Adhyaya 35

Verse 1

लोमश उवाच । वनं गते महादेवे गिरिजा विरहातुरा । सुखं न लेभे तन्वंगी हर्म्येष्वायतनेषु वा

လောမရှက ပြောသည်—မဟာဒေဝ တောသို့ သွားတော်မူသောအခါ၊ ခွဲခွာခြင်းကြောင့် ဝမ်းနည်းသော ဂိရီဇာသည် နန်းတော်များ၌လည်း မပျော်ရွှင်၊ သန့်ရှင်းရာ အာယတနများ၌လည်း သက်သာမှု မရခဲ့။

Verse 2

चिंतयंती शिवंतन्वी सर्वभावेन शोभना । चिंतमानां शिवां ज्ञात्वा ह्युवाच विजया सखी

အလှတရားပြည့်ဝသော ကိုယ်လုံးသေးသွယ်သူမသည် စိတ်အလုံးစုံဖြင့် ရှိဝကိုသာ စဉ်းစားနေ၏။ ရှိဝါ (ပါရဝတီ) သည် ထိုသို့ အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြောင်း သိမြင်သော်၊ မိတ်ဆွေ ဝိဇယာက သူမအား စကားဆို၏။

Verse 3

विजयोवाच । तपसा महता चैव शिवं प्राप्तासि शोभने । मृषशा द्यूतं कृतं तेन शंकरेण तपस्विना

ဝိဇယာက ပြောသည်—အလှရှင်မ၊ မဟာတပဿာဖြင့် သင်သည် ရှိဝကို ရရှိခဲ့၏။ သို့သော် တပဿီ ရှင်ကရာသည် သင့်အပေါ် လှည့်ကွက်ဖြင့် အန်စာတုံးကစားသကဲ့သို့ လှည့်စားခဲ့သည်။

Verse 4

द्यूते हि वहवो दोषा न श्रुताः किं त्वयाऽनघे । क्षमा पय शिवं तन्वि त्वरेणैव विचक्षणे

လောင်းကစား၌ အပြစ်အနာအဆာများစွာ ရှိသည်—အပြစ်ကင်းသူမ၊ မကြားဖူးသလော။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်လုံးပါးလှ၍ ပညာရှိသော မိန်းမရေ၊ အမြန်ပင် သီဝ၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို သွား၍ တောင်းပန်လော့။

Verse 5

अस्माभिः सहिता देवि गच्छगच्छ वरानने

အို ဒေဝီ၊ မျက်နှာလှသူမ—လာပါ၊ လာပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ လိုက်ပါ။

Verse 6

यावच्छंभुर्दूरतो नाभिगच्छेत्तावद्गत्वा शंकरं क्षामयस्व । नो चेतन्वि क्षामयेथाः शिवं त्वं दुःखं पश्चात्ते भविष्यत्यवश्यम्

ရှမ်းဘုဟ် အဝေးမှ မရောက်မီ အမြန်သွား၍ ရှင်ကရာ၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို တောင်းပန်လော့။ မဟုတ်လျှင် ကိုယ်လုံးပါးသူမ—သီဝကို မပျော်ရွှင်စေဘဲ မချမ်းသာစေပါက—နောက်မှ သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်။

Verse 7

निशम्य वाक्य विजयाप्रयुक्तं प्रहस्यामाना समधीरचेताः । उवाच वाक्यं विजयां सखीं च आश्चर्यभूतं परमार्थयुक्तम्

ဗိဇယာ ပြောသောစကားကို ကြားသော် သူမသည် ပြုံးရယ်ကာ စိတ်တည်ငြိမ်၍ မတုန်လှုပ်။ ထို့နောက် မိတ်ဆွေ ဗိဇယာအား အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍ အမြင့်ဆုံး သစ္စာနှင့် ကိုက်ညီသော စကားကို ပြန်လည်ဆို၏။

Verse 8

मया जितोऽसौ निरपत्रपश्च पुरा वृतो वै परया विभूत्या । किंचिच्च कृत्यं मम नास्ति सद्यो मया विनासौ च विरूप आस्थितः

“ငါသည် သူ့ကို အနိုင်ယူပြီးသား—အရှက်မရှိသူသည် ယခင်က ငါ၏ အမြင့်မြတ်သော တန်ခိုးဖြင့် ဖိနှိပ်ခံခဲ့၏။ ယခုအခါ ငါ့အတွက် လုပ်စရာ မရှိတော့; ငါမရှိလျှင် သူသည် ပုံပျက်၍ မပြည့်စုံဘဲ ရှိနေ၏။”

