနိတို့၏ စကားကို ကြားနာပြီးနောက်၊ ဗျာသ၏ တပည့်တော်သည် သီဝ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာတန်ခိုးကို ဟောကြားလေ၏။

Verse 13

लोमश उवाच । अष्टादशपुराणेषु गीयते वै परः शिवः । तस्माच्छिवस्य माहात्म्यं वक्तुं कोऽपि न पार्यते

လောမရှာက ပြောသည်။ ပုရာဏ ၁၈ ပါးလုံးတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး သီဝကို တကယ်တမ်း ချီးမွမ်းသီဆိုထားသည်။ ထို့ကြောင့် သီဝ၏ မဟာတန်ခိုးကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနိုင်သူ မရှိနိုင်။

Verse 14

शिवेति द्व्यक्षरं नाम व्याहरिइष्यंति ये जनाः । तेषां स्वर्गश्च मोक्षश्च भविष्यति न चान्यथा

“သီဝ” ဟူသော အက္ခရာနှစ်လုံးပါ နာမတော်ကို အသံထွက်ရွတ်ဆိုသူတို့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခလွတ်မြောက်ခြင်း ရှိမည်၊ အခြားမဖြစ်နိုင်။

Verse 15

उदारो हि महादेवो देवानां पतिरिश्वरः । येन सर्वं प्रदत्तं हि तस्मात्सर्व इति स्मृतः

မဟာဒေဝသည် အလွန်ရက်ရောသော အရှင်၊ ဒေဝတို့၏ အဓိပတိ ဖြစ်တော်မူ၏။ အရာအားလုံးကို သူ့ထံမှ ပေးအပ်ထားသဖြင့် ထို့ကြောင့် “ဆာဝ” (အလုံးစုံ) ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 16

ते धन्यास्ते महात्मानो ये भजंति सदा शिवम्

အမြဲတမ်း သီဝကို ဘုရားဝတ်ပြုသူ မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသူတို့သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 17

विना सदाशिवं योहि संसारं तर्तुमिच्छति । स मूढो हि महापापः शिवद्वेषी न संशयः

သဒာရှီဝ မပါဘဲ သံသရာပင်လယ်ကို ကူးလိုသူသည် အမှန်တကယ် မိုက်မဲသူ၊ အပြစ်ကြီးသူ ဖြစ်ပြီး၊ ရှီဝကို မုန်းသူဟု သံသယမရှိ။

Verse 18

भक्षितं हि गरं येन दक्षयज्ञो विनाशितः । कालस्य दहनं येन कृतं राज्ञः प्रमोचनम्

အဆိပ်ပြင်းကို မျိုသောက်ခဲ့သူလည်း သူပင်၊ ဒက္ခ၏ ယဇ్ఞကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူလည်း သူပင်၊ မရဏကိုပင် မီးဖြင့်လောင်ကျွမ်းစေ၍ မင်းတစ်ပါးကို ကယ်လွှတ်ပေးခဲ့သူလည်း သူပင်။

Verse 19

ऋषय ऊचुः । यथा गरं भक्षितं च यथा यज्ञो विनाशितः । दक्षस्य च तथा ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်—“အဆိပ်ကို မည်သို့ မျိုသောက်ခဲ့သနည်း၊ ယဇ్ఞကို မည်သို့ ဖျက်ဆီးခဲ့သနည်း၊ ထို့ပြင် ဒက္ခ၌ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်းကိုလည်း ပြောပြပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် အလွန်ကြီးမားပါသည်။”

Verse 20

सूत उवाच । दाक्षायणी पुरा दत्ता शंकराय महात्मने । वचनाद्ब्रह्मणो विप्रा दक्षेण परमेष्ठिनः

စူတက ပြောသည်—“ဗြာဟ္မဏတို့၊ ရှေးကာလ၌ ဒါက္ရှာယဏီကို မဟာစိတ်ရှိသော ရှင်ကရာ (ရှီဝ) ထံ မင်္ဂလာပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုသည်မှာ ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်အရ၊ ပရမေဋ္ဌိ ဒက္ခ—သတ္တဝါတို့၏ အရှင်တော်—က ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။”

