Adhyaya 34

Verse 1

लोमश उवाच । राज्यं चकार कैलास दवदवा जगत्पतिः । गणैः समेतो बहुभिर्वीरभद्रान्वितो महान्

လောမရှက ပြော၏—ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်သည် ကိုင်လာသပေါ်တွင် အာဏာတော်ကို ထိန်းသိမ်းတော်မူ၏။ ဂဏများ အစုအဝေး များစွာနှင့်အတူ၊ မဟာဝီရဘဒ္ဒရလည်း ပါဝင်ကာ အလွန်ကြီးမြတ်တော်မူ၏။

Verse 2

ऋषिभिः सहितो रुद्रो देवैरिन्द्रादिभिः सह । ब्रह्मा यस्य स्तुतिपरो विष्णुः प्रेष्यवदास्थितः

ရုဒြာသည် ရှင်ရသီများနှင့် အိန္ဒြာဦးဆောင်သော ဒေဝတားတို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူ၏။ ဗြဟ္မာသည် အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းပူဇော်ရာ၌ အာရုံစိုက်၍၊ ဗိဿနုသည် နှိမ့်ချသော အမှုထမ်းကဲ့သို့ အနားတွင် ရပ်တည်၏။

Verse 3

इंद्रो देवगणैः सार्द्धं सेवाधर्मपरोऽभवत् । यस्य च्छत्रधरश्चंद्रो वायुश्चामरधृक्तथा

အိန္ဒြာသည် ဒေဝတားအဖွဲ့များနှင့်အတူ အမှုထမ်းခြင်း၏ ဓမ္မကို အလေးထားတော်မူ၏။ ထိုသခင်အတွက် လသည် မင်းရဲ့ ထီးကို ဆောင်၍၊ ဝါယုသည်လည်း ပန်ကာ(ချာမရ)ကို ကိုင်ထား၏။

Verse 4

सूपान्नकर्ता सततं जातवदा निरन्तरम् । गंधर्वा गायका यस्य स्तावकाश्च पिनाकिनः

ဇာတဝေဒါ (အဂ္ဂိ) သည် အမြဲမပြတ် အရသာပြည့်ဝသော အစားအစာများကို ပြင်ဆင်ပေး၏။ ဂန္ဓဗ္ဗများသည် သီချင်းဆိုသူများအဖြစ် ဆောင်ရွက်၍၊ ပိနာကကိုင်ရှင် ပိနာကီသခင်ကို ချီးမွမ်းသံဆိုသော စတောကာများလည်း ရှိ၏။

Verse 5

विद्याधराश्च बहवस्तथा चाप्सरसां गणाः । ननृतुश्चाग्रगा यस्य सोऽसौ कैलासपर्वते

ဗိဒ္ဓျာဓရများ အများအပြားနှင့် အပ္စရာအဖွဲ့များသည် ထိုသခင်၏ ရှေ့တန်းတွင် ကပြဖျော်ဖြေကြ၏။ ထိုသို့ပင် အရှင်သည် ကိုင်လာသ पर्वတပေါ်၌ နေထိုင်တော်မူ၏။

Verse 6

पुत्रैर्गणेशस्कंदाद्यैस्तथा गिरिजया सह । राज्यं प्रतापिभिश्चक्रेऽशंकश्चंक्रमणेन च

ဂဏေရှ၊ စကန္ဒ စသည့် သားတော်များနှင့်၊ ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) နှင့်အတူ၊ အရှင်သည် တောက်ပသော အာနုဘော်ဖြင့် အာဏာစိုးစံ၍ မကြောက်မရွံ့ လှည့်လည်သွားလာတော်မူ၏။

Verse 7

येनांधको महा दैत्यः स देवानामरिर्महान् । दुष्टो विद्धस्त्रिशूलेन गगने स्थापितश्चिरम्

ထိုဘုရားကြောင့် နတ်တို့၏ အကြီးမားဆုံး ရန်သူ ဒိုင်တျာ အန္ဓက မဟာအဆုရကို တြိရှူလဖြင့် ထိုးဖောက်၍ ထိုမကောင်းသူကို ကောင်းကင်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တင်ထားလေ၏။

Verse 8

हत्वा गजासुरं येन उत्कृत्त्य चर्म वै कृतम् । चिरं प्रावरणं दिव्यं तथा त्रिपुरदीपनम् । विष्णुना पाल्यभूतेन रेजे सर्वांगसुन्दरः

ထိုဘုရားကြောင့် ဂဇာဆုရကို သတ်ပြီး အရေကို ခွာကာ နတ်ဘုရားဆန်သော အဝတ်အကာအဖြစ် ပြုလုပ်၍ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဝတ်ဆင်လေ၏။ ထို့အပြင် တြိပုရကို မီးလောင်စေခြင်းကိုလည်း ပြုတော်မူ၏။ ဗိဿနုသည် အကာအကွယ်ပေးသကဲ့သို့ အတူတော်မူရာ အင်္ဂါအစုံလှပသော ဘုရားသည် တောက်ပလေ၏။

Verse 9

तं द्रष्टुकामो भगवान्नारदो दिव्य र्शनः । ययौ च पर्वतश्रेष्ठं कैलासं चन्द्रपांडुरम्

ထိုဘုရားကို မြင်လိုသော စိတ်ဖြင့် ကောင်းကင်မြင်ကွင်းရှိသော ဘုရားနာရဒသည် တောင်တန်းတို့၏ အမြတ်ဆုံး ကိုင်လာသ တောင်—လကဲ့သို့ ဖြူဖွေးတောက်ပသော—သို့ သွားရောက်လေ၏။

Verse 10

सुधया परया चापि सेवितं परमाद्भुतम् । कर्पूरगौरं च तदा दृष्ट्वा तं सुमहाबलम् । नारदो विस्मयाविष्टः प्रविष्टो गन्धमादनम्

အမြင့်မြတ်သော အမృతရည်ဖြင့်ပင် ဆောင်ရွက်ကာ ဝန်းရံထားသည့် အလွန်အံ့ဖွယ်ကို သူမြင်လေ၏။ ထို့နောက် ကမ္ဖော်ကဲ့သို့ ဖြူစင်၍ အင်အားမဟာကြီးသော ထိုဘုရားကို မြင်သဖြင့် နာရဒသည် အံ့ဩလွန်းကာ ဂန္ဓမာဒနသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 11

अनेकाश्चर्यसंयुक्तं तपनैश्च सुशोभितम् । गायद्विद्याधरीभिश्च पूरितं च महाप्रभम्

ထိုနေရာသည် အံ့ဖွယ်အရာ မရေမတွက်ဖြင့် ပြည့်နှက်၍ တောက်ပသော အလင်းရောင်များဖြင့် လှပစွာ အလှဆင်ထားကာ၊ ဗိဒ္ဓာဓရီ မိန်းကလေးတို့၏ သီချင်းသံများဖြင့် ပြည့်ဝ၍ မဟာတေဇနှင့် နတ်ဘုရားမဟာဂုဏ်တော် ထင်ရှားလေ၏။

Verse 12

कल्पद्रुमाश्च बहवो लताभिः परिवेष्टिताः । घनच्छायासू तास्वेव विशिष्टा कामधेनवः

ထိုနေရာ၌ ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော ကပ္ပဒြုမပင်များ များစွာရှိ၍ လျှောပင်များဖြင့် ပတ်လည်ချည်နှောင်ထားသည်။ ထူထဲသော အရိပ်ရသည့် တောအုပ်များအတွင်း၌လည်း အထူးကောင်းမြတ်သော ကာမဓေနု—ကောင်းချီးပေးသော နွားများ ရှိသည်။

Verse 13

पारिजातवनामोदलंपटा बहवोऽलयः । कलहंसाश्च बहवः क्रीडमानाः सरस्तु च

ပာရီဇာတ တောအုပ်များမှ လေတင်လာသော အနံ့သင်းရနံ့ကြောင့် မွှေးကြိုင်နေသည့် နေအိမ်များ များစွာရှိသည်။ ထို့ပြင် ရေကန်များတွင်လည်း ဟံသာများ များစွာ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားလှုပ်ရှားနေကြသည်။

Verse 14

शिखंडिनो महच्चक्रुस्तत्र केकारवं मुदा । पंचमालापिनः सर्वे विहंगाः संमदान्विताः

ထိုနေရာ၌ မော်ရ်ပင်များသည် ဝမ်းမြောက်စွာ အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်စေကြသည်။ ထို့ပြင် ငှက်အပေါင်းတို့သည် ချိုမြိန်သော သံလွင့်သံတန်းဖြင့် စည်းကမ်းတကျ သီဆိုကာ ပျော်ရွှင်မြူးတူးလျက် ရှိကြသည်။

Verse 15

करिणः करिणीभिश्च मोदमानाः सुवर्चसः । सिंहास्तथा गर्जमानाः शार्दूलैः सह संगताः

ဆင်များသည် မိဆင်များနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ ပျော်ရွှင်လျက် တောက်ပလှပကြသည်။ ထို့အတူ ခြင်္သေ့များလည်း ဟိန်းဟောက်သံထွက်ကာ ကျားများနှင့်ပင် သဟဇာတဖြင့် ပေါင်းစည်းနေကြသည်။

Verse 16

वृषभा नंदिमुख्याश्च रेभमाना निरन्तरम् । देवद्रुमाश्च बहवस्तथा चंदनवाटिकाः

နွားထီးများသည်—အထူးသဖြင့် နန္ဒိန်ကို ဦးဆောင်၍—မပြတ်မလပ် ဟိန်းဟောက်သံထွက်ကြသည်။ ထို့ပြင် နတ်သစ်ပင်များ များစွာနှင့် စန္ဒနပင်တောအုပ်များလည်း ရှိသည်။

Verse 17

नागपुंनागबकुलाश्चंपका नागकेसराः । तथा च वनजंब्वश्च तथा कनककेतकाः

ထိုနေရာ၌ နာဂပင်နှင့် ဘကူလာပင်များ၊ ချမ္ပကာပန်းများနှင့် နာဂကေသရာပန်းတို့ရှိ၍၊ ထို့ပြင် တောရိုင်း ဇမ္ဗူပင်များနှင့် ရွှေရောင် ကေတကာပင်များလည်း ရှိ하였다။

Verse 18

कह्लाराः करवीरिश्च कुमुदानि ह्यनेकशः । मंदाराश्च बदर्यश्च क्रमुकाः पाटलास्तथा

ထိုနေရာ၌ ကဟ္လာရာ ကြာပန်းများ၊ ကရဝီရ (အိုလီအန်ဒါ) ပင်များနှင့် ကုမုဒ ရေကြာပန်းများ အမျိုးမျိုးစွာရှိ၍၊ ထို့ပြင် မန္ဒာရာပင်များ၊ ဘဒရီ (ဇူဇူဘ) ပင်များ၊ ကရမုက (အရေကာ) ပင်များနှင့် ပါဋလာပင်များလည်း ရှိ하였다။

Verse 19

तथान्ये बहवो वृक्षाः शम्भोस्तोषकराह्यमी । ऐकपद्येन दृष्टास्ते नानाद्रुमलतान्विताः । आरामा बहवस्तत्र द्विगुणाश्च बभूविरे

