Adhyaya 34

Verse 1

लोमश उवाच । राज्यं चकार कैलास दवदवा जगत्पतिः । गणैः समेतो बहुभिर्वीरभद्रान्वितो महान्

ໂລມະຊະ ກ່າວວ່າ: ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ ໄດ້ຄອງຣາຊະອຳນາດຢູ່ເທິງໄກລາສ. ພ້ອມດ້ວຍຫມູ່ຄະນະກະນະຫຼາຍໝູ່ ແລະມີວີຣະພັດຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຄຽງຂ້າງ.

Verse 2

ऋषिभिः सहितो रुद्रो देवैरिन्द्रादिभिः सह । ब्रह्मा यस्य स्तुतिपरो विष्णुः प्रेष्यवदास्थितः

ພຣະຣຸດຣະ ຢູ່ພ້ອມກັບພວກລິສີ ແລະ ເທວະທັງຫຼາຍທີ່ມີອິນທຣະເປັນຫົວໜ້າ; ພຣະພຣະຫມາ ມຸ່ງໝັ້ນໃນການສັນລະເສີນ ແລະ ພຣະວິສນຸ ຢືນຄຽງຂ້າງດັ່ງຜູ້ຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ।

Verse 3

इंद्रो देवगणैः सार्द्धं सेवाधर्मपरोऽभवत् । यस्य च्छत्रधरश्चंद्रो वायुश्चामरधृक्तथा

ອິນທຣະ ພ້ອມດ້ວຍຫມູ່ເທວະ ໄດ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນທຳແຫ່ງການຮັບໃຊ້; ເພື່ອພຣະອົງນັ້ນ ພຣະຈັນທຣະ ຖືຮົ່ມກະສັດ ແລະ ພຣະວາຍຸ ກໍຖືພັດຈາມະຣະເຊັ່ນກັນ।

Verse 4

सूपान्नकर्ता सततं जातवदा निरन्तरम् । गंधर्वा गायका यस्य स्तावकाश्च पिनाकिनः

ຊາຕະເວດາ (ອັກນິ) ປຸງອາຫານອັນອຸດົມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ; ພວກຄັນທະວະ ເປັນນັກຮ້ອງຂັບຂານໃຫ້ພຣະອົງ ແລະ ມີນັກສັນລະເສີນຜູ້ຍ້ອງຍໍ ພຣະປິນາກິນ ຜູ້ຖືຄັນທະນູປິນາກາ ດ້ວຍ।

Verse 5

विद्याधराश्च बहवस्तथा चाप्सरसां गणाः । ननृतुश्चाग्रगा यस्य सोऽसौ कैलासपर्वते

ມີວິດຍາທະຣະຫຼາຍພວກ ແລະ ຫມູ່ອັບສະຣາຫຼາຍກຸ່ມ ຟ້ອນລຳຢູ່ດ້ານໜ້າເພື່ອພຣະອົງ; ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງປະທັບຢູ່ເທິງພູເຂົາໄກລາສາ।

Verse 6

पुत्रैर्गणेशस्कंदाद्यैस्तथा गिरिजया सह । राज्यं प्रतापिभिश्चक्रेऽशंकश्चंक्रमणेन च

ພ້ອມກັບພຣະບຸດທັງຫຼາຍ ເຊັ່ນ ພຣະຄະເນຊາ ແລະ ພຣະສະກັນດາ ເປັນຕົ້ນ ແລະ ພ້ອມກັບພຣະຄິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ພຣະອົງປົກຄອງດ້ວຍອຳນາດອັນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ເດີນທາງໄປມາດ້ວຍຄວາມກ້າຫານບໍ່ຫວາດຫວັນ।

Verse 7

येनांधको महा दैत्यः स देवानामरिर्महान् । दुष्टो विद्धस्त्रिशूलेन गगने स्थापितश्चिरम्

ໂດຍພຣະອົງ ອັນທະກະ ອະສຸຣະໃຫຍ່ ຜູ້ເປັນສັດຕູອັນແຮງກ້າຂອງເທວະ ຖືກທຣິສູນທະລຸ ແລະຜູ້ຊົ່ວນັ້ນຖືກຍົກໄວ້ໃນຟ້າດົນນານ।

Verse 8

हत्वा गजासुरं येन उत्कृत्त्य चर्म वै कृतम् । चिरं प्रावरणं दिव्यं तथा त्रिपुरदीपनम् । विष्णुना पाल्यभूतेन रेजे सर्वांगसुन्दरः

ໂດຍພຣະອົງ ກະຈາສຸຣະຖືກສັງຫານ ແລະຖືກຖອດໜັງເຮັດເປັນຜ້າຄຸມທິບ ນຸ່ງຫົ່ມດົນນານ; ອີກທັງການເຜົາຕຣິປຸຣະກໍໄດ້ສຳເລັດ. ເມື່ອພຣະວິສນຸເປັນດັ່ງຜູ້ຄຸ້ມຄອງຮັບໃຊ້ ພຣະຜູ້ງາມທຸກອົງອະວະຍະວະກໍສ່ອງປະກາຍ।

Verse 9

तं द्रष्टुकामो भगवान्नारदो दिव्य र्शनः । ययौ च पर्वतश्रेष्ठं कैलासं चन्द्रपांडुरम्

ພຣະນາຣະດະ ຜູ້ມີທິບທັດ ປາຖະນາຈະເຫັນພຣະອົງ ຈຶ່ງໄປຍັງພູອັນປະເສີດທີ່ສຸດ—ໄກລາສ—ຂາວສະຫວ່າງດັ່ງແສງຈັນ।

Verse 10

सुधया परया चापि सेवितं परमाद्भुतम् । कर्पूरगौरं च तदा दृष्ट्वा तं सुमहाबलम् । नारदो विस्मयाविष्टः प्रविष्टो गन्धमादनम्

ທ່ານໄດ້ເຫັນສິ່ງອັນອັດສະຈັນສູງສຸດ ທີ່ຖືກປະຄອງຮັບໃຊ້ແມ່ນແຕ່ນ້ຳອະມຣິຕະອັນປະເສີດ; ແລະເມື່ອເຫັນພຣະອົງຂາວດັ່ງການບູນ ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ນາຣະດະກໍຕື່ນຕະລຶງ ແລ້ວເຂົ້າສູ່ຄັນທະມາດະນະ।

Verse 11

अनेकाश्चर्यसंयुक्तं तपनैश्च सुशोभितम् । गायद्विद्याधरीभिश्च पूरितं च महाप्रभम्

ສະຖານນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອັດສະຈັນນານາ ປະດັບປະດາດ້ວຍແສງສະຫວ່າງອັນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະກ້ອງກັງວານດ້ວຍບົດຂັບຮ້ອງຂອງນາງວິທະຍາທະຣີ ເປັນທີ່ອັນມີສະຫງ່າລາສີແລະພຣະສະຫງ່າອັນໃຫຍ່ຫຼວງ।

Verse 12

कल्पद्रुमाश्च बहवो लताभिः परिवेष्टिताः । घनच्छायासू तास्वेव विशिष्टा कामधेनवः

ທີ່ນັ້ນມີຕົ້ນກັລປະດຣຸມະຫຼາຍຕົ້ນ ຕົ້ນບັນດານພອນ ຖືກເຄືອໄມ້ພັນຮອບ; ແລະໃນດົງຮົ່ມໜານັ້ນເອງ ມີກາມະເທນຸອັນປະເສີດ—ງົວປະທານພອນ।

Verse 13

पारिजातवनामोदलंपटा बहवोऽलयः । कलहंसाश्च बहवः क्रीडमानाः सरस्तु च

ມີທີ່ພັກອາໄສຫຼາຍແຫ່ງ ທີ່ຫອມກຸ່ນດ້ວຍກິ່ນຫອມທີ່ລອຍມາຈາກດົງປາຣິຊາຕ; ແລະໃນສະຫຼອງນ້ຳທັງຫຼາຍກໍມີຫົງສາຫຼາຍຕົວ ຫຼິ້ນຢ່າງຊື່ນບານ.

Verse 14

शिखंडिनो महच्चक्रुस्तत्र केकारवं मुदा । पंचमालापिनः सर्वे विहंगाः संमदान्विताः

ທີ່ນັ້ນນົກຢູງຮ້ອງສຽງດັງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ; ແລະນົກທັງປວງລ້ວນຂັບຮ້ອງທຳນອງຫວານ ຕາມຈັງຫວະອັນປະນີດ ດ້ວຍໃຈປິຕິ.

Verse 15

करिणः करिणीभिश्च मोदमानाः सुवर्चसः । सिंहास्तथा गर्जमानाः शार्दूलैः सह संगताः

ຊ້າງທັງຫຼາຍພ້ອມກັບຊ້າງເພດຍິງ ຊື່ນບານຢູ່ທີ່ນັ້ນ ສະຫວ່າງໄສສົດງາມ; ເຊັ່ນດຽວກັນ ສິງໂຕກໍຮ້ອງຄຳຮາມ ແລະຢູ່ຮ່ວມກັນຢ່າງກົມກຽວ ກັບເສືອໃຫຍ່.

Verse 16

वृषभा नंदिमुख्याश्च रेभमाना निरन्तरम् । देवद्रुमाश्च बहवस्तथा चंदनवाटिकाः

ງົວຜູ້ທັງຫຼາຍ—ນັນດິນເປັນປະທານ—ຮ້ອງຄຳຮາມບໍ່ຂາດສາຍ; ແລະຍັງມີຕົ້ນໄມ້ເທວະດາຫຼາຍຕົ້ນ ພ້ອມທັງດົງໄມ້ຈັນທະນາ.

Verse 17

नागपुंनागबकुलाश्चंपका नागकेसराः । तथा च वनजंब्वश्च तथा कनककेतकाः

ທີ່ນັ້ນມີຕົ້ນນາກ ແລະ ຕົ້ນບະກຸລາ, ດອກຈຳປາກາ ແລະ ນາກເກສະຣາ; ຍັງມີຕົ້ນຈຳບູປ່າ ແລະ ຕົ້ນເກຕະກາສີຄຳອີກດ້ວຍ।

Verse 18

कह्लाराः करवीरिश्च कुमुदानि ह्यनेकशः । मंदाराश्च बदर्यश्च क्रमुकाः पाटलास्तथा

ມີດອກບົວກະຫຼາຣາ, ຕົ້ນກະຣະວີຣ (ອໍລີອັນເດີ) ແລະ ດອກກຸມຸດາຫຼາຍຊະນິດ; ຍັງມີຕົ້ນມັນດາຣາ, ຕົ້ນບະດະຣີ, ຕົ້ນກະຣະມຸກາ (ຫມາກພູ) ແລະ ຕົ້ນປາຕະລາອີກດ້ວຍ।

Verse 19

तथान्ये बहवो वृक्षाः शम्भोस्तोषकराह्यमी । ऐकपद्येन दृष्टास्ते नानाद्रुमलतान्विताः । आरामा बहवस्तत्र द्विगुणाश्च बभूविरे

