Kedara Khanda
Kedara Khanda
A Himalayan sacred-geography unit focused on Kedāra/Kedārnāth and its surrounding tīrthas, reflecting North Indian pilgrimage networks (uttarāpatha) where mountain landscapes, rivers, and shrines are interpreted as embodied theology and ethical space.
Adhyayas in Kedara Khanda
35 chapters to explore.
Adhyaya 1
Śiva-māhātmya Praśnaḥ — The Sages’ Inquiry into Śiva’s Greatness and the Dakṣa Episode (Part 1)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍຄໍາອະນຸໂມທະນາແບບປູຣານະ ແລະຈັດວາງສະຖານທີ່ທີ່ປ່າ Naimiṣāraṇya ທີ່ບັນດາລິດສີຜູ້ຖືຕະປະ ນໍາໂດຍ Śaunaka ກໍາລັງປະກອບຍັດຍາວນານ. Lomasha ນັກບວດຜູ້ຮູ້ທັນ ແລະເປັນສິດໃນສາຍ Vyāsa ມາຮອດ ແລະຖືກຕ້ອນຮັບຕາມພິທີ. ລິດສີທັງຫຼາຍຂໍໃຫ້ອະທິບາຍ Śiva-dharma ຢ່າງເປັນລະບົບ: ບຸນຜົນຂອງການບູຊາ ແລະທານດ້ວຍພັກຕິ (ການກວາດຖູ, ລາຍຕົກແຕ່ງ, ຖວາຍກະຈົກ, ພັດ, ຮົ່ມ, ສາລາ, ໂຄມໄຟ) ພ້ອມທັງຜົນຂອງການອຸປະຖໍາການອ່ານ Purāṇa/Itihāsa ແລະການຮຽນວິທະຍາວິເທດຕໍ່ໜ້າພຣະŚiva. Lomasha ຕອບວ່າ ຈະພູດເຖິງມະຫາອານຸພາບຂອງ Śiva ໃຫ້ຄົບຖ້ວນນັ້ນຍາກ; ນາມສອງພະຍາງ “Śiva” ມີພະລັງກູ້ພົ້ນ; ແລະການພະຍາຍາມຂ້າມສັງສານໂດຍບໍ່ພຶງ Sadāśiva ເປັນເລື່ອງໄຮ້ຜົນ. ຈາກນັ້ນເລື່ອງເຂົ້າສູ່ຕອນ Dakṣa: Satī ຖືກມອບໃຫ້ Śaṅkara ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງ Brahmā; Dakṣa ໂກດເມື່ອ Śiva ບໍ່ລຸກຂຶ້ນຕ້ອນຮັບ ແລະດ່າທໍາລາຍ Śiva ກັບບໍລິວານ ພ້ອມທັງສາບແຊ່ງ. Nandin ຕອບໂຕ້ດ້ວຍຄໍາສາບແຊ່ງຕໍ່ພິທີກຳທີ່ຍຶດຕິດຝ່າຍ Dakṣa ແລະຄວາມເສື່ອມຊົ່ວຂອງສັງຄົມ. Śiva ເຂົ້າມາສອນທາງຈິດທຳ: ຄວາມໂກດຕໍ່ພຣາຫມັນບໍ່ຄວນ, ວິເທດແມ່ນຮູບມະນະຕຣາແລະເປັນຮາກຖານ, ປັນຍາແທ້ຕ້ອງລະທິ້ງການຟຸ້ງຊ່ານຂອງຄວາມຄິດ ແລະຝຶກຄວາມເສມອາລົມ. ທ້າຍບົດ Dakṣa ຍັງອອກໄປດ້ວຍຄວາມປະທັດປະທານ ແລະຍັງວິຈານ Śiva ກັບຜູ້ບູຊາຂອງພຣະອົງຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 2
Dakṣayajña-prasaṅgaḥ — The Dakṣa Sacrifice Episode (Sati’s Departure)
ບົດນີ້ສະແດງຄວາມຂັດແຍ້ງທາງພິທີກຳແລະສັງຄົມໃນຍັດຍະຍາກຳອັນໃຫຍ່. ໂລມະສະເລົ່າວ່າ ທັກສະເລີ່ມຍັດຍະຍາກຳໃຫຍ່ທີ່ກະນະຄະລະ ເຊີນຣິສີຫຼາຍອົງ (ວະສິດຖະ, ອະກັດສະຕະ, ກາສະຍະປະ, ອະຕຣິ, ວາມະເທວະ, ພຣຶກຸ ແລະອື່ນໆ) ແລະເທວະດາ (ພຣະພຣົມ, ພຣະວິສະນຸ, ອິນທຣະ, ໂສມະ, ວະຣຸນະ, ກຸເບຣະ, ມະຣຸດ, ອັກນິ, ນິຣຣິຕິ) ໂດຍຈັດທີ່ພັກອັນວິຈິດງາມທີ່ທວັສຕຣຶສ້າງໃຫ້. ໃນຂະນະພິທີກຳກຳລັງດຳເນີນ ຣິສີດະທີຈີກ່າວຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະວ່າ ຍັດຍະຍາກຳນີ້ບໍ່ມີສະຫງ່າງາມແທ້ ຖ້າຂາດພິນາກິນ/ພຣະສິວະ; ຄວາມມົງຄຸນຈະກາຍເປັນອະມົງຄຸນເມື່ອຕັດຂາດຈາກຕຣະຍັມບະກະ. ທ່ານເຊີນໃຫ້ເຊີນພຣະສິວະພ້ອມດາກສາຍະນີ. ແຕ່ທັກສະປະຕິເສດ ອ້າງວ່າພຣະວິສະນຸແມ່ນຮາກຖານຂອງພິທີ ແລະດູຖູກຣຸດຣະວ່າບໍ່ເໝາະ—ເປີດເຜີຍຄວາມຈອງຫອງແລະການກັ້ນກັນເປັນຄວາມຜິດຂອງພິທີ. ດະທີຈີຈາກໄປ ພ້ອມຄຳເຕືອນເຖິງຄວາມພິນາດທີ່ຈະມາ. ຕໍ່ມາ ເລື່ອງຫັນໄປຫາສະຕີ (ດາກສາຍະນີ) ໃນສະຖານທີ່ເທວະດາ; ນາງຮູ້ວ່າໂສມະກຳລັງໄປຍັດຍະຍາກຳຂອງທັກສະ ແລະຖາມວ່າເປັນຫຍັງນາງກັບພຣະສິວະບໍ່ຖືກເຊີນ. ນາງເຂົ້າໄປຫາພຣະສິວະທ່າມກາງພວກກະນະ (ນັນດິນ, ພຣຶງກິ, ມະຫາກາລ ແລະອື່ນໆ) ຂໍອະນຸຍາດໄປແມ່ນຈະບໍ່ມີຄຳເຊີນ. ພຣະສິວະແນະນຳບໍ່ໃຫ້ໄປ ເນື່ອງຈາກຂົງເຂດພິທີ-ສັງຄົມ ແລະໂທດຂອງການໄປໂດຍບໍ່ຖືກເຊີນ. ແຕ່ສະຕີຍືນຍັນ; ພຣະສິວະຈຶ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ນາງໄປພ້ອມກະນະຈຳນວນຫຼາຍ ແລະໃນໃຈພຣະອົງຮູ້ສຶກວ່ານາງຈະບໍ່ກັບຄືນ—ສະທ້ອນຄວາມຕຶງຕັນລະຫວ່າງໜ້າທີ່ຄອບຄົວ, ກຽດສັກສີຂອງພິທີ, ແລະສະຫງ່າງາມຂອງເທວະພາບ.
Adhyaya 3
Dakṣa-Yajña: Satī’s Protest, Self-Immolation, and the Dispatch of Vīrabhadra
ໃນອັດຍາຍນີ້ ທີ່ລົມາສະ (Lomāśa) ເປັນຜູ້ເລົ່າ ໄດ້ນໍາເຫດການຍັດຍະຂອງທັກສະ (Dakṣa-yajña) ມາເປັນການວິຈາລະນາທາງທິດສະດີວ່າ ພິທີບູຊາທີ່ຂາດການນົບນ້ອມຕໍ່ອີສະວະຣະ ຍ່ອມບໍ່ສົມບູນ. ສະຕີ (Dākṣāyaṇī) ໄປຮອດຍັດຍະໃຫຍ່ຂອງພໍ່ນາງ ທັກສະ ແລະຕັ້ງຄໍາຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ເຊີນ ແລະບໍ່ໄດ້ບູຊາ ພຣະສຳພູ (Śiva) ເຈົ້າແຫ່ງສັບພະສິ່ງ. ນາງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຕໍ່ໜ້າເທວະ ແລະ ຣິສິ (ṛṣi) ວ່າ ວັດຖຸບູຊາ ມັນຕຣາ ແລະ ອາຫຸຕິ ຈະກາຍເປັນບໍ່ບໍລິສຸດ ເມື່ອຄວາມເປັນຈິງອັນສູງສຸດຖືກດູໝິ່ນ; ຍັດຍະຈຶ່ງຂາດໂຄງສ້າງ ຖ້າບໍ່ມີການນົບນ້ອມຕໍ່ອີສະວະຣະ. ທັກສະໂກດແຄ້ນ ແລະດ່າທໍ່ພຣະສິວະວ່າບໍ່ເປັນມົງຄຸນ ແລະຢູ່ນອກຂອບເຂດແຫ່ງເວດ. ສະຕີທົນບໍ່ໄດ້ຕໍ່ການດູໝິ່ນມະຫາເທວະ ຈຶ່ງປະກາດຫຼັກທຳວ່າ ທັງຜູ້ກ່າວຮ້າຍ ແລະຜູ້ຟັງຢ່າງຮ່ວມມື ລ້ວນຮັບຜົນກຳອັນໜັກ. ຈາກນັ້ນນາງເຂົ້າໄປໃນໄຟ (ສະຫຼະຊີວິດດ້ວຍໄຟ) ເຮັດໃຫ້ທີ່ປະຊຸມແຕກຕື່ນ ແລະເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍຮຸນແຮງ. ນາຣະດະ (Nārada) ໄດ້ໄປກ່າວຂ່າວແກ່ ຣຸດຣະ (Rudra) ແລະຄວາມພິໂລດຂອງພຣະສິວະປະກົດເປັນ ວີຣະພັດຣະ (Vīrabhadra) ແລະ ກາລິກາ (Kālikā) ພ້ອມດ້ວຍກະນະ (gaṇa) ອັນນ່າຢ້ານ ແລະລາງຮ້າຍຫຼາຍປະການ. ທັກສະໄປພຶ່ງພາ ພຣະວິສະນຸ (Viṣṇu) ແລະພຣະວິສະນຸຊີ້ຫຼັກການວ່າ ບ່ອນໃດທີ່ຍົກຍ້ອງຜູ້ບໍ່ຄວນ ແລະລະເລີຍຜູ້ຄວນ ຈະເກີດຄວາມອຶດຢາກ ຄວາມຕາຍ ແລະຄວາມຢ້ານກົວ; ການດູໝິ່ນອີສະວະຣະເຮັດໃຫ້ການກະທໍາທັງປວງເປົ່າປະໂຫຍດ. ທ້າຍສຸດ ອັດຍາຍຍືນຢັນວ່າ “ເກວະລະກັມມະ” (ພິທີ/ການກະທໍາທີ່ບໍ່ມີອີສະວະຣະ) ບໍ່ອາດໃຫ້ການຄຸ້ມຄອງ ຫຼືຜົນໄດ້; ແຕ່ການກະທໍາທີ່ປະສານກັບພັກຕິ ແລະການຮັບຮູ້ອຳນາດສູງສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງໃຫ້ຜົນສົມບູນ.
Adhyaya 4
ईश्वराधीनकर्मफलप्रकरणम् (Karma’s Fruit as Dependent on Īśvara) — Vīrabhadra–Viṣṇu–Deva Saṅgrāma Episode
ບົດນີ້ເປັນການສອນທາງເທວະວິທະຍາທີ່ຖືກສອດແຊກໃນເຫດການສົງຄາມ. ໂລມາຊະເລົ່າວ່າ ດັກສະຕອບໂຕ້ກັບພຣະວິສນຸ ໂດຍຖາມວ່າ ການກະທຳຕາມເວດະຈະຖືກຕ້ອງໄດ້ແນວໃດ ຖ້າບໍ່ມີ ອີສະວະຣະ. ພຣະວິສນຸອະທິບາຍວ່າ ເວດະເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນກຸນະສາມ ແລະພິທີກຳຈະໃຫ້ຜົນໄດ້ກໍ່ຕ້ອງອາໄສພຣະເຈົ້າ; ຈຶ່ງຄວນຂໍພຶງພາໃນພຣະອົງ. ຕໍ່ມາສົງຄາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ: ເທວະທັງຫຼາຍ ໄດ້ກຳລັງຈາກມົນຕຣາຂອງພຣະພຣຶກຸ (uccaṭana) ແລະໃນຕອນແຮກຂັບໄລ່ກະນະຂອງພຣະສິວະ. ແຕ່ວີຣະພັດຣະກັບໂຈມຕີດ້ວຍຜູ້ຊ່ວຍທີ່ດຸຮ້າຍ ແລະກົດດັນເທວະຈົນຕ້ອງໄປຂໍຄຳປຶກສາຈາກພຣະບຣຶຫັດສະປະຕິ. ທ່ານຢືນຢັນຄຳສອນຂອງພຣະວິສນຸວ່າ ມົນຕຣາ, ຢາ, ໄສຍະເວດ, ວິທີໂລກ ຫຼືແມ່ນແຕ່ ເວດະ/ມີມາມສາ ກໍບໍ່ອາດຮູ້ອີສະວະຣະໄດ້ຄົບຖ້ວນ; ພຣະສິວະຮູ້ໄດ້ດ້ວຍພັກຕິອັນເອກະ ແລະຄວາມສະງົບໃນໃຈ. ວີຣະພັດຣະເຜີຍໜ້າກັບເທວະ ແລະກັບພຣະວິສນຸ; ການສົນທະນາຢ່າງປະນີປະນອມຍອມຮັບຄວາມເທົ່າທຽມດ້ານພາລະກິດຂອງພຣະສິວະແລະພຣະວິສນຸ ແຕ່ຍັງຮັກສາຄວາມຕຶງຕັນໃນເລື່ອງ. ການຕໍ່ສູ້ດຳເນີນຕໍ່ ມີ “ຈະວາຣະ” ຄວາມເຈັບໄຂ້ຮ້ອນອອກຈາກຄວາມໂກດຂອງຣຸດຣະ ແລະຖືກອັສວິນຄວບຄຸມ. ທ້າຍສຸດ ຈັກຣະຂອງພຣະວິສນຸຖືກກືນແລ້ວຖືກຄືນ; ພຣະວິສນຸຖອນຕົວ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຂອບເຂດຂອງກຳລັງ ແລະຄວາມເປັນເອກະຂອງພັກຕິທີ່ມຸ່ງຫາອີສະວະຣະ ເໜືອກວ່າພິທີກຳຫຼືອຳນາດລ້ວນໆ.