Verse 21

एकदा हि स दक्षो वै नैमिषारण्यमागतः । यदृच्छावशमापन्न ऋषिभिः परिपूजितः

တစ်ခါတွင် ဒက္ခသည် နိုင်မိရှာရဏ္ယသို့ မတော်တဆရောက်လာသကဲ့သို့ ရောက်လာပြီး၊ ထိုနေရာ၌ ရိရှီတို့က ထိုက်တန်စွာ ကြိုဆိုပူဇော်ခဲ့ကြသည်။

Verse 22

स्तुतिभिः प्रणिपातैश्च तथा सर्वैः सुरासुरैः । तत्र स्थितो महादेवो नाभ्युत्थानाभिवादने । चकारास्य ततः क्रुद्धो दक्षो वचनब्रवीत्

ဓမ္မတေးများဖြင့် ချီးမွမ်းခံရပြီး နတ်များနှင့် အသူရာများအားလုံး၏ ဦးခိုက်မှုကို ခံယူသော်လည်း မဟာဒေဝသည် နေရာမှ မထ၊ နှုတ်မဆက်ဘဲ နေလေသည်။ ထိုအခါ ဒက္ခသည် အမျက်ထွက်၍ ဤစကားကို ဆို၏။

Verse 23

सर्वत्र सर्वे हि सुरासुरा भृशं नमंति मां विप्रवराः समुत्सुकाः । कथं ह्यसौ दुर्जनवन्महात्मा भूतादिभिः प्रेतपिशाचयुक्तः । श्मशानवासी निरपत्रपो ह्ययं कथं प्रणामं न करोति मेऽधुना

အို မြတ်သော ပုဏ္ဏားတို့၊ နေရာတိုင်း၌ နတ်များနှင့် အသူရာများအားလုံးသည် ငါ့ကို ရိုသေစွာ ဦးခိုက်ကြကုန်၏။ သို့သော် ဤ 'မဟာဝိညာဉ်' ဟုဆိုသူသည် လူယုတ်မာကဲ့သို့ ပြုမူလျက်၊ တစ္ဆေ သရဲ ပိသုကာတို့ ခြံရံလျက်၊ သုသာန်၌ နေထိုင်လျက်၊ အရှက်မရှိဘဲ အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို ယခု ဦးမခိုက်သနည်း။

Verse 24

पाखंडिनो दुर्जनाः पापशीला विप्रं दृष्ट्वा चोद्धता उन्मदाश्च । वध्यास्त्याज्याः सद्भिरेवंविधा हि तस्मादेनं शापितुं चोद्यतोऽस्मि

ထိုမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိတို့သည် သဘောသဘာဝအားဖြင့် ယုတ်မာ၍ အပြစ်များကြပြီး ပုဏ္ဏားကို မြင်လျှင်ပင် မာန်မာနထောင်လွှား၍ ရူးသွပ်ကြကုန်၏။ ဤကဲ့သို့သော သူတို့သည် သူတော်ကောင်းတို့၏ အပြစ်ပေးခြင်းနှင့် နှင်ထုတ်ခြင်းကို ခံထိုက်ကြပေသည်၊ ထို့ကြောင့် သူ့ကို ကျိန်စာတိုက်ရန် ငါဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။

Verse 25

इत्येवमुक्त्वा स महातपास्तदा रुषान्वितो रुद्रमिदं बभाषे

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက်၊ အမျက်ဒေါသ ပြည့်နှက်နေသော ထိုမဟာရသေ့ကြီးသည် ရုဒြနတ်မင်းအား ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 26

श्रृण्वंत्वमी विप्रतमा इदानीं वचो हि मे कर्तुमिहार्हथैतत् । रुद्रो ह्ययं यज्ञबाह्यो वृतो मे वर्णातीतो वर्णपरो यतश्च

ဤမြတ်သော ပုဏ္ဏားတို့သည် ယခု ငါ၏စကားကို နားထောင်ပြီး ဤနေရာ၌ သင့်လျော်သည်ကို ပြုကြလော့။ အကြောင်းမူကား ဤရုဒြသည် ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှ ငါဖယ်ရှားထားပြီးဖြစ်၏။ သူသည် ဇာတ်နိမ့်ဇာတ်မြင့်တို့၏ ပြင်ပ၌ရှိပြီး ဇာတ်စနစ်ကို လွန်ဆန်သူဖြစ်သောကြောင့် ငါသည် သူ့ကို ဖယ်ကြဉ်လိုက်ပြီ။

