Adhyaya 21

Verse 1

लोमश उवाच । वर्द्धमाना तदा साध्वी रराज प्रतिवासरम् । अष्टवर्षा यदा जाता हिमालयगृहे सती

ໂລມະຊະ ກ່າວວ່າ: ນາງຜູ້ປະພຶດດີນັ້ນ ເມື່ອເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ ກໍຍິ່ງສ່ອງສະຫວ່າງທຸກມື້. ເມື່ອສະຕີອາຍຸໄດ້ແປດປີ ນາງຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຫິມາລະຍະ.

Verse 2

महेशो हिमवद्द्रोण्यां तताप परमं तपः । सर्वैर्गणैः परिवृतो वीरभद्रादिभिस्तदा

ໃນການນັ້ນ ມະເຫສະ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນສູງສຸດ ໃນຫຸບເຂົາແຫ່ງຫິມາລະຍະ. ພຣະອົງຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍຝູງຄະນະທັງປວງ ມີວີຣະພັດຣະ ແລະ ອື່ນໆ ເປັນຫົວໜ້າ.

Verse 3

एतत्तपो जुषाणं तं महेशं हिमवान्ययौ । तत्पादपल्लवं द्रष्टुं पार्वत्या सह बुद्धिमान्

ເມື່ອເຫັນພຣະມະເຫສະ (ພຣະສິວະ) ຊຶ່ງຊົມຊື່ນຢູ່ໃນຕະປະອັນສູງສົ່ງ ພູເຂົາຫິມະວານຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ເຂົ້າໄປພ້ອມກັບນາງປາຣະວະຕີ ເພື່ອຊົມ “ຍອດດອກບົວ” ແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ।

Verse 4

यावत्समागतो द्रष्टं नंदिनासौ निवारितः । द्वारि स्थिते च तदा क्षणमेकं स्थिरोऽभवत्

ເມື່ອພຣະອົງມາເພື່ອເຂົ້າເບິ່ງ (ພຣະສິວະ) ນັນດິນໄດ້ຫ້າມໄວ້; ແລະເມື່ອຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູ ກໍຢຸດນິ່ງຢູ່ຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ।

Verse 5

पुनर्विज्ञापयामास नंदिना हिमवान्गिरिः । विज्ञप्तो नंदिना शंभुरचलो द्रष्टुमागतः

ພູເຂົາຫິມະວານໄດ້ຂໍອີກຄັ້ງໂດຍຜ່ານນັນດິນ; ເມື່ອນັນດິນໄດ້ທູນແຈ້ງ ພຣະສຳພູ (ແມ່ນແຕ່ຢູ່ນິ່ງໃນຕະປະ) ກໍຮັບຮູ້ຜູ້ມາເພື່ອເຂົ້າເບິ່ງພຣະອົງ।

Verse 6

तदाकर्ण्य वचस्तस्य नंदिनः परमेश्वरः । आनयस्व गिरिं चात्र नंदिनं वाक्यमब्रवीत्

ເມື່ອພຣະປະຣະເມສະວະຣະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງນັນດິນ ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວກັບນັນດິນວ່າ: “ຈົ່ງນຳພູນັ້ນມາທີ່ນີ້.”

Verse 7

तथेति मत्वा नंदी तं पर्वतं च हिमाचलम् । आनयामास स तथा शंकरं लोकशंकरम्

ນັນດິນຄິດວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລ້ວຈຶ່ງນຳພູຫິມາຈະລະ (ຫິມາຈະລະ) ມາທີ່ນັ້ນ; ແລະດ້ວຍການນັ້ນ ທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດການພົບພາກັບພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເກື້ອກູນແກ່ໂລກທັງປວງ।

Verse 8

दृष्ट्वा तदानीं सकलेश्वरं प्रभुं तपो जुषाणं विनिमीलितेक्षणम्

ໃນເວລານັ້ນ ເມື່ອເຫັນພຣະເຈົ້າ—ຜູ້ເປັນອະທິປະໄຕແຫ່ງສັບພະສິ່ງ—ຊຶ່ງຊຶມຊາບໃນຕະປະສະຍາ ແລະປິດຕາຢ່າງອ່ອນໂຍນ,

Verse 9

कपर्द्धिनं चंद्रकलाविभूषणं वेदांतवेद्यं परमात्मनि स्थितम् । ववंद शीर्ष्णा च तदा हिमाचलः परां मुदं प्रापदहीनसत्त्वः

ແລ້ວຮິມາຈະລະ ກໍໄດ້ກົ້ມສີສະນະມັດສະການພຣະອົງ—ຜູ້ມີຜົມມັດ, ປະດັບດ້ວຍເສັ້ນຈັນທຣາ, ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍເວດານຕະ, ສະຖິດໃນພຣະອາດມະອັນສູງສຸດ—ແລະດ້ວຍໃຈໝັ້ນຄົງ ໄດ້ບັນລຸຄວາມປິຕິສູງສຸດ।

Verse 10

उवाच वाक्यं जगदेकमंगलं हिमालयो वाक्यविदां वरिष्ठः

ຮິມາລະຍະ ຜູ້ເປັນຍອດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ຖ້ອຍຄໍາ ໄດ້ເວົ້າຖ້ອຍຄໍາອັນເປັນມົງຄຸນອັນດຽວຂອງໂລກທັງປວງ।

Verse 11

सभाग्योऽहं महादेव प्रसादात्तव शंकर । प्रत्यहं चागमिष्यामि दर्शनार्थं तव प्रभो

«ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ມີວາສະນາ ໂອ ມະຫາເທວະ, ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ໂອ ສັງກະຣະ. ແລະທຸກມື້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະມາ ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພື່ອໄດ້ຮັບດາຣະຊະນະຂອງພຣະອົງ»।

Verse 12

अनया सह देवेश अनुज्ञां दातुर्महसि । श्रुत्वा तु वचनं तस्य देवदेवो महेश्वरः

«ໂອ ພຣະເທວະເອສະ, ພຣະອົງຄວນປະທານອະນຸຍາດ ໃຫ້ນາງໄປກັບຂ້າພະເຈົ້າ»। ເມື່ອພຣະເທວະເທວະ ມະເຫສະວະຣະ ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ກໍຕອບກັບ।

Verse 13

आगंतव्यं त्वया नित्यं दर्शनार्थं ममाचल । कुमारीं च गृहे स्थाप्य नान्यथा मम दर्शनम्

«ໂອ ອະຈະລາ, ເຈົ້າຈົ່ງມາທຸກມື້ເພື່ອໄດ້ຮັບດາຣະຊະນະ (darśana) ຂອງເຮົາ. ແລະໃຫ້ນຳນາງກຸມາຣີໄປວາງໄວ້ທີ່ເຮືອນກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງຈະໄດ້ເຫັນເຮົາ; ບໍ່ຊັ້ນຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນ»។

Verse 14

अचलः प्रत्युवाचेदं गिरिशं नतकंधरः । कस्मान्मयानया सार्द्धं नागंतव्यं तदुच्यताम् । अचलं च व्रीत शंभुः प्रहसन्वाक्यमब्रवीत्

ອະຈະລາ ກໍ່ກົງຫົວນົບນ້ອມ ແລ້ວຕອບກັບພຣະຄິຣີຊະ (Giriśa) ວ່າ: «ເປັນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຄວນມາພ້ອມນາງ? ຂໍຈົ່ງກ່າວໃຫ້ຮູ້»। ແລ້ວ ພຣະສັມພູ (Śambhu) ຍິ້ມຢ້ອນ ແລະກ່າວກັບອະຈະລາດ້ວຍຖ້ອຍຄຳນີ້។

Verse 15

इयं कुमारी सुश्रोणी तन्वी चारुप्रभाषिणी । नानेतव्या मत्समीपे वारयामि पुनः पुनः

«ນາງກຸມາຣີນີ້ ສະໂພກງາມ ຮ່າງບາງ ແລະເວົ້າຈາໄພພິເສດ. ຢ່ານຳນາງມາໃກ້ເຮົາ. ເຮົາຫ້າມຊ້ຳໆ ອີກແລ້ວອີກ»។

Verse 16

एतच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शंभोर्निरामयं निःस्पृहनिष्ठुरं वा । तपस्विनोक्तं वचनं निशम्य उवाच गौरी च विहस्य शंभुम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະສັມພູ—ອັນສະຫງົບປອດໄພ, ບໍ່ຍຶດຕິດຕັນຫາ, ແມ່ນແຕ່ເຂັ້ມງວດ—ພຣະນາງເກົາຣີ ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງນັກຕະປະ ແລ້ວຍິ້ມໃຫ້ພຣະສັມພູ ແລະກ່າວຂຶ້ນ।

Verse 17

गौर्युवाच । तपःशक्त्यान्वितः शंभो करोषि विपुलं तपः । तव बुद्धिरियं जाता तपस्तप्तुं महात्मनः

ພຣະນາງເກົາຣີກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະສັມພູ, ເຈົ້າປະກອບດ້ວຍພະລັງແຫ່ງຕະປະ (tapas) ແລະປະພຶດຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ໂອ ມະຫາອາດມາ, ຄວາມຕັ້ງໃຈນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນປັນຍາຂອງເຈົ້າ ເພື່ອຈະບຳເນັດຕະປະ»។

Verse 18

कस्त्वं का प्रकृतिः सूक्ष्मा भगवंस्तद्विमृश्यताम् । पार्वत्यास्तद्वचः श्रुत्वा महेशो वाक्यमब्रवीत्

«ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ແລະ ປຣະກຣິຕິ (Prakṛti) ອັນລະອຽດນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ໂອ ຜູ້ມີພອນ—ຂໍໃຫ້ພິຈາລະນາໃຫ້ລຶກຊຶ້ງ»। ເມື່ອມະເຫສະວະຣະໄດ້ຟັງຄໍາຂອງພາຣະວະຕີ ກໍໄດ້ຕອບດ້ວຍພຣະວາຈາ।

Verse 19

तपसा परमेणैव प्रकृतिं नाशयाम्यहम् । प्रकृत्या रहितः सुभ्रु अहं तिष्ठमि तत्त्वतः । तस्माच्च प्रकृते सिद्धैर् कार्यः संग्रहः क्वचित्

«ດ້ວຍຕະປັສ (tapas) ອັນສູງສຸດເທົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງລະລາຍ ປຣະກຣິຕິ (Prakṛti) ໄດ້. ໂອ ນາງຄິ້ວງາມ, ປາສະຈາກປຣະກຣິຕິ ຂ້າພະເຈົ້າດໍາລົງຢູ່ໃນຕັດຕະວະ (ຄວາມຈິງ). ດັ່ງນັ້ນ ບາງຄັ້ງ ບັນດາຜູ້ສໍາເລັດ (ສິດທະ) ກໍຄວນຄວບຄຸມ ແລະ ຮວບຮວມປຣະກຣິຕິຂອງຕົນ»។

Verse 20

पार्वत्युवाच । यदुक्तं परया वाचा वचननं शंकर त्वया । सा किं प्रकृति र्नैव स्यादतीतस्तां भवान्कथम्

ພາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: «ໂອ ຊັງກະຣະ, ຖ້ອຍຄໍາທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວດ້ວຍວາຈາອັນສູງສົ່ງນັ້ນ—ມັນຈະບໍ່ແມ່ນ ປຣະກຣິຕິ (Prakṛti) ເອງດອກຫຼື? ແລ້ວທ່ານຂ້າມພົ້ນມັນໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 21

यच्छृणोपि यदश्रासि यच्च पश्यसि शंकर । वाग्वादेन च किं कार्यमस्माके चाधुना प्रभो

«ສິ່ງໃດທີ່ທ່ານຟັງ, ສິ່ງໃດທີ່ທ່ານໃຫ້ຜູ້ອື່ນຟັງ, ແລະ ສິ່ງໃດທີ່ທ່ານເຫັນ, ໂອ ຊັງກະຣະ—ບັດນີ້ ພວກເຮົາຈະຕ້ອງການການໂຕ້ຖຽງດ້ວຍວາຈາອັນໃດອີກ ໂອ ພຣະເຈົ້າ?»

Verse 22

तत्सर्वं प्रकृतेः कार्यं मिथ्यावादो निर्र्थकः । प्रकृतेः परतो भूत्वा किमर्थं तप्यते तपः

«ທັງໝົດນັ້ນແມ່ນພຽງຜົນງານຂອງ ປຣະກຣິຕິ (Prakṛti); ການເວົ້າອື່ນໄປຈາກນີ້ເປັນສິ່ງຫາສາລະບໍ່ໄດ້. ຖ້າທ່ານຢືນຢູ່ເຫນືອ ປຣະກຣິຕິ ຢ່າງແທ້ຈິງ ແລ້ວຈະບໍາເພັນຕະປັສ (tapas) ໄປເພື່ອຫຍັງ?»

