Adhyaya 10

Verse 1

मुनय ऊचुः । यत्त्वया कथितं ब्रह्मन्ब्रह्मांडं सचराचरम् । भस्मीभूतं रुद्रकोपात्कालकूटाग्निनाऽथ़खिलम्

မုနိတို့က ဆိုကြသည်— “အို ဘြာဟ္မဏ၊ သင်ပြောပြသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် ရုဒြ၏ အမျက်နှင့် ကာလကူဋ၏ မီးကြောင့် အကုန်လုံး ပြာဖြစ်သွားခဲ့သည်။”

Verse 2

ब्रह्मांडांतरतः किं तु रुद्रं मन्यामहे वयम् । तदा चराचरं नष्टं ब्रह्मविष्णुपुरोगमम्

သို့သော် ဗြဟ္မာဏ္ဍအတွင်း၌ ရုဒြကို မည်သို့ နားလည်ရမည်နည်း။ ထိုအခါ ဗြဟ္မာနှင့် ဗိෂ္ဏုတို့ ဦးဆောင်သော လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

Verse 3

भस्मीभूतं रुद्रकोपात्कथं सृष्टिः प्रवर्तिता । कुतो ब्रह्मा च विष्णुश्च कुतश्चंद्रपुरोगमाः

ရုဒြ၏ အမျက်ကြောင့် အရာအားလုံး မီးခိုးပြာဖြစ်သွားသောအခါ၊ ဖန်ဆင်းခြင်းသည် မည်သို့ ပြန်လည်စတင်နိုင်သနည်း။ ဗြဟ္မာနှင့် ဗိෂ္ဏုတို့သည် ဘယ်က ပေါ်ထွန်းလာသနည်း၊ လနှင့် အခြား အလင်းရောင်တို့သည်လည်း ဘယ်က လာသနည်း။

Verse 4

अन्ये सुरा सुराः कुत्र भस्मीभूता लयं गताः । अत ऊर्ध्वं किमभवत्तत्सर्वं वक्तुमर्हसि

အခြား ဒေဝတားများနှင့် အသူရများသည် မီးခိုးပြာဖြစ်ကာ လယသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ဘယ်မှာ ရောက်သနည်း။ ထို့နောက် ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို အားလုံး ပြောပြသင့်ပါသည်။

Verse 5

व्यासप्रसादात्सकलं वेत्थ त्वं नापरो हि तत् । तस्माज्ज्ञानमयं शास्त्रं तज्जानासि न चापरः

ဗျာသ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် သင်သည် အရာအားလုံးကို သိမြင်၏—ဤသို့ သိသူ အခြားမရှိ။ ထို့ကြောင့် ဉာဏ်တရားဖြင့် ပြည့်စုံသော သာသနာကျမ်းကို သင်သာ သိ၏၊ အခြားသူ မသိနိုင်။

Verse 6

इति पृष्टस्तदा सर्वैर्मुनिभिर्भावितात्मभिः । सूतो व्यासं नमस्कृत्य वाक्यं चेदमथाब्रवीत्

ထိုသို့ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်၍ တရားဓမ္မ၌ တည်ကြည်သော မုနိတို့အားလုံးက မေးမြန်းကြသဖြင့်၊ စူတသည် ပထမဦးစွာ ဗျာသအား ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုကာ၊ ထို့နောက် ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 7

लोमश उवाच । यदा ब्रह्मांडमध्यस्था व्याप्ता देवा विषाग्निना । हरिब्रह्मादयो ह्येते लोकपालाः सवासवाः । तदा विज्ञापितः शंभुर्हेरंबेन महात्मना

လောမရှာက ပြောသည်။ စကြဝဠာအတွင်း နေထိုင်သော ဒေဝတားတို့ကို အဆိပ်မီးက လွှမ်းမိုးသွားသောအခါ—ဗိဿဏု၊ ဘြဟ္မာနှင့် လောကပာလတို့၊ အင်ဒြာနှင့်တကွ—ထိုအခါ မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသော ဟေရမ္ဗ (ဂဏေရှ) က သမ္ဘုကို အကြောင်းကြားလေ၏။

Verse 8

हेरंब उवाच । हे रुद्र हे महादेव हे स्थाणो ह जगत्पते । मया विघ्नं विनोदेन कृतं तेषां सुदुर्जयम्

ဟေရမ္ဗက ပြောသည်။ အို ရုဒြာ၊ အို မဟာဒေဝ၊ အို သ္ထာဏု၊ အို လောက၏ အရှင်—ကစားသဘောဖြင့် ငါသည် သူတို့အတွက် အလွန်မလွယ်ကူသော အတားအဆီးကို ဖန်တီးခဲ့၏။

Verse 9

भयेन मति मोहात्त्वां नार्च्चयंति च मामपि । उद्योगं ये प्रकुर्वन्ति तेषां क्लेशोऽधिको भवेत्

ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် စိတ်မောဟကြောင့် သူတို့သည် သင်ကိုလည်း မပူဇော်၊ ငါကိုလည်း မပူဇော်ကြ။ ပူဇော်ခြင်းမရှိဘဲ အားထုတ်မှုသာဖြင့် ဆက်လက်ကြိုးပမ်းသူတို့အတွက် ဒုက္ခက ပို၍ကြီးမားလာမည်။

Verse 10

एवमभ्यर्थितस्तेन पिनाकी वृषभध्वजः । विघ्नांधकारसूर्येण गणाधिपतिना तदा

ထိုသို့ သူက တောင်းပန်သဖြင့် ပိနာကီ၊ နွားတံခွန်ဆောင် အရှင်သည် ထိုအခါ အတားအဆီးအမှောင်ကို ဖယ်ရှားသော နေကဲ့သို့သော ဂဏာဓိပတိထံမှ ချဉ်းကပ်ခံရလေ၏။

Verse 11

लिंगरूपोऽब्रवीच्छंभुर्निराकारो निरामयः । निरंजनो व्योमकेशः कपर्द्दी नीललोहितः

လိင်္ဂရုပ်ဖြင့် တည်နေသော သမ္ဘု—ရုပ်မဲ့၊ ရောဂါကင်း၊ အညစ်ကင်း—က မိန့်တော်မူ၏။ ကောင်းကင်ကဲ့သို့ ဆံပင်ရှိသော အရှင်၊ ဆံပင်ချည်ထုံးထားသော အရှင်၊ အပြာနှင့် နီရောင်ရောသွေးသော မဟာဒေဝ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 12

महेश्वर उवाच । हेरंब श्रृणु मे वाक्यं श्रद्धया परया युतः । अहंकारात्मकं चैव जगदेतच्चराचरम्