ຍັງມີຕົ້ນໄມ້ອື່ນໆອີກຫຼາຍ ອັນເປັນທີ່ຊື່ນຊົມແກ່ພຣະສຳພູ (Śambhu) ຢ່າງແທ້. ເພີງແຕ່ເບິ່ງພຽງຊົ່ວພິບຕາ ກໍເຫັນວ່າປະດັບດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ນານາ ແລະ ເຄືອໄມ້ຫຼາຍຊະນິດ; ແລະມີອາຣາມາ (ສວນຮົ່ມຮື່ນ) ຫຼາຍແຫ່ງ ດັ່ງຈະເພີ່ມຂຶ້ນເປັນສອງເທົ່າ।

Verse 20

गगनान्निस्सृतः सद्यो गंगौघः परमाद्भुतः । पतितो मस्तके तस्य पर्वतस्य सुशोभिते

ກະແສນ້ຳຄົນຫຼາຍອັນນ່າອັດສະຈັນຂອງແມ່ນ້ຳຄັງຄາ ພຸ່ງອອກຈາກຟ້າ ແລະ ໃນທັນທີກໍຕົກລົງສູ່ຍອດພູນັ້ນອັນງາມສະຫງ່າ।

Verse 21

कूपो हि पयसां ये न पवित्रं वर्तते जगत् । सोपि द्विधा तदा दृष्टो नारदेन महात्मना

ແມ່ນແຕ່ບໍ່ນ້ຳໜຶ່ງ—ອັນໂລກຖືກຄ້ຳຈຸນ ແລະ ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍນ້ຳນັ້ນ—ໃນຂະນະນັ້ນ ນາຣະດະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ກໍເຫັນວ່າມັນແຍກອອກເປັນສອງສ່ວນ।

Verse 22

सर्वं तदा द्विधाभूतं दृष्टं तेन महात्मना । नारदेन तदा विप्राः परमेण निरीक्षितः

ໃນເວລານັ້ນ ສັບພະສິ່ງທັງປວງປາກົດເປັນສອງສ່ວນ ແກ່ມະຫາອາດຕະມາ ນາຣະດະ; ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ທ່ານໄດ້ເຫັນດ້ວຍທັດສະນະອັນພິເສດຍິ່ງ។

Verse 23

एवं विलोकमानोऽसौ नारदो भगवानृषिः । त्वरितेन तथा यातः शिवालोकनतत्परः

ເມື່ອທ່ານເບິ່ງຢູ່ດັ່ງນັ້ນ ນາຣະດະ ຣິຊິຜູ້ເປັນເທວະ ໄດ້ຮີບເດີນໄປຂ້າງໜ້າ ໂດຍມຸ່ງໝັ້ນແຕ່ການໄດ້ເຫັນພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນ។

Verse 24

यावद्द्वारि स्थितोपश्यन्महदाश्चर्यमेव च । द्वारपालौ तदा दृष्टौ कृतकौ विश्वक्मणा

ເມື່ອຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູແລ້ວເບິ່ງ ທ່ານໄດ້ເຫັນອັດສະຈັນອັນໃຫຍ່ຫຼວງແທ້: ມີຜູ້ພິທັກປະຕູສອງຄົນປາກົດຢູ່ນັ້ນ ຊຶ່ງວິສະວະກັມມະໄດ້ສ້າງໄວ້।

Verse 25

नारदो मोहितो ह्यासीत्पप्रच्छ च स तौ तदा । अहं प्रवेष्टुमिच्छामि शिवदर्शनलालसः

ນາຣະດະຖືກຄວາມພິສົດໃຈຄອບງຳ ແລ້ວຈຶ່ງຖາມທັງສອງໃນເວລານັ້ນວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະເຂົ້າໄປ ເພາະກະຫາຍການໄດ້ດາຣະຊັນພຣະສິວະ.”

Verse 26

तस्मादनुज्ञा दातव्या दर्शनार्थं शिवस्य च । अश्रृण्वन्तौ तदा दृष्ट्वा नारदो विस्मितोऽभवत्

“ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຄວນໃຫ້ອະນຸຍາດ ເພື່ອການໄດ້ດາຣະຊັນພຣະສິວະ.” ແຕ່ເມື່ອເຫັນວ່າທັງສອງບໍ່ຟັງ ນາຣະດະກໍຍິ່ງພິສົດໃຈຂຶ້ນ।

Verse 27

ज्ञानदृष्ट्या विलोक्याथ दूष्णींभूतोऽभवत्तदा । कृत्रिमौ हि च तौ ज्ञात्वा प्रविष्टो हि महामनाः

ແລ້ວພຣະອົງເບິ່ງດ້ວຍດວງຕາແຫ່ງປັນຍາ ແລະເງີຍງຽບໃນຂະນະນັ້ນ; ຮູ້ວ່າທັງສອງເປັນຂອງປອມ ຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ຈຶ່ງເຂົ້າໄປ.

Verse 28

तथान्ये तत्सरूपाश्च दृष्टास्तेन महात्मना । ऋषिः प्रणमितस्तैश्च नारदो भगवान्मु

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ມະຫາອາດຕະມານັ້ນໄດ້ເຫັນຜູ້ອື່ນໆທີ່ມີຮູບຮ່າງຄ້າຍກັນ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ກົ້ມກາບພຣະລິສີອັນເປັນເທວະ ນາຣະດາ (Nārada).

Verse 29

एवमादीन्यनेकानि आश्चर्याणि ददर्श सः । ददर्शाथ च सुव्यक्तं त्र्यंबकं गिरिजान्वितम्

ໃນທຳນອງນີ້ ລາວໄດ້ເຫັນອັດສະຈັນຫຼາຍປະການ; ແລ້ວຈຶ່ງເຫັນຢ່າງແຈ້ງຊັດ ພຣະຕຣຽມບະກະ (Śiva) ຜູ້ມີພຣະນາງກິຣິຈາ (Pārvatī) ຄຽງຂ້າງ.

Verse 30

अर्धासनगता साध्वी शंकरस्य महात्मनः । तनया गिरिराज्य यया व्याप्तं जगत्त्रयम्

ນາງຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ປະພຶດດີ ນັ່ງຢູ່ເທິງຄຶ່ງໜຶ່ງຂອງອາສນະຂອງພຣະຊັງກະຣະ (Śaṅkara) ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່; ນາງເປັນທິດາຂອງກະສັດແຫ່ງພູເຂົາ, ໂດຍພຣະອຳນາດຂອງນາງ ໂລກທັງສາມຖືກແຜ່ຊຶມເຕັມ (ເປັນສັກຕິ).

Verse 31

गौरी सितेक्षणा बाला तन्वंगी चारुलोचना । यया रूपी कृतः शम्भुरुपादेयः कृतो महान्

ກໍຣີ (Gaurī) ຜູ້ງາມຜ່ອງ ມີດວງຕາສະຫວ່າງ ຍັງໜຸ່ມ ອວຍວະອ່ອນຊ້ອຍ ແລະມີສາຍຕາງາມ; ໂດຍການປະທັບຢູ່ຂອງນາງ ຊັມບູ (Śambhu) ປາກົດເປັນຮູບອັນແຈ້ງ ແລະເຮັດໃຫ້ພຣະມະຫາເທວະເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການພິຈາລະນາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະພັກຕິ.

Verse 32

निर्विकानि विकारैश्च बहुभिर्विकलीकृतः । अर्द्धागलग्ना सा देवी दृष्टा तेन शिवस्य च

ແມ່ນແທ້ວ່າພຣະອົງບໍ່ມີການປ່ຽນແປງ ແຕ່ກໍປານດັ່ງຖືກປ່ຽນໂດຍອາການຫຼາຍຢ່າງ; ແລະເທວີຜູ້ເປັນຄຶ່ງທີ່ບໍ່ອາດແຍກຈາກພຣະສິວະ ກໍຖືກລາວເຫັນດ້ວຍ.

Verse 33

नारदेन तथा शम्भुर्दृष्टस्त्रिभुवनेश्वरः । शुद्धचामी करप्रख्यः सेव्यमानः सुरासुरैः

ດັ່ງນັ້ນ ນາຣະດະໄດ້ເຫັນພຣະສັມພຸ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ ສ່ອງປະກາຍດັ່ງຄຳບໍລິສຸດ ແລະຖືກເທວະກັບອະສຸຣະຖວາຍການບູຊາຮັບໃຊ້.

Verse 34

शंखेन भोगिवर्येण सेवितं चांघ्रिपंकजम् । धृतराष्ट्रेण च तथा तक्षकेण विशेषतः । तथा पद्मेन महा शेषेणापि विशेषतः

ພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງ ຖືກນາຄະຜູ້ເປັນຈອມນາຄະນາມ ສັງຂະ ຖວາຍການບູຊາ; ແລະດຸຣະຕະຣາສະຕະຣະກໍດ້ວຍ—ໂດຍສະເພາະ ຕັກສະກະ—ພ້ອມທັງ ປັດມະ ແລະ ມະຫາເສສະ ກໍຖວາຍການບູຊາເປັນພິເສດ.

Verse 35

अन्यैश्च नागवर्यैश्च सेवितो हि निरंतरंम् । वासुकिः कंठलग्नो हि हारभूतो महाप्रभः

ພຣະອົງຖືກນາຄະຜູ້ປະເສີດອື່ນໆ ຖວາຍການບໍລິການຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ; ແລະ ວາສຸກິ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ສ່ອງປະກາຍ ກໍພັນຢູ່ຮອບພຣະສຸກຄໍ ເປັນດັ່ງພວງມາລາ.

Verse 36

कंबलाश्वतरौ नित्यं कर्णभूषणभूषितौ । जटामूलगताश्चान्ये महाफणिवरा ह्यमी

ກັມບະລະ ແລະ ອັສວະຕະຣະ ປະດັບພຣະອົງເປັນເຄື່ອງປະດັບຫູຢູ່ເປັນນິດ; ແລະນາຄະຈອມຟັນຫົວພິດອື່ນໆ ກໍພັກອາໄສຢູ່ຕາມໂຄນຊົງຊະຕາຂອງພຣະອົງ.

Verse 37

अनेकजातिसंवीता नानावर्णाश्च पद्मिनः । तक्षकः कुलिकः शंखो धृतराष्ट्रो महाप्रभः

ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍຫຼາຍຊະນິດ ແລະມີຫຼາຍສີສັນ ແມ່ນບັນດາພະນາກະລາດ—ປັດມະ, ຕັກສະກະ, ກຸລິກະ, ສັງຄະ ແລະ ທຣະຕະຣາສະຕຣະຜູ້ມີອຳນາດ.

Verse 38

पद्मो दंभः सुदंभश्च करालो भीषणस्तथा । एते चान्ये च बहवो नागाश्चाशीविषा ह्यमी

ປັດມະ, ດັມພະ, ສຸດັມພະ, ກະຣາລະ, ພີສະນະ—ເຫຼົ່ານີ້ ແລະອື່ນໆອີກຫຼາຍ ແມ່ນພະນາກຜູ້ດຸຮ້າຍ ຜູ້ຖືພິດຮ້າຍ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 39

अंगभूता हरस्या सन्पूज्यस्यास्य जगत्त्रये । फणैकया शोभमानाः केचिद्धि पन्नगोत्तमाः

ດັ່ງກັບເປັນອະວະຂອງຮະຣະ—ຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາໃນສາມໂລກ—ພະນາກຜູ້ປະເສີດບາງຕົວ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍພຽງຟ່ານດຽວ.