ထို့အပြင် သမ္ဘု (Śambhu) ကို အလွန်နှစ်သက်စေသော သစ်ပင်များ အခြားအများအပြားလည်း ရှိ하였다။ တစ်ချက်တည်းကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သစ်ပင်မျိုးစုံနှင့် လျားပင်များဖြင့် အလှဆင်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရှား၍၊ ထိုနေရာ၌ အပန်းဖြေဥယျာဉ်များလည်း များစွာရှိကာ နှစ်ဆတိုးပွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ하였다။

Verse 20

गगनान्निस्सृतः सद्यो गंगौघः परमाद्भुतः । पतितो मस्तके तस्य पर्वतस्य सुशोभिते

ကောင်းကင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဂင်္ဂါရေစီးကြီးသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍၊ ချက်ချင်းပင် ထိုတောင်၏ လှပတင့်တယ်သော ထိပ်ပေါ်သို့ ဆင်းကျလာ하였다။

Verse 21

कूपो हि पयसां ये न पवित्रं वर्तते जगत् । सोपि द्विधा तदा दृष्टो नारदेन महात्मना

ကမ္ဘာကို ထောက်ပံ့၍ သန့်စင်စေသော ရေတွင်းတစ်တွင်းပင်လျှင်၊ ထိုအခါ မဟာအတ္တမ နာရဒ (Nārada) က နှစ်ပိုင်းကွဲနေသည်ဟု မြင်တွေ့하였다။

Verse 22

सर्वं तदा द्विधाभूतं दृष्टं तेन महात्मना । नारदेन तदा विप्राः परमेण निरीक्षितः

ထိုအခါ မဟာအတ္တမ နာရဒာသည် အရာအားလုံးကို နှစ်ပိုင်းကွဲသကဲ့သို့ မြင်ရ၍၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ အလွန်ထူးကဲသော ဒർശနဖြင့် ထိုအရာကို ကြည့်မြင်ခဲ့သည်။

Verse 23

एवं विलोकमानोऽसौ नारदो भगवानृषिः । त्वरितेन तथा यातः शिवालोकनतत्परः

ဤသို့ ကြည့်ရှုနေစဉ်၊ ဘုရားသဘောရှိသော ရှင်ဋ္ဌာန် နာရဒာသည် ရှီဝကို မြင်တွေ့ရန်သာ အာရုံတည်ကာ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ သွားလေ၏။

Verse 24

यावद्द्वारि स्थितोपश्यन्महदाश्चर्यमेव च । द्वारपालौ तदा दृष्टौ कृतकौ विश्वक्मणा

တံခါးဝ၌ ရပ်ကာ ကြည့်ရှုနေစဉ် အလွန်ကြီးမားသော အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကို မြင်၏။ ထိုနေရာတွင် ဗိශ්ဝကರ್ಮာ ဖန်ဆင်းထားသော တံခါးစောင့် နှစ်ဦးကို တွေ့မြင်လေ၏။

Verse 25

नारदो मोहितो ह्यासीत्पप्रच्छ च स तौ तदा । अहं प्रवेष्टुमिच्छामि शिवदर्शनलालसः

နာရဒာသည် အံ့ဩမောဟဖြစ်ကာ ထိုနှစ်ဦးကို မေးလေ၏—“ရှီဝ၏ ဒർശနကို လိုလားတောင့်တ၍ ကျွန်ုပ် ဝင်လိုပါသည်။”

Verse 26

तस्मादनुज्ञा दातव्या दर्शनार्थं शिवस्य च । अश्रृण्वन्तौ तदा दृष्ट्वा नारदो विस्मितोऽभवत्

“ထို့ကြောင့် ရှီဝ၏ ဒർശနအတွက် ခွင့်ပြုချက် ပေးရမည်” ဟုဆိုသော်လည်း၊ ထိုနှစ်ဦး မနားထောင်ကြသည်ကို မြင်၍ နာရဒာသည် ပိုမိုအံ့ဩလေ၏။

Verse 27

ज्ञानदृष्ट्या विलोक्याथ दूष्णींभूतोऽभवत्तदा । कृत्रिमौ हि च तौ ज्ञात्वा प्रविष्टो हि महामनाः

ထို့နောက် ဉာဏ်မြင်ကွင်း၏ မျက်စိဖြင့် ကြည့်ရှု၍ ထိုအခါ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထိုနှစ်ပါးသည် အတုအယောင်ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်သဖြင့် စိတ်ကြီးမြတ်သူသည် ဝင်ရောက်သွား၏။

Verse 28

तथान्ये तत्सरूपाश्च दृष्टास्तेन महात्मना । ऋषिः प्रणमितस्तैश्च नारदो भगवान्मु

ထိုနည်းတူပင် ထိုမဟာအတ္တမသည် ပုံသဏ္ဌာန်တူသော အခြားသူများကိုလည်း မြင်၏။ ထို့ပြင် သူတို့သည် ဘုရားသဘောရှိသော ရှင်ရသီ နာရဒ (Nārada) ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 29

एवमादीन्यनेकानि आश्चर्याणि ददर्श सः । ददर्शाथ च सुव्यक्तं त्र्यंबकं गिरिजान्वितम्

ဤသို့ဖြင့် သူသည် အံ့ဩဖွယ်ရာများ အများအပြားကို မြင်တွေ့၏။ ထို့နောက် ဂိရိဇာ (Pārvatī) နှင့်အတူရှိသော တြျမ်ဗက (Śiva) ကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့၏။

Verse 30

अर्धासनगता साध्वी शंकरस्य महात्मनः । तनया गिरिराज्य यया व्याप्तं जगत्त्रयम्

သီလသန့်ရှင်းသော မိခင်တော်သည် မဟာအတ္တမ ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ၏ အာသန၏ တစ်ဝက်ပေါ်၌ ထိုင်နေ၏။ တောင်ဘုရင်၏ သမီးတော်ဖြစ်သော သူမ၏ သက္တိအားဖြင့် လောကသုံးပါးလုံး ပြည့်နှံ့လျက်ရှိ၏။

Verse 31

गौरी सितेक्षणा बाला तन्वंगी चारुलोचना । यया रूपी कृतः शम्भुरुपादेयः कृतो महान्

ဂေါရီသည် ဖြူဝင်း၍ မျက်လုံးတောက်ပ၊ နုပျို၍ ကိုယ်လက်သေးသွယ်၊ မျက်ဝန်းလှပ၏။ သူမ၏ သန္နိဋ္ဌာန်ကြောင့် သမ္ဘု (Śambhu) သည် ထင်ရှားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာပြီး မဟာဒေဝကို ဂုဏ်ပြုစဉ်းစားပူဇော်ရန် အထူးသင့်တော်အောင် ပြု၏။

Verse 32

निर्विकानि विकारैश्च बहुभिर्विकलीकृतः । अर्द्धागलग्ना सा देवी दृष्टा तेन शिवस्य च

ပြောင်းလဲမှုကင်းသော်လည်း မျိုးစုံသောအခြေအနေများကြောင့် ပြောင်းလဲသကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ၏။ ထို့ပြင် ရှိဝနှင့် မခွဲမပြတ် အတစ်ဝက်အဖြစ် ပေါင်းစည်းနေသော ဒေဝီကိုလည်း သူမြင်တွေ့ရ၏။

Verse 33

नारदेन तथा शम्भुर्दृष्टस्त्रिभुवनेश्वरः । शुद्धचामी करप्रख्यः सेव्यमानः सुरासुरैः

ထို့နောက် နာရဒသည် သုံးလောက၏ အရှင် သမ္ဘုကို မြင်တွေ့ရ၏။ သန့်ရှင်းသော ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဒေဝတားနှင့် အဆုရတို့က ဂုဏ်ပြု၍ ဝတ်ပြုကာ အနီးကပ်စောင့်ရှောက်နေကြ၏။

Verse 34

शंखेन भोगिवर्येण सेवितं चांघ्रिपंकजम् । धृतराष्ट्रेण च तथा तक्षकेण विशेषतः । तथा पद्मेन महा शेषेणापि विशेषतः

သူ၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို နာဂအထွတ်အမြတ် ရှင်ခက ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်၏။ ထို့အတူ ဓృతရာရှ္ဋ္ရလည်း ဝတ်ပြု၏—အထူးသဖြင့် တက္ရှကက—ထို့ပြင် ပဒ္မနှင့် မဟာရှေရှလည်း အထူးကာ ဝတ်ပြုကြ၏။

Verse 35

अन्यैश्च नागवर्यैश्च सेवितो हि निरंतरंम् । वासुकिः कंठलग्नो हि हारभूतो महाप्रभः

အခြား နာဂအထွတ်အမြတ်များကလည်း အစဉ်မပြတ် ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်ကြ၏။ ထို့ပြင် တောက်ပကြီးမြတ်သော ဝါစုကိသည် လည်ပင်းတော်ကို ပတ်လျက် ပန်းကုံးတော်အဖြစ် တည်ရှိ၏။

Verse 36

कंबलाश्वतरौ नित्यं कर्णभूषणभूषितौ । जटामूलगताश्चान्ये महाफणिवरा ह्यमी

ကမ္ဗလနှင့် အရှ္ဝတရတို့သည် အစဉ်အမြဲ နားတော်အလှဆင်အဖြစ် တန်ဆာဆင်နေကြ၏။ ထို့ပြင် အခြား မဟာဖဏိနာဂအရှင်များသည် ဇဋာတော်၏ အမြစ်၌ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 37

अनेकजातिसंवीता नानावर्णाश्च पद्मिनः । तक्षकः कुलिकः शंखो धृतराष्ट्रो महाप्रभः

အမျိုးအစားပေါင်းစုံနှင့် အရောင်အသွေးမျိုးစုံဖြင့် ဝန်းရံလျက်ရှိသော နာဂမင်းများမှာ—ပဒ္မ၊ တက္ခက၊ ကုလိက၊ သင်္ခ နှင့် အင်အားကြီးသော ဓြတရာဋ္ဌ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 38

पद्मो दंभः सुदंभश्च करालो भीषणस्तथा । एते चान्ये च बहवो नागाश्चाशीविषा ह्यमी

ပဒ္မ၊ ဒမ္ဘ၊ စုဒမ္ဘ၊ ကရာလ၊ ဘီရှဏ—ဤတို့နှင့် အခြားနာဂများစွာတို့သည် အဆိပ်ပြင်းထန်သော အာရှီဝိသ များအဖြစ် ထိုနေရာ၌ ရှိကြသည်။

Verse 39

अंगभूता हरस्या सन्पूज्यस्यास्य जगत्त्रये । फणैकया शोभमानाः केचिद्धि पन्नगोत्तमाः

လောကသုံးပါး၌ ပူဇော်ထိုက်သော ဟရ (ရှီဝ) ၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းကဲ့သို့ ဖြစ်လာကြသကဲ့သို့၊ နာဂအထူးမြတ်အချို့သည် ဖန်တစ်ဖန်တည်းဖြင့် တင့်တယ်စွာ တောက်ပလျက် ရှိကြသည်။

