Adhyaya 18

Verse 1

। लोमश उवाच । कर्मणा परिभूतो हि महेंद्रो गुरुमब्रवीत् । विना यत्नेन संक्लेसात्तर्तुं कर्म्म किमुच्यताम्

လောမသက ပြောသည်—အမှန်တကယ် မဟာအိန္ဒြာသည် မိမိကံ၏ အင်အားကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရ၍ ဆရာထံသို့ ပြောလေသည်။ “ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို အလွန်မပင်ပန်းဘဲ ဤကံဒုက္ခကို ကျော်လွန်ရန် မည်သို့သောနည်းဟု ဆိုကြသနည်း?”

Verse 2

बृहस्पतिरुवाचेदं त्यक्त्वा चैवामरावतीम् । यास्यामोऽन्यत्र सर्वे वै सकुटुंबा जिगीपवः

ဗြဟ္စပတိက ပြောသည်—“အမရావတီကို စွန့်၍ ငါတို့အားလုံးသည် မိသားစုတို့နှင့်အတူ အခြားနေရာသို့ သွားကြစို့၊ အောင်မြင်မှုကို ပြန်လည်ရယူလိုသော စိတ်ဖြင့်ပင်။”

Verse 3

तथा चक्रुः सुराः सर्वे हित्वा चैवामरावतीम् । बर्हिणो रुपमास्थाय गतः सद्यः पुरंदरः

ထို့ကြောင့် နတ်တို့အားလုံးသည် အမရావတီကို စွန့်၍ ထိုသို့ပင် ပြုကြ၏။ ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ) သည် မယုရပုံစံကို ခံယူကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 4

काको भूत्वा यमः साक्षात्कृकलासो धनाधिपः । अग्निः कपोतको भूत्वा भेको भूत्वा महेश्वरः

ယမမင်းသည် ကိုယ်တိုင် ကော်ကာ (ကြက်ကောင်) ဖြစ်လာ၏။ ဓနဓိပ (ဓနရှင်) သည် မြွေပြား (လိပ်ပြာမဟုတ်) မဟုတ်ဘဲ ကရိကလာသ (မြှောင်) ဖြစ်လာ၏။ အဂ္နိသည် ခိုဖြစ်လာပြီး မဟေရှွရသည် ဖားဖြစ်လာ၏။

Verse 5

नैरृतस्तत्क्षणादेव कपोतोऽभूत्ततो गतः । पाशी कपिंजलो भूत्वा वायुः पारावतोऽभवत्

နૈရృతသည် ခဏချင်းပင် ခိုတစ်ကောင်ဖြစ်၍ ထွက်ခွာသွား၏။ ပာရှီ ဝရုဏသည် ကပိဉ္ဇလ (francolin) ဖြစ်ကာ၊ ဝါယုသည် ခိုတစ်မျိုး (dove) ဖြစ်လေ၏။

Verse 6

एवं नानातनुभृतो हित्वा ते त्रिदिवं गताः । कश्यपस्याश्रमं पुण्यं संप्राप्तास्ते भयातुराः

ဤသို့ အမျိုးမျိုးသော ကိုယ်ပုံသဏ္ဌာန်များကို ဆောင်ယူကာ သူတို့သည် တြိဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) ကို စွန့်၍ ထွက်ခွာကြ၏။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် စိတ်ပူပန်လျက် ကশ্যပ၏ သန့်ရှင်းသော အာရှရမ်သို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 7

अदितिं मातरं सर्वे शशंसुर्दैत्यचेष्टितम्

သူတို့အားလုံးသည် မိခင် အဒိတိ ထံသို့ ဒೈတျတို့၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် လှည့်ကွက်များကို တင်ပြကြ၏။

Verse 8

अप्रियं तदुपाकर्ण्य ह्यदितिः पुत्रलालसा । उवाच कश्यपं सा तु सुराणां व्यसनं महत् । महर्षे श्रयतां वाक्यं श्रुत्वा तत्कर्तुमर्हसि

မနှစ်သက်ဖွယ် သတင်းကို ကြားသိသော် အဒိတိသည် သားများကို တမ်းတလျက် ကশ্যပထံသို့ နတ်တို့အပေါ် ကျရောက်သော မဟာဘေးအန္တရာယ်ကို ပြော၏။ “အို မဟာရိရှီ၊ ကျွန်မ၏ စကားကို ခိုလှုံနားထောင်ပါ; ကြားပြီးလျှင် သင့်တော်ရာကို ဆောင်ရွက်ပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 9

दैत्यैः पराजिता देवा हित्वा चैवामरावतीम् । त्वदीयमाश्रमं प्राप्तास्तान्रक्षस्व प्रजापते

ဒာနဝတို့၏ အနိုင်ယူခြင်းကို ခံရသော နတ်တို့သည် အမရావတီကို စွန့်၍ သင့်အာရှရမ်သို့ ရောက်လာကြ၏။ အို ပရဇာပတိ၊ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးပါ။

Verse 10

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा कश्यपो वाक्यमब्रवीत् । तपसा महता तन्वि जानीहि त्वं च भामिनि । अजेया ह्यसुराः साध्वि भृगुणा ह्यनुमोदिताः

သူမ၏စကားကိုကြားပြီးနောက် ကဿယပက ပြောသည်– «အို ကိုယ်လုံးသွယ်သောသူ၊ အို စိတ်အားထက်သန်သောမိန်းမ၊ ဤအရာသည် မဟာတပသ (အကြီးမားသောအာသီတပ) ဖြင့်သာ သိမြင်အောင်မြင်နိုင်သည်။ အို သီလရှင်မ၊ ဘೃဂု၏ အနုမောဒနာကို ရရှိထားသောကြောင့် အသူရတို့သည် အမှန်တကယ် မအနိုင်ယူနိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်»။

Verse 11

तेषां जयो हि तपसा उग्रेणाऽद्येन भामिनि । कुरु शीघ्रतरेणैव सुराणां कार्यसिद्धये

«အို စိတ်အားထက်သန်သောမိန်းမ၊ သူတို့ကို အနိုင်ရခြင်းသည် ယနေ့မှစ၍ စတင်သော ပြင်းထန်သည့် တပသဖြင့်သာ ရနိုင်သည်။ နတ်တို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် ချက်ချင်း၊ အလျင်အမြန် ပြုလုပ်လော့»။

Verse 12

व्रतमेतन्महाभागे कथयाम्यर्थसिद्धये । तत्कुरुष्व प्रयत्नेन यथोक्तविधिना शुभे

«အို ကံကောင်းအလွန်ရှိသူ၊ အလိုရှိရာ အောင်မြင်စေရန် ဤဝရတ (vrata) ကို ငါဖော်ပြမည်။ အို မင်္ဂလာရှိသောမိန်းမ၊ ပြောထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း တိတိကျကျ ကြိုးစား၍ ဆောင်ရွက်လော့»။

Verse 13

मासि भाद्रपदे देवि दशम्यां नियता शुचिः । एकभक्तं प्रकुर्वीत विष्णोः प्रीत्यर्थमेव च

«အို ဒေဝီ၊ ဘာဒြပဒ လတွင် တိသီ ဒသမီနေ့၌ စည်းကမ်းတကျ သန့်ရှင်းစွာ နေထိုင်၍ ဗိဿဏု၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက်သာ ဧကဘက္တ (တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားခြင်း) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်»။

Verse 14

प्रर्थनीयो हरिः साक्षात्सर्वकामवरेश्वरः । मंत्रेणानेन सुभगे तद्भक्तैर्वरवर्णिनि

«ဟရီတော်မူတော်တိုင်—လိုအင်ဆုတောင်း အားလုံးကို ပေးသနားတော်မူသော အရှင်—ဤမန္တရဖြင့် အို ကံကောင်းသော၊ အို အရောင်အဆင်းလှသောမိန်းမ၊ သူ၏ ဘက္တ (devotees) များက ဆုတောင်းပန်ကြားရမည်»။

Verse 15

तव भक्तोस्म्यहं नाथ दशम्यादिदिनत्रयम् । व्रतं चराम्यहं विष्णो अनुज्ञां दातुमर्हसि

အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ ဘက္တ ဖြစ်ပါသည်။ ဒသမီနေ့မှ စ၍ သုံးရက်တိုင်တိုင် ဝရတကို ကျင့်မည်။ အို ဗိဿနုဘုရား၊ ခွင့်ပြုတော်မူပါ။

Verse 16

अनेनैव च मंत्रेण प्रार्थनीयो जगत्पतिः । एकभक्तं प्रकुर्वीत तच्च भक्तं च केवलम्

ဤမန်တရားတော်တည်းဖြင့် လောက၏အရှင်ကို ရိုသေစွာ ဆုတောင်းပန်ကြားရမည်။ «ဧကဘက္တ» ကို ထိန်းသိမ်း၍ တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားပြီး အခြားအရာ မယူရ။

Verse 17

रंभापत्रे च भोक्तव्यं वर्जितं लवणेन हि । एकादश्यां चोपवासं प्रकुर्वीत प्रयत्नतः

ငှက်ပျောရွက်ပေါ်တွင်သာ စားသောက်ရမည်၊ ဆားကိုမူ ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ထို့ပြင် ဧကာဒသီနေ့တွင် ကြိုးစား၍ အစာရှောင်ရမည်။

Verse 18

रात्रौ जागरणं कुर्यात्प्रयत्नेन सुमध्यमे । द्वादश्यां निपुणत्वेन पारणा तु विधानतः । कर्तव्या ज्ञातिभिः सार्द्धं भोजयित्वा द्विजीत्तमान्

ညအခါတွင် အလေးအနက်ထား၍ ဂျာဂရဏ (ညနိုးစောင့်) ပြုရမည်၊ ခါးသေးသွယ်သော မိန်းမရေ။ ဒွာဒသီနေ့တွင် စည်းကမ်းအတိုင်း ကျွမ်းကျင်စွာ ပါရဏာ (ဝရတဖျက်ခြင်း) ပြုရမည်—ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ၊ ထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးပြီးနောက်။

Verse 19

एवं द्वादशमासांस्तु कुर्याद्व्रतमतंद्रितः । मासि भाद्रपदे प्राप्ते एकादश्यां प्रयत्नतः । विष्णुमभ्यर्च्य यत्नेन कलशोपरि संस्थितम्

ဤသို့ပင် ပျင်းရိမနေဘဲ တစ်နှစ်တစ်လျှောက် (၁၂ လ) ဝရတကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဘာဒြပဒလ ရောက်လာသော် ဧကာဒသီနေ့တွင် အထူးကြိုးစား၍ ကလသ (သန့်ရှင်းရေထည့်အိုး) ပေါ်၌ တင်ထားသော ဗိဿနုဘုရားကို စနစ်တကျ ပူဇော်ရမည်။

Verse 20

सौवर्णं राजतं वापि यताशक्त्या प्रकल्पयेत् । श्रवणेन तु संयुक्तां द्वादशीं पापनाशिनीम् । व्रती उपवसेद्यत्नात्सर्वदोषप्रशांतये

မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ရွှေဖြစ်စေ ငွေဖြစ်စေ ပူဇော်အလှူပစ္စည်းကို စီစဉ်ပြုလုပ်ရမည်။ အပြစ်ပျောက်ကင်းစေသော ဒွာဒသီနေ့တွင် «ရှရဝဏ» နက္ခတ်နှင့် တွဲဖက်လာသော် ဝ్రတီသည် အပြစ်အနာအဆာအားလုံး ငြိမ်းချမ်းစေရန် သတိထားကာ အစာရှောင်ရမည်။

Verse 21

एवं हि कश्यपेनोक्तं श्रुत्वाऽदितिरथाचरत् । व्रतं सांवत्सरं यावन्नियमेन समन्वितता

ကश्यပက ထိုသို့ မိန့်ကြားသည်ကို ကြားပြီးနောက် အဒိတိသည် ထိုဝ्रတကို လိုက်နာကျင့်သုံး하였다။ စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်းမှုများနှင့် ပြည့်စုံစွာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဝ्रတကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 22

वर्षांतेन व्रतेनैव परितुष्टो जनार्दनः । प्रादुर्बभूव द्वादश्यां श्रवणेन तदा द्विजाः

နှစ်ကုန်တွင် ပြီးမြောက်သော ထိုဝ्रတကြောင့် ဇနာရ္ဒနသည် အလွန်နှစ်သက်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဒွာဒသီနေ့တွင် «ရှရဝဏ» နက္ခတ် ထင်ရှားနေစဉ်—အို ဒွိဇတို့—ထိုဘုရားသည် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 23

बटुरूपधरः श्रीशो द्विभुजः कमलेक्षमः । अतसीपुष्पसंकाशो वनमालाविभूषितः

သီရိ၏ အရှင်ဖြစ်သော သီရိရှသည် လူငယ် ဘြဟ္မစာရီ ဘတုရုပ်ကို ခံယူ၍ ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။ လက်နှစ်ဖက်ရှိ၍ ကြာပန်းမျက်လုံး၊ အတစီပန်းကဲ့သို့ တောက်ပကာ တောပန်းမാലာဖြင့် အလှဆင်ထား၏။

Verse 24

तं दृष्ट्वा विस्मयाविष्टा पूजामध्येऽदितिस्तदा । कश्यपेन समायुक्ता साऽस्तौषीत्कमलेक्षणा

ထိုဘုရားကို မြင်သော် အဒိတိသည် ပူဇော်ပွဲအလယ်၌ အံ့ဩလွန်ကဲ၍ မိမိစိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ ကश्यပနှင့်အတူ ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသော အရှင်ကို ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။

Verse 25

अदितिरुवाच । नमोनमः कारणकारणाय ते विश्वात्मने विश्वसृजे चिदात्मने । वरेण्यरूपाय परावरात्मने ह्यकुंठबोधाय नमोनमस्ते

အဒိတိက ပြော၏—အကြောင်းရင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမော နမော။ စကြဝဠာ၏ အတ္တမ၊ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော အရှင်၊ ဉာဏ်သတိအတ္တမ၊ အလွန်ကောင်းမြတ်၍ ပူဇော်ထိုက်သော ရူပတော်၊ အထက်လည်း အောက်လည်း ဖြစ်သော (လွန်ကဲနှင့် အတွင်းကျ) အတ္တမ၊ ဉာဏ်တော် မတားဆီးနိုင်သော အရှင်—သင့်အား ထပ်မံနမော နမော။