Verse 23

त्वया शंभोऽधुना ह्यस्मिन्गिरौ हिमवति प्रभो । प्रकृत्या मिलितोऽसि त्वं न जानासि हि शंकर

ໂອ ຊຳບູ ພຣະເຈົ້າ—ໃນບັດນີ້ ຢູ່ເທິງພູຫິມາລະຍານີ້ ທ່ານໄດ້ຮ່ວມກັບ ປຣະກຣິຕິ; ໂອ ຊັງກະຣະ ທ່ານຄືບໍ່ຮູ້ຕົວເລີຍ।

Verse 24

वाग्वादेन च किं कार्यमस्माकं चाधुना प्रभो । प्रकृतेः परतस्त्वं च यदि सत्यं वचस्तव । तर्हि त्वया न भेतव्यं मम शंकर संप्रति

ແລ້ວການໂຕ້ຖຽງດ້ວຍຄຳພູດຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດໃນບັດນີ້ ໂອ ພຣະເຈົ້າ? ຖ້າຄຳຂອງທ່ານເປັນຈິງ—ວ່າທ່ານຢູ່ເຫນືອ ປຣະກຣິຕິ—ແລ້ວ ໂອ ຊັງກະຣະ ທ່ານບໍ່ຄວນຢ້ານຂ້ອຍໃນຂະນະນີ້ເລີຍ।

Verse 25

प्रहस्य भगवान्देवो गिरिजां प्रत्युवाच ह

ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ—ພຣະສິວະ—ຍິ້ມແລ້ວ ຈຶ່ງຕອບແກ່ ກິຣິຈາ।

Verse 27

महादेव उवाच । प्रत्यहं कुरु मे सेवां गिरिजे साधुभाषिणि

ມະຫາເທວະກ່າວວ່າ: «ໂອ ກິຣິຈາ ຜູ້ເວົ້າດີ, ຈົ່ງປະຕິບັດເຊວາແກ່ຂ້າໃນທຸກວັນ»।

Verse 28

तपस्तप्तुमनुज्ञा मे दातव्या पर्वताधिप । अनुज्ञया विना किंचित्तपः कर्तुं न पार्यते

«ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາ, ຂໍໃຫ້ທ່ານປະທານອະນຸຍາດແກ່ຂ້າ ເພື່ອປະຕິບັດຕະປັສ (tapas). ບໍ່ມີອະນຸຍາດ ກໍບໍ່ອາດສຳເລັດໄດ້ແມ່ນແຕ່ຕະປັສນ້ອຍໆ»।

Verse 29

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य देवदेवस्य शूलिनः । प्रहस्य हिमवाञ्छंभुमिदं वचनमब्रवीत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງພຣະເທວະເທວາ ຜູ້ຖືຕຣິສູນ ຮິມະວານຍິ້ມແລະກ່າວຄໍາຕອບນີ້ແດ່ພຣະສັມພູ।

Verse 30

त्वदीयं हि जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषम् । किमहं तु महादेव तुच्छो भूत्वा ददामि ते

«ໂອ ມະຫາເທວາ, ໂລກທັງປວງນີ້ ພ້ອມທັງເທວະ, ອະສູຣະ ແລະມະນຸດ ລ້ວນເປັນຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະອົງຜູ້ນ້ອຍນິດ ຈະຖວາຍອັນໃດແດ່ພຣະອົງ?»

Verse 31

एवमुक्तो हिमवता शंकरो लोकशंकरः । प्रहस्य गिरिराजं तं याहीति प्राह सादरम्

ເມື່ອຮິມະວານກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເກື້ອກູນແກ່ໂລກ ຍິ້ມແລະກ່າວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແກ່ພຣະຣາຊາແຫ່ງພູນັ້ນວ່າ «ຈົ່ງໄປ»।

Verse 32

शंकरेणाब्यनुज्ञातः स्वगृहं हिमवान्ययौ । सार्द्धं गिरिजया सोऽपि प्रत्यहं दर्शने स्थितः

ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກພຣະສັງກະຣະ ຮິມະວານກໍກັບໄປສູ່ຖິ່ນພໍານັກຂອງຕົນ. ພ້ອມກັບຄິຣິຊາ ລາວກໍຢືນຢູ່ເພື່ອຮັບດາຣະຊະນະ (darśana) ທຸກວັນ।

Verse 33

एवं कतिपयः कालो गतश्चोपासनात्तयोः

ດັ່ງນັ້ນ ເວລາບາງສ່ວນກໍຜ່ານໄປ ໃນຂະນະທີ່ທັງສອງນັ້ນຍັງຕັ້ງໝັ້ນໃນການບູຊາດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ।

Verse 34

सुतापित्रोश्च तत्रैव शंकरो दुरतिक्रमः । पार्वतीं प्रति तत्रैव चिंतामापेदिरे सुराः

ຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສີວະ) ຜູ້ບໍ່ອາດຝ່າຝືນໄດ້ ຍັງສະຖິດຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ; ແລະພວກເທວະດາ ຄິດເຖິງພຣະປາຣະວະຕີ ກໍຖືກຄວາມກັງວົນຄອບງຳ।

Verse 35

ते चिंत्यमानाश्च सुरास्तदानीं कथं महेशो गिरिजां समेष्यति । किं कार्यमद्यैव वयं च कुर्मो बृहस्पते तत्कथयस्व मा चिरम्

ເມື່ອນັ້ນ ພວກເທວະດາຜູ້ກຳລັງຄິດພິຈາລະນາ ໄດ້ກ່າວຖາມວ່າ: “ພຣະມະເຫສະ (ສີວະ) ຈະໄປຮ່ວມສະຫມັກກັບ ຄິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ແນວໃດ? ພວກເຮົາຄວນເຮັດຫຍັງໃນທັນທີ? ໂອ ພຣະບຣິຫັສປະຕິ ຈົ່ງບອກເຮົາໂດຍບໍ່ຊ້າ!”

Verse 36

बृहस्पतिरुवाचेदं महेंद्रं प्रति सद्वचः । एवमेतत्त्वया कार्यं महेंद्र श्रूयतां तदा

ພຣະບຣິຫັສປະຕິ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນດີ ແກ່ພຣະມະເຫນທຣະ (ອິນທຣະ) ວ່າ: “ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດ, ໂອ ມະເຫນທຣະ; ຈົ່ງຟັງໃນບັດນີ້.”

Verse 37

एतत्कार्यं मदनेनैव राजन्नान्यः समर्थो भविता त्रिलोके । विप्लावितं तापसानां तपो हि तस्मात्त्वरात्प्रार्थनीयो हि मारः

“ໂອ ພຣະຣາຊາ, ວຽກນີ້ຈະສຳເລັດໄດ້ດ້ວຍມະດະນະ (ກາມະເທວະ) ເທົ່ານັ້ນ; ໃນສາມໂລກບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດຈະສາມາດ. ເນື່ອງຈາກຕະປະສະຍາຂອງນັກບຳເນັດພຣະຕະປະ ຖືກລົບກວນໂດຍລາວ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຄວນອ້ອນວອນເຊີນມາຣະໃນທັນທີ.”

Verse 38

गुरोर्वचनमाकर्ण्य आह्वयन्मदनं हरिः । आह्वानादाजगामाथ मदनः कार्यसाधकः

ເມື່ອຮາຣິ (ພຣະວິສະນຸ) ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຄູບາອາຈານ ກໍໄດ້ເຊີນມະດະນະ. ເມື່ອຖືກເຊີນ ມະດະນະ ຜູ້ສາມາດສຳເລັດວຽກ ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນ.

Verse 39

रत्या समेतः सह माधवेन स पुष्पधन्वा पुरतः सभायाम् । महेंद्रमागम्य उवाच वाक्यं सगर्वितं लोकमनोहरं च

ພ້ອມດ້ວຍ ຣະຕີ ແລະ ກັບມາດະວະ ພຣະກາມະ ຜູ້ຖືຄັນທະນູດອກໄມ້ ໄດ້ມາຢືນຕໍ່ໜ້າສະພາ; ເຂົ້າໄປຫາ ມະເຮນທຣະ ແລ້ວເວົ້າຖ້ອຍຄໍາທີ່ມີຄວາມອວດອ້າງ ແຕ່ກໍຊວນໃຈຊາວໂລກ.

Verse 40

अहमाकारितः कस्माद्ब्रूहि मेऽद्य शचीपते । किं कार्यं करवाण्यद्य कथ्यतां मा विलंबितम्

“ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເອີ້ນຂ້ອຍມາ? ຂໍໃຫ້ບອກຂ້ອຍໃນມື້ນີ້ ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງ ສະຈີ. ມື້ນີ້ຂ້ອຍຈະເຮັດກິດອັນໃດ? ຈົ່ງກ່າວ—ຢ່າຊ້າ.”

Verse 41

मम स्मरणमात्रेण विभ्रष्टा हि तपस्विनः । त्वमेव जानासि हरे मम वीर्यपराक्रमौ

“ພຽງແຕ່ລະລຶກເຖິງຂ້ອຍ ນັກບໍາເນັດຕະປະສະວິນກໍຫຼຸດຈາກຕະປະໄດ້; ເຈົ້າຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນ ໂອ ຮະຣິ ທີ່ຮູ້ພະລັງ ແລະ ວິລະກໍາຂອງຂ້ອຍ.”

Verse 42

मम वीर्यं च जानाति शक्तेः पुत्रः पराशरः । एवं चानये च बहवो भृग्वाद्य ऋषयो ह्यमी

“ພະລັງຂອງຂ້ອຍ ປະຣາຊະຣະ ບຸດແຫ່ງ ສັກຕິ ກໍຮູ້; ແລະຢ່າງດຽວກັນ ຣິສີຫຼາຍອົງ—ເລີ່ມຈາກ ພຣຶກຸ—ກໍຮູ້ຊັດເຈນ.”

Verse 43

गुरुरप्यभिजानाति भार्योतथ्यस्य चैव हि । तस्यां जातो भरद्वाजो गुरुणा संकरो हि सः

ແມ່ນແຕ່ ຄູຣຸ (ອາຈານ) ກໍຮູ້ຢ່າງແນ່ວ່າ ນາງເປັນພັນລະຍາຂອງ ອຸຕັດຖະຍະ. ແຕ່ໃນນາງນັ້ນ ບະຣະດວາຊະ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ; ເຂົາຖືກກ່າວວ່າເປັນຜູ້ມີຊາດກໍາເນີດປົນປົວ ເນື່ອງຈາກຖືກກໍາເນີດໂດຍຄູຣຸ.

Verse 44

भरद्वाजो महाभाग इत्युवाच गुरुस्तदा । जानाति मम वीर्यं च शौर्यं चैव प्रजापतिः

ແລ້ວນັ້ນ ຄູບາອາຈານໄດ້ກ່າວວ່າ: «ພະຣະດວາຊະ ເປັນຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ. ພຣະປຣະຊາປະຕິ ຮູ້ຊັດເຈນເຖິງອານຸພາບ ແລະ ວິຣະພາບຂອງຂ້າ»។

Verse 45

क्रोधो हि मम बंधुश्च महाबलपरक्रमः । उभाभ्यां द्रावितं विश्वं जंगमाजंगमं महत् । ब्रह्मादिस्तंबपर्यंतं प्लावितं सचराचरम्

«ຄວາມໂກດແຄ້ນແທ້ໆ ແມ່ນຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າ ມີພະລັງແລະອຳນາດກ້າຫານຢ່າງຫຼວງ. ໂດຍພວກເຮົາສອງ ຈັກກະວານອັນກວ້າງໃຫຍ່—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ—ຖືກກໍ່ໃຫ້ປັ່ນປ່ວນ; ຈາກພຣະພຣະຫມາ ຫາໃບຫຍ້ານ້ອຍທີ່ສຸດ ໂລກທັງປວງພ້ອມສັດຈະລາຈອນແລະອະຈະລາຈອນ ຖືກຖ້ວມທົ່ວ»។

Verse 46

देवा ऊचुः । मदनद्वं समर्थोसि अस्माञ्जेतुं सदैव हि । महेशं प्रति गच्छाशु सुरकार्यार्थसिद्धये । पार्वत्या सहितं शंभुं कुरुष्वाद्य महामते

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ມະດະນະ, ເຈົ້າສາມາດຊະນະແມ່ນແຕ່ພວກເຮົາໄດ້ເສມອ. ຈົ່ງໄປຫາ ພຣະມະເຫສະ ໂດຍໄວ ເພື່ອໃຫ້ກິດຂອງເທວະສຳເລັດ. ໂອ້ ຜູ້ໃຈກວ້າງ, ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ ພຣະສັມພູ ພ້ອມພຣະປາຣະວະຕີ ຢູ່ໃນອຳນາດຂອງເຈົ້າໃນວັນນີ້»។

Verse 47

एवमभ्यर्थितो देवैर्मदनो विश्वमोहनः । जगाम त्वरितो भूत्वा अप्सरोभिः समन्वितः

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຖືກເທວະທັງຫຼາຍອ້ອນວອນ, ມະດະນະ—ຜູ້ມົນສະເໜ່ຂອງທົ່ວໂລກ—ກໍໄດ້ອອກເດີນທາງໃນທັນທີ ດ້ວຍຄວາມໄວ, ມີນາງອັບສະຣາຕິດຕາມໄປດ້ວຍ.