Verse 40

फणानां द्वितयं केषां त्रितयं च महाप्रभम् । चतुष्क पंचकषट्कं सप्तकं चाष्टकं तथा

ບາງຕົວມີຟ່ານສອງ, ບາງຕົວມີຟ່ານສາມອັນສົງ່າງາມ; ແລະຍັງມີຜູ້ທີ່ມີຟ່ານສີ່, ຫ້າ, ຫົກ, ເຈັດ, ແລະອີກທັງແປດ ຢ່າງສະຫງ່າຜ່າເຜີຍ.

Verse 41

नवकं दशकं चैव तथैकादशकं त्वथ । द्वादशकं चाष्टादशकमेकोनविंशकं तथा

ບາງຕົວມີຟ່ານເກົ້າ, ບາງຕົວມີຟ່ານສິບ; ແລະຍັງມີຜູ້ທີ່ມີຟ່ານສິບເອັດ; ຕໍ່ມາບາງຕົວມີຟ່ານສິບສອງ, ບາງຕົວມີຟ່ານສິບແປດ, ແລະບາງຕົວມີຟ່ານສິບເກົ້າດ້ວຍ.

Verse 42

चत्वारिंशत्फणाः केऽपि पंचाशत्कं च षष्टिकम् । सप्ततिश्चाप्यशीतिश्च नवतिश्च तथैव च

ບາງຕົວມີພັງຫົວ 40; ບາງຕົວມີ 50 ແລະ 60; ບາງຕົວມີ 70, ບາງຕົວ 80, ແລະບາງຕົວ 90 ດ້ວຍ.

Verse 43

तथा शतसहस्राणि ह्ययुतप्रयुतानि च । अर्बुदानि च रत्नानि तथा शङ्खमितानि च

ທຳນອງດຽວກັນ ມີເປັນແສນໆ—ເປັນໝື່ນໆ ແລະເປັນລ້ານໆ—ຫຼາຍຢ່າງຫາທີ່ສິ້ນສຸດບໍ່ໄດ້; ແລະມີເພັດນິນຈຳນວນເກີນນັບ ວັດເປັນໜ່ວຍ «ສັງຂະ» ດ້ວຍ.

Verse 44

अनंताश्च फणा येषां ते सर्पाः शिवभूषणाः । दृष्टास्तदानीं ते सर्वे नारदेन महात्मना

ງູເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ພັງຫົວຂອງພວກມັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ແມ່ນເຄື່ອງປະດັບຂອງພຣະສິວະ; ໃນເວລານັ້ນ ນາຣະດະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ໄດ້ເຫັນພວກມັນທັງໝົດ.

Verse 45

विद्यावंतोऽपि ते सर्वे भोगिनोऽपि सुशोभिताः । हारभूषणभूतास्ते मणिमंतोऽमितप्रभाः

ພວກມັນທັງໝົດເປັນຜູ້ມີວິຊາ; ເປັນນາຄາຜູ້ງາມສະຫງ່າດ້ວຍ—ກາຍເປັນສາຍຄໍ ແລະເຄື່ອງປະດັບ, ປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ ແລະມີປະກາຍສະຫວ່າງຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້.

Verse 46

अर्द्धचंद्रांकितो यस्य कपर्द्दस्त्वतिसुंदरः । चक्षुषा च तृतीयेन भालस्थेन विराजितः

ພຣະອົງຜູ້ທີ່ມວຍຜົມມັດ (ຊະຕາ) ງາມຢ່າງຍິ່ງ ມີເຄື່ອງໝາຍພຣະຈັນຄຶ່ງດວງ; ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຕາທີສາມ ທີ່ປະດັບຢູ່ກາງໜ້າຜາກ.

Verse 47

पंचवक्त्रो महादेवो बाहुभिर्द्दशभिर्वृतः । तथा मरकतश्यामकंधरोऽतीवसुंदरम्

ພຣະມະຫາເທວະມີໃບໜ້າຫ້າ ແລະຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍແຂນສິບ; ຄໍແລະບ່າຂອງພຣະອົງເຂັ້ມສີຂຽວມະຣະກົດ ງາມເຫຼືອລົ້ນ।

Verse 48

उरो यस्य विशालं च तथोरुजघनं परम् । चरणद्वयं च रुद्रस्य शोभितं परमं महत्

ອົງອົບຂອງພຣະອົງກວ້າງໃຫຍ່ ແລະຕົ້ນຂາກັບສະໂພກມີພະລັງອັນສູງສຸດ; ພຣະບາດຄູ່ຂອງຣຸດຣະສ່ອງສະຫວ່າງ ສູງສົງ ແລະຍິ່ງໃຫຍ່ເກີນປະມານ।

Verse 49

तद्दृष्टं चरणारविंदमतुलं तेजोमयं सुंदरं संध्यारागसुमंगलं च परमं तापापनुत्तिंकरम् । तेजोराशिकरं परात्परमिदं लावण्यलीलस्पदं सर्वेषां सुखवृद्धिकारणपरं शंभोः पदं पावनम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ໄດ້ເຫັນດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້—ເຕັມໄປດ້ວຍຮັດສະມີ ງາມສະຫງ່າ ເປັນມົງຄຸນສູງສຸດດັ່ງສີແດງຂອງຍາມສົມຄ່ຳ ແລະເປັນຜູ້ກຳຈັດທຸກຂ໌ອັນສູງສຸດ. ເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດສາຍທາຣາແຫ່ງແສງ ເກີນກວ່າເກີນ ເປັນທີ່ຫຼິ້ນຂອງພຣະກະຣຸນາແລະຄວາມງາມ—ພຣະບາດອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະຊຳພູ ເປັນເຫດສູງສຸດໃຫ້ຄວາມສຸກເພີ່ມພູນແກ່ສັດທັງປວງ ແລະຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ।

Verse 50

तथैव दृष्ट्वा परमं पराणां परा सती रूपवती च सुंदरी । सौभाग्यलावण्यमहाविभूत्या विराजमाना ह्यतिसुंदरी शुभा

ແລ້ວເມື່ອໄດ້ເຫັນຜູ້ສູງສຸດໃນບັນດາຜູ້ສູງສຸດ ນາງສະຕີ—ເຫນືອໂລກ ສ່ອງສະຫວ່າງໃນຮູບພັນ ແລະງາມ—ກໍປາກົດສະຫງ່າງາມຢ່າງຍິ່ງ ເປັນມົງຄຸນ ດ້ວຍມະຫາອຳນາດແຫ່ງໂຊກດີແລະຄວາມງາມອັນລະອຽດ।

Verse 51

दृष्ट्वा तौ दपती शुद्धौ राजमानौ जगत्त्रये । अभिन्नौ भेदमापन्नौ निर्गुणौ गुणिनौ च तौ

ເມື່ອເຫັນຄູ່ສົມຣົດເທວະອັນບໍລິສຸດທັງສອງ ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງໃນສາມໂລກ ນາຣະດະກໍເຂົ້າໃຈວ່າ—ແທ້ຈິງແລ້ວບໍ່ແຍກຈາກກັນ ແຕ່ປາກົດເປັນສອງ; ແລະແມ່ນເຫນືອຄຸນທັງປວງ ແຕ່ກໍສະແດງອອກດ້ວຍຄຸນທັງປວງເຊັ່ນກັນ।

Verse 52

साकारौ च निराकारौ निरातंकौ सुखप्रदौ । ववंदे च मुदा तौ स नारदो भगवत्प्रियः । उत्थायोत्थाय च तदा तुष्टाव जगदीश्वरौ

ທັງມີຮູບ ແລະ ເກີນຮູບ, ປອດໄພຈາກທຸກພະຍາດ ແລະ ປະທານຄວາມສຸກ—ນາຣະດະ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ກ້ອມກາບດ້ວຍຄວາມປິຕິ. ລຸກຂຶ້ນຊ້ຳໆ ແລ້ວຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະອົງທັງສອງ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂລກ.

Verse 53

नारद उवाच । नतोस्म्यहं देववरौ युवाभ्यां परात्पराभ्यां कलया तथापि । दृष्टौ मया दंपती राजमानौ यौ वीजभूतौ सचराचरस्य

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມແດ່ພຣະເທວະຜູ້ປະເສີດທັງສອງ, ຜູ້ສູງສຸດເກີນກວ່າຄວາມສູງສຸດ, ແມ່ນແຕ່ປາກົດເປັນພຽງສ່ວນໜຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຄູ່ທິບພະຍາດອັນສະຫງ່າງາມ, ຜູ້ເປັນເມັດພັນຕົ້ນກໍາເນີດຂອງທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ.

Verse 54

पितरौ सर्वललोकस्य ज्ञातौ चाद्यैव तत्त्वतः । मया नास्त्यत्र संदेहो भवतोः कृपया तथा

ພຣະອົງທັງສອງເປັນພໍ່ແມ່ຂອງໂລກທັງປວງ—ມື້ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ແຈ້ງຕາມຄວາມຈິງ. ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມສົງໄສແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ.

Verse 55

एवं स्तुतौ तदा तेन नारदेन महात्मना । तुतोष भगवाञ्छंभुः पार्वत्या सहितस्तदा

ເມື່ອນາຣະດະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ສັນລະເສີນດັ່ງນັ້ນ, ພຣະພະຄະວານ ຊັມພູ ຜູ້ຢູ່ຮ່ວມກັບພຣະນາງປາຣະວະຕີ ກໍພໍພຣະໄທຍິ່ງ.

Verse 56

महादेव उवाच । सुखेन स्थीयते ब्रह्मन्किं कार्यं करवाणि ते । तच्छ्रुत्वा वचनं शंभोर्नारदो वाक्यमब्रवीत्

ມະຫາເທວະກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຢູ່ຢ່າງສຸກສະບາຍ, ໂອ ພຣາຫມັນ. ເຈົ້າປາດຖະໜາໃຫ້ເຮົາເຮັດສິ່ງໃດໃຫ້?” ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງຊັມພູ, ນາຣະດະຈຶ່ງຕອບກ່າວ.

Verse 57

दर्शनं जातमद्यैव तेन तुष्टोऽस्म्यहं विभो । दर्शनात्सर्वमेवाद्य शंभो मम न संशयः

(ນາຣະດາ ກ່າວ) «ມື້ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບດາຣະຊະນະຂອງພຣະອົງ; ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈ ໂອ ພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍດາຣະຊະນະນີ້ ທຸກສິ່ງແຈ້ງຊັດໃນມື້ນີ້, ໂອ ສຳພູ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າ»។

Verse 58

क्रीडनार्थमिहायातः कैलासं पर्वतोत्तमम् । हृदिस्थो हि सदा नॄणामास्थितो भगवन्प्रभो

(ນາຣະດາ ກ່າວ) «ພຣະອົງໄດ້ເສດັດມາທີ່ນີ້ ສູ່ເຂົາໄກລາສ ພູອັນປະເສີດ ເພື່ອລີລາ (ກິລາທິບ). ແຕ່ກໍດີ ໂອ ພຣະຜູ້ມີພຣະພອນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈຂອງມະນຸດເສມອ»។

Verse 59

तथापि दर्शनं भाव्यं सततं प्राणिनामिह

ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ໃນໂລກນີ້ ສັດມີຊີວິດຄວນໄດ້ຮັບ (ພຣະອົງ) ດາຣະຊະນະ ຢ່າງສະເໝີ.

