Adhyaya 32

Verse 1

। लोमश उवाच । एवं ते शिवधर्माश्च कथितास्तेन वै द्विजाः । सविशेषाः पाशुपताः प्रसादाच्चैव विस्तरात्

လောမရှာက ပြောသည်—“ဤသို့ပင်၊ အို ဒွိဇ ရှင်ပညာရှိတို့၊ သီဝ၏ ဓမ္မတာဝန်များကိုလည်းကောင်း၊ ထူးခြားသော ပာရှုပတ ဝတ္တများကိုလည်းကောင်း၊ ကရုဏာတော်၏ အကျိုးဖြင့် အပြည့်အဝ အသေးစိတ် ရှင်းလင်းပြီးပြီ”။

Verse 2

अनेकागमसंवीता यथातत्त्वमुदाहृताः । कापालिकानां भेदाश्च प्रोक्ता व्याससमासतः

ဤသင်ကြားချက်များသည် အာဂမများစွာကို အခြေခံထားပြီး အမှန်တရားအတိုင်း ထုတ်ဖော်ပြောကြားထားသည်။ ကာပါလိကတို့၏ ခွဲခြားမှုများကိုလည်း အကျယ်နှင့် အကျဉ်း နှစ်မျိုးလုံးဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။

Verse 3

धर्मा नानाविधाः प्रोक्ता नंदिनं प्रति वै तदा

ထိုအခါ နန္ဒင်ကို ရည်ညွှန်း၍ ဓမ္မအမျိုးမျိုးကို သင်ကြားဟောပြောခဲ့သည်။

Verse 4

ऋषय ऊचुः । श्रुतं कुमारचरितमविशेषं सुमंगलम् । अस्माभिश्च महाभागकिंचित्पृच्छामहे वयम्

ရသီတို့က ပြောသည်—“ကူမာရ၏ သုမင်္ဂလာသော အတ္ထုပ္ပတ္တိကို အပြည့်အစုံ အသေးစိတ် ကြားနာပြီးပြီ။ ယခုအခါ အလွန်ကံကောင်းမြတ်သူရေ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အနည်းငယ် မေးမြန်းလိုပါသည်”။

Verse 5

श्वेतस्य राजसिंहस्य चरितं परमाद्भुतम् । येन संतोषितो रुद्रः शिवो भक्त्याऽप्रमेयया

မင်းတို့အတွင်း ခြင်္သေ့တော်ဟုခေါ်ရသော သွေးတ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏—အတိုင်းမသိသော ဘက္တိဖြင့် ရုဒြ၊ ရှိဝ သခင်တော် ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။

Verse 6

ते भक्तास्ते महात्मानो ज्ञानिनस्ते च कर्मिणः । येऽर्चयंति महाशंभुं देवं भक्त्या समावृताः

ဘက္တိဖြင့် လုံးဝဖုံးလွှမ်းကာ မဟာရှမ္ဘု ဘုရားကို ပူဇော်သူတို့သည် စစ်မှန်သော ဘက္တားများ၊ မဟာအတ္တမန်များ၊ ဉာဏ်ရှိသူများနှင့် ကర్మပြုသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 7

तस्मात्पृच्छामहे सर्वे चरितं शंकरस्य च । व्यासप्रसादात्सर्वं यज्जानासि त्वं न चापरः

ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် ရှင်ကရ၏ လုပ်ရပ်များကိုလည်း မေးမြန်းပါသည်။ ဗျာသ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ထိုအရာအားလုံးကို သင်သာ သိ၏—အခြားသူ မရှိ။

Verse 8

निशम्य वचनं तेषां मुनीनां लोमशोऽब्रवीत्

ထိုမုနိတို့၏ စကားကို ကြားနာပြီးနောက် လောမရှက ပြန်လည်ဆို၏။

Verse 9

लोमश उवाच । आकर्ण्यतां महाभागाश्चरितं परमाद्भुतम् । तस्य राज्ञो हि भजतो राजभोगांश्च सर्वशः । मतिर्द्धिर्मे समुत्पन्ना श्वेतस्य च महात्मनः

လောမရှက ဆို၏—«မဟာဘဂါတို့၊ အလွန်အံ့ဩဖွယ် အတ္ထုပ္ပတ္တိကို နားထောင်ကြပါ။ ထိုမင်းသည် ရာဇဘောဂအပျော်အပါး အစုံအလင်ကို ခံစားနေရသော်လည်း ဘုရားကို ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်နေသည်ကို မြင်၍ သွေးတ မဟာအတ္တမန်အပေါ် ကျွန်ုပ်၏ လေးစားချီးမွမ်းစိတ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။»

Verse 10

पृथिवीं पालयामास प्रजा धर्मेण पालयन् । ब्रह्मण्यः सत्यवाक्छूरः शिवभक्तो निरंतरम्

သူသည် ဓမ္မတရားဖြင့် ပြည်သူတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကာ မြေကြီးကို အုပ်ချုပ်하였다။ ဗြဟ္မဏတို့ကို ရိုသေကာ သစ္စာစကားပြော၊ သတ္တိရှိသော သူရဲကောင်းဖြစ်ပြီး ရှိဝဘုရားကို အမြဲတမ်း ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်သူဖြစ်သည်။

Verse 11

राज्यं शशासाथ स शक्तितो नृपो भक्त्या तदा चैव समर्चयत्सदा । शंभुं परेशं परमं परात्परं शांतं पुराणं परमात्मरूपम्

ထိုမင်းသည် မိမိအင်အားအတိုင်း နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ကာ၊ ဘက္တိဖြင့် အမြဲတမ်း သမ္ဘူကို ပူဇော်ခဲ့သည်။ သမ္ဘူသည် အထွဋ်အမြတ် အရှင်၊ အမြင့်ဆုံးထက်လည်း အမြင့်ဆုံး၊ ငြိမ်းချမ်းသော၊ ပုရాణအဖြစ်တည်သော၊ အမြတ်ဆုံး အတ္တမရုပ်တော်ဖြစ်သည်။

Verse 12

आयुस्तस्य परिक्षीणमर्चतः परमेश्वरम् । अथैतच्च महाभाग चरितं श्रूयतां मम

အမြတ်ဆုံး အရှင်ကို ဆက်လက်ပူဇော်နေစဉ် သူ၏ သတ်မှတ်ထားသော အသက်တာကာလသည် ကုန်ဆုံးသွား하였다။ ယခု မဟာဘဂါ၊ ဤဇာတ်ကြောင်းတွင် နောက်တစ်ဆင့် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ငါ့ထံမှ နားထောင်လော့။