Verse 48

ततो जगामाशु महाधनुर्द्धरो विस्फार्य चापं कुसुमान्वितं महत् । तथैव बाणांश्च मनोरमांश्च प्रगृह्य वीरो भुवनैकजेता । तस्मिन्हिमाद्रौ परिदृश्यमानोऽवनौ स्मरो योधयतां वरिष्ठः

ແລ້ວນັ້ນ ລາວໄດ້ໄປຢ່າງວ່ອງໄວ ຖືຄັນທະນູໃຫຍ່, ດຶງຄັນທະນູອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້ໃຫ້ຕຶງ, ແລະຈັບລູກສອນອັນງາມວິຈິດ. ວິຣະບຸລຸດນັ້ນ—ຜູ້ຊະນະແຫ່ງພິພົບທັງປວງ—ຖືກເຫັນຢູ່ເທິງພູຫິມາລະຍະ: ສະມະຣະ (Smara) ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດານັກຮົບດ້ວຍມົນເສໜ່.

Verse 49

तत्रागता तदा रंभा उर्वशी पुंजिकस्थली । सुम्लोचा मिश्रकेशी च सुभगा च तिलोत्तमा

ໃນທີ່ນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນ ຣັມພາ, ອຸຣະວະສີ, ປຸນຈິກະສະຖະລີ, ສຸມໂລຈາ, ມິສຣະເກສີ, ສຸພະກາ ແລະ ຕິໂລດຕະມາ ໄດ້ມາຮອດ।

Verse 50

अन्याश्च विविधाः जाताः साहाय्ये मदनस्य च । अप्सरसो गणैर्दृष्टा मदनेन सहैव ताः

ແລະອີກ ອັບສະຣາຫຼາຍພວກ ນານາປະເພດ ກໍໄດ້ມາເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອ ມະດະນະ. ອັບສະຣາເຫຼົ່ານັ້ນ ຖືກພວກຄະນະເຫັນ ພ້ອມກັບມະດະນະເອງ.

Verse 51

सर्वे गणाश्च सहसा मदनेन विमोहिताः । भृंगिणा च तदा रंभा चण्डेन सह चोर्वशी

ພວກຄະນະທັງປວງ ຖືກມະດະນະເຮັດໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ ຢ່າງກະທັນຫັນ. ໃນເວລານັ້ນ ຣັມພາຢູ່ກັບ ພຣຶງກິນາ ແລະ ອຸຣະວະສີຢູ່ກັບ ຈັນດະ.

Verse 52

मेनका वीरभद्रेण चण्डेन पुंजिकस्थली । तिलोत्तमादयस्तत्र संवृताश्च गणैस्तदा

ເມນະກາຢູ່ກັບ ວີຣະພະດຣະ; ແລະ ປຸນຈິກະສະຖະລີຢູ່ກັບ ຈັນດະ. ຕິໂລດຕະມາ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ໃນທີ່ນັ້ນ ຖືກພວກຄະນະລ້ອມຮອບໃນເວລານັ້ນ.

Verse 53

अमत्तभूतैर्बहुभिस्त्रपां त्यक्त्वा मनीषिभिः । अकाले कोकिला भिश्च व्याप्तामासीन्महीतलम्

ພື້ນພິພົບກາຍເປັນອັນເຕັມໄປດ້ວຍສັດຫຼາຍພວກ ດັ່ງຄົນເມົາ ທິ້ງຄວາມອາຍແມ່ນແຕ່ຜູ້ຮູ້. ແລະນົກໂກກິລາທີ່ຮ້ອງນອກລະດູ ກໍແຜ່ສຽງໄປທົ່ວທຸກທິດ.

Verse 54

अशोकाश्चंपकाश्चूता यूथ्यश्चैव कदंबकाः । नीषाः प्रियालाः पनसा राजवृक्षाश्चरायणाः

ຕົ້ນອະໂສກະ ແລະ ຈຳປະກະ, ຕົ້ນມ່ວງ, ເຄືອຢູຖິກາ ແລະ ກະດຳບະ; ນີສາ, ປຣິຍາລະ, ຕົ້ນຂະນຸນ ແລະ ຣາຊະວຶກສະ—ພ້ອມພືດປ່າອື່ນໆ—ງອກງາມອຸດົມຫຼາຍ.

Verse 55

द्राक्षावल्लयः प्रदृश्यंते बहुला नागकेशराः । तथा कदल्यः केतक्यो भ्रमरैरुपशोभिताः

ເຄືອອະງຸ່ນປາກົດເຫັນທົ່ວໄປ; ຕົ້ນນາກເກສະຣະມີຫຼາຍ; ແລະຕົ້ນກ້ວຍກັບດອກເກຕະກີ ຍິ່ງງາມດ້ວຍຝູງເຜິ້ງບິນວົນ.

Verse 56

मत्ता मदनसंगेन हंसीभिः कलहंसकाः । करेणुभिर्गजाह्यासञ्छिखंडीभिः शिखंडिनः

ເພາະການສຳຜັດແຫ່ງຄວາມຮັກຈົນເມົາມົນ, ຫົງຜູ້ກໍເກາະກຽວກັບຄູ່ຂອງຕົນ; ຊ້າງຜູ້ກໍແນບຊິດກັບຊ້າງແມ່; ແລະນົກຍູງຜູ້ກໍແນບກັບນົກຍູງແມ່.

Verse 57

निष्कामा ह्यतुरा ह्यासञ्छिवसंपर्कजैर्गुणैः । अकस्माच्च तथाभूतं कथं जातं विमृश्य च

ເຂົາເຈົ້າເຄີຍເປັນຜູ້ບໍ່ມີຕັນຫາ ແລະບໍ່ມີຄວາມທຸກ, ພ້ອມຄຸນທຳທີ່ເກີດຈາກການສຳຜັດກັບພຣະສິວະ. ເມື່ອຄິດໄຕ່ຕອງ ກໍພາກັນສົນໃຈວ່າ: “ການປ່ຽນແປງກະທັນຫັນນີ້ເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 58

शैलादो हि महातेजा नंदी ह्यमितविक्रमः । रक्षसं विबुधानां वा कृत्यमस्तीत्यचिंतयत्

ແລ້ວນັ້ນ ນັນດີ ບຸດແຫ່ງໄສລາດະ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ແລະກ້າຫານຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ກໍຄິດວ່າ: “ແນ່ນອນຕ້ອງມີກິດຈະການຂອງຣາກສະ ຫຼືຂອງເທວະດາ ກຳລັງເຄື່ອນໄຫວ.”

Verse 59

एतस्मिन्नंतरे तत्र मदनो हि धनुर्द्धरः । पंचबाणान्समारोप्य स्वकीये धनुषि द्विजाः । तरोश्छायां समाश्रित्य देवदारुगतां तदा

ໃນຂະນະນັ້ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ມະດະນະ ຜູ້ຖືຄັນທະນູ—ໂອ ທະວິຊະ—ໄດ້ສວມລູກສອນຫ້າດອກໃສ່ຄັນທະນູຂອງຕົນ ແລະໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນຮົ່ມເງົາຕົ້ນເທວະດາຣຸ।

Verse 60

निरीक्ष्य शंभुं परमासने स्तितं तपो जुषाणं परमेष्ठिनां पतिम् । गंगाधरं नीलतमालकंठं कपर्दिनं चन्द्रकलासमेतम्

ເມື່ອເບິ່ງເຫັນ ຊັມພູ ປະທັບຢູ່ເທິງອາສນະອັນສູງສຸດ ຊຶ່ງຊື່ນຊົມໃນຕະປະ—ເຈົ້າແຫ່ງຜູ້ສູງສຸດ—ຜູ້ທອງຮັບແມ່ນ້ຳຄັງຄາ, ຄໍດຳດັ່ງນີລະຕະມາລາ, ຜູ້ມີຜົມມັດ ແລະປະດັບດ້ວຍເສັ້ນຈັນທຣາຄລາ।

Verse 61

भुजंगभोगांकितसर्वगात्रं पंचाननं सिंहविशालविक्रमम् । कर्पूरगौरे परयान्वितं च स वेद्धुकामो मदनस्तपस्विनम्

ພຣະກາຍທັງປວງຖືກໝາຍດ້ວຍວົງງູພັນ, ມີຫ້າພະພັກ, ມີວິກຣະມະກວ້າງໃຫຍ່ດັ່ງສິງ, ຂາວຜ່ອງດັ່ງກະພູນ ແລະມີພຣະເທວີສູງສຸດຄຽງຂ້າງ—ມະດະນະ ຜູ້ປາຖະໜາຈະທະລຸ ໄດ້ເລັງໄປຫາພຣະຕະປະສະວິນນັ້ນ।

Verse 62

दुरासदं दीप्तिमतां वरिष्ठं महेशमुग्रं सह माधवेन । यावच्छिवं वेद्धुकामः शरेण तावद्याता गिरिजा विश्वमाता । सखीजनैः संवृता पूजनार्थं सदाशिवं मंगलं मंगलानाम्

ມະເຫສະ ຜູ້ດຸຮ້າຍ ເຂົ້າເຖິງຍາກ ເປັນຜູ້ສູງສຸດໃນບັນດາຜູ້ສະຫວ່າງ ຢືນຢູ່ຄຽງກັບ ມາທະວະ. ແລະເມື່ອມະດະນະປາຖະໜາຈະທະລຸ ຊິວະ ດ້ວຍລູກສອນ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ກິຣິຈາ ແມ່ແຫ່ງສາກົນ ກໍມາຮອດ ມີໝູ່ນາງສະຫາຍຫ້ອມລ້ອມ ເພື່ອບູຊາ ສະດາຊິວະ ຜູ້ມົງຄຸນ ແຫ່ງມົງຄຸນທັງປວງ।

Verse 63

कनककुसुममालां संदधे नीलकंठे सितकिरणमनोज्ञादुर्ल्लभा सा तदानीम् । स्मितविकसितनेत्रा चारुवक्त्रं शिवस्य सकलजननित्री वीक्षमाणा बभूव

ໃນຂະນະນັ້ນ ແມ່ແຫ່ງສັດທັງປວງ ໄດ້ສວມພວງມາລາດອກໄມ້ຄຳໃຫ້ແກ່ ພຣະນີລະກັນຖະ—ງາມລະມຸນ ແລະຫາຍາກ ດັ່ງແສງຈັນ. ດ້ວຍດວງຕາບານອອກພ້ອມຮອຍຍິ້ມ ນາງໄດ້ຈ້ອງມອງໃບໜ້າອັນງາມຂອງ ຊິວະ।

Verse 64

तावद्विद्धः शरेणैव मोहनाख्येन चत्वरात् । विध्यमानस्तदा शंभुः शनैरुन्मील्य लोचने । ददर्श गिरिजां देवोब्धिर्यथा शशिनः कलाम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະສັມພູຖືກລູກສອນຊື່ «ໂມຫາ» ຍິງມາຈາກສີ່ແຍກ. ເມື່ອຖືກທະລຸ ພຣະອົງເປີດຕາຊ້າໆ ແລະເຫັນນາງຄິຣິຈາ—ດັ່ງເທວະແຫ່ງທະເລເຫັນເສັ້ນຈັນທຣາ.

Verse 65

चारुप्रसन्नवदनां बिंबोष्ठीं सस्मितेक्षणाम् । सुद्विजामग्निजां तन्वीं विशालवदनोत्सवाम्

ພຣະອົງເຫັນນາງມີໃບໜ້າງາມສະຫງົບຜ່ອງໃສ, ຮິມຝີປາກແດງດັ່ງໝາກບິມບາ, ດວງຕາຍິ້ມ, ຮ່າງບາງອ່ອນ—ສະຫວ່າງໄສແລະເປັນມົງຄຸນ, ໃບໜ້າກວ້າງງາມດັ່ງງານບຸນໃຫ້ໄດ້ຊົມ.

Verse 66

गौरीं प्रसन्नमुद्रां च विश्वमोहनमोहनाम् । यया त्रिलोकरचना कृता ब्रह्मादिभिः सह

ພຣະອົງເຫັນນາງເກົາຣີ ມີທ່າທາງອ່ອນໂຍນສະຫງົບ—ນາງຜູ້ທຳໃຫ້ແມ່ນແຕ່ຜູ້ລໍ້ລວງໂລກຍັງຖືກລໍ້ລວງ. ໂດຍພະລັງຂອງນາງ ຮ່ວມກັບພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ ການຈັດລະບຽບສາມໂລກຈຶ່ງສຳເລັດ.

Verse 67

उत्पत्तिपालनविनाशकरी च या वै कृत्वाग्रतः सत्त्वरजस्तमांसि । सा चेतनेन ददृशे पुरतो हरेण संमोहनी सकलमंगलमंगलैका

ນາງຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ, ຄຸ້ມຄອງ, ແລະທຳລາຍ—ໂດຍວາງຄຸນສັດຕະວະ, ຣາຊະສະ, ຕະມະສະ ໄວ້ຕໍ່ໜ້າຕົນ—ໃນຂະນະນັ້ນ ຖືກພຣະຫະຣະເຫັນຕໍ່ໜ້າ ດ້ວຍຈິດຮູ້ຕື່ນເຕັມ. ນາງແມ່ນຜູ້ລໍ້ລວງ ແລະເປັນມົງຄຸນສູງສຸດໃນມົງຄຸນທັງປວງ.