Verse 60

गिरिजोवाच । का क्रीडा हि त्वया भाव्या वद शीघ्रं ममाग्रतः । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा उवाच प्रहसन्निव

ກິຣິຈາ ກ່າວວ່າ: «ລີລາ (ກິລາທິບ) ໃດທີ່ພຣະອົງຈະກະທຳ? ຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າໄວໆ ຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້ານີ້». ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍິນຄຳນາງ ພຣະອົງຕອບກັບ ດັ່ງກຳລັງຍິ້ມ.

Verse 61

द्यूतक्रीडा महादेव दृश्यते विविधात्र च । भवेद्द्वाभ्यां च द्यूते हि रमणाच् महत्सुखम्

ໂອ ມະຫາເທວ, ທີ່ນີ້ການຫຼິ້ນລູກເຕົ໋າ (ດູຕະ) ປາກົດໃນຮູບແບບອັນນ່າຊື່ນຊົມຫຼາຍຢ່າງ; ແລະໃນເກມທີ່ຫຼິ້ນສອງຄົນ ຈາກການຫຼິ້ນຮ່ວມກັນ ຍ່ອມເກີດຄວາມສຸກອັນໃຫຍ່.

Verse 62

इत्येवमुक्त्वो परतं सती भृशमुवाच वाक्यं कुपिता ऋषिं प्रति । कथं विजानासि परं प्रसिद्धं द्यूतं च दुष्टोदरकं मनस्विनाम्

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ສະຕີກໍຢຸດງຽບຊົ່ວຄາວ ແລະດ້ວຍຄວາມໂກດຢ່າງແຮງ ນາງໄດ້ກ່າວຕໍ່ລິສີວ່າ: «ເຈົ້າຮູ້ດີເກີນໄປໄດ້ແນວໃດ ກ່ຽວກັບການຫຼິ້ນລູກເຕົ໋າທີ່ຂື້ນຊື່ຊົ່ວທົ່ວໂລກ—ກິເລດ ‘ທ້ອງຊົ່ວ’ ທີ່ບໍ່ຄວນແກ່ຜູ້ໃຈສູງ?»

Verse 63

त्वं ब्रह्मपुत्रोऽसि मुनिर्मनीषिणां शास्ता हि वाक्यं विविधैः प्रसिद्धैः । चरिष्यमाणो भुवनत्रये न हि त्वदन्यो ह्यपरो मनस्वी

ເຈົ້າແມ່ນບຸດຂອງພຣະພຣະຫມາ ເປັນມຸນີ—ເປັນຄູຂອງຜູ້ມີປັນຍາ—ມີຊື່ສຽງດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນເປັນຫຼັກທຳຫຼາຍປະການ. ເຈົ້າທ່ອງໄປໃນສາມໂລກ ແທ້ຈິງບໍ່ມີຜູ້ໃຈສູງອື່ນໃດເທົ່າເຈົ້າ.

Verse 64

एवमुक्तस्तदा देव्या नारदो देवदर्शनः । उवाच वाक्यं प्रहसन्गिरिजां शिवसन्निधौ

ເມື່ອຖືກເທວີກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນາຣະດະ—ຜູ້ເຫັນເທວະ—ກໍຍິ້ມແລ້ວເວົ້າກັບກິຣິຈາ ໃນພຣະສະນິດຂອງພຣະຊິວະເອງ.

Verse 65

नारद उवाच । द्यूतं न जानामि न चाश्रयामि ह्यहं तपस्वी शिवकिंकरश्च कथं च मां पृच्छसि राजकन्यके योगीश्वराणां परमं पवित्रे

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ການຫຼິ້ນລູກເຕົ໋າ ແລະບໍ່ໄດ້ອາໄສມັນ; ຂ້ອຍເປັນຕະປະສີ ແລະເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຊິວະ. ເຈົ້າຈຶ່ງຖາມຂ້ອຍເພາະຫຍັງ ໂອ ທິດາແຫ່ງກະສັດ—ໂອ ຜູ້ບໍລິສຸດສູງສຸດໃນບັນດາເຈົ້າແຫ່ງໂຍຄີ?»

Verse 66

निशम्य वाक्यं गिरिजा सती तदा ह्युवाच वाक्यं च विहस्य तं प्रति । जानासि सर्वं च बटोऽद्य पश्य मे द्यूतं महेशेन करोमि तेऽग्रतः

ເມື່ອໄດ້ຟັງຄຳນັ້ນ ກິຣິຈາ ສະຕີ ກໍເວົ້າຕອບ ພ້ອມຫົວເຮາະໃສ່ລາວວ່າ: «ເຈົ້າຮູ້ທຸກຢ່າງນະ ເດັກນ້ອຍ! ມື້ນີ້ຈົ່ງເບິ່ງ—ຂ້ອຍຈະຫຼິ້ນລູກເຕົ໋າກັບມະເຫສະ ຕໍ່ໜ້າເຈົ້ານີ້ແຫຼະ.»

Verse 67

इत्येवमुक्त्वा गिरिराजकन्यका जग्राह चाक्षान्भुवनैकसुंदरी । क्रीडां चकाराथ महर्षिसाक्ष्यके तत्रास्थिता सा हि भवेन संयुता

ເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ທິດາແຫ່ງພະຣາຊາເຂົາ—ຄວາມງາມອັນເອກຂອງສາມໂລກ—ໄດ້ຈັບລູກເຕົ໋າ ແລະເລີ່ມການຫຼິ້ນ ໂດຍມີມະຫາລິສີເປັນພະຍານ; ທີ່ນັ້ນນາງຢືນຢູ່ ຮ່ວມສະຫມັກກັບພະພະວະ (ພະສິວະ)។

Verse 68

तौ दंपती क्रीडया सज्जमानौ दृष्टौ तदा ऋषिणा नारदेन । सविस्मयोत्फुल्लमना मनस्वी विलोकमानोऽतितरां तुतोष

ໃນເວລານັ້ນ ພະລິສີນາຣະດະໄດ້ເຫັນສອງຄູ່ຜົວເມຍກຳລັງຫຼິ້ນຢ່າງຈົ່ງໃຈ; ດ້ວຍຄວາມພິສົດແລະໃຈທີ່ບານບຸດ ທ່ານຜູ້ສູງສົງນັ້ນເບິ່ງໄປແລ້ວຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 69

सखीजनेन संवीता तदा द्यूतपरा सती । शिवेन सह संगत्य च्छलाद्द्यूतमकारयत्

ໃນເວລານັ້ນ ສະຕີຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍໝູ່ນາງສະຫາຍ ແລະມຸ່ງໃຈຕໍ່ການຫຼິ້ນ; ນາງໄດ້ຮ່ວມກັບພະສິວະ ແລະດ້ວຍກົນລະຍຸດອັນຫຼິ້ນໆ ໃຫ້ການຫຼິ້ນລູກເຕົ໋າດຳເນີນຕໍ່ໄປ.

Verse 70

स पणं च तदा चक्रे छलेन महता वृतः । जिता भवानी च तदा शिवेन प्रहसन्निव

ຕໍ່ມາ ພະອົງໄດ້ວາງພະນັນ ໂດຍຖືກປົກຄຸມດ້ວຍກົນລະຍຸດອັນໃຫຍ່; ແລະໃນເວລານັ້ນ ພະນາງພະວານີຖືກພະສິວະເອົາຊະນະ ດັ່ງກັບພະອົງກຳລັງຫົວເຮາະ.

Verse 71

नारदोऽस्याः शिवेनाथ उपहासकरोऽभवत् । निशम्य हारितं द्यूतमुपहासं निशम्य च

ໂອ ພະເຈົ້າ, ນາຣະດະໄດ້ກາຍເປັນເຫດໃຫ້ນາງ (ພາຣະວະຕີ) ຫົວເຮາະຢອກ. ເມື່ອໄດ້ຍິນເລື່ອງການຫຼິ້ນລູກເຕົ໋າ ແລະສິ່ງທີ່ສູນເສຍໄປ ທ່ານກໍໄດ້ຍິນສຽງຫົວເຮາະເຢາະເຍີ້ຍດ້ວຍ.

Verse 72

नारदस्य दुरुक्तैश्च कुपिता पार्वती भृशम् । उवाच त्वरिता चैव दत्त्वा चैवार्द्धचंद्रकम्

ເພາະຖືກຄໍາຮຸນແຮງຂອງນາຣະດະ ພາຣະວະຕີໂກດຫນັກ. ນາງເວົ້າຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະມອບເຄື່ອງປະດັບຮູບຈັນຄື່ງເປັນພະນັນ.

Verse 73

तथा शिरोमणी चैव तरले च मनोहरे । मुखं सुखोभनं चैव तथा कुपितसुंदरम् । दृष्टं हरेण च पुनः पुनर्द्यूतमकारयत्

ຕໍ່ມານາງຍັງວາງພະນັນເປັນເພັດຍອດຫົວ ແລະເຄື່ອງປະດັບທີ່ວິບວັບງາມ. ທັງໃບໜ້າອັນສະຫງ່າງາມ—ສະຫວ່າງໄສແຕ່ງາມແມ່ນຍາມໂກດ. ເຫັນແລ້ວ ຮະຣະກໍໃຫ້ເກມລູກເຕົ໋າດໍາເນີນຕໍ່ ຊໍ້າໆ.

Verse 74

तथा गिरिजया प्रोक्तः शंकरो लोकशंकरः । हारितं च मया दत्तः पण एव च नान्यथा

ເມື່ອກິຣິຊາເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ຊັງກະຣະ ຜູ້ເກື້ອກູນໂລກ ກໍໄດ້ຍິນຄໍານາງວ່າ: “ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເສຍໄປ ນັ້ນໄດ້ມອບແລ້ວແທ້; ມັນເປັນພະນັນ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ.”

Verse 75

क्रियते च त्वया शंभो कः पणो हि तदुच्यताम् । ततः प्रहस्य चोवाच पार्वतीं च त्रिलोचनः

“ໂອ ຊັມພູ, ເຈົ້າກໍາລັງເຮັດພະນັນອັນໃດ? ຂໍໃຫ້ກ່າວໃຫ້ຊັດ.” ແລ້ວຕຣິໂລຈະນະ ຜູ້ມີສາມຕາ ກໍຍິ້ມ ແລະເວົ້າກັບພາຣະວະຕີ.

Verse 76

मया पणोऽयं क्रियते भवानि त्वदर्थमेतच्च विभूषणं महत् । सा चंद्रलेखा हि महान्हि हारस्तथैव कर्णोत्पलभूषणद्वयम्

“ພະວານີ, ພະນັນນີ້ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດເພື່ອເຈົ້າ; ນີ້ແມ່ນເຄື່ອງປະດັບອັນສະຫງ່າງາມ: ເສັ້ນຈັນຄື່ງ, ສາຍຄໍໃຫຍ່, ແລະຕຸ້ມຫູຮູບດອກບົວເປັນຄູ່.”