Verse 26

इति स्मृतस्तदाऽदित्या देवानां परिरच्युतः । प्रहस्य भगवानाह अदितिं देवमातरम्

ထိုသို့ အဒိတိက သတိရ၍ အမည်ခေါ်ပန်ကြားသော်၊ အချျုတ—မလဲမခွာ အရှင်၊ ဒေဝတို့၏ အားကိုးရာ—ပြုံးရယ်ကာ ဒေဝမိခင် အဒိတိထံသို့ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 27

श्रीभगवानुवाच । तपसा परमेणैव प्रसन्नोहं तवानघे । अमुना वपुषा चैव देवानां कार्यसिद्धये

ဘုရားရှင် မိန့်တော်မူ၏—အပြည့်အဝ မြင့်မြတ်သော တပသဖြင့် ငါသည် သင့်အပေါ် အလွန်ပင် နှစ်သက်ပြီ၊ အပြစ်ကင်းသူရေ။ ထိုရူပတော်ဖြင့်ပင် ဒေဝတို့၏ အလုပ်ကိစ္စ အောင်မြင်စေရန် ငါလာခဲ့သည်။

Verse 28

श्रुत्वा भगवतो वाक्यमदितिस्तमुवाचह । भगवन्पराजिता देवा असुरैर्बलवत्तरैः । तान्रक्ष शरणापन्नासुरान्सर्वाञ्जनार्दन

ဘုရားရှင်၏ မိန့်ခွန်းကို ကြားပြီးနောက် အဒိတိက ထိုအရှင်အား လျှောက်၏—“အရှင်ဘုရား၊ အင်အားပိုကြီးသော အဆုရတို့ကြောင့် ဒေဝတို့ ရှုံးနိမ့်ကြပြီ။ ခိုလှုံလာသော ဒေဝအားလုံးကို ကာကွယ်ပေးပါ၊ ဂျနာရ္ဒနာတော်မူသော အရှင်။”

Verse 29

निशम्य वाक्यं किल तच्च तस्या विष्णुर्विकुंठाधिपतिः स एकः । ज्ञात्वा च सर्वं सुरचेष्टितं तदा बलेश्च सर्वं च चिकीर्षितं च

သူမ၏ စကားကို ကြားသော်၊ ဝိုင်ကుంఠ၏ အရှင်တစ်ပါးတည်းဖြစ်သော ဗိဿဏုသည် အရာအားလုံးကို သိမြင်လေ၏—ဒေဝတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုအချိန်၌ ဘလိ၏ အင်အားနှင့် အစီအစဉ်၊ လုပ်လိုသမျှကိုလည်းကောင်း။

Verse 30

किं कार्यमद्यैव मया हि कार्यं येनैव देवा जयमाप्नुवंति । पराजयं दैत्यवराश्च सर्वे विष्णुः परात्मैव विचिंत्य सर्वम्

နတ်ဘုရားတို့ အောင်ပွဲခံ၍ ဒေတျာအကြီးအကဲများ အရေးနိမ့်စေရန် ယနေ့ ငါ မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်နည်း။ ဤသို့လျှင် အထွတ်အမြတ် အတ္တဖြစ်သော ဗိဿနိုးသည် အရာခပ်သိမ်းကို ဆင်ခြင်တော်မူ၏။

Verse 31

गदमुवाच भगवान्गच्छस्वाद्य वधं प्रति । वैरोचनिं महाभागे घात यस्व त्वरान्विता

မြတ်စွာဘုရားသည် ဂဒါ (လက်နက်) အား မိန့်တော်မူသည်မှာ "သတ်ဖြတ်ရန် ချက်ချင်းသွားလော့။ အို ကံကောင်းသောသူ၊ ဝေရောစန၏သား (ဗာလီ) ကို လျင်မြန်စွာ နှိမ်နင်းလော့။"

Verse 32

गदोवाच हृषीकेशं प्रहसन्तीव भामिनी । मया ह्यशक्यो वधितुं ब्रह्मण्यो हि बलिर्महान्

ဂဒါသည် ပြုံးသကဲ့သို့ ဟြိသီကေသအား လျှောက်ထားသည်မှာ "ထိုသူကို ကျွန်ုပ် မသတ်နိုင်ပါ၊ အကြောင်းမူကား ကြီးမြတ်သော ဗာလီသည် ဗြာဟ္မဏတို့အား ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသူ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။"

Verse 33

चक्रं प्रति तदा विष्मुरुवाच परिसांत्वयन् । त्वं गच्छ बलिनं हंतुं शीघ्रमेव सुदर्शन

ထို့နောက် ဗိဿနိုးသည် (သူတို့အား) နှစ်သိမ့်လျက် စက်လက်နက်အား မိန့်တော်မူသည်မှာ "သွားလော့၊ ဗာလီကို လျင်မြန်စွာ သတ်လော့၊ အို သုဒဿန။"

Verse 34

तदोवाच त्वरेणैव चक्रपाणिं सुदर्शनम् । न शक्यते मया हंतुं बलिनं तं महाप्रभो

ထိုအခါ သုဒဿနသည် စက်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်မြတ်အား လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်လျှောက်ထားသည်မှာ "အို အရှင်မြတ်၊ ကျွန်ုပ်သည် ထိုဗာလီကို မသတ်နိုင်ပါ။"

Verse 35

ब्रह्मण्योऽसि यथा विष्णो तथासौ दैत्यपुंगवः । धनुषा च तथैवोक्तः शार्ङ्गपाणिश्च विस्मितः । चिंतयामास बहुधा विमृश्य सुचिरं बहु

«ဗြာဟ္မဏတို့ကို ရိုသေကာကွယ်သကဲ့သို့၊ အို ဗိဿဏု၊ ဒိုင်တျာတို့အထဲ၌ အထွတ်အမြတ်သူလည်း ထိုနည်းတူပင်» ဟု ဆိုလျှင်၊ ရှာရင်္ဂဘాణိ (ရှာရင်္ဂလက်နက်ကိုင်) သည် အံ့ဩသွား၍ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြာရှည်စွာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 36

अत्रिरुवाच । तदा ते ह्यसुराः सर्वे किमकुर्वस्तदुच्यताम्

အတြိက ပြော၏— «ထို့နောက် အဆုရအားလုံးသည် ဘာကို ပြုလုပ်ကြသနည်း။ ထိုအကြောင်းကို ပြောပြပါ»။

Verse 37

लोमश उवाच । तदा ते ह्यसुराः सर्वे बलिप्रभृतयो दिवि । रुरुधुर्नगरीं रम्यां योद्धुकामाः पुरंदरम्

လောမသက ပြော၏— «ထိုအခါ ဘလိမှ စ၍ အဆုရအားလုံးသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိသော သာယာလှပသည့် မြို့တော်ကို ဝိုင်းရံကာ ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) နှင့် တိုက်ခိုက်လိုကြ၏»။

Verse 38

न विदुर्ह्यसुराः सर्वे गतान्देवांस्त्रिविष्टपात् । नानारूपधरां स्तस्मात्कश्यपस्याश्रयं प्रति

အဆုရအားလုံးသည် ဒေဝတားတို့က တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်ကို မသိကြ။ ထို့ကြောင့် ဒေဝတားတို့သည် ရုပ်သဏ္ဌာန်မျိုးစုံကို ယူဆောင်ကာ ကശ്യပ၏ အာရှ్రယသို့ သွားရောက်ခိုလှုံကြ၏။

Verse 39

प्राकारमारुह्य तदा हि संभ्रमाद्दैत्याः सुरेशं प्रति हंतुकामाः । यावत्प्रविष्टा ह्यमरावतीं तां शून्यामपश्यन्परितुष्टमानसाः

ထိုအခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဒိုင်တျာတို့သည် ကာကွယ်တံတိုင်းပေါ်သို့ တက်ကာ ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို သတ်လိုကြ၏။ သို့သော် အမရာဝတီမြို့ထဲ ဝင်ရောက်သည့်အခါ မြို့သည် လွတ်လပ်ဗလာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့၍ စိတ်နှလုံးတို့ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်သွားကြ၏။

Verse 40

इंद्रासने च शुक्रेण ह्यभिषिक्तो बलिस्तदा । सहाभिषेकविधिना ह्यसुरैः परिवारितः

ထို့နောက် သုက္ကရာ (Śukra) သည် အိန္ဒြာ၏ ထီးနန်းပေါ်၌ ဘလီကို မင်းအဘိသေကအခမ်းအနားအတိုင်း သန့်ရှင်းစွာ အဘိသေကပြု၍ အဆုရတို့ ဝန်းရံလျက်ရှိ하였다။

Verse 41

तथैवाधिष्ठितो राज्ये बलिर्वैरोचनो महान् । शुशुभे परया भूत्या महेंद्राधिकृतस्तदा

ဤသို့ မင်းအာဏာ၌ တည်မြဲစွာ ထိုင်ရာရပြီးနောက် မဟာဘလီ ဝိုင်ရောစန (Vairocana) သည် အလွန်မြင့်မြတ်သော တောက်ပမှုဖြင့် ထင်ရှားလာကာ မဟေန္ဒြာ (အိန္ဒြာ) ၏ အာဏာကို ထိုအခါ လက်ခံယူခဲ့သည်။

Verse 42

नागैश्चासुरसंघैश्च सेव्यमानो महेंद्रवत् । सुरद्रुमो जितस्तेन कामधे नुर्मणिस्तथा

နာဂများနှင့် အဆုရအစုအဝေးတို့က မဟေန္ဒြာတစ်ပါးကဲ့သို့ ဝတ်ပြုထမ်းဆောင်ကြသဖြင့်၊ သူသည် ကောင်းကင်၏ ဆန္ဒပြည့်သစ်ပင် (Kalpavṛkṣa) ကိုလည်းကောင်း၊ ဆန္ဒပေးမဏိ (Cintāmaṇi) ကိုလည်းကောင်း၊ ကာမဓေနု (Kāmadhenu) ကိုလည်းကောင်း အနိုင်ရ၍ ပိုင်ဆိုင်하였다။

Verse 43

दानैर्द्दाता च सर्वेषां येऽन्ये दानित्वमागताः । सर्वेषामेव भूतानां दानैर्दाता बलिर्महान्

သူ၏ ဒါနဖြင့် စေတနာကြီးသူဟု နာမည်ကျော်ကြားလာသူ အခြားသူအားလုံးကို ကျော်လွန်ခဲ့သည်။ ဒါနကောင်းမှုကြောင့် မဟာဘလီသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အကျိုးပြုသူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 44

यान्यान्कामयते कामां स्तान्सर्वान्वितरत्यसौ । सर्वेभ्योऽपि स चार्थिभ्यो दानवानामधीश्वरः

လူတို့ ဆန္ဒပြုသမျှ ဆန္ဒအားလုံးကို သူက ပေးကမ်းဖြည့်ဆည်း하였다။ ဒါနဝတို့၏ အရှင်ဖြစ်သူသည် တောင်းခံသူအားလုံးကို မလွဲမသွေ ဒါနပေးခဲ့သည်။

Verse 45

शौनक उवाच । देवेंद्रो हि महाभाग न ददाति कदाचन । कथं बलिरसौ दाता कथयस्व यथातथम्

ရှောနက မုနိက ပြောသည်။ «အလွန်ကံကောင်းသူရေ၊ ဒေဝိန္ဒြ (အိန္ဒြ) သည် မည်သည့်အခါမျှ မပေးလှူတတ်ပါ။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဘလီကို အလှူရှင်ကြီးဟု မည်သို့ဆိုကြသနည်း။ အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ»။

Verse 46

लोमश उवाच । यत्नतो येन यत्किंचित्क्रियते सुकृतं नरैः । शुभं वाप्यशुभं वापि ज्ञातव्यं हि विपश्चिता

လောမရှ မုနိက ပြောသည်။ «လူတို့က အားထုတ်ကြိုးစား၍ ပြုလုပ်သမျှ အလုပ်ကောင်းဖြစ်စေ အလုပ်မကောင်းဖြစ်စေ၊ ပညာရှိတို့သည် မှန်ကန်စွာ သိမြင်နားလည်ရမည်»။

Verse 47

शक्रो हि याज्ञिको विप्रा अश्वमेधशतेन वै । प्राप्तराज्योऽमरावत्यां केवलं भोगलोलुपः

ဗြာဟ္မဏတို့ရေ၊ သက္က (အိန္ဒြ) သည် ယဇ္ဉပြုသူအမှန်ပင် ဖြစ်၏။ အရှွမေဓ ယဇ္ဉ တစ်ရာဖြင့် အမရာဝတီ၌ အာဏာရခဲ့သော်လည်း၊ အပျော်အပါးကိုသာ လောဘကြီးသူ ဖြစ်နေ၏။

Verse 48

अर्थितं तत्फलं विद्धि पुनः कार्पण्यमाविशत् । पुनर्मरणमाविश्य श्रीणपुण्यो भविष्यति

ထိုသည်ကား သူတောင်းတသည့် အကျိုးပင် ဖြစ်ကြောင်း သိကြလော့။ ထို့နောက် ကပ်ပါးစိတ်၊ ကပ်စီးနည်းခြင်းသည် ထပ်မံ ဝင်ရောက်လာ၏။ ထို့ပြင် သေခြင်း၏ လှည့်ပတ်မှုထဲသို့ ပြန်ဝင်သဖြင့် သူ၏ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာ လျော့နည်းသွားမည်။

Verse 49

य इंद्र कृमिरेव स्यात्कृमिरंद्रो हि जायते । तस्माद्दानात्परतरं नान्यदस्तीह मोचनम्

အိန္ဒြတောင်ပင် ပိုးကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားနိုင်ပြီး၊ ပိုးကောင်မှပင် “ပိုးကောင်တို့၏ အရှင်” ဟူသည့်အဖြစ် မွေးဖွားလာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤလောက၌ ဒါန (အလှူပေးခြင်း) ထက် မြင့်မားသော လွတ်မြောက်မှု မရှိ။

Verse 50

दानाद्धि प्राप्यते ज्ञानं ज्ञानान्मोक्षो न संशयः । मोक्षात्परतरा भक्तिः शूलपाणौ हि वै द्वजाः

