Adhyaya 1

Verse 1

अथ श्रीस्कान्दे महापुराणे प्रथमं माहेश्वरखण्डं प्रारभ्यते । श्रीगणेशाय नमः । ओंनमो भगवते वासुदेवाय । ओंनारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वती चैव ततो जयमुदीरयेत्

ບັດນີ້ ໃນ «ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ຈະເລີ່ມຕົ້ນພາກທຳອິດ ຄື «ມາເຫສວະຣະຂັນຑະ». ນະໂມ ແດ່ ສຣີ ຄະເນຊະ. ໂອມ—ນະໂມ ແດ່ ພຣະພະຄະວັນ ວາສຸເທວະ. ເມື່ອນະມັດສະການ ນາຣາຍະນະ, ແລະ ນະຣະ ຜູ້ປະເສີດໃນມະນຸດ, ພ້ອມທັງ ເທວີ ສະຣັສວະຕີ ແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນປະກາດຊັຍຊະນະ.

Verse 2

तीर्थानामुत्तमं तीर्थं क्षेत्राणां क्षेत्रमुत्तमम् । तत्रैव नैमिषारण्ये सौनकाद्यास्तपोधनाः । दीर्घसत्रं प्रकुर्वंतः सत्रिणः कर्मचेतसः

ໃນນາຍມິສາຣັນຍະ ອັນເປັນຕີຣະຖະທີ່ສູງສຸດ ແລະເປັນເຂດສັກສິດທີ່ປະເສີດທີ່ສຸດ ສົນະກະ ແລະບັນດາມຸນີຜູ້ມີຕະປະຫນາ ກໍາລັງປະກອບສັດຕຣະຍາວນານ ດ້ວຍໃຈມຸ່ງໝັ້ນຕໍ່ກຳມະພິທີ।

Verse 3

तेषां सदर्शनौत्सुक्यादागतो हि महातपाः । व्यासशिष्यो महाप्राज्ञो लोमशोनाम नामतः

ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະໄດ້ເຫັນພວກທ່ານ ມະຫາຕະປະສີຜູ້ໜຶ່ງຈຶ່ງມາຮອດ; ທ່ານນັ້ນແມ່ນສິດຂອງວະຍາສະ ແລະເປັນມຸນີຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ນາມວ່າ ໂລມະຊະ।

Verse 4

तत्रागतं ते ददृशुर्मुनयो दीर्घसत्रिणः । उत्तस्थुर्युगपत्सर्वे सार्घ्यहस्ताः समुत्सुकाः

ບັນດາມຸນີຜູ້ປະກອບສັດຕຣະຍາວນານ ໄດ້ເຫັນທ່ານມາຮອດທີ່ນັ້ນ; ທຸກອົງລຸກຂຶ້ນພ້ອມກັນ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະຖືອາຣະຄະຍະໄວ້ໃນມືເພື່ອຕ້ອນຮັບບູຊາ।

Verse 5

दत्त्वार्घ्यपाद्यं सत्कृत्य मुनयो वीतकल्मषाः । तं पप्रच्छुर्महाभागाः शिवधर्मं सविस्तरम्

ມຸນີຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ໄດ້ຖວາຍອາຣະຄະຍະ ແລະນ້ຳລ້າງພະບາດ ພ້ອມທັງຕ້ອນຮັບດ້ວຍການນັບຖື; ແລ້ວບັນດາຜູ້ມີບຸນວາສະນານັ້ນ ໄດ້ຖາມທ່ານຢ່າງລະອຽດເຖິງ ທຳມະຂອງພຣະສິວະ।

Verse 6

ऋषय ऊचुः । कथयस्व महाप्राज्ञ देवदेवस्य शूलिनः । महिमानं महाभाग ध्यानार्चनसमन्वितम्

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ໂອ ຜູ້ມີບຸນວາສະນາ, ຂໍຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ພວກເຮົາຟັງເຖິງພຣະມະຫິມາຂອງ ພຣະຊູລິນ ພຣະເທວະເທວະ, ພ້ອມທັງວິທີປະພຶດໃນການພິຈາລະນາສະມາທິ ແລະການບູຊາອາຣະຈະນາ।