Verse 9

रूपीकृतो मया देवो महेशो नान्यथा वद । मया तेन वियोगश्च संयोगो नैव जायते

ငါ၏အားဖြင့် မဟေရှာဘုရားကို ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ထင်ရှားစေခဲ့သည်—အခြားသို့ မဆိုပါနှင့်။ သူနှင့် ခွဲခွာခြင်းနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းတို့သည်လည်း ငါကြောင့်သာ ဖြစ်ပေါ်သည်၊ ကိုယ်တိုင်မဟုတ်။

Verse 10

साकारो हि निराकारो महेशो हि मया कृतः

အမှန်တကယ်ပင် ရုပ်မဲ့သော မဟေရှာကို ငါက ရုပ်ရှိအဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 11

कृतं मया विश्वमिदं समग्रं चराचरं देववरैः समेतम् । क्रीडार्थमस्योद्भववृत्तिहेतुभिश्चिक्रीडितं मे विजये प्रपश्य

လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးပါဝင်သော ဤလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို၊ အမြတ်ဆုံးသော နတ်ဘုရားတို့နှင့်အတူ ငါက ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ကစားပျော်ရန်အတွက်၊ ပေါ်ပေါက်ခြင်းနှင့် တည်တံ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများအားဖြင့် ငါက ကစားခဲ့၏—ငါ၏ အောင်မြင်မှုကို ကြည့်လော့။

Verse 12

एवमुक्त्वा तदा देवी गिरिजा सर्वमंगला । शबरीरूपमास्थाय गंतुकामा महेश्वरम्

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် အလုံးစုံမင်္ဂလာရှိသော ဒေဝီ ဂိရိဇာသည် သဘရီ (တောမိန်းမ) ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ သွားလိုသဖြင့် မဟေရှ္ဝရထံသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 13

श्यामा तन्वी शिखरदशना बिंबबिंबाधरोष्ठी सुग्रीवाढ्या कुचभरनता गिरिजा स्निग्धकेशी । मध्ये क्षामा पृथुकटितटा हेमरंभोरुगौरी पल्लीयुक्ता वरवलयिनी बर्हिबर्हावतंसा

ဂိရိဇာသည် အမဲရောင်သွယ်လျသော မိန်းကလေးအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သွားဖျားချွန်၍ ဘಿಂဘသီးရင့်ကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းနီလှ၏။ လည်ပင်းသိမ်မွေ့၍ ရင်သားအလေးကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာက နည်းနည်းငုံ့နေပြီး ဆံပင်မှာ နူးညံ့တောက်ပြောင်၏။ ခါးသေး၍ တင်ပါးကျယ်၊ ရွှေငှက်ပျောတံကဲ့သို့ ပေါင်ဖြူဝင်း၏။ တောဝတ်စုံဖြင့် အလှလက်ကောက်များဝတ်ဆင်ကာ မျက်နှာခေါင်းပေါ်တွင် မိုးခေါင်တောင်ပံ (ပျားကောက်) အလှဆင်ထား၏။

Verse 14

पाणौ मृणालसदृशं दधती च चापं पृष्ठे लसत्कृतककेतकिबाणकोशम् । सा तं निरीशमलोकयति स्म तत्र संसेविता सुवदना बहुभिः सखीभिः

သူမသည် လက်ထဲတွင် နူးညံ့သော ကြာတံကဲ့သို့သော လေးကို ကိုင်ထားပြီး၊ ကျောပေါ်တွင် ကေတကီမြက်တံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တောက်ပသည့် မြားအိတ်ကို ဆောင်ထားသည်။ မျက်နှာလှပသော သူမသည် မိတ်ဖက်များစွာနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ သခင်ဘုရားကို ကြည့်မြင်하였다။

Verse 15

भृंगीनादेन महता नादयंती जगत्त्रयम् । गिरिजा मन्मथं सद्यो जीवयंती पुनःपुनः

ကြီးမားသော ပျားဟုန်သံကဲ့သို့သော အသံဖြင့် ဂိရိဇာသည် လောကသုံးပါးကို တုန်လှုပ်စေကာ မန်မထကို ချက်ချင်းပင် ထပ်တလဲလဲ ပြန်လည်အသက်သွင်း하였다။

Verse 17

एकाकी संस्थितो यत्र यमाधिस्थो महेश्वरः । दृष्टस्ततस्तया देव्या भृंगीनादेन मोहितः

မဟေရှ္ဝရသည် တစ်ယောက်တည်း တည်နေ၍ သမာဓိ၌ ထိုင်နေသော အရပ်၌၊ ဒေဝီသည် သူ့ကို မြင်တွေ့하였다။ ထိုဟုန်သံကြောင့် မဟေရှ္ဝရသည် စိတ်မောဟဖြစ်သွား하였다။

