Adhyaya 20

Verse 1

ऋषय ऊचुः । ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च सगुणाः कीर्तितास्त्वया । लिंगरूपी तथैवेशो निर्गुणोऽसौ कथं वद

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်—သင်သည် ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ ရုဒ္ရတို့ကို ဂုဏ်ရှိသူ (စဂုဏ) ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ သို့သော် လင်္ဂရုပ်ဖြင့် တည်ရှိသော ထိုအရှင်တော်ကိုပင် ဂုဏ်မဲ့ (နိရ္ဂုဏ) ဟု ဆိုကြသည်—ဤအရာကို မည်သို့ဖြစ်နိုင်သည်ကို ရှင်းပြပါ။

Verse 2

त्रिभिर्गुणैर्व्याप्तमिदं चराचरं जगन्महद्व्याप्यथ वाल्पकं वा । मायामयं सर्वमिदं विभाति लिंगं विना केन कुतोविभाति

ဤလောကကြီးသည် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အကြီးအငယ်မရွေး ဂုဏ်သုံးပါးဖြင့် ပြည့်နှက်လွှမ်းမိုးထားသည်။ အားလုံးသည် မာယာ၏ပုံရိပ်အဖြစ် ထင်ရှားလာသည်; လိင်္ဂ (သခင်၏အမှတ်တံဆိပ်/တည်ရှိမှု) မရှိလျှင် မည်သူကြောင့် မည်သို့ ထင်ရှားနိုင်မည်နည်း။

Verse 3

यद्दृश्यमानं महदल्पकं च तन्नश्वरं कृतकत्वाच्च सूत

အို စူတ၊ မြင်ရသမျှ—အကြီးအငယ်မရွေး—အားလုံးသည် ပျက်စီးနိုင်သည်၊ အကြောင်းမှာ ထုတ်လုပ်ဖန်တီးထားသော အရာဖြစ်၍ အခြေအနေများက ချုပ်နှောင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 4

तस्माद्विमृश्य भोः सूत संशयं छेत्तुमर्हसि । व्यासप्रसादात्सकलं जानासि त्वं न चापरः

ထို့ကြောင့် အို စူတ၊ ကောင်းစွာ စဉ်းစား၍ ဤသံသယကို ဖြတ်တောက်သင့်သည်။ ဗျာသ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် သင်သည် အရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ သိ၏; ရှင်းလင်းပြောနိုင်သူမှာ သင်အပြင် အခြားမရှိ။

Verse 5

सुत उवाच । व्यासेन कथितं सर्वमस्मिन्नर्थे शुकं प्रति । शुक उवाच । लिंगरूपी कथं शंभुर्निर्गुणः कथते त्वया । एतन्मे संशयं तात च्छेत्तुमर्हस्यशेषतः

စူတက ပြော၏—ဤအကြောင်းအရာ၌ ဗျာသသည် ရှုကအား အားလုံးကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ ရှုကက ပြော၏—လိင်္ဂရূপရှိသော သမ္ဘုကို သင်က နိရ္ဂုဏ (ဂုဏမဲ့) ဟု မည်သို့ ဆိုနိုင်သနည်း။ အဖေချစ်ရပါသော၊ ကျွန်ုပ်၏ သံသယကို အဆုံးတိုင် ဖယ်ရှားပေးပါ။

Verse 6

व्यास उवाच । श्रुणु वत्स ब्रवीम्येतत्पुरा प्रोक्तं च नंदिना । अगस्त्यं पृच्छमानं च येन सर्वं श्रुतं शुक

ဗျာသက ပြော၏—ချစ်သောကလေး၊ နားထောင်လော့။ ယခင်က နန္ဒိန်က သင်ကြားခဲ့သော အရာကို ငါပြောမည်၊ အဂஸ္တျက မေးမြန်းသည့်အခါ ဖြစ်သည်။ အို ရှုက၊ ထိုသင်ကြားချက်ကြောင့် အားလုံးကို ကြားနာ၍ နားလည်ခဲ့သည်။

Verse 7

निर्गुणं परमात्मानं विद्धि लिंगस्वरूपिणम् । परा शक्तिस्तथा ज्ञेया निर्गुणा शाश्वती सती

ဂုဏ်သုံးပါးကို ကျော်လွန်သော အမြင့်ဆုံး အတ္တမန် (ပရမတ္တမန်) ကို လိင်္ဂရူပဖြစ်သည်ဟု သိမှတ်ပါ။ ထို့အတူ ပရမသက္တိသည်လည်း နိရ္ဂုဏ၊ အနန္တကာလ တည်မြဲ၍ အစဉ်အမြဲ အမှန်တရားဖြစ်သည်ဟု သိရမည်။

Verse 8

यया कृतिमिदं सर्वं गुणत्रयविभावितम् । एतच्चराचरं विश्वं नश्वरं परमार्थतः

သူမ (သက္တိ) ကြောင့် ဤပေါ်ထွန်းလာသော ဖန်ဆင်းမှုအားလုံးသည် ဂုဏ်သုံးပါးဖြင့် လှုပ်ရှားစေခံရသည်။ သို့သော် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော ဤကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးသည် အမြင့်ဆုံးအမှန်တရားအရ နశဝရ၊ ပျက်စီးနိုင်သောအရာဖြစ်သည်။

