Adhyaya 30

Verse 1

लोमश उवाच । वल्गमानं तमायांतं तारका सुरमोजसा । आजघान च वज्रेण इंद्रो मतिमतां वरः

လောမရှာက ပြောသည်—“တားရကာသည် နတ်တစ်ပါး၏ အင်အားဖြင့် ခုန်လှုပ်ကာ ရှေ့သို့ လာစဉ်၊ အမြင်ဉာဏ်ရှိသူတို့အနက် အကောင်းဆုံး အိန္ဒြာသည် ဝဇ္ဇရ (မိုးကြိုး) ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။”

Verse 2

तेन वज्रप्रहारेण तारको विह्वलीकृतः । पतितोऽपि समुत्थाय शक्त्या तं प्राहरद्द्विपम्

ထိုဝဇ္ဇရထိုးနှက်မှုကြောင့် တာရကာသည် မူးဝေသွားသည်။ သို့သော် လဲကျသော်လည်း ပြန်ထပြီး ရှက္တိ (လှံ) ဖြင့် ထိုဆင်ကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။

Verse 3

पुरंदरं गजस्थं हि अपातया भूतले । हाहाकारो महानासीत्पतिते च पुरंदरे

အမှန်တကယ်ပင် ဆင်ပေါ်ထိုင်နေသော ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ) ကို မြေပြင်သို့ လှဲချလိုက်သည်။ ပုရန္ဒရ ကျသွားသောအခါ ကြောက်လန့်သံကြီး ဟားဟားကာကာ ထွက်ပေါ်လာ하였다။

Verse 4

तारकेणापि तत्रैव यत्कृतं तच्छृणु प्रभो । पतितं च पदाक्रम्य हस्ताद्वज्रं प्रगृह्य च

«အရှင်ဘုရား၊ ထိုနေရာတင် တာရက ပြုခဲ့သမျှကို နားထောင်ပါ။ လဲကျနေသူကို ခြေဖြင့်နင်းကာ လက်ထဲမှ ဝဇ္ရ (မိုးကြိုးလက်နက်) ကို ဆွဲယူလိုက်သည်»။

Verse 5

हतं देवेंद्रमालोक्य तारको रिपुसूदनः । वज्रघातेन महताऽताडयत्तु पुरंदरम्

ဒေဝိန္ဒြာ (အိန္ဒြာ) ကို ထိုးနှက်၍ လဲကျသွားသည်ကို မြင်လျှင် ရန်သူသတ်သူ တာရကသည် ဝဇ္ရ၏ အင်အားကြီးသော ထိုးနှက်ချက်ဖြင့် ပုရန္ဒရကို ထပ်မံရိုက်နှက်하였다။

Verse 6

त्रिशूलमुद्यम्य महाबलस्तदा स वीरभद्रो रुषितः पुरंदरम् । संरक्षमाणो हि जघान तारकं शूलेन दैत्यं च महाप्रभेण

ထို့နောက် အင်အားကြီးသော ဝီရဘဒ္ဒရသည် ဒေါသထွက်၍ တ్రిశူလ (သုံးခေါင်းလှံ) ကို မြှောက်တင်하였다။ ပုရန္ဒရကို ကာကွယ်ရန် အလင်းရောင်တောက်ပသော ထိုသုံးခေါင်းလှံဖြင့် ဒိုင်တျ တာရကကို ထိုးသတ်하였다။

Verse 7

शूलप्रहाराभिहतो निपपात महीतले । पतितोऽपि महातेजास्तारकः पुनरुत्थितः

သုံးခေါင်းလှံ၏ ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် ထိခိုက်သွားသော တာရကသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ하였다။ သို့ရာတွင် လဲကျနေသော်လည်း ထိုတောက်ပသန်မာသူသည် ပြန်လည်ထလာ하였다။

Verse 8

जघान परया शक्त्या वीरभद्रं तदोरसि । वीरभद्रोपि पतितः शक्तिघातेन तस्य वै

အမြင့်မြတ်သော လှံတော်၏ အင်အားဖြင့် သူသည် ဝီရဘဒ္ဒရကို ရင်ဘတ်ပေါ် ထိုးနှက်လေ၏။ ထိုလှံတော်၏ ထိခိုက်အားကြောင့် ဝီရဘဒ္ဒရလည်း လဲကျသွားလေ၏။