Verse 18

प्रबद्धो हि महादेवो निरीक्ष्य शबरीं तदा । समाधेरुत्थितः सद्यो महेशो मदनान्वितः

အမှန်တကယ်ပင် မဟာဒေဝသည် ထိုရှဗရီကို ကြည့်မြင်သောအခါ မဟေရှသည် သမာဓိမှ ချက်ချင်း ထ উঠেကာ ကာမစိတ်၏ လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွား하였다။

Verse 19

यावत्करे गृह्यमाणो गिरिजां स समीपगः । तावत्तस्य पुरः सद्यस्तिरोधानं गता सती

သူသည် နီးကပ်လာ၍ ဂိရိဇာ၏ လက်ကို ကိုင်ယူမည့်အခါတည်းက၊ သီလပြည့်ဝသော စတီသည် သူ့ရှေ့မှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 20

तद्दृष्ट्वा तत्क्षणादेव देवो भ्रांतिविनाशनः । भ्रममाणस्तदा शंभुर्नापश्यदसितेक्षणाम्

ထိုအရာကို မြင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် မောဟဖျက်ရှင်းသော ဘုရားသခင်သည် လှည့်လည်ရှာဖွေသွားလေ၏။ သို့ရာတွင် သမ္ဘုသည် မည်းမျက်လုံးရှိသူမကို မမြင်နိုင်ခဲ့။

Verse 21

विरहेण समायुक्तो हृच्छयेन समन्वितः । मदनारिस्तदा शंभुर्ज्ञानरूपो निरंतरम्

ခွဲခွာခြင်း၏ဒုက္ခနှင့် ပေါင်းစည်းကာ နှလုံးနာကျင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်၊ ကာမ၏ရန်သူ သမ္ဘုသည် အမြဲတမ်း ဉာဏ်၏ရုပ်သဘော၌ တည်နေခဲ့သည်။

Verse 22

निर्मोहो मोहमापन्नो ददर्श गिरिजां पुनः । उवाच वाक्यं शबरीं प्रस्ताव सदृशं महत्

မောဟကင်းသူဖြစ်သော်လည်း အံ့ဩမောဟထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။ ထို့နောက် ဂိရိဇာကို ထပ်မံမြင်ရပြီး၊ ရှဘာရီအား အခါအလျော်ညီသော အလေးအနက်ရှိသည့် စကားကို ပြောကြား하였다။

Verse 23

शिव उवाच । वाक्यं मे श्रृणु तन्वंगि श्रुत्वा तत्कर्तुमर्हसि । कासि कस्यासि तन्वंगि किमर्थमटनं वने । तत्कथ्यतां महाभागे याथातथ्यं सुमध्यमे

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်—“ကိုယ်လက်သွယ်လျသော မိန်းကလေးရေ၊ ငါ့စကားကို နားထောင်လော့။ နားထောင်ပြီးလျှင် ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်သင့်သည်။ သင်သည် မည်သူနည်း၊ မည်သူ၏သူနည်း။ အဘယ်ကြောင့် တောထဲ၌ လှည့်လည်နေသနည်း။ ကံကောင်းသော၊ ခါးလှသော မိန်းမရေ၊ အမှန်အတိုင်း တိတိကျကျ ပြောပြလော့”။

Verse 24

शिवोवाच । पतिमन्वेषयिष्यामि सर्वज्ञं सकलार्थदम् । स्वतंत्रं निर्विकारं च जगतामीश्वरं वरम्

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်—“ငါသည် လင်ကို ရှာဖွေမည်—အရာအားလုံးကို သိမြင်သောသူ၊ အလိုအလျောက် အကျိုးအမြတ်အားလုံးကို ပေးတတ်သောသူ၊ လွတ်လပ်သောသူ၊ မပြောင်းလဲသောသူ၊ လောကတို့၏ အမြတ်ဆုံး အရှင်တော်”။

Verse 25

इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं गिरिजां वृषभध्वजः । अहं तवोचितो भद्रे पतिर्नान्यो हि भामिनि

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသော် ဝೃಷဘဓွဇ (နန္ဒီဓွဇ) သည် ဂိရီဇာအား ပြန်လည်ဆို၏— «အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ ငါသည် သင်နှင့် သင့်လျော်သော ခင်ပွန်းဖြစ်၏။ အို ဂုဏ်မာန်ရှိသော မိန်းမရေ၊ အခြားသူ မရှိ»။

