Adhyaya 7

Verse 1

। लोमश उवाच । तदा च ते सुराः सर्व ऋषयोपि भयान्विताः । ईडिरे लिंगमैशं च ब्रह्माद्या ज्ञानविह्वलाः

လောမရှက ပြောသည်—ထိုအခါ ဒေဝတားအားလုံးနှင့် ရှိသမျှ ရှိသီတို့လည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးကာ အရှင့်လိင်္ဂကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ဗြဟ္မာအစရှိသူတို့လည်း ဉာဏ်မတည်မငြိမ်ဖြစ်၍ ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 2

ब्रह्मोवाच । त्वं लिंगरूपी तु महाप्रभावो वेदांतवेद्योसि महात्मरूपि । येनैव सर्वे जगदात्ममूलं कृतं सदानंदपरेण नित्यम्

ဗြဟ္မာက ဆိုသည်—သင်သည် လိင်္ဂရূপတော်ဖြစ်၍ မဟာအာနုဘော်ရှိ၏။ ဝေဒန္တဖြင့် သိမြင်ရသော မဟာအတ္တမရုပ်တော်ဖြစ်၏။ အမြဲတမ်း သဒာအာနန္ဒ၌ တည်နေသော သင်တစ်ပါးတည်းကြောင့် အတ္တမူလဖြစ်သော ဤလောကတစ်လုံးလုံး ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 3

त्वं साक्षी सर्वलोकानां हर्ता त्वं च विचक्षणः । रक्षणोसि महादेव भैरवोसि जगत्पते

သင်သည် လောကအားလုံး၏ သက်သေဖြစ်၏၊ အရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားသူလည်း သင်ပင်ဖြစ်၏။ သင်သည် ဉာဏ်မြင်ကောင်းသောသူဖြစ်၏။ မဟာဒေဝ၊ သင်သည် ကာကွယ်သူဖြစ်၏; ဇဂတ်ပတေ၊ သင်သည် ဘဲရဝဖြစ်၏။

Verse 4

त्वया लिंगस्वरूपेण व्याप्तमेतज्जगत्त्रयम् । क्षुद्राश्चैव वयं नाथ मायामोहितचेतसः

သင်၏ လိင်္ဂသ్వరूपတော်ဖြင့် ဤလောကသုံးပါးလုံး ပြန့်နှံ့လွှမ်းမိုးထား၏။ သို့သော် အရှင်နာထ၊ မာယာကြောင့် စိတ်နှလုံးမောဟဖြစ်သော ကျွန်ုပ်တို့သည် သေးငယ်နိမ့်ကျသူများသာ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 5

अहं सुराऽसुराः सर्वे यक्षगंधर्वराक्षसाः । पन्नगाश्च पिशाचाश्च तथा विद्याधरा ह्यमी

ကျွန်ုပ်နှင့် ဒေဝတား အသူရား အားလုံး၊ ယက္ခ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ရက္ခသ၊ နာဂ၊ ပိသာစ နှင့် ဗိဒ္ဓျာဓရတို့ပါ—(အားလုံးသည် သင့်ရှေ့၌ နမസ്കာရဖြင့် ရပ်နေကြ၏)။

Verse 6

त्वंहि विश्वसृजां स्रष्टा त्वं हि देवो जगत्पतिः । कर्ता त्वं भुवनस्यास्य त्वं हर्ता पुरुषः परः

သင်သည် စကြဝဠာ၏ ဖန်ဆင်းရှင်တို့၏ ဖန်ဆင်းရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်သည် ဒေဝ၊ လောက၏ အရှင်တော် ဖြစ်တော်မူ၏။ ဤဘုဝနကို ပြုလုပ်သူလည်း သင်၊ ပြန်လည်သိမ်းယူသူလည်း သင်—အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုෂ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 7

त्राह्यस्माकं महादेव देवदेव नमोऽस्तु ते । एवं स्तुतो हि वै धात्रा लिंगरूपी महेश्वरः

ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်တော်မူပါ၊ မဟာဒေဝ၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ—သင့်အား နမောအပ္ပနာ ဖြစ်ပါစေ။ ထို့သို့ပင် လိင်္ဂရূপ မဟေရှ్వరကို ဓာတೃ (ဗြဟ္မာ) က အမှန်တကယ် ချီးမွမ်းခဲ့၏။

Verse 8

ऋषयः स्तोतुकामास्ते महेश्वरमकल्मषम् । अस्तुवन्गीर्भिरग्र्याभिः श्रुतिगीताभिरादृताः