Verse 9

सगणाश्चैव देवाश्च गंधर्वोरगराक्षसाः । हाहाकारेण महता चुक्रुशुश्च पुनःपुनः

အဖွဲ့အစည်းများနှင့်အတူ ဒေဝတားတို့၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ နာဂ၊ ရာက္ခသတို့သည် “ဟာ ဟာ” ဟူသော ကြီးမားသော ငိုကြွေးသံဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ အော်ဟစ်ကြလေ၏။

Verse 10

तदोत्थितः सहसा महाबलः स वीरभद्रो द्विषतां निहंता । त्रिशूलमुद्यम्य तडित्प्रकाशं जाज्वल्यमानं प्रभया निरंतरम् । स्वरोचिषा भासितदिग्वितानं सूयदुबिंबाग्न्युडुमण्डलाभम्

ထိုအခါ ရန်သူတို့ကို သတ်ဖြတ်သူ အင်အားကြီးသော ဝီရဘဒ္ဒရသည် ချက်ချင်း ထလေ၏။ မိုးကြိုးကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မပြတ်တောက်သော ရောင်ခြည်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသည့် တြိရှူလကို မြှောက်ကာ၊ မိမိ၏ တောက်ပမှုဖြင့် အရပ်ဒေသအနှံ့ကို ထွန်းလင်းစေသည်—နေမင်း၏ ဝိုင်းကဲ့သို့၊ မီးကဲ့သို့၊ ကြယ်ဝိုင်းကဲ့သို့။

Verse 11

त्रिशूलेन तदा यावद्धंतुकामो महाबलः । निवारितः कुमारेण मावधीस्त्वं महामते

ထိုအခါ တြိရှူလဖြင့် သတ်လိုသော အင်အားကြီးသူသည် ထိုးနှက်မည်ဟု နီးကပ်လာစဉ်၊ ကုမာရက တားဆီး၍ “မသတ်ပါနှင့်၊ စိတ်ကြီးမြတ်သူရေ” ဟု ဆိုလေ၏။

Verse 12

जगर्ज च महातेजाः कार्त्तिकेयो महाबलः

ထို့နောက် တောက်ပအင်အားကြီးသော ကာရ္တိကေယသည် အသံကြီးစွာ ဟိန်းဟောက်လေ၏။

Verse 13

तदा जयेत्यभिहितो भूतैराकाशसंस्थितैः । शक्त्या परमया वीरस्तारकं हंतुमुद्यतः

ထိုအခါ မိုးကောင်းကင်၌ တည်နေသော သတ္တဝါတို့က «အောင်မြင်ပါစေ» ဟု အော်ဟစ်ချီးမွမ်းကြသဖြင့်၊ သူရဲကောင်းသည် အမြင့်မြတ်သော သက္တိလှံဖြင့် တာရကကို သတ်ရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 14

तारकस्य कुमारस्य संग्रामस्तत्र दुःसहः । जातस्ततो महाघोरः सर्वभूतभयंकरः

ထိုနေရာ၌ တာရကနှင့် ကုမာရတို့၏ စစ်ပွဲသည် မခံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လာ၍၊ ထိုမှ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် စစ်မဟာကြမ်းတမ်းမှု ပေါ်ထွန်းကာ သတ္တဝါအားလုံးကို ကြောက်လန့်စေ၏။

Verse 15

शक्तिहस्तौ च तौ वीरौ युयुधाते परस्परम् । शक्तिभ्यां भिन्नहस्तौ तौ महासाहससंयुतौ

လှံကိုင်ထားသော သူရဲကောင်းနှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ကြ၍၊ လှံတို့ဖြင့် တစ်ယောက်၏လက်ကို တစ်ယောက် ချိုးဖျက်ကြသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်—နှစ်ဦးစလုံး မဟာသတ္တိနှင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 16