Verse 26

विमृश्यतां वरारोहे तत्त्वतो हि वरानने । वचो निशम्य रुद्रस्य स्मितपूर्वमभाषत

«အို လှပသော ပေါင်တံရှိသူ၊ အို လှပသော မျက်နှာရှိသူ၊ အမှန်တရားအတိုင်း စဉ်းစားကြည့်ပါ» ဟုဆို၏။ ရုဒြ၏ စကားကို ကြားသော် မိမိသည် အပြုံးဖြင့် အရင်ပြောလေ၏။

Verse 27

मयार्थितो महाभाग पतिस्त्वं नान्यथा वद । किं तु वक्ष्यामि भद्रं ते निर्गुणोऽसि परंतपः

«အို မဟာကံကောင်းသူ၊ ငါသည် သင့်ကို တောင်းခံခဲ့၏—အခြားသို့ မပြောပါနှင့်၊ သင်သည် ငါ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်၏။ သို့သော် သင့်အကျိုးအတွက် ငါပြောမည်—သင်သည် ဂုဏ်သတ္တိတို့ကို ကျော်လွန်သူ၊ အို ရန်သူနှိမ်နင်းသူ»။

Verse 28

यया पुरा वृतोऽसि त्वं तपसा च परेण हि । परित्यक्ता त्वयारण्ये क्षणमात्रेण भामिनी

«အရင်က အမြင့်ဆုံး တပသျာဖြင့် သင့်ကို ရရှိခဲ့သူ မိန်းမ—စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်သော ထိုမိန်းမကို သင်သည် တောအတွင်း၌ ခဏမျှဖြင့် စွန့်ပစ်ခဲ့သည်»။

Verse 29

दुराराध्योऽसि सततं सर्वेषां प्राणिनामपि । तस्मान्न वाच्यं हि पुनर्यदुक्तं ते ममाग्रतः

သင်သည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် အမြဲတမ်း ပူဇော်၍ မလွယ်ကူသူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ငါ့ရှေ့တွင် ယခင်က သင်ပြောခဲ့သော စကားကို နောက်တစ်ဖန် မပြောပါနှင့်။

Verse 30

शबर्या वचनं श्रुत्वा प्रत्युवाच वृषध्वजः । मैवं वद विशालाक्षि न त्यक्ता सा तपस्विनी । यदि त्यक्ता मया तन्वि किं वक्तुमिह पार्यते

ရှဗရီ၏စကားကို ကြားသော် ဝೃಷဓွဇသည် ပြန်ဆို၏— «မျက်လုံးကျယ်သောသူမ၊ ဤသို့ မပြောပါနှင့်။ တပသ္စဝင် မိန်းမတော်ကို ငါ မစွန့်ပစ်ခဲ့။ ငါ စွန့်ပစ်ခဲ့လျှင်၊ ကိုယ်လုံးသေးသွယ်သောသူမ၊ ဤနေရာ၌ ဘာကို ပြောနိုင်မည်နည်း?»

Verse 31

एवं ज्ञात्वा विशालाक्षि कृपणं कृपणप्रियम् । तस्मात्त्वया हि कर्तव्यं वचनं मे सुमध्यमे

ဤအကြောင်းကို သိပြီးနောက်၊ မျက်လုံးကျယ်သောသူမ— ငါသည် စိတ်ရိုးသားသူ၊ ရိုးသားသူတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်သည်ကို— ထို့ကြောင့် ခါးလှသောသူမ၊ ငါ၏ တောင်းဆိုချက်ကို အမှန်တကယ် လိုက်နာပေးရမည်။

Verse 32

एवमभ्यर्थिता तेन बहुधा शूलपाणिना । प्रहस्य गिरिजा प्राह उपहासपरं वच

ထိုသို့ သုံးမြှားကိုင်ရှင်က အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်သဖြင့်၊ ဂိရိဇာသည် ပြုံးရယ်ကာ အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်သဘောပါသော စကားကို ဆိုလေ၏။

Verse 33

तपोधनोऽसि योगीश विरक्तोऽसि निरंजनः । आत्मारामो हि निर्द्वंद्वो मदनो येन घातितः

«ယောဂီတို့၏ အရှင်၊ သင်သည် တပသ္စ၏ ဓနဖြင့် ပြည့်စုံသူ၊ ကပ်ငြိမှုကင်း၍ အညစ်အကြေးမရှိသူ ဖြစ်၏။ ဒွန္ဒွကင်းသော အတ္တမေတ္တာ၌ ပျော်မွေ့သူ—ကာမဒေဝကိုတောင် ချေမှုန်းခဲ့သူပင် ဖြစ်၏»။