Adhyaya 5
Dakṣayajñabhaṅga–Prasāda Upadeśa (Disruption of Dakṣa’s Sacrifice and Śiva’s Instruction)
ຫຼັງຈາກພຣະວິສນຸອອກຈາກສະຖານທີ່ບູຊາຍັດຍະຂອງດັກສະ ກອງຄະນະ (gaṇa) ຂອງພຣະສິວະໄດ້ເຂົ້າຄອບງຳ ທຳໃຫ້ພິທີຖືກລົ້ມລົງ ແລະຜູ້ຮ່ວມພິທີຖືກຫຍັບຫຍາມ ຈົນເທວະ ຣິສີ ແລະດາວນະຄອນຟ້າກໍວຸ້ນວາຍ. ພຣະພຣະຫມາຜູ້ເສົ້າໃຈໄດ້ໄປກາຍລາສ ແລະຖວາຍສະຕຸຕິຢ່າງເປັນພິທີ ຍອມຮັບພຣະສິວະເປັນແຫຼ່ງສູງສຸດຂອງລະບຽບຈັກກະວານ ແລະພະລັງຂອງຍັດຍະ. ພຣະສິວະຊີ້ແຈງວ່າ ການລົ້ມລົງຂອງຍັດຍະດັກສະບໍ່ແມ່ນຄວາມຮ້າຍກາດຂອງເທວະ ແຕ່ເປັນຜົນກຳຈາກການກະທຳຂອງດັກສະເອງ ແລະການເຮັດໃຫ້ຜູ້ອື່ນເຈັບທຸກແມ່ນຖືກຕຳນິຕາມທຳມະ. ຈາກນັ້ນພຣະອົງໄປກະນາຄະລ ກວດກາການກະທຳຂອງວີຣະພັດຣະ ແລະຟື້ນຊີວິດດັກສະໂດຍໃຫ້ຫົວສັດແທນ ເປັນໝາຍແຫ່ງການປອງດອງ ແລະການຈັດລະບຽບພິທີໃໝ່ພາຍໃຕ້ທຳມະອັນສູງ. ດັກສະສັນລະເສີນພຣະສິວະ ແລະພຣະອົງສອນການແບ່ງປະເພດຜູ້ສັດທາ (ārta, jijñāsu, arthārthī, jñānī) ຍົກຍ້ອງພັກຕິທີ່ມີຍານະເປັນຫຼັກເໜືອການກະທຳພິທີຢ່າງດຽວ. ຕໍ່ມາມີບັນຊີບຸນຜົນຂອງການບໍລິການວັດ ແລະນິທານປະກອບ: ກະສັດອິນດຣະເສນະຖືກຊ່ວຍເພາະເອີ້ນນາມພຣະສິວະໂດຍບັງເອີນ; ອານຸພາບຂອງວິບູຕິ ແລະປັນຈາກສະຣະຖືກຢືນຢັນ; ແລະການປຽບທຽບການບູຊາດ້ວຍຊັບສິນ (ນັນດີພໍ່ຄ້າ) ກັບຄວາມສັດທາແຮງກ້າບໍ່ທຳມະດາຂອງນາຍພານ (ກິຣາຕະ) ຈົນໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາ ແລະຖືກແຕ່ງຕັ້ງເປັນພາຣະສະດະ/ຜູ້ເຝົ້າປະຕູເທວະ.
Adhyaya 6
Liṅga-Manifestation in Dāruvana: Sage-Conflict, Cosmic Expansion, and the Question of Verification
ບົດທີ 6 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລິດສີຖາມວ່າ ການປະຕິສະຖາປະນາລິງຄະ (liṅga-pratiṣṭhā) ຈະດຳເນີນໄດ້ແນວໃດ ໃນເມື່ອພຣະສິວະດູເຫມືອນຖືກວາງໄວ້ຂ້າງຫຼັງ. ໂລມະຊະໄດ້ເລົ່າເຫດການສອນໃຈໃນດາຣຸວະນະ: ພຣະສິວະປາກົດເປັນຜູ້ຂໍທານດິກຳບະຣະ ໄດ້ຮັບທານຈາກພັນລະຍາຂອງລິດສີ ແລະກາຍເປັນຈຸດສົນໃຈ. ເມື່ອລິດສີກັບມາ ພວກເຂົາເຫັນວ່າເປັນການລະເມີດລະບຽບຕະປະສະຍາ ແລະກ່າວໂທດພຣະສິວະ. ຕອບຕໍ່ຄຳສາບແຊ່ງ ລິງຄະຂອງພຣະສິວະຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ ແລະຂະຫຍາຍເປັນຮູບອັນໃຫຍ່ຫຼວງຄອບຄຸມໂລກ ທຳລາຍການແບ່ງແຍກທິດ, ທາດ, ແລະຄວາມເປັນຄູ່. ລິງຄະຈຶ່ງປາກົດເປັນໝາຍທາງທິດສະດີຂອງອະບະໂຊລູດ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນສັບພະສິ່ງ. ພຣະວິສະນຸລົງຄົ້ນຫາຂ້າງລຸ່ມ ແລະພຣະພຣະຫມາຂຶ້ນຄົ້ນຫາຂ້າງເທິງ ແຕ່ບໍ່ພົບຂອບເຂດ. ພຣະພຣະຫມາກັບອ້າງວ່າໄດ້ເຫັນຍອດ ໂດຍໃຫ້ເກຕະກີ ແລະສຸຣະພີເປັນພະຍານ. ແຕ່ສຽງທີ່ບໍ່ມີຮ່າງໄດ້ເປີດໂປງຄຳພະຍານອັນເທັດ ແລະມີການຕຳໜິເພື່ອສອນຈັນຍາບັນເກືອບກັບການບິດເບືອນຄວາມຈິງແລະອຳນາດ. ທ້າຍບົດ ພວກເທວະແລະລິດສີຜູ້ທຸກທ້ອນໄດ້ຂໍພຶ່ງພາລິງຄະ ຢືນຢັນວ່າລິງຄະແມ່ນສູນກາງແຫ່ງພັກຕິ ແລະຄວາມໝາຍທາງມະຕະຟິຊິກ.
Adhyaya 7
Mahāliṅga-stuti, Liṅga-saṃvaraṇa, and the Spread of Liṅga-Sthāpanā (महालिङ्गस्तुति–लिङ्गसंवरण–लिङ्गप्रतिष्ठा)
ອັດທະຍາຍ 7 ເປັນການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາທີ່ຊັ້ນຊ້ອນ. Lomasha ເລົ່າເຫດວິກິດທີ່ເທວະດາແລະລິສີທັງຫຼາຍຖືກຄວາມຢ້ານກົວ ແລະຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈໃນປັນຍາ ຈຶ່ງພາກັນສັນລະເສີນ Īśa-liṅga. ບົດສັນລະເສີນຂອງ Brahmā ຍົກລິງຄະເປັນສິ່ງທີ່ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍ Vedānta, ເປັນເຫດປັດໃຈແຫ່ງຈັກກະວານ, ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນອານັນດາອັນຖາວອນ; ລິສີທັງຫຼາຍຍັງກ່າວວ່າ Śiva ເປັນແມ່, ເປັນພໍ່, ເປັນມິດ, ແລະເປັນແສງດຽວໃນສັດທັງປວງ ພ້ອມເຊື່ອມນາມ “Śambhu” ກັບການເກີດຂຶ້ນ. ຕໍ່ມາ Mahādeva ຊີ້ນໍາໃຫ້ທີ່ປະຊຸມໄປຂໍພຶງ Viṣṇu. Viṣṇu ຍອມຮັບວ່າເຄີຍປົກປ້ອງຈາກ daitya ແຕ່ກ່າວວ່າບໍ່ອາດປົກປ້ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວທີ່ເກີດຈາກລິງຄະເກົ່າແກ່ໄດ້. ແລ້ວມີສຽງຈາກຟ້າສັ່ງສອນພິທີປົກປ້ອງ: Viṣṇu ຄວນ “ຄຸ້ມ/ກັກ” ລິງຄະເພື່ອການບູຊາ ແລະເຮັດຕົນໃຫ້ແນ່ນຫນາ (piṇḍibhūta) ເພື່ອປົກປ້ອງໂລກທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ; ຈາກນັ້ນ Vīrabhadra ຖືກພັນລະນາວ່າໄດ້ບູຊາຕາມວິທີທີ່ Śiva ກໍານົດ. ອັດທະຍາຍນີ້ຍັງຈັດວາງຫຼັກຄໍາສອນ: ລິງຄະຖືກນິຍາມຜ່ານໜ້າທີ່ໃນການລະລາຍ (laya) ແລະມີການລາຍຊື່ການສະຖາປະນາລິງຄະຫຼາຍແຫ່ງຕາມໂລກແລະທິດທາງ (ຮວມ Kedāra ໃນໂລກມະນຸດ) ເປັນພູມສາດສັກສິດແບບເຄືອຂ່າຍ. ຍັງກ່າວເຖິງ śivadharma ແລະເຄື່ອງໝາຍການປະຕິບັດ ເຊັ່ນ pañcākṣarī, ṣaḍakṣarī, ບົດບາດ guru ແລະ Pāśupata dharma. ທ້າຍສຸດເປັນນິທານສອນໃຈ: patangī (ແມງມອດ) ບັງເອີນຊ່ວຍທໍາຄວາມສະອາດສະຖານບູຊາ ໄດ້ຜົນສະຫວັນ ແລະເກີດໃໝ່ເປັນເຈົ້າຍິງ Sundarī ຜູ້ອຸທິດຕົນກວາດວັດທຸກມື້; Uddālaka ເຫັນພະລັງຂອງພັກຕິຕໍ່ Śiva ແລະໄດ້ປັນຍາອັນສງົບ.
Adhyaya 8
Liṅgārcana-prādhānya: Taskaroddhāra, Rāvaṇa-tapas, and Deva-sammati (Liṅga Worship as Salvific Priority)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍ ໂລມະຊະ ບັນຍາຍເຖິງຜູ້ລັກທີ່ມີບາບໜັກ ແລະລະເມີດຈັນຍາບັນສັງຄົມ. ໃນຂະນະທີ່ລາວພະຍາຍາມລັກກະດິ່ງວັດ ກັບກາຍເປັນເຫດໃຫ້ພຣະສິວະຊົມເຊີຍຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດ ໂດຍປະກາດວ່າຜູ້ລັກນັ້ນເປັນຜູ້ມີພັກຕິສູງສຸດ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະອົງ. ຄະນະຂອງພຣະສິວະ ນຳໂດຍ ວີຣະພັດຣະ ພາລາວໄປກາຍລາສ ແລະປ່ຽນໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທິບ. ຕໍ່ມາ ບົດສອນວ່າ ຄວາມເຊື່ອມັ່ນຕໍ່ພຣະສິວະ—ໂດຍສະເພາະການບູຊາລິງຄະ—ສູງກວ່າການໂຕ້ຖຽງທາງປັນຍາ ແລະແມ່ນແຕ່ສັດກໍອາດມີຄຸນຄ່າໄດ້ໂດຍການຢູ່ໃກ້ການບູຊາ. ຍັງຍືນຢັນຄວາມເປັນອັນດຽວຂອງ ສິວະ–ວິສນຸ ແລະອະທິບາຍລິງຄະກັບຖານ pīṭhikā ເປັນເອກະພາບ: ລິງຄະແທນມະເຫສະວະ ແລະຖານແທນຮູບວິສນຸ ພ້ອມສະຫຼຸບວ່າ ລິງຄາຣຈະນາ ເປັນສິ່ງສູງສຸດ. ມີຕົວຢ່າງຍາວກ່າວເຖິງ ໂລກະປາລະ, ເທວະ, ໄດຕະ, ຣາກສະສະ ວ່າລ້ວນເປັນຜູ້ບູຊາລິງຄະ ແລະສຸດທ້າຍໄປຮອດ ຣາວະນະ ຜູ້ທຳຕະປະສຸດຂີດ ຖວາຍຫົວຂອງຕົນຊ້ຳໆເພື່ອບູຊາ ໄດ້ຮັບພອນ ແລະຄວາມຮູ້ຈາກພຣະສິວະ. ເມື່ອເທວະບໍ່ອາດຊະນະຣາວະນະ ນັນດິນແນະນຳໃຫ້ໄປພົບວິສນຸ; ວິສນຸວາງແຜນອະວະຕາຣາ ຈົນເຖິງພຣະຣາມ ແລະອະວະຕາຣາຜູ້ຊ່ວຍ (ຮານຸມານເປັນການປາກົດຂອງ ເອກາດະສະ-ຣຸດຣະ). ບົດຈົບດ້ວຍການຊີ້ວ່າ ບຸນຈາກຍັດຍາກຳມີຂອບເຂດ ແຕ່ພັກຕິຕໍ່ລິງຄະນຳໄປສູ່ການສະລາຍມາຍາ ການຂ້າມພົ້ນຄຸນ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ; ພ້ອມປູທາງໄປຫາເລື່ອງພຣະສິວະສະເຫຼີມພິດ (garabhakṣaṇa) ໃນຕອນຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 9