परस्परं वंचयंतौ सिंहाविव महाबलौ । वैतालिकीं समाश्रित्य तथा वै खेचरीं गतिम्

သူတို့သည် အင်အားကြီးသော ခြင်္သေ့နှစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပြန်အလှန် လှည့်စားကာ လှုပ်ရှားမှုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောင်းလဲကြပြီး၊ ဝိုင်တာလိကီ လှုပ်ရှားနည်းနှင့် ခေချရီ—ကောင်းကင်၌ လှည့်လည်သည့် လမ်းစဉ်ကိုလည်း ယူဆောင်ကြ၏။

Verse 17

पार्वतं मतमाश्रित्य शक्त्या शक्तिं निजघ्नतुः । एभिर्मतैर्महावीरौ चक्रतुर्युद्धमुत्तमम्

တောင်မှ ပေါ်ထွန်းသော စစ်နည်းဗျူဟာကို အားကိုး၍ မဟာသူရဲကောင်းနှစ်ဦးသည် လှံနှင့်လှံကို ထိုးနှက်ကြ၏။ ထိုဗျူဟာများဖြင့် သူတို့သည် အလွန်မြင့်မြတ်၍ အင်အားကြီးသော စစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲကြလေ၏။

Verse 18

अन्योन्यसाधकौ भूत्वा महाबलपराक्रमौ । जघ्नतुः शक्तिधाराभी रणे रणविशारदौ

အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ဘက်များဖြစ်လာကြပြီး ခွန်အားနှင့် စွမ်းရည်ကြီးမားသော စစ်ရေးကျွမ်းကျင်သူ ထိုနှစ်ဦးတို့သည် စစ်မြေပြင်တွင် လှံမိုးရွာသွန်းလျက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိုက်ခိုက်ကြလေသည်။

Verse 19

मूर्ध्नि कण्ठे तथा बाह्वोर्जान्वोश्चैव कटीतटे । वक्षस्युरसि पृष्ठे च चिच्छिदतुः परस्परम्

ဦးခေါင်း၊ လည်ပင်း၊ လက်မောင်း၊ ဒူး၊ ခါး၊ ရင်ဘတ်နှင့် ကျောကုန်းတို့တွင် ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ရိုက်နှက်၍ ဒဏ်ရာရစေခဲ့ကြသည်။

Verse 20

तदा तौ युध्यमानौ च हन्तुकामौ महाबलौ । प्रेक्षका ह्यभवन्सर्वे देवगन्धर्वगुह्यकाः

ထိုအစွမ်းထက်သော နှစ်ဦးတို့သည် သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်နေကြစဉ် နတ်များ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် ဂုဟျကများ အားလုံးသည် စစ်ပွဲ၏ ပရိသတ်များ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 21

ऊचुः परस्परं सर्वे कोऽस्मिन्युद्धे विजेष्यते । तदा नभोगता वाणी उवाच परिसांत्व्य वै

သူတို့အားလုံးက "ဒီစစ်ပွဲမှာ ဘယ်သူနိုင်မလဲ" ဟု အချင်းချင်း မေးမြန်းကြသည်။ ထိုအခါ ကောင်းကင်မှ အသံတစ်သံသည် သူတို့အား စိတ်သက်သာရာရစေရန် အမှန်အတိုင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

Verse 22

तारकं हि सुराश्चाद्य कुमारोऽयं हनिष्यति । मा शोच्यतां सुराः सर्वैः सुखेन स्थीयतां दिवि

"ဤ ကုမာရ သည် ယနေ့တွင် တာရက ကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်လိမ့်မည်။ အို နတ်တို့၊ မဝမ်းနည်းကြပါနှင့်၊ သင်တို့အားလုံး ကောင်းကင်ဘုံ၌ စိတ်ချလက်ချ နေကြလော့။"

Verse 23

श्रुत्वा तदा तां गगने समीरितां तदैव वाचं प्रमथैः परीतः । कुमारकस्तं प्रति हंतुकामो दैत्याधिपं तारकमुग्ररूपम्

ထိုအခါ မိုးကောင်းကင်မှ ကြားရသော အသံတော်ကို ကြားပြီး ပရမထများက ဝိုင်းရံထားစဉ်၊ လူငယ် ကုမာရသည် သတ်လိုစိတ်ဖြင့် ဒိုင်တျယတို့၏ ကြမ်းတမ်းသော အရှင် တာရကကို ရင်ဆိုင်၍ တိုးဝင်သွား၏။

