Adhyaya 21

Verse 1

लोमश उवाच । वर्द्धमाना तदा साध्वी रराज प्रतिवासरम् । अष्टवर्षा यदा जाता हिमालयगृहे सती

လောမရှက ပြောသည်—ထိုသီလရှင်မသည် ကြီးထွားလာသမျှ နေ့စဉ် ပိုမိုတောက်ပလာ၏။ စတီသည် အသက်ရှစ်နှစ်ပြည့်သောအခါ ဟိမာလယ၏ အိမ်တော်၌ နေထိုင်လေ၏။

Verse 2

महेशो हिमवद्द्रोण्यां तताप परमं तपः । सर्वैर्गणैः परिवृतो वीरभद्रादिभिस्तदा

ထို့နောက် မဟေရှသည် ဟိမာလယတောင်တန်း၏ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု၌ အမြင့်ဆုံး တပဿာကို ကျင့်လေ၏။ ထိုအခါ ဗီရဘဒ္ဒရ စသည့်သူတို့ ဦးဆောင်သော သူ၏ ဂဏများအားလုံးက ဝိုင်းရံနေကြ၏။

Verse 3

एतत्तपो जुषाणं तं महेशं हिमवान्ययौ । तत्पादपल्लवं द्रष्टुं पार्वत्या सह बुद्धिमान्

ထိုတပဿာ၌ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နေတော်မူသော မဟေရှ (ရှီဝ) ကို မြင်၍ ပညာရှိ ဟိမဝန်သည် ပါဝတီနှင့်အတူ ချဉ်းကပ်လာကာ၊ ဘုရား၏ ခြေတော် “ကြာပင်ပေါက်” ကဲ့သို့ နူးညံ့သည့် အလှကို မြင်လို၍ ဖြစ်၏။

Verse 4

यावत्समागतो द्रष्टं नंदिनासौ निवारितः । द्वारि स्थिते च तदा क्षणमेकं स्थिरोऽभवत्

ရှီဝကို ဖူးမြင်ရန် လာသောအခါ နန္ဒိန်က တားဆီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးဝ၌ ရပ်နေကာ ခဏတစ်ခဏ တည်ငြိမ်စွာ နေ၏။

Verse 5

पुनर्विज्ञापयामास नंदिना हिमवान्गिरिः । विज्ञप्तो नंदिना शंभुरचलो द्रष्टुमागतः

ထို့နောက် တောင်တော် ဟိမဝန်သည် နန္ဒိန်မှတစ်ဆင့် ထပ်မံ လျှောက်တင်၏။ နန္ဒိန်က လျှောက်တင်သဖြင့် တပဿာ၌ မလှုပ်မရှားနေတော်မူသော သမ္ဘူ (ရှီဝ) သည် လာရောက်ဖူးမြင်သူကို သိမြင်လက်ခံတော်မူ၏။

Verse 6

तदाकर्ण्य वचस्तस्य नंदिनः परमेश्वरः । आनयस्व गिरिं चात्र नंदिनं वाक्यमब्रवीत्

နန္ဒိန်၏ စကားကို ကြားတော်မူသော ပရမေရှဝရသည် နန္ဒိန်အား “ထိုတောင်ကို ဒီနေရာသို့ ခေါ်လာပါ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 7

तथेति मत्वा नंदी तं पर्वतं च हिमाचलम् । आनयामास स तथा शंकरं लोकशंकरम्

“အဲဒီလိုပဲ” ဟု စိတ်ထဲတွင် ခံယူပြီး နန္ဒိန်သည် ဟိမာချလ တောင်တော်ကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် လောကတို့၏ ကောင်းကျိုးပြုရှင် သင်္ကရ (ရှီဝ) နှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

Verse 8

दृष्ट्वा तदानीं सकलेश्वरं प्रभुं तपो जुषाणं विनिमीलितेक्षणम्

ထိုအခါ အရာအားလုံး၏အရှင် သခင်တော်ကို မြင်မြောက်လျက်၊ တပသျာ၌ စူးစိုက်နေပြီး မျက်စိကို နူးညံ့စွာ ပိတ်ထားသည်ကို တွေ့ရ၏။

Verse 9

कपर्द्धिनं चंद्रकलाविभूषणं वेदांतवेद्यं परमात्मनि स्थितम् । ववंद शीर्ष्णा च तदा हिमाचलः परां मुदं प्रापदहीनसत्त्वः

ထို့နောက် ဟိမာချလသည် ခေါင်းချ၍ ပူဇော်ကန်တော့၏—ဆံပင်ချည်ထုံးထားသော သခင်တော်၊ လကွေးတံဆိပ်ဖြင့် အလှဆင်ထားသော၊ ဝေဒാന്തဖြင့် သိမြင်နိုင်သော၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမ၌ တည်နေသော—နှလုံးသားမယိမ်းယိုင်ဘဲ အမြင့်ဆုံး ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ရရှိ하였다။

Verse 10

उवाच वाक्यं जगदेकमंगलं हिमालयो वाक्यविदां वरिष्ठः

ဟိမာလယသည် စကားပညာရှင်တို့အနက် အမြင့်ဆုံးဖြစ်၍၊ ကမ္ဘာလောက၏ တစ်ခုတည်းသော မင်္ဂလာဖြစ်သော စကားကို ပြောကြား하였다။

Verse 11

सभाग्योऽहं महादेव प्रसादात्तव शंकर । प्रत्यहं चागमिष्यामि दर्शनार्थं तव प्रभो

«မဟာဒေဝာ၊ သင်၏ကရုဏာကြောင့် ငါသည် ကံကောင်းမြတ်နိုးပါ၏၊ ရှင်ကရာ။ အရှင်ဘုရား၊ သင်၏ ဒർശနာကို ရယူရန် နေ့စဉ် ငါလာမည်»။

Verse 12

अनया सह देवेश अनुज्ञां दातुर्महसि । श्रुत्वा तु वचनं तस्य देवदेवो महेश्वरः

«ဒေဝေရှာ၊ သူမကို ငါနှင့်အတူ လိုက်ပါစေရန် ခွင့်ပြုမိန့်ပေးသင့်ပါသည်» ဟုဆို၏။ သူ၏စကားကို ကြားသော် ဒေဝဒေဝ မဟေရှဝရသည် ပြန်လည်မိန့်ကြား하였다။

Verse 13

आगंतव्यं त्वया नित्यं दर्शनार्थं ममाचल । कुमारीं च गृहे स्थाप्य नान्यथा मम दर्शनम्

«အချလာရေ၊ ငါ၏ ဒർശန (darśana) ကိုမြင်ရန် နေ့စဉ်လာရမည်။ ထို့ပြင် မိန်းကလေးကို အိမ်၌ထားပြီးမှသာ ငါ့ကိုမြင်ရမည်၊ မဟုတ်လျှင် ဒർശန မရ»။

Verse 14

अचलः प्रत्युवाचेदं गिरिशं नतकंधरः । कस्मान्मयानया सार्द्धं नागंतव्यं तदुच्यताम् । अचलं च व्रीत शंभुः प्रहसन्वाक्यमब्रवीत्

အချလာသည် ခေါင်းငုံ့ကန်တော့၍ ဂိရိရှ (Giriśa) ထံ ပြန်လည်လျှောက်တင်သည်—«အဘယ်ကြောင့် ငါသည် သူမနှင့်အတူ မလာရသနည်း၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပြောပါ»။ ထို့နောက် ရှမ္ဘု (Śambhu) သည် ပြုံးလျက် အချလာအား ဤစကားဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 15

इयं कुमारी सुश्रोणी तन्वी चारुप्रभाषिणी । नानेतव्या मत्समीपे वारयामि पुनः पुनः

«ဤမိန်းကလေးသည် ခါးတင်လှပ၍ ကိုယ်လုံးသွယ်လျ၊ စကားချိုမြိန်သူ ဖြစ်သည်။ သူမကို ငါ့အနီးသို့ မခေါ်လာရ။ ငါ ထပ်ခါထပ်ခါ တားမြစ်၏»။

Verse 16

एतच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शंभोर्निरामयं निःस्पृहनिष्ठुरं वा । तपस्विनोक्तं वचनं निशम्य उवाच गौरी च विहस्य शंभुम्

ရှမ္ဘု၏ စိတ်မပူပန်၊ ဆန္ဒကင်း၊ တင်းကျပ်သကဲ့သို့သော စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ တပသီ၏ မိန့်ခွန်းကို နားထောင်သိမြင်သော ဂေါရီသည် ရှမ္ဘုကို ပြုံးလျက် စကားဆို하였다။

Verse 17

गौर्युवाच । तपःशक्त्यान्वितः शंभो करोषि विपुलं तपः । तव बुद्धिरियं जाता तपस्तप्तुं महात्मनः

ဂေါရီ မိန့်တော်မူသည်—«ရှမ္ဘုရေ၊ တပသ (tapas) ၏ အင်အားနှင့် ပြည့်စုံ၍ သင်သည် အလွန်ကြီးမားသော အာစတေရိယကို ဆောင်ရွက်၏။ မဟာအတ္မာရေ၊ ဤဆုံးဖြတ်ချက်သည် သင့်ဉာဏ်၌ ပေါ်ထွန်းလာ၍ တပသကို ဆောင်ရွက်လိုခြင်း ဖြစ်၏»။

Verse 18

कस्त्वं का प्रकृतिः सूक्ष्मा भगवंस्तद्विमृश्यताम् । पार्वत्यास्तद्वचः श्रुत्वा महेशो वाक्यमब्रवीत्

«သင်သည် မည်သူနည်း။ ဤသိမ်မွေ့သော ပရကృతိ (Prakṛti) သည် အဘယ်နည်း။ အရှင်မြတ်—ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားသုံးသပ်ပါစေ» ဟု။ ပါဝတီ၏ စကားကို ကြားသော် မဟေရှာသည် ပြန်လည် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 19

तपसा परमेणैव प्रकृतिं नाशयाम्यहम् । प्रकृत्या रहितः सुभ्रु अहं तिष्ठमि तत्त्वतः । तस्माच्च प्रकृते सिद्धैर् कार्यः संग्रहः क्वचित्

«အမြင့်မြတ်ဆုံး တပස් (tapas) ဖြင့်သာ ပရကృతိ (Prakṛti) ကို ငါပျက်စီးစေ၏။ မျက်ခုံးလှသောသူမ၊ ပရကృతိ မပါဘဲ ငါသည် တတ္တဝ (အမှန်တရား) တွင် တည်၏။ ထို့ကြောင့် တခါတရံ စိဒ္ဓ (ပြီးပြည့်သူ) များသည်လည်း မိမိတို့၏ ပရကృతိ ကို ထိန်းချုပ်၍ စုစည်းသင့်၏»။

Verse 20

पार्वत्युवाच । यदुक्तं परया वाचा वचननं शंकर त्वया । सा किं प्रकृति र्नैव स्यादतीतस्तां भवान्कथम्

ပါဝတီ မိန့်တော်မူသည်—«အို ရှင်ကရာ၊ သင်သည် မြင့်မြတ်သော စကားဖြင့် မိန့်ကြားခဲ့သော ထိုဝါကျသည်ပင် ပရကృతိ (Prakṛti) မဟုတ်ပါလော။ ထိုအရာကို သင်သည် မည်သို့ ကျော်လွန်သနည်း»။

Verse 21

यच्छृणोपि यदश्रासि यच्च पश्यसि शंकर । वाग्वादेन च किं कार्यमस्माके चाधुना प्रभो

«သင်ကြားသမျှ၊ သင်ကြားစေသမျှ၊ သင်မြင်သမျှ အို ရှင်ကရာ—ယခုအခါ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် စကားဖြင့် အငြင်းပွားခြင်းသည် ဘာလိုအပ်သနည်း အရှင်»။

Verse 22

तत्सर्वं प्रकृतेः कार्यं मिथ्यावादो निर्र्थकः । प्रकृतेः परतो भूत्वा किमर्थं तप्यते तपः

«ထိုအရာအားလုံးသည် ပရကృతိ (Prakṛti) ၏ လုပ်ဆောင်ချက်သာ ဖြစ်၏။ ထိုမှတပါး အခြားသို့ ပြောဆိုခြင်းသည် အဓိပ္ပါယ်မဲ့၏။ ပရကృతိ ကို ကျော်လွန်၍ တည်နေပါက တပස් (tapas) ကို အဘယ်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဆောင်ရွက်သနည်း»။

Verse 23

त्वया शंभोऽधुना ह्यस्मिन्गिरौ हिमवति प्रभो । प्रकृत्या मिलितोऽसि त्वं न जानासि हि शंकर