Verse 7

संमार्जने किं फलं स्यात्तथा रंगावलीषु च । प्रदाने दर्पणस्याथ तथा वै चामरस्य च

ການກວາດຖູ ແລະ ຊໍາລະສະຖານທີ່ສັກສິດ ຈະໄດ້ຜົນບຸນອັນໃດ? ແລະການແຕ້ມລາຍປະດັບ (ຣັງກາວະລີ) ມີອານຸສົງອັນໃດ? ການຖວາຍກະຈົກ ແລະ ຈາມະຣະ (ພັດພິທີ) ມີບຸນຢ່າງໃດ?

Verse 8

प्रदाने च वितानस्य तथा धारागृहस्य च । दीपदाने किं फलं स्यात्पूजायां किं फलं भवेत्

ແລະການຖວາຍວິຕານະ (ຜ້າຄຸມ/ຫຼັງຄາພິທີ) ກັບການຖວາຍທາຣາຄຶຫະ (ເຮືອນນ້ໍາໄຫຼ) ມີອານຸສົງອັນໃດ? ການຖວາຍໂຄມໄຟໄດ້ຜົນອັນໃດ, ແລະໃນການບູຊາເອງ ຈະເກີດຜົນອັນໃດ?

Verse 9

कानिकानि च पुण्यानि कथ्यतां शिवपूजने । इतिहासपुराणानि वेदाध्ययनमेव च

ຂໍໃຫ້ກ່າວບອກບຸນກຸສົນຫຼາຍປະການໃນການບູຊາພຣະສິວະ—ທັງບຸນຈາກການຟັງ/ສວດ ອິຕິຫາສະ ແລະ ປູຣານະ, ແລະບຸນຈາກການສຶກສາເວດດ້ວຍ.

Verse 10

शिवस्याग्रे प्रकुर्वंति कारयन्त्यथ वा नराः । किं फलं च नृणां तेषां कथ्यतां विस्तरेण हि

ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ມະນຸດເຮັດຖວາຍຕໍ່ໜ້າພຣະສິວະ ຫຼືໃຫ້ຜູ້ອື່ນເຮັດແທນ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຈະໄດ້ຜົນອັນໃດ? ຂໍໃຫ້ກ່າວຢ່າງລະອຽດເຖີດ.

Verse 11

शिवाख्यानपरोलोके त्वत्तो नान्योऽस्ति वै मुने

ໃນໂລກນີ້ ໂອ ມຸນີ, ບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດນອກຈາກທ່ານ ທີ່ອຸທິດໃຈໃນການເລົ່າພຣະກະຖາຂອງພຣະສິວະ.

Verse 12

इति श्रुत्वा वचस्तेषां मुनीनां भावितात्मनाम् । उवाच व्यासशिष्योऽसौ शिवमाहात्म्यमुत्तमम्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງບັນດາມຸນີຜູ້ຝຶກຝົນຈິດໃຈແລ້ວ ສິດຂອງພຣະວະຍາສະນັ້ນ ໄດ້ກ່າວຖຶງມະຫິມາອັນສູງສຸດຂອງພຣະສິວະ।

Verse 13

लोमश उवाच । अष्टादशपुराणेषु गीयते वै परः शिवः । तस्माच्छिवस्य माहात्म्यं वक्तुं कोऽपि न पार्यते

ໂລມະຊະກ່າວວ່າ: ໃນປຸຣານະທັງສິບແປດ ພຣະສິວະຜູ້ສູງສຸດຖືກຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນແທ້. ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ມີໃຜສາມາດກ່າວມະຫິມາຂອງພຣະສິວະໃຫ້ຄົບຖ້ວນໄດ້।

Verse 14

शिवेति द्व्यक्षरं नाम व्याहरिइष्यंति ये जनाः । तेषां स्वर्गश्च मोक्षश्च भविष्यति न चान्यथा