Verse 24

शक्त्या तया महाबाहुराजघान स्तनांतरे । तारकं ह्यसुरश्रेष्ठं कुमारो बलवत्तरः

ထို သက္တိလှံတံဖြင့် လက်မောင်းကြီးသော ကုမာရသည် တာရက—အဆုရတို့အနက် အမြတ်ဆုံးကို—ရင်အလယ်၌ ထိုးနှက်လေ၏။ အင်အားပိုမိုကြီးမားသော ကုမာရက အဆုရအထွဋ်အမြတ်ကို ထိုးခတ်သတ်မှတ်လေ၏။

Verse 25

तं प्रहारमना दृत्य तारको दैत्यपुंगवः । कुमारं चाऽपि संक्रुद्धः स्वशक्त्या चाजघान वै

ထိုထိုးနှက်မှုကို မလေးစားဘဲ ဒိုင်တျယတို့၏ အထွဋ်အမြတ် တာရကသည် ဒေါသထွက်ကာ မိမိ၏ သက္တိလှံတံဖြင့်ပင် ကုမာရကို ပြန်လည် ထိုးနှက်လေ၏။

Verse 26

तेन शक्तिप्रहारेण शांकरिर्मूर्च्छितोऽभवत् । मुहूर्ताच्चेतनां प्राप्तः स्तूयमानो महर्षिभिः

ထို သက္တိထိုးနှက်မှုကြောင့် ရှင်ကရ၏ သားတော် ရှာင်ကရီ (ကုမာရ) သတိလစ်သွား၏။ ခဏအကြာတွင် မဟာရိရှီတို့က ချီးမွမ်းနေစဉ် သူသည် သတိပြန်ရလာ၏။

Verse 27

यथा सिंहो मदोन्मत्तो हंतुकामस्तथैव च । कुमारस्तारकं दैत्यमाजघान प्रतापवान्

မာန်တက်မူးယစ်သော ခြင်္သေ့က သတ်လိုစိတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်သကဲ့သို့ပင်၊ အာနုဘော်ကြီး၍ သတ္တိပြည့်စုံသော ကုမာရသည် ဒိုင်တျယ တာရကကို ထိုးနှက်၍ လဲကျစေ၏။

Verse 28

एवं परस्परेणैव कुमारश्चैव तारकः । युयुधातेऽतिसंरब्धौ शक्तियुद्धपरायणौ

ထို့ကြောင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ ကုမာရနှင့် တာရက တို့သည် တိုက်ခိုက်ကြ၏—နှစ်ဦးစလုံး အလွန်ဒေါသထွက်ကာ လှံဖြင့် စစ်ပွဲကိုသာ အာရုံစိုက်ကြ၏။

Verse 29

अभ्यासपरमावास्तामन्योन्यविजिगीषया । तथा तौ युध्यमानौ च चित्ररूपौ तपस्विनौ

လက်နက်ပညာကို အလေ့အကျင့်ဖြင့် အထွတ်အထိပ်ရောက်ထားခြင်းနှင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အနိုင်ယူလိုသည့် ဆန္ဒကြောင့်၊ တိုက်ခိုက်နေဆဲ နှစ်ဦးသည် အံ့ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် တပသီကြီးများကဲ့သို့ ထင်ရှားလှ၏။

Verse 30

धाराभिश्च अणीभीश्च सुप्रयुक्तौ च जघ्नतुः । अवलोकपराः सर्वे देवगन्धर्वकिन्नराः

လက်နက်မိုးရွာသကဲ့သို့နှင့် ချွန်ထက်သော မစ်ဆိုင်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပစ်လွှတ်ကာ နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထိုးနှက်ကြ၏။ ဒေဝ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ကိန္နရ အားလုံးသည် ကြည့်ရှုခြင်းတစ်ခုတည်းကိုသာ အာရုံစိုက်၍ ရပ်နေကြ၏။