ထိုရိရှီတို့သည် ချီးမွမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အပြစ်ကင်းသော မဟေရှ్వరကို အမြတ်ဆုံးသော ဝါစကားများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏—ဝေဒသြတိက သီဆိုသကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုလေးစားအပ်၏။

Verse 9

ऋषय ऊचुः । अज्ञानिनो वयं कामान्न विंदामोऽस्य संस्थितिम् । त्वं ह्यात्मा परमात्मा च प्रकृतिस्त्वं विभाविनी

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်—“ကျွန်ုပ်တို့သည် အဗိဇ္ဇာရှိသူများဖြစ်၍ ဆန္ဒကြောင့် ဤအရာ၏ အမှန်တကယ် အနေအထားကို မသိနိုင်ပါ။ သင်တော်မူသည် အတ္တမနှင့် ပရမတ္တမ တစ်ပါးတည်း; ထို့ပြင် ပရကృతိ—ထင်ရှားစေသော အင်အားလည်း သင်တော်မူ၏။”

Verse 10

त्वमेव माता च पिता त्वमेव त्वमेव बंधुश्च सखा त्वमे । त्वमीश्वरो वेदविदेकरूपो महानुभावैः परिचिंत्यमानः

သင်တစ်ပါးတည်းသာ မိခင်လည်းဖြစ်၊ ဖခင်လည်းဖြစ်၏။ သင်တစ်ပါးတည်းသာ ဆွေမျိုးလည်းဖြစ်၊ မိတ်ဆွေလည်းဖြစ်၏။ သင်သည် ဝေဒမှ သိမြင်ရသော တစ်ရုပ်တည်းသော သဘာဝရှိ အရှင်ဖြစ်ပြီး၊ မဟာစိတ်ရှိသူတို့က စဉ်းစားဆင်ခြင်၍ သမಾಧိပြုကြ၏။

Verse 11

त्वमात्मा सर्वभूतानामेको ज्योतिरिवैधसाम् । सर्वं भवति यस्मात्त्वत्तस्मात्सर्वोऽसि नित्यदा

သင်သည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အတ္တမဖြစ်၍ တစ်ပါးတည်း—မီးလောင်ရာ အင်္ဂါရပ်များ များစွာအတွင်း တစ်မီးအလင်းကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အရာအားလုံးသည် သင်ထံမှ ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သင်သည် အမြဲတမ်း အရာအားလုံးအဖြစ် တည်ရှိ၏။

Verse 12

यस्माच्च संभवत्येतत्तस्माच्छंभुरिति प्रभुः

ဤလောကသည် သူထံမှ ဖြစ်ပေါ်လာသောကြောင့်၊ အရှင်ကို ထို့ကြောင့် “ရှမ္ဘု (Śambhu)” ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 13

त्वत्पादपंकजं प्राप्ता वयं सर्वे सुरादयः । ऋषयो देवगंधर्वा विद्याधरमहोरगाः

ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် သင်၏ ကြာပန်းတော်ခြေတော်သို့ ရောက်လာကြပြီ—ဒေဝတို့နှင့် အခြားသူများ၊ ရှိသီများ၊ ဒေဝဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ဝိဒ္ယာဓရများနှင့် မဟာနာဂများ။

Verse 14

तस्माच्च कृपया शंभो पाह्यस्माञ्जगतः पते

ထို့ကြောင့်၊ ရှမ္ဘုအရှင်၊ ကရုဏာတော်ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါ၊ လောက၏ အရှင်တော်။

Verse 15

महादेव उवाच । श्रृणुध्वं तु वचो मेऽद्य क्रियतां च त्वरान्वितैः । विष्णुं सर्वे प्रार्थयंतु त्वरितेन तपोधनाः

မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «ယနေ့ ငါ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့၊ အလျင်အမြန် ဆောင်ရွက်ကြလော့။ တပဿာဓနရှိသူတို့အားလုံး မြန်မြန်ကန်ကန် ဗိဿဏုကို ဆုတောင်းကြလော့»။

Verse 16

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शंकरस्य महात्मनः । विष्णुं सर्वे नमस्कृत्य ईडिरे च तदा सुराः

မဟာစိတ်ရှိသော ရှင်ကရာ၏ အမိန့်ကို ကြားပြီးနောက်၊ နတ်တို့အားလုံး ဗိဿဏုကို ဦးချကန်တော့ကာ ထို့နောက် ချီးမွမ်းပူဇော်ကြသည်။

Verse 17

देव ऊचुः । विद्याधराः सुरगणा ऋषयश्च सर्वे त्रातास्त्वयाद्य सकलाजगदेकबंधो । तद्वत्कृपाकरजनान्परिपालयाद्य त्रैलोक्यनाथ जगदीश जगन्निवास