Verse 13

वाणी शिवकथायुक्ता परमाश्चर्यसंयुता । न वाऽधयो हि तस्यैव व्याधयो हि महीपतेः

သူ၏စကားသည် ရှိဝကထာဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ အံ့ဩဖွယ် အနက်အဓိပ္ပါယ်နှင့် ပြည့်စုံ하였다။ ထိုမင်းကြီးတွင် စိတ်ဒုက္ခမရှိ၊ ကိုယ်ခန္ဓာရောဂါလည်း မရှိခဲ့သည်။

Verse 14

तस्य राज्ञो न बाधंते तथा चोपद्रवास्त्वमी । निरीतिको जनो ह्यासीन्निरुपद्रव एव च

ထိုမင်းကြီးကို အခက်အခဲတို့ မနှောင့်ယှက်နိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ ဘေးအန္တရာယ်များလည်း မပေါ်ပေါက်ခဲ့။ ပြည်သူတို့သည် ကပ်ရောဂါနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းကာ အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

Verse 15

अकृष्टपच्यौषधयस्तस्य राज्ञोऽभवन्भुवि । तपस्विनो ब्राह्मणाश्च वर्णाश्रमयुता जनाः

ထိုမင်း၏နိုင်ငံတွင် စိုက်ပျိုးမထားသော်လည်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်များသည် အလိုအလျောက် ရင့်မှည့်ကြသည်။ ဗြာဟ္မဏများသည် တပသီဖြစ်၍ လူထုသည် ဝဏ္ဏနှင့် အာရှ్రమ စည်းကမ်းတို့၌ တည်ကြသည်။

Verse 16

न पुत्रमरणे दुःखं नापमानं न मारकाः । न दारिद्र्यं च ते सर्वे प्राप्नुवन्ति कदाचन

သူတို့သည် ကလေးသေဆုံးခြင်းကြောင့် ဝမ်းနည်းမှုကို မခံစားရ၊ အရှက်ကွဲမှုလည်း မရှိ၊ သေမင်းအန္တရာယ်လည်း မရှိ။ ထို့ပြင် မည်သူမျှ ဆင်းရဲမွဲတေမှုသို့ မကျရောက်ကြ။

Verse 17

एवं बहुतरः कालस्तस्य राज्ञो महात्मनः । गतो हि सफलो विप्राः शिवपूजारतस्य वै

ထို့ကြောင့် မဟာအတ္တမင်း၏ အချိန်ကာလရှည်လျားသည် အကျိုးဖြစ်ထွန်းစွာ ကုန်လွန်သွား၏—အို ဗြာဟ္မဏတို့—အကြောင်းမှာ သူသည် ရှိဝပူဇာ၌ အမှန်တကယ် စိတ်နှလုံးတည်ကြည်သူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

Verse 18

एकदा पूजमानं तं शंकरं परमार्थदम् । यमो हि प्रेषयामास यमदूतान्नृपं प्रति

တစ်နေ့တွင် သူသည် အမြင့်ဆုံးအတ္ထကို ပေးတော်မူသော ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို ပူဇော်နေစဉ် ယမမင်းသည် ယမဒူတများကို မင်းထံသို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။

Verse 19

वचनाच्चित्रगुप्तस्य श्वेत आनीयतामिति । तथेति मत्वा ते दूता आगताः शिवमंदिरम्

စိတ္တရဂုပ္တ၏ အမိန့်အရ “ရှွေတကို ခေါ်လာကြ” ဟူ၍ ဆိုသဖြင့်၊ ထိုဒူတတို့သည် “အမိန့်အတိုင်း” ဟု ခံယူကာ ရှိဝဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်လာကြသည်။

Verse 20

राजानं नेतुकामास्ते पाशहस्ता महाभयाः । यावत्समागता याम्या राजानं ददृशुस्त्वरात्

ယမမင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် တမန်တို့သည် ကြိုးကွင်းကိုင်လျက် မင်းကို ဖမ်းဆီးယူလိုစိတ်ဖြင့် အလျင်အမြန် ချီတက်လာကြ၏။ ရောက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် မင်းကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 21

न चक्रिरे तदा दूता आज्ञां धर्मस्य चैव हि । ज्ञात्वा सर्वं यमश्चैव आगतः स्वयमेव हि

ထိုအခါ တမန်တို့သည် ဓမ္မ၏ အမိန့်ကို မဆောင်ရွက်ကြ။ အရာအားလုံးကို သိမြင်ပြီးနောက် ယမမင်းကိုယ်တိုင်ပင် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 22

उद्धृत्य दंडं सहसा नेतुकामस्तदा नृपम् । ददर्श च महाबाहुः शिवध्यानपरायणम्

ထိုအခါ ယမမင်းသည် တုတ်ဒဏ်ကို ချက်ချင်း မြှောက်ကာ မင်းကို ခေါ်ဆောင်သွားလို၏။ သို့ရာတွင် လက်တန်ခိုးကြီးသူသည် ရှိဝကို သာဓကပြု၍ ဓ്യာန၌ အပြည့်အဝ စူးစိုက်နေသော မင်းကို မြင်တွေ့၏။

Verse 23

शिवभक्तियुतं शांतं केवलं ज्ञानसंयुतम् । यमोऽपि दृष्ट्वा राजानं परं क्षोभमुपागमत्

ရှီဝဘုရားအား သဒ္ဓါဖြင့် ပြည့်ဝ၍ ငြိမ်းချမ်းကာ သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်၌ တည်နေသော မင်းကို မြင်သော် ယမမင်းတောင်မှ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်သွား၏။

Verse 24

चित्रस्थो ह्यभवत्स्द्यः प्रेतराजोऽतिविह्वलः । कालरूपश्च यो नित्यं प्रजानां क्षयकारकः

ထိုနောက် ပရేతတို့၏ အရှင်သည် ပန်းချီပုံတစ်ပုံကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ကပ်နေသလို ဖြစ်၍ အလွန်အမင်း မောဟဝေဝါးသွား၏။ သူသည် အချိန်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်ကာ သတ္တဝါတို့၏ ပျက်စီးခြင်းကို အစဉ် ဖြစ်စေသူပင် ဖြစ်သော်လည်း။

Verse 25

आगतस्तत्क्षणादेव नृपं प्रति रुषान्वितः । खड्गेन सितधारेण चर्मणा परमेम हि

ထိုခဏချင်းပင် သူသည် မင်းထံသို့ ဒေါသပြင်းထန်စွာ ရောက်လာ၍ တောက်ပသောဓားသွားကို ကိုင်ကာ တိရစ္ဆာန်အရေကို ဝတ်ဆင်လျက် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားကြီးစွာ ဖြစ်၏။

Verse 26

तावत्तं ददृशे सोऽपि स्थितं द्वारि भयावृतम् । उवाच कालो हि तदा यमं वैवस्वतं प्रति

ထိုအခါ သူလည်း တံခါးဝ၌ ရပ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖုံးလွှမ်းနေသူကို မြင်၏။ ထို့နောက် ကာလသည် ဝိုင်ဝஸွတ ယမထံသို့ စကားဆို၏။