ຜູ້ໃດກ່າວອອກນາມສອງພະຍາງ “ສິວະ” ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ທັງສະຫວັນ ແລະ ໂມກະ; ບໍ່ມີຢ່າງອື່ນເປັນໄປໄດ້।

Verse 15

उदारो हि महादेवो देवानां पतिरिश्वरः । येन सर्वं प्रदत्तं हि तस्मात्सर्व इति स्मृतः

ພຣະມະຫາເທວະເປັນຜູ້ໃຈກວ້າງ ເປັນອົງພຣະເຈົ້າ ເປັນຈອມເທວະທັງປວງ. ເນື່ອງຈາກທຸກສິ່ງຖືກປະທານໂດຍພຣະອົງ ຈຶ່ງຖືກຈື່ຈໍາວ່າ “ສະຣະວະ” ຄື “ທັງປວງ”.

Verse 16

ते धन्यास्ते महात्मानो ये भजंति सदा शिवम्

ຜູ້ໃດບູຊາພຣະສິວະເປັນນິດ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ມີບຸນ ແມ່ນມະຫາອາດຕະມາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 17

विना सदाशिवं योहि संसारं तर्तुमिच्छति । स मूढो हि महापापः शिवद्वेषी न संशयः

ຜູ້ໃດປາດຖະນາຂ້າມທະເລແຫ່ງສັງສານໂດຍບໍ່ພຶ່ງພາສະດາຊິວະ ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງເປັນຄົນຫຼົງຜິດ ມີບາບໃຫຍ່ ແລະເປັນຜູ້ເກຽດຊັງພຣະຊິວະ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ।

Verse 18

भक्षितं हि गरं येन दक्षयज्ञो विनाशितः । कालस्य दहनं येन कृतं राज्ञः प्रमोचनम्

ພຣະອົງນັ້ນແຫຼະຜູ້ກືນພິດຮ້າຍ; ພຣະອົງນັ້ນແຫຼະຜູ້ທຳລາຍຍັດຍະຂອງດັກສະ; ພຣະອົງນັ້ນແຫຼະຜູ້ເຜົາຄວາມຕາຍໃຫ້ຖອຍຫຼັງ ແລະນຳການພົ້ນໄພໃຫ້ແກ່ພຣະຣາຊາອົງໜຶ່ງ।

Verse 19

ऋषय ऊचुः । यथा गरं भक्षितं च यथा यज्ञो विनाशितः । दक्षस्य च तथा ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: «ຂໍທ່ານເລົ່າໃຫ້ພວກເຮົາຟັງ ວ່າພິດນັ້ນຖືກກືນແນວໃດ ແລະຍັດຍະນັ້ນຖືກທຳລາຍແນວໃດ—ພ້ອມທັງສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ດັກສະ. ຄວາມຢາກຮູ້ຂອງພວກເຮົາໃຫຍ່ຫຼາຍ»។

Verse 20

सूत उवाच । दाक्षायणी पुरा दत्ता शंकराय महात्मने । वचनाद्ब्रह्मणो विप्रा दक्षेण परमेष्ठिनः

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ, ໃນການກ່ອນ ດາກສາຍະນີ ຖືກມອບໃຫ້ເປັນຊາຍາແກ່ ສັງກະຣະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່; ໂດຍຄຳສັ່ງຂອງພຣະພຣະຫມາ, ແລະໂດຍດັກສະ ຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ ຜູ້ສູງສົ່ງ».