နတ်တို့က လျှောက်ကြသည်– «ဗိဒ္ဓာဓရတို့၊ နတ်အဖွဲ့များနှင့် ရှင်ရသေ့တို့အားလုံးကို ယနေ့ သင်က ကယ်တင်တော်မူပြီ၊ အလောကတစ်လောကလုံး၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးတော်။ ထိုနည်းတူ ယခု မေတ္တာရှိ၍ ထိုက်တန်သူတို့ကို ကာကွယ်တော်မူပါ၊ သုံးလောက၏ အရှင်၊ ကမ္ဘာ၏ အုပ်စိုးရှင်၊ လောက၏ နေရာတော်»။

Verse 18

प्रहस्य भगवन्विष्णुरुवाचेदं वचस्तदा । दैत्यैः प्रपीडिता यूयं रक्षिताश्च पुरा मया

ထိုအခါ ဘုရားဗိဿဏုသည် ပြုံး၍ မိန့်တော်မူသည်– «သင်တို့ကို ဒೈတျတို့က နှိပ်စက်ခဲ့ကြပြီး၊ အတိတ်ကာလ၌လည်း ငါက ကာကွယ်ခဲ့ဖူးသည်»။

Verse 19

अद्यैव भयमुत्पन्नं लिंगादस्माच्चिरंतनम् । न शक्यते मया त्रातुमस्माल्लिंगभयात्सुराः

«ယနေ့ပင် ဤလိင်္ဂမှ ရှေးဟောင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာပြီ။ ဤလိင်္ဂကြောင့် ဖြစ်သော ကြောက်မက်မှုမှ နတ်တို့ကို ငါ မကယ်တင်နိုင်တော့»။

Verse 20

अच्युतेनैवमुक्तास्ते देवा श्चिंतान्विताभवन् । तदा नभोगता वाणी उवाचाश्वास्य वै सुरान्

အချျုတ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ဒေဝတို့သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။ ထိုအခါ ကောင်းကင်မှ အသံတစ်သံ ပေါ်လာ၍ သုရတို့ကို အားပေးနှစ်သိမ့်ကာ ပြော하였다။

Verse 21

एतल्लिंगं संवृणुष्व पूजनाय जनार्दन । पिंडिभूत्वा महाबाहो रक्षस्व सचराचरम् । तथेति मत्वा बगवान्वीरभद्रोऽभ्यपूजयत्

“အို ဇနာရ္ဒန၊ ပူဇာအတွက် ဤလိင်္ဂကို ဖုံးအုပ်ပါ။ အို မဟာဗာဟု၊ ပိဏ္ဍီဟူသော သန့်ရှင်းသည့် ရုပ်သဏ္ဍာန်သို့ စုတည်ကာ လှုပ်ရှားသမျှ မလှုပ်ရှားသမျှ အားလုံးကို ကာကွယ်ပါ” ဟုဆို၏။ “ထိုသို့ပင်” ဟုသဘောတူကာ ကောင်းမြတ်သော ဝီရဘဒ္ဒရသည် သင့်တော်စွာ ပူဇာပြု하였다။

Verse 22

ब्रह्मादिभः सुरगणैः सहितैस्तदानीं संपूजितः शिवविधानरतो महात्मा । स्रवीरभद्रः शशिशेखरोऽसौ शिवप्रियो रुद्रसमस्त्रिलोक्याम्

ထိုအခါ ဘြဟ္မာကို ဦးဆောင်သော ဒေဝအစုအဖွဲ့တို့နှင့်အတူ၊ ရှိဝ၏ ဓမ္မနည်းလမ်းများကို လိုက်နာရန် အလွန်စိတ်ဝင်စားသော မဟာအတ္မာကို အပြည့်အဝ ပူဇာတင်မြှောက်ကြသည်။ လမင်းကို မျက်နှာဖုံးအဖြစ် ဆင်မြန်းသော ဝီရဘဒ္ဒရသည် ရှိဝ၏ ချစ်ခင်သူဖြစ်၍ သုံးလောကလုံးတွင် ရုဒြနှင့် တူညီတော်မူ၏။

Verse 23

लिंगस्यार्चनयुक्तोऽसौ वीरभद्रोऽभवत्तदा । तद्रूपस्यैव लिंगस्य येन सर्वमिदं जगत्

ထိုအခါ ဝီရဘဒ္ဒရသည် လိင်္ဂကို အာရ္ချနာပူဇာပြုရာ၌ အပြည့်အဝ စူးစိုက်နေ하였다။ ထိုလိင်္ဂ၏ အတူတူသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကြောင့်ပင် ဤကမ္ဘာလောက အားလုံးသည် ထင်ရှား၍ တည်တံ့နေသည်။