Bṛhaspati-Avajñā, Bali-Śaraṇāgati, and the Initiation of Kṣīrasāgara-Manthana (Guru-Reverence and Cosmic Crisis)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍ ໂລມະຊາ ພັນລະນາພຣະອິນທຣາ ຢູ່ໃນສະພາເທວະໂລກ ມີລົກກະປາລາ ເທວະ ຣິສີ ອັບສະຣາ ແລະ ຄັນທະວະ ລ້ອມຮອບ. ເມື່ອ ບຣິຫັສປະຕິ (Bṛhaspati) ຄູອາຈານແຫ່ງເທວະ ມາຮອດ ພຣະອິນທຣາດ້ວຍຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສ ແລະ ຄວາມເມົາອໍານາດ ບໍ່ໄດ້ຖວາຍການນັບຖືຕາມຄວນ (ບໍ່ເຊີນ ບໍ່ຈັດອາສນະ ບໍ່ສົ່ງດ້ວຍກຽດ). ບຣິຫັສປະຕິເຫັນເປັນ avajñā (ການດູໝິ່ນ) ແລ້ວຫາຍໄປ (tirodhāna) ເຮັດໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍເສົ້າໃຈ. ນາຣະດະ ຊີ້ວ່າ ການລະເມີດຄູອາຈານ ທໍາໃຫ້ອໍານາດຂອງອິນທຣາຕົກຕໍ່າ ແລະ ຕ້ອງຂໍອະໄພ. ອິນທຣາອອກຕາມຫາ ໄປຖາມ ຕາຣາ ແຕ່ນາງບໍ່ອາດເຜີຍທີ່ຢູ່ໄດ້. ເມື່ອກັບຄືນມາ ມີນິມິດຮ້າຍ ແລະ ບາລິ (Bali) ຂຶ້ນມາຈາກ Pātāla ພ້ອມດ້ວຍໄດຕະຍະ ຊະນະເທວະ ແລະ ຊັບສົມບັດສໍາຄັນຫຼາຍຢ່າງຕົກລົງສູ່ທະເລ. ບາລິປຶກສາ ສຸກຣະ (Śukra) ຜູ້ຊີ້ວ່າ ການເຂົ້າເຖິງອໍານາດຂອງສຸຣະ ຕ້ອງອາໄສວິໄນຍັດຍະຍາກຫນັກ ໂດຍສະເພາະ aśvamedha. ອິນທຣາຂໍພຶ່ງພາ ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ແລະ ເທວະທັງຫຼາຍໄປຫາ ວິສນຸ (Viṣṇu) ທີ່ຝັ່ງ Kṣīrārṇava ທະເລນ້ໍານົມ. ວິສນຸກ່າວວ່າ ວິກິດນີ້ແມ່ນຜົນກຳທັນທີຂອງການປະພຶດຜິດ ແລະ ໃຫ້ປະສານສັນຕິກັບໄດຕະຍະ. ອິນທຣາໄປຫາບາລິທີ່ Sutala; ນາຣະດະຍ້ຳວ່າ śaraṇāgata-pālana (ການຄຸ້ມຄອງຜູ້ມາຂໍພຶ່ງ) ແມ່ນທຳອັນສູງ, ບາລິຈຶ່ງນັບຖືອິນທຣາ ແລະ ຕົກລົງສັນຍາ. ທັງສອງຝ່າຍວາງແຜນກວນທະເລນ້ໍານົມເພື່ອກູ້ຄືນຊັບສົມບັດ: ເລືອກ Mandara ເປັນແກນກວນ ແລະ Vāsuki ເປັນເຊືອກ. ຄັ້ງທໍາອິດລົ້ມເຫຼວ ພູຖະລົ້ມ ເກີດບາດເຈັບ ແລະ ຄວາມທໍ້ໃຈ. ວິສນຸເຂົ້າຊ່ວຍ: ຍົກ Mandara ວາງໃໝ່, ແລ້ວອະວະຕານເປັນ Kūrma (ເຕົ່າ) ເພື່ອເປັນຖານຮອງ. ເມື່ອການກວນແຮງຂຶ້ນ ພິດ Hālāhala/Kālakūṭa ປາກົດ ຄຸກຄາມສາມໂລກ. ນາຣະດະເຊີນໃຫ້ຫັນໄປພຶ່ງ ພຣະສິວະ (Śiva) ເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດ ແຕ່ກຸ່ມສຸຣະ–ອະສຸຣະຍັງດື້ດຶງ. ພິດແຜ່ຂະຫຍາຍຢ່າງຫາຍນະ ຖືກພັນລະນາວ່າລາມໄປຮອດໂລກພຣະຫມາ ແລະ Vaikuṇṭha ດຸດດັ່ງການລະລາຍໂລກ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ການຊ່ວຍກູ້ຂອງພຣະສິວະໃນຕອນຕໍ່ໄປ។
Adhyaya 10
कालकूट-शमनं लिङ्ग-तत्त्वोपदेशश्च (Kālakūṭa Pacification and Instruction on Liṅga-Tattva)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາອັນລຶກຊຶ້ງ. ບັນດາລິສີຖາມວ່າ ຫຼັງຈາກໄຟພິນາດຈັກກະວານ ທີ່ຮຸດຣະໂກດແຄ້ນແລະພິດກາລະກູດອັນເຫມືອນໄຟ ເຮັດໃຫ້ພຣະຫມານະອັນດະແລະສັດທັງຫຼາຍກາຍເປັນຂີ້ເທົ່າ ການສ້າງຈະກັບຄືນໄດ້ແນວໃດ. ຜູ້ເລົ່າຜ່ານລໍມາຊະ ພາໃຫ້ເຫັນວ່າ ເທວະທັງຫຼາຍ ຮວມທັງພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະວິສນຸ ຖືກຄວາມຢ້ານແລະຄວາມຫຼົງຄອບງຳ. ເຮຣັມບະ (ພຣະຄະເນຊາ) ຈຶ່ງວອນຂໍພຣະສິວະ ວ່າຄວາມຢ້ານແລະມົວໝອງເຮັດໃຫ້ການບູຊາບໍ່ຖືກທາງ ແລະອຸປະສັກຍິ່ງເພີ່ມ. ພຣະສິວະປາກົດໃນຮູບລິງຄະ ແລະສອນ “ລິງຄະ-ຕັດຕະວະ”: ໂລກທີ່ປາກົດສຳພັນກັບອະຫັງກາຣ ແລະການຫຼິ້ນຂອງຄຸນທັງສາມ ພາຍໃຕ້ກຳລັງກາລະ-ສັກຕິ; ສະພາບສູງສຸດນັ້ນສະຫງົບ ພົ້ນມາຍາ ເກີນທັງຄູ່ແລະບໍ່ຄູ່ ເປັນຄວາມຮູ້ບໍລິສຸດແລະອານັນດາ. ພຣະຄະເນຊາຖາມຕໍ່ເຖິງຄວາມຫຼາກຫຼາຍ ຄວາມຂັດແຍ້ງຂອງຄຳສອນ ແລະກຳເນີດສັດ; ເລື່ອງຈຶ່ງນຳເຂົ້າສູ່ພຣະສັກຕິເປັນຄອບຄອງໂລກ ແລະການກຳເນີດຂອງພຣະຄະເນຊາຜ່ານປຣະກຣິຕິ ການປະທະ ການປ່ຽນເປັນກະຈານະ (ຫົວຊ້າງ) ແລະການແຕ່ງຕັ້ງເປັນຈອມແຫ່ງຄະນະ ຜູ້ກຳຈັດອຸປະສັກ. ທ້າຍສຸດ ພຣະຄະເນຊາສັນລະເສີນລິງຄະພ້ອມພຣະສັກຕິ; ພຣະສິວະໃນຮູບລິງຄະດູດຊຶມ/ປະລະລາຍພິດກາລະກູດ ຟື້ນຟູໂລກທັງຫຼາຍ ແລະຕັກເຕືອນເທວະວ່າຢ່າລະເລີຍພຣະຄະເນຊາແລະພຣະທຸຣຄາ. ຈຶ່ງຕັ້ງຫຼັກພິທີ-ຈັນຍາວ່າ ກ່ອນເລີ່ມການງານທຸກຢ່າງ ຕ້ອງບູຊາວິຄເນຊາ ເພື່ອໄດ້ສິດທິຜົນສຳເລັດ.
Adhyaya 11
Gaṇeśa-pūjā-vidhi, Dhyāna-traya, and Samudra-manthana Prasaṅga (Gaṇādhipa Worship and Churning-of-the-Ocean Episode)
ບົດທີ 11 ເລີ່ມດ້ວຍພຣະມະເຫສະວະຣ ກໍານົດວິທີບູຊາພຣະຄະນາທິປະ (ພຣະຄະເນຊາ) ຢ່າງເປັນລໍາດັບ ໂດຍເນັ້ນການຖືຈະຕຸຣຖີ: ຊໍາລະກາຍດ້ວຍສນານ (ອາບນ້ໍາ) ແລ້ວຖວາຍຂອງຫອມ (ຄັນທະ), ພວງມາລາ, ອັກສະຕະ ແລະຕ້ອງປະຕິບັດລໍາດັບທຽນ (dhyāna) ຕາມທີ່ກໍານົດ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍຮູບລັກສະນະໃນການພິຈາລະນາ: ພຣະຄະເນຊາມີ 5 ໜ້າ 10 ແຂນ 3 ຕາ ມີສີໜ້າແຕ່ລະດ້ານ ແລະອາວຸດ/ເຄື່ອງໝາຍຕ່າງໆ; ພ້ອມທັງແບ່ງທຽນ 3 ປະເພດ—ສາຕຕະວິກ, ຣາຈະສະ, ຕາມະສະ—ທີ່ມີພາບຈິນຕະນາການຕ່າງກັນ. ບົດນີ້ຍັງກໍານົດຈໍານວນຂອງຖວາຍບູຊາ ໂດຍເດັ່ນແມ່ນ ຫຍ້າດູຣວາ 21 ກໍາ ແລະ ໂມດະກະ 21 ກ້ອນ ພ້ອມລາຍຊື່ນາມສັນລະເສີນສໍາລັບການບູຊາ. ຈາກນັ້ນເລື່ອງລາວຫັນໄປສູ່ຕໍານານ: ຫຼັງຈາກທ່ານເທວະບູຊາແລ້ວ ພວກເທວະໄປຍັງກະສີຣາຣະນະວະ ເພື່ອກວນມະຫາສະໝຸດ (samudra-manthana). ໃນການກວນນັ້ນ ປາກົດຈັນທຣາ, ສຸຣະພີ (ກາມະເທນູ), ຕົ້ນໄມ້ສົມປາດຖະນາ, ເພັດເກົາສະຕຸບະ, ອຸຈໄຈຫສຣະວາ, ອິຣາວະຕະ ແລະຮັດຖະນະອັນອັດສະຈັນອື່ນໆ. ສຸດທ້າຍ ພຣະມະຫາລັກສະມີ ປາກົດ ສາຍພຣະເນດຂອງພຣະນາງປະທານຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແກ່ສັບພະສັດ ແລະພຣະນາງເລືອກພຣະວິສະນຸ ທ່າມກາງການສະເຫຼີມສະຫຼອງໃນສະຫວັນ. ບົດນີ້ຈຶ່ງປະສານວິທີບູຊາ ລັກສະນະທຽນ ແລະຕໍານານຈັກກະວານ ເພື່ອຊີ້ວ່າ ລໍາດັບແຫ່ງພັກຕິ ຄ້ຳຈຸນລໍາດັບແຫ່ງຈັກກະວານ.
Adhyaya 12
मोहिन्याः सुधाविभागः, राहुच्छेदः, पीडन-महालाय-स्थलनिर्देशश्च (Mohinī’s Distribution of Amṛta; Rāhu’s Decapitation; Site-Etymologies of Pīḍana and Mahālaya)
ລົມາຊະເລົ່າເຖິງການກວນມະຫາສະໝຸດອີກຄັ້ງເພື່ອໄດ້ອຳມຣິຕະ, ການປາກົດຂຶ້ນຂອງທ່ານທັນວັນຕະຣິຜູ້ຖືກະລະສະອຳມຣິຕະ, ແລະອະສຸຣະທີ່ໃຊ້ກຳລັງຊິງເອົາພາຊະນະນັ້ນ. ເທວະທັງຫຼາຍສັບສົນຈຶ່ງເຂົ້າໄປພົບນາຣາຍະນະ; ພຣະອົງປອບໃຈແລະແປງຮູບເປັນໂມຫິນີເພື່ອຄວບຄຸມການແບ່ງອຳມຣິຕະຄືນມາ. ໃນຝ່າຍອະສຸຣະເກີດການໂຕ້ຖຽງກັນ; ພຣະບາລີຂໍໃຫ້ໂມຫິນີແບ່ງອຳມຣິຕະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ໂມຫິນີໃຊ້ຄຳຊັກຈູງທີ່ອ້າງອີງຂົນທຳນຽມສັງຄົມ ແລະຄຳເຕືອນແບບຄຳແນະນຳໂລກີ, ພ້ອມກຳນົດພິທີຊ້າເວລາ—ອົດອາຫານ, ເຝົ້າຍາມຄືນ, ອາບນ້ຳຕອນເຊົ້າ—ແລ້ວໃຫ້ອະສຸຣະນັ່ງເປັນແຖວຢ່າງເປັນລະບຽບ. ຈາກນັ້ນນາງຈັດການຕັກອຳມຣິຕະໃຫ້ເທວະໄດ້ຮັບ. ຣາຫຸ ແລະ ເກຕຸ ປອມຕົວເຂົ້າໄປໃນໝູ່ເທວະ; ເມື່ອຣາຫຸຈະດື່ມ ພຣະອາທິດແລະພຣະຈັນເປີດໂປງ ແລະພຣະວິສນຸຕັດຫົວຂອງຣາຫຸ, ກ່ອນເກີດຄວາມປັ່ນປ່ວນຈາກຮ່າງທີ່ຖືກຕັດ. ເລື່ອງລາວຍັງຜູກເຂົ້າກັບພູມສັນຖານສັກສິດ: ອະທິບາຍການປະທັບຢືນຂອງມະຫາເທວະ ແລະທີ່ມາຂອງຊື່ສະຖານທີ່ເຊັ່ນ ປີດນະ ແລະ ມະຫາລະຍະ; ເກຕຸຫາຍໄປຫຼັງຈາກຄືນອຳມຣິຕະ. ທ້າຍບົດຍົກຫຼັກສອນວ່າ ໄດວະ (ພຣະປະສົງ/ກຳນົດ) ເຫນືອກວ່າຄວາມພະຍາຍາມຂອງມະນຸດລ້ວນໆ, ແລະອະສຸຣະໂກດແຄ້ນຢ່າງຫນັກ.
Adhyaya 13
Adhyāya 13: Devāsura-saṅgrāma, Śiva-āśrayatva, and Śaiva Ācāra (Rudrākṣa–Vibhūti–Dīpadāna)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການເລົ່າຂອງ Lomāśa ກ່ຽວກັບສົງຄາມເທວະ–ອະສຸຣະທີ່ປະທຸຂຶ້ນອີກຄັ້ງ. ພວກໄດຕະຍະຊຸມນຸມຢ່າງຫຼາຍມາກ ມີພາຫະນະ ອາວຸດ ແລະຍານບິນຫຼາກຫຼາຍ; ຝ່າຍເທວະທີ່ໄດ້ຮັບພະລັງຈາກອະມຣິຕະ ຢູ່ໃຕ້ການນຳຂອງ Indra ກໍຕຽມຮົບເພື່ອຊະນະອັນເປັນມົງຄຸນ. ການຮົບດຸເດືອດມີພາບອາວຸດຫຼາຍຊະນິດ (ລູກສອນ, tomara, nārāca) ທຸງແລະຮ່າງກາຍຖືກຕັດຂາດ ຈົນສຸດທ້າຍເທວະໄດ້ເປັນຝ່າຍໄດ້ເປັນຕໍ່. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປສູ່ຄຳສອນທາງເທວະວິທະຍາ ໃນບົດບາດຂອງເຫດການ Rahu–Candra: ພຣະສິວະແມ່ນທີ່ພຶ່ງພາສາກົນ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງທັງສຸຣະແລະອະສຸຣະ. ກ່າວເຖິງ Nīlakaṇṭha ຈາກເຫດ Kālakūṭa ແລະການເກີດ muṇḍamālā, ພ້ອມຊີ້ວ່າ ພຣະສິວະພັກຕິ ເຮັດໃຫ້ຄົນທຸກຊັ້ນວັນນະສະເໝີກັນ. ພາກຫຼັງເນັ້ນຂໍ້ປະຕິບັດ: ສັນລະເສີນບຸນ Kārttika dīpadāna ໜ້າລິງຄະ, ກຳນົດນ້ຳມັນ/ກີ ແລະຜົນບຸນ, ຊົມເຊີຍ ārātrika ປະຈຳວັນດ້ວຍການບູຊາກຳພອນ ແລະທູບ. ຍັງກຳນົດອັດຕະລັກສາຍວະ: rudrākṣa ຫຼາຍປະເພດ (ekamukha, pañcamukha), ພະລັງທີ່ເພີ່ມຜົນຂອງພິທີ, ແລະວິທີທາ vibhūti/tripuṇḍra. ທ້າຍບົດກັບໄປສູ່ສົງຄາມ: Indra ດວນກັບ Bali, Kālanemi ປາກົດດ້ວຍພອນທຳໃຫ້ຍາກຈະຊະນະ; Nārada ແນະນຳໃຫ້ລະລຶກ Viṣṇu. ເທວະສັນລະເສີນ Viṣṇu ຜູ້ປາກົດເທິງ Garuḍa ແລະທ້າຮົບ Kālanemi.