Verse 77

इदमेव त्वया तन्वि मां जित्वा गृह्यतां सुखम् । ततः प्रवर्तितं द्यूतं शंकरेण सहैव च

ໂອ ນາງຜູ້ຮ່າງບາງ, ເຈົ້າໄດ້ຊະນະຂ້າແລ້ວ ຈົ່ງຮັບເອົາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍຄວາມສຸກ. ຈາກນັ້ນ ການຫຼິ້ນອັນສາຕ້ອງຖືກເລີ່ມຂຶ້ນ ພ້ອມກັບພຣະສັງກະຣະເອງ។

Verse 78

एवं विक्रीडमानौ तावक्षविद्याविशारदौ । तदा जितो भवान्याथ शंकरो बहुभूषणः

ດັ່ງນັ້ນ ທັງສອງຜູ້ຊໍານານໃນວິຊາການຫຼິ້ນອັນສາ ກໍຫຼິ້ນຕໍ່ໄປ. ໃນເວລານັ້ນ ພຣະສັງກະຣະຜູ້ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບຫຼາຍຢ່າງ ຖືກພຣະນາງພະວານີຊະນະໄປ।

Verse 79

प्रहस्य गौरी प्रोवाच शंकरं त्वतिसुंदरी । हारितं च पणं देहि मम चाद्यैव शंकर

ພຣະນາງເກົາຣີຜູ້ງາມຫຼາຍ ຍິ້ມແລ້ວກ່າວກັບພຣະສັງກະຣະວ່າ: «ຈົ່ງມອບຂອງພະນັນທີ່ທ່ານແພ້ໃຫ້ຂ້າ—ໃນມື້ນີ້ເທົ່ານັ້ນ, ໂອ ສັງກະຣະ»។

Verse 80

तदा महेशः प्रहसन्सत्यं वाक्यमुवाच ह । न जितोऽहं त्वया तन्वि तत्त्वतो हि विमश्यताम्

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະມະເຫສະຍິ້ມແລ້ວກ່າວຄໍາຈິງວ່າ: «ໂອ ນາງຮ່າງບາງ, ຂ້າບໍ່ໄດ້ຖືກເຈົ້າຊະນະແທ້ໆ; ຈົ່ງພິຈາລະນາຄວາມເປັນຈິງໃນແກ່ນສານຂອງມັນ»।

Verse 81

अजेयोऽहं प्राणिनां सर्वथैव तस्मान्न वाच्यं तु वोच हि साध्वि । द्यूतं कुरुष्वाद्य यथेष्टमेव जेष्यामि चाहंच पुनः प्रपश्या

«ຂ້າເປັນຜູ້ບໍ່ອາດຖືກຊະນະໂດຍສັດມີຊີວິດທັງປວງ ໂດຍທຸກປະການ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ນາງຜູ້ມີຄຸນທຳ, ຢ່າເວົ້າຄໍານັ້ນເລີຍ. ຈົ່ງຫຼິ້ນອັນສາໃນມື້ນີ້ຕາມທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາ—ແລ້ວເຈົ້າຈະເຫັນອີກຄັ້ງວ່າ ຂ້າເອງກໍຈະຊະນະ»។

Verse 82

तदाम्बिकाह स्वपतिं महेशं मया जितोऽस्यद्य न विस्मयोऽत्र । एवमुक्त्वा तदा शंभुं करे गृह्य वरानना । जितोऽसि त्वं न संदेहस्त्वं न जानासि शंकर

ແລ້ວ ອັມບິກາ ກ່າວແກ່ພຣະສະວາມີ ມະເຫສະວ່າ: «ມື້ນີ້ ຂ້າໄດ້ຊະນະພຣະອົງ—ບໍ່ມີສິ່ງໃດນ່າປະຫລາດ»। ເວົ້າແລ້ວ ນາງຜູ້ໜ້າງາມຈັບມືພຣະສັມບູ ແລະກ່າວວ່າ: «ພຣະອົງແພ້ແລ້ວ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ໂອ ສັງກະຣະ, ພຣະອົງບໍ່ເຂົ້າໃຈ»។

Verse 83

एवं प्रहस्य रुचिरं गिरिजा तु शंभुं सा प्रेक्ष्या नर्मवचसा स तयाभिभूतः । देहीति म सकलमंगलमंगलेश यद्धारितं स्मररिपो वचसानुमोदितम्

ດັ່ງນັ້ນ ກິຣິຈາ ຍິ້ມຢ່າງງາມ ແລ້ວເບິ່ງພຣະສັມບູ; ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຫຼິ້ນໆ ນາງໄດ້ຄອບງຳພຣະອົງ. ນາງກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງມອບໃຫ້ຂ້າ, ໂອ ອົງເຈົ້າແຫ່ງມົງຄຸນທັງປວງ—ໂອ ຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງສະມະຣະ—ສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ວາງພະນັນ ແລະທີ່ພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງໄດ້ອະນຸມັດ»។

Verse 84

शिव उवाच । अजेयोऽहं विशालाक्षि तव नास्त्यत्र संशयः । अहंकारेण यत्प्रोक्तं तत्त्वतस्तद्विमृश्यताम्

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາກວ້າງ, ສຳລັບເຈົ້າ ຂ້າເປັນຜູ້ບໍ່ອາດຖືກຊະນະ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ແຕ່ຖ້ອຍຄຳທີ່ເວົ້າດ້ວຍອະຫັງການ ຈົ່ງພິຈາລະນາໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມຄວາມຈິງ»។

Verse 85

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रोवाच च विहस्य सा । अजेयो हि महादेवः सर्वेषामपि वै प्रभो

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ນາງກ່າວອີກດ້ວຍຮອຍຍິ້ມວ່າ: «ແທ້ແລ້ວ ມະຫາເທວະ ຜູ້ເປັນອົງເຈົ້າ ບໍ່ອາດຖືກຊະນະໂດຍສັດທັງປວງ»។

Verse 86

मयैकया जितोऽसि त्वं द्यूतेन विमलेन हि । न जानासि च किंचिच्च कार्याकार्यं विवक्षितम्

«ແຕ່ໂດຍຂ້າພຽງຜູ້ດຽວ ພຣະອົງກໍຖືກຊະນະ—ໂດຍການຫຼິ້ນລູກເຕົ໋າທີ່ບໍ່ມີມົນທິນ. ແລະພຣະອົງບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າ ສິ່ງໃດຄວນເຮັດ ແລະສິ່ງໃດບໍ່ຄວນເຮັດ ຕາມທີ່ຕັ້ງໃຈ»។

Verse 87

एवं विवदमानौ तौ दंपती परमेश्वरौ । नारदः प्रहसन्वाक्यमुवाच ऋषिसत्तमः

ເມື່ອຄູ່ສົມຣົດທິບພະອົງທັງສອງໂຕ້ຖຽງກັນຢູ່ດັ່ງນັ້ນ, ນາຣະດະ—຤ິສີຜູ້ປະເສີດສຸດ—ຍິ້ມແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້។

Verse 88

नारद उवाच । आकर्णयाऽकर्णविशालनेत्रे वाक्यं तदेकं जगदेकमंगलम् । असौ महाभाग्यवतां वरेण्यस्त्वया जितः किं च मृषा ब्रवीषि

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ເທວີຜູ້ມີດວງຕາກວ້າງຈົນເຖິງຫູ, ຖ້ອຍຄໍາດຽວນີ້—ຄວາມມົງຄຸນອັນດຽວຂອງໂລກທັງປວງ: ພຣະອົງນັ້ນ ຜູ້ຄວນແກ່ການສັກກາລະໃນບັນດາຜູ້ມີວາສນາຍິ່ງ ໄດ້ຖືກເຈົ້າຊະນະແລ້ວ—ເຫດໃດຈຶ່ງເວົ້າບໍ່ຈິງ?»

Verse 89

अजितो हि महादेवो देवानां परमो गुरुः । अरूपोऽयं सुरूपोयं रूपातीतोऽयमुच्यते

«ມະຫາເທວະແທ້ຈິງແລ້ວ ບໍ່ອາດຊະນະໄດ້, ເປັນຄູອາຈານສູງສຸດຂອງເທວະທັງຫຼາຍ. ພຣະອົງຖືກເອີ້ນວ່າ ບໍ່ມີຮູບ, ແຕ່ກໍມີຮູບອັນງາມ; ແລະຖືກກ່າວວ່າ ເຫນືອກວ່າຮູບທັງປວງ»।

Verse 90

एक एव परं ज्योतिस्तेषामपि च यन्महः । त्रैलोक्यनाथो विश्वात्मा शंकरो लोकशंकरः

«ພຣະອົງພຽງອົງດຽວແມ່ນແສງສູງສຸດ; ຣັດສະມີຂອງພຣະອົງແມ່ນກຽດສະຫງ່າແມ່ນແຕ່ຂອງເທວະທັງຫຼາຍ. ສັງກະຣະແມ່ນເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ, ວິນຍານແຫ່ງສາກົນ—ຜູ້ນໍາຄວາມສຸກສະຫງົບແກ່ໂລກທັງປວງ»।

Verse 91

कथं त्वया जितो देवि ह्यजेयो भुवनत्रये । शिवमेनं न जानासि स्त्रीभावाच्च वरानने

ໂອ ເທວີ, ເຈົ້າຈະ ‘ຊະນະ’ ພຣະສິວະ—ຜູ້ບໍ່ອາດຊະນະໄດ້ໃນສາມໂລກ—ໄດ້ແນວໃດ? ໂອ ຜູ້ໜ້າງາມ, ເນື່ອງຈາກຄວາມທະນົງໃນພາວະແມ່ຍິງ ເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງຕາມຄວາມເປັນຈິງ।

Verse 92

नारदेनैवमुक्ता सा कुपिता पार्वती भृशम् । बभाषे मत्सरग्रस्ता साक्षेपं वचनं सती

ເມື່ອນາຣະດະເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ພາຣະວະຕີກໍໂກດຫນັກ. ຖືກຄວາມອິດສາຄອບງຳ ນາງສະຕີຜູ້ມີຄຸນທຳ ໄດ້ເວົ້າຄຳທີ່ມີການຕຳນິຕິຕຽນ.

Verse 93

पार्वत्युवाच । चापल्याच्च न वक्त्व्यं ब्रह्मपुत्र नमोस्तु ते तव भीतास्मि भद्रं ते देवर्षे मौनमावह

ພາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: «ຢ່າເວົ້າຢ່າງຫວານໄວ ໂອ ບຸດແຫ່ງພຣະພຣະຫມາ; ຂໍນະມັດສະການແດ່ທ່ານ. ຂ້າພະເຈົ້າຫວາດຫວັນຕໍ່ຄຳຂອງທ່ານ ໂອ ເທວະຣິສີ—ຂໍໃຫ້ທ່ານຢູ່ໃນຄວາມມິດງຽບ; ຂໍໃຫ້ມງຄົນແກ່ທ່ານ»

Verse 94

कथं शिवो हि देवर्ष उक्तोऽतो हि त्वया बहु । मत्प्रसादा स्छवो जात ईश्वरो यो हि पठ्यते

«ໂອ ເທວະຣິສີ, ເປັນຢ່າງໃດທ່ານຈຶ່ງເວົ້າຫຼາຍນັກເຖິງພຣະສິວະ? ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ເປັນ ‘ອີສະວະຣະ’—ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າທີ່ຖືກສັນລະເສີນ»

Verse 95

मया लब्धप्रतिष्ठोऽयं जातो नास्त्यत्र संशयः

«ໂດຍຂ້າພະເຈົ້າ ພຣະອົງນີ້ໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາແລະກຽດສັກ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສໃດໆໃນນີ້»

Verse 96

एवं बहुविधं श्रुत्वा नारदो मौनमाश्रयत् । पस्थितं च तद्दृष्ट्वा भृंगी वाक्यमथाब्रवीत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນນາງເວົ້າຫຼາຍປະການດັ່ງນັ້ນ ນາຣະດະກໍເຂົ້າສູ່ຄວາມມິດງຽບ. ເຫັນທ່ານກຳລັງຈະຈາກໄປ ພຣຶງຄີຈຶ່ງເວົ້າຄຳເຫຼົ່ານີ້.