Verse 21

एकदा हि स दक्षो वै नैमिषारण्यमागतः । यदृच्छावशमापन्न ऋषिभिः परिपूजितः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ດັກສະໄດ້ມາຮອດນາຍມິສາຣັນຍະ ດັ່ງກັບມາໂດຍບັງເອີນ; ແລະທີ່ນັ້ນ ພວກລຶສີໄດ້ຖວາຍການນະມັດສະການຕ້ອນຮັບຢ່າງສົມຄວນ।

Verse 22

स्तुतिभिः प्रणिपातैश्च तथा सर्वैः सुरासुरैः । तत्र स्थितो महादेवो नाभ्युत्थानाभिवादने । चकारास्य ततः क्रुद्धो दक्षो वचनब्रवीत्

ພະມະຫາເທວະ ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສວດ ແລະ ການຂາບໄຫວ້ຈາກເຫຼົ່າເທວະດາ ແລະ ອະສູນທັງຫຼາຍ, ແຕ່ພະອົງບໍ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ຫຼື ສະແດງການທັກທາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ທ້າວດັກຊະ ຈຶ່ງເກີດຄວາມໂມໂຫ ແລະ ກ່າວວາຈານີ້ອອກມາ.

Verse 23

सर्वत्र सर्वे हि सुरासुरा भृशं नमंति मां विप्रवराः समुत्सुकाः । कथं ह्यसौ दुर्जनवन्महात्मा भूतादिभिः प्रेतपिशाचयुक्तः । श्मशानवासी निरपत्रपो ह्ययं कथं प्रणामं न करोति मेऽधुना

ໂອ ພາມຜູ້ປະເສີດ, ໃນທຸກຫົນທຸກແຫ່ງ ເຫຼົ່າເທວະດາ ແລະ ອະສູນທັງຫຼາຍຕ່າງກໍຂາບໄຫວ້ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ເຫດໃດ 'ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່' ຜູ້ນີ້ ຈຶ່ງປະພຶດຕົນຄືຄົນຊົ່ວຊ້າ, ແວດລ້ອມດ້ວຍຜີສາງ ແລະ ປີສາດ, ອາໄສຢູ່ໃນປ່າຊ້າ, ບໍ່ມີຄວາມລະອາຍ, ຈຶ່ງບໍ່ຍອມຂາບໄຫວ້ຂ້າພະເຈົ້າໃນບັດນີ້?

Verse 24

पाखंडिनो दुर्जनाः पापशीला विप्रं दृष्ट्वा चोद्धता उन्मदाश्च । वध्यास्त्याज्याः सद्भिरेवंविधा हि तस्मादेनं शापितुं चोद्यतोऽस्मि

ພວກນອກຮີດເຫຼົ່ານີ້ ມີຈິດໃຈຊົ່ວຊ້າແລະເຕັມໄປດ້ວຍບາບ ຍ່ອມສະແດງຄວາມຈອງຫອງແລະບ້າຄັ່ງ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເຫັນພາມກໍຕາມ. ຄົນປະເພດນີ້ສົມຄວນຖືກລົງໂທດແລະຖືກຂັບໄລ່ໂດຍຄົນດີ; ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຕັດສິນໃຈທີ່ຈະສາບແຊ່ງມັນ.

Verse 25

इत्येवमुक्त्वा स महातपास्तदा रुषान्वितो रुद्रमिदं बभाषे

ຫຼັງຈາກກ່າວເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ, ມະຫາລືສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວາຈານີ້ຕໍ່ພະຣຸດຣະ.

Verse 26

श्रृण्वंत्वमी विप्रतमा इदानीं वचो हि मे कर्तुमिहार्हथैतत् । रुद्रो ह्ययं यज्ञबाह्यो वृतो मे वर्णातीतो वर्णपरो यतश्च

ຂໍໃຫ້ພາມຜູ້ປະເສີດເຫຼົ່ານີ້ຈົ່ງຟັງຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ປະຕິບັດສິ່ງທີ່ເໝາະສົມ ທີ່ນີ້. ເພາະພະຣຸດຣະຜູ້ນີ້ ຖືກຂ້າພະເຈົ້າກີດກັນອອກຈາກພິທີບູຊາຍັນ - ລາວຢູ່ເໜືອວັນນະ ແລະ ຍັງຢູ່ຂ້າງນອກວັນນະ; ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຂັບໄລ່ລາວອອກໄປ.