Verse 9

एक एव परो ह्यात्मा लिंगरूपी निरंजनः । प्रकृत्या सह ते सर्वे त्रिगुणा विलयं गताः

အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်သည် တစ်ပါးတည်းသာရှိ၍ အညစ်အကြေးကင်းစင်ကာ လိင်္ဂရူပကို ခံယူတော်မူသည်။ ပရကృతိနှင့်အတူ ဂုဏ်သုံးပါးအားလုံးသည် ထိုအရှင်ထံသို့ လျောကွယ်ပျောက်ကင်းသွားသည်။

Verse 10

यस्मिन्नेव ततो लिंगं लयनात्कथितं पुरा । तस्माल्लिंगे लयं प्राप्ता परा शक्तिः कुतोऽपरे

ထို့ကြောင့် အရာအားလုံး လျောကွယ်ဝင်ရောက်သဖြင့် ယခင်ကတည်းက ‘လိင်္ဂ’ ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ အမြင့်ဆုံး သက္တိတောင် လိင်္ဂ၌ လျောကွယ်ရောက်သဖြင့် အခြားအရာတို့က မလျောကွယ်ဘဲ မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 11

लीना गुणाश्च रुद्रोक्त्या यैरिदं बद्धमेव च । चराचरं महाभाग तस्माल्लिंगं प्रपूजयेत्

ရုဒြ၏ မိန့်ကြားချက်အရ ဂုဏ်သုံးပါးသည် လျောကွယ်သွားပြီ၊ သို့ရာတွင် ဤလှုပ်ရှားသည့်နှင့် မလှုပ်ရှားသည့် လောကကို ထိုဂုဏ်တို့ကပင် ချည်နှောင်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် မဟာကံကောင်းသူရေ၊ လိင်္ဂကို အလွန်အမင်း ရိုသေစွာ ပူဇော်ပါ။

Verse 12

लिंगं च निर्गुणं साक्षाज्जानीध्वं भो द्रिजोतमाः । लयाल्लिंगस्य माहात्म्यं गुणानां परिकीर्त्यते

အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ လိင်္ဂ (Liṅga) သည် ဂုဏ်သုံးပါးကို ကျော်လွန်သော နိရ္ဂုဏ ဖြစ်ကြောင်း တိုက်ရိုက်သိကြလော့။ ထိုလိင်္ဂ၌ လယ (ပျော်ဝင်ပျက်သိမ်းခြင်း) ဖြစ်သဖြင့် လိင်္ဂ၏ မဟိမကို ဂုဏ်သုံးပါး၏ သဘောတရားနှင့်အတူ ချီးမွမ်းကြေညာကြသည်။

Verse 13

शंकरः सुखदाता हि उच्यमानो मनीषिभिः । सर्वो हि कथ्यते विप्राः सर्वेषामाश्रयो हि स

ပညာရှိမုနိတို့က သူသည် ချမ်းသာကို ပေးသနားသောကြောင့် «ရှင်ကရ» ဟု ခေါ်ကြသည်။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ သူသည် အားလုံး၏ အားကိုးရာဖြစ်သဖြင့် «သရဝ» ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။

Verse 14

शंभुर्हि कथ्यते विप्रा यस्माच्च शुभसंभवः

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ သူသည် «ရှမ္ဘု» ဟု ခေါ်ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ သူထံမှ မင်္ဂလာနှင့် ကောင်းကျိုးအပေါင်းတို့ ပေါ်ထွန်းလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 15

एवं सर्वाणि नामानि सार्थकानि महात्मनः । तेनावृतं जगत्सर्वं शंभुना परमेष्ठिना

ဤသို့ မဟာအတ္တမန်၏ နာမတော်အပေါင်းတို့သည် အဓိပ္ပါယ်ပြည့်စုံလျက်ရှိသည်။ ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်ဖြစ်သော ရှမ္ဘုက ဤလောကတစ်လောကလုံးကို ပျံ့နှံ့စိမ့်ဝင်၍ လွှမ်းခြုံထားသည်။

Verse 16

ऋषय ऊचुः । यदा दाक्षायणी चाग्नौ पतिता यज्ञकर्मणि । दक्षस्य च महाभागा तिरोधानगता सती

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– «ဒက္ခ၏ သမီး ဒါက္သာယဏီ (စတီ) သည် ယဇ్ఞကర్మအတွင်း ယဇ్ఞမီးထဲသို့ ကျရောက်သွားသောအခါ၊ ထိုမဟာဘဂါ စတီသည် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏—»

Verse 17

प्रादुर्भूता कदा सूत कथ्यतां तत्त्वयाऽधुना । परा शक्तिर्महेशस्य मिलिता च कथं पुनः

အို Sūta၊ သူမသည် မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လည်ထင်ရှားလာသနည်း။ အမှန်အတိုင်း ယခု ပြောပြပါ။ Maheśa ၏ အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားတော်သည် သူနှင့် မည်သို့ ပြန်လည် ပေါင်းစည်းခဲ့သနည်း။