Adhyaya 14
Kālanemi’s Renunciation of Combat, Nārada’s Ethical Injunction, and the Restoration of the Daityas (Kedārakhaṇḍa Adhyāya 14)
ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງສົງຄາມອັນຮຸນແຮງລະຫວ່າງເທວະ ແລະ ອະສຸຣະ ໃນຈຸດສູງສຸດ ເມື່ອພຣະວິສນຸຊະນະດາຍຕະ ແລະ ປາບ Kālanemi ຫຼັງຈາກລາວພະຍາຍາມຟັນດ້ວຍຕຣິສູນ. ເມື່ອຟື້ນສະຕິ Kālanemi ປະຕິເສດການຮົບຕໍ່ ໂດຍຄິດວ່າການຕາຍໃນສະໜາມຮົບເປັນແຕ່ຊົ່ວຄາວ ແລະ ອະສຸຣະທີ່ຖືກສັງຫານຈະໄດ້ໄປສູ່ໂລກອັນບໍ່ເສື່ອມຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລ້ວຈຶ່ງເສວຍສຸກດັ່ງເທວະ ກ່ອນຈະກັບຄືນສູ່ສັງສານ. ດັ່ງນັ້ນລາວຂໍພຣະວິສນຸບໍ່ໃຫ້ຊະນະ ແຕ່ຂໍ kaivalya ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ/ຄວາມໂດດດ່ຽວສູງສຸດ. ຕໍ່ມາ ພຣະອິນທຣາຍັງຄົງໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງຕໍ່ຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງດາຍຕະທີ່ພ່າຍແພ້ແລະຫວາດກົວ; ນາຣະດະເຂົ້າມາຫ້າມ ແລະ ຕຳໜິວ່າການເຮັດຮ້າຍຜູ້ທີ່ຢ້ານກົວ ຫຼື ຜູ້ຍອມຈຳນົນ ເປັນບາບໜັກ ແລະ ບໍ່ຄວນແມ່ນແຕ່ຄິດ. ພຣະອິນທຣາຈຶ່ງຢຸດ ແລະ ກັບສູ່ສະຫວັນ ທີ່ນັ້ນມີງານສະຫຼອງຊະນະດ້ວຍດົນຕີພິທີ ແລະ ຄວາມບັນເທີງເທວະ ອັນເກີດຈາກພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສັງກະຣະ. ດາຍຕະທີ່ຍັງມີຊີວິດໄປຫາ Śukra ບຸດຂອງພຣະພຣິກຸ ໃຫ້ຊ່ວຍຟື້ນຟູ. Śukra ໃຊ້ວິຊາຟື້ນຊີວິດຊຸກຊີວິດຜູ້ຕາຍ ແລະ ປອບໃຈພຣະບາລີດ້ວຍຄຳສອນວ່າຜູ້ຖືກສັງຫານດ້ວຍອາວຸດຈະໄດ້ສະຫວັນ. ທ້າຍສຸດ ດາຍຕະຖືກນຳໃຫ້ຍ້າຍໄປຢູ່ພາຕາລາ ຕາມຄຳຊີ້ນຳຂອງ Śukra ເພື່ອໃຫ້ລະບຽບໂລກສົມດຸນ ດ້ວຍຄວາມກ້າຫານ ຄວາມຍັບຍັ້ງຕາມທຳ ແລະ ຄຳແນະນຳຟື້ນຟູ.
Adhyaya 15
Indra’s Brahmahatyā, Interregnum in Heaven, and the Rise and Fall of Nahūṣa (इन्द्रस्य ब्रह्महत्यादोषः—नहुषाभिषेकः—शापः)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນນິທານທາງຈັນຍາບັນກ່ຽວກັບອໍານາດ ການລ່ວງຜິດ ແລະລະບຽບສັງຄົມ. ພວກລະສີຖາມວ່າເປັນເຫດໃດພຣະອິນທຣະໄດ້ຄືນອໍານາດແລ້ວຍັງຕົກຢູ່ໃນວິກິດ. ລົມະສະເລົ່າວ່າ ພຣະອິນທຣະພຶ່ງພາວິສະວະຣູປ (ຕຣິສິຣະ) ປຸໂຣຫິດຜູ້ມີິດທິພິທີສູງ ແຕ່ກະທໍາການແບ່ງປັນເຄື່ອງບູຊາຢ່າງລໍາອຽງ—ສະດຸດມົນໃຫ້ເທວະດາດັງໆ ແຕ່ໃຫ້ໄດຕະຍະຢ່າງເງົາ—ເຮັດໃຫ້ພຣະອິນທຣະສົງໄສ. ດ້ວຍຄວາມບໍ່ເຄົາລົບຄູອາຈານ ແລະຄວາມໂກດຮ້ອນ ພຣະອິນທຣະຈຶ່ງຂ້າວິສະວະຣູປ ແລະບາບ «ພຣະຫມະຫັດຍາ» ປາກົດເປັນຕົວຕົນໄລ່ຕາມບໍ່ຢຸດ. ພຣະອິນທຣະຫລົບຢູ່ໃນນໍ້າເປັນເວລາດົນ ເຮັດໃຫ້ສະຫວັນເກີດຊ່ວງບໍ່ມີກະສັດ (ອາຣາຊະກະ). ຄໍາສອນທົ່ວໄປຖືກຍ້ຳວ່າ ຜູ້ປົກຄອງມີບາບ ຫຼືບາບພຣະຫມະຫັດຍາທີ່ບໍ່ໄດ້ຊໍາລະ ຈະນໍາມາຄວາມອຶດຢາກ ໄພພິບັດ ແລະການຕາຍກ່ອນໄວ. ເທວະດາໄປປຶກສາພຣະພຣະຫັດສະປະຕິ ຜູ້ຊີ້ວ່າການຂ້າພຣາຫມະນະປຸໂຣຫິດຜູ້ຮູ້ທຳໂດຍເຈດຕະນາ ໜັກຫນ່ວງຫຼາຍ ແມ່ນແຕ່ບຸນອັສວະເມດະຮ້ອຍຄັ້ງກໍອາດສູນ. ເພື່ອຟື້ນຟູການປົກຄອງ ນາຣະດະເສີນນະຫູສະ; ແຕ່ເມື່ອຂຶ້ນຄອງບັນລັງ ລາວກັບຖືກຕັນຫາຄອບງໍາ ບັງຄັບໃຫ້ລະສີແບກພາລັງກິນ ແລະຖືກອະກັດສະຕະຍະສາບໃຫ້ເປັນງູ. ຕໍ່ມາການລອງຕັ້ງຢະຢາຕິກໍລົ້ມເຫລວ ເມື່ອລາວເລົ່າບຸນຂອງຕົນຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະ ແລະຕົກຕໍ່າທັນທີ ທໍາໃຫ້ເທວະດາຂາດຜູ້ເປັນກະສັດພິທີອີກຄັ້ງ.
Adhyaya 16
Brahmahatyā-vimocana, Pāpa-vibhāga, and Dadhīci’s Self-Sacrifice (Indra–Vṛtra Prelude)
ບົດນີ້ດໍາເນີນເປັນສາມຊ່ວງທີ່ຕໍ່ເນື່ອງກັນ. (1) ນາງ Śacī ຊີ້ນໍາເທວະທັງຫຼາຍໃຫ້ເຂົ້າໄປຫາພຣະອິນທຣາ ຜູ້ຖືກທຸກທໍລະມານດ້ວຍ brahmahatyā ຫຼັງຈາກສັງຫານ Viśvarūpa; ເທວະທັງຫຼາຍພົບພຣະອິນທຣາຢູ່ໃນນໍ້າ ກໍາລັງບໍາເພັນຕະປະ ແລະຢູ່ຢ່າງໂດດດ່ຽວ. (2) ຕໍ່ມາເກີດການຕົກລົງທາງທຳ-ຈິດທຳ: brahmahatyā ຖືກປະກົດເປັນບຸກຄົນ ແລະພາຍໃຕ້ການນໍາຂອງ Bṛhaspati ບາບຖືກແບ່ງເປັນສີ່ສ່ວນໃຫ້ແກ່ ແຜ່ນດິນ (kṣamā/pṛthivī), ຕົ້ນໄມ້, ນໍ້າ, ແລະແມ່ຍິງ ເພື່ອຟື້ນຟູພຣະອິນທຣາ ແລະຄວາມສົມດຸນຂອງຈັກກະວານ ໃຫ້ເກີດສິຣິມົງຄຸນໃນທາດ, ພືດຜົນ, ແລະຈິດໃຈ. (3) ຈາກນັ້ນເລື່ອງຫັນໄປຫາຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະຕະປະຂອງ Tvāṣṭṛ; ພຣະ Brahmā ປະທານພອນ ແລະ Vṛtra ເກີດຂຶ້ນເປັນສັດຕູຄຸກຄາມໂລກ. ເທວະທັງຫຼາຍຂາດອາວຸດ ຈຶ່ງຖືກຊີ້ນໍາໃຫ້ໄປຂໍກະດູກຂອງລະສີ Dadhīci ເພື່ອຫຼໍ່ອາວຸດ; ຄວາມກັງວົນເລື່ອງການທໍາຮ້າຍພຣາຫມະນະ ຖືກແກ້ໄຂດ້ວຍເຫດຜົນທາງທຳ (ຫຼັກ ātātāyin) ແລະ Dadhīci ຍອມສະຫລະກາຍດ້ວຍສະມາທິ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັບພະໂລກ.
Adhyaya 17
प्रदोषव्रत-विधानम् तथा वृत्र-नमुचि-संग्रामः (Pradoṣa Vrata Procedure and the Vṛtra–Namuci War Narrative)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍການຕອບສະນອງຂອງເທວະທັງຫຼາຍຫຼັງການມໍລະນະຂອງ ດະທີຈິ (Dadhīci)។ ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງພຣະອິນທຣາ ສຸຣາພີ (Surabhi) ໂຄທິບະດາ ໄດ້ຖອນເນື້ອອອກຈາກຮ່າງຂອງດະທີຈິ ເພື່ອໃຫ້ເທວະສາມາດນໍາກະດູກໄປຫຼໍ່ອາວຸດ ລວມທັງ ວັຊຣະ (vajra)។ ສຸວັຣຈາ (Suvarcā) ພັນລະຍາຂອງດະທີຈິ ເຫັນເຫດນັ້ນແລ້ວເກີດໂທສະຈາກຕະປະ ສາບໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍໄຮ້ທາຍາດ; ນາງຍັງໃຫ້ກໍາເນີດ ປິບພະລາດາ (Pippalāda) ຜູ້ເປັນ ຣຸທຣະ-ອະວະຕາຣ (Rudra-avatāra) ພາຍໃຕ້ຕົ້ນ ອັສວັດຖະ (aśvattha) ແລ້ວເຂົ້າສະມາທິກັບສາມີ। ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປສູ່ສົງຄາມໃຫຍ່ລະຫວ່າງເທວະ–ອະສຸຣະ। ນະມຸຈິ (Namuci) ບໍ່ອາດຖືກສັງຫານດ້ວຍອາວຸດທົ່ວໄປເນື່ອງຈາກພອນ; ແຕ່ສຽງຈາກຟ້າໄດ້ຊີ້ນໍາໃຫ້ພຣະອິນທຣາສັງຫານດ້ວຍ ເຟນະ (phena) ຄືຟອມ/ຟອງ ໃກ້ນໍ້າ ເພື່ອຜ່ານເງື່ອນໄຂຂອງພອນນັ້ນ। ອໍານາດຂອງ ວຣິຕຣະ (Vṛtra) ຖືກຜູກໂຍງກັບຕະປະ ແລະກຳເກົ່າ ພ້ອມຕົ້ນກໍາເນີດທີ່ກ່ຽວກັບຄໍາສາບຂອງ ຈິຕຣະຣະຖະ (Citraratha)។ ພຣະພຣະຫັດສະປະຕິ (Bṛhaspati) ໄດ້ກໍານົດພິທີ ປຣະໂດສະ-ວຣະຕະ (Pradoṣa-vrata) ແລະການບູຊາລິງຄະ (liṅga) ຢ່າງລະອຽດ: ເວລາ (ເດືອນ ກາຣຕິກະ Kārtika, ສຸກລະປັກສະ śukla pakṣa, ວັນ ຕຣະໂຢດະຊີ trayodaśī ໂດຍສະເພາະວັນຈັນ), ອາບນໍ້າ, ຄື່ອງບູຊາ, ພິທີຈຸດປະທີບ, ການເດີນວຽນແລະການກົ່ມກາບ, ພ້ອມນາມ 100 ຂອງຣຸທຣະ—ເພື່ອໃຫ້ຄວາມຖືກຕ້ອງທາງພິທີເປັນກຸນແຈແຫ່ງໄຊຊະນະ। ຕໍ່ມາ ພຣະອິນທຣາຖືກວຣິຕຣະກືນ; ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະທັງຫຼາຍວອນຂໍພຣະສິວະ (Śiva)។ ຄໍາຊີ້ນໍາຈາກຟ້າຕໍານິການວຽນທີ່ຜິດ (ລວມທັງການຂ້າມ ປີຖິກາ pīṭhikā) ແລະຍ້ໍາການບູຊາລິງຄະທີ່ຖືກ ພ້ອມການເລືອກດອກໄມ້ຕາມເວລາຂອງວັນ। ດ້ວຍ ຣຸທຣະ-ສູກຕະ (Rudra-sūkta) ແລະການບູຊາ ເອກາດະຊະ ຣຸທຣະ (Ekādaśa Rudra) ພຣະອິນທຣາຖືກປ່ອຍ; ວຣິຕຣະລົ້ມລົງ ແລະມີການກ່າວເຖິງພາບບາບໜັກ (brahmahatyā) ທີ່ປາກົດ/ສົງບົບ ກ່ອນທີ່ ບາລີ (Bali) ຈະຕຽມການຕໍ່ຕ້ານດ້ວຍຍັດຍາໃຫຍ່।
Adhyaya 18
Aditi’s Annual Viṣṇu-Vrata (Bhādrapada Daśamī–Dvādaśī) and the Ethics of Dāna in the Bali Narrative
ບົດນີ້ເປີດເຜີຍເປັນບົດສົນທະນາຫຼາຍຊັ້ນ. Lomāśa ເລົ່າວ່າ ເທວະດາຖືກອະສຸຣະຊະນະ ຈຶ່ງລະທິ້ງ Amarāvatī ໂດຍແປງຮູບເປັນສັດ ແລະໄປພຶ່ງພາອາສຣົມອັນສັກສິດຂອງ Kaśyapa ເພື່ອບອກຄວາມທຸກຍາກແກ່ Aditi. Kaśyapa ອະທິບາຍວ່າ ພະລັງຂອງອະສຸຣະມາຈາກຕະປະ (ການບຳເນັດ) ແລະກຳນົດວຣະຕະປະຈຳປີໃຫ້ Aditi: ເລີ່ມໃນເດືອນ Bhādrapada ຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດ ແລະອາຫານຕາມລະບຽບ, ອົບວາສໃນວັນ Ekādaśī, ຕື່ນຍາມຄືນ, ແລະປາຣະນາໃນວັນ Dvādaśī ພ້ອມການເລີ້ຍງດວິຈະຜູ້ປະເສີດ; ເຮັດຕໍ່ເນື່ອງ 12 ເດືອນ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍການບູຊາ Viṣṇu ພິເສດເທິງ kalaśa. Janārdana ພໍໃຈ ປາກົດໃນຮູບ bāṭa ແລະຖືກອ້ອນວອນໃຫ້ປົກປ້ອງເທວະດາ. ຈາກນັ້ນເລື່ອງເຂົ້າສູ່ຄຳສອນດ້ານ dāna (ທານ) ໂດຍທຽບ Indra ຜູ້ຫວັງຄອບຄອງ ກັບ Bali ຜູ້ໃຈກວ້າງ. ມີນິທານຍ່ອຍເລົ່າເຖິງນັກພະນັນຜູ້ມີບາບ ທີ່ຖວາຍແກ່ Śiva ໂດຍບັງເອີນ ແຕ່ກັບໃຫ້ຜົນກຳອັນມີອຳນາດ ຈົນໄດ້ສະຖານະດັ່ງ Indra ຊົ່ວຄາວ ສະທ້ອນເຫດຜົນພູຣານະເກືອບກັບເຈດຕະນາ ການຖວາຍ ແລະພຣະກະລຸນາ. ບົດນີ້ຈຶ່ງນຳໄປສູ່ລຳດັບ Bali–Vāmana: ພິທີ aśvamedha ຂອງ Bali, ການມາຮອດຂອງ Vāmana, ຄຳສັນຍາສາມກ້າວ, ແລະຄຳເຕືອນຂອງ Śukra ເພື່ອວາງຄວາມຕຶງຕັນລະຫວ່າງທານທີ່ຜູກພັນດ້ວຍວຣະຕະ ແລະການປັບດຸນຈັກກະວານ.