Verse 27

कस्मात्त्वया धरमराज नो नीतोऽयं नृपो महान् । यम दूतसहायश्च भीतवत्प्रतिभासि मे

“အဘယ်ကြောင့် သင်၊ ဓမ္မရာဇာ၊ ဤမဟာမင်းကို မခေါ်မယူသေးသနည်း။ သင်၏ ယမဒူတများက ကူညီနေသော်လည်း သင်သည် ငါ့အတွက် ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ ထင်ရ၏” ဟုဆို၏။

Verse 28

कालात्ययो न कर्त्तव्यो वचनान्मम सुव्रत । कालेनोक्तस्तदा धर्म उवाच प्रस्तुतं वचः

“ကာလကို မလွန်ကျူးရ၊ ငါ့စကားကို နာခံလော့၊ သီလကောင်းသူ” ဟုဆို၏။ ကာလက ထိုသို့ ပြောသောအခါ ဓမ္မ (ယမ) သည် သင့်လျော်သော စကားဖြင့် ပြန်လည်ဆို၏။

Verse 29

तवाज्ञां च करिष्यामि नात्र कार्या विचारणा । असौ हुरत्ययोऽस्माकं शिवभक्तो निरंतरम्

“သင်၏ အမိန့်ကို ငါ ဆောင်ရွက်မည်၊ ဤနေရာ၌ စဉ်းစားရန် မလို။ ထို ဟူရတ်ယယ သည် အစဉ်မပြတ် ရှိဝဘုရားကို भक्त ဖြစ်၍ ငါတို့၏ ဘက်၌ ရှိသူဖြစ်၏” ဟုဆို၏။

Verse 30

चित्रस्था इव तिष्ठाम भयाद्देवस्य शूलिनः । यमस्य वचनं श्रुत्वा कालः क्रोधसमन्वितः । राजानं हंतुमारेभे त्वरितः खड्गमाददे

သုံးချွန်တံကိုင်သော သခင်ဘုရားကို ကြောက်ရွံ့၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပန်းချီပုံကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြ၏။ သို့ရာတွင် ယမ၏စကားကို ကာလ ကြားသော် အမျက်ထန်လာ၍ အလျင်အမြန် မင်းကို သတ်ရန် စတင်ကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်၏။

Verse 31

त्रिगुणाष्टाक्रसंकाशं प्रविवेश शिवालयम् । यावत्कोपेन महता तावद्दृष्टः पिनाकिना । स्वभक्तं हंतुकामोसौ श्वेतराजानमुत्तमम्

ကာလသည် သုံးဂုဏ်ရှစ်ရောင်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် တောက်ပလျက် ရှိဝဘုရား၏ အာလယသို့ ဝင်ရောက်၏။ သို့သော် အမျက်ကြီးစွာဖြင့် ရှေ့ဆက်သွားစဉ် ပိနာကီ—ဓနုကိုင်သော ရှိဝဘုရား—က ချက်ချင်း မြင်တော်မူ၏၊ အကြောင်းမှာ ကာလသည် ရှိဝ၏ သဒ္ဓါဝန်ထမ်း အမြတ်ဆုံးသော ရှွေတရာဇာကို သတ်လိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 32

ध्यानस्थितं चात्मनि तं विशुद्धज्ञानप्रदीपेन विशुद्धचित्तम् । आत्मानमात्मात्मतया निरंतरं स्वयंप्रकाशं परमं पुरस्तात्

သူသည် အတ္တ၌ သမာဓိတည်နေသော အရှင်ကို မြင်၏—စိတ်သန့်ရှင်း၍ အမဲမရှိသော ဉာဏ်မီးအိမ်ဖြင့် ထွန်းလင်းနေ၏။ အတ္တကို အတ္တ၏ အနှစ်သာရအဖြစ် အစဉ်မပြတ် သိမြင်တော်မူသော၊ ကိုယ်တိုင်တောက်ပသည့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရှင်သည် အရှေ့၌ ရှိတော်မူ၏။

Verse 33

एवंविधं तं प्रसमीक्ष्य कालं संचिंत्यमानं मनसाऽचलेन । शैवं पदं यत्परमार्थरूपं कैवल्यसायुज्यकरं स्वरूपतः

ထိုသို့သော အခြေအနေရှိ ကာလကို မြင်၍ မလှုပ်မယှက်သော စိတ်ဖြင့် စဉ်းစားတော်မူလျက်၊ ရှိုင်ဝ အမြင့်ဆုံးသော ပဒကို သတိပြုတော်မူ၏—အမြတ်ဆုံးသော သစ္စာ၏ ရုပ်သဘောဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်ပိုင်သဘာဝအားဖြင့် ကိုင်ဝလျ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သို့ ဦးတည်သော စာယုဇ္ဇ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ပေးစွမ်းသော အနေအထားတည်း။

Verse 34

सदाशिवेन दृष्टोऽसौ कालः कालांतकेन च । उच्छृंखलः खलो दर्पाद्विशमानो निजांतिके

ထိုကာလကို စဒါရှိဝ—ကာလကို အဆုံးသတ်တော်မူသော အရှင်—ကလည်း မြင်တော်မူ၏။ သို့ရာတွင် မာန်မာနကြောင့် ထိန်းမနိုင်သော လူဆိုးသည် မိမိအနီးတော်သို့ ဝင်ရောက်လာနေဆဲ ဖြစ်၏။

Verse 35

नंदिकेश्वरमध्यस्थो यावद्दृष्टो निजांतिके । शिवेन जगदीशेन भक्तवत्सलबंधुना

နန္ဒိကေသွရ၏ နယ်မြေအလယ်၌ ရပ်နေစဉ်၊ လောကသခင်ဖြစ်တော်မူသော၊ မိမိအား ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သူတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းဖြစ်သော၊ ဘုရားရှင် శిဝသည် ၎င်းအား အနီးကပ် မြင်တော်မူ၏။

Verse 36

निरीक्षितस्तृतीयेन चक्षुषा परमेष्ठिना । स्वभक्तं रक्षमाणेन भस्मसादभवत्क्षणात्

အထွတ်အမြတ်ထားရာ ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ ကိုးကွယ်သူကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လျက် တတိယမျက်လုံးတော်ဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ၊ ကာလ (သေမင်း) သည် ချက်ချင်းပင် ပြာကျသွားလေသည်။

Verse 37

ददाह तं कालमनेकवर्णं व्यात्ताननं भीमबहूग्ररूपम् । ज्वालावलीभिः परिदह्यमानमतिप्रचंडं भुवनैकभक्षणम्

ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံသဏ္ဍာန်များစွာရှိသည့် ထိုကာလကို ကိုယ်တော်သည် မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေတော်မူ၏။ ၎င်းသည် လောကများကို တစ်ပါးတည်း ဝါးမျိုရန် ကြိုးပမ်းသူ ဖြစ်သည်။

Verse 38

ददर्शिरे देवगणाः समेताः सयक्षगंधर्वपिशाचगुह्यकाः । सिद्धाप्सरःसर्वखगाश्च पन्नगाः पतत्रिणो लोकपालास्तथैव

နတ်အပေါင်းတို့သည် စုဝေးရောက်ရှိလာကြပြီး ယက္ခများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ပိသာစများ၊ ဂုဟျကများ၊ သိဒ္ဓများ၊ အဆရာများ၊ ငှက်များနှင့် မြွေများ၊ အတောင်ပံပါသော သတ္တဝါများနှင့် အရပ်မျက်နှာများကို စောင့်ရှောက်သူများပါ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

Verse 39

ज्वालामालावृतं कालमीश्वरस्याग्रतः स्थितम् । लब्धसंज्ञस्तदा राजा कालं स्वं हंतुमागतम्

ဘုရားရှင်၏ ရှေ့တော်၌ မီးတောက်များ ဝန်းရံလျက် ကာလ (သေမင်း) ရပ်နေ၏။ ထိုအခါ သတိပြန်လည်လာသော ဘုရင်သည် မိမိ၏ သေမင်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်လျက် ရှေ့သို့ တိုးလာလေသည်။

Verse 40

पुनः पुनर्द्ददर्शाथ दह्यमानं कृशानुना । प्रार्थयामास स व्यग्रो रुद्रं कालाग्निसन्निभम्

ထပ်ခါထပ်ခါ သူသည် မီးဖြင့်လောင်ကျွမ်းနေသူကို မြင်ရ၏။ စိတ်ပူပန်လှုပ်ရှားကာ ကာလ၏ မဟာမီးကဲ့သို့သော ရုဒြာကို ဆုတောင်းပန်ကြားလေ၏။

Verse 41

राजोवाच । नमो रुद्राय शांताय स्वज्योत्स्नायात्मवेधसे । निरंतराय सूक्ष्माय ज्योतिषां पतये नमः

မင်းကြီးက ဆို၏— ငြိမ်းချမ်းသော ရုဒြာအား နမော။ ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော အလင်းရောင်၊ အတ္တကို သိမြင်သူအား နမော။ အစဉ်တည်ရှိသော သေးငယ်နူးညံ့သူ၊ အလင်းတို့၏ အရှင်အား နမော။

Verse 42

त्राता त्वं हि जगन्नाथ पिता माता सुहृत्सखा । त्वमेव बंधुः स्वजनो लोकानां प्रभुरीश्वरः

အို ကမ္ဘာ့အရှင်၊ သင်တစ်ပါးတည်းသာ ကယ်တင်ရှင်—အဖေ၊ အမေ၊ ကောင်းကြံသူနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်၏။ သင်တစ်ပါးတည်းသာ ဆွေမျိုးရင်းချာ၊ ကိုယ်ပိုင်သူ; လောကအပေါင်းတို့အတွက် အမြတ်ဆုံး အရှင်ဣश्वर ဖြစ်၏။

Verse 43

किं कृतं हि त्वया शंभो कोऽसौ दग्धो ममाग्रतः । न जानामि च किं जातं कृतं केन महत्तरम्

အို သမ္ဘု၊ သင် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ ငါ့ရှေ့၌ လောင်ကျွမ်းသွားသူသည် မည်သူနည်း။ ဘာဖြစ်ပျက်သနည်းကို မသိ၊ ဤမဟာကိစ္စကို မည်သူက ပြုလုပ်သနည်းကိုလည်း မသိပါ။

Verse 44

एवं प्रार्थयतस्तस्य श्रुत्वा च परिदेवनम् । उवाच शंकरो वाक्यं बोधयन्निव तं नृपम्

ဤသို့ ဆုတောင်းပန်ကြားခြင်းနှင့် ငိုကြွေးညည်းတွားသံကို ကြားသော်၊ သင်္ကရသည် မင်းကို သဘောပေါက်နိုးကြားစေသကဲ့သို့ စကားတော်ကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 45

रुद्र उवाच । मया दग्धो ह्ययं कालस्तवार्थे च तवाग्रतः । दह्यमानो हि दृष्टस्ते ज्वाला मालाकुलो महान्

ရုဒ္ဒရက မိန့်တော်မူသည်။ «သင်၏အကျိုးအတွက်၊ သင်၏ရှေ့တော်တွင်ပင် ဤကာလကို ငါမီးလောင်စေခဲ့သည်။ သင်မြင်ခဲ့သကဲ့သို့ သူသည် မီးလောင်နေ၍ မီးလျှံပန်းကုံးများဖြင့် ဝန်းရံထားသော အလွန်ကြီးမားသူဖြစ်သည်»။

Verse 46

एवमुक्तस्तदा तेन शंभुना राजसत्तमः । उवाच प्रश्रितो भूत्वा वचनं शिवमग्रतः

ထိုသို့ သမ္ဘူက မိန့်တော်မူသဖြင့် မင်းတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးသော ဘုရင်သည် ထပ်မံပြောကြားလေ၏။ သူသည် နှိမ့်ချစွာဖြင့် ရှိဝ၏ ရှေ့တော်တွင် သင့်လျော်သော စကားကို ဆိုလေ၏။

Verse 47

किमनेन कृतं शंभो अकृत्यं वद तत्त्वतः । य इमां प्राप्तितोऽवस्थां प्राणात्ययकरीं भव

«အို သမ္ဘူဘုရား၊ သူက မသင့်တော်သော အပြစ်အမှု ဘာကို ပြုခဲ့သနည်း။ အမှန်တရားကို တိတိကျကျ မိန့်ကြားပါ—ဘယ်အကြောင်းကြောင့် သူသည် အသက်ပျက်စီးစေသော ဤအခြေအနေသို့ ရောက်လာသနည်း»။

Verse 48

एवं विज्ञापितस्तेन ह्युवाच परमेश्वरः । भक्षकोऽयं महाराज सर्वेषां प्राणिनामिह

ထိုသို့ မေးမြန်းခံရသဖြင့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရှင်က ပြန်လည်မိန့်တော်မူသည်။ «အို မဟာဘုရင်၊ ဤသူသည် ဤလောက၌ သက်ရှိအပေါင်းတို့၏ အသက်ကို စားသောက်ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်သည်»။