Verse 27

नंदी निशम्य तद्वाक्यं शैलादो हि रुषान्वितः । अब्रवीत्त्वरितो दक्षं शापदं तं महाप्रभम्

ထိုစကားကို ကြားသိသော် နန္ဒီသည် (ရှီလာဒ၏သား) ဒေါသပြင်းထန်လာ၍ ချက်ချင်းပင် မဟာပရဘု ဒက္ခကို မိမိနှုတ်တွင် ကျိန်စာတင်ကာ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 28

नन्द्युवाच । यज्ञबाह्यो हि मे स्वामी महेशोऽयं कृतः कथम् । यस्य स्मरणमात्रेण यज्ञाश्च सफला ह्यमी

နန္ဒီက ဆို၏— “ကျွန်ုပ်၏သခင် မဟေရှာကို ယဇ္ဉာအပြင်ဘက်ဟု မည်သို့ ပြုလုပ်နိုင်သနည်း။ သူ့ကို သတိရရုံဖြင့်ပင် ဤယဇ္ဉာတို့ အကျိုးဖြစ်ထွန်းလာကြသည်!”

Verse 29

यज्ञो दानं तपश्चैव तीर्थानि विविधानि च । यस्य नाम्ना पवित्राणि सोयं शप्तोऽधुना कथम्

“ယဇ္ဉာ၊ ဒါန၊ တပဿ၊ ထို့ပြင် တီရ္ထများ အမျိုးမျိုးတို့သည် သူ၏နာမတော်ကြောင့်ပင် သန့်ရှင်းမြတ်နိုးလာကြသည်။ ထိုသို့သောသူကို ယခု မည်သို့ ကျိန်နိုင်သနည်း?”

Verse 30

वृथा ते ब्रह्मचापल्याच्छप्तोऽयं दक्ष दुर्मते । येनेदं पालितं विश्वं सर्वेण च महात्मना । शप्तोऽयं स कथं पाप रुद्रोऽयं ब्राह्मणाधम

“အို ဒက္ခာ၊ မိုက်မဲသောစိတ်ရှိသူ၊ သင်၏ကျိန်စာသည် ဗြာဟ္မဏအဟင်္ကာရကြောင့် ဖြစ်လာသော်လည်း အလဟသဖြစ်၏။ ဤလောကတစ်ခုလုံးကို ထိန်းသိမ်းထားသော မဟာအာတ္မာတော်ကြီး—ထို ရုဒြာကို မည်သို့ ကျိန်နိုင်မည်နည်း။ အို အပြစ်ရှိသူ၊ အို ဗြာဟ္မဏအနိမ့်ဆုံး!”

Verse 31

एवं निर्भार्त्सितस्तेन नंदिना हि प्रजापतिः । नंदिनं च शशापाथ दक्षो रोषसमन्वितः

ထိုသို့ နန္ဒီ၏ ပြင်းထန်သော ဆုံးမခြင်းကို ခံရသော ပရဇာပတိ ဒက္ခာသည် ဒေါသပြင်းထန်လာ၍ နန္ဒီကို ပြန်လည် ကျိန်လေ၏။

Verse 32

यूयं सर्वे रुद्रवरा वेदबाह्याश्च वै भृशम् । शप्ताहि वेदमार्गैश्च तथा त्यक्ता महर्षिभिः

«သင်တို့အားလုံး—ရုဒြ (Rudra) ကိုဘုရားဝတ်ပြုသူများ—သည် ဝေဒ (Veda) အစဉ်အလာအပြင်ဘက်သို့ လုံးဝကျရောက်မည်။ ဝေဒမဂ္ဂမှ ဖြတ်တောက်ခံရ၍ မဟာရိရှီတို့က စွန့်ပစ်ခံရမည်ဟု ကျိန်စာခံရသည်»။

Verse 33

पाषंडवादसंयुक्ताः शिष्टऽचारबहिष्कृताः । कपालिनः पानरतास्तथा कालमुखा ह्यमी

«သူတို့သည် ပာရှဏ္ဍ (အယူမှား) ဝါဒများနှင့် ပေါင်းစည်းကာ ယဉ်ကျေးသူတို့၏ အကျင့်အကြံမှ ထုတ်ပယ်ခံရမည်။ ထို့နောက် ကပာလိန် (ခေါင်းခွံကိုင် ဆာဒု) ဖြစ်၍ အရက်သောက်ခြင်းကို စွဲလမ်းကာ ‘ကာလာမုခ’ ဟု ခေါ်ကြမည်»။