Adhyaya 19
Adhyāya 19 — Bali, Vāmana-Trivikrama, Gaṅgā-utpatti, and Śiva as Guṇātīta (Bali–Vāmana–Trivikrama-prasaṅgaḥ)
ຕອນນີ້ຂອງອັດຍາຍ (ໂລມາຊະເປັນຜູ້ເລົ່າ) ສອດປະສານເລື່ອງຈັນຍາບັນຂອງກະສັດໄດຕະຍະກັບຄໍາອະທິບາຍຈັກກະວານແລະທິດສະດີທາງທະວະວິທະຍາ. ພຣະບາລີ ແມ່ນໄດ້ຮັບຄໍາແນະນໍາຈາກຄູອາຈານ ສຸກຣະ (ພາຣກະວະ) ແຕ່ກໍຍືນຍັນວ່າ “ດານ” ແມ່ນໜ້າທີ່ທາງທຳ ແລະຈະຖວາຍແກ່ພຣະວາມະນະ ພຣະພຣາຫມະຈາຣີ (ວິສນຸປອມຮູບ). ສຸກຣະໂກດ ແລະສາບໃຫ້ເກີດຜົນບໍ່ດີ ແຕ່ບາລີກໍດໍາເນີນພິທີຖວາຍທານຕໍ່ໄປ ໂດຍມີວິນທະຍາວະລີຮ່ວມພິທີຢ່າງສັກສິດ. ວິສນຸຂະຫຍາຍເປັນຕຣິວິກຣະມະ ກ້າວສອງກ້າວຄຸ້ມຄອງທັງແຜ່ນດິນແລະສະຫວັນ. ກ້າວທີສາມກາຍເປັນວິກິດຂອງຄໍາສັນຍາ; ກຣຸດາຈຶ່ງມັດບາລີເນື່ອງຈາກບໍ່ສົ່ງມອບຕາມທີ່ຮັບປາກ. ວິນທະຍາວະລີເຂົ້າກາງ ເສີນໃຫ້ໃຊ້ຫົວນາງແລະຫົວລູກເປັນທີ່ວາງກ້າວທີເຫຼືອ ເພື່ອປ່ຽນຄໍາປະຕິຍານໃຫ້ເປັນການຍອມສະຫຼະຕົນແລະຄວາມສັດທາໃນຄອບຄົວ. ວິສນຸພໍໃຈ ປ່ອຍບາລີ ປະທານສຸຕະລະ ແລະສັນຍາຈະຢູ່ໃກ້ເປັນຜູ້ພິທັກປະຕູຂອງບາລີຕະຫຼອດໄປ. ຕໍ່ມາຄໍາສອນເບື້ອງສາຍໄສວະສະຫຼຸບວ່າ ແມ່ນ້ໍາຄົງຄາເກີດຈາກນ້ໍາທີ່ແຕະພຣະບາດຂອງວິສນຸ; ແຕ່ພຣະສິວະຖືກປະກາດວ່າສູງສຸດ. ການບູຊາສະດາສິວະເປີດກວ້າງໃຫ້ທຸກຄົນ ຮວມທັງຜູ້ຖືກກົດຂີ່; ສິວະແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ສະຖິດຢູ່ພາຍໃນ. ມະຫາເທວະເປັນ “ກຸນາຕີຕະ” ເກີນກວ່າສາມກຸນ; ໃນຂະນະທີ່ພຣະພຣະຫມາ, ວິສນຸ, ແລະຣຸດຣະ ດໍາເນີນການຕາມ ຣະຈັສ, ສັດຕະວະ, ແລະ ຕະມັສ ຕາມລໍາດັບ.
Adhyaya 20
Liṅga as Nirguṇa Reality; Śakti’s Re-emergence and the Taraka Narrative (लिङ्गनिर्गुणतत्त्वं तथा गिरिजाप्रादुर्भावः)
ບົດທີ 20 ເລີ່ມດ້ວຍການຖາມຂອງສະພາລະດັບິສີ: ຖ້າ ພຣະບຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ແລະ ຣຸດຣະ ຖືກພັນລະນາວ່າມີຄຸນລັກສະນະ (saguṇa) ແລ້ວ ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ ອີສະ ຈະເປັນທັງຮູບລິງຄະ ແລະ ນິຣຄຸນ (nirguṇa)? ຄໍາຕອບຜ່ານສູຕະ ອ້າງອີງຄໍາສອນຂອງ ວະຍາສະ ຊີ້ແຈງວ່າ ລິງຄະແມ່ນຮູບສັນຍາຂອງ ປະຣະມາດມັນຜູ້ນິຣຄຸນ; ໂລກທີ່ປາກົດແມ່ນຖືກປົກຄຸມໂດຍ ມາຍາ ແລະ ຕຣິຄຸນ ຈຶ່ງເປັນຂອງບໍ່ຖາວອນ ແລະ ສູນສະລາຍໄດ້. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປສູ່ປະຫວັດຕໍານານ: ຫຼັງຈາກ ສະຕີ (ດາກຊາຍານີ) ຈາກໄປໃນເຫດການໄຟຍັດຍາ, ພຣະສິວະ ປະຕິບັດຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມຂັ້ນໃນພູຫິມາລະຍະ ມີກະນະ ແລະ ຜູ້ຕິດຕາມລ້ອມຮອບ. ໃນຊ່ວງນັ້ນ ອະສຸຣະເກີດຂຶ້ນ; ຕາຣະກະ ໄດ້ພອນຈາກ ພຣະບຣະຫມາ ພ້ອມເງື່ອນໄຂວ່າຈະພ່າຍແພ້ແຕ່ດ້ວຍເດັກນ້ອຍ ແລະ ກາຍເປັນພະຍຸຄຸກຄາມ. ດວງເທວະທັງຫຼາຍຂໍຄໍາຊີ້ນໍາ ແລະ ສຽງຈາກຟ້າບອກວ່າ ມີແຕ່ບຸດຂອງ ພຣະສິວະ ເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງສາມາດສັງຫານຕາຣະກະ. ດັ່ງນັ້ນ ເທວະຈຶ່ງໄປພົບ ຫິມະວັດ; ຫຼັງປຶກສາກັບ ເມນາ ຫິມະວັດຍອມຮັບຈະໃຫ້ກໍາເນີດທິດາຜູ້ເໝາະສົມສໍາລັບ ພຣະສິວະ; ແລະ ການປະສູດຂອງ ກິຣິຈາ—ການປາກົດຄືນຂອງ ສັກຕິອັນສູງສຸດ—ນໍາມາຊຶ່ງຄວາມຍິນດີທົ່ວສາກົນ ແລະ ຟື້ນຟູຄວາມໝັ້ນໃຈໃຫ້ແກ່ເທວະ ແລະ ິສີທັງຫຼາຍ.
Adhyaya 21
Himavān’s Darśana of Śiva, Kāma’s Burning, and Pārvatī’s Intensified Tapas (Apārṇā Episode)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍ Lomāśa ເລົ່າເຖິງການເຕີບໃຫຍ່ຂອງນາງ Pārvatī ແລະຕະປະສະຍາອັນເຂັ້ມງວດຂອງພຣະ Śiva ໃນຫຸບເຂົາຫິມາລະຍະ ໂດຍມີພວກ gaṇa ລ້ອມຮັກສາ. Himavān ນຳ Pārvatī ເຂົ້າໄປຂໍດາຣະສະນະພຣະ Śiva ແຕ່ Nandin ຄວບຄຸມການເຂົ້າໃກ້ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າການເຂົ້າໃກ້ພຣະອົງຜູ້ຖືຕະປະສະຍາຕ້ອງມີພິທີແລະຄວາມເຄົາລົບ. Śiva ອະນຸຍາດໃຫ້ Himavān ມາດາຣະສະນະໄດ້ເປັນປະຈຳ ແຕ່ຫ້າມນຳສາວນ້ອຍເຂົ້າໃກ້ ເຮັດໃຫ້ Pārvatī ຖາມໂຕ້ຖຽງທາງປັດຊະຍາ ກ່ຽວກັບການອ້າງວ່າພຣະ Śiva ເຫນືອ prakṛti ແລະເຫດຜົນຂອງການຮັບຮູ້ກັບຄຳກ່າວ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ພວກ devas ກັງວົນເລື່ອງພະຍັນຕະລາຍຂອງໂລກ (ໂດຍສະເພາະ Taraka) ແລະຕົກລົງວ່າມີແຕ່ Madana (Kāma) ຈຶ່ງຈະຮົບກວນຕະປະສະຍາຂອງ Śiva ໄດ້. Madana ມາພ້ອມ apsarā ເຮັດໃຫ້ທຳມະຊາດກາຍເປັນຄວາມເຢົ້າຢວນຜິດລະດູ ແມ່ນແຕ່ gaṇa ກໍຖືກກະທົບ. ເມື່ອ Madana ຍິງລູກສອນ mohana, Śiva ເຫັນ Pārvatī ຊົ່ວຄາວແລະຫວັ່ນໄຫວ ແຕ່ຕໍ່ມາຮູ້ທັນ Madana ແລະເຜົາເຂົາດ້ວຍຕາທີສາມ. ພວກເທວະແລະລິສີຖົມຖຽງ: Śiva ຕຳນິ kāma ເປັນຮາກແຫ່ງທຸກຂ໌ ແຕ່ລິສີກ່າວວ່າ kāma ຝັງຢູ່ໃນໂຄງສ້າງຂອງການສ້າງໂລກ ບໍ່ອາດປະຕິເສດງ່າຍໆ. Śiva ຈຶ່ງຫາຍໄປ (tiraḥdhāna). Pārvatī ປະຕິຍານຈະເພີ່ມຕະປະສະຍາ ກາຍເປັນ “Apārṇā” ໂດຍລະທິ້ງໃບໄມ້ ແລະຂັດເກົ່າຮ່າງກາຍຢ່າງຫນັກ. ທ້າຍບົດ ພວກເທວະໄປຂໍບຣະຫມາ; ບຣະຫມາເຂົ້າພົບ Viṣṇu ແລະ Viṣṇu ຊີ້ນຳໃຫ້ໄປຫາ Śiva ເພື່ອຮັບປະກັນຜົນແຫ່ງການອະພິເສກ ໂດຍວາງເລື່ອງນີ້ເປັນຄວາມຈຳເປັນທາງທຳມະ-ຈິດຕະທຳ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ຄວາມຮັກທົ່ວໄປ.
Adhyaya 22
देवस्तुति–समाधिवर्णन–पार्वतीतपः–बटुरूपशिवोपदेशः (Deva-stuti, Samādhi Description, Pārvatī’s Tapas, and Śiva’s Instruction in Disguise)
ບົດທີ 22 ເປີດດ້ວຍການເລົ່າຂອງສູຕະ: ພວກເທວະ ນຳໂດຍພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະວິສນຸ ເຂົ້າໄປຫາພຣະສິວະ ຜູ້ນັ່ງຢູ່ໃນສະມາທິອັນເລິກຊຶ້ງ ມີພວກຄະນະລ້ອມຮອບ ປະດັບດ້ວຍງູ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍນັກບຳເພັນຕະບະ. ພວກເທວະສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍບົດສັນລະເສີນທີ່ມີກິ່ນອາຍແຫ່ງເວທະ; ນັນທີຖາມເຖິງເຫດຜົນ ແລະ ພວກເທວະຂໍໃຫ້ຊ່ວຍພົ້ນຈາກອະສຸຣະ ຕາຣະກະ ໂດຍກ່າວວ່າ ມີແຕ່ພຣະບຸດຂອງພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຊະນະໄດ້. ພຣະສິວະຕອບກັບໂດຍຊີ້ນຳທາງທຳ ແລະ ການພິຈາລະນາ: ໃຫ້ລະທິ້ງກາມະ ແລະ ໂກຣະທະ, ເຕືອນວ່າຄວາມຫຼົງເກີດຈາກຕັນຫາ, ແລ້ວພຣະອົງກໍກັບເຂົ້າສະມາທິ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປຫາຕະບະຂອງພາຣະວະຕີ ທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະສິວະຕ້ອງເຂົ້າມາທົດສອບ. ພຣະອົງປາກົດເປັນພຣະພຣາຫມະຈາຣິນ (ບະຕຸ) ວິຈານພຣະສິວະວ່າບໍ່ເປັນມົງຄຸນ ແລະ ຢູ່ນອກສັງຄົມ; ພາຣະວະຕີ (ຜ່ານໝູ່ສະຫາຍ) ປະຕິເສດຄຳດູຖູກນັ້ນ, ແລ້ວພຣະສິວະເຜີຍຮູບຈິງ ແລະ ປະທານພອນ. ພາຣະວະຕີຂໍໃຫ້ມີພິທີແຕ່ງງານຢ່າງເປັນທາງການຜ່ານພຣະຫິມາລະຍະ ເພື່ອສຳເລັດພະປະສົງແຫ່ງເທວະ ຮວມທັງການປະສູດກຸມາຣະເພື່ອປາບຕາຣະກະ. ພຣະສິວະກ່າວທຳອະທິບາຍເລື່ອງຄຸນະ, ພຣະກຣິຕິ–ພຸຣຸສະ ແລະ ໂລກທີ່ປາກົດພາຍໃຕ້ມາຍາ, ແລ້ວຍອມຮັບ “ຕາມຂົນທຳນຽມໂລກ”. ທ້າຍບົດ ພຣະຫິມາລະຍະມາຮອດ ຄອບຄົວຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະ ພາຣະວະຕີຍັງຄົງຫັນໃຈພາຍໃນໄປຫາພຣະສິວະຢ່າງບໍ່ຫວ່າງວາງ.