မဟေရှ్వరက မိန့်တော်မူသည်။ ဟေရံဘ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ငါ၏စကားကို နားထောင်လော့။ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် အဟံကာရ ("ငါ" သဘော) ၏ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

Verse 13

स्थितिं करोत्यहंकारः प्रलयोत्पत्तिमेव च । जगदादौगणपते तदा विज्ञप्तिमात्रतः

အဟံကာရသည် လောက၏ တည်တံ့မှုကို ဖြစ်စေသကဲ့သို့ ပျက်လဲခြင်းနှင့် ပေါ်ထွန်းခြင်းကိုလည်း ဖြစ်စေသည်။ အို ဂဏပတိ၊ စကြဝဠာအစတွင် ဤအရာသည် သိမြင်ခြင်း၏ အလှုပ်အရှား (အသိတစ်ချက်) သာဖြင့် ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 14

मायाविरहितं शांतं द्वैताद्वैतपरं सदा । ज्ञप्तिमात्रस्वरूपं तत्सदानंदैकलक्षणम्

ထိုတတ္တဝါသည် မာယာကင်းစင်၍ ငြိမ်းချမ်းကာ ဒွိတနှင့် အဒွိတတို့ကိုလည်း အမြဲလွန်ကဲနေသည်။ ၎င်း၏သဘာဝမှာ အသိစင်ကြယ်ခြင်းတစ်ခုတည်းသာဖြစ်ပြီး ထာဝရအာနန္ဒ၏ တစ်ခုတည်းသော လက္ခဏာဖြင့် ထင်ရှားသည်။

Verse 15

गणपतिरुवाच । यदि त्वं केवलो ह्यात्मा परमानन्दलक्षणः । तस्मात्त्वदपरं किंचिन्नान्यदस्ति परंतप

ဂဏပတိက မိန့်တော်မူသည်။ သင်သည် တစ်ပါးတည်းသော အတ္တမန်ဖြစ်၍ အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒလက္ခဏာရှိလျှင် သင်မှလွဲ၍ အခြားအရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိပါ၊ အို ရန်သူတို့ကို နှိမ်နင်းသူ။

Verse 16

नानारूपं कथं जातं सुरासुरविलक्षणम् । विचित्रं मोहजननं त्रिभिर्द्देवैश्च लक्षितम्

ဤအမျိုးမျိုးသော စကြဝဠာသည် မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း—ဒေဝနှင့် အသူရတို့အကြား ပုံသဏ္ဌာန်ကွဲပြားလှ၍ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော်လည်း မောဟကို မွေးဖွားစေကာ၊ ဒေဝသုံးပါး၏ သုံးမျိုးသဘောဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသနည်း။

Verse 17

भूतग्रामैश्चतुर्भिश्च नानाभेदैः समन्वितैः । जातं संसारचक्रं च नित्यानित्यविलक्षणम्

ဓာတ်အစုလေးပါးသည် မျိုးကွဲအမျိုးမျိုးဖြင့် ပေါင်းစည်းလာရာမှ သံသရာစက်ဝိုင်း ပေါ်ထွန်းလာပြီး နိစ္စနှင့် အနိစ္စ လက္ခဏာတို့ကို ဆောင်ထားသည်။

Verse 18

परस्परविरोधेन ज्ञानवादेन मोहिताः । कर्मवादरताः केचित्केचित्स्वगुणमाश्रिताः

အပြန်အလှန် ဆန့်ကျင်သော ‘အသိပညာ’ သဘောတရားများကြောင့် မောဟဖြစ်ကြပြီး၊ အချို့က ‘ကမ္မ’ သဘောတရားကို နှစ်သက်ကာ၊ အချို့က မိမိ၏ မွေးရာပါ ဂုဏ် (guṇa) ကို အားကိုးကပ်လှမ်းကြသည်။

Verse 19

ज्ञाननिष्ठाश्च ये केचित्परस्परविरोधिनः । एवं संशयमापन्नं त्राहि मां वृषभध्वज

‘အသိပညာ’ တွင် တည်မြဲသူများပင် အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်နေကြသည်ကို မြင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သံသယထဲကျသွားသော ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ပါ၊ နွားတံဆိပ်တော်ရှင် (ရှီဝ) အရှင်။

Verse 20

अहं गणश्च कुत्रत्याः क्व चायं वृषभः प्रभो । एते चान्ये च बहवः कुतो जाताश्च कुत्र वै

ကျွန်ုပ်နှင့် ဤဂဏများသည် ဘယ်ကလာကြသနည်း၊ အရှင်ဘုရား၊ ဤနွားသည်လည်း ဘယ်ကလာသနည်း။ ထို့ပြင် အခြားအများအပြားတို့သည် မည်သည့်အရင်းအမြစ်မှ မွေးဖွား၍ မည်သို့သော အဆုံးသို့ သွားကြသနည်း။

Verse 21

कृताः सर्वे महाभागाः सात्त्विका राजसाश्च वै । प्रहस्य भगवाञ्छंभुर्गणेशं वक्तुमुद्यतः

ဤကံကောင်းသူအပေါင်းတို့သည် စာတ္တဝိကနှင့် ရာဇသိက သဘောထားများဖြင့် ဖန်ဆင်းထားကြသည်။ ဘဂဝန် ရှမ္ဘုသည် ပြုံးရယ်ကာ ဂဏေရှကို ပြန်လည်ဖြေကြားရန် ပြင်ဆင်လေသည်။

Verse 22

महेश्वर उवाच । कालशक्त्या च जातानि रजःसत्त्वतमांसि च । तैरावृतं जगत्सर्वं सदेवासुमानुषम्

မဟေရှ္ဝရက မိန့်တော်မူ၏။ ကာလ၏ အင်အားကြောင့် ရဇဿ၊ သတ္တဝ၊ တမဿ တို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုဂုဏ်သုံးပါးကြောင့် လောကတစ်လောကလုံးသည် နတ်များ၊ အသူရများ၊ လူသားများနှင့်အတူ ဖုံးကွယ်လျက်ရှိသည်။

Verse 23

परिदृश्यमानमेतच्चानश्वरं परमार्थतः । विद्ध्येतत्सर्वसिद्ध्यैव कृतकत्वाच्च नश्वरम्

မြင်တွေ့ရသော ဤလောကသည် အဆုံးစွန်သော အဓိပ္ပါယ်၌ မအမြဲတမ်း မဟုတ်။ ဖန်တီးထားသောအရာဖြစ်သောကြောင့် ပျက်စီးနိုင်သည်ဟု သိမှတ်လော့—ဤသိမြင်မှုတင်ပင် ပြည့်စုံသော အောင်မြင်မှုသို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 24