Verse 34

इति शप्तास्तदा तेन दक्षेण शिवकिंकराः । तदा प्रकुपितो नंदी दक्षं शप्तुं प्रचक्रमे

ထို့ကြောင့် ဒက္ခ (Dakṣa) က သီဝ (Śiva) ၏ အမှုထမ်းများကို ကျိန်စာချခဲ့သည်။ ထိုအခါ နန္ဒီ (Nandī) သည် ဒေါသထွက်ကာ ဒက္ခကို ပြန်လည်ကျိန်စာချရန် စတင်하였다။

Verse 35

शप्ता वयं त्वया विप्र साधवः शिवकिंकराः । वृथैव ब्रह्मचापल्यादहं शापं ददामि ते

«အို ဗြာဟ္မဏ (brahmin) ရေ၊ ကျွန်ုပ်တို့—သီဝ၏ သန့်ရှင်းသော အမှုထမ်းများ—ကို သင်က အကျိုးမဲ့စွာ ကျိန်စာချခဲ့သည်၊ ဗြာဟ္မဏ၏ အလျင်အမြန်မိုက်မဲမှုကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် ယခု ငါသည် သင့်အပေါ် ကျိန်စာတစ်ရပ် ချမှတ်မည်»။

Verse 36

वेदवादरता यूयं नान्यदस्तीतिवादिनः । कामात्मानः स्वर्गपरा लोभमोहसमन्विताः

«သင်တို့သည် ဝေဒကို အငြင်းပွားခြင်းတွင်သာ စိတ်ဝင်စား၍ ‘ဒီထက်လွန်၍ မရှိ’ ဟု ဆိုကြသည်။ ကာမ (欲望) ကြောင့် မောင်းနှင်ခံရကာ ကောင်းကင် (svarga) ကိုသာ ရည်မှန်းပြီး လောဘနှင့် မောဟတို့တွင် ရောယှက်နေကြသည်»။

Verse 37

वैदिकं च पुरस्कृत्य ब्राह्मणाः शूद्रयाजकाः । दरिद्रिणो भविष्यंति प्रतिग्रहरताः सदा

ဝေဒအာဏာကို ရှေ့တန်းတင်ကာ ပြသသော်လည်း၊ ရှုဒ္ဒရတို့အတွက် ယဇ္ဈာကို ဆောင်ရွက်ပေးသော ဗြာဟ္မဏများသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးလာ၍ အလှူလက်ခံခြင်း၌ အမြဲစွဲလမ်းနေကြလိမ့်မည်။

Verse 38

दक्ष केचिद्भविष्यन्ति ब्राह्मणा ब्रह्मराक्षसाः । लोमश उवाच । विप्रास्ते शपितास्तेन नंदिना कोपिना भृशम्

ဗြာဟ္မဏအချို့သည် ဉာဏ်ကောင်းသော်လည်း ဘြဟ္မ-ရာက္ခသ (brahma-rākṣasa) ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ လောမရှက ပြောသည်– “ထိုဗြာဟ္မဏတို့ကို ဒေါသပြင်းထန်သော နန္ဒိန်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျိန်စာချခဲ့သည်။”

Verse 39

अथाकर्ण्येश्वरो वाक्यं नंदिनः प्रहसन्निव । उवाच वाक्यं मधुरं बोधययुक्तं सदाशिवः

နန္ဒိန်၏စကားကို ကြားသော်၊ အရှင်သည် အနည်းငယ်ပြုံးသကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ စဒါရှီဝသည် သင်ခန်းစာနှင့် ရှင်းလင်းမှု ပြည့်ဝသော ချိုမြိန်သည့် စကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 40

महादेव उवाच । कोपं नार्हसि वै कर्तुं ब्राह्मणान्प्रति वै सदा । ब्राह्मणागुरवो ह्येते वेदवादरताः सदा