Verse 34

स त्वं साक्षाद्विरूपाक्षो मया दृष्टोसि चाद्य वै । अशक्यो हि मया प्राप्तुं सर्वेषां दुरतिक्रमः । तस्मात्त्वया न वक्तव्यं यदुक्तं च पुरा मम

«ထို့ပြင် သင်သည် ဗိရူပါက္ရှ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်၍ ယနေ့ ငါက တကယ်မြင်တွေ့ရပြီ။ သင်သည် ငါ မရောက်နိုင်သည့် အရှင်၊ အားလုံးအတွက် ကျော်လွန်ရန် ခက်ခဲသောသူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ငါ ယခင်က ပြောခဲ့သမျှကို သင် ပြန်မဆိုသင့်»။

Verse 35

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा प्रोवाच मदनांतकः । मम भार्या भव त्वं हि नान्यथा कर्तुमर्हसि

သူမ၏စကားကိုကြားသော် မဒနကိုသတ်သောအရှင်က ပြောသည်— «သင်သည် ငါ၏ဇနီးဖြစ်ရမည်၊ ထို့အပြင် အခြားသို့ မပြုသင့်»။

Verse 36

इत्युक्त्वा तां करेऽगृह्णाच्छबरीं मदनातुरः । उवाच तं स्मयंती सा मुंचमुंचेति सादरम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဆန္ဒကြောင့်လှုပ်ရှားသောသူသည် ရှဘရီ၏လက်ကိုကိုင်ယူ하였다။ သူမက ပြုံးလျက် လေးစားစွာ— «လွှတ်ပါ၊ လွှတ်ပါ» ဟုဆို၏။

Verse 37

नोचितं भगवान्कर्तुं तापसेन बलादिदम् । याचयस्व पितुर्मे त्वं नान्यथाभिभविष्यसि

«အရှင်ဘုရား၊ တပသီတစ်ပါးအတွက် အင်အားသုံး၍ ဤသို့ပြုခြင်း မသင့်တော်ပါ။ ကျွန်မကို အဖေထံမှ တောင်းယူပါ; မဟုတ်လျှင် သင် မအောင်မြင်နိုင်ပါ»။

Verse 38

महादेव उवाच । पितरं कथयाशु त्वं स्थितः कुत्र शुभानने । द्रक्ष्यामि तं विशालाक्षि प्रणिपातपुरःसरम्

မဟာဒေဝက ပြောသည်— «အလှမျက်နှာရှိသူမ၊ သင်၏အဖေသည် ဘယ်နေရာတွင် နေထိုင်နေသနည်း၊ ချက်ချင်းပြောပါ။ မျက်လုံးကျယ်သူမ၊ ငါသည် ဦးချ၍ နမස්ကာရပြုကာ သူ့ကို သွားတွေ့မည်»။

Verse 39

एतदुक्तं तदा तेन निशम्यासितनेत्रया । आनीतो हि तया तन्व्या पितरं वृषभध्वजः

ထိုသို့ သူပြောသောအခါ မည်းနက်သောမျက်လုံးရှိ သေးသွယ်သောမိန်းကလေးက ကြားသိ၍ သူမ၏အဖေကို ခေါ်လာ하였다။ ထို့နောက် နွားတံခွန်တင်သော ဝೃષಭဓ్వဇ (ရှီဝ) ကိုလည်း သူ့ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာ하였다။

Verse 40

स्थितं कैलासशिखरे हिमवंतं नगोत्तमम् । अहिभिर्बहुभिश्चैव संवृतं च महाप्रभम्

သူသည် ကိုင်လာသ တောင်ထိပ်ပေါ်၌ တည်နေသော တောင်တို့၏အထွဋ် ဟိမဝန်ကို မြင်၏။ အလွန်တန်ခိုးတောက်ပ၍ မြွေများစွာက ဝန်းရံထား၏။

Verse 41

द्वारि स्थितं तया देव्या दर्शितं शंकरस्य च । असौ मम पिता देव याचस्व विगतत्रपः । ददाति मां न संदेहस्तपस्विन्मा विलंबितम्

တံခါးဝ၌ ရပ်နေသော ဒေဝီသည် သင်္ကရာအား ပြ၍ ဆို၏—“အို ဒေဝ၊ ဤသူသည် ကျွန်မ၏ အဖေဖြစ်၏။ အရှက်မရှိဘဲ တောင်းလော့။ ကျွန်မကို သင့်အား ပေးမည်မှာ သံသယမရှိ။ အို တပသီ၊ မနှောင့်နှေးနှင့်”။

Verse 42

तथेति मत्वा सहसा प्रणम्य हिमालयं वाक्यमिदं बभाषे । प्रयच्छ तां चाद्य गिरीशवर्य ह्यार्ताय कन्यां सुभगां महामते