Verse 27

नंदी निशम्य तद्वाक्यं शैलादो हि रुषान्वितः । अब्रवीत्त्वरितो दक्षं शापदं तं महाप्रभम्

ເມື່ອນັນດີ ບຸດແຫ່ງ ຊີລາດາ ໄດ້ຟັງຄໍານັ້ນ ກໍເກີດຄວາມໂກດຮ້າຍ; ລາວຈຶ່ງເວົ້າກັບ ທັກສະ ຜູ້ເປັນມະຫາປະພູ ຢ່າງຮວດເລັດ ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາສາບແຊ່ງ.

Verse 28

नन्द्युवाच । यज्ञबाह्यो हि मे स्वामी महेशोऽयं कृतः कथम् । यस्य स्मरणमात्रेण यज्ञाश्च सफला ह्यमी

ນັນດີກ່າວວ່າ: “ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າ—ມະເຫສະ—ຖືກເຮັດໃຫ້ຢູ່ ‘ນອກຍັດ’ ? ເພີງແຕ່ລະລຶກພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ຍັດເຫຼົ່ານີ້ກໍສໍາເລັດຜົນ!”

Verse 29

यज्ञो दानं तपश्चैव तीर्थानि विविधानि च । यस्य नाम्ना पवित्राणि सोयं शप्तोऽधुना कथम्

“ຍັດ, ທານ, ຕະປະ ແລະ ຕີຣະຖະອັນຫຼາກຫຼາຍ—ທັງໝົດນີ້ບໍລິສຸດດ້ວຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວຈະເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ພຣະອົງຈະຖືກສາບແຊ່ງໃນບັດນີ້?”

Verse 30

वृथा ते ब्रह्मचापल्याच्छप्तोऽयं दक्ष दुर्मते । येनेदं पालितं विश्वं सर्वेण च महात्मना । शप्तोऽयं स कथं पाप रुद्रोऽयं ब्राह्मणाधम

“ໂອ ທັກສະ ຜູ້ມີໃຈບິດເບືອນ, ຄໍາສາບແຊ່ງຂອງເຈົ້າເປັນເພີງຄວາມຫຼົງອວດແຫ່ງພຣາຫມະນະ ແລະເປັນຂອງໄຮ້ຄ່າ. ດ້ວຍມະຫາອາດຕະມາ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນຈັກກະວານນີ້—ຈະສາບແຊ່ງ ຣຸດຣະ ໄດ້ແນວໃດ? ໂອ ຜູ້ມີບາບ, ໂອ ພຣາຫມະນະຕໍ່າຊ້າ!”

Verse 31

एवं निर्भार्त्सितस्तेन नंदिना हि प्रजापतिः । नंदिनं च शशापाथ दक्षो रोषसमन्वितः

ດັ່ງນັ້ນ ປະຊາປະຕິ ທັກສະ ຖືກນັນດີຕໍາໜິຢ່າງແຮງ; ທັກສະຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍໂທສະ ຈຶ່ງສາບແຊ່ງນັນດີຕອບແທນ.

Verse 32

यूयं सर्वे रुद्रवरा वेदबाह्याश्च वै भृशम् । शप्ताहि वेदमार्गैश्च तथा त्यक्ता महर्षिभिः

«ພວກເຈົ້າທັງໝົດ—ຜູ້ນະມັດສະການພຣະຣຸດຣະ—ຈະຢູ່ນອກຂອບເຂດແຫ່ງເວດະຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຖືກສາບໃຫ້ຂາດຈາກທາງເວດະ ແລະຖືກມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍລະທິ້ງ»។

Verse 33

पाषंडवादसंयुक्ताः शिष्टऽचारबहिष्कृताः । कपालिनः पानरतास्तथा कालमुखा ह्यमी

«ພວກເຂົາຈະປະສົມປະສານກັບຄໍາສອນນອກທາງ (ປາສັນດະ) ແລະຖືກຂັບອອກຈາກຈັນຍາຂອງຜູ້ຮູ້ທັນ. ຈະເປັນກະປາລິນ ຖືກະໂຫຼກ ຕິດເຫຼົ້າ ແລະຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ກາລາມຸຂະ’»។