Verse 68

तां निरीक्ष्य भवो देवो गिरिजां लोकपावनीम् । मुमोह दर्शनात्तस्या मदनेनातुरीकृतः । विस्मयोत्फुल्लनयनो बभूव सहसा शिवः

ເມື່ອພຣະພະວະເທວະໄດ້ຈ້ອງເບິ່ງນາງຄິຣິຈາ ຜູ້ຊຳລະໂລກທັງປວງ, ພຣະອົງກໍຖືກຄວາມຫຼົງຄອບງຳດ້ວຍການເຫັນນາງ, ແລະຖືກກາມະເທວະທຳໃຫ້ຮ້ອນຮົນ. ທັນໃດນັ້ນ ດວງຕາຂອງພຣະຊິວະກໍເປີດກວ້າງ ບານອອກດ້ວຍຄວາມພິສົດອັດສະຈັນ.

Verse 69

एवं विलोकमानोऽसौ देवदेवो जगत्पतिः । मनसा दूयमानेन इदमाह सदाशिवः

ເມື່ອພຣະເທວະເທວາ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ ເບິ່ງຢູ່ດັ່ງນັ້ນ ໃຈພຣະອົງຮ້ອນລຸກໄໝ້ ແລ້ວສະດາຊິວະຈຶ່ງກ່າວຄໍານີ້।

Verse 70

अनया मोहितः कस्मात्तपःस्थोऽहं निरामयः । कुतः कस्माच्च केनेदं कृतमस्ति ममाप्रियम्

“ເປັນຫຍັງຂ້ອຍຈຶ່ງຖືກນາງຫຼອກລວງ ແມ່ນວ່າຂ້ອຍຢູ່ໃນຕະປະສະຍາ ແລະປອດໄພຈາກໂລກໄພ? ມັນມາຈາກໃສ, ເພາະຫຍັງ, ແລະໂດຍໃຜ ຈຶ່ງເຮັດສິ່ງບໍ່ພໍໃຈນີ້ແກ່ຂ້ອຍ?”

Verse 71

ततो व्यलोकयच्छंभुर्द्दिक्षु सर्वासु सादरम् । तावद्दृष्टो दक्षिणस्यां दिशि ह्यात्तशरासनः

ຕໍ່ມາ ພຣະຊັມພູໄດ້ເບິ່ງຢ່າງໃສ່ໃຈໄປທຸກທິດ. ໃນຂະນະນັ້ນ ທາງທິດໃຕ້ ພຣະອົງເຫັນຜູ້ໜຶ່ງຖືຄັນທະນູ ແລະລູກສອນ ພ້ອມຢູ່ໃນມື।

Verse 72

चक्रीकृतधनुः सज्जं चक्रे बेद्धुं सदाशिवम् । यावत्पुनः संधयति मदनो मदनांतकम् । तावद्दृष्टो महेशेन सरोषेण तदा द्विजाः

ມະດະນະໄດ້ງໍ້ຄັນທະນູໃຫ້ໂຄ້ງເປັນວົງ ແລະຈັດໃຫ້ພ້ອມ ເພື່ອຈະທະລຸສະດາຊິວະ. ແຕ່ເມື່ອມະດະນະກໍາລັງເລັ່ງເລັງຈະເລັ່ງຍິງອີກຄັ້ງໃສ່ “ຜູ້ທໍາລາຍມະດະນະ” ນັ້ນ, ພຣະມະເຫສະໄດ້ເຫັນເຂົາ ແລະໃນຂະນະນັ້ນ—ໂອ ພວກພຣາຫມັນ—ພຣະອົງເກີດພຣະພິໂລດ.

Verse 73

निरीक्षितस्तृतीयेन चक्षुषा परमेण हि । मदनस्तत्क्षणादेव ज्वालामालावृतोऽभवत् । हाहाकारो महानासीद्देवानां तत्र पश्यताम्

ແທ້ຈິງ ເມື່ອຖືກພຣະເນດຕາທີສາມອັນສູງສຸດເບິ່ງເຫັນ, ກາມະ (ມະດະນະ) ກໍຖືກຫໍ່ຫຸ້ມດ້ວຍພວງໄຟລຸກພົ່ນໃນທັນທີ. ໃນຂະນະທີ່ເທວະທັງຫຼາຍເບິ່ງຢູ່ນັ້ນ ກໍເກີດສຽງຮ້ອງຄາງອັນໃຫຍ່.

Verse 74

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव देवानां वरदो भव । गिरिजायाः सहायार्थं प्रेषितो मदनोऽधुना

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເທວະເທວາ, ໂອ ມະຫາເທວະ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເປັນຜູ້ປະທານພອນແກ່ເທວະທັງຫຼາຍ. ບັດນີ້ ມະດະນະ (ກາມະເທວະ) ຖືກສົ່ງມາເພື່ອຊ່ວຍ ຄິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ)»

Verse 75

वृथा त्वयाथ दग्धोऽसौ मदनो हि महाप्रभः

«ໂອ ພຣະຜູ້ມີອານຸພາບຍິ່ງ, ມະດະນະຜູ້ຮຸ່ງເຮືອງນັ້ນ ຖືກພຣະອົງເຜົາໄໝ້ໄປໂດຍບໍ່ເກີດປະໂຫຍດ»

Verse 76

त्वया हि कार्यं जगदेकबंधो कार्यं सुराणां परमेण वर्चसा । अस्यां समुत्पत्स्यति देव शंभो तेनैव सर्वं भवतीह कार्यम्

«ໂອ ຍາດພຽງຜູ້ດຽວຂອງສາກົນ, ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນດ້ວຍລັດສະໝີອັນສູງສຸດ ຈຶ່ງຄວນສຳເລັດກິດຂອງເທວະທັງຫຼາຍ. ໂອ ພຣະສຳພູ, ຈາກນາງນີ້ຈະເກີດຜູ້ທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້; ໂດຍຜູ້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ກິດທັງປວງໃນໂລກນີ້ຈະສຳເລັດ»

Verse 77

तारकेण महादेव देवाः संपीडिता भृशम् । तदर्थं जीवितं चास्य दत्त्वा च गिरिजां प्रभो

«ໂອ ມະຫາເທວະ, ເທວະທັງຫຼາຍຖືກ ຕາຣະກະ ບີບຄັ້ນຢ່າງຫນັກ. ເພາະເຫດນັ້ນແທ້ໆ ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພວກເຮົາໄດ້ມອບຊີວິດໃຫ້ເຂົາ ແລະໄດ້ຖວາຍ ຄິຣິຈາ…»

Verse 78

वरयस्व महाभाग देवाकार्ये भव क्षमः । गजासुरात्तवया त्राता वयं सर्वे दिवौकसः

«ໂອ ຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນຍິ່ງ, ຂໍພຣະອົງເລືອກເອົາ (ເຂົ້າຂ້າງ) ແລະຈົ່ງສາມາດໃນກິດຂອງເທວະ. ຈາກ ກະຈາສຸຣະ ພຣະອົງໄດ້ຊ່ວຍພວກເຮົາທຸກຄົນ ຜູ້ຢູ່ໃນສະຫວັນ»

Verse 79

कालकूटाच्च नूनं हि रक्षिताः स्मो न चान्यथा । भस्मासुराच्च सर्वेश त्वया त्राता न संशयः

ແນ່ນອນແທ້ ພວກເຮົາຖືກປົກປ້ອງໂດຍພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ ຈາກພິດກາລະກູດ (Kālakūṭa) ແລະບໍ່ມີທາງອື່ນ. ຈາກພະສະມາສຸຣ (Bhasmāsura) ດ້ວຍ ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັບພະສິ່ງ ພຣະອົງໄດ້ຊ່ວຍພວກເຮົາ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.

Verse 80

मदनोयं समायातः सुराणां कार्यसिद्धये । तस्मात्त्वया रक्षणीय उपकारः परो हि नः

ມະດະນະ (Madana/ກາມະເທວະ) ຜູ້ນີ້ໄດ້ມາເພື່ອໃຫ້ພາລະກິດຂອງເທວະດາສຳເລັດ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຄວນປົກປ້ອງເຂົາ ເພາະຄຸນອຸປະການຂອງເຂົາເປັນສິ່ງສູງສຸດສຳລັບພວກເຮົາ.

Verse 81

विना तेन जगत्सर्वं नाशमेष्यति शंकर । निष्कामस्त्वं कथं शंभो स्वबुद्ध्या च विमृस्यताम्

ຖ້າບໍ່ມີເຂົາ ໂອ ສັງກະຣະ (Śaṅkara) ໂລກທັງປວງຈະເຖິງຄວາມພິນາດ. ໂອ ສັມພູ (Śambhu) ແມ່ນແທ້ວ່າພຣະອົງໄຮ້ຄວາມປາຖະໜາ ແຕ່ຂໍໃຫ້ພຣະອົງພິຈາລະນາດ້ວຍປັນຍາຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 82

तदोवाच रुषाविष्टो देवान्प्रति महेश्वरः । विना कामेन भो देवा भवितव्यं न चान्यथा

ແລ້ວມະເຫສະວະຣະ (Maheśvara) ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ເທວະດາທັງຫຼາຍວ່າ: “ໂອ ເທວະດາ, ບໍ່ມີກາມະ (Kāma) ກໍບໍ່ອາດເປັນໄປໄດ້—ບໍ່ມີທາງອື່ນ.”

Verse 83

यदाःकामं पुरस्कृत्य सर्वे देवाः सवासवाः । पदभ्रष्टाश्च दुःखेन व्याप्ता दैन्यं समाश्रिताः

ເມື່ອເທວະດາທັງປວງ—ພ້ອມດ້ວຍອິນທຣະ (Indra)—ໄດ້ຍົກກາມະ (ຄວາມປາຖະໜາ) ໄວ້ເປັນຜູ້ນຳຫນ້າ, ພວກເຂົາກໍຕົກຈາກຖານະອັນຄວນຄ່າຂອງຕົນ; ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າຄອບງຳ ແລະຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກອັນຫມົດຫວັງ.

Verse 84

कामो हि नरकायैव सर्वेषां प्राणिनां ध्रुवम् । दुःखरूपी ह्यनंगोऽयं जानीध्वं मम भाषितम्

ກາມ (ຕັນຫາ) ແທ້ໆແລ້ວ ນໍາສັດມີຊີວິດທັງປວງໄປສູ່ນະລົກຢ່າງແນ່ນອນ. ກາມຜູ້ບໍ່ມີຮ່າງນີ້ເປັນທຸກຂ໌ໂດຍສະພາບ—ຈົ່ງຮູ້ວ່ານີ້ແມ່ນຄໍາສອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 85

तारकोऽपि दुराचारो निष्कामोऽद्य भविष्यति । विनाकामेन च कथं पापमाचरते नरः

ແມ່ນແຕ່ຕາຣະກະ ຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ ກໍຈະເປັນຜູ້ບໍ່ມີກາມໃນມື້ນີ້. ເພາະບໍ່ມີກາມແລ້ວ ມະນຸດຈະກໍ່ບາບໄດ້ແນວໃດ?

Verse 86

तस्मात्कामो मया दग्धः सर्वेषां शांतिहेतवे । युष्माभिश्च सुरैः सर्वैरसुरैश्च महर्षिभिः

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຜົາກາມ ເພື່ອເປັນເຫດໃຫ້ເກີດສັນຕິແກ່ທຸກສັດ—ໂດຍພວກເຈົ້າເທວະທັງປວງ, ອະສຸຣະທັງປວງ, ແລະມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍດ້ວຍ.

Verse 87

अन्यैः प्राणिभिरेवात्र तपसे धीयतां मनः । कामक्रोधविहीनं च जगत्सर्वं मया कृतम्

ໃນທີ່ນີ້ ຂໍໃຫ້ສັດອື່ນໆ ຕັ້ງໃຈໃສ່ຕະປະ (ການບໍາເພັນພະຕະ) ເຖີດ. ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສ້າງໂລກທັງປວງໃຫ້ປາສະຈາກກາມ ແລະ ຄວາມໂກດ.

Verse 88

तस्मादेनं पापिनं दुःखमूलं न जीवयिष्यामि सुराः प्रतीक्ष्यताम् । निरन्तरं चात्मसुखप्रबोधमानंदलक्षणमागाधमनन्यरूपम्

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຜູ້ບາບນີ້—ຮາກເຫດແຫ່ງທຸກຂ໌—ມີຊີວິດອີກ. ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ຈົ່ງຄອຍເບິ່ງ. ແລະຂໍໃຫ້ມີການຕື່ນຮູ້ສຸກແຫ່ງອາຕະມາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ—ສະພາບອັນລຶກລັບຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້, ເປັນເອກະຮູບ, ມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອານັນດາອັນບໍລິສຸດ.