Verse 24

उद्भाति स्थितिमाप्नोति तथा विलयमेति च । तल्लिंगं लिंगमित्याहुर्लयनात्तत्त्ववित्तमाः

၎င်းသည် ထွန်းလင်းပေါ်ထွက်၍ တည်ငြိမ်မှုကို ရရှိကာ နောက်ဆုံးတွင် လျောကွယ်ပျက်သုဉ်းသို့လည်း ရောက်သည်။ ထို့ကြောင့် သစ္စာတရားကို သိမြင်သူတို့က ပျက်သုဉ်းချိန်၌ အရာအားလုံးကို ကိုယ်တွင်းသို့ စုပ်ယူသဖြင့် “လိင်္ဂ” ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 25

ब्रह्माण्डागोलकैर्व्याप्तं तथा रुद्राक्षभूषितम् । तथा लिंगं महज्जातं सर्वेषां दुरतिक्रमम्

ထိုလိင်္ဂသည် အလွန်ကြီးမား၍—ကမ္ဘာဥကြယ်ဝန်းများ၏ စက်ဝိုင်းများဖြင့် ပြန့်နှံ့လွှမ်းမိုးကာ ရုဒ္ရాక్ష မဏိများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ထိုမဟာလိင်္ဂ၏ ထင်ရှားမှုသည် အင်အားကြီး၍ မည်သူမျှ မလွန်ကျူး မကျော်လွန်နိုင်။

Verse 26

तदा सर्वेऽथ विबुधा ऋषो वै महाप्रभाः । तुष्टुवुश्च महालिंगं वेदावादैः पृथक्पृथक्

ထို့နောက် နတ်တော်တို့အားလုံးနှင့် အလွန်တောက်ပသော ရှိသီတို့သည် မဟာလိင်္ဂကို—တစ်ဦးချင်းစီ မိမိနည်းလမ်းအလိုက်—ဝေဒသံတော်များဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 27

अणोरणीयांस्त्वं देव तथा त्वं महतो महान् । तस्मात्त्वया विधातव्यं सर्वैषां लिंगपूजनम्

“အို ဘုရားသခင်၊ သင်သည် အလွန်သေးငယ်သည့်အရာထက်ပင် သေးငယ်၍၊ အလွန်ကြီးမားသည့်အရာထက်ပင် ကြီးမား၏။ ထို့ကြောင့် သင်၏အမိန့်ဖြင့် အားလုံးအတွက် လိင်္ဂပူဇာကို ချမှတ်ပေးပါ။”

Verse 28

तदानीमेव सर्वेण लिंगं च बहुशः कृतम् । सत्ये ब्रह्मेश्वरं लिंगं वैकुण्ठे च सदाशिवः

ထိုအချိန်တည်းက နတ်တော်တို့အားလုံးက လိင်္ဂများကို ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ကြ၏။ စတျယ (လောက/ယုဂ) တွင် လိင်္ဂသည် ဘြဟ္မေရှွရ ဟုခေါ်၍၊ ဝိုင်ကుంఠ၌မူ စဒါရှီဝ ဖြစ်၏။

Verse 29

अमरावत्यां सुप्रतिष्ठममरेश्वरसंज्ञकम् । वरुणेश्वरं च वारुण्यां याम्यां कालेश्वरं प्रभुम्

အမရာဝတီ၌ ကောင်းစွာတည်မြဲသော အမရေးရှွရ ဟုခေါ်သည့် လိင်္ဂရှိ၏။ ဝရုဏ၏ အရပ်၌ ဝရုဏေရှွရ ရှိပြီး၊ တောင်ဘက် (ယမ၏ အရပ်) ၌ အရှင် ကာလေရှွရ ရှိ၏။

Verse 30

नैरृतेश्वरं च नैरृत्यां वायव्यां पावनेश्वरम् । केदारं मृत्युलोके च तथैव अमरेस्वरम्

အနောက်တောင်ဘက်၌ နိုင်ရဋိဣရှ္ဝရ (Nairṛteśvara) ရှိ၏။ အနောက်မြောက်ဘက်၌ ပာဝနေဣရှ္ဝရ (Pāvaneśvara) ရှိ၏။ လူ့လောက မြေပြင်ပေါ်၌ ကေဒါရ (Kedāra) နှင့် အမရေဣရှ္ဝရ (Amareśvara) လည်း ထိုနည်းတူ ရှိ၏။