Verse 49

भक्षणार्थं तव विभो सोऽयं क्रूरोऽधुनाऽगतः । ममांतिकं महाराज तस्माद्दग्धो मया विभो

«အို အရှင်အင်အားကြီးတော်မူသော ဘုရား၊ ဤရက်စက်သူသည် ယခု ငါ့အနီးသို့ လာ၍ (ငါ/သင်၏ ဘက္တ) ကို စားသောက်ရန် ရည်ရွယ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် အို မဟာဘုရင်၊ ငါ့အနီး၌ပင် သူကို ငါ မီးလောင်စေခဲ့သည်၊ အို အရှင်»။

Verse 50

बहूनां क्षेममन्विच्छंस्तवार्थेऽन्हं विशेषतः

လူအများ၏ ချမ်းသာသုခနှင့် လုံခြုံရေးကို ရှာဖွေလို၍ ငါသည် ပြုလုပ်ခဲ့သည်—အထူးသဖြင့် သင်၏အကျိုးအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 51

ये पापिनो ह्यधर्मिष्ठा लोकसंहारकारकाः । पाषंडवादसंयुक्ता वध्यास्ते मम चैव हि । वाक्यं निशम्य रुद्रस्य श्वेतो वचनमब्रवीत्

အပြစ်ရှိ၍ အဓမ္မအလွန်ပြင်းထန်ကာ လောကကို ဖျက်ဆီးစေသူများ—ပာသဏ္ဍဝါဒနှင့် မောဟဒေါသတရားတို့နှင့် ပေါင်းစည်းသူများ—ထိုသူတို့သည် ငါ၏လက်ဖြင့် သတ်သင့်သူများပင် ဖြစ်သည်။ ရုဒ္ရ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် Śveta သည် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 52

कालेनैव हि लोकोऽयं पुण्यमाचरते सदा । धर्मनिष्ठाश्च केचित्तु भक्त्या परमया युताः

အချိန်ကာလ၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း ဤလောကသည် အမြဲတမ်း ကုသိုလ်ကို ကျင့်သုံးလျက်ရှိသည်။ ထို့ပြင် အချို့သည် ဓမ္မ၌ တည်ကြည်၍ အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ပြည့်စုံကြသည်။

Verse 53

उपासनारताः केचिज्ज्ञानिनो हि तथा परे । केचिदध्यात्मसंयुक्ताश्चान्ये मुक्ताश्च केचन

အချို့သည် ဥပာသနာ၌ ပျော်မွေ့ကြပြီး အချို့သည် အမှန်တရားကို သိမြင်သော ဉာဏ်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့သည် အဓျာတ္မလမ်းနှင့် ပေါင်းစည်းကြပြီး အချို့မှာ လွတ်မြောက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 54

कालो हि हर्ता च चराचराणां तथा ह्यसौ पालकोऽप्यद्वितीयः । स स्रष्टा वै प्राणिनां प्राणभूतस्तस्मादेनं जीवयस्वाशु भूयः

ကာလ (အချိန်) သည် လှုပ်ရှားသတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားသတ္တဝါ အားလုံး၏ အသက်ကို ယူဆောင်သွားသူ ဖြစ်၏; ထို့ပြင် သူတစ်ပါးတည်းသာ မတူညီသော အကာအကွယ်ပေးသူလည်း ဖြစ်၏။ သူသည် သတ္တဝါတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်၊ အသက်ရှူသက်တမ်း၏ အရင်းအမြစ်တည်း—ထို့ကြောင့် သူ့ကို ချက်ချင်း ပြန်လည်အသက်သွင်းပါ။

Verse 55

यदि सृष्टिपरोऽसि त्वं कालं जीवय सत्वरम् । यदि संहारभूतोऽसि सर्वेषां प्राणिनामिह

အကယ်၍ သင်သည် ဖန်ဆင်းခြင်းဘက်သို့ မျက်နှာမူသူဖြစ်လျှင် ကာလကို အမြန် ပြန်လည်အသက်သွင်းပါ။ အကယ်၍ သင်သည် ဤလောကရှိ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ ရုပ်သဘောဖြစ်လျှင်…

Verse 56

तर्ह्येवं कुरु शंभो त्वं कालस्य च महात्मनः । विना कालेन यत्किंचिद्भविष्यति न शंकर

ထို့ကြောင့် အို ရှံဘု၊ မဟာစိတ်ရှိသော ကာလအတွက် ဤသို့ ပြုတော်မူပါ။ ကာလမရှိလျှင် မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပေါ်နိုင်ပါ၊ အို ရှင်ကရ။

Verse 57

इति विज्ञापितस्तेन राज्ञा शंभुः प्रतापिना । चकार वचनं तस्य भक्तस्य च चिकीर्षितम्

ထိုသို့ တောက်ပသော မင်းကြီးက လျှောက်ထားသဖြင့် ရှံဘုသည် သူ၏စကားကို လိုက်နာကာ ဘုရားကိုးကွယ်သူ၏ ဆန္ဒကိုလည်း ပြည့်စုံစေ하였다။

Verse 58

शंभुः प्रहस्याथ तदा महेशः संजीवयामास पिनाकपाणिः । चकार रूपं च यथा पुरासीदालिंगतोसौ यमदूतमध्ये

ထိုအခါ ရှံဘုသည် ပြုံး၍ ပိနာကာကိုင်ဆောင်သော မဟေရှသည် သူ့ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ယခင်ကဲ့သို့ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုလည်း ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးတော်မူရာ ယမဒူတများအလယ်တွင် ဖမ်းဆီးခံထားသကဲ့သို့ သူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေ하였다။

Verse 59

उपस्थितोऽसौ त्वथ लज्जमानस्तुष्टाव देवं वृषभध्वजं तम् । नत्वा पुरःस्थाग्निमयं हि कालः सविस्मयो वाक्यमिदं बभाषे

ထို့နောက် သူသည် အရှက်ရ၍ နီးကပ်လာကာ နွားတံဆိပ်တော်ကိုင်ဆောင်သော ဘုရားကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။ မီးလောင်သကဲ့သို့ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေသော ကာလကို ဦးညွှတ်ပြီး အံ့ဩလျက် ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 60

काल उवाच । कालांतक त्रिपुरेश त्रिपुरांतकर प्रभो । मदनो हि त्वया देव कृतोऽनंगो जगत्पते

ကာလက ပြောသည်— «အို ကာလကို အဆုံးသတ်သူ၊ တြိပုရ၏ အရှင်၊ တြိပုရကို ဖျက်ဆီးသူ အရှင်မြတ်! အို ဒေဝ၊ လောက၏ အရှင်၊ မဒန (ကာမ) ကို ကိုယ်ကာယမဲ့ အနင်္ဂ ဖြစ်စေသူမှာ သင်ပင် ဖြစ်၏»။