Verse 89

एवमुक्तास्तदा तेन शंभुना परमेष्ठिना । ऊचुर्महर्षयः सर्वे शकर लोकशंकरम्

ເມື່ອນັ້ນ ພຣະສັມພູ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ໄດ້ຕັດດັ່ງນີ້; ມະຫາຣິສີທັງປວງ ຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ ພຣະສະກະຣະ ຜູ້ເປັນມົນຄຸນແກ່ໂລກທັງຫມົດ।

Verse 90

यदुक्तं भवता शंभो परं श्रेयस्करं हि नः । किं तु वक्ष्याम देवेश श्रूयतां चावधार्यताम्

ສິ່ງທີ່ພຣະອົງຕັດໄວ້ ໂອ ສັມພູ ແມ່ນເປັນຄຸນປະໂຫຍດສູງສຸດແກ່ພວກເຮົາ. ແຕ່ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ຍັງມີຖ້ອຍຄໍາຈະກ່າວ—ຂໍໃຫ້ຊົງຟັງ ແລະພິຈາລະນາໃຫ້ຖ້ວນຖີ່.

Verse 91

यथा सृष्टमिदं विश्वं कामक्रोधसमन्वितम् । तत्सर्वं कामरूपं हि स कामो न तु हन्यते

ເພາະວ່າ ຈັກກະວານນີ້ ຖືກສ້າງຂຶ້ນພ້ອມກັບກາມະແລະໂກຣດະ ທີ່ຖັກທໍ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, ທຸກສິ່ງທັງປວງຈຶ່ງເປັນຮູບແຫ່ງກາມະ; ດັ່ງນັ້ນ ກາມະນັ້ນ ບໍ່ອາດຖືກຂ້າໃຫ້ສິ້ນໄດ້ແທ້.

Verse 92

धर्मार्थकामामोक्षाश्च चत्वारो ह्येकरूपताम् । नीतायेन महादेव स कामोऽयं न हन्यते

ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ, ແລະ ໂມກຂະ—ທັງສີ່ນີ້ ໂອ ມະຫາເທວະ ພຣະອົງໄດ້ນໍາໃຫ້ເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນໜຶ່ງດຽວ; ດັ່ງນັ້ນ ກາມະນີ້ ບໍ່ອາດຖືກຂ້າໄດ້.

Verse 93

कथं त्वया हि संदग्धः कामो हि दुरतिक्रमः । येन संघटितं विश्वमाब्रह्मस्थावरात्मकम्

ກາມະຜູ້ຍາກຈະກ້າວຂ້າມນັ້ນ ພຣະອົງຈະເຜົາໄດ້ແນວໃດ? ເພາະໂດຍກາມະນັ້ນແຫຼະ ຈັກກະວານທັງມວນຖືກປະສານໄວ້ ຕັ້ງແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ລົງມາຮອດສັດແລະສິ່ງອັນຢູ່ນິ່ງ.

Verse 94

कामेन हीयते विश्वं कामेन पाल्यते । कामेनोत्पद्यते विश्वं तस्मात्कामो महाबलः

ໂດຍກາມະ (ຄວາມປາຖະໜາ) ໂລກຈຶ່ງເສື່ອມ; ໂດຍກາມະ ໂລກຖືກຄ້ຳຈຸນ; ໂດຍກາມະ ໂລກເກີດຂຶ້ນ—ດັ່ງນັ້ນ ກາມະມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 95

यस्मात्क्रोधो भवत्युग्रो येन त्वं च वशीकृतः । तस्मात्कामं महादेव संबोधयितुमर्हसि

ເນື່ອງຈາກລາວ ຄວາມໂກດອັນດຸຮ້າຍເກີດຂຶ້ນ ແລະໂດຍລາວ ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງກໍຖືກຄອບງຳ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວະ ພຣະອົງຄວນປຸກກາມະໃຫ້ຮູ້ສຶກຄືນ (ຟື້ນຟູລາວ)។

Verse 96

त्वया संपादितो देव मदनो हि महाबलः । समर्थो हि समर्थत्वात्तत्सामर्थ्यं करिष्यति

ໂອ ເທວະ, ມະດະນະນັ້ນ ພຣະອົງເປັນຜູ້ຈັດໃຫ້ເຖິງສະພາບນັ້ນ ແລະລາວແທ້ຈິງມີພະລັງອັນຍິ່ງ; ເພາະເປັນຜູ້ສາມາດພ້ອມ ລາວຈະກະທຳພະລັງ (ໜ້າທີ່) ນັ້ນໃຫ້ສຳເລັດອີກຄັ້ງ।

Verse 97

ऋषिभिश्चैवमुक्तोऽपि द्विगुणं रूपमास्थितः । चक्षुषा हि तृतीयेन दग्धुकामो हरस्तदा

ແມ່ນແຕ່ພວກລຶສີເວົ້າຢ່າງນັ້ນແລ້ວກໍຕາມ, ຮະຣະໄດ້ຮັບຮູບອັນແຮງກ້າສອງເທົ່າ; ແລ້ວດ້ວຍຕາທີສາມ ລາວປາຖະໜາຈະເຜົາກາມະ।

Verse 98

मुनिभिश्चारणैः सिद्धैर्गणैश्चापि सदाशिवः । स्तुतश्च वंदितो रुद्रः पिनाकी वृषवाहनः

ສະດາຊິວະ—ຣຸດຣະ ຜູ້ຖືພິນາກະ ແລະຜູ້ຂີ່ງົວ—ຖືກພວກມຸນີ, ຈາຣະນະ, ສິດທະ ແລະພວກຄະນະ ສັນລະເສີນ ແລະນະມັດສະການບູຊາ।

Verse 99

मदनं च तथा दग्ध्वा त्यक्त्वा तं पर्वतं रुषा । हिमवंताभिधं सद्यस्तिरोधानगतोऽभवत्

ເມື່ອພຣະຣຸດຣະໄດ້ເຜົາມະດະນະແລ້ວ ພຣະອົງກໍລະທິ້ມພູນັ້ນດ້ວຍຄວາມໂກດ ແລະທັນທີກໍເຂົ້າສູ່ການລີ້ລັບ ຫາຍໄປທີ່ພູ “ຫິມະວັນຕ”.

Verse 100

तिरोधानगतं देवी वीक्ष्य दग्धं च मन्मथम् । सकोकिलं सचूतं च सभृंगं सहचंपकम्

ເມື່ອເທວີ (ປາຣະວະຕີ) ເຫັນວ່າພຣະຣຸດຣະເຂົ້າສູ່ການລີ້ລັບ ແລະມັນມະຖະຖືກເຜົາແລ້ວ ນາງຍັງເຫັນພາບລະດູໃບໄມ້ຜຸດ—ມີນົກກຸກກູ ມີຕົ້ນມ່ວງ ມີເຜິ້ງ ແລະດອກຈຳປາກາ.

Verse 101

तथैव दग्धं मदनं विलोक्य रत्या विलापं च तदा मनस्विनी । सबाष्पदीर्घं विमना विमृस्य कथं स रुद्रो वशगो भवेन्मम

ເມື່ອນາງຜູ້ແນ່ວແນ່ໄດ້ເຫັນມະດະນະຖືກເຜົາ ແລະໄດ້ຍິນການຄ່ຳຄວນຂອງຣະຕີ ນາງກໍຄິດພິຈາລະນາ ດ້ວຍໃຈເສົ້າ ພ້ອມນ້ຳຕາ ແລະລົມຫາຍໃຈຍາວໆວ່າ: “ຣຸດຣະນັ້ນ ຈະຢູ່ໃນອຳນາດຂ້າໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 102

एवं विमृश्य सुचिरं गिरिजा तदानीं संमोहमाप च सती हि तथा बभाषे । संमुह्यमाना रुदतीं निरीश्यरतिर्महारूपवतीं मनस्विनीम्

ເມື່ອນາງກິຣິຈາຄິດພິຈາລະນາຢູ່ດົນ ໃນເວລານັ້ນນາງກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມມືດມົນສັບສົນ; ສະຕີໄດ້ເວົ້າໃນສະພາບນັ້ນ ໂດຍເບິ່ງໄປຫາຣະຕີ—ຜູ້ມີຮູບງາມຍິ່ງ ແລະໃຈສູງ—ຜູ້ຖືກຄວາມຫຼົງຄອບງຳ ແລະກຳລັງຮ້ອງໄຫ້.

Verse 103

मा विषादं कुरु सखि मदनं जीवयाम्यहम् । त्वदर्थं भो विशालाक्षि तपसाऽराधयाम्यहम्

“ຢ່າເສົ້າໃຈເລີຍ ເພື່ອນເອີຍ; ຂ້າຈະຊຸບຊີວິດມະດະນະໃຫ້ຄືນ. ເພື່ອເຈົ້າ ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາກວ້າງ, ຂ້າຈະບູຊາພຣະສິວະດ້ວຍຕະປະສະຍາ (ພຣະຕະປະ)”

Verse 104

हरं रुद्रं विरुपाक्षं देवदेवं जगद्गुरुम् । मा चिंतां कुरु सुश्रोमि मदनं जीवयाम्यहम्

ຂ້າພະເຈົ້າຈະບູຊາອ້ອນວອນພຣະຫຣະ—ຣຸດຣະ, ຜູ້ມີດວງຕາພິເສດ (ວິຣູປາກຊະ), ພຣະເທວະເຫນືອເທວະ, ຄູອາຈານແຫ່ງໂລກ. ຢ່າກັງວົນເລີຍ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະຊຸບຊີວິດມະດະນະໃຫ້ຄືນ.

Verse 105

एवम श्वास्य तां साध्वी गिरिजां रतिरंजसा । तपस्तेपे च सुमहत्पतिं प्राप्तुं सुमध्यमा

ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກປອບໃຈນາງຜູ້ມີສິນທຳ (ຣະຕິ) ຢ່າງວ່ອງໄວ ແລ້ວ, ນາງຜູ້ມີແອວງາມໄດ້ປະຕິບັດຕະປະສະຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເພື່ອໄດ້ຄືນພົບສາມີຂອງນາງ.

Verse 106

मदनो यत्र दग्धश्च रुद्रेण परमात्मना । तप्यमानां तपस्तत्र नारदो ददृशे तदा

ທີ່ນັ້ນ—ທີ່ດຽວກັນທີ່ມະດະນະຖືກຣຸດຣະ ຜູ້ເປັນພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ ເຜົາໃຫ້ໄໝ້—ນາຣະດະໄດ້ເຫັນນາງກຳລັງປະຕິບັດຕະປະອັນເຜົາໄໝ້ຕົນເອງ.

Verse 107

उवाच गत्वा सहसा भामिनीं रतिमंतिके । कस्यासि त्वं विशालाक्षि केन वा तप्यते तपः

ນາຣະດະໄດ້ໄປຫານາງຜູ້ມີໃຈແຮງ (ຣະຕິ) ຢ່າງກະທັນຫັນ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາກວ້າງ, ເຈົ້າເປັນຂອງໃຜ? ແລະຕະປະນີ້ເຮັດເພື່ອໃຜ?”

Verse 108

तरुणी रूपसंपन्ना सौभाग्येन परेण हि । नारदस्य वचः श्रुत्वा रोषेण महता तदा । उवाच वाक्यं मधुरं किंचिन्निष्ठुरमेव च

ນາງ—ຍັງໜຸ່ມ ງາມພ້ອມ ແລະມີສິຣິມົງຄຸນຢ່າງຍິ່ງ—ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງນາຣະດະ ກໍຖືກຄວາມໂກດອັນແຮງກ້າຄອບງຳ; ແລ້ວນາງເວົ້າຄຳທີ່ຫວານ ແຕ່ກໍມີຄວາມແຂງກະດ້າງນ້ອຍໆ.