အို ရှမ္ဘု၊ အရှင်ဘုရား—ယခုဤဟိမဝတ်တောင်ပေါ်၌ သင်သည် ပရကృతိနှင့် ပေါင်းစည်းနေပြီ; အို ရှင်ကရာ၊ သင်မသိမမြင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

Verse 24

वाग्वादेन च किं कार्यमस्माकं चाधुना प्रभो । प्रकृतेः परतस्त्वं च यदि सत्यं वचस्तव । तर्हि त्वया न भेतव्यं मम शंकर संप्रति

အို အရှင်ဘုရား၊ ယခုအခါ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် စကားဖြင့် အငြင်းပွားခြင်းက ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။ သင်၏စကားမှန်၍ သင်သည် ပရကృతိထက် လွန်ကဲသူဖြစ်လျှင်၊ အို ရှင်ကရာ၊ ယခုအချိန်၌ ကျွန်ုပ်ကို မကြောက်သင့်ပါ။

Verse 25

प्रहस्य भगवान्देवो गिरिजां प्रत्युवाच ह

အပြုံးဖြင့် ကောင်းမြတ်သော အရှင်—ရှီဝ—သည် ဂိရိဇာကို ပြန်လည်မိန့်ကြား하였다။

Verse 27

महादेव उवाच । प्रत्यहं कुरु मे सेवां गिरिजे साधुभाषिणि

မဟာဒေဝ မိန့်တော်မူသည်—«အို ဂိရိဇေ၊ စကားကောင်းပြောသူ၊ နေ့စဉ် ငါ့အား ဆေဝါပြုလော့»။

Verse 28

तपस्तप्तुमनुज्ञा मे दातव्या पर्वताधिप । अनुज्ञया विना किंचित्तपः कर्तुं न पार्यते

«အို တောင်တို့၏ အရှင်၊ တပစ် (tapas) ကျင့်ရန် ကျွန်ုပ်အား ခွင့်ပြုချက် ပေးရမည်။ ခွင့်ပြုချက်မရှိလျှင် တပစ်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မပြီးမြောက်နိုင်»။

Verse 29

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य देवदेवस्य शूलिनः । प्रहस्य हिमवाञ्छंभुमिदं वचनमब्रवीत्

နတ်တို့၏နတ်တော်၊ သုံးခွံကိုင်ရှင်၏ စကားကို ကြားသော် ဟိမဝန်သည် ပြုံးရယ်ကာ သမ္ဘူအား ဤသို့ ပြန်လည်မိန့်တော်မူ၏။

Verse 30

त्वदीयं हि जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषम् । किमहं तु महादेव तुच्छो भूत्वा ददामि ते

«မဟာဒေဝာ၊ နတ်၊ အသူရ၊ လူတို့နှင့်တကွ ဤလောကအလုံးစုံသည် အရှင်၏ပိုင်ဆိုင်ရာပင်။ ထို့ကြောင့် အရေးမကြီးသော ကျွန်ုပ်က အရှင်အား ဘာကို ပူဇော်ပေးနိုင်မည်နည်း»

Verse 31

एवमुक्तो हिमवता शंकरो लोकशंकरः । प्रहस्य गिरिराजं तं याहीति प्राह सादरम्

ဟိမဝန်၏စကားကို ကြားသော် လောကအကျိုးပြုရှင် သင်္ကရသည် ပြုံးရယ်ကာ တောင်ဘုရင်အား လေးစားစွာ «သွားလော့» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 32

शंकरेणाब्यनुज्ञातः स्वगृहं हिमवान्ययौ । सार्द्धं गिरिजया सोऽपि प्रत्यहं दर्शने स्थितः

သင်္ကရ၏ ခွင့်ပြုမိန့်တော်မူခြင်းကို ရသဖြင့် ဟိမဝန်သည် မိမိအိမ်ရာသို့ ပြန်သွား၏။ ဂိရိဇာနှင့်အတူ သူလည်း နေ့စဉ် ဒർശနအတွက် ရှိနေ၏။

Verse 33

एवं कतिपयः कालो गतश्चोपासनात्तयोः

ဤသို့ဖြင့် ထိုနှစ်ဦးသည် ဆည်းကပ်ပူဇော်မှု၌ တည်နေစဉ် အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွား၏။

Verse 34

सुतापित्रोश्च तत्रैव शंकरो दुरतिक्रमः । पार्वतीं प्रति तत्रैव चिंतामापेदिरे सुराः

ထိုနေရာ၌ပင် မချိုးဖောက်နိုင်သော သင်္ကရ (ရှီဝ) သည် မိမိရည်ရွယ်ချက်၌ တည်မြဲနေ၏။ ပါဝတီကို သတိရကာ ဒေဝတားတို့သည် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းဖြင့် ဖမ်းဆီးခံရ၏။

Verse 35

ते चिंत्यमानाश्च सुरास्तदानीं कथं महेशो गिरिजां समेष्यति । किं कार्यमद्यैव वयं च कुर्मो बृहस्पते तत्कथयस्व मा चिरम्

ထိုအခါ စဉ်းစားနေသော ဒေဝတားတို့က မေးကြ၏— “မဟေရှ (ရှီဝ) သည် ဂီရိဇာ (ပါဝတီ) နှင့် မည်သို့ ပေါင်းစည်းမည်နည်း။ ယနေ့ပင် ကျွန်ုပ်တို့ ဘာကို ချက်ချင်း လုပ်ရမည်နည်း။ အို ဘృဟஸပတိ၊ မနှောင့်နှေးဘဲ ပြောကြားပါ။”

Verse 36

बृहस्पतिरुवाचेदं महेंद्रं प्रति सद्वचः । एवमेतत्त्वया कार्यं महेंद्र श्रूयतां तदा

ဘૃဟஸပတိက မဟೇಂದ್ರထံသို့ ကောင်းမြတ်သောစကားကို ပြော၏— “အို မဟೇಂದ್ರ၊ ဤသို့ပင် သင်လုပ်ဆောင်ရမည်။ ယခု နားထောင်လော့။”

Verse 37

एतत्कार्यं मदनेनैव राजन्नान्यः समर्थो भविता त्रिलोके । विप्लावितं तापसानां तपो हि तस्मात्त्वरात्प्रार्थनीयो हि मारः

“အို မင်းကြီး၊ ဤကိစ္စကို မဒန (ကာမဒေဝ) တစ်ဦးတည်းသာ ဆောင်ရွက်နိုင်မည်။ သုံးလောက၌ အခြားမည်သူမျှ မစွမ်းနိုင်။ သူက တပသီတို့၏ တပဿကို လှုပ်ခတ်စေတတ်သဖြင့် ထို့ကြောင့် မာရ (မဒန) ကို ချက်ချင်း ပန်ကြားခေါ်ယူရမည်။”

Verse 38

गुरोर्वचनमाकर्ण्य आह्वयन्मदनं हरिः । आह्वानादाजगामाथ मदनः कार्यसाधकः

ဂုရု၏စကားကို ကြားသော် ဟရိ (ဗိဿနု) သည် မဒနကို ခေါ်ယူ၏။ ခေါ်သံကြောင့်ပင် ကိစ္စကို ဆောင်ရွက်နိုင်သော မဒနသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 39

रत्या समेतः सह माधवेन स पुष्पधन्वा पुरतः सभायाम् । महेंद्रमागम्य उवाच वाक्यं सगर्वितं लोकमनोहरं च

ရတီနှင့်အတူ မာဓဝနှင့်လည်းပါ၍ ပန်းမြားကိုင် ကာမဒေဝသည် စည်းဝေးခန်းမရှေ့သို့ ရောက်လာ၏။ မဟိန္ဒြ (အိန္ဒြ) ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မာန်တက်သော်လည်း လောကစိတ်ကို ဆွဲဆောင်သော စကားကို ပြော하였다။

Verse 40

अहमाकारितः कस्माद्ब्रूहि मेऽद्य शचीपते । किं कार्यं करवाण्यद्य कथ्यतां मा विलंबितम्

“အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို ခေါ်ယူသနည်း။ ယနေ့ပင် ပြောပါ၊ ရှချီ၏ အရှင်။ ယနေ့ ကျွန်ုပ် ဘာတာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း။ ပြောပါ—မနှောင့်နှေးပါနှင့်။”

Verse 41

मम स्मरणमात्रेण विभ्रष्टा हि तपस्विनः । त्वमेव जानासि हरे मम वीर्यपराक्रमौ

“ကျွန်ုပ်ကို သတိရရုံဖြင့်ပင် တပသီတို့သည် တပဿာမှ လျှောကျတတ်ကြ၏။ ဟရိ၊ ကျွန်ုပ်၏ အင်အားနှင့် ရဲရင့်မှုကို သင်တစ်ဦးတည်းသာ သိ၏။”

Verse 42

मम वीर्यं च जानाति शक्तेः पुत्रः पराशरः । एवं चानये च बहवो भृग्वाद्य ऋषयो ह्यमी

“ကျွန်ုပ်၏ အင်အားကို သက္တိ၏ သား ပရာရှရလည်း သိ၏။ ထို့အတူ ဘೃဂုတို့မှ စ၍ အခြား ရှိသမျှ ရှိသီများစွာလည်း ကောင်းကောင်း သိကြ၏။”

Verse 43

गुरुरप्यभिजानाति भार्योतथ्यस्य चैव हि । तस्यां जातो भरद्वाजो गुरुणा संकरो हि सः

ဂုရုသည်လည်း သူမသည် ဥတသျ၏ ဇနီးဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် သိ၏။ သို့သော် သူမထံမှ ဘရဒ္ဝာဇ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ပြီး၊ ဂုရုက မွေးဖွားစေသဖြင့် သူသည် မျိုးရိုးရောနှောသူဟု ဆိုကြသည်။

Verse 44

भरद्वाजो महाभाग इत्युवाच गुरुस्तदा । जानाति मम वीर्यं च शौर्यं चैव प्रजापतिः

ထိုအခါ ဂုရုက မိန့်တော်မူသည်— «ဘရဒ္ဝာဇသည် အလွန်ကံကောင်းမြတ်သူ ဖြစ်၏။ ပရဇာပတိသည် ငါ၏ အานุဘော်နှင့် ရဲရင့်သတ္တိကို ကောင်းစွာ သိတော်မူ၏»။

Verse 45

क्रोधो हि मम बंधुश्च महाबलपरक्रमः । उभाभ्यां द्रावितं विश्वं जंगमाजंगमं महत् । ब्रह्मादिस्तंबपर्यंतं प्लावितं सचराचरम्

«ဒေါသသည် ငါ၏ ဆွေမျိုးတော်တစ်ပါး ဖြစ်၍ အင်အားကြီးမား သတ္တိပြင်းထန်၏။ ငါတို့နှစ်ဦးကြောင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာ မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် စကြဝဠာကြီးတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ပျက်ပြားခဲ့သည်။ ဗြဟ္မာမှ စ၍ မြက်တစ်ပင်အဆုံးတိုင်အောင်၊ လှုပ်ရှားသမျှ မလှုပ်ရှားသမျှ အားလုံးကို လွှမ်းမိုးဖုံးလွှမ်းခဲ့သည်»။

Verse 46

देवा ऊचुः । मदनद्वं समर्थोसि अस्माञ्जेतुं सदैव हि । महेशं प्रति गच्छाशु सुरकार्यार्थसिद्धये । पार्वत्या सहितं शंभुं कुरुष्वाद्य महामते

ဒေဝတို့က မိန့်ကြားကြသည်— «အို မဒန၊ သင်သည် အမြဲတမ်း ငါတို့ကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်သူ ဖြစ်၏။ ဒေဝတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် မဟေရှ (မဟာဒေဝ) ထံသို့ အမြန်သွားလော့။ အမြင်ကျယ်သူရေ၊ ယနေ့ပင် ပါర్వတီနှင့်အတူရှိသော သမ္ဘုကို သင်၏ အာနုဘော်အောက်သို့ ဆောင်ကြဉ်းလော့»။

Verse 47

एवमभ्यर्थितो देवैर्मदनो विश्वमोहनः । जगाम त्वरितो भूत्वा अप्सरोभिः समन्वितः

ထိုသို့ ဒေဝတို့က တောင်းပန်ကြသဖြင့်၊ ကမ္ဘာလောကကို မောဟစေသူ မဒနသည် အပ်ဆရာတို့နှင့်အတူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 48

ततो जगामाशु महाधनुर्द्धरो विस्फार्य चापं कुसुमान्वितं महत् । तथैव बाणांश्च मनोरमांश्च प्रगृह्य वीरो भुवनैकजेता । तस्मिन्हिमाद्रौ परिदृश्यमानोऽवनौ स्मरो योधयतां वरिष्ठः