ဒါနဖြင့် အမှန်တကယ် ဉာဏ်ပညာ ရရှိ၏။ ဉာဏ်မှ မောက္ခ ရောက်၏—သံသယ မရှိ။ သို့ရာတွင် သုံးချွန်လက်နက်ကိုင် သခင် (Śūlapāṇi) ထံသို့ ဘက္တိသည် မောက္ခထက်ပင် မြင့်မြတ်၏၊ အို ဒွိဇတို့။

Verse 51

ददाति सर्वं सर्वेशः प्रसन्नात्मा सदाशिवः । किंचिदल्पेन तोयेन परितुष्यति शंकरः

စကြဝဠာ၏ အရှင် စဒါရှီဝသည် စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်သော် အရာအားလုံးကို ပေးတော်မူ၏။ ရိုးသားစွာ ဆက်ကပ်သော ရေအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ရှင်ကရ (Śaṅkara) သာယာတော်မူ၏။

Verse 52

अत्रैवोदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । विरोचनसुतेनेदं कृतमस्ति न संशयः

ဤနေရာ၌ပင် ရှေးဟောင်း သာသနာပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ဥပမာအဖြစ် ငါဆိုပြမည်။ ဤအမှုကို ဝိရောစန၏ သားက ပြုခဲ့သည်—သံသယမရှိ။

Verse 53

कितवो हि महापापो देवब्राह्मणनिंदकः । निकृत्या परयोपेतः परदाररतो महान्

ထိုလောင်းကစားသမားသည် အမှန်တကယ် မဟာအပြစ်သား—နတ်များနှင့် ဗြာဟ္မဏများကို ရှုတ်ချသူ၊ လှည့်စားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သူ၊ အခြားသူ၏ ဇနီးကို အလွန်စွဲလမ်းသူ ဖြစ်၏။

Verse 54

एकदा तु महापापात्कैतावाच्च जितं धनम् । गणिकार्थे च पुष्पाणि तांबूलं चंदनं तथा

တစ်ခါက မဟာအပြစ်နှင့် လှည့်စားမှုကြောင့် ထိုသူသည် ငွေအနည်းငယ် အနိုင်ရခဲ့၏။ ထို့နောက် မိန်းမပျော်အတွက် ပန်းများ၊ တံဘူးလ် (ကွမ်း) နှင့် စန္ဒကူးကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့၏။

Verse 55

कौपीनमात्रं तस्यैव कितवस्य प्रदृश्यते । कराभ्यां स्वस्तिकं कृत्वा गंधमाल्यादिकं च यत्

လောင်းကစားသမားသည် ခါးပတ်အဝတ်တစ်စင်းသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်ဟု မြင်ရသည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စွဝတ်စတိက အမှတ်အသားကို ပြုလုပ်ကာ နံ့သာ၊ ပန်းကုံး စသည့် အရာများကို ကိုင်ထား၏။

Verse 56

गणिकार्थमुपादाय धावमानो गृहं प्रति । तदा प्रस्खलितो भूमौ निपपात च तत्क्षणात्

အဲဒီအရာတွေကို မိန်းမပျော်အတွက် ယူဆောင်ကာ သူမအိမ်သို့ ပြေးသွားသည်။ ထိုအခါ မြေပေါ်တွင် ချော်လဲ၍ ချက်ချင်း လဲကျသွား၏။

Verse 57

पतनान्मूर्छया युक्तः क्षणमात्रं तदाऽभवत् । ततो मूर्छागतस्यास्य पापिनोऽनिष्टकारिणः

လဲကျမှုကြောင့် သူသည် မူးမေ့သွားပြီး ခဏတစ်ခဏသာ ထိုသို့ ဖြစ်နေ၏။ ထို့နောက် မူးမေ့နေစဉ်၌ ထိုအပြစ်သား၊ အန္တရာယ်ပြုသူသည်—

Verse 58

बुद्धिः सद्यः समुत्पन्ना कर्मणा प्राक्तनेन हि । निर्वेदं परमापन्नः कितवो दुःखसंयुतः

အတိတ်ကံ၏ အင်အားကြောင့် ချက်ချင်းပင် မှန်ကန်သော ဉာဏ်သိမြင်မှု သူ့အတွင်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဒုက္ခနှင့်ပြည့်နေသော လောင်းကစားသမားသည် အလွန်အမင်း ငြီးငွေ့သံဝေဂနှင့် နောင်တရသို့ ကျရောက်၏။

Verse 59

भूम्यां निपतितं यच्च गंधपुष्पादिकं महत् । समर्पितं शिवायेति कितवेनाप्यबुद्धिना

မြေပေါ်သို့ ကျသွားသော နံ့သာ၊ ပန်း စသည့် အလှူအတန်းများစွာကိုပင်—ဉာဏ်နည်းသော လောင်းကစားသမားက “ရှီဝါယ အပ်နှံပါ၏” ဟု ဆိုကာ ဆက်ကပ်သော်လည်း—ရှီဝါဘုရားထံ အလှူအဖြစ် လက်ခံတော်မူ၏။

Verse 60

चित्रगुप्तेन चाख्यातं दत्तमस्ति त्वया पुनः । पतितं चैव देहांते शिवाय परमात्मने

စိတ္တရဂုပ္တ၏ အစီရင်ခံချက်အရ၊ သင်သည် သေဆုံးချိန်၌ ထပ်မံလှူဒါန်းကာ ကျသွားသောအရာကိုပင် အမြင့်ဆုံးအတ္တဖြစ်သော သီဝဘုရားထံ အပ်နှံပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 61

पचनीयोसि मे मंद नरकेषु महत्सु च । इत्युक्तो धर्मराजेन कितवो वाक्यमब्रवीत्

ဓမ္မရာဇာက “အို မိုက်မဲသူ၊ မဟာနရကများတွင် သင်သည် ‘ချက်ပြုတ်ခံရ’ သကဲ့သို့ ဆင်းရဲခံရမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသို့ဆိုခံရသော လောင်းကစားသမားက စကားပြန်လေ၏။

Verse 62

पापाचारो हि भगवन्कश्चिन्नैव मया कृतः । विमृश्यतां मे सुकृतं याथातथ्येन भो यम

သူက “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော အပြစ်ကျင့်ကြံမှု မပြုခဲ့ပါ။ အို ယမမင်း၊ ကျွန်ုပ်၏ ကုသိုလ်ကံကို အမှန်အတိုင်း စိစစ်ပေးပါ” ဟု လျှောက်၏။

Verse 63

चित्रगुप्तेन चाख्यातं द्त्तमस्ति त्वया पुनः । पतितं चैव देहांते शिवाय परमात्मने

စိတ္တရဂုပ္တက ကြေညာသည်မှာ၊ သင်သည် အသက်ဆုံးချိန်၌ ထပ်မံလှူဒါန်းကာ ကျသွားသောအရာကိုပင် အမြင့်ဆုံးအတ္တဖြစ်သော သီဝဘုရားထံ အပ်နှံပူဇော်ခဲ့သည်ဟု ဆို၏။

Verse 64

तेन कर्मविपाकेन घटिकात्रयमेव च । शचीपतेः पदं विद्धि प्राप्स्यसि त्वं न संशयः

ထိုကံ၏ အကျိုးပေါက်ရောက်မှုကြောင့်၊ ဂဋိကာ သုံးခါတည်းသော အချိန်တိုအတွင်း၊ သင်သည် သချီ၏ အရှင် (အိန္ဒြာ) ၏ အဆင့်ကို မသံသယဘဲ ရောက်လိမ့်မည်ဟု သိမှတ်လော့။

Verse 65

आगतस्तत्क्षणाद्देवः सुर्वैः समन्वितः । ऐरावतं समारूढो नीतोऽसौ शक्रमंदिरम् । शक्रः प्रबोधितस्तेन गुरुणा भावितात्मना

ထိုခဏချင်းပင် ဒေဝတစ်ပါးသည် ဒေဝများနှင့်အတူ ရောက်လာ၏။ အဲရာဝတ (Airāvata) ပေါ်စီး၍ ထိုသူကို အိန္ဒြာ၏ နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။ ထိုအခါ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သင့်တော်စွာ သန့်စင်တောက်ပထားသော ဂုရုက အိန္ဒြာကို နှိုးထစေ၏။

Verse 66

घटिकात्रितयं यावत्तावत्कालं पुरंदर । निजासनेऽपि संस्थाप्यः कितवोऽपि ममाज्ञया

«အို ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ)၊ ဂဋိကာ သုံးခါလောက်—အဲဒီအချိန်အတိုင်းအတာပဲ—ငါ၏အမိန့်ဖြင့် ဒီလောင်းကစားသမားကိုတောင် သင်၏ကိုယ်ပိုင်နန်းပလ္လင်ပေါ် ထိုင်စေပါ»။

Verse 67

गुरोर्वचनमार्कर्ण्य कृत्वा शिरसि तत्क्षणात् । गतोऽन्वत्रैव शक्रोऽसौ कितवो हि प्रवेशितः । भवनं देवराजस्य नानाश्चर्यसमन्वितम्

ဂုရု၏အမိန့်ကို ကြားသိ၍ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းပေါ်တင်ကာ (အလွန်လေးစားနာခံ၍) ရှက္ရ (အိန္ဒြာ) သည် ထိုနေရာသို့ သွား၏။ ထို့နောက် လောင်းကစားသမားကိုလည်း အံ့သြဖွယ်ရာများစွာ ပြည့်နှက်သော ဒေဝရာဇာ၏ နန်းတော်ထဲသို့ ခေါ်သွင်းကြ၏။

Verse 68

शक्रासनेऽभिषिक्तोऽसौ राज्यं प्राप्तः शतक्रतोः । शंभोर्गंधप्रदानाच्च पुष्पतांबूलसंयुतम्

ထိုသူသည် အိန္ဒြာ၏ နန်းပလ္လင်ပေါ်တွင် အဘိသေက ခံရ၍ ရှတကရတု (အိန္ဒြာ) ၏ အာဏာတော်ကို ရရှိ하였다။ ဤအရာသည် သမ္ဘု (Śambhu) ထံသို့ အနံ့သာကို ပန်းနှင့် တမ္ဘူလ (ကွမ်း) တို့နှင့်အတူ ဆက်ကပ်ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 69

किं पुनः श्रद्धया युक्ताः शिवाय परमात्मने । अर्पयंति सदा भक्त्या गंधपूष्पादिकं महत्

ထို့ထက်မက၊ သဒ္ဓါနှင့်ပြည့်စုံသူတို့သည် ပရမအတ္တမန်ဖြစ်သော ရှိဝ (Śiva) ထံသို့ အမြဲတမ်း ဘက္တိဖြင့် အနံ့သာ၊ ပန်းစသည့် အလွန်မြတ်သော ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ဆက်ကပ်ကြသည်မဟုတ်လော။

Verse 70

शिवसायुज्यमायाताः शिवसेनासमन्विताः । प्राप्नुवंति महामोदं शक्रो ह्येषां च किंकरः

ရှီဝနှင့် စာယုဇ္ဇ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကိုရောက်ရှိကာ၊ ရှီဝ၏ ဒေဝစစ်တပ်တို့နှင့်အတူရှိကြသဖြင့်၊ သူတို့သည် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ရရှိကြ၏။ အမှန်တကယ်ပင် စက္က (အိန္ဒြာ) သည် သူတို့၏ အစေခံဖြစ်လာ၏။

Verse 71

शिवपूजारतानां च यत्सुखं शांतचेतसाम् । ब्रह्मशक्रादिकानां च तत्सुखं दुर्लभं महत्

ရှီဝပူဇာ၌ ရတနာသကဲ့သို့ စိတ်နှလုံးငြိမ်းချမ်းသူတို့ ခံစားသော သုခသည် မဟာသုခတည်းဟူ၍၊ ဗြဟ္မာ၊ စက္က (အိန္ဒြာ) စသည့် ဒေဝတို့အတွက်ပင် ရရှိရန် ခက်ခဲလှ၏။

Verse 72

वराकास्ते न जानंति मूढा विषयलोलुपाः । वंदनीयो महादेवो ह्यर्चनीयः सदाशिवः

အာရုံဝတ္ထုတို့ကို လိုလားတပ်မက်သော မိုက်မဲသူတို့သည် အလွန်နိမ့်ကျ၏။ သူတို့မသိကြသည်မှာ—မဟာဒေဝကို ဦးညွတ်ကန်တော့ရမည်၊ စဒါရှီဝကို အမှန်တကယ် ပူဇော်ရမည်ဟူသည်။

Verse 73

पूजनीयो महादेवः प्राणिभिस्तत्त्ववेदिभिः । तस्मादिंद्रत्वमगमत्कितवो घटिकात्रयम्

တတ္တဝေဒီ ဖြစ်သော သတ္တဝါတို့သည် မဟာဒေဝကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ကြောင့် ကိတဝ သည် အိန္ဒြာအဖြစ် (အိန္ဒြတဝ) ကို ရောက်ခဲ့သော်လည်း ဂဋိကာ သုံးခါသာ (အချိန်တို) ဖြစ်၏။

Verse 74

पुरोधसाभिषिक्तोऽसौ पुरंदरपदे स्थितः । तदानीं नारदेनोक्तः कितवोऽसौ महायशाः

ပုရောဟိတ်၏ အဘိသေက ခံရပြီး ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ) ၏ ပဒေ၌ ထိုင်နေစဉ်၊ ထိုအခါ ဂုဏ်သတင်းကြီးသော ကိတဝ ကို နာရဒ မုနိက မိန့်ကြားခဲ့၏။

Verse 75

इन्द्राणीमानयस्त्वेति यथा राज्यं सुशोभितम् । ततः प्रहस्य चोवाच कितवः शिववल्लभः

နာရဒက «နိုင်ငံတော်ကို လှပတင့်တယ်စေရန် အိန္ဒြာဏီကို ခေါ်လာပါ» ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် သီဝ၏ချစ်သူ ကိတဝသည် ရယ်မောသကဲ့သို့ ပြုံး၍ ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 76

इन्द्राण्या नास्ति मे कार्यं न वाच्यं ते महामते । एवमुक्त्वाथ कितवः प्रदातुमुपचक्रमे

ကိတဝက «အိန္ဒြာဏီကို ငါမလိုအပ်၊ ဤအကြောင်းကို ထပ်မပြောရ၊ မဟာမတေ» ဟု ဆို၏။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ကိတဝသည် လှူဒါန်းပေးကမ်းရန် စတင်하였다။