Verse 97

भृंग्युवाच । त्वया बहु न वक्तव्यं पुनरेव च भामिनि । अजेयो निर्विकारो हि स्वामी मम सुमध्यमे

ພຶງກີກ່າວວ່າ: «ຢ່າເວົ້າຫຼາຍອີກເລີຍ ໂອ ນາງຜູ້ໃຈຮ້ອນ. ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າແທ້ໆ ບໍ່ມີໃຜຊະນະໄດ້ ແລະບໍ່ແປປ່ຽນ ໂອ ນາງເອວອ່ອນ»។

Verse 98

स्त्रीभावयुक्तासि वरानने त्वं देवं न जानासि परं पराणाम् । कामं पुरस्कृत्य पुरा भवानि समागतास्येव महेशमुग्रम

«ໂອ ພະວານີ ໜ້າງາມ, ເຈົ້າຖືກຜູກມັດດ້ວຍອະຫັງການແຫ່ງຄວາມເປັນຍິງ ຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ຈັກເທວະຜູ້ສູງກວ່າສູງສຸດ. ກ່ອນນັ້ນ ເຈົ້າຍົກກາມະໄວ້ນໍາໜ້າ ແລ້ວເຂົ້າໄປຫາມະເຫສະຜູ້ດຸຮ້າຍ»។

Verse 99

यथा कृतं तेन पिनाकिना पुरा एतत्स्मृतं किं सुभगे वदस्व नः । कृतो ह्यनंगो हि तदा ह्यनेन दग्धं वनं तस्य गिरेः पितुस्ते

«ໂອ ຜູ້ມີສິຣິ, ຖ້າເຈົ້າຈື່ຈໍາໄດ້ ຈົ່ງບອກພວກເຮົາເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະຜູ້ຖືພິນາກະໄດ້ເຮັດໃນການກ່ອນ. ເພາະໃນເວລານັ້ນ ກາມະຖືກເຮັດໃຫ້ໄຮ້ຮ່າງ ແລະປ່າຂອງພູ—ບິດາຂອງເຈົ້າ—ຖືກເຜົາໄໝ້»។

Verse 100

वात्त्वयाराधित एव एष शिवः पराणां परमः परात्मा

ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະສິວະອົງນີ້—ສູງສຸດໃນບັນດາຜູ້ສູງສຸດ, ເປັນອາຕະມາສູງສຸດ—ແມ່ນພຣະອົງທີ່ເຈົ້າໄດ້ບູຊາ.

Verse 101

भृंगिणेत्येवमुक्ता सा ह्युवाच किपिता भृशम् । श्रृण्वतो हि महेशस्य वाक्यं पृष्टा च भृंगिणम्

ເມື່ອນາງຖືກເອີ້ນວ່າ «ພຶງກິນີ» ດັ່ງນັ້ນ ນາງໂກດຫນັກຫຼາຍ ແລະເວົ້າຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພຣະມະເຫສະກໍາລັງຟັງ; ແລ້ວນາງກໍຖາມພຶງກີ ໃຫ້ຕອບຕໍ່ຄໍາຂອງຕົນ.

Verse 102

पार्वत्युवाच । हं भृंगिन्पक्षपातित्वाद्यदुक्तं वचनं मम । शिवप्रियोऽसि रे मन्द भेदबुद्धिरतो ह्यसि

ພາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: «ຮາ! ໂອ ພຶງຄີ—ເນື່ອງຈາກຄວາມເອີ້ນຂ້າງຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າຄໍານັ້ນກັບຂ້າ. ແມ່ນເຈົ້າເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ ແຕ່ໂອ ຄົນທຶບ ເຈົ້າຍັງຍຶດຈິດແຫ່ງການແບ່ງແຍກ»។

Verse 103

अहं शिवात्मिका मूढ शिवो नित्यं मयि स्थितः । कथं शिवाभ्यां भिन्नत्वं त्वयोक्तं वाग्बलेन हि

«ຂ້າເປັນສະພາບແທ້ຂອງພຣະສິວະ ໂອ ຜູ້ຫຼົງ; ພຣະສິວະສະຖິດຢູ່ໃນຂ້າເປັນນິດ. ແລ້ວເຈົ້າຈະກ່າວວ່າພຣະສິວະກັບຂ້າແຕກຕ່າງ ໂດຍແຕ່ພະລັງຄໍາເວົ້າໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 104

श्रुतं च वाक्यं शुभदं पार्वत्या भृंगिणा तदा । उवाच पार्वतीं भृंगी रुषितः शिवसन्निधौ

ເມື່ອນັ້ນ ພຶງຄີໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພາຣະວະຕີ ແລ້ວດ້ວຍຄວາມໂກດ ກໍໄດ້ເວົ້າກັບນາງ ຕໍ່ໜ້າພຣະສິວະເອງ।

Verse 105

पुतुर्यज्ञे च दक्षस्य शिवनिंदा त्वया श्रुता । अप्रियक्षवणात्सद्यस्त्वया त्यक्तं कलेवरम्

«ໃນພິທີຍັດຍະຂອງທັກສະ ເຈົ້າໄດ້ຍິນການດູໝິ່ນພຣະສິວະ; ແລະເມື່ອຍິນສິ່ງທີ່ທົນບໍ່ໄດ້ ເຈົ້າກໍລະທິ້ງຮ່າງກາຍນີ້ໃນທັນທີ»។

Verse 106

तत्क्षणादेव नन्वंगि ह्यधुना किं कृतं त्वया । संभ्रमात्किं न जानासि शिवनिंदकमेव च

«ແຕ່ໂອ ຜູ້ມີອວັຍະວະງາມ—ດຽວນີ້ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງ? ໃນຄວາມວຸ່ນວາຍ ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ບໍວ່າ ນີ້ກໍແມ່ນການດູໝິ່ນພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນ?»

Verse 107

कथं वा पर्वतश्रेष्ठाज्जाता से वरवर्णिनि । कथं वा तपसोग्रेण संतप्तासि सुमध्यमे

ໂອ ນາງຜູ້ງາມສຸດປານປະເສີດ, ເຈົ້າເກີດຈາກພູອັນປະເສີດສຸດໄດ້ແນວໃດ? ໂອ ນາງແອວບາງ, ເຈົ້າຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍຕະປະສະຍາອັນຮ້ອນແຮງແນວໃດ?

Verse 108

सप्रेमा च शिवे भक्तिस्तव नास्तीह संप्रातम् । शिवप्रियासि तन्वंगि तस्नादेवं ब्रवीमि ते

ໃນບັດນີ້ ຢູ່ນີ້ ບໍ່ເຫັນພັກຕິອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກຕໍ່ພຣະສິວະໃນເຈົ້າ. ແຕ່ໂອ ນາງຜູ້ຮ່າງງາມ, ເຈົ້າເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ; ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງກ່າວກັບເຈົ້າແນວນີ້.

Verse 109

शिवात्परतरं नान्यत्त्रिषु लोकेषु विद्यते । शिवे भक्तिस्त्वया कार्या सप्रेमा वरवर्णिनि

ໃນສາມໂລກ ບໍ່ມີສິ່ງໃດສູງສົ່ງກວ່າພຣະສິວະ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ນາງຜູ້ງາມສຸດ, ເຈົ້າຄວນປູກຝັງພັກຕິອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກຕໍ່ພຣະສິວະ.

Verse 110

भक्तासि त्वं महादेवि महाभाग्यवतां वरे । संसेव्यतां प्रयत्नेन तपसोपार्जितस्त्वया

ໂອ ມະຫາເທວີ, ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີພັກຕິ, ເປັນຜູ້ປະເສີດສຸດໃນບັນດາຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ. ຂໍໃຫ້ພັກຕິນັ້ນຖືກປະພຶດແລະນົບນ້ອມດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ, ເພາະເຈົ້າໄດ້ສະສົມມັນດ້ວຍຕະປະສະຍາ.

Verse 111

शिवो वरेण्यः सर्वेशो नान्यथा कर्तुमर्हसि । भृंगिणो वचनं श्रुत्वा गिरिजा तमुवाचह

ພຣະສິວະແມ່ນຜູ້ຄວນບູຊາສູງສຸດ, ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັບພະສິ່ງ; ເຈົ້າບໍ່ຄວນປະພຶດຢ່າງອື່ນ. ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງພຣຶງກີ, ກິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ຈຶ່ງກ່າວກັບເຂົາ.

Verse 112

गिरिजोवाच । रे भृंगिन्मौनमालंब्य स्थिरो भवाथ वा व्रज । वाच्यावाच्यं न जानासि किं ब्रवीषि पिशाचवत्

ກິຣິຊາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຶຣິງກີ! ຈົ່ງອາໄສຄວາມສງົບງຽບ—ຈົ່ງໝັ້ນຄົງ ຫຼືບໍ່ກໍຈົ່ງໄປ. ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າຄຳໃດຄວນເວົ້າ ແລະຄຳໃດບໍ່ຄວນ; ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເວົ້າດັ່ງປິສາດ?»

Verse 113

तपसा केन चानीतः कया चापि शिवो ह्ययम् । काहं कोऽसौ त्वया ज्ञातो भेदबुद्ध्या ब्रवीषि मे

«ດ້ວຍຕະປະສະ (ພະຍາຍາມບຳເນັດ) ໃດ ຈຶ່ງນຳພຣະອົງມາທີ່ນີ້? ແລະໂດຍໃຜກັນແນ່ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ “ນຳ” ພຣະສິວະອົງນີ້? ຂ້ອຍແມ່ນໃຜ ແລະພຣະອົງນັ້ນແມ່ນໃຜ ທີ່ເຈົ້າເວົ້າກັບຂ້ອຍດ້ວຍຈິດທີ່ຍຶດຄວາມແຕກຕ່າງ?»

Verse 114

कोऽसि त्वं केन युक्तोऽसि कस्माच्च बहु भाषसे । शापं तव प्रदास्यामि शिवः किं कुरुतेऽधुना

«ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ເຈົ້າມີພະລັງໃດຄຸ້ມຄອງ ຈຶ່ງເວົ້າຫຼາຍປານນີ້? ຂ້ອຍຈະໃຫ້ຄຳສາບແກ່ເຈົ້າ—ບັດນີ້ ພຣະສິວະຈະເຮັດຫຍັງ?»

Verse 115

भृंगिणोक्ता तिरस्कृत्य तदा शापं ददौ सती । निमामो भव रे मन्द रे भृंगिञ्छिंकरप्रिय

ໃນເວລານັ້ນ ສະຕີ ບໍ່ໃສ່ໃຈຄຳຂອງພຶຣິງກີ ແລະໃຫ້ຄຳສາບວ່າ: «ຈົ່ງເປັນຜູ້ບໍ່ມີເນື້ອໜັງ ໂອ ຄົນໂງ່—ໂອ ພຶຣິງກີ ຜູ້ຮັກພຣະສັງກະຣະ!»