Verse 40

फणानां द्वितयं केषां त्रितयं च महाप्रभम् । चतुष्क पंचकषट्कं सप्तकं चाष्टकं तथा

အချို့တွင် ဖန်နှစ်ဖန်၊ အချို့တွင် သုံးဖန် အလွန်တင့်တယ်လျက်ရှိ၏။ ထို့ပြင် လှပစွာ စီတန်းလျက် ဖန်လေးဖန်၊ ငါးဖန်၊ ခြောက်ဖန်၊ ခုနစ်ဖန်၊ ထို့အတူ ရှစ်ဖန်ရှိသူတို့လည်း ရှိကြသည်။

Verse 41

नवकं दशकं चैव तथैकादशकं त्वथ । द्वादशकं चाष्टादशकमेकोनविंशकं तथा

အချို့တွင် ဖန်ကိုးဖန်၊ အချို့တွင် ဆယ်ဖန်ရှိ၏။ ထို့အတူ အချို့တွင် ဆယ့်တစ်ဖန်ရှိပြီး၊ ထို့နောက် အချို့တွင် ဆယ့်နှစ်ဖန်၊ အချို့တွင် ဆယ့်ရှစ်ဖန်၊ အချို့တွင် ဆယ့်ကိုးဖန်ပါ ရှိကြသည်။

Verse 42

चत्वारिंशत्फणाः केऽपि पंचाशत्कं च षष्टिकम् । सप्ततिश्चाप्यशीतिश्च नवतिश्च तथैव च

အချို့မှာ ခေါင်းဖုံး ၄၀ ရှိ၍၊ အချို့မှာ ၅၀ နှင့် ၆၀ ရှိကြ၏။ အချို့မှာ ၇၀၊ အချို့မှာ ၈၀၊ အချို့မှာ ၉၀ ပင် ရှိကြ၏။

Verse 43

तथा शतसहस्राणि ह्ययुतप्रयुतानि च । अर्बुदानि च रत्नानि तथा शङ्खमितानि च

ထို့အတူ ရာထောင်၊ သိန်းထောင်—သောင်းထောင်နှင့် သန်းထောင်—အရေအတွက်မကုန်သော များစွာရှိကြ၏။ ထို့ပြင် «သင်္ခ» အတိုင်းအတာဖြင့်ပင် တိုင်းမရသော ရတနာများလည်း ရှိ၏။

Verse 44

अनंताश्च फणा येषां ते सर्पाः शिवभूषणाः । दृष्टास्तदानीं ते सर्वे नारदेन महात्मना

ခေါင်းဖုံးအဆုံးမရှိသော ထိုမြွေများသည် သီဝ၏ အလင်္ကာရတော်ပင် ဖြစ်ကြ၏။ ထိုအခါ မဟာတ္မာ နာရဒက ထိုအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့၏။

Verse 45

विद्यावंतोऽपि ते सर्वे भोगिनोऽपि सुशोभिताः । हारभूषणभूतास्ते मणिमंतोऽमितप्रभाः

ထိုအားလုံးသည် ဗိဒ္ယာရှိသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ တင့်တယ်လှပသော နာဂများလည်း ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့သည် ဟာရနှင့် အလင်္ကာရအဖြစ် ဖြစ်လာကာ မဏိတန်ဆာဆင်၍ အလင်းရောင် မတိုင်းမတာ ထွန်းလင်းကြ၏။

Verse 46

अर्द्धचंद्रांकितो यस्य कपर्द्दस्त्वतिसुंदरः । चक्षुषा च तृतीयेन भालस्थेन विराजितः

ဇဋာကပရ္ဒ္ဒသည် အလွန်လှပ၍ လဝက်အမှတ်တံဆိပ် တင်ထားသူ၊ ထို့ပြင် နဖူးပေါ်၌ တည်သော တတိယမျက်စိဖြင့် တောက်ပထင်ရှားသူ ဖြစ်၏။

Verse 47

पंचवक्त्रो महादेवो बाहुभिर्द्दशभिर्वृतः । तथा मरकतश्यामकंधरोऽतीवसुंदरम्

မဟာဒေဝသည် မျက်နှာငါးပါးရှိ၍ လက်တံဆယ်ပါးဖြင့် ဝန်းရံတော်မူ၏။ လည်ပင်းနှင့် ပခုံးတော်သည် မရကတ်စိမ်းရောင်မှောင်၍ အလွန်အမင်း လှပတော်မူ၏။

Verse 48

उरो यस्य विशालं च तथोरुजघनं परम् । चरणद्वयं च रुद्रस्य शोभितं परमं महत्

ရင်ဘတ်တော်သည် ကျယ်ဝန်း၍ ပေါင်နှင့် တင်ပါးတော်သည် အလွန်တန်ခိုးကြီး၏။ ရုဒြ၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်သည် ထွန်းလင်းတောက်ပ၍ မြင့်မြတ်ကာ များမကန့်သတ်သော ဂုဏ်ရည်ဖြင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 49

तद्दृष्टं चरणारविंदमतुलं तेजोमयं सुंदरं संध्यारागसुमंगलं च परमं तापापनुत्तिंकरम् । तेजोराशिकरं परात्परमिदं लावण्यलीलस्पदं सर्वेषां सुखवृद्धिकारणपरं शंभोः पदं पावनम्

ထိုအခါ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ခြေတော်ကြာပန်းကို မြင်ရ၏—တောက်ပလင်းလက်၍ လှပကာ ညနေခင်းနီရောင်ကဲ့သို့ အလွန်မင်္ဂလာရှိပြီး ဒုက္ခပူလောင်မှုကို အမြင့်ဆုံး ဖယ်ရှားပေးတော်မူ၏။ အလင်းရောင်စီးဆင်းမှုကို ဖြစ်စေသော၊ အလွန်အလွန်ကို ကျော်လွန်သော၊ ကရုဏာနှင့် အလှတရား၏ ကစားကွင်းဖြစ်သော—ရှမ္ဘု၏ သန့်ရှင်းသော ခြေတော်သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ သုခတိုးပွားခြင်း၏ အမြင့်ဆုံး အကြောင်းရင်းဖြစ်၍ သန့်စင်ပေးတော်မူ၏။

Verse 50

तथैव दृष्ट्वा परमं पराणां परा सती रूपवती च सुंदरी । सौभाग्यलावण्यमहाविभूत्या विराजमाना ह्यतिसुंदरी शुभा

ထို့နောက် အမြင့်ဆုံးတို့၏ အမြင့်ဆုံးကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ သတ္တိသည် လောကထက်လွန်၍ ရုပ်သဏ္ဌာန်တောက်ပလှပကာ၊ ကံကောင်းခြင်းနှင့် အလှတရား၏ မဟာဂုဏ်တန်ခိုးဖြင့် ထင်ရှားလင်းလက်၍ အလွန်အမင်း လှပသန့်မြတ် မင်္ဂလာရှိတော်မူ၏။

Verse 51

दृष्ट्वा तौ दपती शुद्धौ राजमानौ जगत्त्रये । अभिन्नौ भेदमापन्नौ निर्गुणौ गुणिनौ च तौ

သုံးလောကတစ်လျှောက် ထင်ရှားတောက်ပနေသော သန့်ရှင်းသည့် ဒေဝစုံတွဲကို မြင်သော်၊ နာရဒသည် သိမြင်၏—အမှန်တကယ် မခွဲမခြားတစ်ပါးတည်းဖြစ်သော်လည်း နှစ်ပါးကဲ့သို့ ထင်ပေါ်လာကြပြီး၊ ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးကို ကျော်လွန်သော်လည်း ဂုဏ်သတ္တိများဖြင့်လည်း ပေါ်ထွန်းတော်မူကြ၏။

Verse 52

साकारौ च निराकारौ निरातंकौ सुखप्रदौ । ववंदे च मुदा तौ स नारदो भगवत्प्रियः । उत्थायोत्थाय च तदा तुष्टाव जगदीश्वरौ

ရုပ်ရှိသော်လည်း ရုပ်မရှိသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်တော်မူ၍၊ အန္တရာယ်ကင်းစင်ကာ သုခပေးတော်မူသော အရှင်နှစ်ပါးကို—ဘုရားချစ်တော်မူသော နာရဒ မုဒိတာဖြင့် ဦးချတော်မူ၏။ ထပြီးထပြီးနောက်၊ လောကအရှင်နှစ်ပါးကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 53

नारद उवाच । नतोस्म्यहं देववरौ युवाभ्यां परात्पराभ्यां कलया तथापि । दृष्टौ मया दंपती राजमानौ यौ वीजभूतौ सचराचरस्य

နာရဒက ဆို၏—အို နတ်တို့အထွဋ်အမြတ် နှစ်ပါး၊ အထွဋ်အမြတ်ထက်လည်း အထွဋ်အမြတ်တော်မူသော အရှင်တို့အား ကျွန်ုပ် ဦးချပါ၏။ ပြည့်စုံတော်မူခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်သာ ထင်ရှားသော်လည်း၊ လှပတောက်ပသော သမီးခင်ပွန်း နတ်စုံတွဲကို ကျွန်ုပ် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး၊ လှုပ်ရှားသမျှ မလှုပ်ရှားသမျှ အားလုံး၏ မူလမျိုးစေ့ဖြစ်ကြသည်။

Verse 54

पितरौ सर्वललोकस्य ज्ञातौ चाद्यैव तत्त्वतः । मया नास्त्यत्र संदेहो भवतोः कृपया तथा

အရှင်တို့သည် လောကအားလုံး၏ မိဘတော်မူကြောင်းကို ယနေ့ ကျွန်ုပ် အမှန်တကယ် သိမြင်ပါပြီ။ အရှင်တို့၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဤအကြောင်း၌ ကျွန်ုပ်၌ သံသယ အလျှင်းမရှိပါ။

Verse 55

एवं स्तुतौ तदा तेन नारदेन महात्मना । तुतोष भगवाञ्छंभुः पार्वत्या सहितस्तदा

မဟာအတ္တမ နာရဒက ထိုသို့ ချီးမွမ်းသော်၊ ပါရဝတီနှင့်အတူရှိတော်မူသော ဘဂဝန် ရှမ္ဘုသည် အလွန်နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 56

महादेव उवाच । सुखेन स्थीयते ब्रह्मन्किं कार्यं करवाणि ते । तच्छ्रुत्वा वचनं शंभोर्नारदो वाक्यमब्रवीत्

မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူ၏—“အို ဗြဟ္မဏ၊ သက်သာစွာ နေထိုင်လော့။ သင်အတွက် ငါ ဘာကို လုပ်ပေးရမည်နည်း။” ရှမ္ဘု၏ စကားကို ကြားသော် နာရဒက ပြန်လည် ပြောကြား၏။

Verse 57

दर्शनं जातमद्यैव तेन तुष्टोऽस्म्यहं विभो । दर्शनात्सर्वमेवाद्य शंभो मम न संशयः

(နာရဒက ပြောသည်) «ယနေ့ပင် သင်၏ ဒർശန ကို ရရှိခဲ့ပြီ၊ ထိုကြောင့် အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ် စိတ်ကျေနပ်ပါ၏။ ဤ ဒർശန ကြောင့် ယနေ့ အရာအားလုံး ထင်ရှားလာပြီ၊ အို သမ္ဘု၊ ကျွန်ုပ်၌ သံသယ မရှိတော့ပါ»။