ထို့နောက် သူသည် မဟာဓနုကို ကိုင်ဆောင်ကာ အလျင်အမြန် သွားလေ၏။ ပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသော အင်အားကြီးသော လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲ၍၊ လှပသော မြားများကိုလည်း ကိုင်ယူ၏။ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုတည်းကို အနိုင်ယူသူ ထိုသူရဲကောင်းကို ဟိမဝန္တာတောင်ပေါ်၌ မြင်ရသည်— စမရ (ကာမဒေဝ) သည် မောဟစစ်ပွဲ ဆင်နွှဲသူတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 49

तत्रागता तदा रंभा उर्वशी पुंजिकस्थली । सुम्लोचा मिश्रकेशी च सुभगा च तिलोत्तमा

ထိုအခါ ထိုနေရာသို့ ရမ္ဘာ၊ ဥရဝသီ၊ ပုဉ္ဇိကသ္ထလီ၊ စုမ္လိုစာ၊ မိශ්ရကေရှီ၊ စုဘဂါ နှင့် တိလိုတ္တမာ တို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 50

अन्याश्च विविधाः जाताः साहाय्ये मदनस्य च । अप्सरसो गणैर्दृष्टा मदनेन सहैव ताः

ထို့ပြင် မဒနကို ကူညီရန် အမျိုးမျိုးသော အပ္စရာများစွာလည်း ရောက်လာကြ၏။ ထိုအပ္စရာတို့ကို မဒနနှင့်အတူ ဂဏများက မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 51

सर्वे गणाश्च सहसा मदनेन विमोहिताः । भृंगिणा च तदा रंभा चण्डेन सह चोर्वशी

ဂဏအားလုံးသည် မဒနကြောင့် ချက်ချင်း မောဟဖြစ်သွားကြ၏။ ထိုအခါ ရမ္ဘာသည် ဘೃင်္ဂိန်နှင့်အတူရှိ၍ ဥရဝသီသည် စဏ္ဍနှင့်အတူရှိ၏။

Verse 52

मेनका वीरभद्रेण चण्डेन पुंजिकस्थली । तिलोत्तमादयस्तत्र संवृताश्च गणैस्तदा

မေနကာသည် ဝီရဘဒ္ဒရနှင့်အတူရှိ၍ ပုဉ္ဇိကသ္ထလီသည် စဏ္ဍနှင့်အတူရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ တိလိုတ္တမာတို့သည် ထိုအခါ ဂဏများက ဝိုင်းရံထားကြ၏။

Verse 53

अमत्तभूतैर्बहुभिस्त्रपां त्यक्त्वा मनीषिभिः । अकाले कोकिला भिश्च व्याप्तामासीन्महीतलम्

မြေမျက်နှာပြင်သည် မူးယစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော သတ္တဝါများစွာကြောင့် ပြည့်နှက်သွား၍ ပညာရှိတို့တောင် ရှက်ကြောက်မှုကို စွန့်ပစ်ကြ၏။ အချိန်မဟုတ်သော်လည်း ကိုကီလာငှက်တို့၏ သံလွင်လည်း နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့လေ၏။

Verse 54

अशोकाश्चंपकाश्चूता यूथ्यश्चैव कदंबकाः । नीषाः प्रियालाः पनसा राजवृक्षाश्चरायणाः

အသောကပင်၊ စမ္ပကပင်၊ သရက်ပင်၊ ယူသိကာနွယ်နှင့် ကဒမ္ဗပင်တို့၊ ထို့ပြင် နီဿပင်၊ ပရိယာလပင်၊ ဂျက်ဖရုတ်(ပနသ)ပင်နှင့် ရာဇဝೃက္ခပင်တို့ အပါအဝင် တောရိုင်းအပင်များ များပြားစွာ ပေါက်ရောက်နေ၏။

Verse 55

द्राक्षावल्लयः प्रदृश्यंते बहुला नागकेशराः । तथा कदल्यः केतक्यो भ्रमरैरुपशोभिताः

စပျစ်နွယ်များကို နေရာတိုင်းတွင် မြင်ရပြီး၊ နာဂကေသရပင်များလည်း များပြား၏။ ထို့အပြင် ငှက်ပျောပင်များနှင့် ကေတကီပန်းတို့ကို ပျားအုပ်များ ဝိုင်းဝန်းလှပစေ၏။

Verse 56

मत्ता मदनसंगेन हंसीभिः कलहंसकाः । करेणुभिर्गजाह्यासञ्छिखंडीभिः शिखंडिनः

မေတ္တာ၏ထိတွေ့မှုကြောင့် စိတ်မူးယစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ၊ ဟံသာပုရုသတို့သည် မိမိတို့၏ ဟံသာမတို့ကို ကပ်လျက်နေကြ၏။ ဆင်ပုရုသတို့သည် ဆင်မတို့နှင့် နီးကပ်ကာ၊ မယုရပုရုသတို့သည် မယုရမတို့နှင့် ကပ်လျက်နေကြ၏။

Verse 57

निष्कामा ह्यतुरा ह्यासञ्छिवसंपर्कजैर्गुणैः । अकस्माच्च तथाभूतं कथं जातं विमृश्य च

သူတို့သည် ယခင်က ကာမဆန္ဒကင်း၍ ဒုက္ခမရှိဘဲ၊ ရှိဝနှင့် ထိတွေ့မှုမှ ပေါက်ဖွားသော ဂုဏ်သတ္တိများဖြင့် ပြည့်စုံနေကြ၏။ ထိုကြောင့် စဉ်းစားဆင်ခြင်ကာ—“ဤရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုသည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း” ဟု အံ့ဩကြ၏။

Verse 58

शैलादो हि महातेजा नंदी ह्यमितविक्रमः । रक्षसं विबुधानां वा कृत्यमस्तीत्यचिंतयत्

ထို့နောက် ရောင်ခြည်တောက်ပ၍ သတ္တိဗလ မကန့်သတ်သော စိုင်လာဒ၏သား နန္ဒီက စဉ်းစားမိသည်—“ဤသည်မှာ ရက္ခသတစ်ဦး၏ အလုပ်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဒေဝတাদের၏ ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်စေ၊ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်နေပြီ” ဟု။

Verse 59

एतस्मिन्नंतरे तत्र मदनो हि धनुर्द्धरः । पंचबाणान्समारोप्य स्वकीये धनुषि द्विजाः । तरोश्छायां समाश्रित्य देवदारुगतां तदा

ထိုအချိန်၌ ထိုနေရာတွင် မဒန (ကာမဒေဝ) သည် မြားကိုင်သူဖြစ်၍—အို ဒွိဇာတို့—မိမိ၏ လေးပေါ်သို့ မြားငါးစင်းကို တင်ကာ၊ ထိုအခါ ဒေဝဒါရု သစ်ပင်အရိပ်အောက်၌ ခိုလှုံ하였다။

Verse 60

निरीक्ष्य शंभुं परमासने स्तितं तपो जुषाणं परमेष्ठिनां पतिम् । गंगाधरं नीलतमालकंठं कपर्दिनं चन्द्रकलासमेतम्

ရှမ္ဘုကို မြင်လျက်—အမြင့်မြတ်သော အာသနပေါ်၌ တည်နေ၍ တပသ်၌ စူးစိုက်သော၊ အမြင့်ဆုံးသော သတ္တဝါတို့၏ အရှင်—ဂင်္ဂါကို ဆောင်ထားသူ၊ နီလာ-တမာလာကဲ့သို့ မဲညိုသော လည်ချောင်းရှိသူ၊ ဆံပင်မတ်တပ် (ကပရ္ဒိန်) နှင့် လကွယ်တစ်စိတ် (စန္ဒြကလာ) ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသူကို။

Verse 61

भुजंगभोगांकितसर्वगात्रं पंचाननं सिंहविशालविक्रमम् । कर्पूरगौरे परयान्वितं च स वेद्धुकामो मदनस्तपस्विनम्

ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး၌ မြွေကွင်းများ၏ အမှတ်တံဆိပ်ရှိ၍ မျက်နှာငါးပါး၊ ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော သတ္တိရှိသူ၊ ကမ္ဖော်ကဲ့သို့ ဖြူဝင်း၍ အမြင့်မြတ်သော မဟာဒေဝီနှင့် အတူရှိသူကို မြင်ကာ—ထိုတပသ်ရှင်ကို ထိုးဖောက်လိုသော မဒနသည် ပစ်မှတ်ထားလေ၏။

Verse 62

दुरासदं दीप्तिमतां वरिष्ठं महेशमुग्रं सह माधवेन । यावच्छिवं वेद्धुकामः शरेण तावद्याता गिरिजा विश्वमाता । सखीजनैः संवृता पूजनार्थं सदाशिवं मंगलं मंगलानाम्

တောက်ပသူတို့အနက် အမြင့်ဆုံး၊ မနီးကပ်နိုင်သော၊ ကြမ်းတမ်းသော မဟေရှကို မာဓဝနှင့်အတူ တွေ့ရ၏။ မဒနသည် မြားဖြင့် ရှိဝကို ထိုးဖောက်လိုသည့် အခိုက်တန့်တွင်ပင်၊ ကမ္ဘာမိခင် ဂိရိဇာသည် မိတ်သဟာယမိန်းမများ ဝိုင်းရံလျက် ပူဇော်ရန်အတွက် စဒာရှိဝ—မင်္ဂလာတို့၏ မင်္ဂလာ—ထံသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 63

कनककुसुममालां संदधे नीलकंठे सितकिरणमनोज्ञादुर्ल्लभा सा तदानीम् । स्मितविकसितनेत्रा चारुवक्त्रं शिवस्य सकलजननित्री वीक्षमाणा बभूव

ထိုအခါ သတ္တဝါအားလုံး၏ မိခင်သည် နီလကဏ္ဌ (လည်ချောင်းပြာ) အရှင်ပေါ်သို့ ရွှေဝါပန်းမော်လီကို ဆင်မြန်းပေးလေ၏—လမင်းရောင်ကဲ့သို့ လှပ၍ ရှားပါးသော မော်လီတည်း။ အပြုံးနူးညံ့စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပွင့်လင်းလာကာ၊ ရှိဝ၏ လှပသော မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်နေ하였다။

Verse 64

तावद्विद्धः शरेणैव मोहनाख्येन चत्वरात् । विध्यमानस्तदा शंभुः शनैरुन्मील्य लोचने । ददर्श गिरिजां देवोब्धिर्यथा शशिनः कलाम्

ထိုခဏ၌ လမ်းဆုံမှ «မောဟ» ဟူသော မြားတံဖြင့် သမ္ဘူသည် ထိခိုက်ခံရ၏။ ထိုးဖောက်ခံနေရစဉ် မျက်စိကို ဖြည်းဖြည်းဖွင့်ကာ ဂိရီဇာကို မြင်တော်မူ၏—ပင်လယ်သခင်က လကိုင်းငယ်ကို မြင်သကဲ့သို့။

Verse 65

चारुप्रसन्नवदनां बिंबोष्ठीं सस्मितेक्षणाम् । सुद्विजामग्निजां तन्वीं विशालवदनोत्सवाम्

အလှတင့်တယ်၍ ကြည်နူးသက်သာသော မျက်နှာ၊ ဘိမ္ဗာသီးကဲ့သို့ နီရဲသော နှုတ်ခမ်း၊ ပြုံးလျက်သော မျက်ဝန်း၊ ကိုယ်လုံးပါးလျှာ—တောက်ပ၍ မင်္ဂလာပြည့်စုံကာ ကျယ်ဝန်းသပိတ်သော မျက်နှာတော်သည် မြင်ရသမျှ ပွဲတော်တစ်ပွဲကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 66

गौरीं प्रसन्नमुद्रां च विश्वमोहनमोहनाम् । यया त्रिलोकरचना कृता ब्रह्मादिभिः सह

သန့်ရှင်းကြည်လင်သော အမူအရာဖြင့် ဂေါရီကို မြင်တော်မူ၏—ကမ္ဘာကို မောဟစေသူကိုတောင် မောဟစေသော မောဟနီ။ သူမ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတို့နှင့်အတူ သုံးလောက၏ စီမံတည်ဆောက်မှု ပြီးမြောက်၏။

Verse 67

उत्पत्तिपालनविनाशकरी च या वै कृत्वाग्रतः सत्त्वरजस्तमांसि । सा चेतनेन ददृशे पुरतो हरेण संमोहनी सकलमंगलमंगलैका

ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်စီးခြင်းတို့ကို ဆောင်ရွက်သူမ—စတ္တဝ၊ ရဇသ၊ တမသ ဂုဏ်သုံးပါးကို မိမိရှေ့၌ တင်ထား၍—ဟရသည် သတိပြည့်ဝစွာ မျက်နှာချင်းဆိုင် မြင်တော်မူ၏။ သူမသည် မောဟနီ၊ မင်္ဂလာတို့အနက် အမြင့်ဆုံး မင်္ဂလာတစ်ပါးတည်း ဖြစ်၏။

Verse 68

तां निरीक्ष्य भवो देवो गिरिजां लोकपावनीम् । मुमोह दर्शनात्तस्या मदनेनातुरीकृतः । विस्मयोत्फुल्लनयनो बभूव सहसा शिवः

လောကကို သန့်စင်ပေးသော ဂိရီဇာကို ကြည့်မြင်သော် ဘဝဒေဝသည် သူမ၏ မြင်ကွင်းကြောင့် မောဟဝင်၍ ကာမဒေဝ၏ ဒဏ်ကြောင့် စိတ်ပူပန်ရ၏။ ချက်ချင်းပင် ရှိဝ၏ မျက်ဝန်းတို့ ကျယ်ပြန့်ကာ အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပွင့်လန်းလာ၏။

Verse 69

एवं विलोकमानोऽसौ देवदेवो जगत्पतिः । मनसा दूयमानेन इदमाह सदाशिवः

ဤသို့ ကြည့်ရှုနေစဉ်၊ ဒေဝဒေဝ၊ လောကအရှင်သည် စိတ်အတွင်း မီးလောင်သကဲ့သို့ ပူလောင်၍ စဒာရှီဝသည် ဤစကားများကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 70

अनया मोहितः कस्मात्तपःस्थोऽहं निरामयः । कुतः कस्माच्च केनेदं कृतमस्ति ममाप्रियम्

“ငါသည် တပဿာ၌ တည်၍ ရောဂါကင်းသော်လည်း၊ အဘယ်ကြောင့် သူမကြောင့် မောဟသွားရသနည်း။ ဤမနှစ်သက်ဖွယ်အရာကို ငါ့အပေါ် ဘယ်နေရာမှ၊ ဘာကြောင့်၊ ဘယ်သူက ပြုလုပ်သနည်း”

Verse 71

ततो व्यलोकयच्छंभुर्द्दिक्षु सर्वासु सादरम् । तावद्दृष्टो दक्षिणस्यां दिशि ह्यात्तशरासनः

ထို့နောက် သမ္ဘုသည် အလေးအနက်ဖြင့် အရပ်အားလုံးသို့ ကြည့်ရှု၏။ ထိုခဏ၌ တောင်ဘက်အရပ်တွင် လက်၌ မြားနှင့် လေးကို ကိုင်ထားသူတစ်ဦးကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 72

चक्रीकृतधनुः सज्जं चक्रे बेद्धुं सदाशिवम् । यावत्पुनः संधयति मदनो मदनांतकम् । तावद्दृष्टो महेशेन सरोषेण तदा द्विजाः

မဒနသည် လေးကို စက်ဝိုင်းကဲ့သို့ ကွေးညှိ၍ အသင့်ပြင်ကာ စဒာရှီဝကို ထိုးဖောက်ရန် ကြံ၏။ သို့သော် မဒနသည် မဒနာန္တက (မဒနကို ဖျက်ဆီးသူ) ကို ထပ်မံ ချိန်ရွယ်သည့်အခါ၊ မဟေရှက ထိုသူကို မြင်တော်မူ၍—အို ဗြာဟ္မဏတို့—ထိုအခါ အမျက်တော် ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 73

निरीक्षितस्तृतीयेन चक्षुषा परमेण हि । मदनस्तत्क्षणादेव ज्वालामालावृतोऽभवत् । हाहाकारो महानासीद्देवानां तत्र पश्यताम्

အမြင့်မြတ်သော တတိယမျက်စိဖြင့် ကြည့်ရှုခံရသည့်အခါ၊ ကာမ (မဒန) သည် ခဏချင်းပင် မီးလျှံပန်းကုံးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ ထိုနေရာ၌ ကြည့်နေသော ဒေဝတို့အကြား ကြီးမားသော ငိုကြွေးသံ ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 74

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव देवानां वरदो भव । गिरिजायाः सहायार्थं प्रेषितो मदनोऽधुना

နတ်တို့က လျှောက်ကြသည် — «နတ်တို့၏နတ်၊ မဟာဒေဝ၊ နတ်တို့အား အရှင်ကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်ပါစေ။ ယခု မဒန (ကာမဒေဝ) ကို ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) ကို ကူညီရန် စေလွှတ်ထားပါသည်»။

Verse 75

वृथा त्वयाथ दग्धोऽसौ मदनो हि महाप्रभः

«အို အင်အားကြီးသော အရှင်၊ ထင်ရှားမြင့်မြတ်သော မဒနကို အရှင်က အကျိုးမရှိဘဲ မီးလောင်စေခဲ့ပါသည်»။

Verse 76

त्वया हि कार्यं जगदेकबंधो कार्यं सुराणां परमेण वर्चसा । अस्यां समुत्पत्स्यति देव शंभो तेनैव सर्वं भवतीह कार्यम्

«အို ကမ္ဘာလောက၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးတော်၊ နတ်တို့၏ အလုပ်ကိစ္စကို အရှင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး တောက်ပမှုဖြင့် အရှင်ကသာ ဆောင်ရွက်ပြီးမြောက်စေရမည်။ အို သမ္ဘု၊ သူမထံမှ ကံသတ်မှတ်ထားသောသူ ပေါ်ထွန်းလာမည်၊ ထိုသူကြောင့်ပင် ဤလောက၌ လုပ်ဆောင်ရန်ရှိသမျှ အားလုံး ပြည့်စုံမည်»။

Verse 77

तारकेण महादेव देवाः संपीडिता भृशम् । तदर्थं जीवितं चास्य दत्त्वा च गिरिजां प्रभो

«အို မဟာဒေဝ၊ တာရကာကြောင့် နတ်တို့သည် အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ခံနေရပါသည်။ ထိုအကြောင်းအတွက်ပင် အို အရှင်၊ သူ့အား အသက်ကို ပေးခဲ့ပြီး ဂိရိဇာကိုလည်း ဆက်ကပ်ခဲ့ကြပါသည်…»။

Verse 78

वरयस्व महाभाग देवाकार्ये भव क्षमः । गजासुरात्तवया त्राता वयं सर्वे दिवौकसः

«အို ကံကောင်းမြင့်မြတ်သော အရှင်၊ (ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့) ရွေးချယ်ကာ ကူညီပါ၊ နတ်တို့၏ အလုပ်ကိစ္စတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ဆောင်ရွက်ပါ။ ဂဇာသူရမှ အရှင်က ကောင်းကင်နေထိုင်သူ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့ပါသည်»။

Verse 79

कालकूटाच्च नूनं हि रक्षिताः स्मो न चान्यथा । भस्मासुराच्च सर्वेश त्वया त्राता न संशयः

အမှန်တကယ်ပင် ကာလကူဋ (Kālakūṭa) အဆိပ်ကြောက်မက်ဖွယ်မှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ သင်တော်တည်းသာ ဖြစ်ပြီး အခြားနည်းမရှိပါ။ ထို့ပြင် ဘස්မာအဆုရ (Bhasmāsura) မှလည်း အရှင်အပေါင်း၏ အရှင်တော်၊ သင်တော်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်—သံသယမရှိပါ။

Verse 80

मदनोयं समायातः सुराणां कार्यसिद्धये । तस्मात्त्वया रक्षणीय उपकारः परो हि नः

ဤ မဒန (Madana/ကာမဒေဝ) သည် ဒေဝတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် လာရောက်သည်။ ထို့ကြောင့် သင်တော်က သူ့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သင့်သည်၊ အကြောင်းမူ သူ၏ ကူညီမှုသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးဖြစ်သည်။

Verse 81

विना तेन जगत्सर्वं नाशमेष्यति शंकर । निष्कामस्त्वं कथं शंभो स्वबुद्ध्या च विमृस्यताम्

သူမရှိလျှင် အို ရှင်ကရ (Śaṅkara) လောကတစ်လောကလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ အို ရှမ္ဘု (Śambhu) သင်တော်သည် ဆန္ဒကင်းသူဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်ပညာဖြင့် ဤအရာကို စဉ်းစားတော်မူပါ။

Verse 82

तदोवाच रुषाविष्टो देवान्प्रति महेश्वरः । विना कामेन भो देवा भवितव्यं न चान्यथा

ထိုအခါ ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မဟေရှဝရ (Maheśvara) သည် ဒေဝတို့ထံ ပြောကြားတော်မူသည်—“အို ဒေဝတို့၊ ကာမ (Kāma) မရှိလျှင် ဤအရာ မဖြစ်နိုင်၊ အခြားနည်းလမ်း မရှိ” ဟု။

Verse 83

यदाःकामं पुरस्कृत्य सर्वे देवाः सवासवाः । पदभ्रष्टाश्च दुःखेन व्याप्ता दैन्यं समाश्रिताः

ဒေဝအားလုံး—အင်ဒြ (Indra) အပါအဝင်—ကာမ (ဆန္ဒ) ကို ရှေ့တန်းတင်ထားသောအခါ၊ မိမိတို့၏ သင့်လျော်သော အဆင့်မှ လွဲချော်ကျသွားကြသည်။ ဝမ်းနည်းမှုက လွှမ်းမိုး၍ ဒုက္ခရောက်ကာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုထဲသို့ ကျရောက်ကြသည်။

Verse 84

कामो हि नरकायैव सर्वेषां प्राणिनां ध्रुवम् । दुःखरूपी ह्यनंगोऽयं जानीध्वं मम भाषितम्

ကာမ (လိုချင်တပ်မက်မှု) သည် သတ္တဝါအားလုံးကို အမှန်တကယ် နရကသို့ ဆွဲခေါ်တတ်၏။ ကိုယ်မဲ့ကာမသည် ဒုက္ခသဘောတရားပင် ဖြစ်သည်—ဤသည်ကို ငါ၏ သွန်သင်ချက်ဟူ၍ သိကြလော့။

Verse 85

तारकोऽपि दुराचारो निष्कामोऽद्य भविष्यति । विनाकामेन च कथं पापमाचरते नरः

ဒုစရိုက်ကျင့်သူ တာရကာပင် ယနေ့တွင် ကာမကင်းစင်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ကာမမရှိလျှင် လူသည် ဘယ်လိုပဲ အပြစ်ကို ကျူးလွန်နိုင်မည်နည်း။

Verse 86

तस्मात्कामो मया दग्धः सर्वेषां शांतिहेतवे । युष्माभिश्च सुरैः सर्वैरसुरैश्च महर्षिभिः

ထို့ကြောင့် သတ္တဝါအားလုံး၏ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ကာမကို ငါ မီးရှို့ခဲ့သည်—သင်တို့ နတ်တို့အားလုံးနှင့် အဆုရတို့၊ မဟာရိရှီတို့ပါ အတူတကွ သိကြလော့။

Verse 87

अन्यैः प्राणिभिरेवात्र तपसे धीयतां मनः । कामक्रोधविहीनं च जगत्सर्वं मया कृतम्

ဤနေရာ၌ အခြားသတ္တဝါတို့သည် တပသ (အာစီတပ) ပေါ်သို့ စိတ်ကို တည်စေကြလော့။ အကြောင်းမူကား ငါသည် ကာမနှင့် ကရောဓ (အမျက်) ကင်းသော လောကတစ်လောကလုံးကို ဖန်ဆင်းထားသည်။

Verse 88

तस्मादेनं पापिनं दुःखमूलं न जीवयिष्यामि सुराः प्रतीक्ष्यताम् । निरन्तरं चात्मसुखप्रबोधमानंदलक्षणमागाधमनन्यरूपम्

ထို့ကြောင့် ဒုက္ခ၏ အမြစ်ဖြစ်သော ဤအပြစ်သားကို ငါ မအသက်ရှင်စေတော့။ အို နတ်တို့၊ စောင့်ကြည့်ကြလော့။ ထို့အစား အတ္တ၏ ကိုယ်ပိုင်သုခကို မပြတ်မတောက် နိုးကြားသိမြင်ခြင်း—အနန္တအနက်၊ အနန္ဒလက္ခဏာ၊ တစ်မူထူးကဲသော အမှန်တရား ဖြစ်ပါစေ။