Verse 18

एतत्सर्वं महाभाग पूर्ववृत्तं च तत्त्वतः । कथनीयं च अस्माकं नान्यो वक्तास्ति कश्चन

အို ကံကောင်းခြင်းကြီးမားသူ၊ ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အလုံးစုံကို ၎င်း၏ အနှစ်သာရ အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ။ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဤအရာကို ပြောပြရန် သင့်တော်သူ အခြားမရှိပါ။

Verse 19

सूत उवाच । जज्ञे दाक्षायणी ब्रह्मन्विदग्धावयवा यदा । विना शक्त्या महेशोऽपि तताप परमं तपः

Sūta က ဆိုသည်– “အို ပုဏ္ဏား၊ Dākṣāyaṇī သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများ မီးလောင်ကျွမ်းလျက် သေဆုံးသွားသောအခါ၊ Śakti ကင်းမဲ့နေသော Maheśa ပင်လျှင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ခြိုးခြံကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့သည်။”

Verse 20

लीलागृहीतवपुषा पर्वते हिमवद्गिरौ । भृंगिणा सह विश्वेन नंदिना च तथैव च

ဘုရားသခင်၏ ကစားခြင်းအားဖြင့် ပုံသဏ္ဍာန်ကို ယူဆောင်လျက် Himavat တောင်ပေါ်တွင် Bhṛṅgī၊ Viśva နှင့် Nandin တို့သည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။

Verse 21

तथा चंडेन मुंडेन तथान्यैर्बहुभिर्वृतः । दशभिः कोटिगुणितैर्गणैश्च परिवारितः

ထို့ပြင် ကိုယ်တော်သည် Caṇḍa နှင့် Muṇḍa တို့အပြင် အခြားများစွာသော သူတို့၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ကုဋေပေါင်းများစွာသော gaṇa အခြွေအရံတို့၏ ဝန်းရံခြင်းကိုလည်း ခံခဲ့ရသည်။

Verse 22

गणानां चैव कोट्या च तथा षष्टिसहस्रकैः । एवं तत्र गणैर्देव आवृतो वृषभध्वजः

ဂဏာတော် တစ်ကုဋိနှင့် ထပ်မံ ခြောက်သောင်းတို့ဖြင့် ထိုနေရာ၌ နွားအလံဆောင် ဝೃಷဘဓွဇ (ရှီဝ) သည် မိမိ၏ ဂဏာတော်အဖွဲ့များက ဝိုင်းရံထားလေ၏။

Verse 23

तपो जुषाणः सहसा महात्मा हिमालयस्याग्रगतस्तथैव । गणैर्वृतो वीरभद्रप्रधानैः स केवलो मूलविद्याविहीनः

တပဿာကို နှစ်သက်သော မဟာအတ္တမားသည် အလျင်အမြန် ဟိမဝန္တတောင်တန်း၏ ရှေ့တန်းသို့ ရောက်လေ၏။ ဝီရဘဒ္ဒရ ဦးဆောင်သော ဂဏာတော်များက ဝိုင်းရံထားသော်လည်း၊ မူလဗိဒ္ယာ (သက္တိ) မရှိသကဲ့သို့ တစ်ယောက်တည်းတည်နေ၏။

Verse 24

एतस्मिन्नंतरे दैत्याः प्रादुर्भूता ह्यविद्यया । विष्णुना हि बलिर्बद्धस्तथा ते वै महाबलाः

ထိုအချိန်အတွင်း အဝိဒ္ယာကြောင့် ဒೈတျာတို့ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။ အမှန်တကယ် ဗလီကို ဗိဿဏုက ချည်နှောင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ထိုသူတို့လည်း အလွန်အင်အားကြီးလေ၏။

Verse 25

जाता दैत्यास्ततो विप्रा इंद्रोपद्रवकारकाः । कालखंजा महारौद्राः कालकायास्तथापरे

ထို့နောက်၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ အင်ဒြာကို ဒုက္ခပေးသော ဒೈတျာတို့ မွေးဖွားလာကြ၏။ အချို့ကို ကာလခဉ္ဇာ ဟုခေါ်၍ အလွန်ကြမ်းတမ်းကြပြီး၊ အခြားအချို့ကို ကာလကာယ ဟုခေါ်ကြ၏။

Verse 26

निवातकवचाः सर्वे रवरावकसंज्ञकाः । अन्ये च बहवो दैत्याः प्रजासंहारकारकाः

နိဝာတကဝစ အားလုံးကို ရဝါရာဝက ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး၊ အခြား ဒာနဝများစွာနှင့်အတူ သတ္တဝါတို့ကို ဖျက်ဆီးသတ်ဖြတ်သော ပျက်စီးမှု၏ အကြောင်းကိစ္စများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 27

तारको नमुचेः पुत्रस्तपसा परमेण हि । ब्रह्माणं तोषयामास ब्रह्मा तस्य तुतोष वै

နမုစိ၏သား တာရကသည် အမြင့်မားသော တပဿာဖြင့် ဘြဟ္မာကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဘြဟ္မာလည်း သူ့အပေါ် အမှန်တကယ် ကျေနပ်တော်မူ၏။

Verse 28

वरान्ददौ यथेष्टांश्च तारकाय दुरात्मने । वरं वृणीष्व भद्रं ते सर्वान्कामान्ददामि ते