Verse 31

ओंकारं नर्मदायां च महाकालं तथैव च । काश्यां विश्वेश्वरं देवं प्रयागे ललितेश्वरम्

နర్మဒါမြစ်ကမ်း၌ အိုံကာရ (Oṃkāra) ရှိ၏၊ ထိုနည်းတူ မဟာကာလ (Mahākāla) လည်း ရှိ၏။ ကာရှီ၌ သမ္မတဒေဝ ဗိရှ္ဝေဣရှ္ဝရ (Viśveśvara) ရှိပြီး၊ ပရယာဂ၌ လလိတေဣရှ္ဝရ (Laliteśvara) ရှိ၏။

Verse 32

त्रियम्बकं ब्रह्मगिरौ कलौ भद्रेश्वरं तथा । द्राक्षारामेश्वरं लिंगं गंगासागरसंगमे

ဗြဟ္မဂိရီ (Brahmagiri) တွင် တြိယမ္ဗက (Triyambaka) ရှိ၏။ ကိုလာ (Kola) တွင် ဘဒ္ရေဣရှ္ဝရ (Bhadreśvara) လည်း ရှိ၏။ ဂင်္ဂါမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ ဒြာက္ရှာရာမေဣရှ္ဝရ (Drākṣārāmeśvara) ဟု ခေါ်သော လိင်္ဂ ရှိ၏။

Verse 33

सौराष्ट्रे च तथा लिंगं सोमेश्वरमिति स्मृतम् । तथा सर्वेश्वरं विन्ध्ये श्रीशैले शिखरेश्वरम् । कान्त्यामल्लालनाथं च सिंहनाथं च सिंगले

ဆော်ရာෂ္ဋရ (Saurāṣṭra) တွင် လိင်္ဂကို စိုးမေဣရှ္ဝရ (Someśvara) ဟု မှတ်သားကြ၏။ ဝိန္ဓျဒေသ (Vindhya) တွင် သရ္ဝေဣရှ္ဝရ (Sarveśvara) ရှိ၏။ သြရီရှိုင်လ (Śrīśaila) တောင်ထိပ်၌ ရှိခရေဣရှ္ဝရ (Śikhareśvara) ရှိ၏။ ကာန္တျာ (Kāntyā) တွင် မလ္လာလနာထ (Mallālanātha) ရှိပြီး၊ စင်္ဂလ (Siṅgala) တွင် စിംဟနာထ (Siṃhanātha) ရှိ၏။

Verse 34

विरूपाक्षं तथा लिंगं कोटिशङ्करमेव च । त्रिपुरान्तकं भीमेशममरेश्वरमेव च

ထို့အပြင် ဝိရူပါက္ရှ (Virūpākṣa) ၏ လိင်္ဂနှင့် ကိုဋိရှင်္ကရ (Koṭiśaṅkara) လည်း ရှိ၏။ ထို့ပြင် တြိပုရာန္တက (Tripurāntaka)၊ ဘီမေရှ (Bhīmeśa) နှင့် အမရေဣရှ္ဝရ (Amareśvara) လည်း ရှိ၏။

Verse 35

भोगेश्वरं च पाताले हाटकेश्वरमेव च । एवमादीन्यनेकानि लिंगानि भुवनत्रये । स्थापितानि तदा देवैर्विश्वोपकृतिहेतवे

ပာတාලာ၌ ဘိုးဂေရှွရ ရှိ၏၊ ထို့ပြင် ဟာဋကေရှွရ လည်းရှိ၏။ ထိုသို့သော လိင်္ဂများ အမျိုးမျိုးကို တစ်ခါတုန်းက ဒေဝတားတို့က လောကသုံးပါးအနှံ့ တည်ထောင်ခဲ့ကြပြီး စကြဝဠာ၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ဖြစ်၏။

Verse 36

लिंगेशैश्च तथा सर्वैः पूर्णमासीज्जगत्त्रयम् । तथा च वीरभद्रांशाः पूजार्थममरैः कृताः

ထိုသို့ လိင်္ဂ၏ အရှင်များ အားလုံးကြောင့် လောကသုံးပါးသည် သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ ထို့ပြင် အမရတို့က ပူဇော်ရန်အတွက် ဝီရဘဒ္ဒရ၏ အစိတ်အပိုင်းများကိုလည်း ဖန်ဆင်းခဲ့ကြ၏။