Verse 89

एवमुक्तास्तदा तेन शंभुना परमेष्ठिना । ऊचुर्महर्षयः सर्वे शकर लोकशंकरम्

ထိုအခါ ပရမေဋ္ဌိနာ သမ္ဘုဘုရားက ဤသို့ မိန့်တော်မူသဖြင့် မဟာရိရှီတို့ အားလုံးသည် လောကအကျိုးပြု သကရာ (ရှင်ကရ) ထံသို့ ပြန်လည် လျှောက်ထားကြ၏။

Verse 90

यदुक्तं भवता शंभो परं श्रेयस्करं हि नः । किं तु वक्ष्याम देवेश श्रूयतां चावधार्यताम्

အို သမ္ဘုဘုရား၊ သင်မိန့်တော်မူသမျှသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးဖြစ်စေပါသည်။ သို့သော် အို ဒေဝေရှ၊ ပြောရမည့်အရာတစ်ခု ရှိသဖြင့် ကြားနာတော်မူ၍ သေချာစွာ ဆင်ခြင်တော်မူပါ။

Verse 91

यथा सृष्टमिदं विश्वं कामक्रोधसमन्वितम् । तत्सर्वं कामरूपं हि स कामो न तु हन्यते

ဤဗဟုလောကကို ဆန္ဒနှင့် ဒေါသတို့ ပေါင်းစည်းလျက် ဖန်ဆင်းထားသကဲ့သို့၊ အရာအားလုံးသည် ဆန္ဒ၏ ရုပ်သဘောပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ကာမ (Kāma) ကို အမှန်တကယ် သတ်ပစ်၍ မရနိုင်။

Verse 92

धर्मार्थकामामोक्षाश्च चत्वारो ह्येकरूपताम् । नीतायेन महादेव स कामोऽयं न हन्यते

ဓမ္မ၊ အာဋ္ဌ၊ ကာမ၊ မောက္ခ—ဤလေးပါးကို အို မဟာဒေဝ၊ သင်သည် တစ်ရုပ်တည်းသော ညီညွတ်မှုသို့ ဦးဆောင်ပေါင်းစည်းတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ဤကာမကို မသတ်နိုင်။

Verse 93

कथं त्वया हि संदग्धः कामो हि दुरतिक्रमः । येन संघटितं विश्वमाब्रह्मस्थावरात्मकम्

အလွန်ကျော်လွှားရန် ခက်ခဲသော ကာမကို သင်သည် မည်သို့ပင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်မည်နည်း။ ကာမကြောင့်ပင် ဗြဟ္မာမှစ၍ မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါအထိ ဤလောကတစ်ခုလုံး စည်းလုံးတည်တံ့နေသည်။

Verse 94

कामेन हीयते विश्वं कामेन पाल्यते । कामेनोत्पद्यते विश्वं तस्मात्कामो महाबलः

ကာမ (ဆန္ဒ) ကြောင့် လောကသည် လျော့နည်းပျက်ယွင်းတတ်၏; ကာမကြောင့်ပင် ထိန်းသိမ်းခံရ၏; ကာမကြောင့်ပင် လောကသည် မွေးဖွားပေါ်ထွန်း၏—ထို့ကြောင့် ကာမသည် အင်အားမဟာကြီး၏။

Verse 95

यस्मात्क्रोधो भवत्युग्रो येन त्वं च वशीकृतः । तस्मात्कामं महादेव संबोधयितुमर्हसि

သူ့ထံမှ ကြမ်းတမ်းသော အမျက်ဒေါသ ပေါ်ထွန်းလာ၍၊ သူ့ကြောင့် သင်တောင်မှ ထိန်းချုပ်ခံရ၏။ ထို့ကြောင့် မဟာဒေဝ၊ ကာမကို ပြန်လည်သတိပေး၍ နိုးထစေသင့်၏ (ပြန်လည်ထူထောင်ပါ)။

Verse 96

त्वया संपादितो देव मदनो हि महाबलः । समर्थो हि समर्थत्वात्तत्सामर्थ्यं करिष्यति

အို ဒေဝ၊ မဒနသည် သင်၏အမှုကြောင့် ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်ခဲ့ပြီး၊ သူသည် အင်အားမဟာကြီး၏။ စွမ်းနိုင်သူဖြစ်သဖြင့် ထိုစွမ်းအား (မိမိတာဝန်) ကို ထပ်မံ ပြီးမြောက်စေလိမ့်မည်။

Verse 97

ऋषिभिश्चैवमुक्तोऽपि द्विगुणं रूपमास्थितः । चक्षुषा हि तृतीयेन दग्धुकामो हरस्तदा

ရသီတို့က ဤသို့ ပြောကြားသော်လည်း ဟရသည် အင်အားနှစ်ဆတိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၏။ ထို့နောက် တတိယမျက်စိဖြင့် ကာမကို လောင်ကျွမ်းစေလို၏။

Verse 98

मुनिभिश्चारणैः सिद्धैर्गणैश्चापि सदाशिवः । स्तुतश्च वंदितो रुद्रः पिनाकी वृषवाहनः

ပင်နာကကိုင်ဆောင်၍ နွားစီးသော ရုဒြ—စဒါရှီဝကို မုနိများ၊ စာရဏများ၊ သိဒ္ဓများနှင့် ဂဏများကလည်း ချီးမွမ်းကာ ဝတ်ပြုကန်တော့ကြ၏။

Verse 99

मदनं च तथा दग्ध्वा त्यक्त्वा तं पर्वतं रुषा । हिमवंताभिधं सद्यस्तिरोधानगतोऽभवत्

ဤသို့ မဒနကို မီးလောင်စေပြီးနောက်၊ ဒေါသဖြင့် ထိုတောင်ကို စွန့်ခွာကာ၊ “ဟိမဝန္တ” ဟုခေါ်သော တောင်၌ ချက်ချင်း ပုန်းကွယ်၍ မျက်ကွယ်သို့ ဝင်သွားလေ၏။

Verse 100

तिरोधानगतं देवी वीक्ष्य दग्धं च मन्मथम् । सकोकिलं सचूतं च सभृंगं सहचंपकम्

ဒေဝီသည် ရုဒြ၏ ပုန်းကွယ်သို့ ဝင်သွားခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ မန္မထ (မဒန) မီးလောင်သွားခြင်းကိုလည်းကောင်း မြင်ပြီးနောက်၊ နွေဦး၏ ရှုခင်းကိုပါ မြင်လေ၏—ကူကူငှက်များ၊ သရက်ပင်များ၊ ပျားများနှင့် ချမ္ပက ပန်းများနှင့်အတူ။

Verse 101

तथैव दग्धं मदनं विलोक्य रत्या विलापं च तदा मनस्विनी । सबाष्पदीर्घं विमना विमृस्य कथं स रुद्रो वशगो भवेन्मम

မဒန မီးလောင်သွားသည်ကို မြင်၍၊ ရတီ၏ ငိုကြွေးသံကို ကြားသော စိတ်ခိုင်မာသူမသည်၊ မျက်ရည်နှင့် ရှည်လျားသော သက်ပြင်းများဖြင့် စိတ်ညှိုးနွမ်းကာ စဉ်းစားလေ၏—“ရုဒြသည် မည်သို့ ငါ့အာဏာအောက်သို့ ဝင်နိုင်မည်နည်း” ဟု။

Verse 102

एवं विमृश्य सुचिरं गिरिजा तदानीं संमोहमाप च सती हि तथा बभाषे । संमुह्यमाना रुदतीं निरीश्यरतिर्महारूपवतीं मनस्विनीम्

ဤသို့ အချိန်ကြာကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ဂိရိဇာသည် ထိုအခါ စိတ်မောဟသို့ ကျရောက်လေ၏။ ထိုအခြေအနေ၌ စတီသည် စကားဆိုလေပြီး၊ အလှအပကြီးမား၍ စိတ်မြင့်မြတ်သော ရတီကို ကြည့်ကာ—မောဟလွှမ်း၍ ငိုနေသူမကို မြင်လေ၏။

Verse 103

मा विषादं कुरु सखि मदनं जीवयाम्यहम् । त्वदर्थं भो विशालाक्षि तपसाऽराधयाम्यहम्

“မစိုးရိမ်ပါနှင့် မိတ်ဆွေမ; မဒနကို ငါ ပြန်လည် အသက်သွင်းမည်။ သင့်အတွက်ပင်၊ မျက်လုံးကျယ်သူမ၊ ငါသည် တပဿ (အာစကေတ) ဖြင့် သီဝကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုမည်” ဟု။

Verse 104

हरं रुद्रं विरुपाक्षं देवदेवं जगद्गुरुम् । मा चिंतां कुरु सुश्रोमि मदनं जीवयाम्यहम्

ငါသည် ဟရ—ရုဒ္ဒရ၊ မျက်စိထူးသော ဝိရူပါက္ရှ၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ လောကဂုရုကို ပူဇော်ပဌနာမည်။ မစိုးရိမ်ပါနှင့်၊ ခါးသေးလှသော မိန်းမရေ; မဒနကို ငါ ပြန်လည်အသက်သွင်းမည်။

Verse 105

एवम श्वास्य तां साध्वी गिरिजां रतिरंजसा । तपस्तेपे च सुमहत्पतिं प्राप्तुं सुमध्यमा

ဤသို့ သီလရှင်မကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော ရတိ (ဂိရိဇာ) ကို လျင်မြန်စွာ သက်သာစေပြီးနောက်၊ ခါးသေးလှသော မိန်းမသည် မိမိခင်ပွန်းကို ပြန်လည်ရရှိရန် အလွန်ကြီးမားသော တပသကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 106

मदनो यत्र दग्धश्च रुद्रेण परमात्मना । तप्यमानां तपस्तत्र नारदो ददृशे तदा

မဒနကို အမြင့်ဆုံး အတ္တမဖြစ်သော ရုဒ္ဒရက မီးရှို့ခဲ့သော ထိုနေရာ၌ပင်၊ နာရဒသည် ထိုအခါ သူမကို တပသ၏ မီးကဲ့သို့ ပူလောင်စွာ ကျင့်ဆောင်နေသည်ကို မြင်하였다။

Verse 107

उवाच गत्वा सहसा भामिनीं रतिमंतिके । कस्यासि त्वं विशालाक्षि केन वा तप्यते तपः

နာရဒသည် စိတ်ပြင်းထန်သော မိန်းမ ရတိ၏ အနီးသို့ အလျင်အမြန် သွားကာ ပြော하였다—“မျက်လုံးကျယ်သော မိန်းမရေ၊ သင်သည် ဘယ်သူ၏သူနည်း။ ဤတပသကို မည်သူအတွက် ဆောင်ရွက်သနည်း။”

Verse 108

तरुणी रूपसंपन्ना सौभाग्येन परेण हि । नारदस्य वचः श्रुत्वा रोषेण महता तदा । उवाच वाक्यं मधुरं किंचिन्निष्ठुरमेव च

သူမသည် ငယ်ရွယ်၍ အလှအပပြည့်စုံကာ ကံကောင်းခြင်းကြီးမားသူ ဖြစ်၏။ နာရဒ၏ စကားကို ကြားသော် ထိုအခါ အလွန်ပြင်းထန်သော ဒေါသဖြင့် ဖမ်းဆီးခံရပြီး၊ ချိုမြိန်သော်လည်း အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော စကားကို ပြော하였다။

Verse 109

रतिरुवाच । नारदोऽसि मया ज्ञातः कुमारस्त्वं न संशयः । स्वस्वरूपादर्शनं च कर्तुमर्हसि सुव्रत

ရတီက ပြောသည်။ «သင်ကို ငါ သိပြီ—သင်သည် နာရဒ ဖြစ်၏။ သင်သည် ကလေးငယ်ပင် ဖြစ်ကြောင်း မသံသယရှိ။ အကျင့်ဝတ်ကောင်းသူရေ၊ ဤနေရာ၌ မိမိ၏ မူလရূপကို ထင်ရှားစွာ မပြသသင့်»။

Verse 110

यथागतेन मार्गेण गच्छ त्वं मा विलंबितम् । बटो न किंचिज्जानासि केवलं कलिकृन्महान्

«သင်လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်းပင် ပြန်သွားလော့—မနှောင့်နှေးနှင့်။ အို ကလေးရေ၊ သင်သည် ဘာမျှ မသိ၊ အငြင်းပွားမှုကို ဖန်တီးတတ်သော ကြီးမားသူသာ ဖြစ်၏»။

Verse 111

परस्त्रीकामुकाः क्षुद्रा विटा व्यसनिनश्च ये । तथा ह्यकर्मिणः स्तब्धास्तेषां मध्ये त्वमग्रणीः