लोमश उवाच । यावद्गणेशसंयुक्तो भाषमाणः सदाशिवः । लिंगरूपी विश्वरूपः प्रादुर्भूता सदाशिवात्

လောမရှက ပြော၏။ ဂဏေရှနှင့်အတူ စဒါရှီဝ မိန့်ကြားနေစဉ်၊ လိင်္ဂရূপဖြင့် ပေါ်ထွန်းသော စကြဝဠာတစ်လောကလုံး၏ ဗိသုကာ-ဗိသုကာရုပ် (ဗိශ්ဝရူပ) သည် စဒါရှီဝထံမှ ထင်ရှားပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 25

शिवरूपा जगद्योनिः कार्यकारणरूपिणी । लिंगरूपी स भगवान्निमग्नस्तत्क्षणादभूत्

ရှီဝရုပ်ဖြစ်၍ လောက၏ မိခင်အိမ် (ယောနိ) ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အကြောင်းနှင့် အကျိုး၏ ရုပ်သဘောတည်းဟူသော ထိုဘုရားသခင်မြတ်သည် လိင်္ဂရုပ်ဖြစ်လာကာ ထိုခဏချင်းပင် တည်မြဲစွာ နေရာချထားလေ၏။

Verse 26

एका स्थिता परा शक्तिर्ब्रह्मविद्यात्मलक्षणा । गणेशो विस्मयाविष्टो ह्यवलोकनतत्परः

အထွတ်အမြတ် တစ်ပါးတည်းသော ပရမရှက္တိသည် တည်ရှိနေ၏၊ ၎င်း၏ သဘာဝသည် ဘြဟ္မဝိဒ္ယာ (အဘsolute ကို သိမြင်ခြင်း) ဖြစ်၏။ ဂဏေရှသည် အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်ဝကာ၊ ထိုသခင်မကိုသာ ကြည့်ရှုရန် အာရုံစိုက်နေ၏။

Verse 27

ऋषय ऊचुः । प्रकृत्यन्तर्गतं सर्वं जगदेतच्चराचरम् । गणेशस्य पृथक्त्वं च कथं जातं तदुच्यताम्

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ “လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် ဤလောကအလုံးစုံသည် ပရကృతိအတွင်း၌ တည်ရှိ၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဂဏေရှသည် မည်သို့ သီးခြားအဆင့်အတန်း ရလာသနည်း၊ ရှင်းပြပါ”။

Verse 28

लोमश उवाच । साक्षात्प्रकृत्याः संभूतो गणेशो भगवानभूत् । यथारूपः शिवः साक्षात्तद्रूपो हि गणेश्वरः

လောမရှက ပြောသည်။ “ဂဏေရှသည် ပရကృతိမှ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာ၍ ဘဂဝန် ဖြစ်တော်မူ၏။ အမှန်တကယ် ရှီဝ၏ အစစ်အမှန် ရုပ်သဏ္ဌာန် မည်သို့ရှိသနည်း၊ ဂဏေရှဝရ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်၏”။

Verse 29

शिवेन सह संग्रामो ह्यभूत्तस्य महात्मनः । अज्ञानात्प्रकृतो भूत्वा बहुकालं निरन्तरम्

အမှန်တကယ် ထိုမဟာအတ္တမန်သည် ရှီဝနှင့် စစ်ပွဲဝင်ခဲ့၏။ အဝိဇ္ဇာကြောင့် ပရကృతိ၌ ချည်နှောင်ခံရသူဖြစ်လာကာ အချိန်အတော်ကြာ မပြတ်မလပ် ဆက်လက်ဖြစ်နေခဲ့၏။

Verse 30

तस्य दृष्ट्वा ह्यजेयत्वं गजारूढस्य तत्तदा । त्रिशूलेनाहनच्छंभुः सगजं तमपातयत्

ထိုအခါ ဆင်စီးနေသူ၏ မအနိုင်ယူနိုင်သော အင်အားကို မြင်သော်၊ ရှမ္ဘုသည် တြိရှူလဖြင့် ထိုးခတ်ကာ ဆင်နှင့်တကွ ထိုသူကို လဲကျစေ၏။

Verse 31

तदा स्तुतो महादेवः परशक्त्या परंतपः । परशक्तिमुवाचेदं वरं वरय शोभने

ထိုအခါ ရန်သူတို့ကို နှိမ်နင်းနိုင်သော မဟာဒေဝကို အမြင့်ဆုံး သက္တိက ချီးမွမ်း၏။ ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် ပရာသက္တိအား “အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 32

तदा वृतो महादेवो वरेण परमेण हि । योऽयं त्वया हतो देव मम पुत्रो न संशयः

ထိုအခါ မဟာဒေဝအား အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဆုတောင်းပန်ကြားမှုဖြင့် တောင်းဆိုကြ၏– «အို ဘုရားရှင်၊ သင်က သတ်ခဲ့သော ဤသူသည် ငါ၏သားဖြစ်သည်၊ သံသယမရှိ»။

Verse 33

त्वां न जानात्ययं मूढः प्रकृत्यंशसमुद्भवः । तस्मात्पुत्रं जीवयेमं मम तृष्ट्यर्थमेव च

«ဤမိုက်မဲသူသည် သင့်ကို မသိမမြင်နိုင်၊ ပရကృతိ၏ အစိတ်အပိုင်းမှ ပေါ်ထွန်းလာသူဖြစ်သောကြောင့်။ ထို့ကြောင့် ငါ၏စိတ်ကျေနပ်မှုအတွက်လည်း ဤသားကို ပြန်လည်အသက်သွင်းပေးပါ»။

Verse 34

प्रहस्य भगवान्रुद्रो मायापुत्रमजीवयत् । सिंधुरवदनेनैव मुखे स समयोजयत्

ဘုရားရုဒ္ဒရသည် ပြုံးရယ်လျက် မာယာမှ မွေးဖွားသော သားကို ပြန်လည်အသက်သွင်းတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဆင်၏မျက်နှာကိုပင် သူ၏မျက်နှာအဖြစ် တပ်ဆင်ပေးတော်မူ၏။

Verse 35

तदा गजाननो जातः प्रसादाच्छंकरस्य च । मायापुत्रोपि निर्मायो ज्ञानवान्संबभूव ह

ထိုအခါ ရှင်ကရ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သူသည် ဂဇာနန (ဆင်မျက်နှာရှင်) ဖြစ်လာ၏။ မာယာမှ မွေးဖွားသော်လည်း မာယာကင်းစင်၍ အမှန်တကယ် ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝလာ၏။