Verse 61

दक्षयज्ञविनाशश्च कृतो हि परमाद्भुतः । कालकूटं दुःप्रसहं सर्वेषां क्षयकृन्महत्

«ဒက္ခ၏ ယဇ్ఞကို အံ့ဩဖွယ် ဖျက်ဆီးခြင်းကို သင်ပြုခဲ့၏။ ထို့ပြင် မည်သူမျှ မခံနိုင်လောက်အောင် ကြမ်းတမ်းသော ကာလကူဋ အဆိပ်—အလွန်ကြီးမား၍ အားလုံးကို ပျက်စီးစေနိုင်သော အဆိပ်ကိုလည်း သင် ရင်ဆိုင်ခဲ့၏»။

Verse 62

ग्रसितं तत्त्वया शंभो अन्येषामपि दुर्द्धरम् । लिंगरूपेण महता व्याप्तमासीज्जगत्त्रयम्

«အို သမ္ဘု၊ အခြားသူတို့အတွက်တောင် မခံနိုင်သော အရာကို သင် မျိုချခဲ့၏။ ထို့ပြင် လိင်္ဂ၏ မဟာရূপဖြင့် သုံးလောကလုံးကို သင် လွှမ်းမိုးပြည့်နှက်ခဲ့၏»။

Verse 63

लयनाल्लिंगमित्युक्तं सर्वैरपि सुरा सुरैः । यस्यांतं न विदुर्द्देवा ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः

«အရာအားလုံးကို မိမိအတွင်းသို့ ပျော်ဝင်စေသဖြင့် ‘လိင်္ဂ’ ဟု ဒေဝနှင့် အသူရ အားလုံးက ခေါ်ကြ၏။ ဘြဟ္မာနှင့် ဝိෂ္ဏုတို့ ဦးဆောင်သော ဒေဝတို့ပင် ၎င်း၏ အဆုံးကို မသိကြ»။

Verse 64

लिंगस्य देवदेवस्य महिमानं परस्य च । नमस्ते परमेशाय नमस्ते विश्वमंगल । नमस्ते शितिकण्ठाय नमस्तस्मै कपर्दिने

«လိင်္ဂရূপဖြင့် ထင်ရှားသော ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ အမြင့်ဆုံးသော အရှင်၏ မဟာဂုဏ်ကို ငါ ချီးမွမ်း၏။ အို ပရမေရှ္ဝရ၊ သင့်အား နမස්ကာရ။ အို ကမ္ဘာလောက၏ မင်္ဂလာတော်၊ သင့်အား နမස්ကာရ။ အို ဖြူလည်ပင်းရှင် (Śitikāṇṭha)၊ သင့်အား နမස්ကာရ။ ဆံပင်ချည်ထားသော အရှင် (Kapardin) ထံ နမස්ကာရ»။

Verse 65

नमोनमः कारणकारणाय ते नमोनमो मंगलमंगलात्मने । ज्ञानात्मने ज्ञानविदां मनीषिणां त्वमादिदेवोऽसि पुमान्पुराणः

အကြိမ်ကြိမ် နမောနမဟ်—အကြောင်းရင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော သင့်အား။ အကြိမ်ကြိမ် နမောနမဟ်—မင်္ဂလာအမြင့်ဆုံး၏ သဘာဝတော်ဖြစ်သော သင့်အား။ ပညာရှိတို့အတွက် ဉာဏ်၏ အတ္တဖြစ်တော်မူ၍၊ သင်သည် အာဒိဒေဝ၊ ပုရాణပုရုෂ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 66

त्वमेव सर्वं जगदेवबंधो वेदांतवेद्योऽसि महानुभावः । महानुभावैः परिकीर्त्तनीयस्त्वमेव विश्वेश्वर विश्वमान्यः

ကမ္ဘာလောကအလုံးစုံသည် သင်တော်တည်း၊ အို လောက၏ မိတ်ဆွေ။ သင်သည် ဝေဒാന്തဖြင့် သိမြင်နိုင်သော မဟာအာနုဘာဝတော်ဖြစ်၏။ မဟာစိတ်ရှိသူတို့က သင့်ကို ချီးမွမ်းကြရမည်; သင်တော်တည်းသာ ဗိශ්ဝေရှဝရ၊ စကြဝဠာလုံးက ဂုဏ်ပြုသော အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 67

त्वं पासि लुंपसि जगत्त्रितयं महेश स्रष्टासि भूतपतिरेव न कश्चिदन्यः

အို မဟေရှ၊ သင်သည် လောကသုံးပါးကို ကာကွယ်တော်မူ၍ ပျက်သိမ်းတော်မူ၏။ သင်သည် ဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်တော်မူပြီး၊ သင်တော်တည်းသာ သတ္တဝါတို့၏ အရှင်—အခြားမရှိ။

Verse 68

इति स्तुतस्तदा तेन कालेन जगदीश्वरः । उवाच कालो राजानं श्वेतं संबोधयन्निव

ဤသို့ ကာလက ချီးမွမ်းသော်လည်း၊ ထိုအခါ လောက၏ အရှင် (ရှီဝ) သည် မိန့်တော်မူ၏။ ကာလသည် သင်ကြားသကဲ့သို့ ဘုရင် ရှွေတကိုလည်း နှိုးဆော်၍ ပြောကြား၏။

Verse 69

काल उवाच । मनुष्यलोके सकले नान्यस्त्वत्तो हि विद्यते । येन त्वया जितो देवो ह्यजेयो भुवनत्रये

ကာလက ပြော၏—“လူ့လောကတစ်လျှောက်လုံးတွင် သင်နှင့် တူညီသူ မရှိ။ သုံးလောက၌ မအနိုင်ယူနိုင်သော ထိုဘုရားကို သင်က အနိုင်ယူခဲ့သောကြောင့်ပင်။”

Verse 70

मया हतमिदं विश्वं जगदेतच्चराचरम् । जेताहं सर्वदेवानां सर्वेषां दुरतिक्रमः

ငါ၏လက်ဖြင့် ဤစကြဝဠာတစ်ခုလုံး—လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော လောကတစ်ခုလုံး—ကို ချေမှုန်းပြီးပြီ။ ငါသည် နတ်အားလုံးကို အနိုင်ယူသူ၊ မအနိုင်ယူနိုင်သော၊ ကျော်လွှားရန်ခက်ခဲသူ ဖြစ်၏။

Verse 71

स हि ते चानुगो जातो महाराज प्रयच्छ मे । अभयं देवदेवाच्च शूलिनः परमेष्ठिनः

အကြောင်းမူကား သူသည် သင်၏နောက်လိုက်ဖြစ်လာပြီ၊ မဟာမင်းကြီး။ နတ်တို့၏နတ်၊ သုံးချွန်တံကိုင်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ပရမေဿဝရထံမှ အဘယ—ခွင့်လွှတ်ခြင်း—ကို ကျွန်ုပ်အား ပေးတော်မူပါ။