Adhyaya 23
पार्वती-विवाह-प्रस्तावः (Proposal and Preparations toward Pārvatī’s Marriage)
ບົດນີ້ສະແດງການປ່ຽນຈາກພະປະສົງອັນເກີດຈາກຕະປະສະຍາ ໄປສູ່ຂັ້ນຕອນພິທີກຳທີ່ສັງຄົມຮັບຮູ້. ຕາມພຣະມະເຫສະວະ ບັນດາລິສີມາຮອດພູຫິມາລະຍະ ແລະຂໍເບິ່ງທິດາຂອງກະສັດແຫ່ງພູ. ພຣະຫິມະວານນຳພາພາຣະວະຕີອອກມາ ແລະອະທິບາຍຫຼັກການພິຈາລະນາໃນການກັນຍາດານ (ຖວາຍບຸດສາວ) ໂດຍລະບຸເງື່ອນໄຂທີ່ບໍ່ຄວນ—ຄວາມປະມາດ, ຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງ, ຂາດອາຊີບຫາລ້ຽງຊີວິດ, ຫຼືການວາງຕົວແບບບໍ່ເໝາະ—ເພື່ອຊູ້ວ່າການແຕ່ງງານແມ່ນສະຖາບັນແຫ່ງທຳ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ຄວາມປາຖະໜາ. ລິສີທັງຫຼາຍຕອບກັບໂດຍຍົກຍ້ອງຕະປະສະຍາຂອງພາຣະວະຕີ ແລະຄວາມພໍໃຈຂອງພຣະສິວະ ພ້ອມຊັກຊວນໃຫ້ຖວາຍນາງແດ່ພຣະສິວະ. ແມ່ນາກໍຍອມຮັບ ໂດຍກ່າວວ່າການເກີດຂອງພາຣະວະຕີເພື່ອຈຸດປະສົງທາງເທວະ ແລະຄວາມຍິນຍອມຈຶ່ງຖືກຮວບຮວມ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປການຈັດການ: ລິສີແນະນຳໃຫ້ພຣະສິວະເຊີນພຣະວິສະນຸ, ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະອິນທຣະ ແລະຫມູ່ສັດທັງຫຼາຍ. ນາຣະດະເປັນທູດໄປຫາພຣະວິສະນຸ; ພຣະວິສະນຸແລະພຣະສິວະປຶກສາກັນເລື່ອງພິທີແຕ່ງງານທີ່ຖືກຕ້ອງ ທັງການສ້າງມະນຑົບ ແລະພິທີມົງຄຸນກ່ອນ. ບັນດາລິສີປະກອບການປົກປ້ອງຕາມເວດ ແລະກິດມົງຄຸນ; ພຣະສິວະຖືກປະດັບ ແລະຂະບວນພ້ອມຈັນດີ, ຄະນະກະນະ, ເທວະ ແລະສັດຈັກກະວານ ມຸ່ງໄປຫາພູຫິມາລະຍະ ເພື່ອພິທີປານິຄຣະຫະນ (ຈັບມື)។
Adhyaya 24
Viśvakarmā’s Wonder-Pavilion and the Devas’ Approach to the Wedding (विश्वकर्मकृतमण्डप-विवाहोपक्रमः)
ໂລມາຊາເລົ່າວ່າ ພູຫິມະວານ ປາຖະນາສະຖານທີ່ມງຄົລເພື່ອການອະພິເສກຂອງທິດາ ຈຶ່ງເຊີນ ວິສະວະກັມມາ ມາສ້າງມັນດະປະອັນກວ້າງໃຫຍ່ ແລະ ບໍລິເວນພິທີຍັດຍະທີ່ປະດັບປະດາງດ້ວຍອາພອນຫຼາກຫຼາຍ. ມັນດະປະນັ້ນຖືກພັນລະນາວ່າເປັນອັດສະຈັນດັ່ງມາຍາ: ມີຄົນປັ້ນ ແລະ ສັດປັ້ນ (ສິງ, ຫົງ, ສາຣະສະ, ນົກຢູງ), ນາກ, ມ້າ, ຊ້າງ, ລົດສົງຄາມ, ທຸງ, ຍາມປະຕູ ແລະ ສະພາຮາຊະສຳນັກ ດູເຫມືອນມີຊີວິດ ຈົນຜູ້ເບິ່ງແຍກບໍ່ອອກວ່ານ້ຳຫຼືດິນ ແລະ ອັນໃດເຄື່ອນຫຼືຢຸດນິ່ງ. ທີ່ປະຕູໃຫຍ່ມີ ນັນດີ ປະຈຳຢູ່ ແລະ ທີ່ທາງເຂົ້າມີ ລັກສະມີ; ມຸງພະລາດດ້ວຍເພັດນິລະມິດເພີ່ມຄວາມສະຫງ່າງາມ. ນາຣະດະ ມາຕາມຄຳຊີ້ນຳຂອງ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ຖືກຄວາມມາຍາຂອງຝີມືຊ່າງທຳໃຫ້ຫຼົງງົດຊົ່ວຄາວ; ຈາກນັ້ນຈຶ່ງໄປບອກດີວະ ແລະ ຣິສີ ວ່າມີສິ່ງກໍ່ສ້າງອັນໃຫຍ່ທີ່ອາດຫຼອກລວງການຮັບຮູ້. ມີການສົນທະນາລະຫວ່າງ ອິນດຣະ, ວິສະນຸ ແລະ ສິວະ ກ່ຽວກັບເຫດການ ແລະ ເປົ້າໝາຍການອະພິເສກ; ດີວະທັງຫຼາຍນຳໂດຍ ນາຣະດະ ເຄື່ອນໄປຫາວັງອັນອັດສະຈັນຂອງພູຫິມະວານ ແລະ ຍັດຍະວາດທີ່ຈັດຕຽມໄວ້. ທ້າຍບົດ ມີການຈັດທີ່ພັກອາໄສພິເສດທົ່ວພູມທັດ ສຳລັບດີວະ, ສິດທະ, ຄັນທະວະ, ຢັກ ແລະ ສັດມີລິດອື່ນໆ.
Adhyaya 25
Śiva’s Procession and the Initiation of Kanyādāna (शिवस्य आगमन-नीराजन-कन्यादानारम्भः)
ໂລມະສະເລົ່າພາບພິທີອັນສົງ່າງາມໃນພູຫິມາລະຍະ ເມື່ອວິສະວະກັມມັນ, ຕະວັສຕຣ ແລະຊ່າງທິບອື່ນໆ ສ້າງວິຫານທິບ ແລະຈັດທີ່ປະທັບເພື່ອສະຖາປະນາພຣະສິວະຢ່າງຮຸ່ງເຮືອງ. ແມ່ນາມາພ້ອມສະຫາຍ ແລະເຮັດນີຣາຈະນະ (ວຽນໄຟມົງຄຸນ) ຖວາຍພຣະມະຫາເທວະ ດ້ວຍຄວາມພິສົດໃນຄວາມງາມທີ່ເກີນກວ່າທີ່ພຣະປາຣະວະຕີເຄີຍພັນລະນາ. ພຣະກາກະສັ່ງໃຫ້ນຳພຣະສິວະເຂົ້າສູ່ພິທີອະພິເສກ; ພູເຂົາ, ຂຸນນາງ ແລະຝູງຊົນຈັດເຄື່ອງບູຊາ-ຂອງຂວັນ ພ້ອມສຽງດົນຕີ ແລະການສະດຸດີວິດທີ່ເຂັ້ມຂຶ້ນ. ພຣະສິວະເຄື່ອນຂະບວນມາພ້ອມກະນະ, ກຳລັງວົງຢົກິນີ ແລະກອງຄຸ້ມກັນອັນນ່າກະຫຼັງ (ຈັນດີ, ໄພຣະວະ, ເປຣຕະ/ພູຕະ). ພຣະວິສນຸຂໍໃຫ້ຈັນດີຢູ່ໃກ້ເພື່ອປົກປ້ອງໂລກ; ພຣະສິວະຈຶ່ງມີພຣະບັນຊາໃຫ້ກອງທີ່ດຸຮ້າຍສະຫງົບຊົ່ວຄາວ. ຂະບວນໃຫຍ່ຕໍ່ມາມີພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ດາວ-ດວງໄຟ, ລົກກະປາລ, ລະສີ ແລະສະຕຣີຜູ້ຄວນນັບຖື (ອະຣຸນທະຕີ, ອະນະສູຍາ, ສາວິຕຣີ, ລັກສະມີ) ເຂົ້າຮ່ວມ; ພຣະສິວະຖືກອາບນ້ຳ ສັນລະເສີນ ແລະນຳເຂົ້າສູ່ມະນະດົບພິທີ. ພຣະປາຣະວະຕີນັ່ງຢູ່ໃນບ່ອນບູຊາພາຍໃນ ປະດັບອາພອນພ້ອມ; ຮັກສາເວລາມົງຄຸນ ໃນຂະນະທີ່ກາກະສະສະດຸດີພຣະນະວະ (oṃ). ທັງສອງບູຊາກັນແລະກັນດ້ວຍອັຣຄະຍະ, ອັກສະຕະ ແລະເຄື່ອງພິທີ. ຕໍ່ມາເລີ່ມພິທີກັນຍາດານ; ຮິມະວັດຖາມວິທີການ ແລະເກີດຄວາມຕຶງເມື່ອມີຄຳຖາມເລື່ອງໂກດຣະ-ກຸລະຂອງພຣະສິວະ. ນາຣະດະເຂົ້າມາກ່າວຢືນຢັນວ່າ ພຣະສິວະເຫນືອກວ່າສາຍຕະກູນ ດຳລົງຢູ່ໃນນາດ (ສຽງສັກສິດ) ແລະທີ່ປະຊຸມທັງປວງອັດສະຈັນ ພ້ອມຍອມຮັບຄວາມຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້ ແລະອຳນາດສາກົນຂອງພຣະອົງ.
Adhyaya 26
Śiva–Pārvatī Udvāha (The Divine Marriage Ceremony and Yajña Assembly)
ບົດທີ 26 ເລົ່າລຳດັບພິທີອັນສັກສິດຈົນຮອດການມອບນາງປາຣະວະຕີໃຫ້ແກ່ມະເຫສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ໂດຍພຣະຫິມາລະຍະ ຕາມຄຳລາຍງານຂອງ ໂລມະຊະ. ບັນດາເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາຊັກຊວນໃຫ້ຫິມາລະຍະເຮັດ “ກັນຍາດານ” ໂດຍບໍ່ລັງເລ, ແລະທ່ານຕັ້ງໃຈຖວາຍບຸດຣີດ້ວຍມັນຕຣາອຸທິດ. ຄູ່ທິບພະຖືກນຳເຂົ້າສູ່ມະນຑົບພິທີ ແລະນັ່ງລົງ; ກາສະຍະປະເປັນພຣະປຸໂຣຫິດ ເຊີນອັກນິເພື່ອຈຸດຮະວັນ. ພຣະພຣະຫມາມາຮອດ ແລະຍັດຍະດຳເນີນທ່າມກາງສະພາຣິສີຜູ້ຮູ້ ທີ່ຖົມຖຽງກັນດ້ວຍການຕີຄວາມເວດະທີ່ຂັດແຍ້ງ. ນາຣະດະແນະນຳໃຫ້ສງົບປາກ, ລະລຶກພາຍໃນ, ແລະຮູ້ວ່າ ສະດາສິວະ ແມ່ນພື້ນຖານພາຍໃນຂອງທຸກສິ່ງ. ຍັງມີເຫດການທີ່ພຣະພຣະຫມາຫວັ່ນໄຫວຊົ່ວຄາວເມື່ອເຫັນພຣະບາດຂອງເທວີ ເກີດເປັນຣິສີວາລະຂິລຍະ ແລະນາຣະດະສັ່ງໃຫ້ສົ່ງເຂົາໄປກັນທະມາດະນ. ພິທີສຳເລັດດ້ວຍການສວດຊານຕິຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ການນີຣາຈະນ, ແລະການຖວາຍກຽດຫຼາຍຝ່າຍ: ເທວະ, ຣິສີ ແລະຄູ່ຄອງຂອງເຂົາບູຊາພຣະສິວະ; ຫິມາລະຍະແຈກຂອງກຳນັນ; ກະນະ, ໂຢກິນີ, ພູດ, ເວຕາລ ແລະຜູ້ປົກປ້ອງຕ່າງໆ ຮ່ວມຄວາມຊື່ນບານ. ພຣະວິສະນຸຂໍໃຫ້ຄວບຄຸມກະນະທີ່ເມົາ; ພຣະສິວະຈຶ່ງສັ່ງວີຣະພັດຣະໃຫ້ຟື້ນຟູລະບຽບ. ທ້າຍບົດຍ້ຳເນັ້ນຄວາມມົງຄຸນແລະຄວາມຫຼູຫລາຂອງອຸດວາຫະ ແລະວົງຈອນບູຊາ 4 ມື້ ທີ່ຫິມາລະຍະຖວາຍກຽດແກ່ພຣະສິວະ, ພຣະວິສະນຸພ້ອມລັກສະມີ, ພຣະພຣະຫມາ, ອິນທຣະ, ໂລກະປາລະ, ຈັນຑີ ແລະສັດທັງປວງທີ່ມາຊຸມນຸມ.