Verse 58

क्रीडनार्थमिहायातः कैलासं पर्वतोत्तमम् । हृदिस्थो हि सदा नॄणामास्थितो भगवन्प्रभो

(နာရဒက ပြောသည်) «သင်သည် ဤနေရာသို့ ကైలားသ တောင်မြတ်သို့ လီလာ (ကစားပွဲတော်) အတွက် လာရောက်တော်မူ၏။ သို့သော်လည်း အို ကောင်းချီးတော်ရှင်၊ အရှင်ဘုရား၊ လူတို့၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေတော်မူ၏»။

Verse 59

तथापि दर्शनं भाव्यं सततं प्राणिनामिह

သို့ရာတွင်လည်း ဤလောက၌ သက်ရှိတို့သည် အမြဲတမ်း (သင်၏) ဒർശန ကို ရရှိနိုင်အောင် ဖြစ်သင့်၏။

Verse 60

गिरिजोवाच । का क्रीडा हि त्वया भाव्या वद शीघ्रं ममाग्रतः । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा उवाच प्रहसन्निव

ဂိရိဇာက ပြောသည်– «သင်ပြုမည့် လီလာ (ကစားပွဲတော်) သည် အဘယ်နည်း။ ငါ့ရှေ့တွင် အမြန်ပြောပါ» ဟု။ သူမ၏စကားကို ကြားသော် သူသည် ပြုံးသကဲ့သို့ ပြန်လည်မိန့်တော်မူ၏။

Verse 61

द्यूतक्रीडा महादेव दृश्यते विविधात्र च । भवेद्द्वाभ्यां च द्यूते हि रमणाच् महत्सुखम्

အို မဟာဒေဝ၊ ဤနေရာ၌ အန်စာတုံးကစားခြင်းကို ပျော်ရွှင်ဖွယ် အမျိုးမျိုးသော ပုံစံများဖြင့် မြင်ရ၏။ နှစ်ဦးကစားသော ဒူးတ (အန်စာတုံး) ကစားပွဲ၌ အပြန်အလှန် လီလာကြောင့် အလွန်ကြီးမားသော ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်ပေါ်၏။

Verse 62

इत्येवमुक्त्वो परतं सती भृशमुवाच वाक्यं कुपिता ऋषिं प्रति । कथं विजानासि परं प्रसिद्धं द्यूतं च दुष्टोदरकं मनस्विनाम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် စတီသည် ခဏရပ်တန့်ကာ အလွန်ဒေါသထွက်၍ ရှင်ရသီကို မေးမြန်းလိုက်သည်—«လောကတစ်ဝှမ်း နာမည်ဆိုးထွက်သော အန်စာတုံးကစားခြင်း၊ မကောင်းသော ‘ဗိုက်ဆိုး’ အကျင့်ကို မဟာစိတ်ရှိသူတို့ မထိုက်တန်သည့်အရာဟု သင် ဘယ်လိုကောင်းကောင်း သိနေရသနည်း?»

Verse 63

त्वं ब्रह्मपुत्रोऽसि मुनिर्मनीषिणां शास्ता हि वाक्यं विविधैः प्रसिद्धैः । चरिष्यमाणो भुवनत्रये न हि त्वदन्यो ह्यपरो मनस्वी

သင်သည် ဗြဟ္မာ၏သားတော်ဖြစ်သော မုနိ၊ ပညာရှိတို့၏ ဆရာတော်ဖြစ်ပြီး အာဏာတရားရှိသော အမျိုးမျိုးသော ဝစနာများကြောင့် ထင်ရှားကျော်ကြားသူဖြစ်၏။ လောကသုံးပါးအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာသော်လည်း သင်ကဲ့သို့ မြင့်မြတ်စိတ်ရှိသူ အခြားမရှိပါ။

Verse 64

एवमुक्तस्तदा देव्या नारदो देवदर्शनः । उवाच वाक्यं प्रहसन्गिरिजां शिवसन्निधौ

ဒေဝီ၏စကားကို ထိုသို့ကြားပြီးနောက်၊ နတ်တို့ကိုမြင်နိုင်သူ နာရဒသည် ပြုံးရယ်လျက်၊ ရှိဝ၏ရှေ့တော်၌ပင် ဂိရီဇာအား စကားဆို하였다။

Verse 65

नारद उवाच । द्यूतं न जानामि न चाश्रयामि ह्यहं तपस्वी शिवकिंकरश्च कथं च मां पृच्छसि राजकन्यके योगीश्वराणां परमं पवित्रे

နာရဒကဆိုသည်—«အန်စာတုံးကစားခြင်းကို ငါမသိ၊ မလည်းမီခို။ ငါသည် တပသီဖြစ်၍ ရှိဝ၏ အမှုထမ်းလည်းဖြစ်၏။ အို မင်းသမီးရေ—ယောဂီရှင်တို့အနက် အလွန်သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သူရေ—ငါ့ကို ဘာကြောင့် မေးမြန်းသနည်း?»

Verse 66

निशम्य वाक्यं गिरिजा सती तदा ह्युवाच वाक्यं च विहस्य तं प्रति । जानासि सर्वं च बटोऽद्य पश्य मे द्यूतं महेशेन करोमि तेऽग्रतः

သူ၏စကားကိုကြားပြီးနောက် ဂိရီဇာ စတီသည် သူ့ဘက်သို့ ရယ်မောလျက် ပြန်ဆိုသည်—«ကလေးရေ၊ သင်က အရာအားလုံးကို သိနေတယ်! ဒီနေ့ ကြည့်ပါ—မဟေရှာနှင့် အန်စာတုံးကစားခြင်းကို သင့်ရှေ့တင်ပဲ ငါလုပ်မည်။»

Verse 67

इत्येवमुक्त्वा गिरिराजकन्यका जग्राह चाक्षान्भुवनैकसुंदरी । क्रीडां चकाराथ महर्षिसाक्ष्यके तत्रास्थिता सा हि भवेन संयुता

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် တောင်မင်း၏သမီး—လောကသုံးပါး၏အလှတရားတစ်ပါးတည်း—သည် ကစားတုံးများကိုယူကာ မဟာရသီကိုသက်သေထား၍ ကစားပွဲကိုစတင်လေ၏။ ထိုနေရာ၌ နាងသည် ဘဝ (ရှီဝ) နှင့် ပေါင်းစည်းလျက် ရပ်တည်နေ၏။

Verse 68

तौ दंपती क्रीडया सज्जमानौ दृष्टौ तदा ऋषिणा नारदेन । सविस्मयोत्फुल्लमना मनस्वी विलोकमानोऽतितरां तुतोष

ထိုအခါ ရသီနာရဒသည် ကစားပွဲ၌ စိတ်နှစ်မြုပ်နေသော ဇနီးမောင်နှံနှစ်ပါးကို မြင်လေ၏။ အံ့ဩခြင်းနှင့် နှလုံးသားပွင့်လန်းမှုဖြင့် ထိုမြတ်နိုးသူသည် ကြည့်ရှုရင်း အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။

Verse 69

सखीजनेन संवीता तदा द्यूतपरा सती । शिवेन सह संगत्य च्छलाद्द्यूतमकारयत्

ထိုအခါ စတီသည် မိတ်သမီးများဖြင့် ဝိုင်းရံလျက် ကစားပွဲကို အာရုံစိုက်နေ၏။ နាងသည် ရှီဝနှင့် ပေါင်းစည်းကာ ပျော်ရွှင်သည့် လှည့်ကွက်ဖြင့် ကစားတုံးကစားမှုကို ဆက်လက်ဖြစ်စေ하였다။

Verse 70

स पणं च तदा चक्रे छलेन महता वृतः । जिता भवानी च तदा शिवेन प्रहसन्निव

ထို့နောက် သူသည် လှည့်ကွက်ကြီးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော လောင်းကစားကို ပြုလုပ်လေ၏။ ထိုအခါ ဘဝာနီသည် ရှီဝအားဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး၊ သူသည် ရယ်မောသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။

Verse 71

नारदोऽस्याः शिवेनाथ उपहासकरोऽभवत् । निशम्य हारितं द्यूतमुपहासं निशम्य च

အို သခင်၊ နာရဒသည် နាង (ပါရဝတီ) အတွက် ဟာသဖြစ်စေသူ ဖြစ်လာလေ၏။ ကစားတုံးကစားမှုနှင့် ဆုံးရှုံးသွားသည့်အရာကို ကြားသိပြီးနောက်၊ လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံကိုလည်း ကြားလေ၏။

Verse 72

नारदस्य दुरुक्तैश्च कुपिता पार्वती भृशम् । उवाच त्वरिता चैव दत्त्वा चैवार्द्धचंद्रकम्

နာရဒ၏ ကြမ်းတမ်းသောစကားကြောင့် ပါဝတီသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လေ၏။ ထို့နောက် အလျင်အမြန် ပြောဆိုကာ လဝက်အလင်္ကာကို လောင်းကစားအဖြစ် ပေးအပ်လေ၏။

Verse 73

तथा शिरोमणी चैव तरले च मनोहरे । मुखं सुखोभनं चैव तथा कुपितसुंदरम् । दृष्टं हरेण च पुनः पुनर्द्यूतमकारयत्

ထို့ပြင် ခေါင်းပေါ်ရတနာ (သီရိုမဏိ) နှင့် တောက်ပလှပသော အလင်္ကာများကိုလည်း လောင်းကစားအဖြစ် ထပ်မံပေးလေ၏။ ထို့အပြင် မျက်နှာတော်သည် သာယာတောက်ပ၍ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း လှပလျက်ရှိ၏။ ဤကိုမြင်သော ဟရ (ရှီဝ) သည် အန်စာတုံးကစားပွဲကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဆက်လက်စေ၏။

Verse 74

तथा गिरिजया प्रोक्तः शंकरो लोकशंकरः । हारितं च मया दत्तः पण एव च नान्यथा

ဂိရိဇာက ထိုသို့ ပြောဆိုရာတွင် လောကကို ကောင်းကျိုးပေးသော ရှင်ကရာ (ရှင်ကရ) သည် ကြားလေ၏—“ကျွန်မ ဆုံးရှုံးသွားသမျှသည် အမှန်တကယ် ပေးအပ်ပြီးသားပင်။ ထိုသည်ပင် လောင်းကြေးဖြစ်၍ အခြားမဟုတ်ပါ။”

Verse 75

क्रियते च त्वया शंभो कः पणो हि तदुच्यताम् । ततः प्रहस्य चोवाच पार्वतीं च त्रिलोचनः

“အို သမ္ဘု၊ သင်က ဘာလောင်းကြေးကို ပြုလုပ်နေသနည်း။ ထိုကို ပြောကြားပါစေ” ဟုဆို၏။ ထို့နောက် သုံးမျက်စိရှင် တြိလိုစန သည် ပြုံးရယ်ကာ ပါဝတီအား ပြောလေ၏။

Verse 76

मया पणोऽयं क्रियते भवानि त्वदर्थमेतच्च विभूषणं महत् । सा चंद्रलेखा हि महान्हि हारस्तथैव कर्णोत्पलभूषणद्वयम्