Verse 77

ऐरावतमगस्त्याय प्रददौ शिववल्लभः । विश्वामित्राय कितवो ददौ हयमुदारधीः

သီဝ၏ချစ်သူသည် အဲရာဝတကို အဂஸ္တျာအား ပေးအပ်၏။ စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်သော ကိတဝသည် ဝိශ්ဝာမိတ္တရအား မြင်းတစ်ကောင် ပေးလှူ하였다။

Verse 78

उच्चैःश्रवससंज्ञं च कामधेनुं महायशाः । ददौ वशिष्ठाय तदा चिंतामणिं महाप्रभम्

ဂုဏ်သတင်းကြီးသောသူသည် ဝသိဋ္ဌအား ဥစ္စೈḥश्रဝस ဟုခေါ်သော မြင်းမြတ်နှင့် ကာမဓေနု နွားမြတ်ကို ပေးအပ်၏။ ထို့နောက် တောက်ပသော ဆန္ဒပြည့်ရတနာ စိန္တာမဏိကိုလည်း ပေးလှူ하였다။

Verse 79

गालवाय महातेजास्तदा कल्पतरुं च सः । कौंडिन्याय महाभागः कितवोपि गृहं तदा

ထို့နောက် တန်ခိုးတောက်ပသောသူသည် ဂာလဝအား ဆန္ဒပြည့်ပင် ကလ္ပတရုကို ပေးအပ်၏။ ထိုအချိန်တွင် ကံကောင်းသူ ကೌဏ္ဍိနျာအားလည်း “လောင်းကစားသမား” ကိတဝက အိမ်တစ်လုံး ပေးအပ်하였다။

Verse 80

एवमादीन्यनेकानि रत्नानि विविधानि च । ददावृषिभ्यो मुदितः शिवप्रीत्यर्थमेव च

ဤသို့ပင် ဝမ်းမြောက်စိတ်ဖြင့် အမျိုးမျိုးသော ရတနာများစွာကို ရှင်ရသီတို့အား ပေးလှူကာ၊ သီဝဘုရားကို ပျော်ရွှင်စေလိုသော အကြောင်းတစ်ခုတည်းအတွက်သာ ဖြစ်၏။

Verse 81

घटितकात्रितयं यावत्तावत्कालं ददौ प्रभुः । घटिकात्रितयादूध्व पूर्वस्वामी समागतः

အရှင်သည် အချိန်ကာလတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း—ဃဋိကာ သုံးခါ—ကို ခွင့်ပြုပေးတော်မူ၏။ ဃဋိကာ သုံးခါ ကုန်လွန်ပြီးနောက် ယခင်ပိုင်ရှင်သည် ရောက်လာ၏။

Verse 82

पुरंदरोऽमरावत्यामुपविश्य निजासने । ऋषिभिः संस्तुतश्चैव शच्या सह तदाऽभवत्

ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) သည် အမရာဝတီ၌ မိမိ၏ ထီးနန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။ ထိုအခါ ရှင်ရသီတို့က ချီးမွမ်းကြပြီး၊ သချီနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လျက်ရှိ၏။

Verse 83

शचीमुवाच दुर्मेधाः कितवेनासि भामिनि । भुक्ता ह्यस्यैव कथय याथातथ्येन शोभने

ဉာဏ်မပြည့်သူက သချီအား ပြော၏—“အို စိတ်ပြင်းထန်သော မိန်းမ၊ ထို လောင်းကစားသမားက မင်းကို ခံစားသုံးဆောင်ခဲ့သလော။ အလှတရားရှိသူ၊ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အမှန်အတိုင်း ပြောလော့။”

Verse 84

तदा प्रहस्य चोवाच पुरंदरमकल्मषा । आत्मौपम्येन सर्वत्र पश्यति त्वं पुरंदर

ထိုအခါ အပြစ်ကင်းသချီသည် ရယ်မောကာ ပုရန္ဒရအား ပြော၏—“အို ပုရန္ဒရ၊ သင်သည် နေရာတိုင်း အရာအားလုံးကို မိမိကိုယ်ကို စံနှုန်းထား၍ ကြည့်မြင်တတ်၏။”

Verse 85

असौ महात्मा कितवस्वरूपी शिवप्रसादात्परमार्थविज्ञः । वै राग्ययुक्तो हि महानुभावो येनापि सर्वं परमं प्रपन्नम्

ထိုမဟာဝိညာဉ်သည် «လောင်းကစားသမား» ပုံစံဖြင့် ထင်ရှားသော်လည်း၊ ရှိဝ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အမြင့်ဆုံးသော သမ္မာတရားကို သိမြင်သူ ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ် ဝိရာဂျ (ကာမကင်းစင်မှု) ဖြင့် ပြည့်စုံသော မဟာပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်၍၊ သူကြောင့် အရာအားလုံးသည် အမြင့်ဆုံးသော ပရမသို့ ဆည်းကပ်ရောက်ရှိ၏။

Verse 86

राज्यादिकं मोहमयं च पाशं त्यक्ता परेभ्यो विजयी स जातः

ဘုရင်အာဏာနှင့် ထိုကဲ့သို့သော မောဟာပြည့်သော ချည်နှောင်မှုကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက်၊ သူသည် အခြားသူများထက် လွန်ကဲ၍ အောင်မြင်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 87

वचो निशम्य देवेश इंद्राण्याः स पुरंदरः । व्रीडायुक्तोऽभवत्तूष्णीमिंद्रासनगतस्तदा

အိန္ဒြာဏီ၏ စကားကို ကြားသော်၊ နတ်တို့၏ အရှင် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ) သည် ရှက်ကြောက်လာ၍ အိန္ဒြာ၏ ထီးနန်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

Verse 88

बृहस्पतिमुवाचेदं वाक्यं वाक्यविदां वरः । ऐरावतो न दृश्येत तथैवोच्चैःश्रवा हयः

စကားပြောရာ၌ အထူးကျွမ်းကျင်သူက ဗြဟ္စပတိအား ဤသို့ မိန့်ဆို၏— «အဲရာဝတကို မမြင်ရစေ၊ ထို့အတူ ဥစ္စೈရှ္ရဝါ မြင်းကိုလည်း မမြင်ရစေ» ဟု။

Verse 89

पारिजातादयः सर्वे पदार्थाः केन वा हृताः । गुरुरुवाचेदं कितवेन कृतं महत्

«ပါရိဇာတပင်မှ စ၍ တန်ဖိုးရှိသော အရာအားလုံးကို ဘယ်သူ ယူဆောင်သွားသနည်း» ဟု မေးရာ၊ ဂုရုက «ထို လောင်းကစားသမား (လှည့်စားသူ) က ဤကြီးမားသော အမှုကို ပြုခဲ့သည်» ဟု ဖြေ၏။

Verse 90

ऋषिभ्यो दत्त मद्यैव यावत्सत्ता हि तस्य वै । स्वसत्तायां महत्यां च स्वसत्ता ये भवंति च

«သူ၏အာဏာနှင့်အနေအထား တကယ်တည်မြဲနေသမျှ၊ ငါကိုယ်တိုင် ရှိသမျှကို ရှိသမျှ ရှိသမျှ ရှိသမျှ မဟုတ်ဘဲ ရှင်တော်ရိရှီတို့အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မိမိ၏ကြီးမြတ်သောအနေအထားအတွင်း၌ မိမိ၏တရားသောအနေအထားဖြင့် ရပ်တည်နေသူတို့လည်း အေးချမ်းစွာ တည်နေကြသည်»။

Verse 91

अप्रमात्ताश्च ये नित्यं शिवध्यानपरायणाः । ते प्रियाः शंकरस्यैव हित्वा कर्मफलानि वै । केवलं ज्ञानमाश्रित्य ते यांति परमं पदम्

«အမြဲမပေါ့ပျက်ဘဲ သတိပြုနေ၍ ရှိဝသမားတော် (Śiva) ကို ဓ్యာနပြုခြင်း၌ အမြဲအာရုံစိုက်သူတို့သည် သင်္ကရ (Śaṅkara) ၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသူများဖြစ်ကြသည်။ ကမ္မ၏အကျိုးဖလကို စွဲလမ်းခြင်းကို စွန့်လွှတ်ကာ လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်တရားတည်းကို အားကိုးလျက် သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြသည်»။

Verse 92

एतच्छ्रुत्वा वचनं तस्य चेंद्रो बृहस्पतेर्वाक्यमिदं वभाषे । प्रायो यमो वक्ष्यति सर्वमेतत्समृद्धये ह्यात्मनश्चैव शक्रः

သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် အင်ဒြ (Indra) သည် ဘృဟස්ပတိ (Bṛhaspati) ထံသို့ ဤသို့ ပြောဆို하였다။ «အများအားဖြင့် ယမ (Yama) သည် ဤအရာအားလုံးကို ရှင်းပြလိမ့်မည်—ငါ၏ စည်းစိမ်နှင့် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပြန်လည်ရရှိစေရန်အတွက်»။

Verse 93

तथेति मत्वा गुरुणा सहैव राजा सुराणां सहसा जगाम । स्वकार्यकामो हि तथा पुरंदरो ययौ पुरीं संयमिनीं तदानीम्

«ဒီလိုပဲ» ဟု စိတ်ထဲတွင် ခံယူကာ နတ်တို့၏ဘုရင်သည် မိမိ၏ဂုရုနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား하였다။ မိမိ၏အလုပ်ကို ပြီးမြောက်လိုသောကြောင့် ပုရန္ဒရ (Indra) သည် ထိုအချိန်၌ ယမ၏နေရာဖြစ်သော စံယမိနီ (Saṃyaminī) မြို့သို့ ချက်ချင်း သွားရောက်하였다။

Verse 94

यमेन पूज्यमानो हि शक्रो वाक्यमुवाच ह । त्वया दत्तं मम पदं कितवाय दुरात्मने

ယမက ဂုဏ်ပြုပူဇော်နေစဉ်တွင် ရှက္ရ (Indra) သည် ဤသို့ ပြော하였다။ «သင်သည် ငါ၏အဆင့်အတန်းနှင့်ရာထူးကို လောင်းကစားသမား—စိတ်ဆိုးသောသူ—ထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့သည်»။

Verse 95

अनेनैतत्कृतं कर्म्म जुगुप्सितं महत्तरम् । मदीयानि च रत्नानि यानि सर्वाण्यनेन वै । एभ्य एभ्यः प्रदत्तानि धर्म्म जानीहि तत्त्वतः

ဤသူက ဤကိစ္စကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်—အရှက်ရစရာ၊ အလွန်လေးနက်သော အပြစ်တရားဖြစ်၏။ ငါ၏ ရတနာဥစ္စာ အားလုံးကိုလည်း သူက ဒီနေရာဟိုနေရာ ခွဲဝေ ပေးကမ်းခဲ့သည်။ “ဓမ္မ” အကြောင်းကို တတ္တဝအတိုင်း အမှန်တကယ် သိမှတ်လော့။

Verse 96

त्वं धर्मनामासि कथं कितवाय प्रदत्तवान् । मम राज्यविनाशाय कृतमस्ति त्वयाऽधुना

သင်သည် “ဓမ္မ” ဟု အမည်ရသူဖြစ်လျက်၊ မည်သို့ကာလပတ်လုံး လောင်းကစားသမားတစ်ဦးအား (ငါ၏ အာဏာ/ရာဇပလ္လင်) ကို ပေးအပ်ခဲ့သနည်း။ ဤကြောင့် ငါ၏ နိုင်ငံတော်ပျက်စီးခြင်းကို သင်က ယခု ဆောင်ကြဉ်းလိုက်ပြီ။

Verse 97

आनयस्व महाभाग गजादीनि च सत्वरम् । अन्यानि चैव रत्नानि दत्तानि च यतस्ततः

အို မဟာဘဂါ၊ အလျင်အမြန် ဆင်တို့အစရှိသော အရာများကို ပြန်လည်ယူဆောင်လာလော့။ ထို့ပြင် ဒီနေရာဟိုနေရာ ပေးကမ်းထားသော အခြားရတနာများကိုလည်း ပြန်လည်ယူဆောင်လာလော့။

Verse 98

निशम्य वाक्यं शक्रस्य यमो वचनमब्रवीत् । कितवं च रुषाविष्टः किं त्वया पापिना कृतम्

ရှကရ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ယမက ပြန်လည်ဆိုသည်– “ထိုလောင်းကစားသမားသည် ဒေါသဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း၊ အို အပြစ်ရှိသူ၊ သင်က ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း?”