Verse 37

तत्र विंशतिसंस्कारास्तेषामष्टाधिकाभवन् । कथिताः शंकरेणैव लिंगस्याचनसूचकाः

ထိုနေရာ၌ သံစ్కာရ (saṃskāra) နှစ်ဆယ် ရှိကြောင်း သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်ရှစ် ဖြစ်လာ၏။ ၎င်းတို့ကို ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ကိုယ်တိုင်က လိင်္ဂကို မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရန် အညွှန်းအဖြစ် သင်ကြားခဲ့၏။

Verse 38

संति रुद्रेण कथिताः शिवधर्मा सनातनाः । वीरभद्रो यथा रुद्रस्तथान्ये गुरवः स्मृताः

ရုဒ္ဒရ (Rudra) က သင်ကြားထားသော ထာဝရ ရှိဝဓမ္မ (Śiva-dharma) များ ရှိ၏။ ဝီရဘဒ္ဒရသည် ရုဒ္ဒရကဲ့သို့ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အခြားသော ဂုရုများလည်း အာဏာရှိသော လမ်းညွှန်များအဖြစ် မှတ်ယူကြ၏။

Verse 39

गुरोर्जाताश्च गुरवो विख्याता भुवनत्रये । लिंगस्य महिमान तु नन्दी जानाति तत्त्वतः

မူလ ဂုရုထံမှ ဂုရုအဆက်အဆံ ပေါ်ပေါက်လာ၍ လောကသုံးပါးအနှံ့ ကျော်ကြားလေ၏။ သို့သော် ရှိဝလိင်္ဂ၏ အမှန်တကယ် မဟိမကို တတ္တဝအရ နန္ဒီ (Nandī) တစ်ဦးတည်းသာ သိမြင်၏။

Verse 40

तथा स्कन्दो हि भगवान्न्ये ते नामधारकाः । यथोक्ताः शिवधरमा हि नन्दिना परिकीर्त्तिताः

ထိုနည်းတူပင် ကောင်းချီးတော်ရှင် စကန္ဒာသည် အရှင်ဘုရားဖြစ်၏။ အခြားသူတို့သည် အမည်ကိုသာ ကိုင်ဆောင်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဆိုထားသကဲ့သို့ ရှိဝဓမ္မကျင့်ဝတ်များကို နန္ဒီက ကြေညာတော်မူ하였다။

Verse 41

शैलादेन महाभागा विचित्रा लिंगधारकाः । शवस्योपरि लिंगं च ध्रियते च पुरातनैः

ရှိုင်လာဒါ၏အားဖြင့်၊ အလွန်ကံကောင်းသူတို့ရေ၊ လင်္ဂကို ကိုင်ဆောင်သည့် အံ့ဩဖွယ်သူများကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အလောင်းပေါ်တွင်ပင် လင်္ဂကို ဆောင်ထားကြသည်ဟု ရှေးဘိုးဘွားတို့က ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

Verse 42

लिंगेन सह पञ्चत्वं लिंगेन सह जीवितम् । एते धर्माः सुप्रतिष्ठाः शैलादेन प्रतिष्ठिताः

လင်္ဂနှင့်အတူ ပဉ္စတ္ဝ (သေဆုံးခြင်း) သို့ ရောက်၏၊ လင်္ဂနှင့်အတူပင် အသက်ရှင်ခြင်းလည်း ရှိ၏။ ဤဓမ္မတို့သည် ခိုင်မာစွာ တည်မြဲပြီး ရှိုင်လာဒါက တည်ထောင်ထားသည်။

Verse 43

धर्मः पाशुपतः श्रेष्ठः स्कन्देन प्रतिपालितः

ပာရှုပတဓမ္မသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ ၎င်းကို စကန္ဒာက ထိန်းသိမ်းကာ ကာကွယ်တော်မူ하였다။

Verse 44

शुद्धा पञ्चाक्षरी विद्या प्रासादी तदनन्तरम् । षडक्षरी तथा विद्या प्रासादस्य च दीपिका

ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော ပဉ္စာက္ခရီ မန္တရဝိဒ္ယာသည် ပရသာဒကဲ့သို့ ကရုဏာကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့အပြင် ဩဋ္ဌက္ခရီ မန္တရဝိဒ္ယာလည်း ထိုသန့်ရှင်းသော “ပရသာဒ” ကို မီးအိမ်ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းစေသည်။

Verse 45

स्कन्दात्तत्समनुप्राप्तमगस्त्येन महात्मना । पश्चादाचार्यभेदेन ह्यागमा बहवोऽभवन्

ထိုသင်ကြားချက်ကို စ္ကန္ဒမှ မဟာအတ္တမ အဂஸ္တျာ ရရှိခဲ့၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ဆရာအမျိုးမျိုး၏ ကွဲပြားမှုကြောင့် အာဂမများ များစွာ ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 46