“အဲဒီလိုပဲ” ဟု စိတ်ထားကာ သူသည် ချက်ချင်း ဦးချ၍ ဟိမာလယကို ဤသို့ ပြော၏—“အို တောင်ရှင်တို့၏ အထွဋ်၊ အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ ယနေ့ပင် ကံကောင်းသော သမီးကညာကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ဆန္ဒတောင့်တမှုဖြင့် ရပ်နေပါသည်”။

Verse 43

कृपणं वाक्यमाकर्ण्य समुत्थाय हिमालयः । महेशं च समादाय ह्युवाच गिरिराट् स्वयम्

ထိုတောင်းပန်သံနိမ့်သော စကားကို ကြားသော် ဟိမာလယသည် ထ၍ မဟေရှကို နီးကပ်စွာ ခေါ်ယူကာ တောင်ဘုရင်သည် ကိုယ်တိုင် ပြောဆို၏။

Verse 44

किं जल्पसि हि भो देव तावयुक्तं च सांप्रतम् । त्वं दाता त्रिषु लोकेषु त्वं स्वामी जगतां विभो

“အို ဘုရား၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြောသနည်း။ ယခုအခါ ထိုသို့သော စကားသည် မသင့်တော်။ သင်သည် လောကသုံးပါး၌ ပေးကမ်းသူ၊ သင်သည် သတ္တဝါအပေါင်း၏ အရှင်၊ အို အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသောသူ”။

Verse 45

त्वया ततमिदं विश्वं जगदेतच्चराचरम् । एवं स्तुतिपरोऽभूच्च हिमालयागिरिर्महान् । आगतो नारदस्तत्र ऋषिभिः परिवारितः

သင်၏အာနုဘော်ကြောင့် ဤစကြဝဠာတစ်လောကလုံး—လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော အရာအားလုံး—ပြည့်နှံ့နေ၏။ ထို့ကြောင့် မဟာဟိမဝန္တတောင်သည် ချီးမွမ်းခြင်း၌ စိတ်နှစ်မြုပ်နေ하였다။ ထိုအခါ ရှင်နာရဒသည် ရှင်ရသီတို့ ဝိုင်းရံလျက် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 46

उवाच प्रहसन्वाक्यं शूलपाणे नमः प्रभो । हे शंभो श्रृणु मे वाक्यं तत्त्वसारमयं परम्

သူသည် ပြုံးလျက် ပြော၏—«အရှင်၊ ရှူလပာဏိ၊ သင့်အား နမಸ್ಕာရပါ၏။ ဟေ သမ္ဘု၊ ငါ၏စကားကို နားထောင်ပါ—အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ သစ္စာ၏အနှစ်သာရဖြင့် ပြည့်စုံသော စကားတည်း»။

Verse 47

योषिद्भिः संगति पुंसां विडंबायोपकल्पते । त्वं स्वामी जगतां नाथः पराणां परमः परः । विमृश्य सर्वं देवेश यथावद्वक्तुमर्हसि

«မိန်းမတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းသည် ယောက်ျားတို့အတွက် မကြာခဏ အရှက်ရစေသော အကြောင်းအရာအဖြစ် ဖြစ်တတ်၏။ သို့ရာတွင် သင်သည် လောကတို့၏ အရှင်၊ နာထ၊ အမြင့်မြတ်တို့ထက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။ ဟေ ဒေဝေရှ၊ အရာအားလုံးကို စဉ်းစား၍ သင့်တော်သကဲ့သို့ မိန့်ကြားတော်မူပါ»။

Verse 48

एवं प्रबोधितस्तेन नारदेन महात्मना । प्रबोधमगमच्छंभुर्जहास परमेश्वरः

ထိုမဟာစိတ်ရှိသော နာရဒ၏ သတိပေးနှိုးဆော်ခြင်းကြောင့် သမ္ဘုသည် အပြည့်အဝ သတိတရားသို့ ရောက်၏။ ထို့နောက် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်သည် ရယ်မောတော်မူ၏။

Verse 49

शिव उवाच । सत्यमुक्तं त्वया चात्र नान्यथा नारदक्वचित् । योषित्संगतिमात्रेण नृणां पतनमेव च

ရှီဝက မိန့်တော်မူ၏—«ဤနေရာ၌ သင်ပြောသောစကားသည် အမှန်တကယ်ပင်၊ နာရဒ၊ မည်သည့်အခါမျှ မမှား။ မိန်းမတို့အပေါ် ကာမတဏှာဖြင့် ပေါင်းသင်းခြင်းသာဖြင့်ပင် လူတို့သည် အကျဆုံးသို့ ကျရောက်ကြ၏»။