Verse 36

आत्मज्ञानामृतेनैव नित्यतृप्तो निरामयः । समाधिसंस्थितो रौद्रः कालकालांतकोऽभवत्

အတ္တဉာဏ်၏ အမရိတရည်ဖြင့် အမြဲတမ်း တင်းတိမ်ပြည့်ဝ၍ ရောဂါကင်းစင်လျက်၊ သမာဓိ၌ တည်မြဲသွား၏။ ရော်ဒြအဖြစ် အကြမ်းတမ်းသဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ «ကာလကို သတ်သူ၊ ကာလ၏ အဆုံးကိုပါ သတ်သူ» ဖြစ်လာ၏။

Verse 37

योगदंडार्थमुत्पाट्य स्वकीयं दशनं महत् । करे गृह्य गणाध्यक्षः शब्धब्रह्मातिवर्त्तते । ऋद्धिसिद्धिद्वयेनैव एकत्वेन विराजितः

ယောဂဒဏ္ဍအဖြစ် အသုံးပြုရန် မိမိ၏ ကြီးမားသော ဆင်စွယ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လက်ထဲတွင် ကိုင်ယူသဖြင့် ဂဏာတို့၏ အရှင်သည် «အသံ၏ ဗြဟ္မ» ဟူသော စကားသံသာမကန့်သတ်သော ဝေဒဝါဒကို ကျော်လွန်သွား၏။ စည်းစိမ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အောင်မြင်မှု (ဣဒ္ဓိ–သိဒ္ဓိ) နှစ်ပါးဖြင့် ပြည့်စုံကာ ဧကత్వ၌ တောက်ပလင်းလက်၏။

Verse 38

ये ते गणाश्च विघ्नाश्च ये चान्येऽभ्यधिका भुवि । तेषामपि पतिर्जातः कृतोऽसौ शंभुना तदा

ထိုဂဏာတို့နှင့် အတားအဆီးတို့၊ ထို့ပြင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပိုမိုအင်အားကြီးသော အခြားသူတို့အပေါ်၌ပင် သူသည် အရှင်ဖြစ်လာ၏။ ထိုအခါ သမ္ဘူ (ရှီဝ) က ထိုသို့ အုပ်စိုးသူအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။

Verse 39

तस्माद्वि लोकयामास प्रकृतिं विश्वरूपिणीम् । पृथक्स्थित्वाग्रतो जानाल्लिंगं प्रकृतिमेव च । ददर्श विमलं लिंगं प्रकृतिस्थं स्वभावतः

ထို့နောက် သူသည် စကြဝဠာရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြစ်သော ပရကృతိကို မြင်တော်မူ၏။ ခွဲကွာ၍ ရပ်နေစဉ် မျက်နှာတော်ရှေ့၌ လင်္ဂနှင့် ပရကృతိကို သီးခြားသိမြင်ကာ၊ သဘာဝအားဖြင့် ပရကృతိအတွင်း၌ တည်နေသော အညစ်အကြေးကင်းသည့် လင်္ဂကိုလည်း မြင်တော်မူ၏။

Verse 40

आत्मानं च गणैः साद्धं तथैव च जगत्त्रयम् । लीनं लिंगे समस्तं तद्धेरम्बो ज्ञानवानपि

ထို့ပြင် ဟေရမ္ဘသည် ဉာဏ်ရှိသူဖြစ်သော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင်ကို ဂဏာတို့နှင့်အတူ၊ ထို့အပြင် လောကသုံးပါးကိုပါ အားလုံးလင်္ဂအတွင်းသို့ လုံးဝ လိမ့်ဝင်ပျော်ဝင်နေသည်ဟု မြင်တော်မူ၏။

Verse 41

मुमोह च पुनः संज्ञां प्रतिलभ्य प्रयत्नतः । ननाम शिरसा ताभ्यामीशाभ्यां स गणेश्वरः

သူသည် ထပ်မံ မူးမောလဲကျ၏။ ထို့နောက် ကြိုးစား၍ သတိပြန်ရလာသောအခါ ဂဏေရှဝရသည် အရှင်တော်နှစ်ပါး (ဣရှ) ထံသို့ ခေါင်းချ၍ နမസ്കာရပြု၏။

Verse 42

तदा ददर्श तत्रैव लोकसंहारकारकम् । ब्रह्माणं चैव रुद्रं च विष्णुं चैव सदाशिवम्

ထိုအခါ ထိုနေရာတည်းမှာပင် လောကပျက်ကွယ်စေသူကို မြင်တော်မူ၏—ဗြဟ္မာ၊ ရုဒြ၊ ဗိဿနု နှင့် စဒါရှီဝ။

Verse 43

ददर्श प्रेततुल्यानि लिंगशक्त्यात्मकानि च । ब्रह्माण्डगोलकान्येव कोटिशः परमाणुवत्

လင်းဂ၏ သက္တိအာနုဘော်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော၊ ပရေတတူသကဲ့သို့ မြင်ရပြီး၊ အဏုကဏ္ဍကဲ့သို့ ကုဋိကုဋိ များစွာသော ဘြဟ္မာဏ္ဍဂိုးလများကို သူမြင်၏။

Verse 44

लीयंते च विलीयंते महेशे लिंगरूपिणि । प्रकृत्यंतर्गतं लिंगं लिंगस्यांतर्गता च सा

ထိုအရာတို့သည် လင်းဂရূপ မဟေရှ၌ ပေါင်းဝင်၍ ပျက်ကွယ်သွားကြ၏။ လင်းဂသည် ပရကృతိအတွင်း၌ တည်ရှိပြီး၊ ပရကృతိသည်လည်း လင်းဂအတွင်း၌ တည်ရှိ၏။

Verse 45

शक्त्या लिंगं च संछन्नं तदा सर्वमदृश्यत । लिंगेन शक्तिः संछन्ना परस्परमवर्तत

ထိုအခါ သက္တိက လင်းဂကို ဖုံးကွယ်သဖြင့် အရာအားလုံး မမြင်ရတော့၏။ ထို့ပြန်လည်၍ လင်းဂက သက္တိကို ဖုံးကွယ်ကာ အပြန်အလှန် ပတ်လည်ဖုံးအုပ်နေကြ၏။