Verse 31

विस्मयं परमं प्राप्ता नोचुः किंचन तस्य वै । न ववौ च तदावायुर्निष्प्रभोऽभूद्दिवाकरः

အံ့ဩမှုအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ကြသဖြင့် သူတို့သည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောနိုင်ကြ။ ထိုအခါ လေမတိုက်တော့ဘဲ နေမင်း၏ တောက်ပမှုလည်း မှိန်သွား၏။

Verse 32

हिमालयोऽथ मेरुश्च श्वेतकूटश्च दर्दुरः । मलयोऽथ महाशैलो मैनाको विंध्यपर्वतः

ဟိမာလယနှင့် မေရု၊ ရှွေတကူဋနှင့် ဒရ္ဒုရ၊ မလယ မဟာတောင်၊ မိုင်နာကနှင့် ဝိန္ဓျ တောင်တန်း—

Verse 33

लोकालोकौ महाशैलौ मानसोत्तरपर्वतः । कैलासो मन्दरो माल्यो गन्धमादन एव च

လောကာလောက မဟာတောင်နှင့် မာနသုတ္တရ တောင်; ကိုင်လာသ၊ မန္ဒရ၊ မာလျာ နှင့် ဂန္ဓမာဒန တောင်တို့လည်း—

Verse 34

उदयाद्रिर्महेंद्रश्च तथैवास्तगिरिर्महान्

ဥဒယာဒြိ တောင်နှင့် မဟိန္ဒြ တောင်၊ ထို့အတူ မဟာအස්တဂိရိ တောင်လည်း—

Verse 35

एते चान्ये च बहवः पर्वताश्च महाप्रभाः । स्नेहार्द्दितास्तदाजग्मुः कुमारं च परीप्सवः

ဤတောင်တို့နှင့် အခြားတောင်များစွာသော မဟာတောက်ပသူတို့သည် ချစ်ခင်မေတ္တာကြောင့် လှုပ်ရှားကာ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး ကုမာရကို ကာကွယ်ကူညီရန် ဆန္ဒပြုကြ၏။

Verse 36

ततः स दृष्ट्वा तान्सर्वान्भयभीतांश्च शांकरिः । पर्वतान्गिरिजापुत्रो बभाषे प्रतिबोधयन्

ထို့နောက် သင်္ကရ၏ သားတော်၊ ဂိရိဇာ၏ သားတော်သည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော တောင်များအားလုံးကို မြင်၍ သူတို့ကို သတိပေးသင်ကြားကာ အားပေးနှစ်သိမ့်စကား ပြောကြား၏။

Verse 37

कुमार उवाच । मा खिद्यत महाभागा मा चिंता क्रियतां नगाः । घातयाम्यद्य पापिष्ठं सर्वेषामिह पश्यताम्

ကုမာရက ပြောသည်—“ကံကောင်းသူတို့၊ မစိတ်ပင်ပန်းကြနှင့်။ တောင်တို့၊ စိုးရိမ်မနေကြနှင့်။ ယနေ့ ဤနေရာ၌ စုဝေးနေသူအားလုံး၏ မျက်စိရှေ့တွင် အပြစ်အမဲဆုံးသူကို ငါ သတ်မည်”။

Verse 38

एवं समाश्वास्य तदा मनस्वी तान्पर्वतान्देवगणैः समेतान् । प्रणम्य शंभुं मनसा हरिप्रियः स्वां मातरं चैव नतः कुमारः

ဤသို့ နတ်အဖွဲ့တို့နှင့်အတူ စုဝေးနေသော တောင်တန်းတို့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ သက်သာစေပြီးနောက်၊ ဟရိ၏ချစ်တော် ကုမာရသည် စိတ်ထဲမှ သမ္ဘူ (ရှီဝ) ကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ကာ မိမိ၏ မိခင်ကိုလည်း ဦးညွှတ်လေ၏။

Verse 39

कार्त्तिकेयस्ततः शक्त्या निचकर्त रिपोः शिरः । तच्छिरो निपपातोर्व्यां तारकस्य च तत्क्षणात् । एवं स जयमापेदे कार्त्तिकेयो महाप्रभुः