Verse 50

भविष्यति न संदेहो नान्यथा वचनं तव । अनया मोहितोऽद्याहमानीतो गंधमादनम्

ဤအရာသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လိမ့်မည်၊ သံသယ မရှိပါ။ သင်၏စကားသည် အခြားသို့ မပြောင်းလဲနိုင်။ သူမ၏ မောဟကြောင့် ယနေ့ ငါကို ဂန္ဓမာဒနသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

Verse 51

पिशाचवत्कृतमिदं चरितं परमाद्भुतम्

ဤလုပ်ရပ်သည် ပိသာချာကဲ့သို့ ပြုလုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ အလွန်အံ့ဩဖွယ် အဖြစ်အပျက်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

Verse 52

तस्मान्न तिष्ठामि गिरेः समीपे व्रजामि चाद्यैव वनांतरं पुनः । इत्येवमुक्त्वा स जगाम मार्गं दुरत्ययं योगेनामप्यगम्यम्

ထို့ကြောင့် ငါသည် တောင်အနီး၌ မနေရတော့။ ယနေ့ပင် ထပ်မံ၍ တောအတွင်းသို့ ဝင်မည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် သူသည် ဖြတ်ကျော်ရန် ခက်ခဲသော လမ်းကို လျှောက်သွား၏—ယောဂအားဖြင့်ပင် မရောက်နိုင်သည့် လမ်းဖြစ်သည်။

Verse 53

निरालंबं स विज्ञाय नारदो वाक्यमब्रवीत् । गिरिजां च गिरींद्रं च पार्षदान्प्रति सत्वरम्

သူသည် အထောက်အပံ့မဲ့သွားပြီး (ထွက်ခွာနေသည်) ဟု သိမြင်သဖြင့် နာရဒသည် အလျင်အမြန် ဂိရီဇာ၊ တောင်တို့၏ အရှင်နှင့် အပါအဝင် အစေခံများထံ စကားဆို၏။

Verse 54

वंदनीयश्च स्तुत्यश्च क्षाम्यतां परमार्थतः । महेशोऽयं जगन्नाथस्त्रिपुरारिर्महायशाः

သူသည် ဂုဏ်ပြုရန်လည်း ထိုက်တန်၊ ချီးမွမ်းရန်လည်း ထိုက်တန်—အမှန်တကယ် အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါစေ။ ဤသူသည် မဟေရှ၊ လောက၏ အရှင်၊ တြိပုရကို ဖျက်ဆီးသူ မဟာဂုဏ်သတင်းရှိတော်မူသော အရှင်ဖြစ်သည်။

Verse 55

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं नारदस्य मुखोद्गतम् । गिरिजां पुरतः कृत्वा गिरयो हि महाप्रभाः

နာရဒ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက် မဟာအင်အားကြီးသော တောင်တန်းတို့သည် ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) ကို ရှေ့တန်းတင်ကာ လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်ကြ၏။

Verse 56

दण्डवत्पतिताः सर्वे शंकरं लोकशंकरम् । तुष्टुवुः प्रणताः सर्वे प्रमथा गुह्यकादयः

သူတို့အားလုံးသည် လောကတို့၏ ကောင်းကျိုးပြုရှင် ရှင်ကရ (Śaṅkara) အရှေ့၌ ဒဏ္ဍဝတ်ပုံစံဖြင့် တုတ်တန်းလဲကျကာ ပျပ်ဝပ်ကြ၏။ ဦးညွှတ်လျက် ပရမထာများ၊ ဂုဟျကာများနှင့် အခြားသူတို့သည် အားလုံးပင် ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။

Verse 57

स्तूयमानो हि भगवानागतो गंधमादनम् । अंगिरसा हि सर्वेशो ह्यभिषिक्तो महात्मभिः

ဤသို့ ချီးမွမ်းခံရသော ဘဂဝန်သည် ဂန္ဓမာဒနသို့ ကြွလာတော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ အင်္ဂိရသနှင့် မဟာစိတ်ရှိသော ရှင်ရသီတို့က အလုံးစုံ၏ အရှင်ကို အဘိသေက (သန့်စင်သွန်းလောင်း) ပြုကြ၏။

Verse 58

तदा दुन्दुभयो नेदुर्वादित्राणि बहूनि च । इन्द्रादयः सुराः सर्वे पुष्पवर्षं ववर्षिरे

ထိုအခါ ဒုန္ဒုဘိစည်များ မြည်ဟိန်း၍ တူရိယာအမျိုးမျိုးလည်း တီးခတ်ကြ၏။ အင်္ဒြာနှင့် နတ်တို့အားလုံးက ပန်းမိုးကို ရွာသွန်းကြ၏။