Verse 46

शिवाभ्यां संश्रितं लोकं जगदेतच्चराचरम् । गणेशो वापि तज्ज्ञानं न परेऽपि तथाविदन्

လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် ဤလောကတစ်ခုလုံးသည် ရှီဝနှစ်ပါး (ရှီဝနှင့် သက္တိ) ကို အားထားတည်ရှိ၏။ ထိုသစ္စာတရားကို ဂဏေရှက ပြည့်စုံစွာ သိမြင်ခဲ့ပြီး အခြားသူတို့သည် ထိုသို့ မသိမြင်ကြ။

Verse 47

तदोवाच महातेजा गणाध्यक्षो गणैः सह । सशक्तिकं स्तूयमानः शक्त्या च परया तदा

ထိုအခါ တေဇာကြီးသော ဂဏာတို့၏အရှင် ဂဏေရှသည် မိမိ၏ဂဏာအဖွဲ့နှင့်အတူ မိန့်ကြားတော်မူ၏။ သက္တိနှင့်ပေါင်းစည်းသော ဒေဝတော်ကို ချီးမွမ်းနေစဉ်၊ အမြင့်ဆုံးသော သက္တိတော်လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေ၏။

Verse 48

गणेश उवाच । नमामि देवं शक्त्यान्वितं ज्ञानरूपं प्रसन्नं ज्ञानात्परं परमंज्योतिरूपम् । रूपात्परं परमं तत्त्वरूपं तत्त्वात्परं परमं मंगलं च आनंदाख्यं निष्कलं निर्विषादम्

ဂဏေရှ မိန့်တော်မူသည်—သက္တိနှင့်ပေါင်းစည်းသော ဒေဝတော်ကို ငါ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။ ဉာဏ်၏သဘောတရားဖြစ်၍ ကြည်လင်သန့်ရှင်းတော်မူ၏။ ဉာဏ်ကိုလွန်သော အမြင့်ဆုံး အလင်းရূপတော်၊ ရုပ်ကိုလွန်သော အမြင့်ဆုံး တတ္တဝသဘော၊ ထိုတတ္တကိုလွန်၍ အမြင့်ဆုံး မင်္ဂလာ—အာနန္ဒဟု ခေါ်သော၊ အပိုင်းမရှိ၊ ဝမ်းနည်းမှုကင်းသော အရှင်တော်ကို ငါ နမော်တော်မူ၏။

Verse 49

धूमात्परमयोवह्निर्धूमवत्प्रतिभासते । प्रकृत्यंतर्गस्त्वं हि लक्ष्यसे ज्ञानिसंभवः । प्रकृत्यंतर्गतस्त्वं हि मायाव्यक्तिरितीयसे

မီးသည် မီးခိုးကိုလွန်သော်လည်း မီးခိုးပါသကဲ့သို့ ထင်ရှားနိုင်သကဲ့သို့၊ အရှင်တော်သည် ပရကృతိကိုလွန်သော်လည်း ဉာဏ်ရှိသူတို့၌ ဉာဏ်ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကြောင့် ပရကృతိအတွင်းရှိသကဲ့သို့ မြင်ရ၏။ သို့ရာတွင် ပရကృతိအတွင်း၌ မြင်ရသောအခါ မာယာ၏ ထင်ရှားစေသော အင်အားဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။

Verse 50

एवंविधस्त्वं भगवन्स्वमायया सृजस्यथोलुंपसि पासि विश्वम् । अस्माद्गरात्सर्वमिदं प्रनष्टं सब्रह्मविप्रेंद्रयुतं चराचरम्

အို ဘဂဝန်၊ အရှင်တော်သည် ထိုသို့သောသဘောဖြင့် မိမိ၏ မာယာတော်ဖြင့် စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၍ ပြန်လည်သိမ်းယူတော်မူကာ ကာကွယ်တော်မူ၏။ သို့သော် ဤအဆိပ်ကြောင့် လှုပ်ရှားသမျှ မလှုပ်ရှားသမျှ အားလုံးနှင့်အတူ ဘြဟ္မာနှင့် ရှင်ပညာရှိတို့အကြား အထွဋ်အမြတ်များပါဝင်သော ဤလောကတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီ။

Verse 51

यथा पुरासीर्भगवान्महेशस्त्रैलोक्यनाथोऽसि चराचरात्मा । कुरुष्य शीघ्रं सहजीवकोशं चराचरं तत्सकलं प्रदग्धम्

အို ဘဂဝန် မဟေရှ၊ ရှေးကာလကကဲ့သို့ သုံးလောက၏အရှင်၊ လှုပ်ရှားသမျှ မလှုပ်ရှားသမျှ၏ အတ္တမဖြစ်တော်မူသော အရှင်တော်၊ ယခု ချက်ချင်း ပြုတော်မူပါ။ အသက်ရှိသတ္တဝါတို့၏ အဖုံးအကာနှင့်အတူ မီးလောင်ကျွမ်းသွားသော လှုပ်ရှားသမျှ မလှုပ်ရှားသမျှ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို ပြန်လည်ထူထောင်တော်မူပါ။

Verse 52

लोमश उवाच । एवं स्तुतो गणेशेन भगवान्भूतभावनः । यदुत्थितं कालकूटं लोकसंहारकारकम्

လောမရှာက ပြောသည်။ ဂဏေရှက ဤသို့ ချီးမွမ်းသော်လည်း သတ္တဝါအားလုံးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သော ဘဂဝန် မဟေရှဝရသည်၊ ပေါ်ထွန်းလာ၍ လောကပျက်စီးစေတတ်သော ကာလကူဋ အဆိပ်ကို သတိပြုလှည့်ကြည့်တော်မူ၏။

Verse 53

लिंगरूपेण तद्ग्रस्तं विमलं चाकरोत्तदा । सदेवासुरमर्त्याश्च सर्वाणि त्रिजगन्ति च । तत्क्षणाद्रक्षितान्येव कृपया परया युतः

လိင်္ဂရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ ထိုအဆိပ်ကို မျိုသောက်ကာ သန့်စင်စေတော်မူ၏။ ထိုခဏချင်းပင် သုံးလောကလုံး—ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူသားတို့နှင့်တကွ—အမြင့်မြတ်ဆုံး ကရုဏာတော်ကြောင့် ကာကွယ်ခံရ၏။

Verse 54

ब्रह्मा विष्णुः सुरेंद्रश्च लोकपालाः सहर्षयः । यक्षा विद्याधराः सिद्धा गंधर्वाप्सरसां गणाः । उत्थिताश्चैव ते सर्वे निद्रापरिगता इव

ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ အိန္ဒြာ၊ ဒိသာပာလများနှင့် ရှင်ရသီများ၊ ယက္ခ၊ ဝိဒ္ယာဓရ၊ သိဒ္ဓများနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗ၊ အပ္စရာအဖွဲ့များ—သူတို့အားလုံးသည် အိပ်ပျော်ရာမှ နိုးထသကဲ့သို့ ထလာကြ၏။