“ဘဝါနီ၊ ဤလောင်းကြေးကို သင့်အတွက်ပင် ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်သည်။ ဤသည်တို့သည် အလွန်မြတ်သော အလင်္ကာများ—လဝက်အလင်္ကာ၊ ကြီးမားသော လည်ဆွဲ၊ ထို့ပြင် ကြာပန်းနားကပ် အတွဲတစ်စုံပင်” ဟုဆို၏။

Verse 77

इदमेव त्वया तन्वि मां जित्वा गृह्यतां सुखम् । ततः प्रवर्तितं द्यूतं शंकरेण सहैव च

အို ကိုယ်လုံးပါးသော မိန်းမရေ၊ ငါ့ကို အနိုင်ယူပြီးပြီ၊ ဤအရာတို့ကို သက်သာစွာ ယူလော့။ ထို့နောက် သင်္ကရကိုယ်တိုင်နှင့်အတူ အန်စာတုံးကစားပွဲကို စတင်ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 78

एवं विक्रीडमानौ तावक्षविद्याविशारदौ । तदा जितो भवान्याथ शंकरो बहुभूषणः

ထိုသို့ အန်စာတုံးပညာ၌ ကျွမ်းကျင်သော သူနှစ်ဦးသည် ကစားလျက်ရှိကြ၏။ ထိုအခါ အလှဆင်အဆင်တန်ဆာများစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော သင်္ကရသည် ဘဝါနီအားဖြင့် အနိုင်ယူခံရ၏။

Verse 79

प्रहस्य गौरी प्रोवाच शंकरं त्वतिसुंदरी । हारितं च पणं देहि मम चाद्यैव शंकर

အလွန်လှပသော ဂေါရီသည် ပြုံးရယ်ကာ သင်္ကရအား ပြော၏— «သင်ရှုံးနိမ့်သွားသော လောင်းကြေးကို ငါ့အား ပေးလော့၊ ယနေ့တင်ပင် အို သင်္ကရ»။

Verse 80

तदा महेशः प्रहसन्सत्यं वाक्यमुवाच ह । न जितोऽहं त्वया तन्वि तत्त्वतो हि विमश्यताम्

ထိုအခါ မဟေသသည် ပြုံးရယ်ကာ အမှန်တရားစကားကို ပြော၏— «ကိုယ်လုံးပါးသော မိန်းမရေ၊ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ငါသည် သင်အားဖြင့် မရှုံးနိမ့်သေး၊ အကြောင်းအရာ၏ အနှစ်သာရကို စဉ်းစားကြည့်လော့»။

Verse 81

अजेयोऽहं प्राणिनां सर्वथैव तस्मान्न वाच्यं तु वोच हि साध्वि । द्यूतं कुरुष्वाद्य यथेष्टमेव जेष्यामि चाहंच पुनः प्रपश्या

«ငါသည် သတ္တဝါတို့အားဖြင့် မည်သို့မျှ မအနိုင်ယူနိုင်သူ ဖြစ်၏; ထို့ကြောင့် သီလရှိသော မိန်းမရေ၊ ထိုသို့ မပြောလော့။ ယနေ့ သင်နှစ်သက်သလို အန်စာတုံးကစားလော့—ထို့နောက် ငါလည်း ထပ်မံ အနိုင်ရမည်ကို ပြန်လည် မြင်ရလိမ့်မည်»။

Verse 82

तदाम्बिकाह स्वपतिं महेशं मया जितोऽस्यद्य न विस्मयोऽत्र । एवमुक्त्वा तदा शंभुं करे गृह्य वरानना । जितोऽसि त्वं न संदेहस्त्वं न जानासि शंकर

အမ္ဗိကာသည် မိမိ၏သခင် မဟေရှအား ဆို၏—«ယနေ့ ငါသည် သင်ကို အနိုင်ယူပြီးပြီ၊ ထိုအရာ၌ အံ့ဩစရာ မရှိ»။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် မျက်နှာလှသော မယ်တော်သည် သမ္ဘု၏လက်ကို ကိုင်ကာ—«သင်ရှုံးပြီ၊ သံသယမရှိ။ အို ရှင်ကရာ၊ သင်မသိနားမလည်» ဟုဆို၏။

Verse 83

एवं प्रहस्य रुचिरं गिरिजा तु शंभुं सा प्रेक्ष्या नर्मवचसा स तयाभिभूतः । देहीति म सकलमंगलमंगलेश यद्धारितं स्मररिपो वचसानुमोदितम्

ထိုသို့ ချိုမြိန်စွာ ရယ်မောလျက် ဂိရိဇာသည် သမ္ဘုကို ကြည့်၍ ကစားသဘော စကားများဖြင့် သူ့ကို အနိုင်ယူ၏။ ထို့နောက်—«အို မင်္ဂလာအပေါင်း၏ အရှင်၊ အို စ္မရ၏ ရန်သူ၊ သင်က လောင်းထားသမျှနှင့် သင်၏စကားဖြင့် အတည်ပြုထားသမျှကို ငါ့အား ပေးလော့» ဟုဆို၏။

Verse 84

शिव उवाच । अजेयोऽहं विशालाक्षि तव नास्त्यत्र संशयः । अहंकारेण यत्प्रोक्तं तत्त्वतस्तद्विमृश्यताम्

ရှီဝက ဆို၏—«အို မျက်လုံးကျယ်သူမ၊ သင်အတွက် ငါသည် မအနိုင်ယူနိုင်သူဖြစ်သည်၊ သံသယမရှိ။ သို့သော် မာနအဟင်္ကာရဖြင့် ပြောခဲ့သမျှကို အမှန်တရားအတိုင်း ပြန်လည်စဉ်းစားကြပါစေ»။

Verse 85

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रोवाच च विहस्य सा । अजेयो हि महादेवः सर्वेषामपि वै प्रभो

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် သူမသည် ရယ်မောလျက် ပြန်ဆို၏—«အမှန်ပင် မဟာဒေဝသည် အရှင်ဖြစ်၍ သတ္တဝါအားလုံးကပင် မအနိုင်ယူနိုင်ပါ»။

Verse 86

मयैकया जितोऽसि त्वं द्यूतेन विमलेन हि । न जानासि च किंचिच्च कार्याकार्यं विवक्षितम्

«သို့သော် ငါတစ်ယောက်တည်းကပင် သင်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်—အပြစ်ကင်းသော အန်စာတုံးကစားပွဲဖြင့်ပင်။ ထို့ပြင် သင်သည် ရည်ရွယ်ထားသည့်အတိုင်း လုပ်သင့်သည် မလုပ်သင့်သည်ကို လုံးဝ မခွဲခြားသိမြင်နိုင်»။

Verse 87

एवं विवदमानौ तौ दंपती परमेश्वरौ । नारदः प्रहसन्वाक्यमुवाच ऋषिसत्तमः

ဤသို့ မြတ်သော နတ်ဘုရား မောင်နှံနှစ်ပါး အငြင်းပွားနေစဉ်၊ ရှင်နာရဒ—ရဟန်းအထွဋ်အမြတ်—သည် ပြုံးလျက် ဤစကားကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 88

नारद उवाच । आकर्णयाऽकर्णविशालनेत्रे वाक्यं तदेकं जगदेकमंगलम् । असौ महाभाग्यवतां वरेण्यस्त्वया जितः किं च मृषा ब्रवीषि

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်– «နားတိုင်အောင် ကျယ်ဝန်းသော မျက်စိရှိသည့် ဒေဝီယေ၊ ကမ္ဘာလောကတစ်လောကလုံးအတွက် မင်္ဂလာတရားတစ်ခုတည်းဖြစ်သော ဤစကားတစ်ခွန်းကို နားထောင်လော့။ မဟာကံကောင်းသူတို့အနက် အထူးရွေးချယ်ထိုက်သူသည် သင်အားဖြင့် အနိုင်ရပြီးသားဖြစ်သည်—ထို့ကြောင့် အဘယ်ကြောင့် မမှန်ကန်စွာ ပြောသနည်း?»

Verse 89

अजितो हि महादेवो देवानां परमो गुरुः । अरूपोऽयं सुरूपोयं रूपातीतोऽयमुच्यते

«မဟာဒေဝသည် အမှန်တကယ် မအနိုင်ယူနိုင်သူ၊ ဒေဝတို့၏ အမြင့်ဆုံး ဆရာတော်ဖြစ်သည်။ အရုပ်မဲ့ဟုလည်း ခေါ်ကြသော်လည်း အလှရုပ်ရှိသူလည်း ဖြစ်၏; ရုပ်သဏ္ဌာန်အားလုံးကို ကျော်လွန်သူဟုလည်း ဆိုကြ၏»။

Verse 90

एक एव परं ज्योतिस्तेषामपि च यन्महः । त्रैलोक्यनाथो विश्वात्मा शंकरो लोकशंकरः

«သူတစ်ပါးတည်းသာ အမြင့်ဆုံး အလင်းတော်ဖြစ်၏; သူ၏ တောက်ပမှုသည် ဒေဝတို့၏ ဂုဏ်ရောင်တောင် ဖြစ်၏။ သင်္ကရသည် သုံးလောက၏ အရှင်၊ ကမ္ဘာ၏ အတ္တမ၊ လောကတို့ကို ကောင်းကျိုးပေးသော မင်္ဂလာရှင်ဖြစ်၏»။

Verse 91

कथं त्वया जितो देवि ह्यजेयो भुवनत्रये । शिवमेनं न जानासि स्त्रीभावाच्च वरानने

အို ဒေဝီ၊ သုံးလောက၌ မအနိုင်ယူနိုင်သူဖြစ်သော ရှိဝကို သင် မည်သို့ ‘အနိုင်ရ’ နိုင်မည်နည်း။ အို မျက်နှာလှသူ၊ မိန်းမပမာ မာနကြောင့် သူ့ကို အမှန်အတိုင်း မသိမြင်နိုင်သေး။

Verse 92

नारदेनैवमुक्ता सा कुपिता पार्वती भृशम् । बभाषे मत्सरग्रस्ता साक्षेपं वचनं सती

နာရဒက ထိုသို့ ပြောဆိုသဖြင့် ပါర్వတီသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လေ၏။ မနာလိုစိတ်က လွှမ်းမိုးသဖြင့် သီလရှိသော စတီမယ်တော်သည် အပြစ်တင်သည့် စကားများကို ပြောလေ၏။

Verse 93

पार्वत्युवाच । चापल्याच्च न वक्त्व्यं ब्रह्मपुत्र नमोस्तु ते तव भीतास्मि भद्रं ते देवर्षे मौनमावह

ပါర్వတီက ပြောသည်—“အို ဗြဟ္မာ၏ သားတော်၊ အလျင်အမြန် မပြောသင့်။ သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။ အို ဒေဝရိသီ၊ သင့်စကားကို ငါ သတိထားကြောက်ရွံ့၏—တိတ်ဆိတ်နေပါစေ၊ ကောင်းကျိုးရှိပါစေ” ဟု။

Verse 94

कथं शिवो हि देवर्ष उक्तोऽतो हि त्वया बहु । मत्प्रसादा स्छवो जात ईश्वरो यो हि पठ्यते