ဘြဟ္မာသည် စိတ်ဆိုးယုတ်သော တာရကအား သူလိုသမျှ အလိုတော်အတိုင်း ကောင်းချီးများ ပေးတော်မူ၍—“ကောင်းမြတ်ပါစေ၊ မင်းလိုချင်သော ကောင်းချီးကို ရွေးလော့; မင်းတောင်းသမျှ ဆန္ဒအားလုံးကို ငါပေးမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 29

तच्छत्वा वचनं तस्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । वरयामास च तदा वरं लोकभयावहम्

အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင် ဘြဟ္မာ၏ ထိုစကားကို ကြားသော်၊ သူသည် ထိုအခါ လောကတို့ကို ကြောက်လန့်စေမည့် ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ရွေးချယ်တောင်းခံလေ၏။

Verse 30

यदि मे त्वं प्रसन्नऽसि अजरामरतां प्रभो । देहि मे यद्विजानासि अजेयत्वं तथैव च

“အရှင်၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်တော်မူလျှင်၊ အို प्रभု၊ အိုမင်း၊ အိုမရခြင်း—အိုမင်းမရ၊ သေမရခြင်းကို ကျွန်ုပ်အား ပေးတော်မူပါ။ ထို့အပြင် မရှုံးနိုင်သော အနိုင်မကျနိုင်မှုကိုလည်း သင်ပေးနိုင်သမျှအတိုင်း ပေးတော်မူပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 31

एवमुक्तस्तदा तेन तारकेण दुरात्मना । उवाच प्रहसन्वाक्यममरत्वं कुतस्तव

စိတ်ဆိုးယုတ်သော တာရကက ထိုသို့ ပြောသော်၊ ဘြဟ္မာသည် ပြုံးလျက် မိန့်တော်မူသည်—“မင်းအတွက် မသေမရှင်ခြင်းက ဘယ်ကနေ ရနိုင်မလဲ” ဟု။

Verse 32

जातस्य हि ध्रुवो मृत्युरेतज्जानीहि तत्त्वतः । प्रहस्य तारकः प्राह अजेयत्वं च देहि मे

မွေးဖွားလာသူအတွက် သေခြင်းသည် မလွဲမသွေ—ဤအချက်ကို အမှန်တရားအဖြစ် သိလော့။ ထို့နောက် တာရကာသည် ရယ်မောကာ ပြောသည်—«ကျွန်ုပ်အား မအနိုင်ယူနိုင်သော အစွမ်းကိုလည်း ပေးတော်မူပါ»။

Verse 33

ब्रह्मोवाच तदा दैत्यजेयत्वं तवानघ । विनार्भकेण दत्तं वै ह्यर्भकस्त्वां विजेष्यते

ဗြဟ္မာက ပြောတော်မူသည်—«အို ဒೈတျယ၊ အပြစ်ကင်းသူ၊ မအနိုင်ယူနိုင်သော အစွမ်းကို သင့်အား ပေးအပ်၏—သို့သော် ချွင်းချက်တစ်ခုရှိသည်။ ကလေးငယ်တစ်ဦးက သင့်ကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူလိမ့်မည်»။

Verse 34

तदा स तारकः प्राह ब्रह्माणं प्रणतः प्रभो । कृतार्थोऽहं हि देवेश प्रसादात्तव संप्रति

ထို့နောက် တာရကာသည် ဗြဟ္မာရှင်အား ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ပြောသည်—«အို အရှင်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်၊ သင်၏ ကရုဏာကြောင့် ယခု ကျွန်ုပ်၏ ရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံပါပြီ»။

Verse 35

एवं लब्धवरो भूत्वा तारको हि महाबलः । देवान्युद्धार्थमाहूय युयुधे तैः सहासुरः

ဤသို့ ကောင်းချီးကို ရရှိပြီးနောက် အင်အားကြီးသော တာရကာသည် ဒေဝတို့ကို စစ်ပွဲအတွက် ခေါ်ယူကာ အဆုရသည် သူတို့နှင့် တိုက်ခိုက်လေ၏။

Verse 36

मुचुकुन्दं समाश्रित्य देवास्ते जयिनोऽभवन् । पुनः पुनर्विकुर्वाणा देवास्ते तारकेण हि

မုစုကုန္ဒ မင်းကို အားကိုးခိုလှုံကြသဖြင့် ဒေဝတို့သည် အောင်မြင်သူများ ဖြစ်လာကြ၏။ သို့ရာတွင် တာရကာကြောင့် ထိုဒေဝတို့သည် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် ရုန်းကန်လှုပ်ရှား၍ အနှောင့်အယှက် ခံရကြ၏။

Verse 37

मुचुकुन्दबलेनैव जयमापुःसुरास्तदा । किं कर्तव्यं हि चास्माकं युध्यमानैर्निरंतरम्

မုစုကုန္ဒ၏ အင်အားတစ်ပါးတည်းကြောင့် ထိုအခါ နတ်တို့သည် အောင်မြင်ခြင်းကို ရရှိကြ၏။ သို့ရာတွင် မရပ်မနား တိုက်ခိုက်နေသဖြင့် ယခု ငါတို့အတွက် အဘယ်အရာကို ပြုရမည်နည်း။