Verse 99

भोगार्थं चैव यद्दत्तं शक्रराज्यं त्वयाऽधुन् । प्रदत्तं च द्विजातिभ्यो ह्यन्यथा वै कृतं महत्

ယခုတလော သင်အား ပေးအပ်ခဲ့သော အိန္ဒြာ၏ အာဏာပိုင်မှုသည် သင်၏ ခံစားပျော်ရွှင်မှုအတွက်သာ ဖြစ်၏။ သို့သော် သင်က ထိုအာဏာကို ဒွိဇာတိတို့ (နှစ်ကြိမ်မွေးသူများ) ထံသို့ ပေးကမ်းလိုက်ပြီ။ အမှန်တကယ် သင်သည် သင့်လျော်သော စည်းကမ်းနှင့် ဆန့်ကျင်သည့် အလွန်လေးနက်သော အမှုကို ပြုခဲ့သည်။

Verse 100

अकार्यं वै त्वया मूढ परद्रव्यापहारणम् । तेन पापेन महता निरयं प्रतिगच्छसि

အို မိုက်မဲသူရေ! မလုပ်သင့်သောအမှုကို သင်ပြုခဲ့သည်—သူတစ်ပါး၏ပစ္စည်းကို ခိုးယူခြင်းပင်။ ထိုကြီးမားသောအပြစ်ကြောင့် သင်သည် နရကသို့ သွားရမည်။

Verse 101

यमस्य वचनं श्रुत्वा कितवो वाक्यमब्रवीत् । अहं निरयगामी च नात्र कार्या विचारणा

ယမမင်း၏စကားကို ကြားပြီးနောက် လောင်းကစားသမားက ပြန်ဆိုသည်– “အမှန်တကယ် ငါသည် နရကသို့ သွားမည့်သူပင်၊ ဤနေရာ၌ စဉ်းစားဆင်ခြင်ရန် မလိုတော့ပါ။”

Verse 102

यावत्स्वता मम विभो जाता शक्रासने तथा । तावद्दत्तं हि यत्किंचिद्द्विजेभ्यो हि यथातथम्

“အရှင်ဘုရား! ငါကိုယ်တိုင် အိန္ဒြာ၏ ထီးနန်းပေါ် ထိုင်နေသမျှကာလအတွင်း ငါ၌ရှိသမျှကို—ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်—ဒွိဇတို့အား လှူဒါန်းခဲ့ပါသည်။”

Verse 103

यम उवाच । दानं प्रशस्तं भूम्यां च दृश्यते कर्म्मणः फलम् । स्वर्गे दानं न दातव्यं केनचित्कस्यचित्क्वचित् । तस्माद्दंड्योऽसि रे मूढ अशास्त्रीयं कृतं त्वया

ယမမင်းက မိန့်တော်မူသည်– “လှူဒါန်းခြင်းသည် မြေပြင်၌ ချီးမွမ်းထိုက်ပြီး ကမ္မ၏အကျိုးကိုလည်း မြင်ရသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံ၌ မည်သူမျှ မည်သူ့ကိုမျှ မည်သည့်အခါမျှ လက်ဆောင်မပေးသင့်။ ထို့ကြောင့် မိုက်မဲသူရေ၊ သင်သည် ဒဏ်ခတ်ခံရမည်—သင်ပြုသည်မှာ သာස්တရနှင့် မကိုက်ညီသော အမှုဖြစ်သည်။”

Verse 104

गुरुरात्मवतां शास्ता राजा शास्ताः दुरात्मनाम् । सर्वेषां पापशीलानां शास्तऽहं नात्र संशयः

“ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူတို့အတွက် ဂုရုသည် စည်းကမ်းထိန်းသူဖြစ်၏။ မကောင်းသူတို့အတွက် မင်းသည် စည်းကမ်းထိန်းသူဖြစ်၏။ သို့သော် အပြစ်ကို စွဲလမ်းသူအားလုံးအတွက်တော့ ငါသည် အပြစ်ပေးသူဖြစ်သည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။”

Verse 105

एवं निर्भर्त्सयित्वा तं कितवं धर्मराट्स्वयम् । उवाच चित्रगुप्तं च नरके पच्यतामयम् । तदा प्रहस्य चोवाच चित्रगुप्तो यमं प्रति

ဤသို့ ကစားသမားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုံးမပြီးနောက် ဓမ္မရာဇာတော်မူသည် စိတ္တရဂုပ္တအား «ဤသူကို နရက၌ ချက်ပြုတ်စေ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် စိတ္တရဂုပ္တသည် ပြုံးလျက် ယမမင်းအား ပြန်လည်ဆို၏။

Verse 106

कथं निरयगामित्वं कितवस्य भविष्यति । येन दत्तो ह्यगस्त्याय गज ऐरावतो महान्

«အဂஸတျာသို့ အဲရာဝတ မဟာဆင်ကို လှူဒါန်းခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း ဤကစားသမားသည် နရကသို့ မည်သို့ သွားရမည်နည်း» ဟု ဆို၏။

Verse 107

तथाश्वो ह्यब्धिसंभूतो गालवाय महात्मने । विश्वामित्राय भद्रं ते चिंतामणिर्महाप्रभः

«ထိုနည်းတူ ပင်လယ်မှ ပေါ်ဖွားသော မြင်းကို မဟာအတ္တမ ဂာလဝအား လှူခဲ့၏။ ထို့ပြင် ‘သင်၌ ကောင်းကျိုးရှိပါစေ’ ဟူ၍ ဝိශ්ဝာမိတ္တရအား တန်ခိုးကြီး တောက်ပသော စိန္တာမဏိ ရတနာကို ပေးလှူခဲ့၏»။

Verse 108

एवमादीनि रत्नानि दत्तानि कितेवन हि । तेन कर्मविपाकेन पूजनीयो जगत्त्रये

«ဤသို့သော ရတနာများနှင့် အခြားအဖိုးတန်အရာများကို ကစားသမားက အမှန်တကယ် လှူဒါန်းခဲ့၏။ ထိုကံ၏ အကျိုးပွင့်ရင့်မှုကြောင့် သူသည် လောကသုံးပါး၌ ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်လာ၏»။

Verse 109

शिवमुद्दिश्य यदत्तं स्वर्गे मर्त्ये च यैर्नरैः । तत्सर्वं त्वक्षयं विद्यान्निश्छिद्रं कर्म चोच्यते । तस्मान्नरकगामित्वं कितवस्य न विद्यते

«လူတို့သည် သီဝဘုရားကို ရည်မှန်း၍ ကောင်းမှုလှူဒါန်းသမျှ—ကောင်းကင်၌ဖြစ်စေ မြေပြင်၌ဖြစ်စေ—ထိုအားလုံးကို မကုန်ခန်းသော အကျိုးဟု သိကြလော့။ ထိုကောင်းမှုကို ချို့ယွင်းမရှိသော ကံဟု ခေါ်၏။ ထို့ကြောင့် ကိတဝ (ကစားသမား) သည် နရကသို့ ကျရောက်ခြင်း မရှိ»။

Verse 110

यानियानि च पापानि कितवस्य महात्मनः । भस्मीभूतानि सर्वाणि जातानि स्मरणाच्च वै

မြတ်သူ ကိတဝ၏ အပြစ်ဒုစရိုက်တို့ မည်သို့ရှိခဲ့သော်လည်း၊ အားလုံးသည် အမှတ်ရခြင်းတစ်ခုတည်းကြောင့်ပင် ပြာဖြစ်သွားကြ၏။

Verse 111

शंभोः प्रसादात्सर्वाणि सुकृतानि च तत्क्षणात् । तद्वचश्चित्रगुप्तस्य निशम्य प्रेतराट् स्वयम्

ရှမ္ဘု (ရှီဝ) ၏ ကရုဏာကြောင့် ကုသိုလ်အလုံးစုံသည် ထိုခဏချင်းပင် ထင်ရှားလာ၏။ စိတြဂုပ္တ၏ စကားကို ကြားသော် ပရေတရာဇ (ယမမင်း) ကိုယ်တိုင်…

Verse 112

प्रहस्यावाङ्मुखो भूत्वा इद माह शतक्रतुम् । त्वं हि राजा सुरेंद्राणां स्थविरो राज्यलंपटः

ယမမင်းသည် ရယ်မောကာ မျက်နှာကို အောက်သို့ချ၍ သတကရတု (အိန္ဒြာ) ထံ ဤသို့ဆို၏—“သင်သည် ဒေဝတမင်းတို့၏ ဘုရင်ဖြစ်သော်လည်း အိုမင်းပြီး၊ အာဏာရဇ္ဇကို မက်မောနေဆဲပင်။”

Verse 113

अश्वमेधशतेनैव एकं जन्मार्जितं कृतम् । त्वया नास्त्यत्र संदेहो ह्यर्ज्जितं तेन वै महत्

အရှွမေဓ ယဇ္ဈတစ်ရာဖြင့်ပင် မွေးဘဝတစ်ဘဝ၌ စုဆောင်းရသော ကုသိုလ်ကို ရရှိနိုင်၏။ သင်အတွက် ဤနေရာ၌ သံသယမရှိ—ထိုကြောင့် အလွန်ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့သည်ဟု အမှန်ပင်။

Verse 114

प्रार्थयित्वा ह्यगस्त्यादीन्मुनीन्सर्वान्विशेषतः । अर्थेन प्रणिपातेन त्वया लभ्यानि तानि च । गजादिकानि रत्नानि येन त्वं च सुखी त्वरन्

အဂတ္စျတျာကို အထူးသဖြင့် မုနိအပေါင်းတို့အား လျော်ကန်စွာ တောင်းပန်၍၊ ပူဇော်သက္ကာနှင့် ဦးချကန်တော့ခြင်းဖြင့် သင်သည် ထိုအရာများကို ရနိုင်၏—ဆင်တို့ကဲ့သို့သော အဖိုးတန်ရတနာများ၊ ထိုအရာတို့ကြောင့် သင်သည် လျင်မြန်စွာ ပျော်ရွှင်နိုင်မည်။

Verse 115

तथेति मत्वा वचनं पुरंदरो गतः पुरीं स्वामविवेकदृष्टिः । अभ्यर्थयामास विनम्रकंधरश्चर्षीस्ततो लब्धवान्पारिजातम्

«ဤသို့ပင် ဖြစ်စေ» ဟု စိတ်ထဲတွင် ခံယူကာ အမိန့်ကို လိုက်နာ၍ ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) သည် မိမိမြို့သို့ ပြန်သွားပြီး အမြင်အာရုံနှင့် ဆင်ခြင်တရား ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာ၏။ လည်ပင်းငုံ့ကာ ရှင်ရသီတို့ကို တောင်းပန်လျက်၊ ထိုသူတို့ထံမှ ပါရိဇာတ သစ်ပင်ကို ရရှိ하였다။

Verse 116

अनेनैव प्रकारेण लब्धराज्यः पुरंदरः । जातस्तदामरावत्यां राजा सह महात्मभिः

ဤနည်းတူပင် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) သည် မိမိနိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် အမရာဝတီ၌ မဟာစိတ်ရှိသော ဒေဝတားတို့နှင့်အတူ ထပ်မံဘုရင်ဖြစ်လာ၏။

Verse 117

कितवस्य पुनर्जन्म दत्तं वैवस्वतेन हि । किंचितकर्मविपाकेन विरोचनसुतोऽभवत्

ကိတဝအတွက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ဝိုင်ဝသ္ဝတ (ယမ) က အမှန်တကယ် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသေးသော ကမ္မ၏ အကျိုးပေါက်ရာအနည်းငယ်ကြောင့် သူသည် ဝိရောစန၏ သားဖြစ်လာ하였다။

Verse 118

सुरुचिर्जननी तस्य कितवस्याभवत्तदा । विरोचनस्य महिषी दुहिता वृषपर्वणः । तस्थौ जठरमास्थाय तस्याः सोऽपि महात्मनः

ထိုအခါ စုရုချိသည် ကိတဝ၏ မိခင်ဖြစ်လာ၏—သူမသည် ဝိရောစန၏ မဟိသီ (မိဖုရား) ဖြစ်ပြီး ဝೃષပರ್ವန်၏ သမီးဖြစ်သည်။ ထိုမဟာစိတ်ရှိသူလည်း သူမ၏ ဝမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ နေရာယူ하였다။

Verse 119

तदाप्रभृति तस्यैव प्रह्लादस्यात्मजात्स वै । सुरुचेश्च तथाप्यासीद्धर्मेदाने महामतिः

ထိုအချိန်မှစ၍ ပရဟ္လာဒ၏ သားတော်ဖြစ်သော စုရုချေဟု အမည်ရသူသည် မဟာဉာဏ်ရှိသူဖြစ်လာကာ ဓမ္မ၌ တည်ကြည်၍ အထူးသဖြင့် ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) ကို ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 120

तेनैव जठरस्थेन कृता मतिरनुत्तमा । कितवेन कृता विप्रा दुर्लभा या मनीषिणाम्

သူသည် မိခင်ဝမ်းအတွင်းရှိစဉ်တည်းကပင် အလွန်မြင့်မြတ်၍ မယှဉ်နိုင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ “လောင်းကစားသမား/လှည့်စားသူ” ဟု ခေါ်ခံရသူကပင် ထိုသို့ စိတ်ဓာတ်တည်ကြည်မှုကို ဖန်တီးနိုင်ခြင်းသည် ပညာရှိတို့အတွင်း၌ပင် ရှားပါးလှ၏။

Verse 121

एकदा वै तदा शक्रो ययौ वैरोचनं प्रति । हंतुकामो हि दैत्येंद्रं विप्रो भूत्वाऽथ याचकः

တစ်ခါတစ်ရံ ထိုအခါ၌ သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် ဒာနဝတို့၏ အရှင်ဖြစ်သော ဝိရောစနထံသို့ သွား၏၊ ထိုဒေဝတမင်းကို သတ်လိုသော ဆန္ဒကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဗြာဟ္မဏအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ တောင်းရမ်းသူအဖြစ် ချဉ်းကပ်လာ၏။

Verse 122

विरोचनगृहं प्राप्त इंद्रो वाक्यमुवाच ह । स्थविरो ब्राह्मणो भूत्वा देहीति मम सुव्रत । मनस्वी त्वं च दैत्येंद्र दाता च भुवनत्रये

ဝိရောစန၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အိန္ဒြာက စကားဆို၏—“အို သုဝရတ (ကောင်းသောဝတ်ပြုသူ)၊ ငါသည် အိုမင်းသော ဗြာဟ္မဏအဖြစ် ဖြစ်လာ၍ ‘ပေးပါ’ ဟု တောင်းဆို၏။ အို ဒೈတျအင်ဒြာ၊ သင်သည် စိတ်ဓာတ်မြင့်မားသူ ဖြစ်ပြီး လောကသုံးပါး၌ အလှူရှင်အဖြစ် ကျော်ကြားသူတည်း။”

Verse 123

तव विप्रा महाभाग चरितं परमाद्भुतम् । वर्णयन्ति समा जेषु स्थित्वा कीर्ति च निर्मलाम् । याचकोऽहं च दैत्येंद्र दातुरर्महसि सुव्रत

“အို ကံကောင်းသူ၊ အို မဟာစိတ်ရှိသော အရှင်၊ ဗြာဟ္မဏတို့သည် သင်၏ အလွန်အံ့ဩဖွယ် အကျင့်ကောင်းများကို ရွတ်ဆိုကြပြီး ထိုသို့ ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် အစည်းအဝေးတို့၌ သင်၏ သန့်ရှင်းသော ကီर्तिကို တည်ထောင်ကြ၏။ ငါလည်း တောင်းရမ်းသူတစ်ဦးပင်၊ အို ဒೈတျမင်း၊ အို သုဝရတ၊ သင်သည် အလှူရှင်တို့၏ အားကိုးရာနှင့် ထောက်တိုင်ဖြစ်၏။”

Verse 124

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दैत्येंद्रो वाक्यमब्रवीत् । किं दातव्यं तव विभो वद शीघ्रं ममाधुना

ထိုစကားကို ကြားသော် ဒೈတျအရှင်က ပြန်ဆို၏—“အို အလေးအနက်ထားရသော အရှင်၊ သင့်အား ငါ ဘာကို ပေးရမည်နည်း။ ယခုချက်ချင်း မြန်မြန် ပြောပါ။”