«သူတစ်ပါး၏ မယားကို လိုလားတပ်မက်သူတို့သည် နိမ့်ကျသေးငယ်၏။ အလွဲသုံးစားသူ၊ စွဲလမ်းသူတို့လည်း ထိုနည်းတူ။ ထို့ပြင် အလုပ်မလုပ်သူ၊ မာန်ထောင်သူတို့အတွင်း၌ သင်သည် အရှေ့ဆောင်ပင် ဖြစ်၏»။

Verse 112

एवं निर्भर्त्सितो रत्या नारदो मुनिसत्तमः । स्वयं जगाम त्वरीतं शंबरं दैत्यपुंगवम्

ဤသို့ ရတီ၏ စကားဖြင့် ပြစ်တင်ခံရသော် နာရဒ မုနိသတ္တမ (ရဟန်းအမြတ်) သည် ကိုယ်တိုင် အလျင်အမြန် သံဗရ ဒါနဝတို့၏ အထွဋ်အထိပ်ထံသို့ သွားလေ၏။

Verse 113

शशंस दैत्यराजाय दग्धं मदनमेव च । रुद्रेण क्रोधयुक्तेन तस्य भार्या मनस्विनी

ကာမ (မဒန) ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော ဇနီးသည်က ဒါနဝတို့၏ မင်းထံသို့ ရုဒြ၏ အမျက်တော်ကြောင့် မဒနသည် မီးလောင်၍ ပြာဖြစ်သွားကြောင်းကို တင်ပြလေ၏။

Verse 114

तामानय महाभाग भार्यां कुरु महाबल । अतीव रूपसंपन्ना या आनीतास्त्वयानघ । तासां मध्ये रूपवती रतिः सा मदनप्रिया

“အို ကံကောင်းသူ၊ သူမကို ဒီနေရာသို့ ခေါ်လာပါ။ အို အင်အားကြီးသူ၊ သူမကို မိမိ၏ ဇနီးအဖြစ် ခံယူပါ။ သင်ခေါ်လာသော အလွန်အမင်း လှပသည့် မိန်းမများအနက် အလှအပအထွတ်အထိပ်မှာ ရတိ ဖြစ်၍၊ သူမသည် မဒန (ကာမဒေဝ) ၏ ချစ်သူဖြစ်သည်။”

Verse 115

एवमाकर्ण्य वचनं देवर्षेर्भावितात्मनः । जगाम सहसा तत्र यत्रास्ते सा सुशोभना

တပသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ် ပွင့်လင်းသန့်စင်သော ဒေဝရ္ဓိ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သူသည် ထိုတောက်ပလှပသော မိန်းမနေထိုင်ရာ အရပ်သို့ ချက်ချင်း အလျင်အမြန် သွားလေ၏။

Verse 116

तां दृष्ट्वा सु विशालाक्षीं रतिं मदनमोहिनीम् । उवाच प्रहसन्वाक्यं शंबरो देवसंकटः

မျက်လုံးကျယ်ဝန်း၍ မဒနကိုတောင် မောဟစေသော ရတိကို မြင်လျှင်၊ ဒေဝတို့အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်သော သမ္ဗရသည် အပြုံးအမူအရာဖြင့် လှောင်ပြောင်သည့် စကားကို ပြောလေ၏။

Verse 117

एहि तन्वि मया सार्द्धं राज्यं भोगान्यथेष्टतः । भुंक्ष्व देवि प्रसादान्मे तपसा किं प्रयोजनम्

“အို ကိုယ်လုံးပါးသူ၊ ငါနှင့်အတူ လာပါ။ မင်းနိုင်ငံနှင့် အလိုရှိသမျှ အပျော်အပါးတို့ကို ခံစားပါ။ အို ဒေဝီ၊ ငါ၏ ကျေးဇူးတော်ကို ခံယူပါ—တပသလုပ်ခြင်းက ဘာအကျိုးရှိသနည်း?”

Verse 118

एवमुक्ता तदा तेन शंबरेण महात्मना । उवाच तन्वी मधुरं महिषी मदनस्य सा

သမ္ဗရ မဟာတ္မက ထိုသို့ ပြောဆိုသော်၊ မဒန၏ မဟိသီဖြစ်သော ရတိ—ကိုယ်လုံးပါး၍ စကားချိုမြိန်သူ—က ပြန်လည် ဖြေကြားလေ၏။

Verse 119

विधवाहं महाबाहो नैवं भाषितुमर्हसि । राजा त्वं सर्वदैत्यानां लक्ष्णैः परिवारितः

အကျွန်မသည် မုဆိုးမဖြစ်သည်၊ အို မဟာလက်တံရှင်၊ ဤသို့ မပြောသင့်ပါ။ သင်သည် ဒာနဝတို့အားလုံး၏ မင်းဖြစ်၍ မင်းသင်္ကေတနှင့် တောက်ပမှုတို့ဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။

Verse 120

एतत्तद्वचनं श्रुत्वा शंबरः काममोहितः । करे ग्रहीतु कामोऽसौ तदा रत्या निवारितः

သူမ၏စကားကို ကြားသော်၊ ကာမကြောင့် မောဟဖြစ်နေသော သမ္ဗရသည် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအခါ ရတီက သူ့ကို တားဆီး하였다။

Verse 121

विमृश्य मनसा सर्वमजेयत्वं च तस्य वै । मा स्पृश त्वं च रे मूढ मम संस्पर्शजेन वै

စိတ်ထဲတွင် အရာအားလုံးကို စဉ်းစားပါ—သူ၏ မအနိုင်ယူနိုင်မှုကိုပါ။ မိုက်မဲသူရေ၊ ငါ့ကို မထိပါနှင့်; ငါ့ကို ထိမိခြင်းကြောင့်ပင်…

Verse 122

संपर्केण च दग्धोऽसि नान्यथा मम भाषितम् । तदोवाच महातेजाः शंबरः प्रहसन्निव

ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် သင် မီးလောင်ရမည်—ငါ့စကားသည် အခြားမဖြစ်နိုင်။ ထိုနောက် တေဇာကြီးသော သမ္ဗရသည် ရယ်သကဲ့သို့ ပြန်လည်ပြော하였다။

Verse 123

विभीषिकाभिर्बह्वीभिर्मां भीषयसि मानिनि । गच्छ शीघ्रं मम गृहं बहूक्त्या किं प्रयोजनम्

မာနကြီးသော မိန်းမရေ၊ ခြိမ်းခြောက်မှုများစွာဖြင့် ငါ့ကို ကြောက်အောင်လုပ်နေသည်။ ငါ့အိမ်သို့ မြန်မြန်လာ—စကားများများ ပြောခြင်းက ဘာအကျိုးရှိသနည်း။

Verse 124

इत्युच्यमानेन तदा नीता सा प्रसभं तथा । स्वपुरं परमं तन्वी शंबरेण मनस्विनी

ထိုသို့ဆိုကြားသည့်အခါ၊ ကိုယ်လုံးသေးသွယ်သော်လည်း စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော မိန်းမသည် Śaṃbara ၏ အင်အားဖြင့် အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်ခံရကာ၊ သူ၏ တင့်တယ်လှပသော မြို့တော်သို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

Verse 125

कृता महानसेऽध्यक्षा नाम्ना मायावतीति च

ထို့နောက် သူမကို မဟာမီးဖိုချောင်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ပြီး၊ “မాయာဝတီ” (Māyāvatī) ဟူသော အမည်ဖြင့် ခေါ်ကြသည်။

Verse 126

ऋषय ऊचुः । पार्वत्याधिकृतं सर्वं मदनानयनं प्रति । संबरेण हृतातन्वी मदनस्य प्रिया सती । अत ऊर्ध्वं तदा सूत किं जातं तत्र वर्ण्यताम्

ရသေ့တို့က ဆိုကြသည်– “မဒန (Madana) ကို ခေါ်ဆောင်လာစေရန် ပါရဝတီ (Pārvatī) ပြုလုပ်ခဲ့သမျှကို အကုန်ပြောပြီးပြီ။ မဒန၏ သီလရှိသော ချစ်သူ၊ ကိုယ်လုံးသေးသွယ်သောသူမကို Śaṃbara က ခိုးယူသွား၏။ ထို့နောက် ဘာဖြစ်ပျက်သနည်း၊ အို စူတ (Sūta)၊ ကျေးဇူးပြု၍ ဖော်ပြပါ။”

Verse 127

सूत उवाच । गतं तदा शिवं दृष्ट्वा दग्ध्वा मदनमोजसा । पार्वती तपसा युक्ता स्थिता तत्रैव भामिनी

စူတ (Sūta) က ဆိုသည်– “ထိုအခါ၊ မဒန (Madana) ကို မီးတောက်သကဲ့သို့သော အာနုဘော်ဖြင့် ရှိဝ (Śiva) က လောင်ကျွမ်းစေပြီးနောက်၊ ရှိဝ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်၍ ပါရဝတီ (Pārvatī) သည် တပဿ (austerity) ဖြင့် ပြည့်ဝကာ ထိုနေရာ၌ပင် မလှုပ်မယှက် တည်နေခဲ့သည်။”

Verse 128

पित्रा तेन तदा तन्वी मात्रा चैव विचारिता । बाले एहि गृहे शीघ्रं मा श्रमं कर्तुमर्हसि

ထိုအခါ သူမ၏ အဖေ၊ အမေတို့က ကိုယ်လုံးသေးသွယ်သော သမီးကို တိုင်ပင်နှိုးဆော်၍ “ကလေးရေ၊ အိမ်ကို မြန်မြန်လာပါ၊ ဒီလိုပင်ပန်းဆင်းရဲမှုကို မခံသင့်ပါ” ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 129

उक्ता ताभ्यां तदा साध्वी गिरिजा वाक्यमब्रवीत्

ထိုသို့ သူတို့က ပြောဆိုကြသဖြင့် သီလသမာဓိပြည့်ဝသော ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) သည် ထိုအခါ ဤသို့သော စကားတော်ကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 130

पार्वत्युवाच । नागच्छामि गृहं मातस्तात मे श्रृणु तत्त्वतः । वाक्यं धर्मार्थयुक्तं च येन त्वं तोषमेष्यसि

ပါရဝတီ မိန့်တော်မူသည်– «အမေ၊ အဖေ၊ ကျွန်မ အိမ်သို့ မပြန်ပါ။ အမှန်တရားဖြင့် နားထောင်ပါ။ သမ္မာဓမ္မနှင့် အကျိုးရည်ရွယ်ချက်တော်တော်မူသော စကားကို ပြောမည်၊ ထိုစကားကြောင့် သင်တို့ စိတ်ကျေနပ်မည်»။

Verse 131

शंभुः परेषां परमो दग्धो येन महाबलः । मदनो मम सान्निध्यमानयेऽत्रैव तं शिवम्

«ရှမ္ဘူသည် အားလုံးထက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရှင်တော်ဖြစ်၏။ သူ့ကြောင့် အင်အားကြီး မဒနာသည် မီးလောင်ပျက်စီးခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ပင် ထိုရှီဝကို ကျွန်မ၏ အနီးသို့ ခေါ်ဆောင်လာမည်»။

Verse 132

दुर्लभोहि तदा शंभुः प्राणिनां गृहमिच्छताम् । नागच्छामि गृहं मातस्तस्मात्सर्वं विमृश्यताम्

«အိမ်ထောင်ရေးကိုသာ လိုလားသော သတ္တဝါတို့အတွက် ရှမ္ဘူကို ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲ၏။ ထို့ကြောင့် အမေ၊ ကျွန်မ အိမ်သို့ မပြန်ပါ။ အရာအားလုံးကို သေချာစွာ စဉ်းစားပါစေ»။

Verse 133

तदोवाच महातेजा हिमवान्स्वसुतां प्रति । दुराराध्यः शिवः साक्षात्सर्वदेवनमस्कृतः । त्वया प्राप्तुमशक्यो हि तस्मात्त्वं स्वगृहं व्रज

ထိုအခါ တေဇောဓာတ်ကြီးသော ဟိမဝန်သည် သမီးတော်အား မိန့်တော်မူသည်– «ရှီဝသည် အမှန်တကယ် ပူဇော်ရခက်သော အရှင်တော်၊ ဒေဝတားအားလုံး ဦးညွတ်ကန်တော့သော သခင်တော်ဖြစ်၏။ သင်က လွယ်လွယ်ကူကူ မရနိုင်သဖြင့် သင့်အိမ်သို့ ပြန်လော့»။