Verse 38

भवितव्यमिति स्मृत्वा गतास्ते ब्रह्मणः पदम् । ब्रह्मणश्चाग्रतो भूत्वा ह्यब्रुवंस्ते सवासवाः

“ဤသို့ဖြစ်ရမည်” ဟု သတိရကာ သူတို့သည် ဗြဟ္မာ၏ နေရာသို့ သွားကြ၏။ ဗြဟ္မာရှေ့တွင် ရပ်ကာ အင်ဒြာနှင့်အတူ နတ်တို့သည် ပြောကြ၏။

Verse 39

देवा ऊचूः । बलिना सह पातालमास्तेऽसौ मधुसूदनः । विष्णुं विना हि ते सर्वे वृषाद्याः पतिताः परैः

နတ်တို့က ပြောကြသည်— “မဓုသူဒန (ဗိဿနု) သည် ဘလိနှင့်အတူ ပာတာလတွင် နေထိုင်လျက်ရှိ၏။ ဗိဿနုမရှိလျှင် ငါတို့အားလုံး—ဝೃષမှစ၍—ရန်သူတို့ကြောင့် ကျဆုံးကြရ၏။”

Verse 40

दैत्येंद्रैश्च महाभाग त्रातुमर्हसि नः प्रभो । तदा नभोगता वाणी ह्युवाच परिसांत्व्य वै

“အလွန်ကံကောင်းမြတ်သော အရှင်၊ ဒာနဝတို့၏ အကြီးအကဲများထံမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ပေးပါ” ဟု ဆိုကြ၏။ ထိုအခါ ကောင်းကင်မှ အသံတစ်သံ ပေါ်လာ၍ သူတို့ကို အမှန်တကယ် နှစ်သိမ့်ကာ ပြော၏။

Verse 41

हे देवाः क्रियतामाशु मम वाक्यं हि तत्त्वतः । शिवात्मजो यदा देवा भविष्यति महाबलः

“အို နတ်တို့၊ ငါ၏စကားကို အမြန်နှင့် အမှန်တကယ်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ကြလော့။ ရှိဝ၏ သားတော် ပေါ်ထွန်းလာသောအခါ—အို နတ်တို့—သူသည် အလွန်ကြီးမားသော အင်အားရှိလိမ့်မည်။”

Verse 42

युद्धे पुनस्तारकं च वधिष्यति न संशयः । येनोपायेन भगवाञ्छंभुः सर्वगुहाशयः

စစ်ပွဲ၌ သူသည် တာရကကို မလွဲမသွေ သတ်မည်၊ သံသယမရှိ။ နှလုံးသားတို့၏ လျှို့ဝှက်နေရာအတွင်း နေထိုင်သော ဘဂဝန် ရှမ္ဘုကို မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို ချဉ်းကပ်၍ ပူဇော်ရမည်…

Verse 43

दारापरिग्रही देवास्तथा नीतिर्विधीयताम् । क्रियतां च परो यत्नो भवद्भिर्नान्यथा वचः

အို ဒေဝတို့၊ ရှိဝ (Śiva) သည် မဟေသီတစ်ပါးကို လက်ခံသူ ဖြစ်စေကြလော့—ဤသို့ နীতিကို စီမံသတ်မှတ်ကြလော့။ ထို့ပြင် သင်တို့သည် အမြင့်ဆုံး ကြိုးပမ်းအားထုတ်ကြလော့; ငါ၏စကားသည် အခြားမဟုတ်။

Verse 44

यूयं देवा विजानीध्वमित्युवाचाशरीरवाक् । परं विस्मयमापन्ना ऊचुर्देवाः परस्परम्

“ဒေဝတို့၊ ဤအရာကို နားလည်ကြလော့” ဟု ကိုယ်မဲ့အသံက ဆို၏။ ဒေဝတို့သည် အလွန်အံ့ဩသွားကာ အချင်းချင်း ပြောဆိုကြ၏။

Verse 45

श्रुत्वा नभोगतां वाणीमाजग्मुस्ते हिमालयम् । बृहस्पतिं पुरस्कृत्य सर्वे देवा वचोऽब्रुवन्

ကောင်းကင်မှ ထွက်ပေါ်သော အသံကို ကြားပြီးနောက် သူတို့သည် ဟိမာလယသို့ သွားရောက်ကြ၏။ ဗြဟ္စပတိ (Bṛhaspati) ကို ရှေ့တန်းထား၍ ဒေဝအားလုံးက မေတ္တာရပ်ခံစကားကို ပြောကြ၏။

Verse 46

हिमालयं महाभागाः सर्वे कार्यार्थगौरवात् । हिमालय महाभाग श्रूयतां नोऽधुना वचः

တာဝန်ကြီးမားသော အကြောင်းကြောင့် ကံကောင်းသော ဒေဝအားလုံးသည် ဟိမာလယသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ဆိုကြ၏—“အို မဟာဘုန်းတော်ရှိသော ဟိမာလယ၊ ယခု ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားကို နားထောင်ပါ။”