Verse 109

रतिरुवाच । नारदोऽसि मया ज्ञातः कुमारस्त्वं न संशयः । स्वस्वरूपादर्शनं च कर्तुमर्हसि सुव्रत

ຣະຕີ ກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກເຈົ້າແລ້ວ—ເຈົ້າແມ່ນ ນາຣະດະ. ແລະເຈົ້າເປັນເດັກນ້ອຍ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະດີ, ຈົ່ງຢຸດການສະແດງຕົນຕາມຮູບເດີມຂອງເຈົ້າໃນທີ່ນີ້»។

Verse 110

यथागतेन मार्गेण गच्छ त्वं मा विलंबितम् । बटो न किंचिज्जानासि केवलं कलिकृन्महान्

«ຈົ່ງກັບໄປຕາມເສັ້ນທາງທີ່ເຈົ້າມາ—ຢ່າຊັກຊ້າ. ໂອ ເດັກນ້ອຍ, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຫຍັງເລີຍ; ເຈົ້າເປັນແຕ່ຜູ້ກໍ່ຄວາມຂັດແຍ້ງອັນໃຫຍ່»។

Verse 111

परस्त्रीकामुकाः क्षुद्रा विटा व्यसनिनश्च ये । तथा ह्यकर्मिणः स्तब्धास्तेषां मध्ये त्वमग्रणीः

«ຜູ້ທີ່ຫຼົງໃຫຍ່ໃນເມຍຂອງຄົນອື່ນ ແມ່ນຄົນຕ່ຳຕ້ອຍ; ພວກຄົນສຳມະເລີຍ ແລະຜູ້ຕິດກິເລດກໍເຊັ່ນດຽວກັນ. ອີກທັງຜູ້ບໍ່ເຮັດການ ແລະຜູ້ຫຍິ່ງຍໂສ—ໃນພວກນັ້ນ ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ນຳ»។

Verse 112

एवं निर्भर्त्सितो रत्या नारदो मुनिसत्तमः । स्वयं जगाम त्वरीतं शंबरं दैत्यपुंगवम्

ເມື່ອຖືກ ຣະຕີ ຕຳນິດັ່ງນັ້ນ, ນາຣະດະ ມຸນິສັດຕະມະ (ຜູ້ດີເລີດໃນບັນດາລະສີ) ກໍໄດ້ຮີບໄປຫາ ຊັມບະຣະ ຜູ້ເປັນຈອມແຫ່ງດານະວະ ໂດຍຕົນເອງ।

Verse 113

शशंस दैत्यराजाय दग्धं मदनमेव च । रुद्रेण क्रोधयुक्तेन तस्य भार्या मनस्विनी

ເມຍຂອງ ກາມະ (ມະດະນະ) ຜູ້ມີໃຈແນ່ວແນ່ ໄດ້ກ່າວລາຍງານແກ່ກະສັດແຫ່ງດານະວະວ່າ ມະດະນະ ຖືກ ຣຸດຣະ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ເຜົາໃຫ້ເປັນຖ່ານແລະຂີ້ເຖົ່າ।

Verse 114

तामानय महाभाग भार्यां कुरु महाबल । अतीव रूपसंपन्ना या आनीतास्त्वयानघ । तासां मध्ये रूपवती रतिः सा मदनप्रिया

“ໂອ ຜູ້ມີວາສນາ, ຈົ່ງນໍານາງມາທີ່ນີ້; ໂອ ຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່, ຈົ່ງຮັບນາງເປັນພັນລະຍາ. ໃນບັນດາຍິງງາມຫຼາຍທີ່ເຈົ້ານໍາມາ, ຜູ້ງາມທີ່ສຸດແມ່ນ ຣະຕິ—ນາງແມ່ນຄູ່ຮັກຂອງ ມະດະນະ (ກາມເທວ).”

Verse 115

एवमाकर्ण्य वचनं देवर्षेर्भावितात्मनः । जगाम सहसा तत्र यत्रास्ते सा सुशोभना

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງເທວະຣິສີ ຜູ້ມີຈິດໃຈຖືກຂັດເກົາດ້ວຍຕະປະ, ລາວກໍໄດ້ຮີບໄປທັນທີ ໄປຍັງບ່ອນທີ່ນາງຜູ້ສະຫວ່າງໄສນັ້ນພັກຢູ່.

Verse 116

तां दृष्ट्वा सु विशालाक्षीं रतिं मदनमोहिनीम् । उवाच प्रहसन्वाक्यं शंबरो देवसंकटः

ເມື່ອເຫັນ ຣະຕິ ຜູ້ມີດວງຕາກວ້າງໃຫຍ່ ແລະງາມຈົນກະທັ້ງມະດະນະຍັງຖືກຫຼົງ, ສັມບະຣະ ຜູ້ເປັນຄວາມຫວາດກົວແກ່ເທວະ ກໍເວົ້າດ້ວຍຮອຍຍິ້ມເຢາະເຢັ້ຍ.

Verse 117

एहि तन्वि मया सार्द्धं राज्यं भोगान्यथेष्टतः । भुंक्ष्व देवि प्रसादान्मे तपसा किं प्रयोजनम्

“ມາເຖີດ ນາງຜູ້ຮ່າງບາງ, ມາກັບຂ້ອຍ; ຈົ່ງເສບສຸກໃນອານາຈັກ ແລະຄວາມສຸກສົມປາດຖະນາຕາມໃຈ. ໂອ ເທວີ, ຈົ່ງຮັບພອນຈາກຂ້ອຍ—ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດຈາກຕະປະ?”

Verse 118

एवमुक्ता तदा तेन शंबरेण महात्मना । उवाच तन्वी मधुरं महिषी मदनस्य सा

ເມື່ອຖືກ ສັມບະຣະ ຜູ້ມີໃຈໃຫຍ່ ເວົ້າຢ່າງນັ້ນ, ຣະຕິ ຜູ້ຮ່າງບາງ ແລະເວົ້າຈາຫວານ, ຜູ້ເປັນມະຫິສີຂອງມະດະນະ, ກໍຕອບກັບ.

Verse 119

विधवाहं महाबाहो नैवं भाषितुमर्हसि । राजा त्वं सर्वदैत्यानां लक्ष्णैः परिवारितः

ຂ້າເປັນແມ່ໝ້າຍ ໂອ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ; ທ່ານບໍ່ຄວນເວົ້າກັບຂ້າແບບນີ້. ທ່ານເປັນກະສັດແຫ່ງດານະວະທັງປວງ ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍຮາຊາ ແລະສະຫງ່າງາມຮຸ່ງເຮືອງ।

Verse 120

एतत्तद्वचनं श्रुत्वा शंबरः काममोहितः । करे ग्रहीतु कामोऽसौ तदा रत्या निवारितः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງນາງ ຊຳບະຣະຜູ້ຖືກກາມະຫຼອກລວງ ປາຖະໜາຈະຈັບມືນາງ; ແຕ່ໃນຂະນະນັ້ນ ຣະຕີໄດ້ຫ້າມເຂົາໄວ້।

Verse 121

विमृश्य मनसा सर्वमजेयत्वं च तस्य वै । मा स्पृश त्वं च रे मूढ मम संस्पर्शजेन वै

ຈົ່ງຄິດທົດລອງໃນໃຈເຖິງທຸກຢ່າງ—ແມ່ນກະທັ້ງຄວາມບໍ່ອາດຊະນະໄດ້ຂອງເຂົາ. ຢ່າແຕະຕ້ອງຂ້າ ເຈົ້າຄົນໂງ່; ເພາະການແຕະຂ້ານັ້ນເອງ…

Verse 122

संपर्केण च दग्धोऽसि नान्यथा मम भाषितम् । तदोवाच महातेजाः शंबरः प्रहसन्निव

ດ້ວຍການສຳຜັດ ເຈົ້າຈະຖືກເຜົາໄໝ້—ຄໍາຂ້າບໍ່ມີຢ່າງອື່ນ. ແລ້ວຊຳບະຣະຜູ້ມີເຕຊະອັນໃຫຍ່ ກໍ່ຕອບກັບ ປານດັ່ງຫົວເຮາະ।

Verse 123

विभीषिकाभिर्बह्वीभिर्मां भीषयसि मानिनि । गच्छ शीघ्रं मम गृहं बहूक्त्या किं प्रयोजनम्

ແມ່ຍິງຜູ້ຖືຕົນ, ເຈົ້າພະຍາຍາມຂູ່ຂ້າດ້ວຍຄໍາຂົ່ມຂູ່ຫຼາຍຢ່າງ. ໄປເຮືອນຂ້າໃຫ້ໄວ—ຈະເວົ້າຫຼາຍໄປເພື່ອຫຍັງ?

Verse 124

इत्युच्यमानेन तदा नीता सा प्रसभं तथा । स्वपुरं परमं तन्वी शंबरेण मनस्विनी

ເມື່ອຖືກເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ນາງຜູ້ຮ່າງບາງແຕ່ໃຈແຂງ ຖືກ Śaṃbara ຈັບພາໄປດ້ວຍກຳລັງ ໄປຍັງນະຄອນອັນສະຫງ່າງາມຂອງລາວເອງ।

Verse 125

कृता महानसेऽध्यक्षा नाम्ना मायावतीति च

ນາງຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງເຮືອນຄົວໃຫຍ່ ແລະຖືກເອີ້ນດ້ວຍນາມ “ມາຍາວະຕີ” (Māyāvatī)។

Verse 126

ऋषय ऊचुः । पार्वत्याधिकृतं सर्वं मदनानयनं प्रति । संबरेण हृतातन्वी मदनस्य प्रिया सती । अत ऊर्ध्वं तदा सूत किं जातं तत्र वर्ण्यताम्

ພວກ຤ິສີກ່າວວ່າ: “ທຸກສິ່ງທີ່ ປາຣະວະຕີ (Pārvatī) ໄດ້ກະທຳເພື່ອນຳ ມະດະນະ (Madana) ມາໄດ້ຖືກເລົ່າແລ້ວ. ນາງຜູ້ຮ່າງບາງ ຜູ້ມີຄຸນທຳ ອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງມະດະນະ ຖືກ Śaṃbara ລັກພາໄປ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນເກີດຫຍັງຂຶ້ນ, ໂອ ສູຕະ (Sūta), ຂໍໃຫ້ພັນລະນາເຖີດ.”

Verse 127

सूत उवाच । गतं तदा शिवं दृष्ट्वा दग्ध्वा मदनमोजसा । पार्वती तपसा युक्ता स्थिता तत्रैव भामिनी

ສູຕະ (Sūta) ກ່າວວ່າ: “ໃນເວລານັ້ນ ເມື່ອເຫັນ ພຣະສິວະ (Śiva) ເສດັດຈາກໄປ—ຫຼັງຈາກພຣະອົງໄດ້ເຜົາ ມະດະນະ (Madana) ດ້ວຍ຤ິດໄຟອັນແຮງ—ປາຣະວະຕີ (Pārvatī) ຜູ້ປະກອບດ້ວຍຕະປະ ກໍຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່າເດີມ ຢ່າງໝັ້ນຄົງ.”

Verse 128

पित्रा तेन तदा तन्वी मात्रा चैव विचारिता । बाले एहि गृहे शीघ्रं मा श्रमं कर्तुमर्हसि

ໃນເວລານັ້ນ ພໍ່ແລະແມ່ຂອງນາງໄດ້ເຕືອນສອນນາງຜູ້ຮ່າງບາງວ່າ: “ລູກເອີຍ ກັບເຮືອນໄວໆ ເຈົ້າບໍ່ຄວນທົນຄວາມເຫນື່ອຍລ້າຢ່າງນີ້.”

Verse 129

उक्ता ताभ्यां तदा साध्वी गिरिजा वाक्यमब्रवीत्

ເມື່ອຖືກເຂົາທັງສອງກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນາງກິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ຜູ້ມີຄຸນທຳ ຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນສັກສິດນີ້।

Verse 130

पार्वत्युवाच । नागच्छामि गृहं मातस्तात मे श्रृणु तत्त्वतः । वाक्यं धर्मार्थयुक्तं च येन त्वं तोषमेष्यसि

ປາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: «ແມ່ເອີຍ, ພໍ່ເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ກັບເຮືອນ. ຂໍໃຫ້ຟັງດ້ວຍຄວາມຈິງ: ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນທຳມະ ແລະເປົ້າໝາຍອັນຖືກຕ້ອງ ເພື່ອໃຫ້ທ່ານພໍໃຈ»។

Verse 131

शंभुः परेषां परमो दग्धो येन महाबलः । मदनो मम सान्निध्यमानयेऽत्रैव तं शिवम्

«ຊັມພູແມ່ນຜູ້ສູງສຸດເໜືອທຸກຜູ້; ໂດຍພຣະອົງ ມະດະນະຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ຖືກເຜົາໃຫ້ມອດ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະນຳພຣະສິວະນັ້ນມາຢູ່ນີ້ ໃຫ້ໃກ້ຊິດກັບຂ້າພະເຈົ້າ»។

Verse 132

दुर्लभोहि तदा शंभुः प्राणिनां गृहमिच्छताम् । नागच्छामि गृहं मातस्तस्मात्सर्वं विमृश्यताम्

«ຊັມພູນັ້ນຫາຍາກຫຼາຍ ສຳລັບສັດມີຊີວິດທີ່ປາຖະໜາແຕ່ຊີວິດເຮືອນ. ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ກັບເຮືອນ; ຂໍໃຫ້ພິຈາລະນາທຸກຢ່າງໃຫ້ຮອບຄອບ»។

Verse 133

तदोवाच महातेजा हिमवान्स्वसुतां प्रति । दुराराध्यः शिवः साक्षात्सर्वदेवनमस्कृतः । त्वया प्राप्तुमशक्यो हि तस्मात्त्वं स्वगृहं व्रज

ແລ້ວພຣະຫິມະວານຜູ້ມີຣັດສະມີອັນໃຫຍ່ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ບຸດສາວວ່າ: «ພຣະສິວະນັ້ນບູຊາໃຫ້ພໍພຣະໄທໄດ້ຍາກແທ້; ພຣະອົງແມ່ນອົງພຣະເຈົ້າທີ່ເທວະທັງປວງນົບນ້ອມ. ເຈົ້າຈະບັນລຸພຣະອົງໄດ້ບໍ່ງ່າຍ; ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງກັບເຮືອນຂອງເຈົ້າ»។