Verse 116

एवमुक्त्वा तदा देवी पार्वती शंकरप्रिया । अथ कोपेन संयुक्ता पार्वती शंकरं तदा

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະເທວີ ປາຣະວະຕີ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສັງກະຣະ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ແລະຫັນໄປຫາພຣະສັງກະຣະໃນເວລານັ້ນ।

Verse 117

कर गृह्य च तन्वंगी भुजंगं वासुकिं तथा । उदतारयत्कंठात्सा तथान्यानि बहूनि च

ນາງເທວີຜູ້ມີອົງອ່ອນຊ້ອຍ ໄດ້ຈັບນາກວາສຸກີດ້ວຍມື ແລ້ວດຶງອອກຈາກຄໍ (ພຣະສິວະ) ພ້ອມທັງສິ່ງອື່ນໆອີກຫຼາຍຢ່າງ।

Verse 118

शंभोर्जग्राह कुपिता भूषणानि त्वरान्विता । हृत चंद्रकला तस्य गजाजिनमनुत्तमम्

ນາງໂກດແຄ້ນ ແລະຮີບຮ້ອນ ໄດ້ຍຶດເອົາເຄື່ອງປະດັບຂອງພຣະສຳພູ; ນາງຍັງຖອນເອົາເຄື່ອງໝາຍຈັນທຣາຄະລາ ແລະຜິວຊ້າງອັນຍອດເຢັ້ນອອກຈາກພຣະອົງ។

Verse 119

कंबलाश्वतरौ नागौ महेशकृतभूषणौ । हृतौ तया महादेव्या छलोक्त्यां च प्रहस्य वै

ກຳບະລາ ແລະ ອັດສະວະຕະຣາ—ນາກສອງຕົວທີ່ພຣະມະເຫສະໄດ້ເຮັດເປັນເຄື່ອງປະດັບ—ຖືກພຣະມະຫາເທວີຍຶດໄປ ໃນຂະນະທີ່ນາງເວົ້າຢອກແລະຫົວເຮາະ।

Verse 120

कौपीनाच्छा दनं तस्या च्छलोक्त्या च प्रहस्य वै । तदा गणाश्च सख्यश्च त्रपया पीडिता भवन्

ແມ່ນແຕ່ຜ້າຄາວພີນທີ່ປົກກາຍຂອງພຣະອົງ ນາງກໍຍຶດໄປ ພ້ອມຄຳຢອກແລະຫົວເຮາະ. ໃນຂະນະນັ້ນ ພວກຄະນະ (gaṇa) ແລະສະຫາຍຂອງນາງ ຖືກຄວາມອາຍຄອບງຳ।

Verse 121

पराङ्गमुखाश्च संजाता भृङ्गी चैव महातपाः । तथा चण्डो हि मुण्डश्च महालोमा महोदरः

ພວກເຂົາຫັນໜ້າຫຼີກອອກດ້ວຍຄວາມອາຍ ແລະກາຍເປັນຫມອງໝົດ—ພຣະ຤ິສີພຣຶງກີ ແລະນັກຕະປະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ອື່ນໆ; ພ້ອມທັງ ຈັນຑະ ແລະ ມຸນຑະ, ມະຫາໂລມາ ແລະ ມະໂຫດະຣະ ດ້ວຍ।

Verse 122

एते चान्ये च बहवो गणास्ते दुःखिनोऽभवन् । तांश्च दृष्ट्वा तथाभूतन्महेशो लज्जितोऽभवत्

ກຸ່ມຄະນະເຫຼົ່ານີ້ ແລະອື່ນໆອີກຫຼາຍ ຕ່າງກໍເກີດຄວາມທຸກໃຈ. ເມື່ອມະເຫສະເຫັນພວກເຂົາໃນສະພາບນັ້ນ ກໍຮູ້ສຶກອາຍ.

Verse 123

उवाच वाक्यं रुषितः पार्वतीं प्रति शंकरः

ດ້ວຍຄວາມໂກດ ພຣະສັງກະຣະໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້ຕໍ່ພຣະປາຣະວະຕີ.

Verse 124

रुद्र उवाच । उपहासं प्रकुर्वंति सर्वे हि ऋषयो भृशम् । तथा ब्रह्मा च विष्णुश्च तथा चेन्द्रादयो ह्यमी

ຣຸດຣະກ່າວວ່າ: «ບັນດາລຶສີທັງປວງກໍກໍາລັງເຢາະເຍີ້ຍຢ່າງແຮງ; ທັງພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະວິສນຸ ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ, ພ້ອມທັງພຣະອິນທຣະ ແລະເທວະອື່ນໆ»។

Verse 125

उपहासपराः सर्वे किं त्वयाद्य कृतं शुभे । कुले जातासि तन्वंगि कथमेवं करिष्यसि

«ທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ມຸ່ງເຢາະເຍີ້ຍ. ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ມື້ນີ້ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງ? ໂອ ນາງຜູ້ອວຍອ່ອນ, ເກີດໃນຕະກູນສູງ—ເຈົ້າຈະປະພຶດແບບນີ້ໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 126

त्वया जितो ह्यहं सुभ्रु यदि जानासि तत्त्वतः । तर्ह्येवं कुरु मे देहि कौपीनाच्छादनं परम् । देहि कौपी नामात्रं मे नान्यथा कर्तुमर्हसि

«ໂອ ຜູ້ມີຄິ້ວງາມ, ເຈົ້າໄດ້ຊະນະຂ້າແທ້—ຖ້າເຈົ້າຮູ້ຄວາມຈິງຕາມທຳ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຮັດແບບນີ້: ໃຫ້ຂ້າໄດ້ຜ້າປົກຄຸມອັນປະເສີດ ຄື ‘ກໍປີນະ’. ຢ່າງນ້ອຍ ຈົ່ງໃຫ້ຂ້າແຕ່ນາມວ່າ ‘ກໍປີນະ’; ເຈົ້າບໍ່ຄວນເຮັດຢ່າງອື່ນ»។

Verse 127

एवमुक्ता सती तेन शंभुना योगिना तदा । प्रहस्य वाक्यं प्रोवाच पार्वती रुचिरानना

ເມື່ອຖືກພຣະສຳພູ ຜູ້ເປັນໂຍຄີ ກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະສະຕີ—ພຣະປາຣະວະຕີ ໃບໜ້າງາມ—ກໍຫົວເບົາໆ ແລ້ວຕອບດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນອ່ອນຫວານ।

Verse 128

किं कौपीनेन ते कार्यं मुनिना भावितात्मना । दिगम्बरेणैव तदा कृतं दारुवनं तथा

«ໂອ ມຸນີຜູ້ຝຶກຈິດດີ, ເຈົ້າຈະຕ້ອງການກໍປີນ (ຜ້ານ້ອຍ) ໄປເພື່ອຫຍັງ? ແທ້ຈິງ ເຈົ້າເຄີຍເປັນດິກັມບະຣະ—ຜູ້ນຸ່ງຟ້າ—ແລະໄດ້ກະທຳເຊັ່ນນີ້ໃນດາຣຸວະນະດ້ວຍ»।

Verse 129

भिक्षाटनमिषेणैव ऋषिपत्न्यो विरोहिताः । गच्छ तस्ते तदा शंभो पूजनं तैर्महत्कृतम्

«ໂດຍອ້າງການອອກບິນທະບາດ ເມຍຂອງພວກລຶສີຖືກກະຕຸ້ນໃຈ ແລະຖືກດຶງໃຫ້ຫຼົງໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ໄປເຖີດ ໂອ ສຳພູ—ໃນເວລານັ້ນ ພວກນາງໄດ້ບູຊາເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່»।

Verse 130

कौपीनं पतितं तत्र मुनिभिर्नान्यथोदितम् । तस्मात्त्वया प्रहातव्यं द्यूतोहारितमेव तत्

«ພວກມຸນີກ່າວຢືນຢັນວ່າ ກໍປີນນັ້ນຕົກຢູ່ທີ່ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຄວນລະທິ້ງມັນ—ມັນເຫມືອນຂອງທີ່ເສຍໄປໃນການພະນັນ»।

Verse 131

तच्छ्रुत्वा कुपितो रुद्रः पार्वतीं परमेश्वरः । निरीक्षमाणोऽतिरुषा तृतीयेनैव चक्षुषा

ເມື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ພຣະຣຸດຣະ—ພຣະປະຣະເມສະວະຣະ—ກໍໂກດຕໍ່ພຣະປາຣະວະຕີຢ່າງຫນັກ; ດ້ວຍຄວາມໂກດອັນແຮງ ພຣະອົງເບິ່ງນາງດ້ວຍຕາທີສາມຂອງພຣະອົງ।

Verse 132

कुपितं शंकरं दृष्ट्वा सर्व देवगणास्तदा । भयेन महताविष्टास्तथा गणकुमारकाः

ເມື່ອເຫັນພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ໂກດຄຽດ ບັນດາຫມູ່ເທວະທັງປວງໃນເວລານັ້ນ ພ້ອມທັງເດັກໜຸ່ມຜູ້ຕິດຕາມຂອງຄະນະ (Gaṇa) ຖືກຄວາມຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່ຄອບງຳ।

Verse 133

ऊचुः सर्वे शनैस्तत्र शंकितेन परस्परम् । अद्यायं कुपितो रुद्रो गिरिजां प्रति संप्रति

ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາທັງໝົດເວົ້າກັນຢ່າງເບົາໆ ດ້ວຍໃຈກັງວົນແລະຫວາດຫວັນ: “ມື້ນີ້ ຣຸດຣະ (Rudra) ໂກດຕໍ່ ກິຣິຈາ (Girijā) ແທ້ໆ”।

Verse 134

यथा हि मदनो दग्धस्तथेयं नान्यथा वचः । एवं मीमांसमानास्ते गणा देवर्षयस्तदा

“ດັ່ງທີ່ ກາມະ (Madana) ຖືກເຜົາໄໝ້ ສິ່ງນີ້ກໍຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ບໍ່ອາດເປັນຢ່າງອື່ນ” ເຂົາເວົ້າ. ດັ່ງນັ້ນໃນເວລານັ້ນ ຄະນະ (Gaṇa) ແລະ ດີວະຣິສີ (devarṣi) ໄດ້ປຶກສາກັນໃນໃຈ।

Verse 135

विलोकितास्तया देव्या सर्वे सौभाग्यमुद्रया । उवाच प्रहसन्नेव सती सत्पुरुषं तदा

ຕໍ່ມາ ພຣະເທວີໄດ້ເບິ່ງພວກເຂົາທັງໝົດ ດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງສິຣິມົງຄຸນອັນອ່ອນໂຍນ. ແລ້ວ ສະຕີ (Satī) ຍິ້ມແຍ້ມ ແລະເວົ້າກັບພຣະຜູ້ສູງສົ່ງໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 136

किमालोकपरो भूत्वा चक्षुषा परमेण हि । नाहं कालो न कामोऽहं नाहं दभस्य वै मखः

“ເຈົ້າເປັນຫຍັງຈຶ່ງຈ້ອງມອງດ້ວຍດວງຕາອັນສູງສຸດນັ້ນ? ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນກາລະ (Time), ບໍ່ແມ່ນກາມະ (Kāma), ແລະບໍ່ແມ່ນຍັດຍະຂອງດະພະ (Dākṣa) ແທ້”।

Verse 137

त्रिपुरो नैव वै शंभो नांधको वृषभध्वज । वीक्षितेनैव किं तेन तव चाद्य भविष्यति । वृथैव त्वं विरूपाक्षो जातोऽसि मम चाग्रतः

«ໂອ ສຳພູ! ໂອ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊູທຸງຮູບງົວ! ນີ້ບໍ່ແມ່ນ ຕຣິປຸຣະ ແລະບໍ່ແມ່ນ ອັນທະກະ. ການເບິ່ງດ້ວຍຕານັ້ນຢ່າງດຽວ ຈະສຳເລັດຫຍັງ? ແລະມື້ນີ້ ຈະເກີດຫຍັງແກ່ພຣະອົງ? ເປັນການເສຍເປົ່າ ທີ່ພຣະອົງເປັນ “ວິຣູປາກສະ” ຕໍ່ໜ້າຂ້າ»។

Verse 138

एवमादीन्यनेकानि हयुवाच परमेश्वरी । निशम्य देवो वाक्यानि गमनाय मनो दधे

ໃນທຳນອງນັ້ນ ພຣະນາງປະຣະເມສະວະຣີ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳຫຼາຍປະການ. ເມື່ອພຣະເທວະໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ກໍຕັ້ງໃຈໃນດວງຈິດວ່າຈະເດີນທາງຈາກໄປ.