Verse 55

विस्मयेन समाविष्टा बभूवुर्जातसाध्वसाः । सर्वे देवासुराश्चैव ऊचुराश्चर्यवत्ततः

အံ့ဩမှုဖြင့် လွှမ်းမိုးကာ ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့သ敬敬စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာကြ၏။ ထို့နောက် ဒေဝနှင့် အသူရတို့အားလုံးက အံ့ဖွယ်သဘောဖြင့် ပြောကြ၏။

Verse 56

क्व कालकूटं सुमहद्येन विद्राविता वयम् । मृतप्रायाः कृताः सद्यः सलोकपालका ह्यमी

“ကြောက်မက်ဖွယ် အလွန်ကြီးမားသော ကာလကူဋ အဆိပ်သည် အခု ဘယ်မှာနည်း။ ထိုအဆိပ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် လောကပာလများနှင့်တကွ မောင်းထုတ်ခံရပြီး ခဏချင်းပင် သေမတတ် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်မဟုတ်လော။”

Verse 57

इत्यब्रुवंस्तदा दैत्यास्तूष्णींभूतास्तदा स्थिताः । शक्रादयो लोकपाला विष्णुं सर्वेश्वरेश्वरम् । ब्रह्माणं च पुरस्कृत्य इदमूचुः समेधिता

ထိုသို့ ဒೈత్యတို့ ပြောပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်ကာ နေရာ၌ ရပ်တည်ကြ၏။ ထို့နောက် အိန္ဒြာနှင့် လောကကာကွယ်သူတို့သည် ဘြဟ္မာကို ရှေ့တင်၍ အရှင်တို့၏ အရှင် ဗိဿဏုထံသို့ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဤစကားကို ဆိုကြ၏။

Verse 58

केनेदं कारितं विष्णो न विदामोऽल्पमेधसः । तदा प्रहस्य भगवान्ब्रह्मणा सह तैः सुरैः

«အို ဗိဿဏု၊ ဤအမှုကို မည်သူက ဖြစ်စေသနည်း။ ငါတို့က ဉာဏ်နည်းသူများ ဖြစ်၍ မသိကြပါ» ဟုဆိုကြ၏။ ထိုအခါ ဘုရားသခင်သည် ဘြဟ္မာနှင့် ထိုဒေဝတို့နှင့်အတူ ပြုံးရယ်တော်မူ၏။

Verse 59

समाधिमगमन्सर्वेऽप्येकाग्रमनसस्तदा । तत्त्वज्ञानेन निर्हृत्य कामक्रोदादिकान्द्विजाः

ထိုအခါ အားလုံးသည် စိတ်တစ်ချက်တည်း စုစည်းကာ သမာဓိသို့ ဝင်ကြ၏။ ထို့ပြင် တတ္တဝသိဉာဏ်ဖြင့် ကာမ၊ က்ரောဓ စသည့် အညစ်အကြေးတို့ကို ပယ်ရှားကြ၏—အို ဒွိဇာ။

Verse 60

तदात्मनि स्थितं लिंगमपश्यन्वि बुधादयः । विष्णुं पुरस्कृत्य तदा तुष्टुवुः परमार्थतः

ထိုအခါ မုနိပညာရှိတို့သည် မိမိအတ္တမ၌ တည်ရှိသော လိင်္ဂကို မြင်ကြ၏။ ထို့နောက် ဗိဿဏုကို ရှေ့တင်၍ အမြင့်ဆုံးသော သစ္စာအရ သီဝကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 61

आत्मना परमात्मानं योगिनः पर्युपासते

ယောဂီတို့သည် အတ္တဖြင့်ပင် ပရမအတ္တကို ပူဇော်ကာ သိမြင်ကြ၏။

Verse 62

लिंगमेव परं ज्ञानं लिंगमेव परं तपः । लिंगमेव परो धर्मो लिंगमेव परा गतिः । तस्माल्लिंगात्परतरं यच्च किंचिन्न विद्यते

လိင်္ဂတော်တည်းသာ အမြင့်ဆုံးသော ဉာဏ်ပညာ ဖြစ်၏။ လိင်္ဂတော်တည်းသာ အမြင့်ဆုံးသော တပဿ (အကျင့်တရား) ဖြစ်၏။ လိင်္ဂတော်တည်းသာ အမြတ်ဆုံးသော ဓမ္မ ဖြစ်၏။ လိင်္ဂတော်တည်းသာ အမြင့်ဆုံးသော ဂတိ (ရောက်ရာ) ဖြစ်၏။ လိင်္ဂထက် ပို၍ မြင့်သော အရာ မရှိ။

Verse 63

एवं ब्रुवंतो हि तदा सुरासुराः सलोकपाला ऋषिभिश्च साकम् । विष्णुं पुरस्कृत्य तमालवर्णं शंभुं शरण्यं शरणं प्रपन्नाः

ထိုသို့ ပြောဆိုကြလျက်၊ ဒေဝတော်များနှင့် အသူရများသည် လောကပာလများ၊ ရှိသီများနှင့်အတူ၊ ဗိဿဏုကို ရှေ့တန်းထား၍၊ တမာလအရောင်ကဲ့သို့ မည်းညိုသော၊ အားလုံး၏ အမှန်တကယ် အားကိုးရာဖြစ်သော သမ္ဘုထံသို့ ရှရဏံ ပရပန္နာ (အလုံးစုံ အားကိုးဝင်ရောက်) ခဲ့ကြ၏။

Verse 64

त्राहित्राहि महादेव कृपालो परमेश्वर । पुरा त्राता यथा सर्वे तथात्वं त्रातुमर्हसि

«ကယ်တင်ပါ၊ ကယ်တင်ပါ မဟာဒေဝာ၊ ကရုဏာရှင် ပရမေရှွရ။ အရင်က အားလုံးကို ကယ်တင်ကာကွယ်ခဲ့သကဲ့သို့ ယခုလည်း ကျွန်ုပ်တို့ကို ထပ်မံ ကယ်တင်သင့်ပါသည်»။

Verse 65

तद्देवदेव भवतश्चरणारविंदं सेवानुबंधमहिमानमनंतरूपम् । त्वदाश्रितं यत्परमानुकंपया नमोऽस्तु ते देववर प्रसीद