ထို့နောက် ကာရ္တ္တိကေယသည် သက္တိ (လှံ) ဖြင့် ရန်သူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လေ၏။ ထိုခဏတည်းမှာပင် တာရက၏ ခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွား၏။ ထို့ကြောင့် မဟာတန်ခိုးရှင် ကာရ္တ္တိကေယသည် အောင်ပွဲကို ရရှိလေ၏။

Verse 40

ददृशुस्तं सुरगणा ऋषयो गुह्यकाः खगाः । किंनराश्चारणाः सर्पास्तथा चैवाप्सरो गणाः

နတ်အဖွဲ့တို့သည် သူ့ကို မြင်ကြသကဲ့သို့၊ ရှိသူတော်များ၊ ဂုဟျကများ၊ ငှက်များ၊ ကိန္နရများ၊ ချာရဏများ၊ မြွေများနှင့် အပ်ဆရာသမီးအဖွဲ့တို့လည်း မြင်ကြလေ၏။

Verse 41

हर्षेण महताविष्टास्तुष्टुवुस्तं कुमारकम् । विद्याधर्यश्च ननृतुर्गायकाश्च जगुस्तदा

အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ သူတို့သည် လူငယ်ကုမာရကို ချီးမွမ်းကြလေ၏။ ထိုအခါ ဗိဒ္ဓာဓရီမိန်းကလေးများ ကပြကြပြီး အဆိုတော်များလည်း သီချင်းဆိုကြလေ၏။

Verse 42

एवं विजयमापन्नं दृष्ट्वा सर्वे मुदा युताः । ततो हर्षात्समागम्य स्वांकमारोप्य चात्मजम्

သူ့ကို အောင်မြင်အောင်ပွဲရထားသည်ကို မြင်ကြသဖြင့် အားလုံး ဝမ်းမြောက်ကြလေ၏။ ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် မိခင်သည် ရှေ့သို့ လာကာ သားကို မိမိ၏ ပေါင်ပေါ်တင်၍ နီးကပ်စွာ ဖက်လှုပ်လေ၏။

Verse 43

परिष्वज्य तु गाढेन गिरिजापि तुतोष वै । स्वोत्संगे च समारोप्य कुमारं सूर्यवर्चसम्

သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လျက် ဂိရိဇာ (ပါဝတီ) သည် အမှန်တကယ် စိတ်ကျေနပ်သွား၏။ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ကုမာရကို မိမိပေါင်ပေါ် တင်ကာ ဝမ်းမြောက်လေ၏။

Verse 44

लालयामास तन्वंगी पार्वती रुचिरेक्षणा । ऋषीभिः सत्कृतः शंभुः पार्वत्या सहितस्तदा

ကိုယ်လုံးပါးလျား၍ မျက်လုံးလှပသော ပါဝတီသည် သားတော်ကို ချစ်ခင်စွာ လှုပ်ရှားလျက် လာလျားပေး၏။ ထိုအခါ ပါဝတီနှင့်အတူရှိသော ရှမ္ဘု (ရှီဝ) ကိုလည်း ရှင်ရသီတို့က ဂုဏ်ပြုကာ ပူဇော်ကြ၏။

Verse 45

आर्यासनगता साध्वी शुशुभे मितभाषिणी । संस्तूयमाना मुनिभिः सिद्धचारणपन्नगैः

မြတ်သော အာသနပေါ်၌ ထိုင်နေသော သီလရှင်မ၊ စကားကို တိုတောင်းသိမ်မွေ့စွာ ပြောတတ်သူသည် တောက်ပလှ၏။ မုနိများ၊ စိဒ္ဓများ၊ ချာရဏများနှင့် နာဂများက ချီးမွမ်းနေကြ၏။

Verse 46

नीराजिता तदा देवैः पार्वती शंभुना सह । कुमारेण सहैवाथ शोममाना तदा सती

ထိုအခါ ပါဝတီသည် ရှမ္ဘုနှင့်အတူ၊ ကုမာရနှင့်လည်းအတူ၊ ဒေဝတားတို့က မင်္ဂလာမီးလှည့်ပူဇော်ခြင်း (နီရာဇန) ဖြင့် ဂုဏ်ပြုကြ၏။ ထိုသန့်ရှင်းမြတ်သော စတီသည် ထင်ရှားစွာ တောက်ပလေ၏။