“အို ဒေဝရိသီ၊ သင်သည် ရှိဝအကြောင်းကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှများစွာ ပြောဆိုသနည်း။ ငါ၏ ကရုဏာကြောင့်ပင် သူသည် ‘ဣရှ္ဝရ’—အရှင်ဟု ချီးမွမ်းဖတ်ရှုကြသည့် အရှင်ဖြစ်လာ၏” ဟု။

Verse 95

मया लब्धप्रतिष्ठोऽयं जातो नास्त्यत्र संशयः

“ငါကြောင့်ပင် ဤသူသည် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆင့်အတန်းကို ရရှိခဲ့သည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ” ဟု။

Verse 96

एवं बहुविधं श्रुत्वा नारदो मौनमाश्रयत् । पस्थितं च तद्दृष्ट्वा भृंगी वाक्यमथाब्रवीत्

သူမ၏ စကားမျိုးစုံကို ကြားပြီးနောက် နာရဒသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ခံယူလေ၏။ သူ ထွက်ခွာမည်ဟု မြင်သော် ဘೃင်ဂီက ထိုစကားများကို ပြောလေ၏။

Verse 97

भृंग्युवाच । त्वया बहु न वक्तव्यं पुनरेव च भामिनि । अजेयो निर्विकारो हि स्वामी मम सुमध्यमे

ဘೃင်္ဂီက ပြောသည်။ «အို စိတ်လှုပ်ရှားသော မိန်းမရေ၊ ထပ်မံ၍ စကားများ မပြောပါနှင့်။ အို ခါးသေးလှသူရေ၊ ကျွန်ုပ်၏ သခင်သည် အနိုင်မရနိုင်သော၊ မပြောင်းလဲသော အရှင်တော် ဖြစ်၏»။

Verse 98

स्त्रीभावयुक्तासि वरानने त्वं देवं न जानासि परं पराणाम् । कामं पुरस्कृत्य पुरा भवानि समागतास्येव महेशमुग्रम

«အို မျက်နှာလှသော ဘဝါနီရေ၊ မိန်းမသဘောအဟင်္ကာရနှင့် ချည်နှောင်နေသဖြင့် အမြင့်ဆုံးထက် အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားကို မသိမမြင်။ အရင်က ကာမကို ရှေ့တန်းတင်၍ သင်သည် ကြမ်းတမ်းသော မဟာဒေဝကို ချဉ်းကပ်ခဲ့၏»။

Verse 99

यथा कृतं तेन पिनाकिना पुरा एतत्स्मृतं किं सुभगे वदस्व नः । कृतो ह्यनंगो हि तदा ह्यनेन दग्धं वनं तस्य गिरेः पितुस्ते

«အို ကံကောင်းသူရေ၊ အရင်က ပိနာကကိုင်ဆောင်သော အရှင်တော်က ပြုခဲ့သမျှကို မှတ်မိလျှင် ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါ။ ထိုအခါ သူ့ကြောင့် ကာမသည် ကိုယ်ကာယမဲ့ ဖြစ်သွားပြီး သင်၏ ဖခင်ဖြစ်သော တောင်၏ တောအုပ်သည် မီးလောင်ခဲ့၏»။

Verse 100

वात्त्वयाराधित एव एष शिवः पराणां परमः परात्मा

အမှန်တကယ်ပင်၊ အမြင့်ဆုံးတို့အနက် အမြင့်ဆုံး၊ အမြတ်ဆုံး အတ္တမဖြစ်သော ဤရှီဝသည် သင်က ပူဇော်အာရాధနာ ပြုခဲ့သော အရှင်တော်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 101

भृंगिणेत्येवमुक्ता सा ह्युवाच किपिता भृशम् । श्रृण्वतो हि महेशस्य वाक्यं पृष्टा च भृंगिणम्

«ဘೃင်္ဂိဏီ» ဟု ထိုသို့ ခေါ်ဆိုခံရသဖြင့် သူမသည် အလွန်ဒေါသထွက်ကာ ပြောလေ၏။ မဟေရှာသည် နားထောင်နေစဉ်၊ သူမသည် ဘೃင်္ဂီကို မေးမြန်း၍ သူ၏စကားအတွက် ဖြေကြားစေလိုက်၏။

Verse 102

पार्वत्युवाच । हं भृंगिन्पक्षपातित्वाद्यदुक्तं वचनं मम । शिवप्रियोऽसि रे मन्द भेदबुद्धिरतो ह्यसि

ပါဝတီက မိန့်တော်မူသည်။ «ဟာ! ဘ္ရင်္ဂီရေ—သင်၏ဘက်လိုက်မှုကြောင့် ငါ့ထံသို့ ထိုစကားများကို ပြောခဲ့သည်။ သင်သည် ရှိဝ၏ချစ်သူဖြစ်သော်လည်း အို မိုက်သူ၊ ခွဲခြားသဘောကိုပင် လိုက်လံထား၏»။

Verse 103

अहं शिवात्मिका मूढ शिवो नित्यं मयि स्थितः । कथं शिवाभ्यां भिन्नत्वं त्वयोक्तं वाग्बलेन हि

«ငါသည် ရှိဝ၏သဘာဝတော်တည်းဟူသော မိုက်သူရေ; ရှိဝသည် အမြဲတမ်း ငါ၌ တည်ရှိတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ရှိဝနှင့် ငါကို ခွဲခြားသည်ဟု သင်က စကားအင်အားသာဖြင့် မည်သို့ဆိုနိုင်သနည်း?»

Verse 104

श्रुतं च वाक्यं शुभदं पार्वत्या भृंगिणा तदा । उवाच पार्वतीं भृंगी रुषितः शिवसन्निधौ

ထိုအခါ ပါဝတီ၏ မင်္ဂလာရှိသော စကားကို ကြားပြီးနောက် ဘ္ရင်္ဂီသည် ဒေါသထွက်ကာ ရှိဝ၏ ရှေ့မှောက်တော်၌ ပါဝတီအား ပြန်လည်ပြောဆို하였다။

Verse 105

पुतुर्यज्ञे च दक्षस्य शिवनिंदा त्वया श्रुता । अप्रियक्षवणात्सद्यस्त्वया त्यक्तं कलेवरम्

«ဒက္ခ၏ ယဇ్ఞပွဲ၌ သင်သည် ရှိဝကို အပြစ်တင်စော်ကားခြင်းကို ကြားခဲ့၏။ မခံနိုင်သော စကားကို ကြားရသဖြင့် သင်သည် ချက်ချင်း ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပစ်ခဲ့၏»။

Verse 106

तत्क्षणादेव नन्वंगि ह्यधुना किं कृतं त्वया । संभ्रमात्किं न जानासि शिवनिंदकमेव च

«သို့ရာတွင် အို ကိုယ်အင်္ဂါလှပသူရေ—ယခုအချိန်တွင် သင်ဘာလုပ်လိုက်သနည်း။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဤသည်မှာ ရှိဝကို စော်ကားခြင်းသာ ဖြစ်သည်ကို မသိသလော?»

Verse 107

कथं वा पर्वतश्रेष्ठाज्जाता से वरवर्णिनि । कथं वा तपसोग्रेण संतप्तासि सुमध्यमे

အို အလှအပပြည့်စုံသော မိန်းကလေးရေ၊ တောင်တန်းအထွတ်အထိပ်မှ သင်ဘယ်လို မွေးဖွားလာသနည်း။ အို ခါးသေးသွယ်သောသူရေ၊ ပြင်းထန်သော တပဿယာဖြင့် သင်ဘယ်လို သန့်စင်လာသနည်း။

Verse 108

सप्रेमा च शिवे भक्तिस्तव नास्तीह संप्रातम् । शिवप्रियासि तन्वंगि तस्नादेवं ब्रवीमि ते

ယခုအခါ ဤနေရာတွင် သင်၌ ရှိဝအား ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တိ မမြင်ရသေး။ သို့သော် အို ကိုယ်လုံးလှပသောသူရေ၊ သင်သည် ရှိဝ၏ ချစ်ခင်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ဤသို့ ငါ သင့်အား ပြောဆိုသည်။

Verse 109

शिवात्परतरं नान्यत्त्रिषु लोकेषु विद्यते । शिवे भक्तिस्त्वया कार्या सप्रेमा वरवर्णिनि

လောကသုံးပါး၌ ရှိဝထက် မြင့်မြတ်သော အရာ မရှိ။ ထို့ကြောင့် အို အလှအပအထွတ်အထိပ်ရေ၊ ရှိဝအား ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တိကို သင် ပြုစုပျိုးထောင်ရမည်။

Verse 110

भक्तासि त्वं महादेवि महाभाग्यवतां वरे । संसेव्यतां प्रयत्नेन तपसोपार्जितस्त्वया

အို မဟာဒေဝီရေ၊ သင်သည် ဘက္တိရှိသူ၊ မဟာကံကောင်းသူတို့အနက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ တပဿယာဖြင့် သင်ရရှိထားသော ထိုဘက္တိကို ကြိုးစား၍ အမြဲ ဆည်းကပ်ထိန်းသိမ်းပါစေ။

Verse 111

शिवो वरेण्यः सर्वेशो नान्यथा कर्तुमर्हसि । भृंगिणो वचनं श्रुत्वा गिरिजा तमुवाचह

ရှီဝသည် အထူးရွေးချယ်ထိုက်သော အရှင်၊ အရာအားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်သည်; သင်သည် အခြားသို့ မပြုသင့်။ ဘೃင်ဂီ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဂီရိဇာ (ပါရဝတီ) သည် သူ့အား ပြောဆို하였다။

Verse 112

गिरिजोवाच । रे भृंगिन्मौनमालंब्य स्थिरो भवाथ वा व्रज । वाच्यावाच्यं न जानासि किं ब्रवीषि पिशाचवत्

ဂိရိဇာက မိန့်တော်မူသည်။ «အို ဘ္ရင်္ဂီ၊ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို အားကိုး၍ တည်ငြိမ်လော့၊ မဟုတ်လျှင် ထွက်ခွာလော့။ ပြောသင့်ပြောမသင့်ကို မသိဘဲ၊ ပိသာစကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့် ပြောဆိုသနည်း»

Verse 113

तपसा केन चानीतः कया चापि शिवो ह्ययम् । काहं कोऽसौ त्वया ज्ञातो भेदबुद्ध्या ब्रवीषि मे

«ဘယ်လို တပသ (အာသီတ) နဲ့ သူ့ကို ဒီနေရာသို့ ခေါ်လာသနည်း၊ ထို့ပြင် ဒီရှီဝကို ‘ခေါ်လာသည်’ ဟု ဆိုရမည့်သူက ဘယ်သူနည်း။ ငါက ဘယ်သူ၊ သူက ဘယ်သူ ဖြစ်လို့၊ ကွဲပြားမှုကို စိတ်ကပ်ထားပြီး ငါ့အား ပြောဆိုသနည်း»

Verse 114

कोऽसि त्वं केन युक्तोऽसि कस्माच्च बहु भाषसे । शापं तव प्रदास्यामि शिवः किं कुरुतेऽधुना

«သင်က ဘယ်သူနည်း။ ဘယ်အင်အားနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားလို့ ဒီလောက် များများ ပြောနေတာလဲ။ ငါ သင့်ကို ကျိန်စာပေးမည်—အခု ရှီဝက ဘာလုပ်နိုင်မလဲ»