မဟာဒေဝ မိန့်တော်မူသည်– “ဗြာဟ္မဏတို့အပေါ် အမြဲတမ်း ဒေါသမပြုသင့်။ သူတို့သည် ဂုရုအဖြစ် လေးစားထိုက်သူများဖြစ်၍ ဝေဒနှင့် ဝေဒပဋ္ဌာန်းကို အမြဲတမ်း ဆည်းကပ်နေကြသည်။”

Verse 41

वेदो मंत्रमयः साक्षात्तथा सूक्तमयो भृशम् । सूक्ते प्रतिष्ठितो ह्यात्मा सर्वेषामपि देहिनाम्

ဝေဒသည် မန္တရများဖြင့် တိုက်ရိုက် ဖွဲ့စည်းထားပြီး၊ သုတ္တ (hymn) များဖြင့် အလွန်ပြည့်ဝသည်။ ထိုသုတ္တများအတွင်း၌ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါ အားလုံး၏ အတ္တမန် (Ātman) သည် တည်မြဲစွာ ထူထောင်ထားသည်။

Verse 42

तस्मान्नात्मविदो निन्द्या आत्मैवाहं न चेतरः । कोऽयं कस्त्वं क्व चाहं वै कस्माच्छप्ता हि वै द्विजाः

ထို့ကြောင့် အတ္တကို သိသူတို့ကို မပြစ်တင်သင့်။ အတ္တတစ်ပါးတည်းသာ ငါဖြစ်၏၊ ‘အခြား’ မရှိ။ ဤသူကား မည်သူနည်း? သင်ကား မည်သူနည်း? ငါသည် မည်သို့သောနေရာ၌ ရှိသနည်း? ဘာကြောင့်ပင် ဗြာဟ္မဏတို့သည် အပစ်ဒဏ်ခံရသနည်း?

Verse 43

प्रपंचरचनां हित्वा बुद्धो भव महामते । तत्त्वज्ञानेन निर्वर्त्य स्वस्थः क्रोधादिवर्जितः

လောကီအဆောက်အအုံတို့ကို ယက်လုပ်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍ နိုးကြားသူဖြစ်လော့၊ မဟာဉာဏ်ရှိသူရေ။ သစ္စာတရား၏ ဉာဏ်ဖြင့် ထိုအရာကို ပြီးစီးစေ၍ ကိုယ်တွင်း၌ တည်ငြိမ်ကာ ဒေါသစသည့်အရာတို့မှ ကင်းလွတ်လော့။

Verse 44

एवं प्रबोधितस्तेन शंभुना परमेष्ठिना । विवेकपरमो भूत्वा शैलादो हि महातपाः । शिवेन सह संगम्य परमानंदसंप्लुतः

ထိုသို့ ပရမေဋ္ဌိန် ရှမ္ဘုက သင်ကြားပေးသဖြင့် မဟာတပသီ ရှೈလာဒသည် विवेक အမြင့်ဆုံးဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် သီဝနှင့် တွေ့ဆုံရာ၌ အထွတ်အထိပ် အာနန္ဒဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရ၏။

Verse 45

दक्षोपि हि रुषाऽविष्टऋषिभिः परिवारितः । ययौ स्थानं स्वकं तत्र प्रविवेश रुषाऽन्वितः

ဒက္ရှလည်း ဒေါသဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ရှိသမျှ ရှိသီတို့ ဝိုင်းရံလျက် မိမိအိမ်ရာသို့ သွားပြီး ဒေါသနှင့်တကွ ထိုအိမ်သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 46

श्रद्धां विहाय परमां शिवपूजकानां निंदापरः स हि बभूव नराधमश्च । सर्वैर्महर्षिभिरुपेत्य स तत्र शर्वं देवं निनिन्द न बभूव कदापि शान्तः

အမြင့်ဆုံးသော श्रद्धာကို စွန့်ပစ်၍ သီဝကို ပူဇော်သူတို့ကို အပြစ်တင်လှောင်ပြောင်ရာ၌ စိတ်မက်မောသဖြင့် လူအနိမ့်ဆုံးဖြစ်လာ၏။ မဟာရိသီတို့အားလုံးနှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကာ သရဝ (သီဝ) ဘုရားကိုတောင် ကဲ့ရဲ့လေ၏၊ မည်သည့်အခါမျှ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု မရခဲ့။