Verse 125

इंद्रो हि विप्ररूपेण विरोचनमुवाच ह । याचयामि च दैत्येंद्र यदहं परिभावितः

အင်ဒြာသည် ဗြာဟ္မဏရုပ်ဖြင့် ဗိရောစနာအား မိန့်တော်မူ၏။ «ဒೈတျာတို့၏ အရှင်၊ ငါ၏စိတ်က တည်ထားသော အရာတည်းဟူသော အရာကို ငါ တောင်းခံပါ၏»။

Verse 126

आत्मप्रीत्या च दातव्यं मम नास्त्यत्र संशयः । उवाच प्रहसन्वाक्यं प्रह्लादस्यात्मजोऽसुरः

«ကိုယ်တိုင်၏ ပျော်ရွှင်သောစိတ်ဖြင့် ပေးရမည်—ဤအပေါ် ငါ၌ သံသယမရှိ» ဟု ပြုံးလျက် စကားဆိုကာ ပရဟ္လာဒ၏ သား အဆုရက မိန့်၏။

Verse 127

ददाम्यात्मशिरो विप्र यदि कामयसेऽधुना । इदं राज्यमनायासमियं श्रीर्नान्यगामिनी । अहं समर्पयिष्यामि तव नास्त्यत्र सशयः

«ဗြာဟ္မဏရေ၊ ယခု သင်လိုလားလျှင် ငါ၏ ကိုယ်ခေါင်းကိုပင် ပေးမည်။ အားထုတ်ခက်ခဲမှုမရှိဘဲ ရရှိသော ဤနိုင်ငံတော်နှင့် အခြားသို့ မရွေ့မပြောင်းသော ဤသီရိလက္ခဏာကိုလည်း ငါ သင့်ထံ အပ်နှံမည်။ ဤအပေါ် သံသယမရှိ»။

Verse 128

इत्युक्तस्तेन दैत्येन विमृश्य च तदा हरिः । उवाच देहि मे स्वीयं शिरो मुकुटसेवितम्

ဒೈတျာ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဟရိ (အင်ဒြာ) သည် ခဏ စဉ်းစားကာ မိန့်၏။ «မင်း၏ မကူဋဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ကိုယ်ခေါင်းကို ငါ့အား ပေးလော့»။

Verse 129

एवमुक्ते तु वचने शक्रेण द्विजरूपिणा । त्वरन्महेंद्राय तदा शिवर उत्कृत्त्य वै मुदा । स्वकरेण ददौ तस्मै प्रह्लादस्यात्मजोऽसुरः

ဗြာဟ္မဏရုပ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်နေသော ရှကရ (အင်ဒြာ) က ထိုသို့ မိန့်တော်မူသော် ပရဟ္လာဒ၏ သား အဆုရသည် မဟိန္ဒြာထံ အလျင်အမြန် သွား၍ ပျော်ရွှင်စွာ ကိုယ်ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ကာ အင်ဒြာ၏ လက်ထဲသို့ လှူဒါန်းအဖြစ် ထည့်ပေး၏။

Verse 130

प्रह्लादेन पुरा यस्तु कृतो धर्म्मः सुदुष्करः । केवलां भक्तिमाश्रित्य विष्णोस्तत्परचेतसा

ရှေးက ပရဟ္လာဒက ကျင့်သုံးခဲ့သော အလွန်ခက်ခဲသည့် ဓမ္မသည် ဗိဿနုဘုရားကိုသာ ဘက္တိဖြင့် အားကိုး၍ စိတ်ကို အပြည့်အဝ ထိုဘုရားပေါ်တွင် တည်စေခြင်းကြောင့် ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။

Verse 131

दानात्परतरं चान्यत्क्वचिद्वस्तु न विद्यते । तद्दानं च महापुण्यमार्तेभ्यो यत्प्रदीयते

အလှူဒါနထက် မြင့်မြတ်သော အရာသည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မရှိ။ ဒုက္ခရောက်သူတို့အား ပေးအပ်သော အလှူသည် မဟာပုဏ္ဏယ အလွန်ကြီးမား၏။

Verse 132

स्वशक्त्या यच्च किंचिच्च तदानंत्याय कल्पते । दानात्परतरं नान्यत्त्रिषु लोकेषु विद्यते

မိမိစွမ်းအားအတိုင်း အနည်းငယ်ပင် ပေးလှူသမျှသည် အဆုံးမရှိသော ကုသိုလ်၏ အကြောင်းဖြစ်လာသည်။ လောကသုံးပါးတွင် အလှူဒါနထက် မြင့်သောအရာ မရှိ။

Verse 133

सात्त्विकं राजसं चैव तामसं च प्रकीर्तिततम् । तथा कृतमनेनैव दानं सात्त्विकलक्षणम्

အလှူဒါနသည် သုံးမျိုးဟု ကြေညာထားသည်—စတ္တဝိက၊ ရာဇသ၊ တာမသ။ ထိုသို့သော နည်းလမ်းနှင့် ထိုသို့သော စိတ်ရည်ဖြင့် ပြုသော ဤပေးကမ်းခြင်းသည် စတ္တဝိကအလှူ၏ လက္ခဏာကို ဆောင်သည်။

Verse 134

शिर उत्कृत्त्य चेंद्राय प्रदत्तं विप्ररूपिणे । किरीटः पतितस्तत्र मणयो हि महाप्रभाः

ခေါင်းကို ဖြတ်ယူ၍ ဗြာဟ္မဏရုပ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်လာသော အိန္ဒြာထံ ပေးအပ်သောအခါ၊ ထိုနေရာ၌ မကွတ်သည် ကျသွားပြီး၊ မဏိရတနာတို့သည် မဟာတောက်ပစွာ လင်းလက်하였다။

Verse 135

ऐकपद्येन पतितास्ते जाता मंडलाय वै । दैत्यानां च नरेंद्राणां पन्नगानां तथैव च

တစ်ပြိုင်နက်တည်း တစ်ချက်တည်းကျဆင်းသဖြင့် ထိုရတနာတို့သည် ဝိုင်းဝန်းသော မဏ္ဍလအလှဆင်အဖြစ် ဖြစ်လာကာ ဒೈတျာတို့အတွက်လည်းကောင်း လူ့ဘုရင်တို့အတွက်လည်းကောင်း နဂါးအရှင်တို့အတွက်လည်းကောင်း သင့်တော်လှ၏။

Verse 136

विरोचनस्य तद्दानं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । गायंत्यद्यापि कवयो दैत्येंद्रस्य महात्मनः

ဗိရောစန၏ ထိုဒါနသည် လောကသုံးပါးလုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြား၏။ ယနေ့တိုင် ကဗျာဆရာတို့သည် မဟာစိတ်ရှိသော ဒိုင်တျာအရှင်၏ ဂုဏ်ကို သီဆိုကြသေး၏။

Verse 137

विरोचनस्य पुत्रोऽभूत्कितवोऽसौ महाप्रभः । मृते पितरि जातोऽसौ माता तस्य पतिव्रता

ဗိရောစန၌ ထင်ရှားတောက်ပသော သားတော်တစ်ပါးရှိ၍ အမည်မှာ ကိတဝ ဖြစ်၏။ ဖခင်ကွယ်လွန်ပြီးနောက်မှ သူမွေးဖွားလာကာ မိခင်သည် ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာတည်ကြည်သော ပတိဝရတား ဖြစ်၏။

Verse 138

कलेवरं च तत्याज पतिलोकं गता ततः । भार्गवेणाभिषिक्तोऽसौ जनकस्य निजासने

ထို့နောက် မိခင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်၍ ခင်ပွန်း၏ လောကသို့ သွားရောက်လေ၏။ ထိုသားတော်ကို ဘာရ္ဂဝက အဘိသိက္ကာပြု၍ ဖခင်၏ ကိုယ်ပိုင်ရာဇပလ္လင်ပေါ်၌ ထိုင်စေ하였다။

Verse 139

नाम्ना बलिरिति ख्यातो बभूव च महायशाः । तेन सर्वे सुरगणास्त्रासिताः सुमहाबलाः

သူသည် “ဗလိ” ဟူသော နာမည်ဖြင့် ကျော်ကြားလာ၍ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားလေ၏။ သူ၏ အင်အားကြောင့် အလွန်တန်ခိုးကြီးသော နတ်အစုအဝေးတို့ပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကြ၏။

Verse 140

गतस्ते कथिताः पूर्वं कश्यपस्याश्रमं शुभम् । तदा बलिरभूदिन्द्रो देवपुर्यां महायशाः

အရင်က ပြောခဲ့သကဲ့သို့ သူတို့သည် ကဿယပ၏ မင်္ဂလာရှိသော အာရှရမ်သို့ သွားရောက်ကြ၏။ ထိုအခါ မဟာဂုဏ်သတင်းရှိသော ဘလိသည် ဒေဝမြို့၌ အိန္ဒြာအဖြစ် ဖြစ်လာ၏။

Verse 141

स्वयं तताप तपसा सूर्यो भूत्वा तदाऽसुरः । ईशो भूत्वा स्वयं चास्ते ऐशान्यां दिशि पालयन्

ထိုအဆုရသည် ကိုယ်တိုင် တပသဖြင့် အပူတပင်ကျင့်ကာ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလာ၏။ ထို့နောက် အရှင်ဖြစ်လာ၍ အရှေ့မြောက်ဘက်ကို ကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်အုပ်ချုပ်လျက် နေ၏။

Verse 142

तथा च नैरृतो भूत्वा तथा त्वंबुपतिः स्वयम् । धनाध्यक्ष उदीच्यां वै स्वयमास्ते बलिस्तदा । एवमास्ते बलिः साक्षात्स्वयमेव त्रिलोकभुक्

ထို့အတူ နိရ္ရတိဘက်၏ အုပ်စိုးသူဖြစ်လာကာ၊ ထို့အတူ ရေ၏ အရှင်လည်း ကိုယ်တိုင် ဖြစ်လာ၏။ ထို့ပြင် မြောက်ဘက်၌ ဓနအုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ဘလိသည် ထိုအခါ ကိုယ်တိုင် ထိုင်နေ၏။ ဤသို့ ဘလိသည် သုံးလောကကို ကိုယ်တိုင်ပင် ခံစားအုပ်စိုးသော အရှင်အဖြစ် ထင်ရှားနေ၏။

Verse 143

शिवार्चनरतेनैव कितवेन बलिर्द्विजाः । पूर्वाभ्यासेन तेनैव महादानरतोऽभवत्

အို ဒွိဇတို့၊ ဘလိသည် လှည့်ကွက်တတ်သူဖြစ်သော်လည်း၊ ရှိဝ၏ ပူဇော်ဝတ်ပြုမှု၌ ရင်ခုန်မြတ်နိုးခြင်းကြောင့်၊ ထို့အပြင် အရင်က လေ့ကျင့်ခဲ့သည့် အလေ့အထကြောင့်ပင် မဟာဒါနကို အလွန်နှစ်သက်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 144

एकदा तु सभामध्ये आस्थितो भृगुणा सह । दैत्येंद्रैः संवृतः श्रीमाञ्छंडामर्कौ वचोऽब्रवीत्

တစ်ခါတစ်ရံ စည်းဝေးခန်းမအလယ်၌ ဘ္ရိဂုနှင့်အတူ ထိုင်နေစဉ်၊ တောက်ပမြင့်မြတ်သောသူသည် ဒೈတျအရှင်များဖြင့် ဝိုင်းရံလျက် ခဏ္ဍနှင့် အမရ္ကတို့အား စကားဆို၏။

Verse 145

आवासः क्रियतामत्र क्रियतामत्र असुरैर्म्मम सन्निधौ । हित्वा पातालमद्यैव मा विलंबितुमर्हथ

ဤနေရာ၌ နေထိုင်ရာအိမ်ရာများကို—ဤနေရာ၌ပင်—ငါ၏ရှေ့မှောက်တွင် အသူရတို့က တည်ဆောက်ကြစေ။ ယနေ့ပင် ပာတာလာကို စွန့်လွှတ်ကြ၊ နှောင့်နှေးမနေကြနှင့်။

Verse 146

भार्गवस्तदुपश्रुत्य प्रहस्येदमुवाच ह । यज्ञैश्च विविधैश्चैव स्वर्गलोके महीयते

ဤစကားကိုကြားသော် ဘာရ္ဂဝ (ဘೃဂု) သည် ရယ်မောကာ ဤသို့ဆို၏—“ယဇ္ဉပူဇာ အမျိုးမျိုးတို့ကြောင့်သာ ကောင်းကင်လောက၌ ဂုဏ်တင်ချီးမြှောက်ခံရသည်။”

Verse 147

याज्ञिकैश्च महाराज नान्यथा स्वर्गमेव हि । भोक्तुं हि पार्यते राजन्नान्यता मम भाषितम्

“မဟာဘုရင်၊ ယဇ္ဉပူဇာတို့ဖြင့်သာ—အခြားနည်းမရှိ—ကောင်းကင်ကို အမှန်တကယ် ခံစားနိုင်သည်။ ဘုရင်၊ ဤသည်မှာ ငါ၏ အဆုံးအဖြတ်စကားပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 148

गुरोर्वचनमाज्ञाय दैत्येंद्रो वाक्यमब्रवीत् । मया कॉतं च यत्कर्म तेन सर्वे महासुराः । स्वर्गे वसंतु सुचिरं नात्र कार्या विचारणा

ဂုရု၏ အမိန့်ကို နားလည်သော် ဒೈတျယတို့၏ အရှင်က ဤသို့ကြေညာ၏—“ငါပြုမည့် ကုသိုလ်ကမ္မကြောင့် မဟာအသူရတို့အားလုံး ကောင်းကင်တွင် အချိန်ကြာကြာ နေထိုင်ကြစေ။ ဤအမှု၌ ဆွေးနွေးစဉ်းစားရန် မလို။”

Verse 149

प्रहस्यो वाच भगवान्भार्गवाणां महातपाः । बलिनं बालिशं मत्वा शुक्रो बुद्धिमतां वरः

အပြုံးဖြင့် မြတ်စွာသော သုကြာ—မဟာတပသီ၊ ဘာရ္ဂဝတို့အနက် ဉာဏ်ပညာအထူးမြတ်သူ—သည် ပြောကြား၏။ အင်အားကြီးသော်လည်း ဘလိကို မသိမသာ ရိုးသားလွန်းသူဟု ထင်မှတ်လျက်။