Verse 115

भृंगिणोक्ता तिरस्कृत्य तदा शापं ददौ सती । निमामो भव रे मन्द रे भृंगिञ्छिंकरप्रिय

ထိုအခါ စတီသည် ဘ္ရင်္ဂီ၏ စကားကို မထင်မရှားပြု၍ ကျိန်စာချသည်။ «အို မိုက်သူ၊ အသားမရှိသူ ဖြစ်လော့—အို ဘ္ရင်္ဂီ၊ ရှင်္ကရာကို ချစ်မြတ်နိုးသူ»

Verse 116

एवमुक्त्वा तदा देवी पार्वती शंकरप्रिया । अथ कोपेन संयुक्ता पार्वती शंकरं तदा

ဤသို့ မိန့်ပြီးနောက်၊ ရှင်္ကရာ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဒေဝီ ပါရဝတီသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထိုအခါ ရှင်္ကရာဘက်သို့ လှည့်တော်မူ၏။

Verse 117

कर गृह्य च तन्वंगी भुजंगं वासुकिं तथा । उदतारयत्कंठात्सा तथान्यानि बहूनि च

ကိုယ်လက်သွယ်လျသော မဟာဒေဝီသည် လက်ဖြင့် ဝါစုကီ နဂါးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ (ရှီဝ၏) လည်ပင်းမှ ဆွဲထုတ်ပြီး အခြားအရာများစွာကိုလည်း ထုတ်ယူ하였다။

Verse 118

शंभोर्जग्राह कुपिता भूषणानि त्वरान्विता । हृत चंद्रकला तस्य गजाजिनमनुत्तमम्

ဒေါသထွက်၍ အလျင်အမြန်ဖြင့် နាងသည် သမ္ဘု၏ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်သွားကာ၊ လကွေးအမှတ်တံဆိပ်နှင့် အထူးမြတ်သော ဆင်အရေကိုလည်း ဖယ်ရှားယူခဲ့သည်။

Verse 119

कंबलाश्वतरौ नागौ महेशकृतभूषणौ । हृतौ तया महादेव्या छलोक्त्यां च प्रहस्य वै

မဟေရှက အလှဆင်အဖြစ် ပြုထားသော နဂါးနှစ်ကောင် ကမ္ဘလာနှင့် အရှဝတရာကို မဟာဒေဝီသည် ဟာသစကားပြောကာ ရယ်မောလျက် ယူဆောင်သွား하였다။

Verse 120

कौपीनाच्छा दनं तस्या च्छलोक्त्या च प्रहस्य वै । तदा गणाश्च सख्यश्च त्रपया पीडिता भवन्

ထို့ပြင် သူ၏ ကိုယ်ဖုံးအဝတ် (လုံချည်) ကိုပါ နားလည်စေမည့် ဟာသစကားနှင့် ရယ်မောလျက် ယူဆောင်သွား하였다။ ထိုအခါ ဂဏများနှင့် သူမ၏ မိတ်ဖက်များသည် အရှက်ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကြသည်။

Verse 121

पराङ्गमुखाश्च संजाता भृङ्गी चैव महातपाः । तथा चण्डो हि मुण्डश्च महालोमा महोदरः

သူတို့သည် အရှက်ကြောင့် မျက်နှာလှည့်ကာ စိတ်ညှိုးနွမ်းသွားကြသည်—ဘೃင်ဂီ အပါအဝင် တပသီကြီးများ၊ ထို့အတူ ခဏ္ဍ၊ မုဏ္ဍ၊ မဟာလိုမာ၊ မဟောဒရ တို့လည်း ဖြစ်ကြသည်။

Verse 122

एते चान्ये च बहवो गणास्ते दुःखिनोऽभवन् । तांश्च दृष्ट्वा तथाभूतन्महेशो लज्जितोऽभवत्

ဤဂဏာတို့နှင့် အခြားဂဏာများစွာတို့သည် ဒုက္ခရောက်ကြ၏။ ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မဟေဿာလည်း ရှက်ကြောက်သွား၏။

Verse 123

उवाच वाक्यं रुषितः पार्वतीं प्रति शंकरः

ဒေါသထွက်၍ ရှင်ကရာသည် ပါဝတီအား ဤစကားတို့ကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 124

रुद्र उवाच । उपहासं प्रकुर्वंति सर्वे हि ऋषयो भृशम् । तथा ब्रह्मा च विष्णुश्च तथा चेन्द्रादयो ह्यमी

ရုဒ္ဒရ မိန့်တော်မူသည်– «ရိရှီအားလုံးက အလွန်အမင်း လှောင်ပြောင်နေကြ၏။ ထို့အတူ ဘြဟ္မာနှင့် ဗိෂ္ဏုလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ဣန္ဒြာတို့နှင့် အခြားဒေဝများလည်းကောင်း»။

Verse 125

उपहासपराः सर्वे किं त्वयाद्य कृतं शुभे । कुले जातासि तन्वंगि कथमेवं करिष्यसि

«အားလုံးက လှောင်ပြောင်ရန်ပဲ စိတ်ထားကြ၏။ အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ယနေ့ သင်ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း။ အို ကိုယ်လက်သွယ်လျသော မိန်းမ၊ မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားသူ—ဤသို့ ဘယ်လို ပြုမည်နည်း»။

Verse 126

त्वया जितो ह्यहं सुभ्रु यदि जानासि तत्त्वतः । तर्ह्येवं कुरु मे देहि कौपीनाच्छादनं परम् । देहि कौपी नामात्रं मे नान्यथा कर्तुमर्हसि

«အို လှပသောမျက်ခုံးရှင်မ၊ သင်သည် အမှန်တရားကို တကယ်သိလျှင် ငါ့ကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူခဲ့ပြီ။ ထို့ကြောင့် ဤသို့လုပ်ပါ—ငါ့အား အမြင့်မြတ်ဆုံး အဖုံးအကာဖြစ်သော ကော်ပီနာကို ပေးပါ။ အနည်းဆုံး ‘ကော်ပီနာ’ ဟူသော အမည်တစ်ခုပင် ငါ့အား ပေးပါ; အခြားသို့ မလုပ်သင့်»။

Verse 127

एवमुक्ता सती तेन शंभुना योगिना तदा । प्रहस्य वाक्यं प्रोवाच पार्वती रुचिरानना

ထိုယောဂီ သမ္ဘုက ဤသို့ မိန့်ကြားသဖြင့် မျက်နှာလှသော စတီ—ပါရဝတီသည် ပြုံးရယ်ကာ စကားတော်ဖြင့် ပြန်လည်မိန့်ဆို၏။

Verse 128

किं कौपीनेन ते कार्यं मुनिना भावितात्मना । दिगम्बरेणैव तदा कृतं दारुवनं तथा

«စိတ်ကို သင့်တော်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသော မုနိရေ၊ သင့်အတွက် ကောပီန (အဝတ်သေး) ဘာလိုအပ်သနည်း။ တစ်ခါက သင်သည် မိုးကောင်းကင်ဝတ် (ဒိဂမ္ဗရ) အဖြစ် ဒာရုဝန၌လည်း ထိုသို့ ပြုခဲ့ပြီးသားပင်» ဟု မိန့်၏။

Verse 129

भिक्षाटनमिषेणैव ऋषिपत्न्यो विरोहिताः । गच्छ तस्ते तदा शंभो पूजनं तैर्महत्कृतम्

«ဘိက္ခာတောင်းခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ရှင်တို့၏ မယားများသည် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ဆွဲဆောင်ခံရပြီး လိုက်ပါသွားကြ၏။ ထို့ကြောင့် သမ္ဘုရေ၊ သွားလော့—အချိန်นั้น သူတို့က သင့်အား ကြီးမြတ်သော ပူဇော်မှုကို ပြုခဲ့ကြသည်» ဟု ဆို၏။

Verse 130

कौपीनं पतितं तत्र मुनिभिर्नान्यथोदितम् । तस्मात्त्वया प्रहातव्यं द्यूतोहारितमेव तत्

«မုနိတို့က ကောပီနသည် ထိုနေရာ၌ ကျသွားသည်ဟုသာ ဆိုကြပြီး အခြားမဟုတ်ဟု ပြောကြ၏။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ထိုအဝတ်ကို စွန့်လွှတ်သင့်သည်—လောင်းကစားတွင် ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ပင်» ဟု ဆို၏။

Verse 131

तच्छ्रुत्वा कुपितो रुद्रः पार्वतीं परमेश्वरः । निरीक्षमाणोऽतिरुषा तृतीयेनैव चक्षुषा

ထိုစကားကို ကြားသော် ရုဒ္ဒရ—ပရမေရှွရ—သည် ပါရဝတီအပေါ် အလွန်ဒေါသထွက်၍ ပြင်းထန်သော အမျက်ဖြင့် တတိယမျက်စိတော်ဖြင့် သူမကို ကြည့်ရှု၏။

Verse 132

कुपितं शंकरं दृष्ट्वा सर्व देवगणास्तदा । भयेन महताविष्टास्तथा गणकुमारकाः

ရှင်ကရာ (Śaṅkara) အမျက်ထွက်နေသည်ကို မြင်သော် ထိုအခါ နတ်အစုအဝေးအားလုံးနှင့် ဂဏာ (Gaṇa) ၏ လူငယ်အဖော်များပါ ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် ဖိနှိပ်ခံရကြ၏။

Verse 133

ऊचुः सर्वे शनैस्तत्र शंकितेन परस्परम् । अद्यायं कुपितो रुद्रो गिरिजां प्रति संप्रति

ထိုနေရာ၌ သူတို့အားလုံးသည် စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့စိတ်ဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိတ်တိတ်လေး ပြောကြသည်—“ယနေ့ အမှန်တကယ် ရုဒြ (Rudra) သည် ဂိရိဇာ (Girijā) အပေါ် အမျက်ထွက်နေပြီ” ဟု။

Verse 134

यथा हि मदनो दग्धस्तथेयं नान्यथा वचः । एवं मीमांसमानास्ते गणा देवर्षयस्तदा

“မဒန (Kāma) မီးလောင်သကဲ့သို့ ဤအရာလည်း ထိုနည်းတူပင်၊ အခြားမဖြစ်နိုင်” ဟုဆိုကြ၏။ ထိုအခါ ဂဏာ (Gaṇa) များနှင့် နတ်ဋ္ဌာန ဥဿီ (devarṣi) များသည် အချင်းချင်း ဆင်ခြင်ဆွေးနွေးကြ၏။

Verse 135

विलोकितास्तया देव्या सर्वे सौभाग्यमुद्रया । उवाच प्रहसन्नेव सती सत्पुरुषं तदा

ထို့နောက် ဒေဝီသည် ကောင်းမြတ်မင်္ဂလာအလှအပ၏ အမှတ်အသားဖြင့် သူတို့အားလုံးကို ကြည့်ရှုလေ၏။ ထိုအခါ စတီ (Satī) သည် ပြုံးလျက် မြတ်သော အရှင်ထံသို့ စကားဆို၏။