Verse 72

एवमुक्तस्तदा तेन श्वेतः कालेन चैव हि । उवाच प्रहसन्वाचा मेघनादगभीरया

ထိုအခါ ကာလက ထိုသို့ မိန့်ကြားသဖြင့် ရှွေတမင်းသည် အပြုံးဖြင့် မိုးတိမ်ကြဲသံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ပြန်လည်ဆို၏။

Verse 73

राजोवाच । शिवस्य परमं रूपं त्वमेको नास्ति संशयः । कालस्त्वमसि भूतानां स्थितिसंहाररूपवान्

မင်းကြီးက မိန့်တော်မူသည်—“သင်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိဝ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးရုပ်သဏ္ဌာန် ဖြစ်သည်၊ သံသယမရှိ။ သင်သည် သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ကာလဖြစ်၍ တည်တံ့ခြင်းနှင့် ပျက်သိမ်းခြင်း၏ ရုပ်သဘောကို ဆောင်ထား၏။”

Verse 74

तस्मात्पूज्यतमोऽसि त्वं सर्वेषां च नियामकः । त्वद्भयात्कृतिनः सर्वे शरणं परमेश्वरम् । व्रजंति विविधैर्भार्वैरात्मलक्षणतत्पराः

ထို့ကြောင့် သင်သည် အလွန်အမင်း ပူဇော်ထိုက်သူ၊ အရာအားလုံး၏ ထိန်းညှိသူ ဖြစ်၏။ သင်၏ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပညာရှိတို့အားလုံးသည် ပရမေဿဝရထံ၌ အားကိုးခိုလှုံကြပြီး၊ အတွင်းစိတ်အနေအထား မျိုးစုံဖြင့် ချဉ်းကပ်ကာ အတ္တ၏ အမှန်တကယ်သော လက္ခဏာကို အာရုံစိုက်ကြ၏။

Verse 75

सुत उवाच । तेनैवं रक्षिततः कालो राज्ञा परमधर्मिणा । शिवप्रसादमात्रेण लब्धसंज्ञो बभूवह

သုတက ပြောသည်– ထိုအလွန်တရားသမား မင်းကြီး၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် ကာလသည် သီဝ၏ ကရုဏာတော်တစ်ပါးတည်းဖြင့် သတိပြန်လည်ရရှိလာ၏။

Verse 76

तदा यमेन स्तवितो मृत्युना यमदूतकैः । शिवं प्रणम्य संस्तुत्य श्वेतं राजानमेव च । ययौ स्वमालयं विप्रा मेने स्वं जनितं पुनः

ထိုအခါ ယမ၊ မృတ்யု နှင့် ယမဒူတများက ချီးမွမ်းကြသဖြင့်၊ သူသည် သီဝကို ဦးချကန်တော့၍ စတုတိပြုကာ၊ ဖြူဝါသော မင်းကြီး Śveta ကိုလည်း ဂုဏ်ပြု၏။ ထို့နောက် မိမိအိမ်ရာသို့ ပြန်သွားလေ၏။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ထပ်မံမွေးဖွားသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

Verse 77

मायया सह पत्न्या च शिवस्य चरितं महत् । अनुसंस्मृत्य संस्मृत्य विस्मयं परमं ययौ

မாயာနှင့် မိမိဇနီးနှင့်အတူ သီဝ၏ မဟာကာရိယာတော်များကို ထပ်ခါထပ်ခါ အောက်မေ့သတိရကာ၊ အလွန်အံ့ဩခြင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ကျရောက်လေ၏။

Verse 78

कथयामास सर्वेषां दूतानां स्वयमेव हि । आकर्ण्यतां मम वचो हे दूतास्त्वरितेन हि

သူသည် တမန်အားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ခေါ်၍ ပြောလေသည်– “အို တမန်တို့၊ ငါ့စကားကို ကြားကြလော့—အလျင်အမြန်၊ မနှောင့်နှေးဘဲ”။

Verse 79

कर्त्तव्यं च प्रयत्नेन नान्यथा मम भाषितम्

ဤအမှုကို အပြည့်အဝ ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဆောင်ရွက်ရမည်—ငါပြောသကဲ့သို့သာ၊ အခြားနည်းမဖြစ်ရ။

Verse 80

काल उवाच । ये त्रिपुण्ड्रंधारयंति तथा ये वै जटाधराः । ये रुद्राक्षधराश्चैव तथा ये शिवनामिनः

ကာလက ဆို၏။ တြိပုဏ္ဍြာကို လိမ်းဆောင်သူတို့၊ ဇဋာဆံပင်ကို ထမ်းဆောင်သူတို့၊ ရုဒ္ရాక్ష မဏိကို ဆောင်သူတို့၊ ထို့ပြင် «ရှီဝ» နာမဖြင့် အမှတ်တံဆိပ်ရှိသူတို့—

Verse 81

उपजीवनहेतोश्च भिया ये ह्यपि मानवाः । पापिनोऽपि दुराचाराः शिववेषधरा ह्यमी

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက်ဖြစ်စေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ရှီဝ၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်သူ လူတို့သည်—အပြစ်ရှိ၍ အကျင့်ဆိုးသူဖြစ်သော်လည်း—အပြင်ပန်းအားဖြင့် ရှီဝ၏ အမှတ်အသားရှိသူများပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 82

नानेतव्या भवद्भिश्च मम लोकं कदाचन । वर्ज्यास्ते हि प्रयत्नेन पापिनोऽपि सदैव हि

သူတို့ကို သင်တို့က မည်သည့်အခါမျှ ငါ၏ လောကသို့ မခေါ်မလာရ။ ထိုသူတို့ကို ကြိုးစား၍ ရှောင်ကြဉ်ရမည်—အမြဲတမ်း၊ အပြစ်ရှိသူဖြစ်သော်လည်းပင်။

Verse 83

अन्येषां का कथा दूता येऽर्चयंति सदाशिवम् । भक्त्या परमया शंभुं रुद्रास्ते नात्र संशयः

တမန်တို့ရေ၊ အခြားသူများကို မပြောတော့ပါစို့။ စဒာရှီဝ—ရှမ္ဘုကို အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သူတို့သည် ရုဒ္ရများပင် ဖြစ်ကြသည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 84

रुद्राक्षमेकं शिरसा बिभर्ति यस्तथा त्रिपुंड्रं च ललाटमध्यके । पंचाक्षरीं ये प्रजपंति साधवः पूज्य भवद्भिश्च न चान्यथा क्वचित्