Verse 150

यत्त्वयोक्तं च वचनं बले मम न रोचते । इहैव त्वं समा गत्य वस्तुं चेच्छसि सुव्रत

အို ဘာလီ၊ သင်ပြောသောစကားသည် ငါ့စိတ်ကို မနှစ်သက်စေ။ သင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်လိုပါက ဤနေရာသို့ လာ၍ ဤနေရာတွင်ပင် နေထိုင်လော့၊ သီလကောင်းသူရေ။

Verse 151

अश्वमेधशतेनैव यज त्वं जातवेदसम् । कर्म्मभूमिं गतो भूत्वा मा विलंबितुमर्हसि

သင်သည် ဇာတဝေဒသ (အဂ္ဂိ) ကို အရှ္ဝမေဓ ယဇ్ఞ တစ်ရာဖြင့် ပူဇော်လော့။ ကర్మမြေသို့ ရောက်ပြီးနောက် မနှောင့်နှေးသင့်။

Verse 152

तथेति मत्वा स बलिर्महात्मा हित्वा तदानीं त्रिदिवं मनस्वी । दैत्यैः समेतो गुरुणा च संगतो ययौ भुवं सोनुचरैः समेतः

«ထိုသို့ဖြစ်ပါစေ» ဟု သဘောတူကာ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော မဟာအတ္မာ ဘာလီသည် ထိုအခါ တြိဒိဝ သုခဘုံကို စွန့်၍ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်သွား၏။ ဒိုင်တျများနှင့်အတူ၊ ဂုရု၏အုပ်ထိန်းမှုဖြင့်၊ မိမိအနောက်လိုက်များဝန်းရံလျက် သွားလေ၏။

Verse 153

तन्नर्मदाया गुरुकुल्यसंज्ञकं तीरे महातीर्थमुदारशोभम् । गत्वा तदा दैत्यपतिर्महात्मा जित्वा समग्रं वसुधावलं च

ထို့နောက် မဟာအတ္မာ ဒိုင်တျပတိသည် နರ್ಮဒါမြစ်ကမ်းရှိ «ဂုရုကူလျာ» ဟု ခေါ်သော အလှတရားပြည့်ဝသည့် မဟာတီရ္ထသို့ သွားရောက်၏။ ထို့ပြင် ကမ္ဘာမြေတစ်ဝိုက်ရှိ မင်းများအားလုံးကို အနိုင်ယူ၍ အာဏာတည်စေ၏။

Verse 154

ततोऽश्वमेधैर्बहुभिर्विचक्षणो गुरुप्रयुक्तः स महायशाबलिः । ईजे च दीक्षां परमामुपेतो वैरोचनिं सत्यवतां वरिष्ठः

ထို့နောက် ဉာဏ်ပညာရှိ၍ ကီर्तिကြီးသော ဘာလီသည် ဂုရု၏ညွှန်ကြားမှုဖြင့် အရှ္ဝမေဓ ယဇ్ఞ များစွာကို ပြုလုပ်၏။ ထို့ပြင် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒိက္ခာကို ခံယူပြီးနောက်၊ ဝိရောစန၏သား၊ သစ္စာရှိသူတို့အနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သူသည် ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်လေ၏။

Verse 155

कृत्वा ब्राह्मणमाचार्यमृत्विजः षोडशाऽभवन् । सुपरीक्षितेन तेनैव भार्गवेण महात्मना

ထို ဘာရ္ဂဝ ဘြာဟ္မဏကို အာစာရျအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီးနောက်၊ ပူဇော်ပွဲအတွက် ရစ်ဝိဇ် ဆယ့်ခြောက်ပါး ရှိလာကြ၏။ ထိုသူတို့ကို မဟာအတ္တမ (ရှုကရ) တို့က ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ် စိစစ်ထား၏။

Verse 156

यज्ञानामूनमेकेन शतं दीक्षापरेण हि । बलिना चाश्वमेधानां पूर्णं कर्तुं समादधे

ဒီက္ခာကို အထူးအလေးထားသော မင်းကြီးအတွက် ယဇ္ဍာအရေအတွက်သည် တစ်ခုလျော့၍ ရာပြည့်မဖြစ်သေးသဖြင့်၊ ဘလီသည် အရှွမေဓ ယဇ္ဍာများကို အပြည့်အဝ ရာပြည့်အောင် ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လေ၏။

Verse 157

यावद्यज्ञशतं पूर्णं तस्य राज्ञो भविष्यति । पुरा प्रोक्तं मया चात्र ह्यदित्या व्रतमुत्तमम्

ထိုမင်းကြီး၏ ယဇ္ဍာ ရာပြည့်အောင် မပြည့်စုံသေးသရွေ့—ဤနေရာတွင် ငါ ယခင်က ပြောခဲ့သကဲ့သို့—အဒိတီ၏ အမြတ်ဆုံး ဝရတ (vrata) သည် အရေးပါလာ၏။

Verse 158

व्रतेन तेन संतुष्टो भगवान्हरिरीश्वरः । बटुरूपेम महता पुत्रभूतो बभूव ह

ထို ဝရတကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူသော အရှင် ဟရီ—အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင်—သည် အဒိတီ၏ သားအဖြစ် တကယ်ပင် ဖြစ်လာကာ၊ မြင့်မြတ်သော ဘတု (brahmacārin လူငယ်) ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလေ၏။

Verse 159

अदित्याः कश्यपेनैव उपनीतस्तदा प्रभुः । उपनीतेऽथ संप्राप्तो ब्रह्मा लोकपितामहः

ထိုအခါ အဒိတီအတွက် ကရှျပကပင် အရှင်ကို ဥပနယန (သန့်ရှင်းသော ကြိုးတပ်) ပွဲဖြင့် တင်မြှောက်ပေးလေ၏။ ဥပနယန ပြီးဆုံးသည့်နောက်တွင် လောကပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာလေ၏။

Verse 160

दत्तं यज्ञोपवीतं च ब्रह्मणा परमेष्ठिना । दंडकाष्ठं प्रदत्तं हि सोमेन च महात्मना

ပရမေဋ္ဌိ ဘြဟ္မာသည် သန့်ရှင်းသော ယဇ္ဉောပဝီတ (သင်္ကန်းကြိုး) ကို ပေးအပ်တော်မူ၏။ မဟာအတ္တမ စိုးမသည်လည်း သစ်တံတုတ်ကို အမှန်တကယ် ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 161

मेखला च समानीता अजिनं च महाद्भुतम् । तथा च पादुके चैव मह्या दत्ते महात्मनः

မေခလာ (ခါးပတ်) ကို ယူဆောင်လာကြ၏၊ အံ့ဖွယ် အဇိန် (သမင်အရေ) ကိုလည်း ယူဆောင်လာကြ၏။ ထို့အပြင် ပဒုကာ (ခြေနင်း) ကိုလည်း မြေမိခင်က မဟာအတ္တမတော်ထံ ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 162

तत्र भिक्षा समानीता भवान्या चार्थसिद्धये । एवं भगवते दत्तं विष्णवे बटुरूपिणे

ထိုနေရာ၌ အကြောင်းရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် ဘဝါနီသည် ဘိက္ခာ (ဆွမ်း/အလှူ) ကို ယူဆောင်လာ၏။ ထို့သို့ ဘတုရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းသော ဘဂဝန် ဝိෂ္ဏုထံသို့ ဤအလှူများကို ပေးအပ်လှူဒါန်းခဲ့ကြ၏။

Verse 163

अभिवंद्य श्रीशो वामनो ह्दितिं तथा । कश्यपंच महातेजा यज्ञवाटं जगाम च । याज्ञिकस्य बलेराह च्छलनार्थं स्वयं प्रभुः

အဘိဝန္ဒနာ ပြု၍ သရီရှ (ဝာမန) သည် အဒိတိကိုလည်းကောင်း၊ တောက်ပသော ကရှျပကိုလည်းကောင်း ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး ယဇ္ဉဝါဋ (ယဇ္ဉကွင်း) သို့ သွား၏။ ယဇ္ဉပြုသူ ဘလိကို လှည့်စားအနိုင်ယူရန် အရှင်ကိုယ်တိုင် ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 164

तदा महेशः स जगाम स्वर्गं प्रकंपयन्गां प्रपदा भरेण । स वामनो बटुरूपी च साक्षाद्विष्णुः परात्मा सुरकार्यहेतोः

ထိုအခါ မဟေရှသည် ကောင်းကင်သို့ သွားရာတွင် ခြေရာ၏ အလေးချိန်ကြောင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေ၏။ ဘတုရုပ်ဖြင့်ရှိသော ဝာမနသည် အမှန်တကယ် ဝိෂ္ဏု—ပရမာတ္မာ—ဖြစ်ပြီး ဒေဝတို့၏ အလုပ်ကိစ္စအတွက် ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။

Verse 165

गीर्भिर्यथार्थाभिरभिष्टुतो जनैर्मुनीश्वरैर्देवगणैर्महात्मा । त्वरेण गच्छन्स च यज्ञवाटं प्राप्तस्तदानीं जगदेकबंधुः

လူများ၊ မဟာရိရှီများနှင့် ဒေဝတားအစုအဝေးတို့က သင့်တော်၍ အမှန်တရားပြည့်ဝသော စကားများဖြင့် ချီးမွမ်းကြသဖြင့် မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသော အရှင်သည် အလျင်အမြန် သွားကာ ယဇ္ဉဝေဒိသို့ ရောက်လာ၏—ကမ္ဘာလောက၏ မိတ်ဆွေတစ်ပါးတည်း ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 166

उद्गापयन्साम यतो हि साक्षाच्चकार देवो बटुरूपवेषः । उद्गीयमानो भगवान्स ईश्वरो वेदांत वेद्यो हरिरीश्वरः प्रभुः

အရှင်သည်—လူငယ် ဘြဟ္မစာရီ၏ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း—ထင်ရှားစွာ တိုက်ရိုက် စာမန် (Sāman) သီချင်းများကို သီဆိုစေတော်မူ၏။ သီဆိုချီးမွမ်းခံရစဉ်၌ ထိုဘဂဝန်—ဟရီ အရှင်—သည် အီရှ္ဝရ၊ အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်၍ ဝေဒాంతအားဖြင့် သိမြင်နိုင်သော အရှင်တော် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 167

ददर्श तं महायज्ञमश्वमेधं बलेस्तदा । द्वारि स्थितो महातेजा वामनो बटुरूपधृक्

ထိုအခါ သူသည် ဘလိ၏ မဟာယဇ္ဉ—အශ්ဝမေဓကို မြင်တွေ့၏။ တံခါးဝ၌ တောက်ပသော ဝာမနသည် လူငယ် အစက်တစ်ဦး၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ကာ ရပ်နေ၏။

Verse 168

ब्रह्मरूपेण महता व्याप्तमासीद्दिगंतरम् । पवमानस्य च बटोर्वामनस्य महात्मनः

အရပ်အနှံ့သည် ထိုမဟာအတ္တမရှိသော ဝာမန လူငယ်၏ သန့်စင်သော (ပဝမာန) ရုပ်သဏ္ဌာန်ကြီး—ဗြဟ္မာသဏ္ဌာန်ကဲ့သို့—ဖြင့် ပြည့်နှက်လွှမ်းမိုးနေ၏။

Verse 169

तच्छ्रुत्वा च बलिः प्राह शंडामर्क्कौ च बुद्धिमान् । ब्राह्मणाः कतिसंख्याश्च आगताः संति ईक्ष्यताम्

ဤသို့ ကြားသော် ဉာဏ်ပညာရှိသော ဘလိသည် ရှဏ္ဍနှင့် မရ္ကတို့အား ပြော၏—“သွားကြည့်ကြပါ၊ ရောက်လာသော ဘြာဟ္မဏ မည်မျှ ရှိသနည်း” ဟု။

Verse 170

तथेति मत्वा त्वरितावुत्थितौ तौ तदा द्विजाः । शंडामर्कौ समागम्य मंडपद्वारि संस्थितौ

“ဤသို့ပင် ဖြစ်စေ” ဟု စိတ်ထင်ကာ ဗြာဟ္မဏ နှစ်ဦးဖြစ်သော ရှဏ္ဍနှင့် မာရက တို့သည် အလျင်အမြန် ထ၍ ထွက်သွားကာ မဏ္ဍပ တံခါးဝ၌ ရပ်နေကြ၏။

Verse 171

ददृशाते महात्मानं श्रीहरिं बटुरूपिणम् । त्वरितौ पुनरायातौ बलेः शंसयितुं तदा

သူတို့သည် မဟာအတ္တမန်သော သရီဟရီကို ဗြဟ္မစာရီ လူငယ်ပုံစံဖြင့် မြင်တွေ့ကြ၏။ ထို့နောက် ဘလိထံ သတင်းပို့ရန် အလျင်အမြန် ပြန်လာကြ၏။

Verse 172

ब्रह्मचारी समायात एक एव न चापरः । पठनादौ महाराज चागतस्तव सन्निधौ । किमर्थं तन्न जानीमो जानीहि त्वं महामते

“ဗြဟ္မစာရီ တစ်ဦးသာ ရောက်လာပါသည်—အခြားမရှိပါ။ မဟာရာဇာ၊ ဝေဒပဋ္ဌာနကို ရွတ်ဖတ်လျက် သင်၏ ရှေ့တော်သို့ ရောက်လာပါသည်။ မည်သို့သော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိပါ; မဟာမတေ၊ သင်ပင် ခွဲခြားသိမြင်ပါလော့။”

Verse 173

एवमुक्ते तु वचने ताभ्यां स च महामनाः । उत्थितस्तत्क्षणादेव दर्शनार्थे बटुं प्रति

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားကို ကြားသော် မဟာမနာဖြစ်သော (ဘလိ) သည် ချက်ချင်း ထ၍ လူငယ် ဗြဟ္မစာရီကို တွေ့မြင်ရန် ထွက်သွား၏။

Verse 174

स ददर्श महातेजा विरोचनसुतो महान् । दंडवत्पतितो भूमौ ननाम शिरसा बटुम्

တေဇောဓာတ်ကြီးမားသော ဝိရောစနသား (ဘလိ) သည် သူ့ကို မြင်လျှင် တုတ်တံပုံစံဖြင့် မြေပေါ်သို့ လဲကျကာ လူငယ် ဗြဟ္မစာရီကို ခေါင်းချ၍ ဦးညွှတ်နမတ်ပြု၏။