Verse 134

सा बाष्पपूरितेनैव कंठेन स्वसुतां प्रति । उवाच मेना तन्वंगियाहि शीघ्रं गृहं प्रति

ထို့နောက် မေနာသည် မျက်ရည်ကြောင့် လည်ချောင်းတင်းကျပ်လျက် သမီးကို ပြောသည်— «ကိုယ်အင်္ဂါနူးညံ့သမီးရေ၊ အမြန်အိမ်သို့ ပြန်သွားလော့»။

Verse 135

तदा प्रहस्य चोवाच मातरं प्रति पार्वती । प्रतिज्ञां श्रृणु मे मातस्तपसा परमेण हि

ထို့နောက် ပါဝတီသည် ပြုံးလျက် မိခင်ကို ပြောသည်— «အမေ၊ ကျွန်မ၏ ကတိသစ္စာကို နားထောင်ပါ; အမြင့်မြတ်သော တပသ (အာသီတပ) ဖြင့်ပင် အောင်မြင်စေမည်»။

Verse 136

अत्रैव तं समानीय वरयामि विचक्षणम् । नाशयामि रुद्रस्य रुद्रत्वं वारवर्णिनि

«ဒီနေရာတင်ပဲ သူ့ကို ခေါ်လာပြီး ဉာဏ်ပညာရှိသော ထိုသူကို ကျွန်မ၏ သတို့သားအဖြစ် ရွေးမည်။ အရောင်လှပသော အမေ၊ ရုဒ္ဒရ၏ ‘ရုဒ္ဒရဖြစ်မှု’—ကြမ်းတမ်း၍ မနီးကပ်နိုင်သော အစိတ်အပိုင်းကိုတောင် ကျွန်မ သက်သာစေမည်»။

Verse 137

सुखरूपं परित्यज्य गिरिजा च मनस्विनी । शंभोरारधनं चक्रे परमेण समाधिना

သက်သာချမ်းသာမှုကို စွန့်လွှတ်၍ တောင်သမီး ဂိရိဇာသည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာလျက် ရှမ္ဘုကို အမြင့်မြတ်သော သမာဓိဖြင့် အာရాధနာ ပြုလေ၏။

Verse 138

जया च विजया चैव माधवी च सुलोचना । सुश्रुता च श्रुता चैव तथैव च शुकी परा

ဂျယာနှင့် ဗိဇယာ၊ မာဓဝီနှင့် စုလိုစနာ; စုသြုတာနှင့် သြုတာ၊ ထို့အပြင် ထူးမြတ်သော ရှုကီ—

Verse 139

प्रम्लोचा सुभगा श्यामा चित्रांगी चारुणी स्वधा । एताश्चान्याश्च बहवः सख्यस्ता गिरिजां प्रति । उपासांचक्रिरे सा च देवगर्भा च भामिनी

ပရမ်လိုချာ၊ သုဘဂါ၊ ရှျာမာ၊ စိတ္တရာင်ဂီ၊ ခါရုဏီ၊ စွဓာ—ဤသူတို့နှင့် အခြားမိတ်သဟာယများစွာတို့သည် ဂိရိဇာကို သစ္စာရှိစွာ အနီးကပ်စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြုကြ၏။ ထို့ပြင် တောက်ပလှသော ဒေဝဂರ್ಭာ မိန်းမမြတ်လည်း သူမကို ဝတ်ပြုကူညီခဲ့သည်။

Verse 140

तपसा परमोग्रेण चरंती चारुहासिनी । मदनो यत्र दग्धश्च रुद्रेण च महात्मना । तत्रैव वेदिं कृत्वा च तस्योपरि सुसंस्थिता

အလွန်ပြင်းထန်၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော တပသျာဖြင့် လှည့်လည်ကျင့်ကြံနေသော အပြုံးလှမိန်းမမြတ်သည် မဟာအတ္တမ ရုဒြာက မဒန (ကာမ) ကို မီးလောင်စေခဲ့သည့် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် ဝေဒိ (ပူဇာအလ္တာ) ကို ပြုလုပ်ကာ ၎င်းအပေါ်တွင် တည်ငြိမ်ခိုင်မာစွာ ထိုင်နေ하였다။

Verse 141

त्यक्त्वा जलाशनं बाला पर्णादा ह्यभवच्च सा । ततः साऽर्द्राणि पर्णानि त्यक्त्वा शुष्काणि चाददे

ထိုမိန်းကလေးသည် ရေနှင့် အစာကိုပါ စွန့်လွှတ်၍ အရွက်စားသူ ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် စိုစွတ်သော အရွက်များကို စွန့်ကာ ခြောက်သွေ့သော အရွက်များကိုသာ ယူစား하였다။

Verse 142

शुष्काणि चैव पर्णानि नाशितानि तया यदा । अपर्णेति च विख्याता बभुव तनुमध्यमा

ထိုမိန်းမသည် ခြောက်သွေ့သော အရွက်များကိုပါ စွန့်လွှတ်သည့်အခါ ‘အပရ္ဏာ’ (အရွက်မရှိသူ) ဟူ၍ ကျော်ကြားလာ၏။ ခါးသေးသွယ်သော သူမသည် ထိုနာမဖြင့် ထင်ရှားလေ၏။

Verse 143

वायुपानरता जाता अंबुपानादनंतरम् । कालक्रमेण महता बभूव गिरिजा सती । एकांगुष्ठेन च तदा दधार च निजं वपुः

ရေကိုသာ သောက်၍ အသက်ရှင်ပြီးနောက် စတီ—ဂိရိဇာ—သည် လေကိုသာ အားထားအသက်ရှင်ရန် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်လာ၏။ အချိန်ကာလရှည်ကြာသွားသော်လည်း သူမသည် တစ်ချောင်းသော ခြေချောင်းတစ်ချောင်းပေါ်တွင်သာ ရပ်တည်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး သန္နိဋ္ဌာန်မလျော့ခဲ့။

Verse 144

एवमुग्रेण तपसा शंकराराधनं सती । चकार परया तुष्ट्या शंभोः प्रीत्यर्थमेव च

ဤသို့ ပြင်းထန်သော တပဿာဖြင့် စတီသည် သင်္ကရကို အလွန်မြတ်သော ပီတိဖြင့် ပူဇော်ကာ သမ္ဘူ၏ စိတ်တော်ပျော်ရွှင်စေရန်သာ ပြုလုပ်하였다။

Verse 145

परं भावं समाश्रित्य जगन्मंगलमंगला । तुष्ट्यर्थं च महेशस्य तताप परमं तपः

အမြင့်ဆုံးသော ဓမ္မစိတ်ဓာတ်ကို အားကိုး၍ လောကတို့ကို မင်္ဂလာပေးသော မင်္ဂလာမယ်သည် မဟေရှ၏ စိတ်တော်ကျေနပ်စေရန် အလွန်မြတ်သော တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 146

एवं दिव्यसहस्राणि वर्षाणि च तताप वै । हिमा लयस्तदागत्य पार्वतीं कृतनिश्चयाम्

ဤသို့ပင် နတ်နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာသော နှစ်များတိုင်အောင် သူမသည် တပဿာကို အမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်하였다။ ထို့နောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာသော ပါဝတီထံသို့ ဟိမာလယ တောင်မင်းကြီး လာရောက်하였다။

Verse 147

सभार्यः स सुतामाप्त उवाच च महासतीम् । मा खिद्यतां महादेवि तपसानेन भामिनि

သူ—ဟိမာလယ—သည် မိဖုရားနှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး မဟာစတီအား ပြော하였다—“အို မဟာဒေဝီ၊ ဤတပဿာကြောင့် မဝမ်းနည်းပါနှင့်၊ အို တောက်ပသူမ။”

Verse 148

क्व रुद्रो दृश्यते बाले विरक्तो नात्र संशयः । त्वं तन्वी तरुणी बाला तपसा च विमोहिता

“အို မိန်းကလေး၊ ရုဒြကို ဘယ်မှာ မြင်ရမည်နည်း။ သူသည် လောကကင်းလွတ်သူဖြစ်သည်၊ သံသယမရှိ။ သင်သည် ပိန်ပါး၍ နုနယ်သေးသော မိန်းမပျို၊ ဤတပဿာက သင့်ကို မောဟစေပြီ။”

Verse 149

भविष्यति न संदेहः सत्यं प्रतिवदामि ते । तस्मादुत्तिष्ठ याह्याशु स्वगृहं वरवर्णिनि

ဤအရာသည် မသံသယဘဲ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်။ ငါသည် သင်အား အမှန်တရားကို ပြော၏။ ထို့ကြောင့် ထ၍ အလျင်အမြန် မိမိအိမ်သို့ သွားလော့၊ အရောင်လှသောသူမ။

Verse 150

किं तेन तव रुद्रेण ये दग्धः पुराऽनघे । मदनो निर्विकारित्वात्तं कथं प्रार्थयिष्यसि

အပြစ်ကင်းသူမ၊ ကာမဒေဝကို တစ်ခါ မီးလောင်စေခဲ့သော ရုဒြာသည် သင့်အတွက် ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ သူသည် မပြောင်းလဲ မထိခိုက်သောကြောင့် သင်က ဘယ်လို ဆုတောင်းပန်ကြားမည်နည်း။

Verse 151

गगनस्थो यथा चंद्रो ग्रहीतुं न हि शक्यते । तथैव दुर्गमः शर्भुर्जानीहि त्वं शुचिस्मिते

ကောင်းကင်၌ တည်သော လကို ဖမ်းယူ၍ မရသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ Śarbhu သည်လည်း ရောက်ရှိရန် ခက်ခဲ၏။ သန့်ရှင်းစွာ ပြုံးသောသူမ၊ ဤအရာကို သိလော့။

Verse 152

तथैव मेनया चोक्ता तथा सह्याद्रिणा सती । मेरुणा मंदरेणैव मैनाकेन तथैव च

ထိုနည်းတူ စတီသည် မေနာ၏ သတိပေးစကားကို ခံခဲ့ရ၏။ ထို့အပြင် သဟျာဒြိ၊ မေရု၊ မန္ဒရ နှင့် မိုင်နာက တို့ကလည်း ထိုသို့ပင် တားမြစ်သတိပေးခဲ့ကြ၏။

Verse 153

एभिरुक्ता तदा तन्वी पार्वती तपसि स्थिता । उवाच प्रहसन्त्तेव हिमवंतं शुचिस्मिता

ထိုသို့ ပြောဆိုခံရပြီးနောက်၊ ကိုယ်လက်သွယ်လျသော ပါရဝတီသည် တပသ်၌ တည်ကြည်လျက်၊ သန့်ရှင်းနူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ ရယ်သကဲ့သို့ ဟိမဝန်အား ပြော၏။

Verse 154

पुरा प्रोक्तं त्वया तात अंब किं विस्मृतं त्वया । अधुनैव प्रतिज्ञां च श्रृणुध्वं मम बांधवाः

အဖေတော်၊ ယခင်က သင်ပြောခဲ့သော အကြောင်းကို မေ့သွားပြီလား။ ယခုချက်ချင်း ငါ၏ သစ္စာကတိကို နားထောင်ကြလော့၊ ငါ့ဆွေမျိုးတို့။

Verse 155

विरक्तोऽसौ महादेवो मदनो येन वै हतः । तं तोषयामि तपसा शंकरं लोकशंकरम्

မဟာဒေဝသည် အလွန်ကင်းလွတ်သူဖြစ်၏—ကာမ (မဒန) ကို အမှန်တကယ် သတ်ခဲ့သူပင်။ တပသ္ (အာသီတ) ဖြင့် လောကအကျိုးပြု ရှင်ကရာကို ငါ ပျော်ရွှင်စေမည်။

Verse 156

सर्वे यूयं च गच्छंतु नात्र कार्या विचारणा । दग्धो हि मदनो येन येन दग्धं गिरेर्वनम्

သင်တို့အားလုံး ထွက်ခွာကြလော့—ဤနေရာ၌ စဉ်းစားဆွေးနွေးရန် မလို။ မဒနကို မီးရှို့ခဲ့သူသည် ဤတောင်ပေါ်ရှိ တောကိုလည်း မီးရှို့ခဲ့သူပင်။

Verse 157

तमानयामि चात्रैव तपसा केवलेन हि । तपोबलेन महता सुसेव्यो हि सदाशिवः

ဤနေရာ၌ပင် တပသ္တည်းဖြင့် သူ့ကို ငါ ခေါ်ယူမည်။ တပသ္၏ မဟာအင်အားဖြင့် စဒါရှီဝကို အလွန်လေးစားစွာ ဆည်းကပ်ရမည်၊ ထိုသို့လျှင် အနုဂ्रहကို ရနိုင်၏။