Verse 34

इति शप्तास्तदा तेन दक्षेण शिवकिंकराः । तदा प्रकुपितो नंदी दक्षं शप्तुं प्रचक्रमे

ດັ່ງນັ້ນ ບໍລິວານຂອງພຣະສິວະຈຶ່ງຖືກດັກສະສາບ. ແລ້ວນັນດີໂກດເກຣີຍວ ກໍເລີ່ມສາບດັກສະຕອບຄືນ।

Verse 35

शप्ता वयं त्वया विप्र साधवः शिवकिंकराः । वृथैव ब्रह्मचापल्यादहं शापं ददामि ते

«ໂອ ພຣາຫມະນະເອີຍ, ພວກເຮົາ—ຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣະສິວະຜູ້ສຸດຈິດ—ຖືກເຈົ້າສາບໂດຍເປົ່າໆ ເນື່ອງຈາກຄວາມຫຸນຫັນຂອງພຣາຫມະນະ. ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດຄໍາສາບແກ່ເຈົ້າ»។

Verse 36

वेदवादरता यूयं नान्यदस्तीतिवादिनः । कामात्मानः स्वर्गपरा लोभमोहसमन्विताः

«ພວກເຈົ້າຫມົດໃຈຢູ່ແຕ່ການໂຕ້ຖຽງເລື່ອງເວດະ ແລະກ່າວວ່າ ‘ນອກຈາກນີ້ບໍ່ມີຫຍັງ’។ ຖືກກາມະຂັບດັນ ມຸ່ງແຕ່ສະຫວັນ ແລະຕິດພັນດ້ວຍຄວາມໂລບແລະຄວາມຫຼົງ»។

Verse 37

वैदिकं च पुरस्कृत्य ब्राह्मणाः शूद्रयाजकाः । दरिद्रिणो भविष्यंति प्रतिग्रहरताः सदा

ເອົາອຳນາດແຫ່ງເວດະມາອ້າງເປັນໜ້າ ພຣາຫມັນຜູ້ປະກອບຍັດຍະໃຫ້ຊູດຣະ ຈະກາຍເປັນຜູ້ຂັດສົນ ແລະຕິດໃນການຮັບທານຢູ່ເສມອ້າຍ।

Verse 38

दक्ष केचिद्भविष्यन्ति ब्राह्मणा ब्रह्मराक्षसाः । लोमश उवाच । विप्रास्ते शपितास्तेन नंदिना कोपिना भृशम्

ພຣາຫມັນບາງພວກຈະກາຍເປັນ ພຣາຫມະ-ຣາກຊະສະ (brahma-rākṣasa) ຜູ້ສະຫລາດແທ້. ໂລມາຊະກ່າວວ່າ: “ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກນັນດິນ ຜູ້ໂກດແຮງ ສາບແຊ່ງຢ່າງຮຸນແຮງ.”

Verse 39

अथाकर्ण्येश्वरो वाक्यं नंदिनः प्रहसन्निव । उवाच वाक्यं मधुरं बोधययुक्तं सदाशिवः

ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງນັນດິນ ກໍຮາວກັບຈະຍິ້ມນ້ອຍໆ; ພຣະສະດາຊິວະໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນຫວານ ເຕັມໄປດ້ວຍຄຳສອນ ແລະຄວາມແຈ້ງຊັດ।

Verse 40

महादेव उवाच । कोपं नार्हसि वै कर्तुं ब्राह्मणान्प्रति वै सदा । ब्राह्मणागुरवो ह्येते वेदवादरताः सदा

ມະຫາເທວະກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າບໍ່ຄວນເຮັດໂກດຕໍ່ພຣາຫມັນເລີຍ ຢ່າງໃດກໍຕາມ. ພວກເຂົາເປັນຄູອາຈານອັນຄວນເຄົາລົບ ແລະອຸທິດຕົນໃນເວດະ ແລະການສະທ້ອນເວດະຢູ່ເສມອ້າຍ.”