«ထို့ကြောင့် ဒေဝဒေဝ၊ သင်၏ ခြေဖဝါးကြာပန်းကို ကျွန်ုပ်တို့ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။ ထိုခြေဖဝါး၏ မဟိမာသည် ဘက္တိဆေဝာဖြင့် သိမြင်ရပြီး၊ သင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်များသည် အနန္တ ဖြစ်၏။ အမြင့်ဆုံးသော ကရုဏာဖြင့် သင်သည် သင့်ထံ အားကိုးလာသူတို့၏ အားကိုးရာ ဖြစ်လာ၏။ ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သင့်အား နမော—ကျေးဇူးပြု၍ ကြင်နာပါ»။

Verse 66

लिंगस्वरूपमध्यस्थो भगवान्भूतभावनः । सर्वैः सुरगणैः साकं बभाषेदं रमापतिः

လိင်္ဂ၏ ရုပ်သဘောအတွင်း၌ တည်နေသော ဘုရားသခင်—သတ္တဝါအားလုံးကို ပြုစုမွေးမြူသူ—သည် ဒေဝဂဏအပေါင်းနှင့်အတူ ဤစကားတို့ကို ပြောကြား၏။ ထိုသို့ ပြောသူမှာ ရမာပတိ ဗိဿဏု (လက္shmi၏ အရှင်) ဖြစ်၏။

Verse 67

त्वं लिंगरूपी भगवाञ्जगतामभयप्रदः । विष्णुना संस्तुतो देवो लिंगरूपी महेश्वरः

သင်သည် လိင်္ဂရূপဖြင့် တည်ရှိသော ဘဂဝန်၊ လောကတို့အား အကြောက်ကင်းခြင်း ပေးတော်မူသူ ဖြစ်၏။ ဗိဿနုက ချီးမွမ်းသဖြင့် လိင်္ဂရূপ မဟေရှ్వర ဒေဝကို ထင်ရှားစေ၏။

Verse 68

मृतास्त्राता गरात्सर्वे तस्मान्मृत्युंजय प्रभो । रक्षरक्ष महाकाल त्रिपुरांत नमोस्तु ते

အားလုံးသည် သေခြင်းနှင့် အဆိပ်မှ ကယ်တင်ခံရကြ၏။ ထို့ကြောင့် မృတ்யုञ्जယ प्रभो၊ ကာကွယ်ပါ—ကာကွယ်ပါ။ မဟာကာလ၊ တ్రိပုရာကို ဖျက်ဆီးသူ၊ သင့်အား နမസ്കာရ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 69

विष्णुना संस्तुतो देवो लिंगरूपी महेश्वरः । प्रादुर्बभूव सांबोऽथ बोधयन्निव तान्सुरान्

ဗိဿနုက ချီးမွမ်းသည့် လိင်္ဂရূপ မဟေရှ్వర ဒေဝသည် ထို့နောက် စာမ္ဗာ (ဦမာနှင့်အတူရှိသော ရှိဝ) အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၍ ထိုဒေဝတို့ကို သင်ကြားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 70

हे विष्णो हे सुराः सर्व ऋषयः श्रूयतामिदम् । मन्यतेऽपि हि संसारे अनित्ये नित्यताकुलम्

ဟေ ဗိဿနု၊ ဟေ ဒေဝတို့နှင့် ရှိသီတို့ အားလုံး၊ ဤအရာကို နားထောင်ကြပါ။ အနိစ္စသော သံသာရ၌ မောဟဖြစ်သူတို့သည် တည်မြဲမှုကိုပင် ထင်မှတ်ကြ၏။

Verse 71

अविलोकयताऽत्मात्मना विबुधादयः । किं यज्ञैः किं तपोभिश्च किमुद्योगेन कर्मणाम्

ဟေ ဒေဝတို့နှင့် အခြားသူတို့၊ ကိုယ်တိုင်၏ အတ္တကို အတ္တဖြင့် မမြင်မိလျှင် ယဇ္ဉများဖြင့် ဘာရသနည်း၊ တပသဖြင့် ဘာရသနည်း၊ ကမ္မတို့တွင် အပြင်းအထန် ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ဘာရသနည်း။

Verse 72

एकत्वेन पृथक्त्वेन किंचिन्नैव प्रयोजनम् । यस्माद्भवद्भिर्मिलितैः कृतं यत्कर्म दुष्करम्

တစ်စုတစ်စည်းဖြစ်စေ၊ ခွဲခွာနေစေ၊ မှန်ကန်သောသဘောပေါက်မှုမရှိလျှင် အကျိုးမရှိပါ။ သင်တို့ ပေါင်းစည်းလျက် ထိုခက်ခဲသောကိစ္စကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။

Verse 73

क्षीराब्धेर्मथनं तत्तु अमृतार्थं कथं कृतम् । मृत्युं जयं निराकृत्य अवज्ञाय च मां सदा

နို့ပင်လယ်ကို မွှေကာ အမရိတရရန် ထိုကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ခဲ့သနည်း။ သေမင်းကို အနိုင်ယူသူကို ပယ်ချပြီး၊ ငါ့ကို အမြဲတမ်း မထီမဲ့မြင်ပြုလျက်။

Verse 74

तस्मात्सर्वे मृत्युमुखं पतिता वै न संशयः । अस्माभिर्निर्मितो देवो गणेशः कार्यसिद्धये

ထို့ကြောင့် သင်တို့အားလုံးသည် သေမင်း၏ပါးစပ်ထဲသို့ ကျရောက်သွားကြသည်မှာ သံသယမရှိ။ သို့သော် ကိစ္စအောင်မြင်စေရန် ငါတို့က ဒေဝတား ဂဏေရှကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။

Verse 75

न नमंति गणेशं च दुर्गां चैव तथाविधाम् । क्लेशभाजो भविष्यति नात्र कार्या विचारणा

ဂဏေရှကို မနမ့်မောင်းသူ၊ ထိုသို့သော အာနုဘော်ရှိသည့် ဒုရ္ဂါကိုလည်း မနမ့်မောင်းသူတို့သည် ဒုက္ခကို အမွေခံရမည်။ ဤအကြောင်း မစဉ်းစားမေးမြန်းရန် မလို။

Verse 76

यूयं सर्वे त्वधर्मिष्ठाः स्तब्धाः पंडितमानिनः । कार्याकार्यमविज्ञाय केवलं मानमोहिताः

သင်တို့အားလုံးသည် အဓမ္မ၌ နစ်မြုပ်နေကြပြီး၊ မာန်မာနကြီးကာ ကိုယ်ကို ပညာရှိဟု ထင်မြင်ကြသည်။ လုပ်သင့်မလုပ်သင့်ကို မသိဘဲ မာန်တရားကြောင့်သာ မောဟဖြစ်နေကြသည်။