Verse 59

ब्रह्मादिभिः सुरगणैर्बहुभिः परीतो योगीश्वरो गिरिजया सह विश्ववंद्यः । अभ्यर्थितः परममंगल मंगलैश्च दिव्यासनोपरि रराज महाविभूत्या

ဗြဟ္မာနှင့် နတ်အစုအဝေးများစွာက ဝန်းရံထားသော၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ချီးမြှောက်ခံရသည့် ယောဂီတို့၏ အရှင်သည် ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) နှင့်အတူ ထိုင်တော်မူ၏။ အလွန်မင်္ဂလာသော ချီးမွမ်းသံများဖြင့် တောင်းပန်ခံရသော်လည်း၊ ဒိဗ္ဗအာသနပေါ်၌ မဟာတန်ခိုးဖြင့် တောက်ပလျက် ရှိတော်မူ၏။

Verse 60

एवंविधान्यनेकानि चरितानि महात्मनः । महेशस्य च भो विप्राः पापहारीणि श्रृण्वताम्

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ မဟာသေရှ၏ မဟာစိတ်ဓာတ်ကြီးသော လုပ်ရပ်များသည် ဤသို့ အမျိုးမျိုး များစွာရှိ၏။ ထိုအကြောင်းအရာတို့ကို ကြားနာသူတို့၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 61

यानियानीह रुद्रस्य चरितानि महांत्यपि । श्रुतानि परमाण्येव भूयः किं कथयामि वः

ဤနေရာ၌ ရုဒ္ရ၏ ကြီးမြတ်သော လုပ်ရပ်များ မည်သို့ပင်ရှိစေ၊ အလွန်မြတ်သော အကြောင်းအရာတို့ကို သင်တို့သည် ကြားနာပြီးသားဖြစ်၏။ ထပ်မံ၍ ငါက ဘာကို ပြောရမည်နည်း။

Verse 62

ऋषय ऊचुः । एव मुक्तं त्वया सूत चरितं शंकरस्य च । अनेन चरितेनैव संतृप्ताः स्मो न संशयः

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်— အို စူတ၊ သင်သည် ရှင်ကရ၏ လုပ်ရပ်များကို အမှန်တကယ် ရွတ်ဆိုပြောကြားခဲ့၏။ ဤအကြောင်းအရာတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့ စိတ်ကျေနပ်ပြီ၊ သံသယမရှိ။

Verse 63

सूत उवाच । व्यासप्रसादाच्छ्रुतमस्ति सर्वं मया ततं शंकररूपमद्भुतम् । सुविस्तृतं चाद्भुतवेदगर्भं ज्ञानात्मकं परमं चेदमुक्तम्

စူတက ပြောသည်— ဗျာသ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ငါသည် အားလုံးကို ကြားနာခဲ့၏။ ရှင်ကရ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပြည့်နှက်၍ အံ့ဩဖွယ် ပျံ့နှံ့နေသော ဤသဒ္ဓမ္မသည် ကျယ်ပြန့်လှပြီး ဝေဒ၏ အနှစ်သာရကို အံ့ဩဖွယ် ထိန်းသိမ်းထားကာ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဉာဏ်သဘောတရားအဖြစ် ဟောကြားထားသည်။

Verse 64

श्रद्धया परयोपेताः श्रावयंति शिवप्रियम् । श्रृण्वंति चैव ये भक्त्या शंभेर्माहात्म्यमद्भुतम् । शिवशास्त्रमिदं प्रीत्या ते यांति मरमां गतिम्

အမြင့်ဆုံး ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ရှိဝ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဤသဒ္ဓမ္မကို ရွတ်ဖတ်စေသူတို့နှင့်၊ သမ္ဘူ၏ အံ့ဩဖွယ် မဟာတန်ခိုးကို ဘက္တိဖြင့် နားထောင်သူတို့သည်၊ ဤရှိဝ-ရှာစတြကို ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခံကာ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 3516

सकामना राजहंसा बभूवुस्तत्क्षणादपि । द्विरेफा बर्हिणश्चैव सर्वे ते हृच्छयान्विताः

ထိုခဏချင်း၌ ဆန္ဒရှိသူတို့သည် မင်းဟင်္သာများ ဖြစ်လာကြ၏။ အခြားသူတို့သည် ပျားများနှင့် မော်ရ်များလည်း ဖြစ်လာကြပြီး—တစ်ဦးချင်းစီ၏ နှလုံးသားအတွင်း ဆန္ဒတမ်းတမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြ၏။