Verse 47

तारकस्त्रासयत्यस्मान्साहाय्यं तद्वधे कुरु । त्वं शरण्यो भवास्माकं सर्वेषां च तपस्विनाम् । तस्मात्सर्वे वयं याता महेंद्रसहिता विभो

«တာရကာက ငါတို့ကို ကြောက်လန့်စေသည်။ သူ့ကို သတ်ရန် ကူညီမစပါ။ ငါတို့နှင့် တပသီအပေါင်းတို့အတွက် ခိုလှုံရာဖြစ်ပါစေ။ ထို့ကြောင့် မဟိန္ဒြ (အိန္ဒြ) နှင့်အတူ ငါတို့အားလုံး လာရောက်ကြပြီ၊ အို အင်အားကြီးရှင်»။

Verse 48

लोमश उवाच । एवमभ्यर्थितो देवैर्हिमवान्गिरिसत्तमः । उवाच देवान्प्रहसन्वाक्यं वाक्यविदां वरः

လောမရှာက ပြောသည်– ထိုသို့ ဒေဝတို့က တောင်းပန်ကြသဖြင့် ဟိမဝန်တောင်မင်း—တောင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး—သည် ပြုံးလျက် ဒေဝတို့အား စကားပညာအထူးတတ်မြောက်သူအဖြစ် မိန့်ကြား하였다။

Verse 49

महेन्द्र मुद्दिश्य तदा ह्युपहाससमन्वितः । अक्षमाश्च वयं सर्वे महेन्द्रेण कृताः सुराः

ထို့နောက် မဟိန္ဒြကို ရည်ညွှန်း၍ နူးညံ့သော လှောင်ပြောင်သံနှင့် ပြောသည်– «ငါတို့ ဒေဝအားလုံးသည် မဟိန္ဒြကြောင့် အင်အားမဲ့အောင် ဖြစ်စေခံရပြီ»။

Verse 50

किं कुर्मः सुरकार्यं च तारकस्य वधं प्रति । पक्षयुक्ता वयं सर्वे यदि स्याम सुरोत्तमाः

«ဒေဝတို့၏ တာဝန်ဖြစ်သော တာရကာကို သတ်ရန်အရေး၌၊ မိတ်ဖက်ကူညီမှုမရှိဘဲ ငါတို့အားလုံးက ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။ ငါတို့ကို ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဟု ခေါ်ကြသော်လည်း»။

Verse 51

तदा वयं घातयामस्तारकं सह बांधवैः । अचलोहं विपक्षश्च किं कार्यं करवाणि व

«လိုအပ်သော အထောက်အပံ့ရှိခဲ့လျှင် ငါတို့သည် တာရကာကို သူ၏ ဆွေမျိုးများနှင့်တကွ ချေမှုန်းသတ်ပစ်မည်။ သို့သော် ငါသည် တောင်—မရွှေ့မပြောင်းနိုင်သောအရာ—ဖြစ်ပြီး (ဤကိစ္စ၌) ဆန့်ကျင်ဘက်ဘက်တွင် ရှိသကဲ့သို့ပင်။ အမှန်တကယ် ငါ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း»။

Verse 52

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे देवास्तमब्रुवन् । सर्वे यूयं वयं चैव असमर्था वधं प्रति । तारकस्य महाभाग एतत्कार्यं विचंत्यताम्

သူ၏စကားကိုကြားသော် ဒေဝတော်အပေါင်းတို့က ပြန်လည်ဆိုကြသည်– «သင်တို့လည်း ငါတို့လည်း တာရကာကို သတ်နိုင်ရန် မစွမ်းသာကြ။ အို မဟာဂုဏ်ရှိသူ၊ ဤကိစ္စကို ဉာဏ်ဖြင့် စဉ်းစား၍ မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ကြပါစေ»။

Verse 53

येन साध्यो भवेच्छत्रुस्तारको हि महाबलः । तदोवाच महातेजा हिमवान्स सुरान्प्रति

«အလွန်အားကြီးသော ရန်သူ တာရကာကို မည်သည့်နည်းဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်မည်နည်း» ဟု မေးမြန်းသော်၊ ထိုအခါ တေဇာတောက်ပသော ဟိမဝန်သည် ဒေဝတော်တို့ထံ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 54

केनोपायेन भो देवास्तारकं हंतुमिच्छथ । कथयंतुत्वरेणैव कार्यं वेत्तुं ममैव हि

«အို ဒေဝတော်တို့၊ မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် တာရကာကို သတ်လိုကြသနည်း။ အမြန်ပြောကြပါ၊ ငါသည် ဤကိစ္စကို ချက်ချင်း သိမြင်ရမည်»။

Verse 55

तदा सुरैः कथितं सर्वमेतद्वाण्या चोक्तं यत्पुरा कार्यहेतोः । श्रुतं तदा गिरिणा वाक्यमेत हिमवान्पर्वतो हि

ထိုအခါ ဒေဝတော်တို့သည် အရာအားလုံးကို ပြောပြကြပြီး၊ ကိစ္စတော်အတွက် ယခင်က ဝါဏီ (သရஸဝတီ) ပြောခဲ့သည့်စကားကိုလည်း ထပ်မံဖော်ပြကြသည်။ ထိုစကားကို ဟိမဝန်တောင်တန်းသည် ကြားနာလေ၏။