Verse 158

तं जानीध्वं महाभागाः सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

ကံကောင်းသူတို့၊ ဤအရာကို သိမှတ်ကြလော့—ငါသည် သစ္စာကိုသာ၊ သစ္စာတည်းဟူသော စကားကို ပြော၏။

Verse 159

संभाषमाणा जननीं तदानीं हिमालयं चैव तथा च मेनाम् । तथैव मेरुं मितभाषिणी तदा सा मंदरं पर्वतराजकन्या । जग्मुस्तदा तेन पथा च पर्वता यथागतेनापि विचक्षमाणाः

ထိုအခါ မိခင်နှင့်လည်းကောင်း၊ ဟိမာလယနှင့် မေနာတို့နှင့်လည်းကောင်း စကားပြောပြီးနောက်၊ စကားနူးညံ့သော တောင်မင်းသမီးသည် မန္ဒရတောင်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။ တောင်တန်းတို့လည်း ထိုလမ်းတစ်လျှောက် လိုက်ပါကာ ထွက်ခွာသည့်အခါ သူမကို စောင့်ကြည့်လျက် ရှိကြ၏။

Verse 160

गतेषु तेषु सर्वेषु सखीभिः परिवारिता । तत्रैव च तपस्तेपे परमार्था सती तदा

သူတို့အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက်၊ သူမသည် မိတ်သဟာယမိန်းကလေးများ ဝိုင်းရံလျက် ထိုနေရာတင် တပဿာကျင့်၏။ အမြင့်ဆုံးအဓိပ္ပါယ်ကို ရည်ရွယ်သော သီလရှင် စတီသည် ထိုအခါ ထိုသို့ ပြုလေ၏။

Verse 161

तपसा तेन महता तप्तमासीच्चराचरम् । तदा सुरासुराः सर्वे ब्रह्माणं शरणं गताः

ထိုကြီးမားသော တပဿာကြောင့် လှုပ်ရှားသမျှနှင့် မလှုပ်ရှားသမျှ အားလုံး ပူလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထိုအခါ ဒေဝနှင့် အဆုရ အားလုံးသည် ဗြဟ္မာထံသို့ ခိုလှုံရန် သွားကြ၏။

Verse 162

देवा ऊचुः । त्वया सृष्टमिदं सर्वं जगद्देव चराचरम् । त्रातुमर्हसि देवान्नस्त्वदन्यो नोपपद्यते

ဒေဝတို့က ပြောကြသည်– “အရှင်ဘုရား၊ လှုပ်ရှားသမျှ မလှုပ်ရှားသမျှ အပါအဝင် ဤလောကအားလုံးကို သင်ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ဒေဝတို့ဖြစ်သော ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပေးရန် သင်သာ ထိုက်တန်၏၊ သင်မှတပါး အခြားသူ မသင့်တော်ပါ။”

Verse 163

अस्माकं रक्षणे शक्त इत्याकर्ण्य वचस्तदा । विमृश्य च तदा ब्रह्मा मनसा परमेण हि

“ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်နိုင်သူ” ဟူသော စကားကို ကြားသော် ဗြဟ္မာသည် ထိုအခါ အမြင့်မြတ်ဆုံး စိတ်ဖြင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားလေ၏။

Verse 164

गिरिजातपसोद्भूतं दावाग्निं परमं महत् । ज्ञात्वा ब्रह्मा जगा माशु क्षीराब्धिं परमाद्भुतम्

ဂိရိဇာ၏ တပသ္ယာမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အလွန်ကြီးမား၍ အမြင့်မြတ်သော တောမီးကို သိမြင်သဖြင့် ဘြဟ္မာသည် အံ့ဖွယ် နို့ပင်လယ်သို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်하였다။

Verse 165

तत्र सुप्तं सुप्लयंके शेषाख्ये चातिशोभने । लक्ष्म्या पादोपयुगलं सेव्यमानं निरंतरम्

ထိုနေရာတွင် ဘုန်းတော်ရှင် ဗိဿဏုသည် အလွန်တင့်တယ်သော “ရှေရှ” ဟုခေါ်သော အိပ်ရာပေါ်၌ အိပ်စက်နေပြီး လက္ခမီသည် အမြဲမပြတ် ဘုရားခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ဆည်းကပ်ပြုစုနေသည်ကို မြင်တော်မူ하였다။

Verse 166

दूरस्थेनापि तार्क्ष्येण नतकंधरधारिणा । सेव्यमानं श्रिया कांत्या क्षांत्या वृत्त्या दयादिभिः

အဝေး၌ ရပ်နေသော်လည်း တာရ္ක්ෂျ (ဂရုဍ) သည် လည်ပင်းငုံ့၍ ဆည်းကပ်နေ၏; ထို့ပြင် သရီးသည်လည်း—တင့်တယ်မှု၊ သည်းခံမှု၊ သမာဓိကျင့်ကြံမှု၊ ကရုဏာစိတ် စသည့် ဂုဏ်တော်များဖြင့်—အမှုတော်ထမ်းဆောင်နေ၏။

Verse 167

नवशक्तियुतं विष्णुं पार्पदैः परिवारितम् । कुमुदोथ कुमुद्वांश्च सनकश्च सनंदनः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် အင်အားကိုးပါးနှင့် ပြည့်စုံသော ဗိဿဏုကို မြင်တော်မူပြီး၊ အနီးအနား၌ ကုမုဒ၊ ကုမုဒ္ဝန် နှင့် ရှင်သန်က၊ ရှင်သနန္ဒန စသည့် ရှင်ရသေ့များက ဝန်းရံနေသည်ကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 168

सनातनो महाभागः प्रसुप्तो विजयोऽरिजित् । जयंतश्च जयत्सेनो जयश्चैव महाप्रभः

ထိုနေရာ၌ ကံကောင်းမြတ်သော စနာတန၊ ပရသုပ္တ၊ ရန်သူကို အနိုင်ယူသော ဝိဇယ၊ ထို့ပြင် ဇယန္တ၊ ဇယတ္စေန နှင့် အလွန်တောက်ပသော ဇယ တို့လည်း ရှိနေ하였다။

Verse 169

सनत्कुमारः सुतपा नारदश्चैव तुंबुरुः । पांचजन्यो महाशंखो गदा कौमोदकी तथा

ထိုနေရာ၌ စနတ်ကုမာရ၊ သုတပါ၊ နာရဒ၊ တုမ္ဘုရု တို့ရှိကြပြီး၊ ထို့ပြင် ပာဉ္စဇနျယ မဟာသင်္ခနှင့် ကೌမောဒကီ ဂဒါလည်း ရှိ၏။

Verse 170

सुदर्शनं तथा चापं शार्ङ्गं च परमाद्भुतम् । एतानि वै रूपवंति दृष्टानि परमेष्ठिना

ထို့ပြင် သုဒർശနနှင့် အလွန်အံ့ဖွယ်သော ရှာရင်္ဂ အမြှားတံလည်း မြင်တော်မူ၏။ ဤတင့်တယ်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်တို့ကို ပရမေဋ္ဌင် (ဗြဟ္မာ) သည် အမှန်တကယ် မြင်တော်မူခဲ့၏။

Verse 171

विष्णोः समीपे परमामनो भृशं समेत्य सर्वे सुरदानवास्तदा । विष्णुं चाहुः परमेष्ठिनां पतिं तीरे तदानीमुदधेर्महात्मनः

ထိုအခါ စိတ်ပူပန်လွန်ကဲသော နတ်တို့နှင့် ဒာနဝတို့ အားလုံးသည် မဟာသမုဒ္ဒရာ၏ ကမ်းခြေ၌ ဗိဿဏုအနီးသို့ စုဝေးလာကာ၊ ပရမေဋ္ဌင်တို့၏ အရှင်ဟု ဗိဿဏုကို လျှောက်ဆိုကြ၏။

Verse 172

त्राहित्राहि महाविष्णो तप्तान्नः शरणागतान् । तपसोग्रेण महता पार्वत्याः परमेण हि । शेषासने चोपविष्ट उवाच परमेश्वरः

သူတို့က «ကယ်တင်ပါ၊ ကယ်တင်ပါ၊ မဟာဗိဿဏုရေ—အပူဒဏ်ကြောင့် ပူလောင်နေသော ကျွန်ုပ်တို့သည် အားကိုးရာအဖြစ် လာရောက်ခိုလှုံပါ၏။ ပါဝတီ၏ ပြင်းထန်ကြီးမား၍ အမြင့်မြတ်သော တပဿာတော်ဖြင့် ကယ်တင်တော်မူပါ» ဟု အော်ဟစ်ကြ၏။ ထိုအခါ ရှေရှာအာသနပေါ် ထိုင်နေသော အရှင်သည် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 173

युष्माभिः सहितश्चापि व्रजामि परमेश्वरम् । महादेवं प्रार्थयामो गिरिजां प्रति वै सुराः

«သင်တို့အားလုံးနှင့်အတူ ငါသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်ထံ သွားမည်။ နတ်တို့ရေ၊ ဂိရိဇာ (ပါဝတီ) အကြောင်းကို မဟာဒေဝအား ဆုတောင်းပန်ကြစို့» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 174

पाणिग्रहार्थमधुना देवदेवः पिनाकधृक् । यथा नेष्यति तत्रैव करिष्यामोऽधुना वयम्

ယခု လက်ဆွဲမင်္ဂလာအတွက်၊ နတ်တို့၏နတ် ပိနာကကိုင်ရှင် သီဝဘုရားက ဦးဆောင်သည့်အတိုင်း၊ ထိုနည်းတူပင် ယခု ကျွန်ုပ်တို့လည်း လိုက်နာဆောင်ရွက်မည်။

Verse 175

तस्माद्वयं गमिष्यामो यत्र रुद्रो महाप्रभुः । तपसोग्रेण संयुक्तो ह्यास्ते परममंगलः

ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ရုဒ္ရ မဟာသခင်တော် တည်ရှိရာသို့ သွားမည်။ အပြင်းအထန် တပသ္စရဏနှင့် ပေါင်းစည်းနေသော၊ အမြင့်ဆုံး မင်္ဂလာတော်ဖြစ်သူထံသို့။

Verse 176

विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा ऊचुः सर्वे सुरासुराः । न यास्यामो वयं सर्वे विरूपाक्षं महाप्रभम्

ဗိဿနု၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် နတ်များနှင့် အသူရများ အားလုံးက ပြောကြသည်—“ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး မဟာသခင် ဗိရူပါက္ရှ (Virūpākṣa) ထံ မသွားကြပါ။”

Verse 177

यदा दग्धः पुरा तेन मदनो दुरतिक्रमः । तथैव धक्ष्यत्यस्माकं नात्र कार्या विचारणा

အတိတ်ကာလတွင် သူ့ကြောင့် မအနိုင်ယူနိုင်သော မဒန (ကာမ) ပင် မီးလောင်ခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူပင် သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း လောင်ကျွမ်းစေလိမ့်မည်—ဤနေရာတွင် စဉ်းစားရန် မလို။

Verse 178

प्रहस्य भगवान्विष्णुरुवाच परमेश्वरः । मा भयं क्रियतां सर्वैः शिवरूपी सदाशिवः

ဘုရားသခင် ဗိဿနုသည် ပြုံးလျက် ပြောတော်မူသည်—“သင်တို့အားလုံး မကြောက်ကြနှင့်။ စဒါသီဝသည် မင်္ဂလာ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်တော်ပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 179

स न धक्ष्यति सर्वेषां देवानां भयनाशनः । तस्माद्भवद्भिर्गतव्यं मया सार्द्धं विचक्षणाः

သူသည် သင်တို့ကို မလောင်ကျွမ်းစေပါ—ဒေဝတော်အပေါင်းတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားပေးသော အရှင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဉာဏ်ရှိသူတို့၊ ငါနှင့်အတူ တစ်စုတစ်စည်း ထွက်သွားကြလော့။

Verse 180

शंभुं पुराणं पुरुषं ह्यधीशं वरेण्यरूपं च परं पराणाम् । तपो जुषाणं परमार्थरूपं परात्परं तं शरणं व्रजामि

ရှမ်းဘု—ရှေးဦးပုရုရှ၊ အရှင်အဓိပတိ၊ အလွန်မြတ်သောရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိ၍ အမြင့်ဆုံးထက်လည်း အမြင့်ဆုံးသော ပရမဘုရားထံ ငါသည် အားကိုးခိုလှုံ၏။ တပသကို နှစ်သက်၍ အမြင့်ဆုံးအမှန်တရားကို ကိုယ်တိုင်သဘောတရားအဖြစ် ထင်ရှားသော ထိုအရှင်ထံ ငါ ခိုလှုံသွား၏။