Verse 175

आनयित्वा बटुं सद्यः संनिवेश्यः निजासने । अर्घ्यपाद्येन महताभ्यर्चयामास तं बटुम्

ထိုဗြဟ္မစာရီကလေးကို ချက်ချင်းခေါ်လာ၍ မိမိ၏အာသနပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီး၊ အရဃျနှင့် ခြေဆေးရေကို များစွာဖြင့် ထိုကလေးကို ပူဇော်ကန်တော့하였다။

Verse 176

विनम्रकंधरो भूत्वा उवाच श्लक्ष्णया गिरा । कुतः कस्माच्च कस्यासि तच्छिघ्रं कथ्यतां प्रभो

ပခုံးကို နိမ့်ချ၍ အလွန်နှိမ့်ချသဘောဖြင့် နူးညံ့သောစကားဖြင့် ပြောလေသည်—“သင်သည် ဘယ်ကလာသနည်း၊ သင်သည် မည်သူနည်း၊ မည်သူ၏သူနည်း။ အရှင်မြတ်၊ ချက်ချင်း ပြောကြားပါ။”

Verse 177

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य विरोचनसुतस्य वै । मनसा हृषितश्चासौ वामनो वक्तुमारभत्

ဗိရောစန၏သား၏စကားကို ကြားသော် ဝါမနလည်း စိတ်အတွင်း၌ ဝမ်းမြောက်၍ ပြောဆိုရန် စတင်လေသည်။

Verse 178

भगवानुवाच । त्वं हि राजा त्रिलोकेशो नान्यो भवितुमर्हसि । स्वकुलं न्यूनतां गच्छेद्यो वै कापुरुषः स्मृतः

ဘုရားရှင်မိန့်တော်မူသည်—“သင်သည် တကယ်ပင် သုံးလောက၏ အရှင်ဘုရင် ဖြစ်၏၊ အခြားသူ မဖြစ်သင့်။ သို့ရာတွင် ကြောက်တတ်သူဟု မှတ်ယူခံရသူသည် မိမိ၏ မျိုးရိုးကို ကျဆင်းစေတတ်၏။”

Verse 179

समं वा चाधिको वापि यो गच्छेत्पुरुषः स्मृतः । त्वया कृतं च यत्कर्म्म न कृतं पूर्वजैस्तव

သင်နှင့် တန်းတူဖြစ်စေ၊ သင်ထက် မြင့်မားသူဖြစ်စေ၊ လာရောက်သူတိုင်းကို ထိုက်တန်သလို ဂုဏ်ပြုရမည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် သင်ပြုလုပ်ပြီးမြောက်သော အမှုသည် သင်၏ ဘိုးဘွားများ မပြုနိုင်ခဲ့သော အမှုတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

Verse 180

दैत्यानां च वरिष्ठा ये हिरण्यकसिपादयः । कृतं महत्तपो येन दिव्यं वर्षसहस्रकम्

ဒိုင်တျာတို့အနက် အထက်မြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဟိရဏ္ယကသိပု စသောသူတို့သည် မဟာတပဿကို ပြုလုပ်၍ ဒေဝနှစ်တစ်ထောင်တိုင် ဆက်လက်ကျင့်ကြံခဲ့ကြသည်။

Verse 181

शरीरं भक्षितं यस्य जुषाणस्य तपो महत् । पिपीलिकाभिर्बहुभिर्दंशैश्चैव समावृतम्

သူသည် မဟာတပဿ၌ စိတ်တည်ကြည်နေစဉ်၊ ကိုယ်ခန္ဓာသည် စားလောင်ခံရကာ ပုရွက်ဆိတ်များစွာနှင့် ၎င်းတို့၏ ကိုက်ရာများဖြင့် အနှံ့အပြား ဖုံးလွှမ်းနေ하였다။

Verse 182

अभवत्तस्य तज्ज्ञात्वा सुरेंद्रो ह्यगमत्पुरा । नगरं तस्य च तदा सैन्येन महता वृतः

ထိုအဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို သိသွားသောအခါ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင် အိန္ဒြာသည် သူ၏ မြို့တော်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်တွင် မြို့ကို စစ်တပ်ကြီးဖြင့် ဝိုင်းရံထား하였다။

Verse 183

तत्सन्निधौ हताः सर्वे असुरा दैत्यशत्रुणा । विंध्या तु महिषी तस्य नीयमाना निवारिता

သူ၏ မျက်မှောက်၌ပင် ဒိုင်တျာတို့၏ ရန်သူက အဆုရာအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဝိန္ဓျာဟူသော သူ၏ ကျွဲ (စီးနင်းဖော်) ကို ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် တားဆီးခံရ하였다။

Verse 184

नारदेन पुरा राजन्किंचित्कार्यं चिकीर्षुणा । शंभोः प्रसादादखिलं मनसा यत्समीक्षितम् । दैत्येंद्रेण च तत्सर्वं तपसैव वशीकृतम्

အို မင်းကြီး၊ ရှေးကာလ၌ နာရဒသည် အလုပ်တစ်ခုကို ဆောင်ရွက်လို၍ သမ္ဘူ (ရှီဝ) ၏ ကရုဏာကြောင့် စိတ်အတွင်း၌ အရာအားလုံးကို မြင်သိခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဒိုင်တျာဘုရင်သည် ထိုအရာအားလုံးကို တပဿတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် အုပ်ချုပ်အောင် ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

Verse 185

तस्याः पुत्रो महातेजा येन नीतोऽभवत्सभाम् । तस्य पुत्रो महाभाग पिता ते पितृवत्सलः । नाम्ना विरोचनो विद्वानिंद्रो येन महात्मना

သူမ၏သားသည် တေဇာကြီးသူဖြစ်၍ တစ်ဦးကို စည်းဝေးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုသူ၏သား၊ ကံကောင်းသူရေ၊ သင်၏အဖေဖြစ်ပြီး ဘိုးဘွားကိုချစ်မြတ်နိုးသူ၊ အမည်မှာ ဝိရောစန၊ ပညာရှိ မဟာဝိညာဉ်တော်ဖြစ်၍ အင်ဒြာတောင် ထိန်းချုပ်နိုင်သူဖြစ်သည်။

Verse 186

दानेन तोषितो राजन्स्वेनैव शिरसा तदा । तस्यात्मजोसि भो राजन्कृतं ते परमं यशः

အို မင်းကြီး၊ ထိုအခါ သူသည် ဒါနဖြင့် ကျေနပ်တော်မူ၏—အမှန်တကယ် မိမိ၏ခေါင်းကိုပင် ပူဇော်လှူဒါန်းခြင်းဖြင့်။ အို မင်းကြီး၊ သင်သည် သူ၏သားဖြစ်သဖြင့် ထိုကြောင့် သင်သည် အမြင့်ဆုံးသော ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိခဲ့သည်။

Verse 187

यशोदीपेन महता दग्धाः शलभवत्सुराः । इंद्रोपि निर्जितो येन त्वया नास्त्यत्र संशयः

သင်၏ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော မီးအလင်းကြောင့် နတ်တို့သည် မီးသို့ပျံဝင်သော ပိုးကောင်များကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းခဲ့ကြသည်။ အင်ဒြာတောင် သင်က အနိုင်ယူခဲ့သည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 188

श्रुतमस्ति मया सर्वं चरितं तव सुव्रत । अल्पकोऽहमिहायातो ब्रह्मचर्यव्रते स्थितः

အို သီလကောင်းသူ၊ သင်၏အကျင့်ကြီးမြတ်မှုအားလုံးကို ကျွန်ုပ် ကြားသိပြီးပါပြီ။ ကျွန်ုပ်သည် ဤနေရာသို့ နှိမ့်ချစွာ လာရောက်ပြီး ဗြဟ္မစရိယ ဝတ်တရား၌ တည်နေပါသည်။

Verse 189

उटजार्थे च मे देहि भूमीं भूमिभृतांवर । बटोस्तस्यैव तद्वाक्यं श्रुत्वा बलिरभाषत

“အို မင်းတို့ထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ ကျွန်ုပ်အတွက် အာရှရမ်တည်ရန် မြေတစ်စိတ် ပေးပါ” ဟုဆို၏။ ထို ဗြဟ္မစရိယ ကျောင်းသားကလေး၏ စကားကို ကြားသော် ဘလီသည် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 190

हे बटो पंडितो भूत्वा यदुक्तं वचनं पुरा । शिशुत्वात्तन्न जानासि श्रुत्वा मन्ये यथार्थतः

«ဟေ ကလေးရေ! ပညာရှိဖြစ်လာပြီး အရင်က ပြောခဲ့သော စကားကို ပြန်ဆိုနေသော်လည်း၊ ကလေးဖြစ်သေးသောကြောင့် အမှန်တကယ် မသိမမြင်နိုင်သေး—သင်ပြောသမျှကို ကြားပြီး ငါက အဓိပ္ပါယ်မှန်ကို ယူဆသိမြင်သည်»။

Verse 191

वद शीघ्रं महाभाग कियन्मात्रां महीं तव । दास्यामि त्वरितेनैव मनसा तद्विमृश्यताम्

«မြန်မြန်ပြောပါ၊ ကံကောင်းသူရေ—သင်လိုအပ်သော မြေက ဘယ်လောက်လဲ? ငါသည် ချက်ချင်းပေးမည်—စိတ်ထဲတွင် ကောင်းကောင်း စဉ်းစားပါ»။

Verse 192

तदाह वामनो वाक्यं स्मयन्मधुरया गिरा । असंतोषपरा ये च विप्रा नष्टा न संशयः

ထိုအခါ ဝာမနသည် ပြုံးလျက် ချိုမြိန်သောအသံဖြင့် ပြော၏—«မကျေနပ်မှုကို အားထားနေသော ဗြာဟ္မဏတို့သည် ပျက်စီးကြသည်၊ သံသယမရှိ»။

Verse 193

संतुष्टा ये हि विप्रास्ते नान्ये वेषधरा ह्यमी । स्वधर्मनिरता राजन्निर्दंभा निरवग्रहाः

«စိတ်ကျေနပ်သော ဗြာဟ္မဏတို့သာ အမှန်တကယ် ဗြာဟ္မဏဖြစ်ကြ၏; အခြားသူတို့သည် အဝတ်အစားပုံစံကိုသာ ဆောင်ထားသူများသာ။ အို မင်းကြီး၊ စိတ်ကျေနပ်သူတို့သည် ကိုယ့်ဓမ္မ၌ တည်ကြပြီး ဟန်ဆောင်မှုကင်း၊ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကင်းကြ၏»။

Verse 194

निर्मत्सरा जितकोधावदान्या हि महामते । विप्रास्ते हि महाभाग तैरियं धार्यते मही

«အို ပညာရှိရေ၊ ထိုဗြာဟ္မဏတို့သည် မနာလိုမှုကင်း၊ ဒေါသကို အနိုင်ယူသူများ၊ အမှန်တကယ် သဒ္ဒါနာတရားဖြင့် လှူဒါန်းသူများဖြစ်ကြ၏။ အို မြတ်နိုးဖွယ် မင်းကြီး၊ ထိုကဲ့သို့သော ဗြာဟ္မဏတို့ကြောင့် ဤကမ္ဘာမြေသည် ထိန်းထားခံရသည်»။

Verse 195

मनस्वी त्वं बहुत्वाच्च दातासि भुवनत्रये । तथापि मे प्रदातव्या मही त्रिपदसंमिता

သင်သည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာ၍ လောကသုံးပါးတစ်လျှောက် အလှူအတန်းများစွာပေးသူဟု ကျော်ကြား၏။ သို့သော်လည်း ငါ့အား ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းအတိုင်းအတာရှိသော မြေကို ပေးပါ။

Verse 196

बहुत्वे नास्ति मे कार्यं मह्या वै सुरसूदन । प्रवेशमात्रमुटजं तथा मम भविष्यति

မြေများစွာ မလိုအပ်ပါ၊ အဆုရသတ်သူအို။ ဝင်ရုံသာလောက် နေရာရှိသော အာရှရမ်တဲငယ်တစ်လုံးပင် ငါ့အတွက် လုံလောက်မည်။

Verse 197

त्रिपदं पूर्यतेऽस्माकं वस्तुं नास्त्यत्र संशयः । देहि मे क्रमतो राजन्यावद्भूमिभविष्यति । तावत्संख्या प्रदातव्या यदि दातासि भो बले

ငါတို့၏ “ခြေလှမ်းသုံးလှမ်း” သည် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံမည်၊ သံသယမရှိ။ အို မင်းကြီး၊ မြေကြီးတည်ရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး ခြေလှမ်းလိုက်လိုက်ဖြင့် ငါ့အား ပေးပါ။ အို ဘလီ၊ သင်သည် အမှန်တကယ် အလှူရှင်ဖြစ်လျှင် ထိုအရေအတွက်အပြည့်ကို ပေးရမည်။

Verse 198

प्रहस्य तमुवाचेदं बलिर्वैरोचनात्मजः । दास्यामि ते महीं कृत्सां सशैलवनकाननाम्

ဗီရောစန၏သား ဘလီသည် ပြုံးရယ်ကာ သူ့အား ဤသို့ဆို၏— “တောင်တန်းများ၊ တောအုပ်များနှင့် တောရိုင်းတောကနန်းများပါဝင်သော မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို သင့်အား ငါပေးမည်။”

Verse 199

मदीयां वै महाभाग मया दत्तां गृहाम वै । याचकोऽसि बटो पश्य दानं दैत्याप्रयाचसे

အို ကံကောင်းသူရေ၊ ငါ့ပိုင်ဆိုင်ရာကို ငါပေးအပ်ထားသဖြင့် လက်ခံပါ။ ကြည့်ပါ၊ သင်သည် တောင်းခံသူဖြစ်သော သာမဏေဘုန်းတော်ကြီးငယ်—သို့သော် ဒိုင်တျာထံမှ ဤအလှူကို သင့်တင့်စွာ မတောင်းဆိုသေးပါ။

Verse 200

याचको ह्यल्पको वास्तु दाता सर्वं विमृश्य वै । तथा विलोक्य चात्मानं ह्यर्थिभ्यश्च ददाति वै

တောင်းခံသူ၏ တောင်းဆိုမှုသည် သေးငယ်သော်လည်း အလှူရှင်သည် အရာအားလုံးကို စဉ်းစားကာ မိမိ၏ အင်အားအလျောက်ကို ကြည့်ပြီး တောင်းသူတို့အား ပေးလှူတတ်၏။