ခေါင်းပေါ်တွင် ရုဒ္ရాక్ష တစ်လုံးတည်းပင် ဆောင်သူ၊ နဖူးအလယ်၌ တြိပုဏ္ဍြာကို လိမ်းထားသူ၊ ထို့ပြင် ပဉ္စာක්ෂရီ မန္တရကို ဂျပ်ဆင်သော သာဓုတို့ကို သင်တို့က ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရမည်၊ မည်သည့်အခါမျှ အခြားသဘောဖြင့် မဆက်ဆံရ။

Verse 85

यस्मिन्राष्ट्रोऽथ वा देशे ग्रामे चापि विचक्षणः । शिवभक्तो न दृश्येत स्मशानात्तु विशिष्यते । तद्राष्ट्रं देशमित्याहुः सत्यं प्रतिवदामि वः

မည်သည့်နိုင်ငံ၊ ဒေသ၊ သို့မဟုတ် ရွာတစ်ရွာတွင်ပင် ဉာဏ်ရှိသော ရှိဝဘက်တ မမြင်ရလျှင် ထိုမြေသည် မီးသင်္ချိုင်းထက်ပင် ဆိုးရွား၏။ ထိုသို့သောအရာကိုသာ “နိုင်ငံ/ဒေသ” ဟုခေါ်ကြသည်ဟု ငါသည် သင်တို့အား အမှန်တရားကို ပြောကြား၏။

Verse 86

यस्मिन्न संति नित्यं हि शिवभक्तिसमन्विताः । तद्ग्रमस्था जनाः सर्वे शासनीया न संशयः

ရှီဝဘက်တိဖြင့် အမြဲတမ်း ပြည့်စုံသူများ မရှိသောနေရာ၌ ထိုရွာနေ လူအပေါင်းတို့သည် အပြစ်ပေး၍ ဆုံးမသင့်ကြသည်—သံသယမရှိ။

Verse 87

एवमाज्ञापयामास यमोऽपि निजकिंकरान् । तथेति मत्वा ते सर्वे तूष्णी मासन्सुविस्मिताः

ဤသို့ပင် ယမမင်းသည်လည်း မိမိ၏ အစေခံများကို အမိန့်ပေး၏။ သူတို့သည် “အဲဒီလိုပဲ” ဟု ထင်ကာ အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး အလွန်အံ့ဩသွားကြ၏။

Verse 88

एवंविधोऽयं भुवनैकभर्ता सदाशिवो लोकगुरुः स एकः । दाता प्रहर्ता निजभावयुक्तः सनातनोऽयं जगदेकबंधुः

ဤသို့သော စဒါရှီဝသည် လောကအပေါင်း၏ တစ်ပါးတည်းသော ထိန်းသိမ်းရှင်၊ သတ္တဝါအပေါင်း၏ တစ်ပါးတည်းသော ဆရာတော်ဖြစ်၏။ သူသည် ပေးကမ်းသူလည်း ဖြစ်၍ ဆုံးမအပြစ်ပေးသူလည်း ဖြစ်ကာ မိမိသဘာဝနှင့် ကိုက်ညီစွာ လုပ်ဆောင်၏။ ဤသူသည် အနန္တကာလတည်မြဲ၍ စကြဝဠာ၏ တစ်ပါးတည်းသော အမှန်တကယ်သော ဆွေမျိုးဖြစ်၏။

Verse 89

दग्ध्वा कालं महादेवो निर्भयं च ददौ विभुः । श्वेतस्य राजराजस्य महीपालवरस्य च

အင်အားကြီးသော မဟာဒေဝသည် ကာလကို မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေ၍ (နှိမ်နင်း၍) ရာဇာတို့၏ ရာဇာဖြစ်သော ရှွေတမင်း၊ အကောင်းဆုံးသော အုပ်ချုပ်ရှင်အား ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့မှုကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 90

तदा निर्भयमापन्नः श्वेतराजो महामनाः । भक्त्या च परया मुक्तो बभूव कृतनिश्चयः

ထိုအခါ စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်သော ရှွေတမင်းသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့သို့ ရောက်ရှိ၏။ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် လွတ်မြောက်ကာ၊ ရှိဝသို့ မျှော်မှန်းသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစေ၏။

Verse 91

तदा देवैः पूज्यमान ऋषिभिः पन्नगैस्तथा । श्वतो राजन्यवर्योऽसौ शिवसायुज्यमाप्तवान्

ထိုအခါ နတ်များ၊ ရှိသီများနှင့် နာဂများကပင် ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသည့် မင်းတို့အထဲမှ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ရှွေတမင်းသည် ရှိဝနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိ하였다။

Verse 92

एवं भक्तिपराणां च महेशे च जगद्गुरौ । सिद्धिः करतले तेषां सत्यं प्रतिवदामि वः

ဤသို့ မဟေရှ (လောက၏ ဂုရု) ထံသို့ ဘက္တိဖြင့် အလုံးစုံအပ်နှံသူတို့အတွက် အောင်မြင်မှုသည် လက်ဖဝါးပေါ်ရှိသကဲ့သို့ နီးကပ်လွယ်ကူ၏။ ဤအမှန်တရားကို သင်တို့အား ငါကြေညာ၏။

Verse 93

श्वपचोऽपि वरिष्ठः स्यात्प्रसादाच्छं करस्य च । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजनीयो हि शंकरः

ခွေးသားချက်သူကဲ့သို့ အနိမ့်ဆုံးအမျိုးအစားတစ်ဦးပင် ရှင်ကရာ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်လာနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ရှင်ကရာကို မဖြစ်မနေ ပူဇော်ရမည်။

Verse 94

बहूनां जनमनामंते शिवभक्तिः प्रजायते

လူအများ၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ ရှိဝဘုရားအပေါ် ဘက္တိသည် အချိန်တန်သော် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 95

ज्ञानिनां कृतबुद्धीनां जन्मजन्मनिशंकरः । किं मया बहुनोक्तेन पूजनीयः सदाशिवः

ပညာရှိ၍ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူတို့အတွက် မွေးဖွားခြင်းတိုင်း၌ သင်္ကရ (ရှီဝ) သည် အားကိုးရာနှင့် ရည်မှန်းရာ ဖြစ်၏။ ငါက အများကြီး ပြောရန် အဘယ်လိုအပ်သနည်း။ စဒါရှီဝကို ပူဇော်နမස්ကာရ ပြုရမည်။

Verse 96

अत्रैवोदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । किरातेन कृतं व्रतं च परमाद्भुतम् । येनैव तारितं विश्वं जगदेतच्चराचरम्

ဤနေရာတွင်ပင် ငါသည် ရှေးဟောင်းအတ္ထုပ္ပတ္တိတစ်ပုဒ်ကို ပြောကြားမည်။ ကိရာတတစ်ဦးက ဆောင်ရွက်ခဲ့သော အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဝရတတစ်ရပ်ရှိ၏။ ထိုဝရတကြောင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် ဤကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာကို ထိန်းသိမ်းကာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။