Verse 77

तस्मात्कालमुखे सर्वे पतिता नात्र संशयः । सर्वे श्रुतिपरा यूयमिंद्राद्या देवतागणाः

ထို့ကြောင့် သင်တို့အားလုံးသည် «ကာလ၏ပါးစပ်» ထဲသို့ ကျရောက်သွားကြသည်၊ သံသယမရှိ။ သို့သော် အင်ဒြာမှစ၍ နတ်တော်အစုအဝေးတို့သည် «သြုတိ» ကို အလေးထားသစ္စာရှိကြောင်း ဆိုကြ၏။

Verse 78

प्ररोचनपराः सर्वे क्षुद्राश्चेंद्रादयो वृथा । नात्मानं च प्रपंचेन वेत्सि त्वं हि शचीपते

သင်တို့အားလုံးသည် ချီးမွမ်းလှည့်ဖျားခြင်းနှင့် ဆွဲဆောင်ပြောဆိုခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ကြ၏။ အင်ဒြာမှစသော နတ်တို့သည် အလွန်သေးငယ်၍ သင်တို့၏ အော်ဟစ်ဝါကြွားမှုသည် အလဟဿသာ။ အို ရှချီ၏အရှင်၊ သင်သည် အတ္တကို မသိ၊ လောကီပုံရိပ်၏ ကစားပွဲကိုသာ သိ၏။

Verse 79

कृतः प्रयत्नो हि महानमृतार्थं त्वया शठ । अश्वमेधशतेनैव यद्राज्यं प्राप्तवानसि । अपि तच्च पराधीन तन्न जानासि दुर्मते

အို လှည့်ဖျားသူ၊ «အမတ» ကိုရရန် သင်သည် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကြီးကို ပြုခဲ့၏။ အရှွမေဓ ယဇ်တစ်ရာဖြင့် အာဏာပိုင်မှုကို ရခဲ့သော်လည်း ထိုအာဏာတောင် အခြားသူ၏ အင်အားပေါ် မူတည်နေသည်ကို သင်၏ မကောင်းသော အမြင်ကြောင့် မသိနားမလည်။

Verse 80

यैर्वदवाक्यैस्त्वं मूढ संस्तुतोऽसि तपस्विभिः । ते मूढास्तो षयंति त्वां तत्तद्रागपरायणाः

အို မိုက်သူ၊ တပသီတို့က အလွတ်အပျက် စကားများဖြင့် သင့်ကို ချီးမွမ်းသမျှ၊ ထိုမိုက်သူတို့သည် သင့်ကိုသာ ကျေနပ်စေလို၍ ဤအလိုတစ်မျိုး သို့မဟုတ် ထိုအလိုတစ်မျိုးကို လိုက်လံစွဲကပ်နေကြ၏။

Verse 81

विष्णो त्वं च पक्षपातान्न जानासि हिताहितम् । केचिदधतास्त्वया विष्णो रक्षिताश्चैव केचन

အို ဗိဿဏု၊ ဘက်လိုက်မှုကြောင့် အကျိုးနှင့် အန္တရာယ်ကို သင် မခွဲခြားနိုင်။ အချို့ကို သင် ဖိနှိပ်၍၊ အို ဗိဿဏု၊ အချို့ကိုတော့ အမှန်တကယ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်၏။

Verse 82

इच्छायुक्तस्त्वमत्रैव सदा बालकचेष्टितः । येऽन्ये च लोकपाः सर्वे तेषां वार्ता कुतस्त्विह

ဤနေရာ၌ သင်သည် စိတ်လိုသလိုသာ ပြုမူ၍ အမြဲကလေးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသည်။ အခြားသော လောကပာလများအားလုံးအတွက်တော့ ဤကိစ္စ၌ သူတို့၏စကားသည် ဘယ်မှာနေရာရှိမည်နည်း။

Verse 83

अन्यथा हि कृते ह्यर्थे अन्यथात्वं भविष्यति । कार्यसिद्धिर्भवेद्येन भवद्भिर्विस्मृतं च तत्

အလုပ်တစ်ခုကို မမှန်ကန်သောနည်းဖြင့် ပြုလုပ်လျှင် အကျိုးရလဒ်သည် မလွဲမသွေ ကွဲပြားသွားမည်။ အလုပ်အောင်မြင်စေသော သဘောတရားကိုပင် သင်တို့ မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။

Verse 84

येनाद्य रक्षिताः सर्वे कालकूटमहाभयात् । येन नीलीकृतो विष्णुर्येन सर्वे पराजिताः

ယနေ့ ကာလကူဋ အဆိပ်၏ မဟာကြောက်မက်ဖွယ်မှ အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သူသည် မည်သူနည်း။ ဗိဿဏုကိုတောင် အပြာမဲရောင် ဖြစ်စေခဲ့သူ၊ အားလုံးကို အနိုင်ယူ၍ နှိမ်နင်းခဲ့သူ—

Verse 85

लोका भस्मीकृता येन तस्माद्येनापि रक्षिताः । तस्यार्च्चनाविधिः कार्यो गणेशस्य महात्मनः

လောကများကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သူလည်း သူပင်၊ ထို့ကြောင့်ပင် ထိုလောကများကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သူလည်း သူပင် ဖြစ်သည်။ ထိုမဟာအတ္တမန် ဂဏေရှ၏ ပူဇော်နည်းစနစ်ကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 86

कर्मारंभे तु विघ्नेशं ये नार्चंति गणाधिपम् । कार्यसिद्धिर्न तेषां वै भवेत्तु भवतां यथा

အလုပ်တစ်ခုကို စတင်ချိန်၌ ဗိဃ္နေးရှ—ဂဏာဓိပတိကို မပူဇော်သူတို့အတွက် အလုပ်အောင်မြင်ခြင်းသည် အမှန်တကယ် မဖြစ်ပေါ်နိုင်၊ ပူဇော်သူတို့ကဲ့သို့ မဖြစ်နိုင်ချေ။

Verse 87

एतन्महेशस्य वचो निशम्य सुरासुराः किंनरचारणाश्च । पूजाविधानं परमार्थतोऽपि पप्रच्छुरेनं च तदा गिरीशम्

မဟေဿ၏ မိန့်တော်ကို ကြားသိပြီးနောက် ဒေဝါနှင့် အသူရာတို့၊ ကိန္နရနှင့် စာရဏတို့ပါဝင်၍ ဂိရီရှကို အမှန်တကယ်သော ပူဇော်နည်းလမ်းကို အသေးစိတ် မေးမြန်းကြ၏။