Verse 47

हिमालयस्तदागत्य पुत्रैश्च परिवारितः । मेर्वाद्यैः पर्वतैश्चैव स्तूयमानः परोऽभवत्

ထိုနောက် ဟိမာလယသည် သားတော်များဖြင့် ဝန်းရံလျက် ရောက်လာ၏။ မေရုနှင့် အခြားတောင်တန်းများက ချီးမွမ်းကြသဖြင့် သူသည် အလွန်တောက်ပ၍ မြင့်မြတ်ထင်ရှားလာ၏။

Verse 48

तदा देवगणाः सर्व इन्द्राद्य ऋषिभिः सह । पुष्पवर्षेण महात ववर्षुरमितद्युतिम् । कुमारमग्रतः कृत्वा नीराजनपरा बभुः

ထို့နောက် အင်ဒြာတို့ဦးဆောင်သော နတ်တော်အစုအဝေးအားလုံးသည် ရှင်ရသီများနှင့်အတူ အလင်းရောင်မတိုင်းမတာရှိသော အရှင်ထံသို့ ပန်းမိုးကြီးကို ရွာချခဲ့ကြသည်။ ကုမာရကို ရှေ့တန်းတွင်ထား၍ အာရတီ (မီးပူဇော်ဂုဏ်ပြု) ပြုရန် စိတ်အာရုံစိုက်ကြ၏။

Verse 49

गीतवादित्रघोषेण ब्रह्मघोषेण भूयसा । संस्तूयमानो विविधैः सूक्तैर्वेदविदां वरैः

သီချင်းသံနှင့် တူရိယာသံတို့၏ ကြီးမားသောဟုန်းဟောင်းကြားတွင်၊ ထို့ထက်ပို၍ မန္တရသံ (ဗြဟ္မဃောသ) အင်အားကြီးစွာဖြင့်၊ ဝေဒကို သိမြင်သော အထွတ်အမြတ်တို့က မျိုးစုံသော စုက္တများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 50

कुमारविजयंनाम चरित्रं परमाद्भुतम् । सर्वपापहरं दिव्यं सर्वकामप्रदं नृणाम्

«ကုမာရ၏ အောင်ပွဲ» ဟု ခေါ်သော ဤအလွန်အံ့ဩဖွယ် သာသနာတော်ဇာတ်လမ်းသည် ဒိဗ္ဗဖြစ်၍၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားကာ လူတို့၏ ကောင်းမွန်သင့်တော်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်း၏။

Verse 51

ये कीर्त्तयंति शुचयोऽमितभाग्ययुक्ताश्चानंत्यरूपमजरामरमादधानाः । कौमारविक्रममहात्म्यमुदारमेतदानंददायकमनोर्थकरं नृणां हि

သန့်ရှင်းကြည်လင်၍ မတိုင်းမတာ ကံကောင်းခြင်းနှင့် ပြည့်စုံသူတို့သည် အဆုံးမရှိသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆင်ခြင်ကာ မအိုမနာ မသေမပျက်သော အရှင်ကို အာရုံပြုကြသည်။ ထိုသူတို့က ကုမာရ၏ သတ္တိဗလ မဟာတ్మျကို မြတ်နိုးစွာ ချီးကျူးကြသော်၊ ၎င်းသည် အာနန္ဒကို ပေး၍ လူတို့၏ လိုအင်ရည်မှန်းချက်ကို ပြည့်စုံစေ၏။

Verse 52

यः पठेच्छृणुयाद्वापि कुमारस्य महात्मनः । चरितं तारकाख्यं च सर्वपापैः समुच्यते

မဟာစိတ်ရှိသော ကုမာရ၏ သာသနာတော်လုပ်ရပ်များကို ဖတ်ရွတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူမည်သူမဆို၊ အထူးသဖြင့် «တာရက» ဟု ခေါ်သော ဇာတ်ကြောင်းကို၊ အပြစ်အားလုံးမှ လုံးဝ လွတ်မြောက်၏။