Verse 139

वनमेव वरं चाद्य विजनं परमार्थतः । एकाकी यतचित्तात्मा त्यक्तसर्वपरिग्रहः

«ແທ້ຈິງ ມື້ນີ້ ປ່າອັນສະງົບ ແລະວິເວກ ແມ່ນດີທີ່ສຸດສຳລັບຂ້າ: ຢູ່ຜູ້ດຽວ ຄວບຄຸມຈິດໃຈແລະຕົນ ລະທິ້ງຊັບສິນ ແລະຄວາມຍຶດຕິດທັງປວງ»।

Verse 140

स सुखी परमार्थज्ञः स विद्वान्स च पंडितः । येन मुक्तौ कामरागौ स मुक्तः स सुखी भवेत्

ຜູ້ນັ້ນແຕ່ຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນສຸກ—ເປັນຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງສູງສຸດ ເປັນຜູ້ຮຽນຮູ້ແທ້ ແລະເປັນບັນດິດ—ຜູ້ທີ່ປ່ອຍວາງຄວາມປາຖະໜາ ແລະຄວາມຫຼົງໃຫຼ. ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ຫຼຸດພົ້ນ; ຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງເປັນສຸກ.

Verse 141

एवं विमृश्य च तदा गिरिजां विहाय श्रीशंकरः परमकारुणिकस्तदानीम् । यातः प्रियाविरहितो वनमद्भुतं च सिद्धाटवीं परमहंसयुतां तथैव

ເມື່ອພິຈາລະນາດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະສີສັງກະຣະ ຜູ້ເມດຕາກະຣຸນາສູງສຸດ ໄດ້ລະຈາກ ກິຣິຊາ. ແຍກຈາກຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ພຣະອົງໄດ້ໄປສູ່ປ່າອັນອັດສະຈັນ ແລະໄປຮອດ ສິດທາຖະວີ ດ້ວຍ—ປ່າອາສຣົມທີ່ບັນດາປະຣະມະຫັງສະ ນັກບຳເນັດມາເຂົ້າພັກພິງເປັນນິດ.

Verse 142

निर्गतं शंकरं दृष्ट्वा सर्वे कैलासवासिनः । निर्ययुश्च गणाः सर्वे वीरभद्रादयोऽनु तम्

ເມື່ອເຫັນພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ອອກເດີນທາງ ຜູ້ຢູ່ໃນເຂົາໄກລາສທັງປວງກໍອອກມາ; ແລະບັນດາຄະນະທັງໝົດ ມີວີຣະພັດຣະເປັນຕົ້ນ ກໍຕາມພຣະອົງໄປ.

Verse 143

छत्रं भृंगी समादाय जगाम तस्य पृष्ठतः । चामरे वीज्यमाने च गंगायमुनसन्निभे

ພຣຶງກີ ຖືຮົ່ມພຣະຣາຊາ ແລ້ວເດີນຕາມຢູ່ຂ້າງຫຼັງພຣະອົງ; ແລະເມື່ອມີການໂບກຈາມະຣະ ມັນສ່ອງປະກາຍດັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ແລະ ຢະມຸນາ.

Verse 144

ताभ्यां युक्तस्तदा नंदी पृष्ठतोऽन्वगमत्सुधीः । वृषभों ह्यग्रतो भूत्वा पुष्पकेण विराजितः

ແລ້ວນັນທີ ຜູ້ມີປັນຍາ ພ້ອມກັບພວກນັ້ນ ກໍຕາມຢູ່ຂ້າງຫຼັງ; ແລະພຣະວົງວົງວົງ (ວຶສະພະ) ໄປຢູ່ຂ້າງໜ້າ ສະຫງ່າງາມດ້ວຍພຸສະປະກະ ຄືເຄື່ອງປະດັບດອກໄມ້.

Verse 145

शोभमानो महादेव एभिः सर्वैः सुशोभनैः । अंतःपुरगता देवी पार्वती सा हि दुर्मनाः

ພຣະມະຫາເທວະ ສ່ອງສະຫວ່າງງາມ ໂດຍມີຜູ້ຕິດຕາມອັນງາມສົດທັງຫຼາຍເຫຼົ່ານີ້ລ້ອມຮອບ; ແຕ່ເທວີປາຣະວະຕີ ຢູ່ໃນພະຣາຊວັງຊັ້ນໃນ ກໍມີໃຈເສົ້າໝອງ.

Verse 146

सखीभिर्बहुभिस्तत्र तथान्याभिः सुसंवृता । गिरिजा चिंतयामास मनसा परमेश्वरम्

ທີ່ນັ້ນ ກິຣິຊາ ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍໝູ່ສະຫາຍຫຼາຍຄົນ ແລະຜູ້ຕິດຕາມອື່ນໆ; ນາງໄດ້ຄິດຄຳນຶງພຣະປະຣະເມສະວະຣະ ຢູ່ໃນໃຈ.

Verse 147

ततो दूरं गतः शंभुर्विसृज्य च गणांस्तदा । गणेशं च कुमारं च वीरभद्रं तथाऽपरान्

ຕໍ່ມາ ພຣະສຳພູ (Śambhu) ໄດ້ໄປໄກ ແລະໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ປ່ອຍກຸ່ມຄະນະ (gaṇa) ໃຫ້ກັບ—ພຣະຄະເນຊາ (Gaṇeśa), ກຸມາຣ/ສະກັນດາ (Kumāra/Skanda), ວີຣະພັດຣາ (Vīrabhadra) ແລະອື່ນໆອີກດ້ວຍ.

Verse 148

भृंगिणं नंदिनं चंडं सोमनंदिनमेव च । एतानन्यांश्च सर्वांश्च कैलासपुरवासिनः

ພຣຶງກິນ (Bhṛṅgin), ນັນດິນ (Nandin), ຈັນດະ (Caṇḍa), ແລະ ໂສມະນັນດິນ (Somanandin) ດ້ວຍ—ພວກນີ້ ແລະອື່ນໆທັງໝົດ ຜູ້ອາໄສໃນນະຄອນໄກລາສ (Kailāsa) ກໍຖືກໃຫ້ຢູ່ຂ້າງຫຼັງ/ຖອນກັບເຊັ່ນກັນ.

Verse 149

विसृज्य च महादेव एक एव महातपाः । गतो दूरं वनस्यांते तथा सिद्धवटं शिवः

ເມື່ອປ່ອຍພວກເຂົາແລ້ວ ພຣະມະຫາເທວ (Mahādeva) ຜູ້ມີຕະປະອັນຍິ່ງ ໄດ້ໄປພຽງຜູ້ດຽວ ໄກອອກໄປຮອດຂອບປ່າ; ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຊິວະ (Śiva) ໄດ້ຮອດ ສິດທະວັດ (Siddhavaṭa) “ຕົ້ນໄຊຂອງຜູ້ສຳເລັດທິດ”.

Verse 150

काश्मीररत्नोपलसिद्धरत्नवैदूर्यचित्रं सुधया परिष्कृतम् । दिव्यासनं तस्य च कल्पितं भुवा तत्रास्थितो योगपतिर्महेशः

ທີ່ນັ້ນ ມີບ່ອນນັ່ງທິບພະຍະຖືກຈັດສ້າງໃຫ້ພຣະອົງເທິງພື້ນດິນ—ປະດັບລາຍດ້ວຍແກ້ວມະນີກາຊະມີຣ (Kashmir), ແຜ່ນອັນເປັນອັນມະນີ, ມະນີອັນສຳເລັດ, ແລະ ໄວດູຣຍະ (vaidūrya) ພ້ອມຂັດມັນດ້ວຍປູນຂາວ. ເທິງອາສນະນັ້ນ ມະເຫສະ (Maheśa) ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂຍຄະ ໄດ້ປະທັບນັ່ງ.

Verse 151

पद्मासने चोपविष्टो महेशो योगवित्तमः । केवलं चात्मनात्मानं दध्यौ मीलितलोचनः

ມະເຫສະ (Maheśa) ຜູ້ຮູ້ໂຍຄະຢ່າງສູງສຸດ ປະທັບນັ່ງໃນປັດມາສະນະ (padmāsana); ພຣະເນດປິດ ແລະພິຈາລະນາພຽງແຕ່ອາດຕະມາ—ອາດຕະມາໂດຍອາດຕະມາ—ດຳລົງໃນສະມາທິພາຍໃນ.

Verse 152

शुशुभे स महादेवः समाधौ चंद्रशेखरः । योगपट्टः कृतस्तेन शेषस्य च महात्मनः । वासुकिः सर्पराजश्च कटिबद्धः कृतो महान्

ໃນສະມາທິ ພຣະມະຫາເທວະ ຈັນທຣະເສກະຣະ ສ່ອງສະຫວ່າງສົດໃສ. ພຣະເສສະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ເປັນສາຍຄາດໂຢກະຂອງພຣະອົງ ແລະ ວາສຸກີ ກະສັດແຫ່ງນາກ ຖືກຄາດເປັນສາຍແອວອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 153

आत्मानमात्मात्मतया च संस्तुतो वेदांतवेद्यो न हि विश्वचेष्टितः । एको ह्यनेको हि दुरंतपारस्तथा ह्यर्क्यो निजबोधरूपः । स्थितस्तदानीं परमं पराणां निरीक्षमाणो भुवनैकभर्ता

ພຣະອົງຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນອາດຕະແທ້ ໃນສະພາວະແຫ່ງອາດຕະ; ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍເວທານຕະ ແລະບໍ່ຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍການກະທຳໂລກ. ພຣະອົງເປັນໜຶ່ງ ແຕ່ປາກົດເປັນຫຼາຍ; ລຶກລັບເກີນວັດ, ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຕາເວັນ ເປັນຮູບແຫ່ງປັນຍາແຕ່ເດີມ. ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ ຢືນຢູ່ ເພ່ງມອງສະພາວະສູງສຸດເຫນືອທຸກສິ່ງ.