किं तु वै बहुनोक्तेन श्वि इत्यक्षरद्वयम् । उच्चारयंति स नित्यं ते रुद्रा नात्र संशयः

သို့သော် စကားများစွာ ပြောရန် အဘယ်လိုအပ်သနည်း။ ‘śvi’ ဟူသော အက္ခရာနှစ်လုံးကို အမြဲတမ်း အသံထွက်သူတို့သည် ရုဒ္ဒရများပင် ဖြစ်ကြသည်—သံသယမရှိ။

Verse 47

सतां मार्गं पुरस्कृत्य ये सर्वे ते पुरांतकाः । वीरा माहेश्वराज्ञेयाः पापक्षयकरा नृणाम्

သတ္တဝါကောင်းတို့၏ လမ်းကို ရှေ့တန်းတင်၍ လိုက်လျှောက်သူ အားလုံးသည် ‘မြို့ဖျက်သူ’ (အပျက်အဆီးကို ဖျက်သူ) များဖြစ်ကြ၏။ ထိုသူတို့ကို မာဟေရှွရ ဝီရသူရဲများဟု သိရမည်၊ လူတို့၏ အပြစ်ကို ချေဖျက်ပေးသူများဖြစ်သည်။

Verse 48

प्रसंगेनानुपंक्षेण श्रद्वया च यदृच्छया । शिवभक्तिं प्रकुर्वन्ति ये वै ते यांति सद्गतिम्

ပေါင်းသင်းမှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အခွင့်အလမ်းသေးငယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ယုံကြည်သဒ္ဓါကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မတော်တဆဖြစ်စေ—ရှီဝဘုရားကို ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်သူတို့သည် ကောင်းမြတ်သန့်ရှင်းသော ဂတိသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 49

श्रृणुध्वं कथयामीह इतिहासं पुरातनम् । कृतं शिवालयं यच्च पतंग्या मार्जनं पुरा

နားထောင်ကြလော့၊ ဤနေရာတွင် ရှေးဟောင်းအတ္ထုပ္ပတ္တိတစ်ပုဒ်ကို ငါပြောမည်။ ဟိုးအရင်က ငှက်ကလေးတစ်ကောင်က ရှီဝဘုရား၏ ဘုရားကျောင်းကို တံမြက်လှည်းသန့်ရှင်းခဲ့ပုံကို။

Verse 50

आगता भक्षणार्थं हि नैवेद्यं केन चार्पितम् । मार्जनं रजस्तस्याः पक्षाभ्यामभवत्पुरा

သူမသည် အစာရှာဖွေရန် လာခဲ့ပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က နైవေဒျ (naivedya) ကို ပူဇော်ထားခဲ့သည်။ ရှေးကာလတွင် ထိုနေရာ၏ ဖုန်မှုန့်ကို သူမ၏ တောင်ပံနှစ်ဖက်ဖြင့် လှည်းသုတ်ခဲ့ဖူးသည်။

Verse 51

तेन कर्मविपाकेन उत्तमं स्वर्गमागता । भुक्त्वा स्वर्गसुखं चोग्रं पुनः संसारमागता

ထိုကံ၏ အကျိုးပေါက်ရောက်မှုကြောင့် သူမသည် အထူးကောင်းမြတ်သော ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြင်းထန်လှသော သုခကို ခံစားပြီးနောက်၊ သူမသည် ထပ်မံ၍ လောကသံသရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

Verse 52

काशिराजसुता जाता सुन्दरीनाम विश्रुता । पूर्वाभ्यासाच्च कल्याणी बभूव परमा सती

သူမသည် ကာရှီဘုရင်၏ သမီးတော်အဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး «သုန္ဒရီ» ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့သည်။ ယခင်ဘဝက သာသနာရေး လေ့ကျင့်မှုကြောင့် ထိုမင်္ဂလာရှိသူမသည် အလွန်သန့်ရှင်းသည့် သီလဝတီ၊ သစ္စာရှိသော မိန်းမအဖြစ် ဖြစ်လာ하였다။

Verse 53

उषस्युषसि तन्वंगी शिवद्वाररता सदा । संमार्जनं च कुरुते भक्त्या परमया युता

နေ့စဉ် မိုးလင်းချိန်တိုင်းတွင် ကိုယ်လုံးသေးသွယ်သော မိန်းကလေးသည် ရှီဝ၏ တံခါးဝကို အမြဲတမ်း ချစ်ခင်အပ်နှံလျက်၊ အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် လှည်းသုတ်သန့်ရှင်းရေးကို ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။