Adhyaya 27
गिरिपूजा, वरयात्रा, रेतोवमनं च—कार्त्तिकेयजन्मप्रसङ्गः (Mountain Worship, Divine Procession, and the Karttikeya Birth Episode)
ລົມາຊາ ບັນຍາຍພິທີການບູຊາພູເຂົາໃຫຍ່ໆ ທີ່ພຣະວິສນຸ ປະກອບພ້ອມກັບພຣະບຣະຫມາ ໂດຍລຽນຊື່ຍອດພູສຳຄັນເປັນສະຖານທີ່ຮັບການສັກກາລະ. ຕໍ່ມາເລື່ອງເຂົ້າສູ່ບັນບົດ “ວະຣະຍາຕຣາ” ທີ່ເທວະ, ຄະນະ (gaṇa) ແລະພູເຂົາໃນຮູບບຸກຄົນ ມາຊຸມນຸມ ພ້ອມພາບພຣະສິວະ-ພຣະປາຣະວະຕີ ເປັນຄູ່ທີ່ແຍກບໍ່ອອກ ດັ່ງກິ່ນຫອມກັບດອກໄມ້ ແລະຄຳເວົ້າກັບຄວາມໝາຍ. ເກີດວິກິດເມື່ອພະລັງງານການກໍ່ກຳເນີດ (retas) ຂອງພຣະສິວະ ມີອຳນາດເກີນທົນ ຈົນເທວະທັງຫຼາຍວຸ້ນວາຍ. ພຣະບຣະຫມາ ແລະພຣະວິສນຸ ເຊີນພຣະອັກນີ ໃຫ້ເຂົ້າໄປໃນສຳນັກຂອງພຣະສິວະ ເພື່ອຮັບ/ຄວບຄຸມພະລັງງານນັ້ນ ແຕ່ກໍ່ເກີດຄວາມຊັບຊ້ອນ ແລະຄວາມຫວາດຫວັ່ນຮ່ວມກັນ. ພຣະວິສນຸ ແນະນຳໃຫ້ສັນລະເສີນພຣະມະຫາເທວະ; ຫຼັງຈາກບົດສັນລະເສີນ ພຣະສິວະປາກົດ ແລະສັ່ງໃຫ້ເທວະຂັບອອກ (vamanam) ພາລະນັ້ນ. ພະລັງງານທີ່ຖືກຂັບອອກເປັນມວນແສງອັນໃຫຍ່ ແລະຖືກຈັດການຜ່ານພຣະອັກນີ ກັບນາງ Kṛttikā ຈົນເຊື່ອມໄປສູ່ການປະກົດຂອງກຸມານຜູ້ມີລິດ Kārttikeya (Ṣaṇmukha) ເກີດທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ. ທ້າຍສຸດ ເທວະ, ິສີ ແລະບໍລິວານ ຊຸມນຸມສະຫລອງ; ພຣະສິວະ-ພຣະປາຣະວະຕີ ເຂົ້າມາອຸ້ມກອດກຸມານ ແລະຈົບລົງດ້ວຍພິທີມງຄົດ ແລະການໂຫ່ຮ້ອງດັ່ງງານບຸນ.
Adhyaya 28
Kumāra Appointed as Senāpati; Deva–Tāraka Mobilization in Antarvedī (कुमारसेनापत्याभिषेकः तारकसंग्रामोद्योगश्च)
Lomāśa ເລົ່າເຫດການໃນຍາມວິກິດ: ພວກເທວະທັງຫຼາຍຖືກຄຸກຄາມໂດຍ Tāraka ແລະໄປອ້ອນວອນ Rudra/Śiva ໃຫ້ປົກປ້ອງ. ພຣະ Śiva ຮັບຮອງວ່າ Kumāra (Kārttikeya) ຈະເປັນຜູ້ແກ້ໄຂ ແລະເທວະທັງຫຼາຍອອກເດີນທາງໂດຍມີພຣະກຸມານຳໜ້າ. ສຽງຈາກຟ້າຊ່ວຍປອບໃຈວ່າ ຈະຊະນະໄດ້ເມື່ອຍຶດຖືການນຳພາແຫ່ງ Śaiva (Śāṅkarī) ຢ່າງສັດຊື່. ເມື່ອສົງຄາມໃກ້ເຂົ້າມາ ລູກສາວຂອງພຣະມະຫາມະຣະນະ ຊື່ Senā ຜູ້ງາມເຫຼືອລ້ຳ ຖືກ Brahmā ຊັກນຳໃຫ້ມາ ແລະຖືກຮັບເຂົ້າໃນຄວາມສຳພັນກັບ Kumāra; ຈາກນັ້ນ Kumāra ຖືກສະຖາປະນາເປັນ senāpati (ຜູ້ບັນຊາການ). ສຽງສັງຂ໌, ກອງ, ແລະເຄື່ອງດົນຕີສົງຄາມກັງວານເຕັມຟ້າ. ການໂຕ້ຖຽງຂອງ Gaurī, Gaṅgā ແລະ Kṛttikās ເລື່ອງຄວາມເປັນແມ່ ຖືກ Nārada ແກ້ໄຂ ໂດຍຢືນຢັນກຳເນີດແຫ່ງ Śiva ແລະພະລະກິດ “ເພື່ອວຽກຂອງເທວະ”. Kumāra ສັ່ງ Indra ໃຫ້ກັບໄປສະຫວັນ ແລະປົກຄອງຢ່າງບໍ່ຂາດຕອນ. Tāraka ມາພ້ອມກອງທັບໃຫຍ່; Nārada ໄປພົບໜ້າ ແຈ້ງວ່າຄວາມພະຍາຍາມຂອງເທວະ ແລະບົດບາດທີ່ຖືກກຳນົດຂອງ Kumāra ເປັນສິ່ງຫຼີກບໍ່ພົ້ນ. Tāraka ກ່າວເຢາະເຍີ້ຍ ແລະທ້າທາຍ Indra. ຫຼັງ Nārada ກັບມາລາຍງານ ເທວະທັງຫຼາຍຮ່ວມໃຈ ປະດັບ Kumāra ດ້ວຍເຄື່ອງຫມາຍຮາຊາ (ຂຶ້ນຊ້າງ ແລ້ວຂຶ້ນພາຫະນະອາກາດດັ່ງແກ້ວມະນີ) ແລະຮວບຮວມ lokapāla ກັບບໍລິວານ. ທັງສອງຝ່າຍຈັດຂະບວນຮົບໃນ Antarvedī ລະຫວ່າງ Gaṅgā ແລະ Yamunā ພ້ອມລາຍລະອຽດກອງທັບ, ພາຫະນະ, ອາວຸດ ແລະພິທີສະແດງອຳນາດກ່ອນປະທະ.
Adhyaya 29
Tāraka–Vīrabhadra Saṅgrāmaḥ and the Appointment of Kumāra as Slayer (तारकवीरभद्रसंग्रामः कुमारनियुक्तिश्च)
ບົດນີ້ພາໃຫ້ເຫັນສົງຄາມໃຫຍ່ແບບຈະຕຸຣັງຄະ (ທະຫານຍ່າງ, ມ້າ, ລົດຮົບ, ຊ້າງ) ລະຫວ່າງເທວະ ແລະ ອະສຸຣະ ດ້ວຍພາບສະໜາມຮົບອັນຮຸນແຮງ—ອະວະຍະວະຂາດຂັ້ນ ແລະ ວີຣະຊົນລົ້ມລົງ. ມຸຈຸກຸນທະ (ບຸດຂອງມານທາຕຣິ) ເຂົ້າປະຈັນໜ້າກັບຕາຣະກະ ແລະ ພະຍາຍາມຈະປິດສົງຄາມດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງ ຈົນເກືອບຈະໃຊ້ພຣະອາວຸດພຣະພຣະຫມາ (Brahmāstra). ນາຣະດະມຸນີເຂົ້າມາຫ້າມດ້ວຍຂໍ້ກຳນົດແຫ່ງທຳມະ: ຕາຣະກະບໍ່ຄວນຖືກສັງຫານໂດຍມະນຸດ, ຈຶ່ງຫັນພາລະກິດໄປຫາກຸມາຣະ/ກຸມາຣາ (ບຸດຂອງພຣະສິວະ) ຜູ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໂດຍຟ້າ. ໃນຂະນະທີ່ການຮົບຮຸນແຮງຂຶ້ນ, ວີຣະພັດຣະ ແລະ ຄະນະຂອງພຣະສິວະ ປະລະມືກັບຕາຣະກະຢ່າງດຸເດືອດ; ນາຣະດະກໍ່ເຕືອນໃຫ້ຍັບຍັ້ງຊ້ຳໆ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຕຶງຕັນລະຫວ່າງຄວາມກ້າຫານ ແລະ ຄຳສັ່ງແຫ່ງຈັກກະວານ. ຕໍ່ມາ ພຣະວິສະນຸປະກາດຊັດວ່າ ກຣິຕຕິກາ-ສຸຕະ/ກຸມາຣະ ເປັນຜູ້ດຽວທີ່ສາມາດສັງຫານຕາຣະກະໄດ້. ກຸມາຣະແຕ່ທຳອິດກ່າວວ່າຕົນເປັນຜູ້ສັງເກດ ແລະ ຍັງບໍ່ແນ່ໃຈເລື່ອງມິດ–ສັດຕູ; ນາຣະດະຈຶ່ງເລົ່າປະຫວັດຕາຣະກະກ່ຽວກັບຕະປະສະຍາ ແລະ ການພິຊິດໂລກ. ບົດຈົບດ້ວຍການອວດອ້າງຂອງຕາຣະກະ ແລະ ການລະດົມໄປປະລະມືກັບກຸມາຣະ ເພື່ອໃຫ້ອະທັມມະຖືກດັບສິ້ນດ້ວຍເຄື່ອງມືແຫ່ງເທວະທີ່ຖືກຕ້ອງ.
Adhyaya 30
Kumāra’s Victory over Tāraka (Tārakavadha) — Śakti-Yuddha and Phalāśruti
ບົດນີ້ເລົ່າການປະທະທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນລະດັບໆ ລະຫວ່າງທ່ານຕາຣະກະ ແລະ ເທວະດາ. ລໍມະຊະ ບັນຍາຍວ່າ ອິນທຣະ ຟາດຕາຣະກະດ້ວຍວັດຊຣະ ແຕ່ຕາຣະກະຕອບໂຕຢ່າງດຸເດືອດ ຈົນເກີດຄວາມຕື່ນຕະໜົກໃນຫມູ່ຜູ້ຊົມຢູ່ສະຫວັນ. ວີຣະພັດຣະ ເຂົ້າສູ້ ແທງຕາຣະກະດ້ວຍຕຣິສູລາທີ່ເຜົາໄໝ້ສະຫວ່າງ ແຕ່ກໍຖືກຕາຣະກະຟາດລົງດ້ວຍອາວຸດ «ສັກຕິ». ສຽງຮ້ອງຂອງເທວະດາ ຄັນທະວະ ນາກ ແລະສັດອື່ນໆ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມໃຫຍ່ຫຼວງຂອງສົງຄາມແຫ່ງຈັກກະວານ. ຕໍ່ມາ ກາຣຕິເກຍ (ກຸມາຣະ) ຢັບຢັ້ງວີຣະພັດຣະບໍ່ໃຫ້ຟາດຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລ້ວເຂົ້າປະລະມືກັບຕາຣະກະໃນ «ສັກຕິ-ຍຸດທະ» ອັນເຂັ້ມຂົນ: ມີການຫລອກລໍ້ ການບິນວຽນໃນອາກາດ ແລະການບາດເຈັບຊຶ່ງກັນແລະກັນ. ພູເຂົາແລະທິວເຂົາທີ່ຖືກເອີ້ນຊື່ ມາເປັນພະຍານດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແລະກຸມາຣະປອບໃຈວ່າການສິ້ນສຸດໃກ້ມາແລ້ວ. ຈຸດສູງສຸດແມ່ນກຸມາຣະຕັດຫົວຕາຣະກະ ແລ້ວທົ່ວສາກົນຊື່ນຊົມ: ການສັນລະເສີນ ດົນຕີ ຟ້ອນລໍາ ຝົນດອກໄມ້ ແລະພຣະນາງປາຣະວະຕີກອດລູກ. ທ້າຍບົດມີຜົນອານິສົງຊັດເຈນ: ການອ່ານຫຼືຟັງ «ກຸມາຣະ-ວິຊະຍະ» ແລະເລື່ອງຕາຣະກະ ຊ່ວຍລ້າງບາບ ແລະສົ່ງເສີມໃຫ້ຄວາມປາດຖະໜາສຳເລັດ.
Adhyaya 31
Kārttikeya’s Post-Tāraka Triumph: Darśana-Merit, Liṅga-Mountains, and Śiva’s Nondual Instruction (कुमारमहिमा–लिङ्गरूपगिरिवरदान–ज्ञानोपदेश)
ອັດທະຍາຍນີ້ເລີ່ມດ້ວຍການທີ່ ສໍນະກະ ຖາມວ່າ ຫຼັງຈາກພຣະກາຣຕິເກຍ (ກຸມາຣ) ປະຫານຕາຣະກະແລ້ວ ເກີດຫຍັງຕໍ່ໄປ. ລົມະສະ ຕອບໂດຍຍົກຍ້ອງ “ຫຼັກກຸມາຣ” ແລະກ່າວວ່າ ການໄດ້ດາຣະຊະນະ (ເຫັນພຣະອົງ) ສາມາດຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດໄດ້ທັນທີ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຖືກສັງຄົມກົດຂີ່ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າບຸນກຸສົນເກີນກວ່າສະຖານະ. ຕໍ່ມາ ພຣະຍົມ (ທັມມະຣາຊ) ພ້ອມດ້ວຍ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະວິສນຸ ເຂົ້າໄປຫາ ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ຊົມເຊີຍດ້ວຍນາມເຊັ່ນ ມຣິຕຍຸນຊະຍະ ແລະລາຍງານຄວາມກັງວົນວ່າ ດາຣະຊະນະຂອງພຣະກາຣຕິເກຍ ເຫມືອນເປີດປະຕູສະຫວັນກວ້າງ ແມ່ນແຕ່ຄົນບາບ. ພຣະສິວະອະທິບາຍວ່າ ຄວາມບໍລິສຸດກະທັນຫັນເກີດຈາກສັງສະກາຣະເກົ່າ ແລະການປະພຶດປະຕິບັດໃນອະດີດ; ຕີຣຖະ, ຍັດຍະ, ທານ ເປັນເຄື່ອງມືຊໍາລະໃຈ. ຈາກນັ້ນພຣະອົງສອນອັດວະຍະ: ອາຕະມັນເກີນກວ່າຄຸນະ ແລະຄວາມຄູ່ຕົວ; ມາຍາແມ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດ (ເປືອກ-ເງິນ, ເຊືອກ-ງູ); ການຫຼຸດລະມະມະຕາ ແລະຕັນຫານໍາໄປສູ່ມຸກຕິ. ມີການຖົມຖຽງເລື່ອງຂອບເຂດຂອງຄໍາ ແລະສິ່ງທີ່ຮູ້ໄດ້ ກ່ອນຈະສະຫຼຸບເປັນວິທີ: ຟັງ, ຄິດພິຈາລະນາ, ແລະວິເຄາະແຍກແຍະ. ຫຼັງການຕາຍຂອງຕາຣະກະ ພູເຂົາທັງຫຼາຍສັນລະເສີນພຣະກາຣຕິເກຍ; ພຣະອົງປະທານພອນໃຫ້ພວກມັນເປັນຮູບລິງຄະ ແລະເປັນທີ່ສະຖິດຂອງພຣະສິວະໃນອະນາຄົດ ພ້ອມກ່າວເຖິງພູສໍາຄັນ. ນັນດິນຖາມເລື່ອງການບູຊາລິງຄະ; ພຣະກາຣຕິເກຍແບ່ງປະເພດລິງຄະທີ່ເຮັດຈາກແກ້ວມະນີ/ໂລຫະ ແລະຍົກຍ້ອງບາງສະຖານທີ່; ອະທິບາຍບານະ-ລິງຄະຈາກແມ່ນ້ໍານັຣມະດາ (ເຣວາ) ແລະກໍາຊັບໃຫ້ຕິດຕັ້ງ-ບູຊາຢ່າງລະມັດລະວັງ. ທ້າຍສຸດຜູກໂຍງມັນຕຣະປັນຈາກສະຣີ, ການຖອນໃຈ, ຄວາມເທົ່າທຽມຕໍ່ສັດທັງປວງ, ແລະການຄວບຄຸມຈິດ-ສິນທໍາ ເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງການປະພຶດປະຕິບັດ.
Adhyaya 32
Śvetarāja-carita: Śiva’s Protection of the Devotee and the Restraint of Kāla
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາ ເມື່ອພວກລະສີຂໍໃຫ້ Lomāśa ເລົ່າເລື່ອງອັນອັດສະຈັນຂອງກະສັດ Śveta (ເອີ້ນອີກວ່າ rājasimha) ຜູ້ມີຄວາມພັກດີຕໍ່ Śiva ຢ່າງບໍ່ຂາດ ແລະປົກຄອງຕາມທຳ. ດ້ວຍການບູຊາ Śaṅkara ຢ່າງສະໝໍ້ສະເໝີ ບ້ານເມືອງສະຫງົບ ບໍ່ມີໂລກໄພ ແລະພິບັດ ພ້ອມຄວາມອຸດົມສົມບູນ. ເມື່ອອາຍຸຂອງກະສັດຄົບກຳນົດ Yama ຕາມຄຳສັ່ງຂອງ Citragupta ສົ່ງທູດມານຳໄປ. ແຕ່ທູດກັບລັງເລ ເພາະເຫັນກະສັດຈົມຢູ່ໃນ Śiva-dhyāna ໃນພຣະວິຫານ. Yama ຈຶ່ງມາເອງ ແລະ Kāla ປາກົດຕົວ ຢືນຢັນວ່າກົດໝາຍແຫ່ງເວລາຫຼີກບໍ່ພົ້ນ ແລະພະຍາຍາມຂ້າກະສັດໃນເຂດວິຫານ. Śiva (Pinākin) ຜູ້ໄດ້ນາມ “Kālântaka” ເຂົ້າມາປົກປ້ອງ ໃຊ້ຕາທີສາມເຜົາ Kāla ເປັນຂີ້ເຖົ່າ. ກະສັດທູນຖາມ ແລະ Śiva ກ່າວວ່າ Kāla ແມ່ນຜູ້ກືນກິນສັດທັງປວງ. ແຕ່ Śveta ຍົກເຫດຜົນທາງທຳວ່າ Kāla ເປັນຜູ້ຄວບຄຸມລະບຽບຈັກກະວານ ຈຳເປັນຕໍ່ຄວາມຍຸດຕິທຳຂອງໂລກ ຈຶ່ງຂໍໃຫ້ຟື້ນຄືນ. Śiva ຟື້ນ Kāla ແລະ Kāla ສັນລະເສີນພຣະອົງ ພ້ອມຍອມຮັບພະລັງບຸນບາລີຂອງກະສັດ. ຕອນທ້າຍມີຄຳສັ່ງແກ່ທູດ Yama ວ່າ ຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍ Śaiva (tripuṇḍra, jaṭā, rudrākṣa, ນາມ Śiva) ບໍ່ຄວນຖືກນຳໄປສູ່ໂລກ Yama; ຜູ້ບູຊາແທ້ຈິງຄວນຖືກເບິ່ງເຫັນເປັນດັ່ງ Rudra. ກະສັດໄດ້ບັນລຸ Śiva-sāyujya ຊີ້ວ່າພັກດີນຳທັງການຄຸ້ມຄອງ ແລະຄວາມສຳເລັດແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ.
Adhyaya 33
Puṣkasena’s Accidental Śivarātri Worship and the Doctrine of Kāla (Time) and Tithi
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍພວກລະສີຖາມ Lomāśa ໃຫ້ລະບຸວ່າບຸກຄົນກິຣາຕ/ນາຍພານນັ້ນແມ່ນໃຜ ແລະຖືສັດຕະວັດຢ່າງໃດ. Lomāśa ເລົ່າເລື່ອງ Caṇḍa ຫຼື Puṣkasena ຜູ້ຮຸນແຮງ ລະເມີດຈັນຍາບັນ ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍການລ່າສັດ. ໃນເດືອນ Māgha ຄືນ kṛṣṇapakṣa-caturdaśī ລາວຂຶ້ນໄປຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້ຄອຍຍິງໝູປ່າ; ໃນຂະນະນັ້ນລາວຕັດໃບ bilva ແລະຫຼົ່ນລົງໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ, ນ້ຳຈາກປາກກໍຫຼົ່ນລົງໃສ່ liṅga ທີ່ຢູ່ຂ້າງລຸ່ມ. ການກະທຳບໍ່ຕັ້ງໃຈນີ້ກາຍເປັນ liṅga-snapana ແລະ bilva-arcana, ແລະການຕື່ນຢູ່ທັງຄືນກາຍເປັນການເຝົ້າວັງ Śivarātri. ຕໍ່ມາເປັນເຫດການໃນຄອບຄົວ: ພັນລະຍາ Ghanodarī/Caṇḍī ກັງວົນຕະຫຼອດຄືນ, ພາຍຫຼັງພົບລາວຢູ່ຂ້າງແມ່ນ້ຳ ແລະນຳອາຫານມາໃຫ້; ແຕ່ຫມາກິນໝົດ ເຮັດໃຫ້ລາວໂກດ. Puṣkasena ກັບປອບໃຈດ້ວຍຄຳສອນເລື່ອງອະນິດຈັງ ໃຫ້ປ່ອຍວາງຄວາມຖືຕົນ ແລະຄວາມໂກດ, ເຮັດໃຫ້ການອົບວາສາ ແລະການເຝົ້າຄືນນັ້ນມີຄຸນຄ່າທາງທຳອີກຊັ້ນ. ເມື່ອໃກ້ amāvasyā ພວກ gaṇa ຂອງ Śiva ມາພ້ອມ vimāna ແລະອະທິບາຍວ່າຜົນກຳຈາກການບູຊາ Śivarātri ໂດຍບັງເອີນ ໃຫ້ລາວໄດ້ເຂົ້າໃກ້ Śiva. Puṣkasena ສົນໃຈວ່າຄົນບາບຫນັກຈະສົມຄວນໄດ້ຢ່າງໃດ; Vīrabhadra ຊີ້ແຈງກົດການວ່າ ການຖວາຍ bilva, ການຕື່ນຄືນ, ແລະ upavāsa ໃນ Śivarātri ເປັນທີ່ພໍໃຈພຣະອົງຢ່າງຍິ່ງ. ບົດນີ້ຍັງຂະຫຍາຍໄປສູ່ຄຳສອນເລື່ອງ kālacakra ທີ່ Brahmā ສ້າງ, ໂຄງສ້າງ tithi, ແລະເຫດຜົນທີ່ caturdaśī ພ້ອມ niśītha ໃນຄື່ງເດືອນມືດແມ່ນ Śivarātri ອັນລົບບາບ ແລະໃຫ້ Śiva-sāyujya. ມີຕົວຢ່າງອີກຄົນໜຶ່ງຜູ້ຕົກຕ່ຳທາງສິນທຳ ແຕ່ໄດ້ຢູ່ໃກ້ສະຖານບູຊາ Śiva ແລະຕື່ນຄືນໃນ Śivarātri ຈົນໄດ້ເກີດດີ ແລະສຸດທ້າຍໄດ້ຫຼຸດພົ້ນດ້ວຍພັກຕິ Shaiva. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງພະລັງຂອງສັດຕະວັດ Śivarātri ໃນອະດີດ ແລະກັບໄປສູ່ພາບພຣະ Śiva ກັບ Pārvatī ກຳລັງຫຼິ້ນລີລາທິບາຍທິບພະ.
Adhyaya 34
कैलासे नारददर्शनं द्यूतक्रीडा-विवादः (Nārada’s Vision of Kailāsa and the Dice-Play Dispute)
ລົມາຊາເລົ່າເຖິງຄວາມສົງ່າງາມດັ່ງພະຣາຊາຂອງພຣະສິວະເທິງເຂົາ Kailāsa: ເທວະ ແລະ ຣິສີມາປະຊຸມຮັບໃຊ້, ນັກດົນຕີສະຫວັນບັນເລີງ, ແລະ ກ່າວຖຶງຊັຍຊະນະຂອງພຣະອົງເຫນືອສັດຕູໃຫຍ່ໆ. ພຣະ Nārada ເດີນທາງໄປຫາ Kailāsa ທີ່ສະຫວ່າງດັ່ງແສງຈັນ ແລະເຫັນທຳມະຊາດອັນອັດສະຈັນ—ຕົ້ນໄມ້ສົມປາດຖະນາ, ນົກ ແລະ ສັດຕ່າງໆ, ພ້ອມກັບການລົງມາອັນພິສົດຂອງແມ່ນ້ຳ Gaṅgā—ຮວມທັງຜູ້ຍາມປະຕູ ແລະ ສິ່ງມະຫັດໃນບໍລິເວນ. ຕໍ່ມາ ທ່ານເຫັນພຣະສິວະຄູ່ກັບພຣະ Pārvatī ພ້ອມການເນັ້ນຮູບລັກສະນະ: ເຄື່ອງປະດັບງູ ແລະ ຄວາມສົງ່າງາມຫຼາຍຮູບ. ເຫດການຫຼິ້ນເກີດຂຶ້ນ: Nārada ຊວນຫຼິ້ນລູກເຕົ໋າເປັນ “ກິລາ”, Pārvatī ທ້າທາຍ, ແລະ ການແຂ່ງຂັນຂອງພຣະສິວະ–Pārvatī ເຕັມໄປດ້ວຍການຢອກຢ້ານ ແລະ ການອ້າງຊັຍຊະນະ. Bhṛṅgī ເຂົ້າມາຕັກເຕືອນຕາມຫຼັກທຳວ່າພຣະສິວະບໍ່ອາດຖືກຊະນະ ແລະ ເປັນຜູ້ສູງສຸດ; Pārvatī ຕອບກັບຢ່າງແຮງ ຈົນຖຶງຂັ້ນສາບ Bhṛṅgī ແລະ ດ້ວຍໂກດໄດ້ຖອນເຄື່ອງປະດັບຂອງພຣະສິວະເຫມືອນເອົາເປັນຂອງລາງວັນ. ພຣະສິວະຮູ້ສຶກຂັດໃຈ ແລະ ຄິດເຖິງຄວາມປະຖິ້ມ ຈຶ່ງຖອນຕົວໄປຢູ່ປ່າ ນັ່ງທ່າໂຍຄະ ແລະ ເຂົ້າສູ່ສະມາທິ, ປ່ຽນເຫດການໃຫ້ເປັນບົດຮຽນດ້ານຈິດທຳ–ເທວະວິທະຍາ ກ່ຽວກັບອະຫັງການ, ຄຳເວົ້າ, ແລະ ການສະຫຼະລະວາງ.
Adhyaya 35
गिरिजायाः शबरीरूपधारणं शंकरस्य मोहो नारदोपदेशश्च (Girijā’s Śabarī Disguise, Śaṅkara’s Bewilderment, and Nārada’s Counsel)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍ ໂລມະສະ ບັນຍາຍຄວາມໂສກເສົ້າຂອງ ຄິຣິຈາ ເມື່ອ ມະຫາເທວະ ອອກໄປປ່າ; ນາງບໍ່ພົບຄວາມສະບາຍໃນວັງ ຫຼື ທີ່ພັກສະງົບ. ເພື່ອນ ວິຊະຍາ ແນະນຳໃຫ້ປະສານຄືນດ່ວນ ພ້ອມເຕືອນເຖິງໂທດຂອງການພະນັນ ແລະ ຜົນຮ້າຍຂອງການຊັກຊ້າ. ຄິຣິຈາຕອບດ້ວຍທັດສະນະທາງທຳ: ນາງອ້າງອຳນາດເຫນືອຮູບຮ່າງ ແລະ ຈັກກະວານ ວ່າການປະກົດແບບ ສະກຸນ/ນິຣກຸນ ຂອງ ມະເຫສະ ແລະ ລີລາແຫ່ງຈັກກະວານ ຢູ່ໃນຂອບເຂດການສ້າງຂອງນາງ. ຕໍ່ມາ ນາງແປງກາຍເປັນ ສະບາຣີ (ຍິງປ່າ/ນັກບຳເນັດ) ດ້ວຍການພັນລະນາອັນລະອຽດ ແລະ ເຂົ້າໄປໃກ້ ພຣະສິວະ ຜູ້ກຳລັງນັ່ງສະມາທິ. ດ້ວຍສຽງ ແລະ ການປາກົດຕົວ ນາງລົບກວນສະມາທິ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຫຼົງ ແລະ ຄວາມປາຖະໜາຊົ່ວຄາວໃນພຣະສິວະ. ພຣະອົງຖາມວ່ານາງແມ່ນໃຜ; ບົດສົນທະນາກາຍເປັນການຢອກຢ້ານ ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າຈະຊ່ວຍຫາຜົວທີ່ເໝາະ ແລ້ວກໍປະກາດວ່າພຣະອົງເອງແມ່ນຄູ່ຄວນ. ຄິຣິຈາໃນຮູບສະບາຣີ ຕຳນິຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງຄວາມປະຖິ້ມຂອງຍອກຄີ ແລະ ການຍຶດຕິດກະທັນຫັນ; ເມື່ອພຣະສິວະຈັບມືນາງ ນາງຫ້າມວ່າບໍ່ສົມຄວນ ແລະ ໃຫ້ໄປຂໍຈາກພໍ່ຂອງນາງ ຄື ຫິມາລະຍະ. ຕໍ່ມາຢູ່ ໄກລາສະ ຫິມາລະຍະ ສັນລະເສີນອຳນາດສາກົນຂອງພຣະສິວະ; ນາຣະດະ ມາເຕືອນພຣະອົງເຖິງອັນຕະລາຍດ້ານຊື່ສຽງ ແລະ ຈັນຍາບັນ ຖ້າຄວາມສຳພັນຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍຕັນຫາ. ພຣະສິວະຍອມຮັບ ແລະ ກ່າວວ່າການກະທຳຂອງພຣະອົງນ່າປະຫລາດ ແລະ ບໍ່ສົມຄວນ ກ່ອນຈະຖອນຕົວເຂົ້າສູ່ເສັ້ນທາງຍອກຄະທີ່ເຂົ້າບໍ່ເຖິງ. ນາຣະດະຈຶ່ງຊັກຊວນ ຄິຣິຈາ ຫິມາລະຍະ ແລະ ບໍລິວານ ໃຫ້ຂໍອະໄພ ແລະ ບູຊາພຣະສິວະ; ບົດຈົບດ້ວຍການກົດກະບົດກາບໄຫວ້ ການສັນລະເສີນ ການສະຫລອງໃນສະຫວັນ ແລະ ຄຳຮັບຮອງວ່າການຟັງກິດຈະກຳອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະສິວະ ເປັນການຊຳລະຈິດ ແລະ ໃຫ້ຜົນທາງວິນຍານ.
FAQs about Kedara Khanda
Kedāra is framed as an eminent Shaiva power-center where landscape and shrine are treated as a locus of intensified merit, devotion, and purification through worship and disciplined conduct.
The section’s thematic arc links pilgrimage to merit through pūjā, dāna, and reverent behavior—especially honoring sacred beings and avoiding insult—so that tīrtha-sevā becomes both ritual practice and ethical training.
Kedāra’s narrative environment commonly hosts Shaiva legends of divine presence and moral consequence; in this opening chapter, the discourse pivots to the Dakṣa–Śiva conflict as a foundational cautionary narrative about disrespect and anger.