Verse 134

सा बाष्पपूरितेनैव कंठेन स्वसुतां प्रति । उवाच मेना तन्वंगियाहि शीघ्रं गृहं प्रति

ເມນາ ມີນ້ຳຕາເຕັມຄໍ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ລູກສາວຂອງນາງວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີອວຍະວະອ່ອນຊ້ອຍ, ຈົ່ງໄປໄວໆ ກັບເຮືອນເຖີດ»។

Verse 135

तदा प्रहस्य चोवाच मातरं प्रति पार्वती । प्रतिज्ञां श्रृणु मे मातस्तपसा परमेण हि

ແລ້ວ ພາຣະວະຕີ ຍິ້ມແຍ້ມ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ແມ່ຂອງນາງວ່າ: «ແມ່ເອີຍ, ຈົ່ງຟັງປະຕິຍານຂອງຂ້າ; ໂດຍຕະປະສະອັນສູງສຸດ ຂ້າຈະສຳເລັດ»។

Verse 136

अत्रैव तं समानीय वरयामि विचक्षणम् । नाशयामि रुद्रस्य रुद्रत्वं वारवर्णिनि

«ຢູ່ທີ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຂ້າຈະນຳພຣະອົງມາ ແລະເລືອກຜູ້ຮູ້ທັນນັ້ນເປັນເຈົ້າບ່າວຂອງຂ້າ. ໂອ ແມ່ຜູ້ຜິວພັນງາມ, ຂ້າຈະບັນເທົາແມ່ນແຕ່ ‘ຄວາມເປັນຣຸດຣະ’ ຂອງພຣະຣຸດຣະ—ຄວາມດຸຮ້າຍອັນເຂົ້າຫາຍາກ»។

Verse 137

सुखरूपं परित्यज्य गिरिजा च मनस्विनी । शंभोरारधनं चक्रे परमेण समाधिना

ເມື່ອລະທິ້ງຄວາມສຸກສະບາຍ ແລະຄວາມຜ່ອນຄາຍ ກິຣິຈາ ທິດາແຫ່ງພູເຂົາ ຜູ້ມີໃຈໝັ້ນ ໄດ້ປະກອບການບູຊາອາຣາທະນາ ພຣະສັມພູ ດ້ວຍສະມາທິອັນສູງສຸດ।

Verse 138

जया च विजया चैव माधवी च सुलोचना । सुश्रुता च श्रुता चैव तथैव च शुकी परा

ຈະຍາ ແລະ ວິຈະຍາ, ມາທະວີ ແລະ ສຸໂລຈະນາ; ສຸສຣຸຕາ ແລະ ສຣຸຕາ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ຊຸກີ ຜູ້ປະເສີດ—

Verse 139

प्रम्लोचा सुभगा श्यामा चित्रांगी चारुणी स्वधा । एताश्चान्याश्च बहवः सख्यस्ता गिरिजां प्रति । उपासांचक्रिरे सा च देवगर्भा च भामिनी

ປຣຳໂລຈາ, ສຸພະກາ, ຊຽມາ, ຈິຕຣາງກີ, ຈາຣຸນີ, ສະວະທາ—ນາງເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ໝູ່ສະຫາຍອື່ນໆອີກຫຼາຍ ໄດ້ອຸທິດຕົນຮັບໃຊ້ ແລະ ຢູ່ຄຽງຂ້າງພຣະນາງຄິຣິຈາ; ທັງເທວະກັຣພາ ນາງຜູ້ສະຫງ່າງາມ ກໍໄດ້ຮັບໃຊ້ນາງເຊັ່ນກັນ।

Verse 140

तपसा परमोग्रेण चरंती चारुहासिनी । मदनो यत्र दग्धश्च रुद्रेण च महात्मना । तत्रैव वेदिं कृत्वा च तस्योपरि सुसंस्थिता

ນາງຜູ້ຍິ້ມງາມ ໄດ້ຈາລະເດີນດ້ວຍຕະປະສະຍາອັນແຮງກ້າ ແລະ ສູງສຸດ ຈົນເຖິງສະຖານທີ່ທີ່ມະດະນະ (ກາມ) ຖືກຣຸດຣະຜູ້ມະຫາວິນຍານ ເຜົາໃຫ້ໝົດ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ນາງສ້າງເວທີບູຊາ ແລະ ນັ່ງຢ່າງໝັ້ນຄົງເທິງມັນ।

Verse 141

त्यक्त्वा जलाशनं बाला पर्णादा ह्यभवच्च सा । ततः साऽर्द्राणि पर्णानि त्यक्त्वा शुष्काणि चाददे

ນາງສາວນ້ອຍນັ້ນ ລະທິ້ງທັງນ້ຳແລະອາຫານ ແລ້ວກາຍເປັນຜູ້ກິນໃບໄມ້. ຕໍ່ມາ ນາງລະທິ້ງໃບໄມ້ທີ່ຊຸ່ມ ແລະ ເອົາແຕ່ໃບໄມ້ແຫ້ງເທົ່ານັ້ນ।

Verse 142

शुष्काणि चैव पर्णानि नाशितानि तया यदा । अपर्णेति च विख्याता बभुव तनुमध्यमा

ເມື່ອນາງລະທິ້ງແມ່ນແຕ່ໃບໄມ້ແຫ້ງເຫຼົ່ານັ້ນ ນາງກໍຖືກຂານນາມວ່າ ‘ອະປັນນາ’ ແປວ່າ “ຜູ້ບໍ່ມີໃບໄມ້”. ນາງຜູ້ເອວບາງນັ້ນ ຈຶ່ງໂດງດັງດ້ວຍນາມນີ້।

Verse 143

वायुपानरता जाता अंबुपानादनंतरम् । कालक्रमेण महता बभूव गिरिजा सती । एकांगुष्ठेन च तदा दधार च निजं वपुः

ຫຼັງຈາກດຳລົງຊີວິດດ້ວຍການດື່ມນ້ຳ ສະຕີ—ຄິຣິຈາ—ກໍກາຍເປັນຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນດຳລົງຊີວິດດ້ວຍລົມພຽງຢ່າງດຽວ. ຕາມການເຄື່ອນໄຫວຂອງເວລາອັນຍາວນານ ນາງໄດ້ຄ້ຳຈຸນກາຍຂອງຕົນໃນຂະນະນັ້ນ ດ້ວຍນິ້ວໂປ້ງຕີນພຽງຂ້າງດຽວ ດ້ວຍຈິດໃຈອັນໝັ້ນຄົງ।

Verse 144

एवमुग्रेण तपसा शंकराराधनं सती । चकार परया तुष्ट्या शंभोः प्रीत्यर्थमेव च

ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຕະປະສະຍາອັນເຂັ້ມງວດ ສະຕີໄດ້ບູຊາພຣະສັງກະຣະ ດ້ວຍຄວາມປິຕິອັນສູງສຸດ ເພື່ອໃຫ້ພຣະສັມພູພໍໃຈແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ។

Verse 145

परं भावं समाश्रित्य जगन्मंगलमंगला । तुष्ट्यर्थं च महेशस्य तताप परमं तपः

ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ແລະນຳມົງຄຸນໃຫ້ແກ່ໂລກ ໄດ້ອາໄສເຈດຈຳນົງທາງວິນຍານອັນສູງສຸດ ແລ້ວປະຕິບັດຕະປະສະຍາອັນສູງສຸດ ເພື່ອໃຫ້ພຣະມະເຫສະພໍໃຈ।

Verse 146

एवं दिव्यसहस्राणि वर्षाणि च तताप वै । हिमा लयस्तदागत्य पार्वतीं कृतनिश्चयाम्

ໃນທຳນອງນີ້ ນາງໄດ້ປະຕິບັດຕະປະສະຍາແທ້ໆ ເປັນພັນໆປີທິບ. ແລ້ວພຣະຫິມາລະຍະໄດ້ມາຫາພາຣະວະຕີ ຜູ້ມີຄວາມຕັ້ງໃຈໝັ້ນຄົງ।

Verse 147

सभार्यः स सुतामाप्त उवाच च महासतीम् । मा खिद्यतां महादेवि तपसानेन भामिनि

ພຣະຫິມາລະຍະນັ້ນ ມາພ້ອມກັບພຣະມະເຫສີ ແລ້ວກ່າວຕໍ່ມະຫາສະຕີວ່າ: “ໂອ ມະຫາເທວີ, ຢ່າເສົ້າໃຈເນື່ອງຈາກຕະປະສະຍານີ້ເລີຍ, ໂອ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສ.”

Verse 148

क्व रुद्रो दृश्यते बाले विरक्तो नात्र संशयः । त्वं तन्वी तरुणी बाला तपसा च विमोहिता

“ໂອ ເດັກຍິງ, ຮຸດຣະຢູ່ໃສຈຶ່ງຈະເຫັນ? ພຣະອົງເປັນຜູ້ວາງວິໄສ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ເຈົ້າຜອມບາງ ແລະຍັງໜຸ່ມນ້ອຍ, ຕະປະສະຍານີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຫຼົງໄຫຼ.”

Verse 149

भविष्यति न संदेहः सत्यं प्रतिवदामि ते । तस्मादुत्तिष्ठ याह्याशु स्वगृहं वरवर्णिनि

ມັນຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ; ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າຄວາມຈິງແກ່ເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະໄປບ້ານຂອງເຈົ້າໃຫ້ໄວ, ໂອ ຜູ້ຜິວພັນງາມ.

Verse 150

किं तेन तव रुद्रेण ये दग्धः पुराऽनघे । मदनो निर्विकारित्वात्तं कथं प्रार्थयिष्यसि

ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ຣຸດຣະນັ້ນຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດແກ່ເຈົ້າ—ຜູ້ເຄີຍເຜົາກາມະເທວະ? ເພາະພຣະອົງບໍ່ແປປ່ຽນ ແລະບໍ່ຖືກກະທົບ, ເຈົ້າຈະອ້ອນວອນພຣະອົງແນວໃດ?

Verse 151

गगनस्थो यथा चंद्रो ग्रहीतुं न हि शक्यते । तथैव दुर्गमः शर्भुर्जानीहि त्वं शुचिस्मिते

ເຫມືອນດວງຈັນຢູ່ເທິງຟ້າ ບໍ່ອາດຈັບໄດ້, ສະເຫມືອນກັນນັ້ນ Śarbhu ກໍຍາກຈະເຂົ້າເຖິງ. ຈົ່ງຮູ້ໄວ້, ໂອ ຜູ້ຍິ້ມບໍລິສຸດ.

Verse 152

तथैव मेनया चोक्ता तथा सह्याद्रिणा सती । मेरुणा मंदरेणैव मैनाकेन तथैव च

ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ສະຕີຖືກເມນາກ່າວຕັກເຕືອນ; ເຊັ່ນດຽວກັນໂດຍພູສະຫຍາດຣິ, ໂດຍເມຣຸ, ໂດຍມັນດະຣະ, ແລະໂດຍໄມນາກະດ້ວຍ.

Verse 153

एभिरुक्ता तदा तन्वी पार्वती तपसि स्थिता । उवाच प्रहसन्त्तेव हिमवंतं शुचिस्मिता

ເມື່ອຖືກກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ, ພາຣະວະຕີຜູ້ຮ່າງບາງ ຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນຕະປະ ໄດ້ເວົ້າກັບຮິມະວານ ດ້ວຍຮອຍຍິ້ມບໍລິສຸດອ່ອນໂຍນ ດັ່ງກັບຫົວເບົາໆ.

Verse 154

पुरा प्रोक्तं त्वया तात अंब किं विस्मृतं त्वया । अधुनैव प्रतिज्ञां च श्रृणुध्वं मम बांधवाः

ພໍ່ເອີຍ ແຕ່ກ່ອນທ່ານເຄີຍກ່າວເລື່ອງນີ້—ທ່ານລືມແລ້ວບໍ? ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງຄໍາປະຕິຍານຂອງຂ້າໃນທັນທີ ໂອ້ຍຍາດພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ.

Verse 155

विरक्तोऽसौ महादेवो मदनो येन वै हतः । तं तोषयामि तपसा शंकरं लोकशंकरम्

ມະຫາເທວະນັ້ນເປັນຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຈາກຕັນຫາ—ຜູ້ທີ່ໄດ້ຂ້າກາມ (ມະດະນະ) ຢ່າງແທ້ຈິງ. ດ້ວຍຕະປະສະຍາ ຂ້າຈະທໍາໃຫ້ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເກື້ອກູນໂລກ ພໍພຣະໄທ.

Verse 156

सर्वे यूयं च गच्छंतु नात्र कार्या विचारणा । दग्धो हि मदनो येन येन दग्धं गिरेर्वनम्

ພວກເຈົ້າທັງໝົດຈົ່ງໄປເຖີດ—ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຄິດພິຈາລະນາຢູ່ນີ້. ຜູ້ທີ່ເຜົາມະດະນະ ກໍແມ່ນຜູ້ທີ່ເຜົາປ່າໃນພູນີ້ດ້ວຍ.

Verse 157

तमानयामि चात्रैव तपसा केवलेन हि । तपोबलेन महता सुसेव्यो हि सदाशिवः

ຢູ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຂ້າຈະນໍາພຣະອົງມາດ້ວຍຕະປະສະຍາລ້ວນໆ. ດ້ວຍພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຕະປະສະຍາ ສະດາສິວະແທ້ໆແລ້ວ ຄວນແກ່ການບໍລິການດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະຈະໄດ້ຮັບພຣະອະນຸຄຣະຫາ.