Verse 56

शिवस्य पुत्रेण च धीमता यदा वध्यो दैत्यस्तारको वै महात्मा । तदा सर्वं सुरगकार्यं शुभंस्याद्वाण्या चोक्तं सत्यमेतद्भवेच्च

«ဉာဏ်ပညာရှိသော ရှိဝ၏ သားတော်က မဟာအာသုရ တာရကာကို သတ်သွားသောအခါ၊ ဒေဝတော်တို့၏ အလုပ်အကိုင်အားလုံးသည် မင်္ဂလာဖြစ်လာမည်။ ဤသည်မှာ ဝါဏီ၏ သာသနာတော်စကားဖြစ်၍ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်မည်»။

Verse 57

तस्मात्तदेनत्क्रियतां भवद्भिर्यथा महेशः कुरुते परिग्रहम् । कन्या यथा तस्य शिवस्य योग्या निरीक्ष्यतामाशु सुरैरिदानीम्

ထို့ကြောင့် သင်တို့သည် ဤအမှုကို ဆောင်ရွက်ကြလော့။ မဟေရှ (မဟာဒေဝ) သတို့သမီးကို လက်ခံယူစေရန် စီစဉ်ကြလော့။ ယခုတင်ပင် ဒေဝတော်တို့သည် သီဝရှင်နှင့် ထိုက်တန်သော ကညာကို အမြန်ရှာဖွေကြလော့။

Verse 58

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्योचुः सुरास्तदा । जनितव्या त्वया कन्या शिवार्थं कार्यसिद्धये

သူ၏စကားကို ကြားသော် ဒေဝတော်တို့သည် ပြုံးရယ်ကာ ပြောကြသည်– “သီဝရှင်အတွက်၊ အမှုအရာ ပြီးမြောက်စေရန် သင်ထံမှ သမီးတစ်ဦး မွေးဖွားရမည်” ဟု။

Verse 59

सुराणां च गिरे वाक्यं कुरु शीघ्रं महामते । आधारस्त्वं तु देवानां भविष्यसि न संशयः

အို စိတ်ကြီးမြတ်သော တောင်တော်၊ ဒေဝတော်တို့၏ စကားကို အမြန် ဆောင်ရွက်လော့။ သင်သည် ဒေဝတို့၏ အားထားရာ ဖြစ်လာမည်မှာ မသံသယရှိ။

Verse 60

इत्युक्तो गिरिराजोऽथ देवैः स्वगृहमामाविशत् । पत्नीं मेनां च पप्रच्छ सुकार्यं समागतम्

ဒေဝတော်တို့က ထိုသို့ ပြောဆိုသဖြင့် တောင်ဘုရင်သည် မိမိအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။ ထို့နောက် ဇနီး မေနာကို ကောင်းမြတ်သော အမှုကိစ္စ ရောက်လာခြင်းအကြောင်း မေးမြန်းလေ၏။

Verse 61

जनितव्या सुकन्यैका सुरकार्यार्थसिद्धये । देवानां च ऋषीणां च तथैव च तपस्विनाम्

ဒေဝတို့၏ အလုပ်ရည်ရွယ်ချက် ပြီးမြောက်စေရန် ကောင်းမြတ်သော သမီးတစ်ဦး မွေးဖွားရမည်။ ထို့အတူ ဒေဝတော်များ၊ ရှိတော်များနှင့် တပသီများ၏ အကျိုးအတွက်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 62

प्रियं न भवति स्त्रीणां कन्याजननसेव च । तथापि जनितव्या च कन्यैका च वरानने

မိန်းမတို့အတွက် သမီးကို မွေးဖွား၍ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းသည် မကြာခဏ မနှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်တတ်သည်။ သို့သော်လည်း အလှမျက်နှာရှင်ရေ၊ သမီးတစ်ယောက်တော့ မဖြစ်မနေ မွေးဖွားရမည်။

Verse 63

प्रहस्य मेना प्रोवाच स्वपतिं च हिमालयम् । यदुक्तं भवता वाक्यं श्रूयतां मे त्वयाऽधुना

မေနာသည် ပြုံးလျက် မိမိ၏ခင်ပွန်း ဟိမာလယကို ပြော하였다—“သင်ပြောခဲ့သော စကားအကြောင်းကို ယခု ငါ့ထံမှ နားထောင်ပါ။”

Verse 64

कन्या सदा दुःखकरी नृणां पते स्त्रीणां तथा शोककरी महामते । तस्माद्विमृश्य सुचिरं स्वयमेव बुद्ध्या यथा हितं शैलपते तदुच्यताम्

“သမီး” ဟူသည်မှာ လူတို့၏အရှင်ရေ၊ အမြဲတမ်း အခက်အခဲဖြစ်စေတတ်၏။ မိန်းမတို့အတွက်လည်း ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းဖြစ်တတ်သည်၊ မဟာဉာဏ်ရှင်ရေ။ ထို့ကြောင့် တောင်အရှင်ရေ၊ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ဖြင့် ကြာရှည်စွာ စဉ်းစားပြီး အကျိုးရှိရာကို ပြောပါ။