Verse 41

वेदो मंत्रमयः साक्षात्तथा सूक्तमयो भृशम् । सूक्ते प्रतिष्ठितो ह्यात्मा सर्वेषामपि देहिनाम्

ເວດະແມ່ນມີສະພາບເປັນມັນຕຣະໂດຍກົງ ແລະອຸດົມໄປດ້ວຍສູກຕະ (ບົດສັນລະເສີນ) ຢ່າງຫຼາຍ. ໃນສູກຕະເຫຼົ່ານັ້ນ ອາດຕະມັນ (ຕົນແທ້) ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ ສຳລັບສັດມີກາຍທັງປວງ।

Verse 42

तस्मान्नात्मविदो निन्द्या आत्मैवाहं न चेतरः । कोऽयं कस्त्वं क्व चाहं वै कस्माच्छप्ता हि वै द्विजाः

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ອາດຕະມະ ບໍ່ຄວນຖືກຕຳນິ: ອາດຕະມະນັ້ນແຫຼະແມ່ນຂ້ອຍ ບໍ່ມີ ‘ອື່ນ’. ນີ້ແມ່ນໃຜ? ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ແລະຂ້ອຍຢູ່ໃສ? ເພາະເຫດໃດ ພຣາຫມະນະຈຶ່ງຖືກສາບ?

Verse 43

प्रपंचरचनां हित्वा बुद्धो भव महामते । तत्त्वज्ञानेन निर्वर्त्य स्वस्थः क्रोधादिवर्जितः

ຈົ່ງລະທິ້ງການຖັກທໍ່ສ້າງສິ່ງປະດິດແຫ່ງໂລກ; ຈົ່ງຕື່ນຮູ້ ໂອ ຜູ້ໃຈໃຫຍ່. ຈົ່ງບັນລຸດ້ວຍປັນຍາແຫ່ງສັດຈະ—ຢືນຢັນໃນຕົນ ປາສຈາກໂກຣດແລະອື່ນໆ.

Verse 44

एवं प्रबोधितस्तेन शंभुना परमेष्ठिना । विवेकपरमो भूत्वा शैलादो हि महातपाः । शिवेन सह संगम्य परमानंदसंप्लुतः

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຖືກຊຳລະສອນໂດຍ ສັມພູ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ, ນັກຕະປະໃຫຍ່ ໄສລາດາ ກໍເປັນຜູ້ເລີດດ້ານວິເວກ. ແລະເມື່ອໄດ້ພົບພຣະສິວະ ກໍຖືກທ່ວມທັບດ້ວຍອານັນດາອັນສູງສຸດ.

Verse 45

दक्षोपि हि रुषाऽविष्टऋषिभिः परिवारितः । ययौ स्थानं स्वकं तत्र प्रविवेश रुषाऽन्वितः

ແລະ ດັກສະ ກໍຖືກຄວາມໂກຣດຄອບງຳ ໂດຍມີຣິສີຫຼາຍອ້ອມລ້ອມ. ລາວໄດ້ໄປຫາທີ່ພັກຂອງຕົນ ແລະເຂົ້າໄປ ຍັງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກຣດ.

Verse 46

श्रद्धां विहाय परमां शिवपूजकानां निंदापरः स हि बभूव नराधमश्च । सर्वैर्महर्षिभिरुपेत्य स तत्र शर्वं देवं निनिन्द न बभूव कदापि शान्तः

ເມື່ອລະທິ້ງສັດທາອັນສູງສຸດ ລາວກໍມຸ່ງໝັ້ນໃນການດ່າທໍ້ຜູ້ບູຊາພຣະສິວະ ແລະຈຶ່ງກາຍເປັນຄົນຕ່ຳຊ້າທີ່ສຸດ. ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນພ້ອມມະຫາຣິສີທັງປວງ ລາວຍັງກ່າວຕຳນິ ພຣະຊັຣວະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ເປັນເທວະ; ແລະບໍ່ເຄີຍໄດ້ພົບຄວາມສະຫງົບເລີຍ.