Verse 136

किमालोकपरो भूत्वा चक्षुषा परमेण हि । नाहं कालो न कामोऽहं नाहं दभस्य वै मखः

“အဘယ်ကြောင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး မျက်စိဖြင့် ငါ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသနည်း။ ငါသည် ကာလ (Time) မဟုတ်၊ ကာမ (Kāma) မဟုတ်၊ ဒဘ (Dākṣa) ၏ ယဇ်ပူဇော်ပွဲလည်း မဟုတ်” ဟုဆို၏။

Verse 137

त्रिपुरो नैव वै शंभो नांधको वृषभध्वज । वीक्षितेनैव किं तेन तव चाद्य भविष्यति । वृथैव त्वं विरूपाक्षो जातोऽसि मम चाग्रतः

«အို သမ္ဘု၊ နွားတံခွန်ဆောင် အရှင်တော်၊ ဤသည်မှာ တ్రိပုရ မဟုတ်၊ အန္ဓကလည်း မဟုတ်။ မျက်စိဖြင့်သာ ကြည့်ခြင်းက ဘာကို ရရှိစေမည်နည်း၊ ယနေ့ သင်၌ ဘာဖြစ်မည်နည်း။ ငါ့ရှေ့တွင် “ဗိရူပါက္ရှ” သုံးမျက်စိဖြစ်လာခြင်းသည် အလဟသသာ»။

Verse 138

एवमादीन्यनेकानि हयुवाच परमेश्वरी । निशम्य देवो वाक्यानि गमनाय मनो दधे

ဤသို့ပင် ပရမေශ්ဝရီသည် စကားမျိုးစုံကို ပြောကြား하였다။ ထိုစကားများကို ကြားနာပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် ထွက်ခွာရန် စိတ်၌ ဆုံးဖြတ်하였다။

Verse 139

वनमेव वरं चाद्य विजनं परमार्थतः । एकाकी यतचित्तात्मा त्यक्तसर्वपरिग्रहः

«အမှန်တကယ် ယနေ့ ငါ့အတွက် အကောင်းဆုံးသည် လူကင်းသော တောအုပ်ပင် ဖြစ်၏။ ငါတစ်ယောက်တည်း စိတ်နှလုံးကို ထိန်းချုပ်၍ ကိုယ်ကိုလည်း စည်းကမ်းထားကာ ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် တွယ်တာမှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီးနေလိမ့်မည်»။

Verse 140

स सुखी परमार्थज्ञः स विद्वान्स च पंडितः । येन मुक्तौ कामरागौ स मुक्तः स सुखी भवेत्

ထိုသူသာလျှင် ပျော်ရွှင်သူ ဖြစ်၏—အမြင့်ဆုံး သတ္တဝါအမှန်ကို သိသူ၊ အမှန်တကယ် ပညာရှိနှင့် ပဏ္ဍိတ ဖြစ်၏—အလိုဆန္ဒနှင့် ရာဂကို လွတ်မြောက်စွာ စွန့်ပယ်နိုင်သူပင်။ ထိုသူသည် မုက္ခတရားရသူ၊ ထိုသူသည် ပျော်ရွှင်သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 141

एवं विमृश्य च तदा गिरिजां विहाय श्रीशंकरः परमकारुणिकस्तदानीम् । यातः प्रियाविरहितो वनमद्भुतं च सिद्धाटवीं परमहंसयुतां तथैव

ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် အလွန်ကရုဏာတော်ကြီးသော သရီရှင်ကရာသည် ဂိရိဇာကို ထားခဲ့၏။ ချစ်မြတ်နိုးသူနှင့် ခွဲကွာလျက် အံ့ဖွယ်တောအုပ်သို့ သွားရောက်ပြီး၊ ပရမဟံသ ရဟန္တာများ လာရောက်နေထိုင်လေ့ရှိသော စိဒ္ဓာဋဝီ အာရှရမ်တောသို့လည်း ရောက်ခဲ့သည်။

Verse 142

निर्गतं शंकरं दृष्ट्वा सर्वे कैलासवासिनः । निर्ययुश्च गणाः सर्वे वीरभद्रादयोऽनु तम्

ရှင်ကာရာ (သီဝ) ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လျှင် ကိုင်လာသတောင်၌ နေထိုင်သူအားလုံး ထွက်လာကြ၏။ ထို့ပြင် ဗီရဘဒ္ဒရ အစရှိသော ဂဏာတော်များလည်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါကြ၏။

Verse 143

छत्रं भृंगी समादाय जगाम तस्य पृष्ठतः । चामरे वीज्यमाने च गंगायमुनसन्निभे

ဘೃင်ဂီသည် မင်းတော်ထီးကို ကိုင်ဆောင်၍ သူ့နောက်ဘက်သို့ လိုက်သွား၏။ ချာမရ (ယက်မွှား) များကို လှုပ်ယမ်းပေးနေသဖြင့် ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေ၏။

Verse 144

ताभ्यां युक्तस्तदा नंदी पृष्ठतोऽन्वगमत्सुधीः । वृषभों ह्यग्रतो भूत्वा पुष्पकेण विराजितः

ထို့နောက် သူတို့နှင့်အတူ ဉာဏ်ပညာရှိ နန္ဒီသည် နောက်မှ လိုက်ပါ၏။ အရှေ့တွင်တော့ နွားတော် (ဝೃಷဘ) သည် ပုဿပက (ပန်းအလှ) ဖြင့် တင့်တယ်လှပစွာ တောက်ပနေ၏။

Verse 145

शोभमानो महादेव एभिः सर्वैः सुशोभनैः । अंतःपुरगता देवी पार्वती सा हि दुर्मनाः

မဟာဒေဝသည် ဤအလှပဆုံးသော အဖော်အပါးတို့ဖြင့် ဝန်းရံခံရ၍ တောက်ပလှ၏။ သို့သော် အတွင်းနန်းတော်၌ နေသော ဒေဝီ ပါర్వတီသည် စိတ်နှလုံးညှိုးနွမ်းနေ၏။

Verse 146

सखीभिर्बहुभिस्तत्र तथान्याभिः सुसंवृता । गिरिजा चिंतयामास मनसा परमेश्वरम्

ထိုနေရာ၌ ဂိရိဇာသည် မိတ်သင်္ဂဟများစွာနှင့် အခြားအဖော်အပါးတို့က ဝန်းရံထားလျက်၊ စိတ်အတွင်း၌ ပရမေရှွရကို ဆင်ခြင်သတိပြုနေ၏။

Verse 147

ततो दूरं गतः शंभुर्विसृज्य च गणांस्तदा । गणेशं च कुमारं च वीरभद्रं तथाऽपरान्

ထို့နောက် သမ္ဘု (Śambhu) သည် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ထိုအခါ ဂဏာများ (gaṇa) ကို ပြန်လွှတ်တော်မူ၏—ဂဏေရှ (Gaṇeśa)၊ ကုမာရ/စကန္ဒ (Kumāra/Skanda)၊ ဝီရဘဒြ (Vīrabhadra) နှင့် အခြားသူတို့ပါ။

Verse 148

भृंगिणं नंदिनं चंडं सोमनंदिनमेव च । एतानन्यांश्च सर्वांश्च कैलासपुरवासिनः

ဘೃင်ဂင် (Bhṛṅgin)၊ နန္ဒင် (Nandin)၊ စဏ္ဍ (Caṇḍa)၊ ဆိုမနန္ဒင် (Somanandin) တို့လည်းကောင်း—ဤသူတို့နှင့် အခြားသူအားလုံး၊ ကိုင်လာသ (Kailāsa) မြို့နေထိုင်သူများကိုလည်း ထားခဲ့/ပြန်လွှတ်တော်မူ၏။

Verse 149

विसृज्य च महादेव एक एव महातपाः । गतो दूरं वनस्यांते तथा सिद्धवटं शिवः

သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် တပဿာကြီးမြတ်သော မဟာဒေဝ (Mahādeva) သည် တစ်ဦးတည်း အဝေးသို့ သစ်တောအစွန်းသို့ သွားတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ရှိဝ (Śiva) သည် စိဒ္ဓဝဋ (Siddhavaṭa) — “စိဒ္ဓတို့၏ ဗညန်ပင်” သို့ ရောက်တော်မူ၏။

Verse 150

काश्मीररत्नोपलसिद्धरत्नवैदूर्यचित्रं सुधया परिष्कृतम् । दिव्यासनं तस्य च कल्पितं भुवा तत्रास्थितो योगपतिर्महेशः

ထိုနေရာ၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ့အတွက် ဒေဝီယ အာသနတစ်ခုကို စီမံဖန်တီးထား၏—ကာရှမီးရ် ရတနာများ၊ ရတနာပြားများ၊ ပြည့်စုံသော မဏိများ၊ ဝိုင်ဒူရျ (vaidūrya) တို့ဖြင့် အလှဆင်ကာ သဲဖြူ/ထုံးလိမ်းဖြင့် တောက်ပြောင်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်။ ထိုအာသနပေါ်၌ ယောဂ၏ အရှင် မဟေရှ (Maheśa) သည် ထိုင်တော်မူ၏။

Verse 151

पद्मासने चोपविष्टो महेशो योगवित्तमः । केवलं चात्मनात्मानं दध्यौ मीलितलोचनः

မဟေရှ (Maheśa) သည် ပဒ္မာသန (padmāsana) ဖြင့် ထိုင်တော်မူ၍ ယောဂကို အမြင့်ဆုံးသိမြင်သူ ဖြစ်ကာ မျက်စိပိတ်လျက် အတ္တကို အတ္တဖြင့်သာ တရားစူးစမ်းသမားတော်မူ၏။

Verse 152

शुशुभे स महादेवः समाधौ चंद्रशेखरः । योगपट्टः कृतस्तेन शेषस्य च महात्मनः । वासुकिः सर्पराजश्च कटिबद्धः कृतो महान्

သမာဓိ၌ မဟာဒေဝ ခန္ဒရရှေခရ သာယာတောက်ပလျက် ရှိတော်မူ၏။ မဟာသတ္တဝါ ရှေရှ သည် ယောဂပတ်တ ဖြစ်လာပြီး၊ မြွေဘုရင် ဝါဆုကီ သည် အင်အားကြီး ခါးပတ်အဖြစ် ချည်နှောင်ခံရ၏။

Verse 153

आत्मानमात्मात्मतया च संस्तुतो वेदांतवेद्यो न हि विश्वचेष्टितः । एको ह्यनेको हि दुरंतपारस्तथा ह्यर्क्यो निजबोधरूपः । स्थितस्तदानीं परमं पराणां निरीक्षमाणो भुवनैकभर्ता

အတ္တကို အတ္တသဘောဖြင့် ချီးမွမ်းခံရသူ၊ ဝေဒാന്തဖြင့် သိမြင်နိုင်သော်လည်း လောကီလှုပ်ရှားမှုတို့က မမောင်းနှင်နိုင်သူ—သူသည် တစ်ပါးတည်းဖြစ်သော်လည်း အများသဖွယ် ထင်ရှား၏။ အဆုံးမရှိ အတိုင်းမသိ၊ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မွေးရာပါ ဉာဏ်အဖြစ်တည်၏။ ထိုအခါ ကမ္ဘာလောက၏ တစ်ပါးတည်းသော အရှင်သည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေကို ကြည့်ရှုလျက် ရပ်တည်တော်မူ၏။