Verse 54

स्वयमेव तदा देवी सुन्दरी राजकन्यका । तथाभूतां च तां दृष्ट्वा ऋषिरुद्दालकोऽब्रवीत्

ထိုအခါ ဘုရင်သမီးတော် ဒေဝီ သုန္ဒရီသည် အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ပင် ပြုလုပ်하였다။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်၍ ရှင်ဧသီ ဥဒ္ဒာလကက ပြောကြား하였다။

Verse 55

सुकुमारी सती बाले स्वयमेव कथं शुभे । संमार्जनं च कुरुषे कन्यके त्वं शुचिस्मिते

အို နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ သီလပြည့်စုံသော မိန်းကလေး၊ အို မင်္ဂလာရှိသူ—သင်က ဘာကြောင့် ကိုယ်တိုင်ပဲ သန့်ရှင်းရေးလှည်းသုတ်လုပ်နေရသနည်း၊ သန့်စင်သောအပြုံးရှိ ကညာရေ။

Verse 56

दासी दास्यश्च बहवः संति देवि तवाग्रतः । तवाज्ञया करिष्यंति सर्वं संमार्जनादिकम्

အို မယ်တော်၊ သင်၏ရှေ့တွင် အလုပ်သမားမိန်းကလေးများနှင့် အထောက်အပံ့များ များစွာ ရပ်နေကြသည်။ သင်၏အမိန့်ဖြင့် လှည်းသုတ်ခြင်းစသည့် အရာအားလုံးကို သူတို့လုပ်ပေးမည်။

Verse 57

ऋषेस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्येदमुवाच ह

ရသီ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် သူမသည် ပြုံးရယ်ကာ ထို့နောက် အောက်ပါအတိုင်း ပြော하였다။

Verse 58

शिवसेवां प्रकुर्वाणाः शिवभक्तिपुरस्कृताः । ये नराश्चैव नार्य्यश्च शिवलोकं व्रजंति वै

ရှီဝကို ဝန်ဆောင်မှု ပြုကြ၍ ရှီဝဘက္တိကို အဓိကထားသော ယောကျ်ားမိန်းမတို့သည် အမှန်တကယ် ရှီဝလောကသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 59

संमार्जनं च पाणिभ्यां पद्भ्यां यानं शिवालये । तस्मान्मया च क्रियते संमार्जनमतंद्रितम्

ကျွန်မသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှည်းသုတ်သန့်ရှင်းပြီး၊ ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် ရှီဝဘုရားကျောင်းသို့ သွားပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်မသည် ပျင်းရိခြင်းမရှိဘဲ ဤလှည်းသုတ်ခြင်းကို ကိုယ်တိုင် အားထုတ်၍ ပြုလုပ်ပါသည်။

Verse 60

अन्यत्किञ्चिन्न जानामि एकं संमार्जनं विना । ऋषिस्तद्वचनं श्रुत्वा मनसा च विमृश्य हि

“ဒီတစ်ခုသော လှည်းသုတ်သန့်ရှင်းခြင်းကိုသာ သိပါသည်၊ အခြားမသိပါ” ဟုဆို၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် ရှင်ရသီသည် စိတ်တွင် ပြန်လည်စဉ်းစား၏။

Verse 61

अनया किं कृतं पूर्वं केयं कस्य प्रसादतः । तदा ज्ञानं च ऋषिणा तत्सर्वं ज्ञानचक्षुषा । विस्मयेन समाविष्टस्तूष्णींभूतोऽभवत्तदा

“သူမက အတိတ်တွင် ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း။ သူမသည် မည်သူနည်း၊ မည်သူ၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဤသို့ဖြစ်သနည်း” ဟု။ ထို့နောက် ရှင်ရသီသည် ဉာဏ်မျက်စိဖြင့် အရာအားလုံးကို သိမြင်၏။ အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထိုခဏ၌ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

Verse 62

सविस्मयोऽभूदथ तद्विदित्वा उद्दालको ज्ञानवतां वरिष्ठः । शिवप्रभावं मनसा विचिंत्य ज्ञानात्परं बोधमवाप शांतः

ထိုအရာကို သိမြင်ပြီးနောက် ဉာဏ်ရှိသူတို့အနက် အမြင့်ဆုံး ဥဒ္ဒာလကသည် အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်၏။ စိတ်တွင် ရှိဝ၏ အာနုဘော်ကို ဆင်ခြင်ကာ ဉာဏ်ထက်လွန်သော ဘောဓိကို ရရှိ၍ ငြိမ်းချမ်းသွား၏။