Verse 158

तं जानीध्वं महाभागाः सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

ໂອ້ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງທັງຫຼາຍ ຈົ່ງຮູ້ເລື່ອງນີ້—ຂ້າເວົ້າແຕ່ຄວາມຈິງ, ຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ.

Verse 159

संभाषमाणा जननीं तदानीं हिमालयं चैव तथा च मेनाम् । तथैव मेरुं मितभाषिणी तदा सा मंदरं पर्वतराजकन्या । जग्मुस्तदा तेन पथा च पर्वता यथागतेनापि विचक्षमाणाः

ໃນເວລານັ້ນ ນາງໄດ້ສົນທະນາກັບແມ່ ແລະກັບພູຫິມາລະຍະພ້ອມທັງເມນາ. ທິດາຂອງພະຣາຊາແຫ່ງພູ ຜູ້ເວົ້າອ່ອນໂຍນ ໄດ້ອອກເດີນທາງໄປຫາມັນດະຣາ; ພູທັງຫຼາຍກໍໄດ້ໄປຕາມທາງນັ້ນ ຈ້ອງມອງນາງເມື່ອນາງຈາກໄປ.

Verse 160

गतेषु तेषु सर्वेषु सखीभिः परिवारिता । तत्रैव च तपस्तेपे परमार्था सती तदा

ເມື່ອພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ ນາງຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍໝູ່ສະຫາຍ ແລະໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຢາຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ສະຕີຜູ້ມີຄຸນທຳ ມຸ່ງຫາຈຸດໝາຍສູງສຸດ ໄດ້ກະທຳໃນເວລານັ້ນ.

Verse 161

तपसा तेन महता तप्तमासीच्चराचरम् । तदा सुरासुराः सर्वे ब्रह्माणं शरणं गताः

ດ້ວຍຕະປະສະຢາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະສິ່ງທີ່ນິ່ງສະຫງົບ ລ້ວນຖືກເຜົາຮ້ອນ. ໃນເວລານັ້ນ ທັງເທວະ ແລະອະສຸຣະ ພາກັນໄປພຶ່ງພາພຣະພຣະຫມາເປັນທີ່ພຶ່ງ.

Verse 162

देवा ऊचुः । त्वया सृष्टमिदं सर्वं जगद्देव चराचरम् । त्रातुमर्हसि देवान्नस्त्वदन्यो नोपपद्यते

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ພຣະເຈົ້າ, ໂລກທັງໝົດນີ້—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະທີ່ນິ່ງ—ເປັນສິ່ງທີ່ທ່ານສ້າງ. ທ່ານຄວນປົກປ້ອງພວກເຮົາເທວະ; ເພາະນອກຈາກທ່ານ ບໍ່ມີຜູ້ໃດເໝາະສົມ.”

Verse 163

अस्माकं रक्षणे शक्त इत्याकर्ण्य वचस्तदा । विमृश्य च तदा ब्रह्मा मनसा परमेण हि

ເມື່ອພຣະພຣະຫມາໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳວ່າ “ທ່ານມີພະລັງປົກປ້ອງພວກເຮົາ” ໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງຢ່າງເລິກຊຶ້ງ ດ້ວຍຈິດອັນສູງສຸດຂອງພຣະອົງ.

Verse 164

गिरिजातपसोद्भूतं दावाग्निं परमं महत् । ज्ञात्वा ब्रह्मा जगा माशु क्षीराब्धिं परमाद्भुतम्

ເມື່ອພຣະພຣະຫມາ ຮູ້ວ່າ ໄຟປ່າອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະສູງສຸດ ເກີດຈາກຕະປະຂອງນາງຄິຣິຈາ ພຣະອົງຈຶ່ງຮີບໄປຫາ ມະຫາສະມຸດນ້ຳນົມອັນອັດສະຈັນ।

Verse 165

तत्र सुप्तं सुप्लयंके शेषाख्ये चातिशोभने । लक्ष्म्या पादोपयुगलं सेव्यमानं निरंतरम्

ທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເຫັນ ພຣະວິສນຸ ບັນທົມຢູ່ເທິງຕຽງອັນງາມສະຫງ່າ ຊື່ວ່າ ເສສະ; ແລະ ພຣະລັກສະມີ ຖວາຍບໍລິການພຣະບາດຄູ່ນັ້ນ ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ।

Verse 166

दूरस्थेनापि तार्क्ष्येण नतकंधरधारिणा । सेव्यमानं श्रिया कांत्या क्षांत्या वृत्त्या दयादिभिः

ແມ່ນແຕ່ ຕາຣກສະຍ (ກະຣຸດ) ຢືນຢູ່ໄກ ກໍຍັງກົ້ມຄໍຖວາຍບໍລິການ; ແລະພຣະອົງຍັງຖືກຮັບໃຊ້ໂດຍ ສຣີ—ດ້ວຍສະຫງ່າງາມ, ຄວາມອົດທົນ, ຄວາມປະພຶດຊອບ, ຄວາມເມດຕາ ແລະອື່ນໆ।

Verse 167

नवशक्तियुतं विष्णुं पार्पदैः परिवारितम् । कुमुदोथ कुमुद्वांश्च सनकश्च सनंदनः

ພຣະອົງໄດ້ເຫັນ ພຣະວິສນຸ ຜູ້ປະກອບດ້ວຍພະລັງເກົ້າປະການ ແລະຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍບໍລິວານ—ຄຸມຸດ, ຄຸມຸດວານ, ແລະລະສີ ສນະກະ ກັບ ສນັນດະນະ।

Verse 168

सनातनो महाभागः प्रसुप्तो विजयोऽरिजित् । जयंतश्च जयत्सेनो जयश्चैव महाप्रभः

ທີ່ນັ້ນຍັງມີ ສນາຕະນະ ຜູ້ມີວາສະນາດີ, ປຣະສຸບຕະ, ວິຊະຍະ ຜູ້ຊະນະສັດຕູ, ແລະຍັງມີ ຊະຍັນຕະ, ຊະຍັດເສນະ, ກັບ ຊະຍະ ຜູ້ມີລັດສະຫມີອັນໃຫຍ່ຫຼວງ।

Verse 169

सनत्कुमारः सुतपा नारदश्चैव तुंबुरुः । पांचजन्यो महाशंखो गदा कौमोदकी तथा

ໃນທີ່ນັ້ນມີ ສນັດກຸມາຣ, ສຸຕະປາ, ນາຣະດະ, ແລະ ຕຸມບຸຣຸ; ພ້ອມທັງ ປາຍຈະຈັນຍະ ສັງຂ໌ໃຫຍ່ ແລະ ຄະດາ ກໍໂມດະກີ ດ້ວຍ.

Verse 170

सुदर्शनं तथा चापं शार्ङ्गं च परमाद्भुतम् । एतानि वै रूपवंति दृष्टानि परमेष्ठिना

ພຣະອົງຍັງໄດ້ເຫັນ ສຸດັຣຊະນະ ແລະ ຄັນທະນູ ຊາຣັງຄະ ອັນນ່າອັດສະຈັນ. ຮູບອັນສະຫງ່າງາມເຫຼົ່ານີ້ ປະຣະເມດຖິນ (ພຣະພຣົມ) ໄດ້ເຫັນແທ້.

Verse 171

विष्णोः समीपे परमामनो भृशं समेत्य सर्वे सुरदानवास्तदा । विष्णुं चाहुः परमेष्ठिनां पतिं तीरे तदानीमुदधेर्महात्मनः

ໃນເວລານັ້ນ ທັງໝົດເທວະ ແລະ ດານະວະ ຜູ້ມີໃຈຮ້ອນຮົນຢ່າງຫນັກ ໄດ້ມາຊຸມນຸມໃກ້ພຣະວິດສະນຸ ຢູ່ຝັ່ງທະເລອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ກ່າວຖວາຍພຣະອົງວ່າ ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງປະຣະເມດຖິນທັງຫຼາຍ.

Verse 172

त्राहित्राहि महाविष्णो तप्तान्नः शरणागतान् । तपसोग्रेण महता पार्वत्याः परमेण हि । शेषासने चोपविष्ट उवाच परमेश्वरः

ເຂົາເຈົ້າຮ້ອງວ່າ: «ຊ່ວຍເຮົາເຖີດ, ຊ່ວຍເຮົາເຖີດ, ໂອ ມະຫາວິດສະນຸ—ເຮົາຜູ້ຖືກໄຟແຫ່ງຄວາມທຸກຮ້ອນເຜົາໄໝ້ ແລະ ມາຂໍພຶ່ງພາ. ດ້ວຍຕະປະສະຍາອັນແຮງກ້າ ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ສູງສຸດຂອງ ປາຣະວະຕີ». ເມື່ອຮ້ອງຢ່າງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຜູ້ປະທັບນັ່ງເທິງອາສນະແຫ່ງ ເຊສະ ຈຶ່ງກ່າວຕອບ.

Verse 173

युष्माभिः सहितश्चापि व्रजामि परमेश्वरम् । महादेवं प्रार्थयामो गिरिजां प्रति वै सुराः

«ພ້ອມກັບພວກເຈົ້າທັງໝົດ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປຫາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ. ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ພວກເຮົາຈົ່ງວອນຂໍພຣະມະຫາເທວະ ເພື່ອເລື່ອງ ກິຣິຊາ (ປາຣະວະຕີ)».

Verse 174

पाणिग्रहार्थमधुना देवदेवः पिनाकधृक् । यथा नेष्यति तत्रैव करिष्यामोऽधुना वयम्

ບັດນີ້ ເພື່ອພິທີຈັບມືແຕ່ງງານ ພຣະເທວະເທວະ ພຣະສິວະຜູ້ຖືພິນາກະ ຈະນຳເລື່ອງນີ້ໄປຢ່າງໃດ ພວກເຮົາກໍຈະກະທຳຕາມນັ້ນເທົ່ານັ້ນ।

Verse 175

तस्माद्वयं गमिष्यामो यत्र रुद्रो महाप्रभुः । तपसोग्रेण संयुक्तो ह्यास्ते परममंगलः

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະໄປຫາບ່ອນທີ່ ຣຸດຣະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ປະທັບຢູ່—ຜູ້ປະກອບດ້ວຍຕະປະສະອັນແຮງກ້າ—ຜູ້ເປັນມົງຄຸນສູງສຸດ।

Verse 176

विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा ऊचुः सर्वे सुरासुराः । न यास्यामो वयं सर्वे विरूपाक्षं महाप्रभम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະວິສະນຸ ທັງເທວະແລະອະສຸຣະທັງປວງກ່າວວ່າ: “ພວກເຮົາທັງໝົດຈະບໍ່ໄປຫາ ວິຣູປາກສະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່.”

Verse 177

यदा दग्धः पुरा तेन मदनो दुरतिक्रमः । तथैव धक्ष्यत्यस्माकं नात्र कार्या विचारणा

ເພາະໃນອະດີດ ໂດຍພຣະອົງນັ້ນ ມະດະນະ (ກາມະ) ຜູ້ຍາກຈະຕ້ານທານ ຍັງຖືກເຜົາ; ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈະເຜົາພວກເຮົາເຊັ່ນກັນ—ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄິດໄຕ່ອີກ।

Verse 178

प्रहस्य भगवान्विष्णुरुवाच परमेश्वरः । मा भयं क्रियतां सर्वैः शिवरूपी सदाशिवः

ພຣະວິສະນຸຜູ້ມີພຣະພາກ ຊົມຍິ້ມແລ້ວກ່າວວ່າ: “ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດກໍ່ຄວາມຢ້ານ; ສະດາສິວະແມ່ນຮູບແຫ່ງມົງຄຸນໂດຍແທ້.”

Verse 179

स न धक्ष्यति सर्वेषां देवानां भयनाशनः । तस्माद्भवद्भिर्गतव्यं मया सार्द्धं विचक्षणाः

ພຣະອົງຈະບໍ່ເຜົາພວກເຈົ້າ—ຜູ້ກຳຈັດຄວາມຢ້ານກົວໃຫ້ແກ່ເທວະທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ຮູ້ທັນ, ຈົ່ງໄປກັບຂ້ອຍດ້ວຍກັນເຖີດ.

Verse 180

शंभुं पुराणं पुरुषं ह्यधीशं वरेण्यरूपं च परं पराणाम् । तपो जुषाणं परमार्थरूपं परात्परं तं शरणं व्रजामि

ຂ້ອຍຂໍເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະສັມພູ—ບຸລຸດບູຮານ, ອົງຈອມເຈົ້າຜູ້ເປັນໃຫຍ່, ຜູ້ມີຮູບອັນຄວນບູຊາ, ສູງສຸດເຫນືອສູງສຸດ; ຜູ້ປິຕິໃນຕະປະ ແລະຜູ້ມີສະພາບເປັນສັດຈະທຳອັນສູງສຸດ.