Verse 65

हिमवांस्तदुपश्रुत्या प्रियाया वचनं तदा । उवाच वाक्यं मेधावी परोपकरणान्वितम्

ဟိမဝန်သည် မိမိချစ်သူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ထိုအခါ ပြော하였다—ပညာရှိဖြစ်၍ အခြားသူတို့ကို အကျိုးပြုလိုသော စိတ်ဓာတ်နှင့် ပြည့်စုံလျက်။

Verse 66

येनयेन प्रकारेण परेषामुपजीवनम् । भविष्यति च तत्कार्यं धीमता पुरुषेण हि

အခြားသူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် အထောက်အပံ့ကို မည်သို့မည်ပုံဖြင့်မဆို အာမခံနိုင်မည်ဆိုလျှင် ထိုအလုပ်ကိုပင် ပညာရှိသူက မဖြစ်မနေ ဆောင်ရွက်သင့်သည်။

Verse 67

स्त्रियापि चैव तत्कार्यं परोपकरणान्वितम् । एवं प्रवर्तिता तेन गिरिणा महिषी तदा । दधार जठरे कन्यां मेना भाग्यवती तदा

သူတစ်ပါးကိုကူညီပံ့ပိုးခြင်းဟူသော တာဝန်ကို မိန်းမတစ်ဦးပင် လုပ်ဆောင်ရမည်။ ဟိမဝန်တောင်မင်း၏ ညွှန်ကြားမှုကြောင့် မဟေသီ မေနာ မင်္ဂလာကံကောင်းသူသည် သမီးတော်ကို ဝမ်းတွင်း၌ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခဲ့သည်။

Verse 68

महाविद्या महामाया महामेधास्वरूपिणी । रुद्रकाली च अंबा च सती दाक्षायणी परा

သူမသည် မဟာဝိဒ္ဓာ၊ မဟာမာယာ၊ အမြင့်ဆုံးဉာဏ်ပညာ၏ ရုပ်သဘောတရားဖြစ်သည်။ သူမသည် ရုဒ္ရကာလီလည်း ဖြစ်၍ အမ္ဗာလည်း ဖြစ်ကာ၊ သာတီ—အလွန်မြင့်မြတ်သော ဒာක්ෂာယဏီ ဖြစ်သည်။

Verse 69

तां विभूतिं विशालाक्षी जठरे परमां सती । बभार सा महाभागा मेना चारुविलोचना

မျက်လုံးကျယ်၍ မျက်ဝန်းလှပသော မင်္ဂလာအလွန်ကြီးမားသည့် မေနာသည် ထိုအမြင့်ဆုံးသော တောက်ပမှု—အထွတ်အထိပ် သာတီကို ဝမ်းတွင်း၌ ထမ်းဆောင်ထားခဲ့သည်။

Verse 70

स्तुतिं चक्रुस्तदा देवा ऋषयो यक्षकिन्नराः । मेनाया भूरिभाग्यायास्तथा हिमवतो गिरेः

ထိုအခါ နတ်တို့၊ ရှင်ရသေ့တို့၊ ယက္ခနှင့် ကိန္နရာတို့သည် မေနာ၏ မင်္ဂလာအလွန်ကြီးမားမှုနှင့် ဟိမဝန်တောင်၏ ကံကောင်းခြင်းကို ချီးမွမ်းသီချင်းဆိုကြသည်။

Verse 71

एतस्मिन्नंतरे जाता गिरिजा नाम नामतः । प्रादुर्भूता यदा देवी सर्वेषां च सुखप्रदा

ထိုအကြားကာလ၌ သူမ မွေးဖွားလာ၍ အမည်အားဖြင့် “ဂိရိဇာ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဒေဝီသည် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာသောအခါ အားလုံးအတွက် ချမ်းသာပေးသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 72

देवदुंदुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः । जगुर्गंधर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः

ဒေဝဒုန္ဒုဗီများ မြည်ဟည်းကာ响; အပ္စရာအစုအဝေးတို့ ကခုန်ကြ၏။ ဂန္ဓဗ္ဗခေါင်းဆောင်တို့ သီဆို၍ အပ္စရာတို့လည်း ထပ်မံကခုန်ကြ၏။

Verse 73

पुष्पवर्षेण महता ववृषुर्विबुधास्तथा । तदा प्रसन्नमभवत्सर्वं त्रैलोक्यमेव च

ထို့နောက် နတ်တို့သည် ပန်းမိုးကြီးတစ်ခုကို ရွာချကြ၏။ ထိုအခါ သုံးလောကလုံး အေးချမ်း၍ ပီတိပြည့်ဝလာ၏။

Verse 74

यदावतीर्णा गिरिजा महासती तदैव दैत्या भयमाविशंस्ते । प्राप्ता मुदं देवगणा महर्षयः सचारणाः सिद्धगणास्तथैव

ဂိရိဇာ မဟာသတီ ဆင်းသက်လာသောအခါ၊ ထိုခဏတည်းက ဒೈတျယတို့ကို ကြောက်ရွံ့မှု ဝင်ရောက်လေ၏။ နတ်အစုအဝေးနှင့် မဟာရိရှီတို့သည် ချာရဏာတို့၊ စိဒ္ဓအစုတို့နှင့်အတူ ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်ကြ၏။